Αυτά που φαίνονται κι αυτά που δεν φαίνονται (ή αλλιώς, ξεφεύγει πολύ το πράγμα, δε νομίζετε;)

Ένα σταχυολόγημα σκέψεων για τα τελευταία δραματικά γεγονότα ξεκινώντας από αυτό που φαίνεται και πάνω στο οποίο εστιάζουν όλοι.
(αηδιασμένος αναγνώστης: έλεος ρε Άδη, και το σταχυολόγημα σενδόνι βγήκε...)

Κατ' αρχήν, έχει καταστεί εντελώς σαφές σε όλους (πλην ίσως όμως κάποιων εκ των εναπομείναντων νεοδημοκρατών που διοργάνώνουν γνωστά χάπενινγκ εσχάτως) ότι οι Ευρωπαίοι δεν άφησαν κανένα απολύτως περιθώριο επιλογής στον Τσίπρα. Και μάλιστα δεν του άφησαν περιθώριο με διάφορες ημέτερες υποβοηθητικές δυνάμεις (βλ. Σαμαράς, Θεοδωράκης κλπ).
Νομίζω ότι και ο πλέον ηλίθιος έχει καταλάβει ότι (ιδίως) ο Σαμαράς έχει ποντάρει και το σώβρακό του στην πλήρη αποτυχία των συνομιλιών, κάτι που πρακτικά προσπαθούν κάποιοι εκ των έσω να το ψελλίσουν, δίχως να κάψουν συθθέμελα όλο το κόμμα (στο οποίο -γκουχ γκουχ- μπορεί να έχουν και τίποτε άλλες βλέψεις).

Όσον αφορά τον Τσίπρα βέβαια, ναι μεν όπως είπα έχει το "ελαφρυντικό" ότι του την είχαν άγρια στημένη και αυτό φάνηκε από όλον τον αδιανόητο χειρισμό των Ευρωπαίων "συνομιλητών" οι οποίοι ήθελαν πάσει θυσία να ξεφτιλίσουν και τον Τσίπρα και μια ολόκληρη χώρα, αναγκάζοντάς τον να υπογράψει μια συμφωνία επαίσχυντη και τραγική που θα τελείωνε τελεσίδικα τη χώρα εις τον αιώνα των αιώνων αμήν και εν συνεχεία να τον κάνουν να παραιτηθεί (ούτως ειπείν να τον ρίξουν).
Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τον Τσίπρα το ότι από τη μία φοβήθηκε το εσωτερικό του κόμματός του (για χειροπιαστούς λόγους, όπως ότι ίσως να μην πέρναγε από το κόμμα του η όποια συμφωνία), ενώ από την άλλη φοβήθηκε να πει στον κόσμο ότι "αφού δεν έχουμε άλλο περιθώριο θα κάνουμε αυτό". Πρωθυπουργός ανίκανος δεν γίνεται και είναι και επικίνδυνο. Ο ηγέτης φαίνεται στις δύσκολες αποφάσεις και εδώ ήμασταν ενώπιον μιας τέτοιας. Είναι σα να βγαίνω εγώ και να λέω ότι επειδή βαριέμαι να πάω στη δουλειά τη Δευτέρα αλλά θα τσινήσει κόσμος, θα θέσω σε δημοψήφισμα το τι να κάνω. Μα μεγάλε, δεν είναι ότι απλώς σε λένε πρωθυπουργό αλλά παίρνεις έναν παχυλό μισθό, έχεις πλήθος προνομίων κι εξουσιών, διατηρείς συμβούλους κι επιτελεία και στο κάτω-κάτω αυτή είναι η δουλειά σου. Δεν τα έχεις όλα αυτά για να μην παίρνεις αποφάσεις και να επιλέγεις να παραπέμψεις την απόφαση στην κρίση του κόσμου, κάτι το οποίο παρουσιάζει πλήθος προβλημάτων.

Έχω ξαναπεί ότι τον συγκεκριμένο λαό με όσα έχει ψηφίσει όλα τα περασμένα χρόνια δεν θα του εμπιστευόμουν ούτε να μου γυαλίσει τα παπούτσια. Καλούμε λοιπόν αυτόν τον λαό να αποφασίσει για τι ακριβώς; Διότι επί της ουσίας το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο. Βεβαίως από την άλλη υπάρχει και μια λεπτομέρεια που σε κάνει να δεις το θέμα διαφορετικά: είναι ο ίδιος ανεύθυνος λαός που ανάμεσα σε κρίσιμες εκλογές και διακοπές, επέλεγε πάντοτε τις διακοπές, άρα με ένα δημοψήφισμα φέρνεις τον εν λόγω λαό προ των ευθυνών του, αντί να κάθεται μια ζωή να μέμφεται τους πάντες και τα πάντα (λες και όλοι αυτοί βγαίνουν πραξικοπηματικά κι ουχί με εκλογές). Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν νοιώθω και πολύ ασφαλής ξέροντας ότι θα είναι ο συγκεκριμένος διαχρονικά ανεύθυνος λαός που θα κριθεί να αποφασίσει το μέλλον της χώρας.

Πάμε τώρα στα υπόλοιπα: το ότι δημοψήφισμα για δημοσιονομικούς λόγους δεν μπορεί να γίνει διότι το απαγορεύει το Σύνταγμα, ισχύει. Το να ακούς όμως να το λένε όλοι εκείνοι που έχουν χιλιοβιάσει τε και μυριάκις σοδομίσει είναι τουλάχιστον γελοίο. Όπως γελοίος είναι και ο παριστάνων τον Συνταγματολόγο, Ευάγγελος Βενιζέλος, του οποίου οι ευαισθησίες εξέλειπαν όταν έφτιαχνε τον Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών συν χίλια δυο άλλα μεγαλουργήματα.

Όσον αφορά το καθεαυτώ δημοψήφισμα, δεν είμαι και πολύ βέβαιος ότι τωόντι θα γίνει, για διάφορους λόγους. Η διαίσθησή μου λέει ότι ένα τέτοιο δημοψήφισμα δεν το θέλει κανείς, εντός κι εκτός συνόρων. Κατ' αρχήν ως προς τους ξένους (για να καταλαβαίνουν κάποιοι και τι είδους είναι η Ευρώπη στην οποίαν ζούμε) δεν ξέρω αν παρατηρήσατε τις αντιδράσεις: κάτι μεταξύ σιχάματος και αηδίας. Λογικόν, διότι η Ευρώπη έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια ότι απεχθάνεται τις δημοκρατικές διαδικασίες, άρα ποιος είσαι εσύ που πας να πάρεις την εντολή του λαού; Αλλά και από τους ντόπιους, δεν είμαι και πολύ βέβαιος ότι είναι πολλοί αυτοί που χαίρονται, είτε αυτοί είναι ο λαός (που θα πρέπει για πρώτη φορά στην μίζερη ζωή του να φερθεί υπεύθυνα), είτε διαφόρων χρωματισμών πολιτικοί που έχουν πολλούς λόγους να φοβούνται το κάθε αποτέλεσμα και αναφέρομαι σε όλους τους πολιτικούς χώρους διότι ουδείς μπορεί να προβλέψει το αποτέλεσμα.

Και ο λόγος που δεν μπορεί κανείς να προβλέψει είναι απλός: ότι το διακύβευμα παραείναι μπερδεμένο διότι ως έχουμε ξαναπεί η Ευρώπη τα έχει κάνει μεγαλοπρεπώς σκατά. Εσχάτως, έχει κυκλοφορήσει μια τιτανοτεράστια υπερμπούρδα, ότι επειδή η ισχύς του προγράμματος λήγει την 30η Ιουνίου άρα μετά δεν θα υπάρχει πρόγραμμα, το δημοψήφισμα που θα είναι μεταγενέστερο δεν θα έχει αντικείμενο. Παπάρια μάντολες κυρίες και κύριοι! Δηλαδή αν ο Τσίπρας αποδεχθεί, τι θα έχει αποδεχθεί; Μια πρόταση που δεν υπήρχε; Και τόσες μέρες τι συζήταγαν εκεί πέρα; Τίποτα; Χαζομάρες νεοελληνικών εγκεφάλων που αναπαράγονται ένεκα της τρομοκρατίας.
Η κίνηση αυτή των δανειστών είναι μια ακόμη κίνηση στην σκακιέρα των πολιτικοοικονομικών εξελίξεων που γίνεται καθαρά για λόγους επικοινωνιακής τακτικής.
Το αντικείμενο του δημοψηφίσματος, αν υποθέσουμε ότι όντως γίνεται, είναι απλό μεν ως προς την έκφρασή του, αλλά πολύπλοκο ως προς την ουσία του.

Έχουμε ξαναπεί (και νομίζω ότι είναι απολύτως κατανοητό) πως μηχανισμός εξόδου από το ευρώ δεν υφίσταται, άρα να βγεις από το ευρώ έτσι σκέτα δεν βγαίνεις (και για τον επιπρόσθετο λόγο να βγουν κι άλλοι). Άρα η μόνη λύση είναι είναι το διπλό νόμισμα: σε μια τέτοια περίπτωση που ενδέχεται να έχεις ως κράτος μοίρα χειρότερη και από την υφιστάμενη, εσύ κάνεις το παιχνίδι σου μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Οι διεθνείς συναλλαγές σου γίνονται με ευρώ.
Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι το αν ο κόσμος θέλει να γίνει αποδεκτή η πρόταση, που ειρήσθω αν παρόδω έχω διαπιστώσει πως δεν είναι κατανοητό ότι δεν πρόκειται για τρίτο μνημόνιο, παρά για την ολοκλήρωση του δεύτερου (και προς επίρρωσιν αυτού που έλεγα, ο κόσμος που δεν έχει καταφέρει να κατανοήσει έστω αυτό το απλό, θα κληθεί να αποφασίσει για σημαντικότερα). Κάθε απάντηση (ναι ή όχι) έχει τα "υπέρ" της και τα "κατά" της και αυτό που πρέπει να κατανοήσει ο κόσμος είναι ότι με κάθε απάντηση πρέπει να θυσιάσει και κάτι και δεν αναφέρομαι σε προσωπικό επίπεδο αλλά σε εθνικό. Αυτός ακριβώς ήταν εξαρχής και ο εκβιασμός, άσχετα αν κανείς δεν τον έλεγε.

Η αλήθεια είναι ότι ο Τσίπρας προσπάθησε να κάνει κάτι αξιομνημόνευτο, όπως λέγαμε στο προηγούμενο σενδόνι, αλλά δεν του βγήκε για μια σειρά από γεωπολιτικούς λόγους. Μόλις αυτό κατέστη σαφές σε όλους (ήτοι και στον Τσίπρα και στους δανειστές), βγήκαν όλοι τους με γαμψά νύχια παίζοντάς το βαρύμαγκες. Πρακτικά ο Τσίπρας είχε μείνει δίχως επιλογές κατά το έπαιξε κι έχασε. Σημειωτέον ότι οι Αμερικάνοι είχαν σχεδόν προειδοποιήσει στο ενδιάμεσο επιστρατεύοντας ακόμη και προσωπική παρέμβαση του Ομπάμα. Όλα αυτά έκαναν τους δανειστές να σκληρήνουν απίστευτα πολύ την ήδη πολύ σκληρή στάση τους, και κάπου εκεί, με αυτά που σχεδόν περιπαικτικά πλέον έβαζαν πάνω στο τραπέζι ήταν που νομίζω ότι ο Τσίπρας δεν άντεξε και επέλεξε το δημοψήφισμα.

Το ερώτημα είναι, αν ο λαός θα ενημερωθεί όπως πρέπει για το τι ακριβώς διακυβεύεται και το τι θα σημαίνει για την επόμενη μέρα η κάθε απάντηση. Γνωρίζοντας το διπρόσωπο και γεμάτο ψέματα παρελθόν τόσο των πολιτικών, όσο και των μέσων μαζικής εξημέρωσης, δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος. Άρα το θέμα περιπλέκεται περαιτέρω.
Δεν ξέρω αν θυμάστε την προεκλογική περίοδο του 12 που οι Γερμανοί είχαν κάνει τόσο τραγικές παρεμβάσεις (που μέχρι και άλλοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είχαν αναγκαστεί να της τα χώσουν): το επίκεντρο των ωμών παρεμβάσεων ήταν ότι το αποτέλεσμα των εκλογών θα εκλαμβανόταν ως επιλογή αν η χώρα θέλει να παραμείνει στο ευρώ (και κατ' επέκταση την ΕΕ) ή όχι. Ε, να περιμένετε και τώρα αυτό ακριβώς.

Εμένα, πάντως, αυτό που με καίει είναι άλλο: ο Τσίπρας έχει σχεδιάσει την επόμενη μέρα; Διότι τα σενάρια είναι τρία: πρώτον, το δημοψήφισμα να διενεργηθεί, όπου στην περιπτωση του "ναι" δεν ξέρω πως θα καταφέρει να υλοποιήσει μια πρόταση με την οποίαν διαφωνεί (άρα εκλογές), ενώ στην περίπτωση του "όχι" προφανώς και θα υπάρχουν άλλες παρενέργειες όπως η διεθνής και διπλωματική απομόνωση της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το τρίτο σενάριο φυσικά είναι να μην υλοποιηθεί το δημοψήφισμα, το οποίο μπορεί να γίνει είτε επειδή δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις (ήτοι οι πιστωτές να μην αποδεχθούν την ολιγοήμερη παράταση του προγράμματος, που είναι και το μόνο βέβαιο), είτε επειδή θα το έχει αποσύρει ο ΣΥΡΙΖΑ για κάποιον "επίσημο" λόγο. Οι περιπτώσεις αυτές (με δεδομένο ότι τις χρονικές προθεσμίες δεν βλέπω να τις προλαβαίνουμε) είναι μάλλον και οι πιο νεφελώδεις και χρήζουν της μεγαλύτερης μελέτης.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να (ξαν)αναφέρουμε κάτι εξόχως σημαντικό: όλοι κάνουν λόγο για την καταστροφή της χώρας, αλλά οι περισσότεροι ξεχνάνε τις καταστροφές των υπολοίπων που μόνο μικρές δεν θα είναι. Θέλω να πω ότι ναι μεν για τις τελευταίες 3-4 μέρες οι δανειστές είχαν βγάλει δόντια με άγριες διαθέσεις, αλλά αυτή η εξέλιξη δεν τους βολεύει σε καμία περίπτωση, όσο κι αν προσπαθούν να παραστήσουν τους ψύχραιμους. Θα περάσουν καλά και τούτοι, αυτό είναι το μόνο βέβαιο και αυτό είναι κάτι που μπορεί ο οποιοσδήποτε πολύ εύκολα να διαπιστώσει, αρκεί να σερφάρει στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης (κι ουχί στα ελληνικά).

Και μην ξεχνάτε πως όποιος σας λέει ότι θα μπούμε σε αχαρτογράφητα νερά, σας λέει παπάτζες. Σε τέτοια νερά είμαστε εδώ και 5 χρόνια απλά δεν ήθελαν να το καταλάβουν οι καπεταναίοι.
Κι ο Κολόμβος άλλωστε τις Ινδίες νόμιζε ότι έβλεπε.

Πάμε και λίγο σε αυτό που δεν φαίνεται, ή μάλλον πιο σωστά, και αυτό φαίνεται αλλά ουδείς εστιάζει σε αυτό αν κι επί της ουσίας είναι πιο σημαντικό.
Πλέον είναι σαφές ότι η χώρα βρίσκεται κυριολεκτικώς (κι ουχί μεταφορικώς) στα πρόθυρα εθνικού διχασμού (παλιά μου τέχνη κόσκινο), αν δεν έχει αρχίσει κιόλας. Πάντα υπήρχαν πεινασμένοι και φαγωμένοι, όπου οι μεν προσπαθούσαν να πείσουν τους δε για το δίκαιον ή άδικον (ανά την περίπτωση) των αιτημάτων τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις πάντοτε χύνεται αίμα, αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
Το λάθος που κάνουμε εδώ είναι ότι βάζουμε τους εαυτούς μας σε σύγκριση αδιαφορώντας για τις λεπτομέρειες, στις οποίες ως γνωστόν πάντοτε κρύβεται ο διάολος. Δεν μπορείς να συγκρίνεις κάποιον που πεινάει με κάποιον που δεν πεινάει. Δεν μπορείς να συγκρίνεις κάποιον που αδυνατεί να κάνει οικογένεια για οικονομικούς λόγους με κάποιον που απλώς δυσκολεύεται να πάει και φέτος στη Μύκονο που το είχε τάμα να πηγαίνει κάθε χρόνο. Μακάρι να είχα κι εγώ τα χρήματα να πηγαίνω διακοπές κάθε χρόνο. Το ότι δεν τα έχω δεν θα με κάνει να μέμφομαι όσους τα έχουν. Βέβαια το αν θα κρίνω κάποιον σε ηθικό επίπεδο για παρεμφερείς λόγους είναι άλη ιστορία, όμως εκεί θα μείνω.
Είναι άθλιο να κατηγορούμε όσους έχουν λεφτά επειδή κάποιοι άλλοι δεν έχουν. Με γειά τους με χαρά τους και καλοφάγωτα, ακόμη κι αν τα έκλεψαν (γι'αυτό υπάρχουν άλλοι τρόποι να ανακαλυφθεί και δεν είναι της παρούσης να το συζητήσουμε). Δεν είναι κατακριτέο, φίλη και φίλε, το να έχει κάποιος λεφτά, όμως πρέπει να γίνει κατανοητό πως όταν ξεφεύγει πολύ η κατάσταση σε οικονομικοκοινωνικό επίπεδο, τότε είναι απολύτως λογικό να έχει να χάσει περισσότερα αυτός που τα έχει. Η ανθρωποφαγία όμως δεν απαιτείται σε κανένα σημείο του σεναρίου.
Δεν χρειάζεται να φάμε ο ένας τις σάρκες του άλλου. Το εχουμε κάνει αμέτρητες φορές στο παρελθόν και θα έπρεπε να έχουμε μάθει από τα λάθη μας, μιας και ποτέ δεν κερδίσαμε τίποτα. Το μόνο που καταφέρναμε κάθε φορά ήταν να δένουμε εαυτόν και σε διαφορετικό άρμα και αντίστοιχα συμφέροντα να εξυπηρετούμε. Ίσως γι'αυτό στο πρώτο Κοινοβούλιο του νέου ελληνικού κράτους υπήρχε κόμμα αγγλικόν, κόμμα γαλλικόν και κόμμα ρούσσικον, μα δεν υπήρχε κόμμα ελληνικόν (και δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα).

Την ίδιαν στιγμή, συμβαίνουν πράγματα που έχω περιγράψει προ ετών με αξιοπρόσεκτη ομοιότητα όπως για παράδειγμα το καραγκιοζιλίκι με τα ΑΤΜ που παρακολουθούμε από χθες βράδυ και το οποίο θα γινόταν όταν έπρεπε προκειμένου να συνετιστεί ο κόσμος παίρνωντας μια απλή γεύση. Διότι για τον κλασικό μαλάκα τον Έλληνα που λέει κι ο Γεωργίου, το ΑΤΜ σταμάτησε να βγάζει λεφτά επειδή η χώρα χρεωκοπεί κι ουχί επειδή ένα κωλομηχάνημα έχει πεπερασμένο αριθμό ρευστού, όπου όταν αυτά εξαντληθούν το μηχάνημα δεν μπορεί ούτε να τυπώσει, ούτε να γεννήσει.
Όλα αυτά τα γεγονότα εμπίπτουν στο πλαίσιο του μεγαλύτερου όπλου που διαθέτει η σύγχρονη τρομοκρατία στη διάθεσή της: την πληροφορία (και για όσους έχουν καλή μνήμη, το έχουμε αναλπτύξει στο παρελθόν -σήμερα λινκ δεν έχει για να μην παραξεφύγουμε).
Η ιστορία, άλλωστε, λειτουργεί με αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Σε ενημερώνουν ότι οι τράπεζες θα στερέψουντο οποίο κάνει τον κόσμο να τρέχει να σηκώσει λεφτά, το οποίο κάνει τις τράπεζες να στερέψουν από ρευστό, άρα η προφητεία των ευαγών ΜΜΕ εκπληρώθηκε και η ενημέρωση ήταν σωστή (κι ο κόσμος τρομοκρατείται περαιτέρω, εκλαμβάνοντας τα εν λόγω ΜΜΕ ως αξιόπιστα). Και ποια είναι η λύση στην αντιμετώπιση του προβλήματος; Μα φυσικά η αντίθετη αντιμετώπιση των πραγμάτων.
Σήμερα το πρωί άκουγα στον δρόμο περιγραφές για σχεδόν εικόνες Αποκάλυψης στα σούπερ μάρκετ. Συμπτωματικά (και δυστυχώς) για σήμερα είχα προγραμματίσει τόσο να πάω να σηκώσω χρήματα (όπου πηγαίνω δύο ολόκληρες φορές τον μήνα μιας και τις περισσότερες συναλλαγές μου τις κάνω ηλεκτρονικά οπότε το ρευστό το θπέλω μόνο για συγκεκριμένους λόγους) οπότε όπως καταλαβαίνετε δεν τον ήπια απλώς με το μπουρί της σόμπας αλλά με ολόκληρο το δίκτυο αποχετεύσεως του Δήμου Πειραιώς, αφετέρου ήταν να πήγαινα ούτως ή άλλως να ψωνίσω από τα σούπερ μάρκετ. Στα μεν δεύτερα δεν διαπίστωσα το παραμικρό απ'όσα είχα ακούσει, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είδα πολύ κόσμο να πανικοβάλλεται στις ουρές των ΑΤΜ απ'όπου κατάφερα να ξεμπλέξω μετά από 4 τράπεζες και περίπου 2,5 ώρες. Γιατί; Διότι προφανώς κάποιος πόλεμος θα ερχόταν και δεν το είχα μάθει...
Κάπως έτσι όμως λειτουργεί ο μηχανισμός προπαγάνδας, ιδίως στους ηλίθιους λαούς με χαμηλή αντιληπτική ικανότητα όπως ο δικός μας (και δεν με νοιάζει αν και άλλοι λαοί αντιμετωπίζουν τα ίδια "θέματα"): λέει κάτι κάποιος (όπου συνήθως επικαλείται και κάποια εκ των έσω πληροφόρηση (sic) για λόγους κύρους, και αυτό το κάτι μετά από δέκα αποδέκτες της εξιστορήσεως έχει πληροφορηθεί ως κάτι που συνέβη, αυτό που ουδέποτε υπήρξε (βλ. γοργόνες που ρωτάνε για τον Μεγαλέξανδρο κλπ). Και μέχρι να καταλάβει ο Έλληνας το μέγεθος της φόλας, το πουλάκι θα έχει πετάξει κι ο εθνικός μύθος έχει συντελεστεί, με πλήθος άρθρων που βεβαιώνουν ότι σε διάφορα σημεία του Αιγαίου η γοργόνα έχει θεαθεί.

Αυτό που χρειάζεται από όλους μας είναι η ψυχραιμία και η λογική.
Δεν πρέπει να μασάμε κουτόχορτο. Αν υπάρχει μια φορά στη ζωή του καθενός μας που θα χρειαστεί να μην φάμε κουτόχορτο, αυτή θα είναι μετά βεβαιότητος αυτή εδώ.
Ο κόσμος είναι στα κάγκελα, όλοι είναι παρμένοι.
Σε κάποιον, σήμερα, δεν του άρεσαν αυτά που έλεγα και με ευκολία ανακάλυψε ότι ήμουν βαλτός του Σαμαρά. Ο τύπος έκανε κρα από μακρυά ότι ήταν πικραμένος νουδουκράτης, πιθανώς με iq επιπέδου ΟΝΝΕΔ. Όλοι είναι έτοιμοι ν'αρπάξουν όπλο. Βλέπω παντού νεύρα κι ακούω παντού τσιρηχτές φωνές. Όλοι ψάχνουν για φταίχτες κι όλοι βρίσκουν κι αναγνωρίζουν φταίχτες. Αν πάει κάποιος κι αφήσει μερικά τελάρα με όπλα, είναι βέβαιο ότι θ'αρχίσουν οι εχθροπραξίες άμεσα (αυτό είναι ατάκα του φεηστσιμβουκικού καλτσόβρακου που μου άρεσε και την δανείστηκα). Όλοι θεωρούν πως διακυβεύεται έστι νέτα-σκέτα το μέλλον τους και θα έκαναν κυριολεκτικά τα πάντα στους άλλους προκειμένου να το προστατέψουν.
Δεν πάει έτσι το πράγμα αδέρφια. Συνέλθετε.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα, αλλά καλμάρετε και λίγο.
Και για το τέλος να σας πω και το καλό, που όμως θα αναπτύξω σε μελλοντικό σενδόνι και πιθανώς σύντομα κιόλας. Σε ολόκληρη την Ευρώπη εδώ και καιρό έχει αρχίσει να γίνεται ορατό το έλειμμα Δημοκρατίας που υπάρχει. Εννοείται ότι σε όλες τις χώρες αυτό φαίνεται διπλό: και στην Ευρώπη και στις χώρες των πολιτών. Ως έχω ξαναπεί, σε'μάς έλαχε ο κλήρος να φτιάξουμε μια πιο δημοκρατική χώρα και μια πιο δημοκρατική Ευρώπη. Είναι βαρύ το φορτίο και απαιτεί περίσσεια ευθύνης. Πρέπει να αναλάβουμε τις ιστορικές μας ευθύνες και να πράξουμε ανάλογα, όλοι για όλους.
Εμείς είμαστε οι χώρες, εμείς είμαστε η Ευρώπη.
Εμείς πρέπει να απαιτήσουμε την αλλαγή.
Κι αυτό που έχω διαπιστώσει από το εξωτερικό είναι ότι είναι πολύς ο κόσμος που περιμένει πως και πως κάποιον να κάνει το πρώτο βήμα για να ακολουθήσει την πορεία της αλλαγής, απλά δεν είναι συνηθισμένοι σε τέτοιες σημαντικές κι έξοχες ενέργειες.
Κάποια πράγματα μπορεί να μην μας αρέσουν αλλά θα πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε την επιλογή της πλειοψηφίας. Αυτό είναι η Δημοκρατία άλλωστε.

Το νου σας.

Για να ευθυμήσουμε και λίγο: συνέντευξη με τους (Έλληνες) Chainsaw...

(αντιγράφω από την ιστοσελίδα του Metal Invader)
Νομίζω ότι πρόκειται για την επικότερη συνέντευξη που έχω διαβάσει ποτέ μου, στα πάντα. Μέχρι και στην φωτογραφία, ο θεός (αριστερά) με το τριβείο είναι όλα τα λεφτά. Δεν υπάρχουν οι άνθρωποι (α, ρε Witchy, είσαι εγγύηση αγόρι μου!)
Με κόκκινο χρώμα οι επισημάνσεις μου.
Και μία απορία: μα ποιος διάολος ακύει Bulldozer;;;

Chainsaw. Το μουσικό φαινόμενο που μας έκανε να ξαναβάλουμε στις αγκάλες μας και να πασπατέψουμε τον Εωσφόρο. Η μπάντα που έκανε μικρά κοριτσάκια να τσιρίζουν και ώριμες γυναίκες να στάζουν. Οι άνθρωποι που ξεπαστρεύουν φλώρους σε στενά με σουβλακοκάλαμα. Είπαμε να τους κάνουμε μια συνέντευξη. Μιλήσαμε με τον Decapitator. Και καλά κάναμε.

Κατ’ αρχάς, καλησπέρα και καλή βραδιά… Ευχαριστώ που κάνατε λίγο χώρο στο καρνέ σας και με ζουλήξατε ανάμεσα στο «Παραγγελία σουβλακίων από την Χαροκόπου» και «Αγορά σιδηρολοστών για σκηνικά στα στενά». Σε τι φάση σας πετυχαίνω;

Καλησπέρα και ευχαριστούμε για την φιλοξενία και το ενδιαφέρον. Αυτή την εποχή έχουμε επισκεφτεί ένα μοναστήρι γνωστό για την κουζίνα του ,τα ιαματικά λουτρά του και τα άγρια πάρτι που διοργανώνει μέρα και νύχτα . Παράλληλα σχεδόν έχουμε τελειώσει με το γράψιμο του επόμενου δίσκου και αν όλα πάνε καλά κάπου Οκτώβρη – Νοέμβρη θα μπούμε στο στούντιο για να το ηχογραφήσουμε.

Οι Chainsaw γεννήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1997 και κυκλοφόρησαν δύο rehearsal tapes το 1998. Μετά ξαφνικά, πάγωσαν όλα. Επανήλθαν δριμύτεροι τον Δεκέμβρη του 2013. Για ποιο λόγο μεσολάβησαν τόσα χρόνια μέχρι να αναγεννηθούν οι Chainsaw;

Τα πρώτα χρόνια που διαλύθηκε η μπάντα ήταν δύσκολο να βρεθούν μέλη που να θέλουν να παίξουν πάνω σ αυτό το είδος και έτσι ψόφησε η όλη φάση . Η ιδέα έπεσε από ένα φίλο όταν άκουσε τις τότε κασέτες και πρότεινε να ηχογραφηθούν και να βγουν παραέξω τα τραγούδια .Έτσι μετά το demo που ηχογραφήθηκε το 2013 πήγαμε σαν συγκρότημα πλέον για τον δίσκο.

Εκτός από εσένα, Decapitator, που είσαι ο μόνος σταθερός εξ αρχής, πλέον αναπόσπαστα κομμάτια της μπάντας είναι ο Witchkiller, ο γητευτής, και ο Nuctemeron, που έχουμε χάσει τη μπάλα με τις χιλιάδες μπάντες στις οποίες παίζει. Πώς καταλήξατε σε αυτή τη σύνθεση; Ποια ήταν η διαδικασία μύησης;

Ο πρώτος επιλέχτηκε μετά από αλλεπάλληλα τηλέφωνα σε γραμμές πρόβλεψης ζωδίων, γιατί έπρεπε να βρεθεί ο αστρικά κατάλληλος ενώ ο δεύτερος εμφανίστηκε σε ντοκιμαντέρ που αφορούσε μια ξεχασμένη φυλή ιθαγενών που αγνοούσε τον πολιτισμό και ειδικά τα πλήκτρα.

Οι συνθέσεις του δίσκου είναι προϊόν συλλογικής τελετής με το τωρινό lineup ή ήταν κομμάτια που προϋπήρχαν, απλώς τα ηχογραφήσατε μαζί;

Τα τραγούδια προϋπήρχαν σαν συνθέσεις αλλά έφαγαν τέτοια κλωτσιά στο κώλο στις ηχογραφήσεις, που σίγουρα πήραν άλλο χαρακτήρα και έδωσαν ένα πολύ πιο δυνατό αποτέλεσμα .

Το εξώφυλλο του “Hill of Crosses” είναι απόκοσμα σκανδαλώδες. Διαόλια, σφαγές και έντερα ιδανικά για κανιβαλιστικό κοκορέτσι στέκουν διάσπαρτα. Ποιος το φιλοτέχνησε;

Κάποιος ανώνυμος του 18ου αιώνα .Επίσης μας άρεσε ότι παραπέμπει λίγο σαν φιλοσοφία στο πρώτο Inferno και είναι μακριά απ τα καρτουνοειδή εξώφυλλα που βάζουν οι πιο πολλές μπάντες του είδους σήμερα .

Το “Hill Of Crosses” κυκλοφόρησε σε μορφή CD μέσω του Chainsaw Distro και σε κοχονάτο βινύλιο μέσω Hell’s Fire. Γιατί χωρίστηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο οι κυκλοφορίες;

Οι πρώτες εταιρίες που είχαμε βρει και έδειξαν ενδιαφέρον είτε δεν μας συνέφεραν είτε ήθελαν κάτι παλαβά τύπου να αλλάξει το όνομα ,το λογότυπο και ο τρόπος που ζευγαρώνουν οι πιγκουίνοι . Όταν μιλήσαμε με την Hellsfire τα βρήκαμε αμέσως, γιατί θέλαμε τα ιδία πράγματα και πραγματικά είναι τιμή μας που κυκλοφόρησε ο δίσκος από αυτή την εταιρία . Ε, μιας και δεν βγάζει CD , το κυκλοφορήσαμε μαζί με την Chainsaw Distro και λύθηκε το πρόβλημα .

Bulldozer: Μια μπάντα κεφάλαιο για εσάς και για πολλούς από εμάς, δικαιολογημένα άλλωστε. Επιλέξατε να κάνετε ένα cover στο “Whiskey Time”. Αρχικά, γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο κομμάτι και κατά δεύτερον ποια η αντίδραση του ΑC Wild όταν ήρθατε σε επαφή;

Είχαμε κάποιες διασκευές στα υπ όψιν πριν τις ηχογραφήσεις και καταλήξαμε να κάνουμε το «Whiskey Time» και το «Warchild» απ το demo των Running Wild. H πρώτη είναι που κόλλησε στο κλίμα του δίσκου περισσότερο και επιλέχτηκε αυτή. Όταν ήρθαμε σε επαφή με τους Bulldozer και τους στείλαμε την διασκευή μας απάντησαν αμέσως ότι τους άρεσε πολύ και ότι είναι τιμή τους να μπει στον δίσκο. Όταν ακούς τέτοια πράγματα απ τους ανθρώπους που έχεις είδωλα εδώ και 20 χρόνια, δεν θες τίποτα άλλο.

Φαγητάρες, πιώματα, μανιακοί δολοφόνοι, γυναίκες. Να φανταστώ πως οι στίχοι είναι βγαλμένοι μέσα από την καθημερινότητα. Παρεμπιπτόντως ποιος τους γράφει;

Εγώ γράφω τους στίχους και αναφέρονται σε καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μέσος αστός , ο γείτονας ,ο οδηγός που σκαλίζει την μύτη του στο φανάρι , ο μεροκαματιάρης . Παράλληλα αγγίζουν ευαίσθητες πτυχές της κοινωνίας και είναι γεμάτοι τρυφερότητα και συμπόνια για την πονεμένη και αδικημένη ζωή των κληρικών .

Στα thanks του δίσκου, πρώτος πρώτος είναι ο φίλος όλων και poser-killer Σατανάς. Ποια η σχέση σας μαζί του; Είναι ο κρυφός ήρωας του παρασκηνίου που έδωσε ώθηση στον δίσκο;

Ναι, δεν νομίζω ότι ο δίσκος βγήκε με τη βοήθεια του χριστού !

Θα σας χορτάσουμε σε κανένα λάιβ – τελετή ευχαριστιών προς τον Εξαποδώ – στο άμεσο μέλλον ή είστε ιδιαίτερα απασχολημένοι ως ηγεσία του Metal Police;

Θα ήταν ιδανικό ένα λαιβ όπου θα καίγονταν δίσκοι κλασσικής μουσικής , μάνικες θα εκτόξευαν τζατζίκι στο κοινό και θα επιτρεπόταν η είσοδος μόνο σε μεθυσμένους . Επειδή κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να οργανωθεί σωστά το θέμα λαιβ στο άμεσο μέλλον είναι χλωμό. Όσο για το θέμα ηγεσίας νομίζω ότι άνηκε και θα ανήκει πάντα στους Gehennah. Εμείς μπορούμε μόνο να τους κοιτάμε με δέος και απεριόριστο σεβασμό .

Αρνίσια ή κατσικίσια παϊδάκια;

Σαν να ρωτάς «Bomber» η «Overkill». Δεν θα μπορέσω να διαλέξω ποτέ.

Κλείνεις όπως θέλεις, λέγοντας ότι θες, άμα λάχει εξαπέλυσε και κατσαβιδιαστικό μανιφέστο.

Το progressive , οι θρησκείες και οι διαιτολόγοι είναι οι πληγές της ανθρωπότητας . Θα μας βρουν απέναντι τους .

Της ημέρας ΙΙ: μερικές σκέψεις για τις επικείμενες εξελίξεις.

(πάρτε τσιπς και μπυράλ, θα σας χρειαστούν. Καλού κακού έχετε εύκαιρο και κανά ποτό)

Αν και σε καθημερινή βάση διάβαζα ειδήσεις από διάφορες σελίδες, το τελευταίο (μπορεί και) τρίμηνο το ελάττωσα το "άθλημα" για λόγους διατήρησης της ψυχικής μου υγείας.
Βέβαια δεν μπορώ να πω ότι κέρδισα και πολλά πράγματα, αφού όπου κι αν γυρίσεις όλο και κάποιος έχει κάτι να πει επί των εξελίξεων, αλλά τουλάχιστον είχα μειώσει θεαματικά την πρωτογενή "γραμμή παραγωγής νεύρων" έχοντας καταφέρει να περιορίσω τις ποσότητες λήψης "φαρμάκου" στο ελάχιστο.

Αν υπάρχει κάτι στο οποίο να με βοήθησε αυτή η "τακτική", αυτό ήταν μάλλον μόνο ένα σημείο: ως ένα βαθμό μου καθάρισε το μυαλό από διάφορα σκουπίδια που αναγκαστικά έμπαιναν μέσα μαζί με την "ενημέρωση" (μπρρρρρρρρ). Αυτό με τη σειρά του με βοήθησε να ξανασκεφτώ κάποια δεδομένα που ούτως η άλλως είχα στο μυαλό μου, κάποιες εκτιμήσεις που έχω κάνει, κυρίως όμως να προσεγγίσω με λίγο διαφορετικό μάτι κάποια στοιχεία που έως τώρα δεν μπορούσα να εξηγήσω με πιο λογικό τρόπο συνδυάζοντάς τα με τα υπόλοιπα.

Για παράδειγμα, ένα αδιαμφισβήτητο δεδομένο είναι ότι δεν υφίσταται κανένας απολύτως μηχανισμός για να βγει χώρα από το ευρώ. Αυτό το έχουν ξεκαθαρίσει άπαντες, δυστυχώς όμως πολύς κόσμος δείχνει να μπερδεύει κάποια βασικά πράγματα επί τούτου. Ως μηχανισμό εξόδου από την ευρωζώνη δεν νοούμε μόνο την περίπτωση του να ζητήσεις να φύγεις επειδή δεν αντέχεις, αλλά και την περίπτωση του να σε διώξουν και ο λόγος είναι απλός: δεν έχει με τους τυχόν τρόπους που μπορείς να φύγεις αλλά με το ότι κανείς δεν θέλει να φύγεις διότι όποιος φύγει πρώτος ανοίγει την σχετική πόρτα και μετά άντε να την κλείσει ο τελευταίος έτσι όπως είναι η κατάσταση. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι όσοι σχεδίασαν το ευρώ, δεν ξέχασαν να φτιάξουν έναν τέτοιον μηχανισμό, αλλά δεν θέλησαν να τον φτιάξουν, ούτε καν διά παν ενδεχόμενον.

Πάμε στο επόμενο βήμα: χρεωκοπία. Μήπως έχουμε την εντύπωση ότι αποκλείεται, μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει δυνατότητα εξόδου από το ευρώ; Όχι βέβαια, γι'αυτό και έχουν ξεκαθαρίσει όλοι με κάθε τρόπο ότι η ελληνική χρεωκοπία θα γίνει εντός ευρώ και μόνο (που είναι βεβαίως και το πλέον εφιαλτικό σενάριο διότι εμπεριέχει το σενάριο του διπλού νομίσματος, ήτοι παραμένεις στο ευρώ έναντι των διεθνών υποχρεώσεών σου, αλλά εντός συνόρων κόψε τον λαιμό σου γελοίε). Τη λύση αυτή την αποκαλώ εφιαλτική διότι ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο από την παράταση της υφιστάμενης κατάστασης, απλά με κάποιες αβάντες (πάντα σσε θεωρητικό επίπεδο). Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε για την περίπτωση της λύσης του διπλού νομίσματος, ότι το πρόβλημά μας δεν λύνεται με δημιουργία νέου νομίσματος το οποίο θα υποτιμούμε έναντι του ευρώ κάθε φορά που δεν μας βγαίνει ο λογαριασμός και αυτό διότι το πρόβλημα είναι ότι τα έως τώρα υφεσιακά μέτρα όλων των προηγουμένων ετών έχουν καταστρέψει την οικονομική ραχοκοκαλιά της λεγόμενης πραγματικής Οικονομίας, διαλύοντας παράλληλα όλον τον παραγωγικό ιστό. Κοινώς δεν έχουμε μηχανισμό παραγωγής πλούτου και αυτό δεν αντιμετωπίζεται ούτε με διπλό νόμισμα, ούτε με διπλό ουίσκι, ούτε με τίποτε.

Σε αυτό το σημείο όμως, υπεισέρχεται ένα άλλο θεμελιώδες ερώτημα: τι ακριβώς συνεπάγεται μία χρεωκοπία; Και δεν αναφέρομαι σε'μάς (όπου όσο περνάνε οι μέρες τόσο περισσότερο μου δημιουργείται η εντύπωση ότι αν συμβεί δεν θα καταλάβουμε και πολύ μεγάλες διαφορές σε σχέση με αυτό που ήδη ζούμε) αλλά στους λεγόμενους δανειστές μας. Πλέον όσο περισσότερο περνούν οι μέρες, τόσο περισσότερο πείθομαι από τις ολοένα και πιο πανικόβλητες αντιδράσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι θα χάσουν τα κέρατά τους τα τράγια. Βέβαια εδώ πρέπει να κάνουμε και μια άκρως απαραίτητη υποσημείωση: ετούτη η δύσμοιρη η χώρα παρά τις αρκετές χρεωκοπίες της σύγχρονης ιστορίας της, πάντοτε αποπλήρωνε τα χέρη της, γεγονός οξύμωρο αφού αποδεικνύει ότι η χρεωκοπία ήταν ανέκαθεν μόνο εσωτερική (όπως καλή ώρα γίνεται και τα τελευταία 5 χρόνια. Θυμηθείτε το περιβόητο psi για παράδειγμα). Αν φτάσουμε σε σημείο να πτωχεύσουμε και επίσημα, δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι θα καταφέρουμε να διαγράψουμε το χρέος μας όπως είθισται να γίνεται στις χρεωκοπίες, ή θα συνεχίσουμε να το αποπληρώνουμε με αντάλλαγμα την... διεθνή στήριξη σε διάφορα εθνικά μας ζητήματα (δίκην υποκατάστατου διπλωματίας), σενάριο το οποίο πιθανώς να υποβοηθάται και από το εφιαλτικό σενάριο του διπλού νομίσματος. Οπότε ας έχουμε κατά νου και τι συνεπάγεται η χρεωκοπία γενικώς, αλλά και τι σημαίνει χρεωκοπία α λα ελληνικά.

Πάμε τώρα στο τρίτο σημείο που μας ενδιαφέρει: με δεδομένο ότι ούτε οι Ευρωπαίοι, μήτε οι Αμερικάνοι (ιδίως αυτοί) επιθυμούν ν'ανοίξει η πόρτα της εξόδου για την Ελλάδα, αλλά δεν θέλουν να χάσουν και τα λεφτά τους είτε άμεσα (οι Ευρωπαίοι διά της χρεωκοπίας), είτε έμμεσα (οι Αμερικάνοι διά των επιπτώσεων στην παγκόσμια οικονομία), πόσο πιθανό είναι το σενάριο της υπέρτατης καταστροφής; Απάντηση: ελάχιστα, και γι'αυτό  ακριβώς επί πέντε χρόνια δεν μας άφηναν να πτωχεύσουμε παρά μας είχαν από κοντά (εξάλλου που αλλού θα έβρισκαν καλύτερους ηλιθίους που να σώνουν σύσσωμη την Ευρωζώνη και να λένε κι ευχαριστώ κι από πάνω;). Τώρα όμως το πράγμα δείχνει να παίζεται με ολίγον τι διαφορετικούς όρους.

Και συνεχίζουμε.
Μόλις εξελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ, νομίζω ότι θυμόμαστε όλοι ότι το πρώτο του μέλημα ήταν να σκάσει μια ηχηρή παρατήρηση προς την ΕΕ αναφορικά με τις κυρώσεις στη Ρωσία (κίνηση που εκτιμήθηκε δεόντως από τους Ρώσους). Το διάστημα που ακολούθησε, παρατηρήσαμε μια αναθέρμανση των διπλωματικών σχέσεων με τη Ρωσία (που από εποχής Καραμανλή είχαμε να δούμε σε τέτοιο επίπεδο), στο πλαίσιο των οποίων έγιναν διάφορες συζητήσεις για ενεργειακή συνεργασία κλπ. Την ίδιαν στιγμή, τα σχόλια από τους διαφόρους ξυπνητζήδες στην Ελλάδα έδιναν κι έπαιρναν. Ότι δεν μας είχε σούρει η εμετοφυλλάς Bild τα έσουρναν ντόπιοι γελοίοι (νομίζω ότι δεν χρειάζεται να προσδιορίσω και από ποιον χώρο) που προφανώς νόμιζαν ότι το να κάνεις ρόμπα την ίδιαν σου την κυβέρνηση (ακόμη κι αν δεν την έχεις ψηφίσει επειδή αντιτίθεσαι στις πολιτικές της) δεν σε επηρεάζει ως πολίτη της ίδιας χώρας. Βέβαια δεν θέλω να κρύψω ότι αυτό ήταν ένα σημείο που με είχε προβληματίσει αρκετά, ήτοι το που ακριβώς το πήγαιναν με αυτήν την κίνηση και αυτό διότι σε διπλωματικό επίπεδο και ιδίως όταν δεν έχεις ενεργές διπλωματικές σχέσεις με μια χώρα, ποτέ δεν πηγαίνεις να ζητήσεις ρευστό αέρα πατέρα με το καλημέρα. Οπότε είχα μεν εντοπίσει ότι κάτι δεν μου πήγαινε καλά στην όλη ιστορία, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να αντιληφθώ τι ακριβώς ηταν αυτό. Σημειωτέον ότι αυτή η "ανησυχία" μου εντεινόταν και από τις όποιες λίγες γνώσεις έχω επί κάποιων θεμάτων επί τούτου, τις οποίες είχα εξωτερικεύσει στο ένα από τα Περί Γεωπολιτικών σενδόνια μου το οποίο είχε να κάνει με την θέση της Ρωσίας στο διεθνές στερέωμα υπό την αμερικανική σκοπιά. Βέβαια κάπου μπορείς να σκεφτείς και ότι όλα αυτά είναι ιδέα σου και δεν τρέχει τίποτα και πιθανώς οι κυβερνοφωστήρες μας να μην ξέρουν τι να κάνουν και κινούνται σπασμωδικά.

Μόνο που πριν από λίγες μέρες έτυχε να διαβάσω σε άρθρο στο Bloomberg ότι το ΝΑΤΟ βλέπει το grexit ως σοβαρό κίνδυνο για την Διεθνή Ασφάλεια (αρχικά στην Ευρώπη), και νομίζω πως όλοι ξέρουμε ότι οι Αμερικάνοι δεν πετάνε ποτέ λόγια του αέρα και πάντοτε κάτι ακολουθεί τις προειδοποιήσεις τους (γι'αυτό και τους εμπιστεύομαι πάντοτε όταν μιλάνε σε τέτοια θέματα). Να σημειώσω ότι το άρθρο δεν μίλαγε γενικώς και αορίστως αλλά συνδύαζε τα πάντα σχετικά με την ανησυχητικά έντονη αναθέρμανση των ελληνορωσικών σχέσεων. Το πράγμα δηλαδή ήταν πολύ συγκεκριμένο, έγινε πάνω στο ενεργειακό άρμα (που είναι και το μοναδικό στο οποίο οι Αμερικάνοι δεν σηκώνουν κιχ από κανέναν) και δημιουργήθηκε μέσα σε ένα τεχνητό κλίμα διεθνούς απομόνωσης της χώρας μας η οποία νομοτελειακά θα έψαχνε για συμμαχίες. Και είναι παγκοσμίως γνωστό και ιδίως στους Αμερικάνους, ότι οι Ρώσοι πάντοτε δείχνουν μια επιπρόσθετη ευαισθησία προς όλες τις χώρες που βρέχονται από τη Μεσόγειο... Κάπου σε αυτό το σημείο νομίζω πως κατάφερα να επιλύσω τον πρώτο από τους γρίφους που μου είχαν φανεί άλυτοι κατά το τελευταίο διάστημα και είχε να κάνει με την ελληνορωσική προσέγγιση, η οποία γίνεται μετά βεβαιότητος υπό την έντονη δυσθυμία των Αμερικανών (οι οποίοι πάντα είναι πρόθυμοι να κάνουν "κάτι" για να την αποτρέπουν). Η λύση λοιπόν δεν είναι ότι ο Τσίπρας ήθελε να πάρει χρήματα από τους Ρώσους. Ο Τσίπρας θέλει την προστασία των Ρώσων, σε περίπτωση που το πράγμα στραβώσει τόσο πολύ που να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις με τους Ευρωπαίους. Και για να το επιτύχει αυτό, προφανώς και έπρεπε να συνάψει από το μηδέν διπλωματικές σχέσεις εμπιστοσύνης με τους Ρώσους, οι οποίοι μόνο όταν πάρουν πρώτα μπαίνουν σε φάση να δώσουν. Θα αναρωτηθείτε φυσικά, πόθεν προκύπτει η βεβαιότητα περί ρωσικής προστασίας; Μα από τα διεθνή γεγονότα: οι Ρώσοι πάντοτε βοηθούν στο έπακρο τους (αποδεδδειγμένους) συμμάχους τους, άσχετα αν το πρόβλημα είναι ότι τα μέρη των συμμάχων τους γίνονται στην συνέχεια στάχτη και μπούρμπερη (βλ. Συρία ως το πιο πρόσφατο παράδειγμα), αλλά ας το παραβλέψουμε αυτό σε πρώτη φάση διότι θα την πάει αλλού την κουβέντα.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο συλλογισμός αναγκαστικά δημιουργεί έναν άλλον γρίφο: όλοι ξέρουν ότι οι γενικοί δερβέναγες του πλανήτη είναι οι Αμερικάνοι. Στην παρούσα φάση, λοιπόν, βλέπεις ότι το πράγμα με τους Ευρωπαίους δεν πάει (εδώ και πολύ καιρό) καλά. Γιατί δεν απευθύνεσαι στους Αμερικάνους; Εδώ έχω δώσει μια απάντηση εν πολλοίς αυθαίρετη, που όμως ταιριάζει απόλυτα σαν το σωστό κομμάτι του παζλ που εξηγεί κάποια πράγματα. Στην διεθνή διπλωματία (όπως και στο εμπόριο και πιστέψτε με, αυτά τα δύο είναι σε μεγάλο βαθμό αλληλένδετα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το εμπόριο από αρχαιοτάτων ετών ήταν συνήθως η πρώτη βαθμίδα σύναψης διπλωματικών σχέσεων) αρκετές φορές αν θες να πας δεξιά πρέπει να κοιτάς αριστερά. Κι ενίοτε για να πας μπροστά χρειάζεται και λίγη όπισθεν μαζί με μερικές στροφές. Κοινώς, αποτελεί σχετικά κοινή πρακτική για να πας από την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη να πρέπει να περάσεις αρχικά μέσω Τελ Αβίβ κι εν συνεχεία μέσω Λουξεμβούργου. Εκτιμώ, λοιπόν, ότι η κίνηση προς τους Ρώσους αποτελεί κίνηση τακτικής με ταυτόχρονη ασφαλιστική δικλείδα: τραβάω με εμφατικό τρόπο την προσοχή των Αμερικάνων πατώντας τους τον κάλο σχεδόν κυριολεκτικά, τους κλείνω λίγο και το μάτι (μην ξεχνάμε ότι όλο αυτό το διάστημα έχουν... μυστηριωδώς αναθερμανθεί και οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις, όπου ο Κοτζιάς ενδέχεται να έχει συναντηθεί με Αμερικανούς αξιωματούχους μέσα σε 4 μήνες περισσότερες φορές απ'όσες είχαν συναντηθεί οι προηγούμενοι 4-5 ΥΠΕΞ μαζί) και αν το πράγμα δεν κάτσει ούτε με τους Αμερικάνους, τότε θα με έχουν σπρώξει εκείνοι προς τους Ρώσους με τους οποίους έχω ήδη ξεκινήσει σοβαρές διπλωματικές σχέσεις. 

Πάμε τώρα στο επόμενο σημείο. 
Δεν ξέρω αν θυμάστε που σχετικά πρόσφατα έκανα ένα σχόλιο σχετικά με την τακτική του Τσίπρα να παίρνει ό,τι ταμειακό διαθέσιμο για να αποπληρώνει τις δόσεις, τονίζοντας την έντονη απορία μου, πως είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει το προφανές, ότι δηλαδή αυτά τα διαθέσιμα δεν θα αναπληρωθούν ποτέ. Τελικώς τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι κατά πως φαίνεται. Πιο συγκεκριμένα, έγραφα επί λέξει "...όσο ο καιρός περνάει οι Ευρωπαίοι (ιδίως) λαμβάνουν τα μέτρα τους. Αυτό μάλλον το έχουν λησμονήσει τελείως στην κυβέρνηση. Όταν είσαι πραγματικά σοβαρός, χτυπάς άμεσα και τελειώνει το θεματάκι κι άσε τους άλλους  να αναρωτιούνται τι ακριβώς τους χτύπησε.". Τις τελευταίες μέρες συνειδητοποίησα ότι η προσέγγισή μου δεν ήταν (διπλωματικώς) και η καλύτερη δυνατή. Αν υποθέσουμε ότι ο Τσίπρας έλεγε "γεια σας, ήρθα" και στα καπάκια βάραγε το κανόνι, οι συνέπειες σε παγκόσμιο επίπεδο θα ήταν τόσο τραγικές που όχι μόνο θα τον έριχναν σε χρόνο ντε-τε, αλλά η απομόνωση της χώρας θα ήταν τόσο δραματική που θα κάναμε ακόμη και την Βόρειο Κορέα να έμοιαζε με κοσμοπολίτικο προορισμό. 
Αντ'αυτού ο Τσίπρας επέλεξε κάτι πιο ριψοκίνδυνο, που όμως θα μπορούσε να "εξασφαλίσει" το όνομα της χώρας εν όψει όσων επακολουθήσουν, υπό την έννοια ότι άλλο πράγμα να πέσει η διεθνής κατακραυγή στην Ελλάδα και άλλο να πέσει στη Γερμανία. Τι ήταν όμως αυτό που έκανε ο Τσίπρας; Μα ακριβώς αυτό που αρχικώς επέκρινα έντονα: πλήρωσε ό,τι μπορούσε να πληρώσει χρησιμοποιώντας τα ταμειακά διαθέσιμα, φτάνοντας την ρευστότητα της χώρας στα κόκκινα των κόκκινων (βλ. και πρόσφατη έκθεση Στουρνάρα), ώστε να μην υπάρχει περαιτέρω δυνατότητα πληρωμής των υποχρεώσεων της χώρας. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι η χώρα είναι με κάθε επισημότητα μισό βήμα από την επίσημη χρεωκοπία στην πράξη και όχι στην θεωρία. Με την εξαιρετικά τολμηρή αυτή κίνηση ο Τσίπρας έχει πετάξει (νομίζω) τελεσίδικα την μπάλα στο τεραίν των δανειστών. Ό,τι είναι να ακολουθήσει, λογικά θα αποτελέσει πίεση των δανειστών άρα η φτωχή πλην τίμια Ελλαδίτσα θα μείνει δίχως εναλλακτικές και θα γίνει παγκοσμίως το σώσε (όπως εξάλλου επανειλημμένως έχουν σχεδόν κάθιδροι προειδοποιήσει οι Αμερικάνοι μέσούντος ενός ολοένα αυξανόμενου ευρωπαϊκού πανικού επί τούτου). Στο σημείο αυτό δεν πρέπει να ξεχάσουμε και το επικοινωνιακό τρικ του ΔΝΤ στις αρχές του μήνα, όταν η Κυβέρνηση ενημέρωσε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για τις υποδόσεις της δόσης και το ΔΝΤ το παρουσίασε ότι δήθεν αποδέχεται το ελληνικό αίτημα να πληρωθεί εφάπαξ η δόση στα τέλη του Ιουνίου (κάτι που ως απεδειχθη δεν τέθηκε ποτέ). Επίσης μην ξεχνάμε ότι λίγο καιρό πιο πριν, εκ νέου το ΔΝΤ είχε ανακοινώσει ότι και να μην πληρωθεί μια δόση δεν χρειάζεται να θεωρηθεί πιστωτικό γεγονός. Όλα αυτά συνηγορούν στο γεγονός ότι η κίνηση του Τσίπρα ήταν εξαιρετικά μελετημένη (και φυσικά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για το ότι είναι ακόμη περισσότερο ριψοκίνδυνη) και είχε συγκεκριμένο στόχο και κυρίως με συγκεκριμένο πλάνο.

Αν υποθέσουμε ότι όλα αυτά ισχύουν, τότε αναμφίβολα μεγάλο μέρος των (ανεξαρτήτως αποτελέσματος) συγχαρητηρίων όχι μόνο για την σύλληψη αλλά και για την τιτάνια προσπάθεια υλοποίησης αυτού του σχεδίου, ανήκουν σαφώς και δικαιωματικά στον Βαρουφάκη, ο οποίος αν και από τους ελάχισους Οικονομολόγους εν μέσω πλήθους άσχετων Νομικών (βλ. Σόιμπλε) δέχθηκε όλη τη διαπόμπευση και τον διασυρμό από ντόπιους και ξένους παράγοντες, με μοναδικό στόχο να ροκανίσει τον χρόνο με τρόπο τέτοιο ώστε να έρθουν τα σημεία όσο το δυνατόν πιο κοντά στις ελληνικές επιδιώξεις. Μάλλον μόνο με μια τέτοια υπόθεση φαίνεται λογικό το άρθρο της τεράστιας γερμανικής εφημερίδας Die Welt με τίτλο Alexis Tsipras ist jetzt schon der Sieger ("Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ήδη ο νικητής"), το οποίο παρουσιάζει τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη ως τους δύο πιο επιτυχημένους Ευρωπαίους πολιτικούς στην παρούσα φάση, όπου προς αποφυγήν παρεξηγήσεων το άρθρο δεν εξυμνεί τόσο τους Έλληνες πολιτικούς, όσο επικρίνει στον μέγιστο βαθμό την πολιτική που ακολουθεί σχεδόν αρτηριοσκληρωτικά η Γερμανία, και την οποίαν αρτηριοσκλήρωση δείχνουν προς ώρας να έχουν εκμεταλλευθεί στο κατά δύναμιν έπακρο ο Τσίπρας με τον Βαρουφάκη προς όφελος της χώρας. Κι εξίσου πιθανώς, μάλλον μόνο κάπως έτσι μπορεί να δικαιολογηθεί το πρωτοσέλιδο του τελευταίου τεύχους του Der Spiegel, το οποίο δείχνει μια Ευρώπη να γκρεμίζεται από τον σεισμό του grexit, κάνοντας λόγο για τελευταία ευκαιρία της Ευρώπης, κι ουχί μόνον της Ελλάδας. Εννοείται ότι ο λαγός της Καγκελαρίας (που πάντοτε ήταν) δεν ανεβάζει στην τύχη άρθρα, κι ούτε περιμένει να διαβάσουν οι Έλληνες ή οι άλλοι Ευρωπαίοι τα εξαιρετικά δύσκολα κείμενά του.Το άρθρο απευθύνεται αποκλειστικά στους Γερμανούς προκειμένου να τους έχει προϊδεάσει για την περίπτωση που κάτι στραβώσει τωόντι πάρα πολύ.

Και τελικώς κατά πως φαίνεται τα πράγματα δεν είναι και τόσο διαχειρίσιμα όπως ήθελαν να τα παρουσιάζουν οι Ευρωπαίοι που παριστάνουν τους ηγέτες...

Σε αυτό το σημείο οφείλουμε όλοι να παραδεχθούμε κάτι: η έως τώρα στάση του Τσίπρα, μάλλον ήταν κάτι που δεν περίμεναν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί.
Για την ακρίβεια δε νομίζω να υπήρχε άνθρωπος στον πλανητη που να την περίμενε. Ούτε απλός πολίτης της οποιασδήποτε χώρας, ούτε ο οποιοσδήποτε αναλυτής.
Όλοι υπολογίζαμε ότι αργά ή γρήγορα θα έσπαγε υπό το βάρος και των διεθνών και των εσωτερικών πιέσεων.

Εννοείται δε, πως όλη αυτή η... υπεραπλούστευση των εκτιμήσεων για τα γεγονότα δεν γυρνάνε την πλάστιγγα υπέρ μας, παρά μόνο προπαθούν να βελτιώσουν την θέση μας πάνω στην σκακιέρα. Και η αλήθεια είναι ότι οι δανειστές μόνο αμαχητί δεν πρόκειται να πέσουν σε κάτι τέτοιο. Επειδή έχω ζήσει από κοντά τους Γερμανούς, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν υπάρχει ούτε ένας που να νοιώθει την παραμικρή ενοχή για τον Χίτλερ. Αν τους πιέσεις δε, θα σου απαντήσουν με νεύρα κιόλας ότι δεν ευθύνονται αυτοί για τα λάθη των παπούδων ή των πατεράδων τους. Σωστό αυτό. Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα: η φτιάξη των Γερμανών είναι τέτοια που δεν θα διστάσουν να σε θυσιάσουν ως χώρα στον βωμό των συμφερόντων τους και εν συνεχεία να αφήσουν το πράγμα να κυλίσει με τρόπο τέτοιο ώστε την κατακραυγή να την απορροφήσει η αποποίηση ευθύνης εκ μέρους των εγγονών τους, τα οποία μετά από 60 χρόνια θα ισχυρίζονται πως δεν ευθύνται εκείνα για τα τα εγκλήματα κατά της χώρας μας που έκαναν οι σημερινοί Γερμανοί. Και η ζωή θα συνεχίζεται στο ίδιο μοτίβο και για εκείνους και για εμάς, σε όποια κατάσταση κι αν είμαστε αμφότεροι οι λαοί. Γενικά οι Τεύτονες είναι πολύ σκληροί άνθρωποι και συχνά ψυχροί και άκαρδοι και αυτό δεν το λέω υποτιμητικά αλλά ως γεγονός που έχω βιώσει.

Οπότε, τι μέλλει γεννέσθαι; 
Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον είμαστε πάρα πολυ κοντά στο να το διαπιστώσουμε και να υπενθυμίσω κάτι που κατ' επανάληψιν έχω τονίσει και ξανατονίσει: εμείς σε κάθε σενάριο τον πίνουμε άσχημα ή τουλάχιστον έτσι έχω καταλήξει. Μην δημιουργούνται δηλαδή εντυπώσεις ότι αν ευδοκιμήσουν όλοι οι χειρισμοί Τσίπρα, την γλιτώνουμε. Καμία σχέση. Ως επίσης είναι δεδομένο ότι θα υπάρξουν και εκδικητικά αντίμετρα άλλης φύσεως (πχ σε εθνικά θέματα) και αυτά όχι επειδή επί της ουσίας θα οφελήσουν τους δανειστές, αλλά επειδή ως έχω ξαναναφέρει καλώς ή κακώς οι Ευρωπαίοι (και ιδίως οι ανεπαρκείς Γερμανοί) προέρχονται από ένα σερί πολύ κακών αποφάσεων κατά τα τελευταία χρόνια, για τις οποίες (όλες) έτρεφαν τη βεβαιότητα ότι θα ήταν οι καλύτερες δυνατές. Αυτό είναι και το μόνο που ανησυχεί περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο.

Και μιας και ανέφερα τη γερμανική ανεπάρκεια, να μνημονεύσω και κάτι ακόμη ιδιαίτερα αξιόλογο. Πολύ πρόσφατα ο εξαίρετος Χέλμουτ Σμιντ έκανε κάποιες δηλώσεις στις οποίες επί της ουσίας έπαιρνε το μέρος της χώρας μας, αλλά όπως και στην περιτωση της Die Welt επειδή ήθελε να θίξει με εμφατικό τρόπο την γερμανική ασυνέπεια στην αντιμετώπιση της κρίσης. Να σημειώσουμε ότι ο Σμιντ κατά το παρελθόν έχει υπάρξει εξαιρετικά επικριτικός για τη χωρα μας, όπου μεταξύ άλλων σε κάποια αποστροφή του είχε σχολιάσει και το (λογικό) ότι η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ ήταν ένα λάθος που δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί. Όμως ο Σμιντ μιλάει πάντοτε ως ένας εκ των τελευταίων εν ζωή ευρωπαϊστών πολιτικών, τότε που το να είσαι ευρωπαϊστής σήμαινε να έχεις όραμα για ένα καλύτερο αύριο σε επίπεδο Ανθρώπου και όχι σε επίπεδο συναλλάγματος.

Δεν ξέρω αν θυμάστε πριν από τις διπλές εκλογές του 2012 που έγραφα ότι η μοναδική περίπτωση να σωθεί αυτή η χώρα θα είναι αν οι Ευρωπαίοι συνειδητοποιήσουν ότι το καράβι βουλιάζει πραγματικά και θα πάρει κι εκείνους στον πάτο. Πλέον είμαστε στην φάση που ο Τσίπρας τους έχει δώσει για τα καλά να καταλάβουν ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει. Δεν είναι τυχαίο ότι από εκεί που μέχρι πρόσφατα μας απεύθηναν τον λόγο σε επίπεδο υπαλλήλων, πλέον μιλάνε μόνο σε κορυφαίο επίπεδο. Που είναι ο πολύς Ντάισενμπλουμ για παράδειγμα; Που είναι ο παλιόφιλος ο Τόμσεν που τον έχει αντικαταστήσει απολύτως η Λαγκάρντ; Όλα αυτά δείχνουν ότι το παιχνίδι έχει αλλάξει επίπεδο, έχει γίνει σοβαρότερο σε σημείο να διαβάζουμε έως και αποκαλύψεις για τις οποίες ναι μεν ήμασταν σίγουροι ότι έτσι είχαν γίνει τα πράγματα, αλλά δεν θα περιμέναμε ποτέ να μάθουμε. 

Σε κάθε περίπτωση η αλήθεια είναι απλούστατη: διακυβεύονται πάρα πολλά και δυστυχώς για εμάς είμαστε ακριβώς στο επίκεντρο.
Πλέον νομίζω ότι έχει καταστεί σαφές ότι οι Ευρωπαίοι έχουν πολλά περισσότερα να χάσουν σε σχέση με'μάς, απλά η διαφορά με'μάς είναι ότι στο καλό σενάριό τους, οι Ευρωπαίοι θα συνεχίσουν να κερδίζουν πολλά λεφτά εις βάρος μας. Σε συνδυασμό με την επίγνωσή τους ότι μέχρι πριν λίγους μήνες υπήρχε σειρά κυβερνήσεων που έλεγε σε όλα ναι, δεν θέλει και πολύ ν'αρχίσουν να αναπολούν τις πρότερες καταστάσεις (που ήδη εδώ και καιρό το κάνουν). Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο τμήμα του παιχνιδιού παίζεται σε επικοινωνιακό επίπεδο και κυρίως στον τομέα της ηθικής και πολιτικής φθοράς των δικών μας (κάτι που εμείς σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να κάνουμε για τους άλλους). Άρα ποιο είναι το διά ταύτα;

Εδώ νομίζω ότι ξαναϋπεισέρχεται ο αμερικανικός παράγοντας. Οι Αμερικάνοι είναι πολύ πρακτικοί άνθρωποι: αν βγάζουν λεφτά, όλα είναι μια χαρά. Αν δεν βγάζουν λεφτά, υπάρχει σοβαρό θέμα. Στην περίπτωσή μας μάλλον η... αντικατάσταση της χώρας με μιαν άλλην δεν θα έλυνε το πρόβλημά τους, οπότε η λύση είναι η υποστήριξη της χώρας (γι'αυτό και οι ασταμάτητες παρεμβάσεις κυρίως υπέρ μας έστω και σε πολύ αυστηρό τόνο ενίοτε, που δείχνουν να αυξάνονται όσο τρέχουν και οι μέρες). Με δεδομένο ότι το ΔΝΤ είναι σχεδόν αποκλειστικά αμερικανικών συμφερόντων, μια ελληνική χρεωκοπία θα πληγώσει θανάσιμα τα αμερικανικά συμφέροντα. Το ίδιο συμβαίνει (και δεν το έχουν κρύψει) στην περίπτωση που τρωθεί και το ευρώ. Για να επαναφέρουμε και το ζήτημα της χρεωκοπίας στο τραπέζι του... σενδονιού, ακόμη και η περίπτωση του διπλού νομίσματος (που ξαναλέω ότι για εμάς είναι εφιάλτης) μπορεί να αποδειχθεί μπούμερανγκ για το ευρώ και αυτό διότι αν η χώρα έστω και με διπλό νόμισμα καταφέρει να ανακάμψει, τότε αυτομάτως θα έχει δημιουργηθεί ένα ακριβές ισοδύναμο με την περίπτωση εξόδου χώρας από την ευρωζώνη διότι μεταξύ άλλων σε περίπτωση επιτυχίας θα έχει αποδειχθεί ότι τα μέτρα λιτότητας θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί και για τις άλλες χώρες με ένα αντίστοιχο μέτρο. Σε μια τέτοια περιτωση δεν θα έχουμε συνέπειες μόνο στην παγκόσμια οικονομία αλλά και τεράστιες πολιτικές ανακατατάξεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Για σκεφτείτε τώρα την πλειοψηφία της Ευρώπης με αριστερές κυβερνήσεις και πόσο θα χαροποιούσε τους Αμερικάνους ένα τέτοιο ενδεχόμενο... 

Ας τα βάλουμε όλα κάτω, λοιπόν: 
α) να χρεωκοπήσουμε δεν τους συμφέρει γιατί χάνουν πάρα πολλά. 
β) να βγούμε από το ευρώ δεν τους συμφέρει, διότι χάνουν επίσης πολλά. 
γ) το διπλό νόμισμα (ήτοι η χρεωκοπία εντός ευρώ) έχει κάποια πλεονεκτήματα αλλά μπορεί να αποδειχθεί ποικιλλοτρόπως δίκοπο μαχαίρι και μάλιστα με πολύ κοφτερές άκρες, οπότε εγκυμονούνται κίνδυνοι να εκπέσουμε στο (α) ή το (β). 
δ) μην ξεχνάμε τις συνεχείς αμερικανικές προειδοποιήσεις ακόμη και για ζητήματα Ασφαλείας, όπου οι Αμερικάνοι πάντοτε... υλοποιούν τις προειδοποιήσεις τους και οι οποίες εν προκειμένω δεν αφορούν τόσο εμάς μιας κι εμείς είμαστε με την πλάτη στον τοίχο.
ε) μην ξεχνάμε ότι οι Αμερικάνοι (και γενικά οι Αγγλοσάξωνες) δεν γουστάρουν μία τους Γερμανούς. Εάν θέλουν να τουςπλήξουν αλλά να μην χαθεί η μπάλα παγκοσμίως, είναι βέβαιο ότι θα πρέπει να περιμένουμε και σοβαρότερη παρέμβαση.
Οπότε τι μένει ρε παιδιά; 
Μήπως μένει μόνο η έντιμη λύση που εναγωνίως επιζητάει ο Τσίπρας και που έχει δηλώσει ότι θα υπογράψει και η οποία συμπεριλαμβάνει κάποιες ζόρικες ευρωπαϊκές αποφάσεις όπως η διαγραφή μέρους του χρέους; Μήπως μόνο με μια τέτοια λύση λύνονται σε μεγάλο βαθμό και τα περισσότερα προβλήματα, όπως ας πούμε ότι τελικώς δεν θα χρειαστεί να ζητήσυμε την οικονομική υποστήριξη των Ρώσων;
Όλα αυτά όμως μπορούν να συνοψιστούν σε ένα νέο ερώτημα: οι Ευρωπαίοι και ιδίως οι Γερμανοί είναι διατεθειμένοι να ρίξουν τον εγωϊσμό τους και να φέρουν στο τραπέζι την πρόταση που είχαν εξαρχής σχεδόν μετά βδελυγμίας απορρίψει;

Προσωπικά ούτε έξοδο από το ευρώ βλέπω, ούτε χρεωκοπία. Εξάλλου αν ήταν να χρεωκοπήσουμε θα μας είχαν αφήσει να το κάνουμε και παλαιότερα. Αυτό που βλέπω είναι μια συμφωνία, τους όρους της οποίας παζαρεύουν όλες αυτές τις μέρες έχοντας ρίξει όλο το βάρος στην προπαγάνδα. 
Και για να στηρίξω το τελευταίο μου συμπέρασμα θα ανακαλέσω στις μνήμες κάτι πολύ πρόσφατο που είμαι βέβαιος ότι δεν του έχετε δώσει την δέουσα σημασία, και αναφέρομαι στις εξελίξεις στην νουδού. Ποιες είναι αυτές;
Πρώτον, ο Αντώνης_ της καρδιάς μας το έχει βουλώσει εντελώς και παρακολουθεί δίχως να κάνει κιχ  επί της ουσίας. Απλά παρακολουθεί τις εξελίξεις, όταν θα έπρεπε να βρίσκεται στα κάγκελα με δεδομένο ότι το επικοινωνιακό μομέντουμ των Ευρωπαίων θεωρητικά τον ευνοεί.
Δεύτερον, τα πρωτοκλασάτα στελέχη είναι σχεδόν εξαφανισμένα έχοντας αφήσει τις δευτεράντζες να βγάζουν το επικοινωνιακό φίδι από την τρύπα, αλλά και όταν αναγκάζονται για ευνόητους λόγους να παρουσιάζονται μένουν σε πολύ συγκεκριμένα πράγματα, με τυποποιημένες εκφράσεις και με προσεκτικές εκτιμήσεις.
Και τρίτον και βασικότερον, η Ντορίτσα! Έχετε ακούσει καθόλου την Ντόρα να συνδέει τις εξελίξεις στη νουδού με τυχόν χρεωκοπία ή έξοδο από το ευρώ; Δεν λέω ότι δεν τα αναφέρει ποτέ για πολιτικούς λόγους. Αν τα συνδέει με το μέλλον της στην αρχηγία της νουδού λέω. Η Μπακογιάννη ένα μόνο πράγμα έχει πει: ότι αν έρθει συμφωνία, αυτό θα σημάνει σοβαρότατες εσωκομματικές εξελίξεις. Και δεν το έχει πει τώρα, εδώ και δύο μήνες περίπου το έχει πει. Ούτε δίμηνο μετά το συνέδριο.Και συν τοι άλλοις δίχως καν να έχει δωθεί κομματική γραμμή έχει δηλώσει ότι θα ψηφίσει την συμφωνία επειδή η χώρα πρέπει να σωθεί. Τι να πω, λέτε να είναι τόσο αφελής και να μην το είχαμε προσέξει ποτέ;

Σε κάθε περίπτωση θα ξέρουμε σύντομα.
Χαίρετε και περαστικά μας.

Της ημέρας Ι: λίγες ρομπίτσες και αρκετές σοδίτσες.

Και ναι, όπως καταλάβατε, βγήκε πάλι το χρυσούν φτυάρι, αυτό που χρησιμοποιείται ειδικά σε τέτοιες περιστάσεις φαιδράς πορτοκαλέας, οπότε όποιος είναι εύθικτος ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, παρακαλείται να πάρει το πτηνόν και να πάει αλλού για το καφεδάκι του. Διότι θα μιλήσουμε αρκετά σοβαρά αλλά κυρίως με χιούμορ τόσο καυστικό που μπορεί να διαλύσει μέσα σε δευτερόλεπτα ακόμη και το πιο σκληρό πουρί στην τουαλέτα σας.

Κατ' αρχήν, να πάρουμε κυριολεκτικά αυτό το "μότο" που χρησιμοποιήθηκε τις τελευταίες μέρες, ούτως ειπείν ότι είμαστε στην Ευρώπη (όπου Ευρώπη σημαίνει μοναχά γιούρο και τίποτε άλλο) και ως εκ τούτου αν φύγουμε από το γιούρο φεύγουμε και από την Ευρώπη.
Προφανώς και οι εμπνευστές του όρου έχουν ξεχάσει ότι το πολυχρονεμένο μας νόμισμα δεν συμπεριλαμβάνει όλες τις (γεωγραφικά) ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες όμως εξακολουθούν να παραμένουν ευρωπαϊκές παρά το γεγονός της μη συμμετοχής τους στην Ευρωζώνη. Φυσικά, όσοι ασχολείστε με τα διεθνή  ζητήματα θα θυμάστε ξεκάθαρα πως επειδή δεν υπάρχει μηχανισμός εξόδου μιας χώρας από το γιούρο, η όποια έξοδος μπορεί να γίνει μόνο με παράλληλη έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακόμη και αυτό όμως αν και είναι διπλωματικά εφικτό, αποτελεί μάλλον μεγάλο διακύβευμα από την στιγμή που ολόκληρη Μ.Βρετανία να έχει ανακοινώσει ότι επίκειται δημοψήφισμα για το μέλλον της στην (πολιτική) ευρωπαϊκή οικογένεια, και τέλος πάντων όλα είναι ασκήσεις επί χάρτου (για να μην κρυβόμαστε) στις οποίες τα τελευταία χρόνια έχει αποδειχθεί ότι η Γερμανία ποντάρει συνεχώς στον μουτζούρη. Όπως και να'χει, ο λόγος που δεν υπάρχουν τέτοιοι μηχανισμοί είναι ακριβώς για να μην μπορεί να βγει χώρα από το γιούρο, ακόμη κι αν το θέλει και η έξοδός της και από την ΕΕ να αποτελεί αποτρεπτική σκεψη.

Πάμε τώρα στο εθιμοτυπικόν του πράγματος: βρισκόμαστε σε μια Ευρώπη που πρόσφατα μάθαμε ότι δυνητικά μπορεί να αποτελέσει μέλος της έως και Αυστραλία (βλ. γιουρουσοβυζιών), ενώ εδώ και δεκαετίες για καθαρά πολιτικούς λόγους (ένεκα αραβικού κόσμου) το γεωγραφικά αναφανδόν ασιατικό Ισραήλ συμμετέχει σε ό,τι ευρωπαϊκό υπάρχει (βλ. αθλητικές διοργανώσεις κλπ).
Με δεδομένο, λοιπόν, ότι η φτωχή τούτη χώρα ανέκαθεν είχε γεωγραφική θέση τέτοια (πόσω δε μάλλον και πολιτισμική) που αποτελεί κυριολεκτικώς στυλοβάτη του δυτικού κόσμου, πως διάολο θα μπορούσε να φύγει από την Ευρώπη; Θα μου πείτε βεβαίως, ότι την σήμερον, η Ευρωπαϊκή Ένωση ισοδυναμεί με την Ευρώπη. πολύ σωστό, αλλά μήπως τελικώς υπάρχουν κι άλλες διέξοδοι εάν οι Ευρωπαίοι φτάσουν σε τούτο το υπέρτατο επίπεδο πολιτικής (κι όχι μόνο) ξεφτίλας να μας εξωθήσουν;

Τώρα θα μου πείτε, μα καλά ρε Άδη, πλάκα μας κάνεις; Ασχολείσαι με κάτι τόσο ανούσιο όπως η ονοματολογία και την συγχέεις ακόμη και με το... πολιτικό grexit;
Ευκολάκι η απάντηση: ναι, ασχολούμαι, μόνο που δεν είναι ανούσιο! Εδώ πέραδεν έχουμε απλώς να κάνουμε με μια αντιπαράθεση των επιχειρημάτων των ίδιων ανθρώπων για τις εποχές των αγανακτισμένων, με την σημερινή (επειδή η Μοίρα μπορεί να στην στήσει στη γωνία με τρομακτικές διαθέσεις τρολλαρίσματος) αλλά με την πεμπτουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης στη χώρα μας, τόσο σε επίπεδο πολιτικών, όσο και πολιτών και δυστυχώς για να κατανοήσουμε τα ακριβή χάλια του δεύτερου, πρέπει οπωσδήποτε να εντρυφήσουμε στο πρώτο.
Και το πρώτο πράγμα που θυμόμαστε να λένε ήταν έως και η απαξίωση του όρου "αγανακτισμένος", με την ελπίδα ότι η όλη προσπάθεια του απλού κόσμου θα κατέρρεε από κάτι τέτοιο.
Έχουμε και λέμε λοιπόν...

Τι θυμάμαι από τις τότε εποχές (μια πολύ σύντομη υπενθύμιση εδώ κι εδώ), και τι διαπιστώνω σήμερα;
- Τότε, οι διαδηλώσεις που είχαν ξεκινήσει ίσως και με καμιά τριανταριά χιλιάδες κόσμο (την πρώτη μέρα) είχαν υποβαθμιστεί και από τα μνημονιακά μέσα και από τον πολιτικό κόσμο (πλην ΖΥΡΙΖΑ ο οποίος είχε ξεχεσθεί επιτυχώς), ενώ από τους ενάντιους πολίτες είχαν παρουσιαστεί ως αποτυχημένες.
Σήμερα, με υποπολλαπλάσιο κόσμο (προσωπικά για πάνω από 6-7 χιλιάρικα δεν τους έκοψα κρίνοντας από τον χώρο), από τους ίδιους επικριτές του τότε, η προσπάθεια αυτή της άλλης πλευράς χαρακτηρίστηκε άκρως επιτυχημένη και αχτίδα ελπίδας για το μέλλον, ενώ τα μνημονιακά μέσα δεν έδειξαν ιδιαίτερη φειδώ στους διθυράμβους, δίχως μάλιστα να κοκκινίζουν από ντροπή για την στάση τους.
- Τότε, παρόλο που οι πολιτικοί απέφευγαν όπως ο διάολος το λιβάνι να εμφανιστούν, ήταν πολλοί εκείνοι που έκαναν τεχνηέντως λόγο για καπέλωμα. Σήμερα που η εν λόγω διαδήλωση είναι επί της ουσίας βουλευτές and friends, πρόκειται για αυθόρμητη κίνηση των οραματιστών πολιτών της χώρας.
- Τότε, στην ευρύτερη προσπάθεια απαξίωσης, αρκετοί έκαναν λόγο για άνω και κάτω πλατεία. Μάλιστα η "άνω" ήταν των φασιστών (με τους οποίους κανείς... πραγματικός δημοκράτης δεν ήθελε να βρίσκεται καν στον ίδιον χώρο), ενώ η "κάτω" ήταν η πλατεία των αριστεριστών που ήθελαν την πλήρη κατάλυση του κοινωνικού και πολιτικού ιστού (και πίσω από τους οποίους κρυβόταν ο Αλαβάνος, όπως είχαμε ήδη από τότε επισημάνει). Πλέον το δεύτερο σενάριο δεν μας ενδιαφέρει διότι το πέτυχε πλήρως τα προηγούμενα χρόνια το νουδουsok που διαδηλώνει σήμερα κατά του (!!!), ενώ ως προς το πρώτο κομμάτι, προφανώς ο Μουρούτης, ο Πλεύρης, ο Δένδιας, ο Αδόνειδος και κάμποσοι άλλοι δεν συγκαταλέγονται στις ακροδεξιές δυνάμεις και ως εκ τούτου οι τότε ευαίσθητοι πολίτες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να βρίσκονται στον ίδιο χώρο μαζί τους σήμερα. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
- Τότε, όπως είμαι βέβαιος ότι όλοι μας θυμόμαστε είχαμε πλήθος φωνών (Πορτοσάλτε, Πάσχως, Μπάμπης συν πλήθος πολιτικών, δημοσιογράφων και κοινών θνητών) οι οποίοι μας υπενθύμιζαν ασταμάτητα το κακό πρόσωπο που δημιουργούν όλοι αυτοί για τον τουρισμό (οι άπλυτοι, να προσθέσω  εγώ διότι από τακτ δεν το έλεγαν) μεσούσης της τουριστικής περιόδου, που δεν αναλογίζονται την εικόνα που δείχνουν για τη χώρα στο εξωτερικό, που κάνουν ζημιά στο εμπόριο, που ζημιώνουν την οικονομία, που κλείνουν οι δρόμοι και δεν μπορούν να κυκλοφορούν οι πολίτες κλπ, κλπ. Βεβαίως σήμερα που μεσούσης της τουριστικής περιόδου έκλεισαν δρόμοι και δεν μπορούσαν να κυκλοφορούν οι πολίτες, που δώσαμε εικόνα διαδηλώσεων που προφανώς αμαύρωσε την εικόνα της χώρας, που οι διαδηλώσεις έκαναν ζημιά στο εμπόριο κλπ, κλπ, δεν υπήρξε κανένα απολύτως πρόβλημα! Και πως να υπάρξει πρόβλημα όταν οι τότε δημόσιοι κατήγοροι είτε έχουν υποστηρίξει ανοικτά το εν λόγω εγχείρημα, είτε έχουν συμμετάσχει με τη φυσική τους παρουσία σε αυτό;
- Τότε, υπήρχαν κάποια αυτοσχέδια πανώ και πλακάτ, τα οποία συνάντησαν την τηλεοπτική (και όχι μόνο) χλεύη των ειδημόνων. Μάλιστα αυτά αποτελούσαν "απόδειξη" ότι το πλήθος είναι τόσο ετερόκλητο που δεν έχει αιτήματα και δεν ξέρει τι ζητάει. Εν προκειμένω βέβαια, το σημερινό πλήθος ήξερε πολύ καλά τι ζήταγε και αυτό ήταν η "παραμονή στην Ευρώπη με κάθε κόστος". Δυστυχώς δεν βρέθηκε ούτε ένας δημοσιογράφος που να σέβεται το επάγγελμά του ο οποίος να ρώτησε τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη εάν το "με κάθε κόστος" συνεπάγεται και την κατάργηση της βουλευτικής του ασυλίας και του μισθού του (ακριβώς όπως ένας απλός πολίτης διαπιστώνει ότι δεν έχει καμία προστασία και κανένα κομπόδεμα απέναντι σε μία τράπεζα). Έτσι για να βλέπαμε πόσα ύφη θα άλλαζε.
- Παρεμπιπτόντως, μιας και ανέφερα τα τότε αυτοσχέδια πανώ σε αντιδιαστολή με τα... αυτοσχέδια πλακάτ της σήμερον, αναρωτιέμαι το εξής: πως γίνεται με κάτι τόσο αυθόρμητο όσο αυτή η συγκέντρωση να υπήρχαν ως επί τω πλείστο μόνο πλακάτ με ίδια χαρακτηριστικά τυπώματος; Σε λίγο, δηλαδή, θα μας πουν ότι τα χρηματοδότησε και κανένας που εμφανώς δεν θα ήθελε να καπελώσει αυτήν την αυθόρμητη αντίδραση.
- Και όλα αυτά δίχως ΜΑΤ, έτσι; Καταπληκτικό! Ακόμη και τον Δένδια είδα να αποτολμά να μπει παραμέσα από τη νοητή γραμμή που καποτε όριζαν τα κάγκελα. Μάλιστα σε κάποια στιγμή θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά ότι τον είδα να κοιτάει με άγχος προς την Βασιλίσσης Σοφίας μη βγουν τίποτε διμοιρίες των ΜΑΤ με μάσκες, ή καμιά "Αύρα", αλλά τελικώς ουδέν αξιομνημόνευτον συνέβη. Δυστυχώς ούτε καν οι συνήθεις ασφαλίτες "αντιεξουσιαστές" τε και "κουκουλοφόροι" δεν εμφανίστηκαν, έτσι για την τιμή των όπλων ρε παιδί μου. Μυστήρια πράγματα. Λες και θα είχαν να αντιμετωπίσουν κανάν... εργοδότη, ένα πράγμα.
- Μμμμμμ...και μιας και το θυμήθηκα, η μεγαλύτερη, ίσως, ειρωνία της Μοίρας είναι αυτή της γλωσσας. Αν όχι όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι σημερινοί πρωταγωνιστές πάντοτε έχουν κάτι να πουν για όσους γράφουν ανορθόγραφα, εντάσσοντάς τους όλους στην Χρυσή Αυγή. Ακόμη και δυσλεκτικός να είναι κάποιος, αβίαστα μπορεί να χαρακτηριστεί ως χρυσαυγήτης επειδή "δεν ξέρει να μιλάει ελληνικά", εν αντιθέσει με τους ίδιους δηλαδή, που προφανώς μιλούν τα πάντα άψογα, πλην ίσως της αγγλικής βεβαίως, βεβαίως, όπου είναι και το μεγάλο οξύμωρο της υποθέσεως. Μιλάς καλά ελληνικά αλλά δεν θες να είμαστε "Ελλάδα", και διαδηλώνεις υπέρ της Ευρώπης αλλά τα αγγλικά σου είναι της πλάκας! Ε, δεν είναι να γελάς από το δούλεμα; Greece's redish cliantel state και τα μυαλά στα κάγκελα.

Κάπου μέσα σε όλα, ανάμεσα σε διάφορα πλακάτ που κατηγορούσαν το σοβιετικού τύπου δημόσιο (που περιέργως όμως αποκλειστικά το νουδουsok δημιούργησε) είδα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον άνθρωπο που επί σειρά ετών είναι βουλευτής και αξιωματούχος, που έχει αδελφή για ακόμη περισσότερα χρόνια βουλευτή και αξιωματούχο, με ανηψιό στην τοπική αυτοδιοίκηση, και που έχει πατέρα ο οποίος κατά δήλωση του ιδίου λαμβάνει τρεις συντάξεις όντας μια ζωή κρατικοδίαιτος, και που κατά πάσα πιθανότητα δεν εργάστηκε ποτέ στην ζωή του, ο οποίος (Κυριάκος) απέλυσε πλήθος δασκάλων και γιατρών αλλά κανέναν υπάλληλο της Βουλής ή μετακλητό πολιτικού γραφείου, να βρίσκεται εκεί για να διαδηλώσει μεταξύ άλλων προφανώς και για το υπέρογκο κράτος. Όπως είδα και τον Εκδόση Αδόνειδος Γεωργιάδη να προβάλει μέσα από πλακάτ που έγραφε όχι στους εθνικούς τραμπούκους και να βγάζει σέλφι, παρόλο που τον θυμάμαι να είναι αναφανδόν ενάντιος κάθε είδους διαδηλώσεως και ιδίως στο Σύνταγμα, αφού μεταξύ άλλων επιθυμεί να πίνει με ησυχία το καφεδάκι του στο Γκράντε Μπρετάνια ακριβώς απέναντι.

Τέλος πάντων, νομίζω ότι το βασικό νόημα το πιάσατε. Δεν χρειάζεται να το προσωποποιήσω περαιτέρω. Το τρολλάρισμα της Μοίρας είναι αμείληκτο κάποιες φορές κι ευτυχώς που υπάρχει πλέον το διαδικτυακό αρχείο για να μας κάνει λίγο να ευθυμούμε, Όπως με τον πολυαγαπημένο μου Πάσχω ας πούμε, ο οποίος είχε γράψει ένα άκρως ειρωνικό (ούτως ειπείν με το συνηθισμένο του ύφος) άρθρο του με τίτλο "Όταν ο μεταμοντερνισμός συνάντησε το facebook" με ημερομηνία 26/5/11 (δηλαδή μία ημέρα μετά την πρώτη εμφάνιση των Αγανακτισμένων), προφανώς δεν ανέμενε ότι υπήρχε περίπτωση ποτέ να υποστηρίξει μια τέτοια διαδήλωση και ως εκ τούτου ολόκληρη η επιχειρηματολογία του (με μερικές μικροαλλαγές απλώς για να αρμόζει στην ιδεολογική και χρονική περίσταση) μπορεί κάλλιστα να του τριφτεί στη μούρη και να μην ξέρει πως να την αντικρούσει δίχως να παραδεχθεί δημοσίως ότι γράφει μαλακίες! Βέβαια, θα μου πείτε ότι ο Πάσχως δεν έχει καταφέρει να συνδυάσει τις απόψεις του περί του τις πταίει για τα χάλια της χώρας, με το πως είναι δυνατόν η πάλαι ποτέ ΔΥ σύζυγός του που θεωρητικά εργαζόταν σε ΙΚΑ να βρίσκεται επί σειρά ετών αποσπασμένη σε γραφεία στελεχών του pasok εκμεταλλευόμενη μάλλον ρουσφετολογικά κάποιες γνωριμίες. Άρα πως θα κάνει κάτι τέτοιο τώρα; Σωστό κι αυτό, όμως Πάσχως είναι και τον συγχωρούμε.

Προφανώς αρκετοί θα νομίζετε ότι παίρνω θέση υπέρ των τάδε χώνωντάς τα κατά των δείνα. Λάθος. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν παίρνω κανενός τη θέση. Εξάλλου έχω ξαναγράψει ότι δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και δεν μπαίνω κάτω από καμία ταμπέλα κι ούτε ψήφισα ετούτους εδώ ώστε να τους υπερασπίζομαι.
Αυτό που κάνω είναι να υπερασπίζομαι την Κοινή Λογική και να δείχνω την διπροσωπία των δήθεν ευαισθητοποιημένων της σήμερον, οι οποίοι αποτελούσαν τους αφ'υψηλού κριτές του τότε και σήμερα που κάνουν ακριβώς τα ίδια (προς το γελοιοδέστερον) δεν τρεει κάστανο, ενώ τότε τα πάντα ήταν προβοκατόρικα και στημένα. Κοινώς, επισημαίνω το γεγονός ότι δεν μπορώ άλλες μαλακίες, πόσο πιο ελληνικά να το πω;

Μπορεί κανείς να νομίσει ότι θεωρώ ότι οι διαδηλώσεις αποτελούν κεκτημένο μόνο των μεν κι όχι και των δε. Λάθος.
Προσωπικά δεν το έκρυψα ότι δεν πηγαίνω σε τέτοιου είδους συγκεντρώσεις διότι ακριβώς δεν γουστάρω τα καπελώματα. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε ένα μεγάλο διάστημα της περιόδου των αγανακτισμένων και τέλος, η οποία στο πρώτο της (χρονικά) κομμάτι (για περίπου δύο εβδομάδες συν κάτι ψιλά) ήταν ίσως ό,τι πιο αγνό έχει συμβεί σε τούτη τη χώρα τα τελευταία τουλάχιστον 40 χρόνια.

Εννοείται ότι αναγνωρίζω στην κάθε ομάδα το δικαίωμα να εκφράσει πολιτισμένα και στο πλαίσιο των νόμων και του Συντάγματος κάποια διαμαρτυρία, μια αντίθεση, μιαν άλλη άποψη, δίχως μάλιστα να πνιγεί στο δακρυγόνο. Εννοείται ότι αναγνωρίζω αυτό το δικαίωμα ακόμη και στον Δενδια που θεωρούσε κάποτε ότι το δικαίωμα στην αντίθετη άποψη τεκμαίρεται μόνο όταν το ζητάεινε από έναν ... εγκεκριμένο αριθμό ατόμων και άνω, όπως επίσης το αναγνωρίζω ακόμη και στον Αρούλη τον Πορτοσάλτε με τις ανησυχίες του για την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό μεσούσης της τουριστικής περιόδου. Αυτό, όμως που δεν αναγνωρίζω σε κανέναν είναι η διπροσωπία και η προπαγάνδα. Θες μεγάλε να διαδηλώσεις; Πολύ ωραία. Μην κλείσεις όμως τον δρόμο, διότι αυτό ζήταγες από εμένα παρόλο που εγώ ήμουν υπερπολλαπλάσιος και μην ανέβεις στα σκαλιά του Κοινοβουλίου διότι είσαι κίνδυνος για τη Δημοκρατία, όπως έλεγες ότι ήμουν εγώ κάποτε. Και πάει λέγοντας.

Έχω διαβάσει κάθε είδους γελοιότητα τις τελευταίες μέρες. Τουλάχιστον ομολογώ ότι κάποιοι καθίστανται γελοίοι δίχως να το κατανοούν, είτε διότι είναι άπειροι σε καταστάσεις θυματοποίησης διαμέσου προπαγάνδας, είτε διότι έχουν τρομοκρατηθεί τόσο πολύ που κάνουν ό,τι κάνουν εντελώς καλοπροαίρετα, ή βλέπω μια ανησυχία που δεν εξετάζω στην παρούσα φάση πόσο λογική ή χειροπιαστή είναι.
Κάποιοι άλλοι όμως, απείρως πιο μπαρουτοκαπνισμένοι, θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί και να μην παίρνουν ως δεδομένο ότι όλοι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, διότι εκτός από μνήμη μπορεί να έχουμε και σχετικό αρχείο (το οποίο αποτελεί και το "μειονέκτημα" του να γράφεις/μιλάς σε δημόσια θέα τε και βήμα). Μου προκαλεί, λοιπόν, αλγεινή εντύπωση ότι ξάφνου δείχνουν να επικαλούνται μέχρι και το φιλότιμο του κόσμου, δήθεν που θέλει να ζει και να αναπνέει, επικαλούμενοι τάχα μου μελλοντικές ευθύνες απέναντι στα παιδιά μας (και όχι μόνο αυτά). Όταν "εμείς" εφιστούσαμε την προσοχή όλων για τα αντίστοιχα, είχαμε μια μόνιμη αντίδραση:
Μα δεν μπορώ να διαδηλώσω στον ίδιον χώρο με χρυσαυγήτες...
Μα αφού υπάχουν και Δημόσιοι Υπάλληλοι εκεί...
Μα εμένα δεν μου έχει τύχει κάτι αντίστοιχο άρα μήπως είσαι υπερβολικός;...
Μα δεν υπάρχουν κοινά αιτήματα...
Μα η ιστορία είναι καπελωμένη, δεν το βλέπεις;...
κ.ο.κ.

Για να κλείσω λοιπόν, θα σου απευθυνθώ άμεσα, ω, ηλίθιε που μου κουνάς και το δάκτυλο ότι δήθεν είμαι ανεύθυνος απέναντι στη χώρα.
Έχω εργαστεί στο εξωτερικό παλιά και ξέρω πως είναι κι έχω αδελφή που εδώ και 5 χρόνια έχει μεταναστεύσει, προφανώς επειδή δεν της άρεσαν τα 700 ευρώ μικτά για πτυχιούχος ΑΕΙ. Έχω γυναίκα πτυχιούχο με μεταπτυχιακό επί μακρώ άνεργη κι εσχάτως ανασφάλιστη, έχω ένα μικρό παιδάκι που δεν ξέρω τι μέλλον θα μπορέσω να του διασφαλίσω κι έχω και δυο γονείς εμπόρους που προσπαθούν εδώ και έναν χρόνο να βγουν στην σύνταξη και δεν μπορούν ενώ πληρούν τις προϋποθέσεις. Κι αυτά, έτσι ως πρόχειρη αναφορά όχι για άλλον λόγο αλλά επειδή στα μάτια αρκετών με καθιστούν... προνομιούχο όχι για άλλον λόγο αλλά επειδή εγώ δεν είμαι άνεργος. Αυτά είναι τα χάλια μας.
Όμως και μέσα ακόμη κι από τα χάλια μας, εγώ την αλληλεγγύη μου μέχρι και σε'σένα τον ηλίθιο ανέκαθεν την έδειχνα και προσπαθούσα πάντοτε να σε ξυπνήσω, άσχετα αν εσύ δεν ήθελες να ξυπνήσεις και δεν δεχόσυν καμία κουβέντα για κανέναν λόγο.
Μην προσπαθείς, συνεπώς, να με παρουσιάσεις τώρα ως ανεύθυνο κι από πάνω, διότι είναι τα δήθεν ευρωπαϊκά χάλια που μας οδήγησαν εδώ. Είναι αυτοί που διαδηλώνουν υπέρ της υποτιθέμενης ευρωπαϊκής προοπτικής που έπαιρναν τις μίζες, που διόριζαν τους ανάξιους και που έχτιζαν χρέος στο χρέος υποθηκεύοντας τον μέλλον όλων μας. Μιλάω γι'αυτούς που υποστηρίζεις, ντόπιους και ξένους. Είναι αυτοί που έδιναν τις μίζες για να δημιουργήσουν ένα κράτος φαύλο το οποίο θα είχαν στο χέρι εσαεί. Είναι οι ίδιοι που από τους εαυτούς τους ποτέ δεν αφαιρούν τίποτα και ψάχνουν για λύσεις πάντα από όσους ήδη δίνουν και το αίμα τους, που δημιουργούν έναν κόσμο πιο ολοκληρωτικό, με ελλείμματα Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης και όλα αυτά στο όνομα κάποιων αγορών κι ενός κωλονομίσματος. Και το πιο ωραίο είναι ότι αν σε ρωτήσω να μου ορίσεις την ευρωπαϊκή προοπτική, δεν θα ξέρεις. Αν σε ρωτήσω πως είναι δυνατόν να καλπάζει η ακροδεξιά σε ολόκληρη την Ευρώπη και να ανεβαίνουν οι ευρωσκεπτικιστές, δεν θα ξέρεις τι να μου πεις.

Αν δεν μπορείς να καταλάβεις ότι όλο αυτό το πράγμα πρέπει ν'αλλάξει, τότε λυπάμαι αλλά για πάντα θα παραμείνεις ηλίθιος.
Και για να μην παρεξηγούμαι, δεν αναφέρομαι ούτε σε χρεωκοπίες, ούτε σε παραμονές ή εξόδους από την Ευρωζώνη ούτε σε τίποτε. Είμαστε τόσο πολύ γιατομπούτσον λαός, που ακόμη κι αν μας τα διαγράψουν όλα, σε 10 χρόνια πάλι θα έχουμε χρέη και ελλείμματα και το κορυφαίο είναι ότι πάλι θα τα κάνουν ευτοί που ανέκαθεν τα δημιουργούσαν κι όχι ο κοσμάκης που πληρώνει ως συνήθως τη νύφη.
Διότι είμαστε διεφθαρμένοι στο μυαλό, διότι είμαστε έθνος ρουφιάνων που ενίοτε έβγαζε και μερικούς Καραϊσκάκηδες κι ουχί το αντίθετο και καλώς ή κακώς σε τούτον τον συγκεκριμένο λαό έλαχε ο πρώτος κλήρος να βρεθεί στην πρώτη γραμμή των επάλξεων για τις αλλαγές που επιβάλλεται να έρθουν.
Η χώρα αυτή δεν θα αλλάξει ποτέ Κεμάλ, και οι "μένουμε Ευρώπη" παπάτζες το αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας. Και μόνο που σε πλήθος μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων υπήρχαν χθες διαδηλώσεις κατά της λιτότητας και στήριξης στην Ελλάδα ενίοτε και με περισσότερο κόσμο απ'ό,τι εδώ που μερίδα κόσμου ζητάει το αντίθετο, αυτό τα λέει όλα.
Χαίρετε και καληνύχτα σας με μια φωτογραφία του τότε, για να έχουμε εύκολες τις συγκρίσεις με το σήμερα.

Μπράβο στην ομαδάρα του μπάσκετ.

Να ξεκινήσουμε από τα ζόρικα πλην αυτονόητα: γι'αυτήν την ομάδα δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά υπερηφάνεια, χαρά και ικανοποίηση.
Το θέτω έτσι κομψά, διότι ήδη από χθες ξεκίνησαν διάφοροι εγχώριοι "δικαστές" να επικρίνουν τους πάντες και τα πάντα: τον "άχρηστο Σπανούλη" (που βέβαια μόλις αντίπροχθες ήταν ο θεός ο ίδιος), το "ελλιπές ρόστερ" (που φυσικά τον τελευταίο μήνα χαρακτηριζόταν επιπέδου ΝΒΑ), τον "άπειρο Σφαιρόπουλο" (που εννοείται ότι υποβιβάστηκε από Φιλ Τζάκσον) και πάει λέγοντας. Βέβαια θα μου πεις, εδώ η οομάδα γράφει ιστορία κι εσύ ασχολείσαι με την πλέμπα της ερυθρολευκης "εξέδρας"; Ναι, ασχολούμαι διότι απλούστατα πρέπει να ξεκαθαρίζουμε την κατάσταση επιτέλους και να διαφανεί ότι αυτοί είναι η θλιβερή μειοψηφία και τίποτε περισσότερο.

Η ομάδα έκανε τεράστια υπέρβαση και το σημαντικό είναι ότι δεν την έκανε μια φορά μόνο. Έχει καθιερωθεί πλέον στις συνειδήσεις όλων ως η ομάδα των υπερβάσεων, η ομάδα που κάνει το αδύνατο δυνατο. Δεν θα αναφερθώ στις δύο προηγούμενες κούπες που όλοι θυμόμαστε πως ήρθαν. Θα μιλήσω μόνο για τον τελευταίο ένα μήνα, όπου προερχόμενος από μία κα-τα-πλη-κτι-κή σαιζόν και μάλιστα μέσα από πλήθος σοβαρών προβλημάτων (αρχής γενομένης από τους κλυδωνισμούς της ήττας από τον αιώνιο στο κύπελλο και ιδίως λόγω των σοβαρών τραυματισμών της συνέχειας) έφτασε στο σημείο να προκρίνεσαι εις βάρος της ομαδάρας που ονομάζεται Μπαρτσελόνα (στην έδρα της οποίας ουδέποτε είχες κερδίσει μέχρι σήμερα και το έπραξες παίζοντας εμφατικά ολοκληρωτικό μπάσκετ). Στην συνέχεια σου έλαχε η ομαδάρα που λέγεται ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Είναι πολλοί αυτοί που ιδίως μετά τον ημιτελικό προσπάθησαν να την παρουσιάσουν ομαδίτσα της σειράς με αποτυχημένους παίκτες κλπ. Η πραγματικότητα είναι ότι μας έτυχε η δυσκολότερη ομάδα που μπορούσε ναν μας τύχει και ήμασταν εμείς που την κάναμε να δείχνει πελάτης. Δυστυχώς όμως, παρόλο που τα μπάτζετ δεν παίζουν μπάσκετ και είναι η ομάδα (ως σύνολο) αυτή που μετράει, η υπερπροσπάθεια που κατεβλήθη για να περάσουμε το ρωσικό μεγαθήριο ήταν τέτοια που παρά την αισιοδοξία όλων μας ουσιαστικά είχε ήδη προκαθορίσει το αποτέλεσμα του τελικού.

Ναι, η πορεία του μεγάλου τελικού έδειξε ότι η κούπα δεν θα ερχόταν στο λιμάνι. Ακόμη κι όταν καλύψαμε την διαφορά των 11 πόντων φάνταζε πολύ δύσκολο στα μάτια ενός ανθρώπου που ξέρει από μπάσκετ. Έβλεπες ότι οι παίκτες είναι ξεφουσκωμένοι. Ήθελαν πνευματικά αλλά σωματικά δεν μπορούσαν. Δεν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε γι'αυτό από την στιγμή που όλοι μας είδαμε την τιτάνια προσπάθεια ολόκληρης της χρονιάς (που ακόμη δεν έχει τελειώσει φυσικά). Η αλήθεια είναι ότι αν τα ζευγάρια των ημιτελικών ήταν διαφορετικά, εξίσου διαφορετικό θα ήταν και το αποτέλεσμα του τελικού αλλά δυστυχώς δεν ήταν διαφορετικά.
Εννοείται ότι όλοι μας είχαμε στο πίσω μέρος του μυαλού όλων μας υπήρχε η εποποιία των δύο τελευταίων τίτλων, αλλά κακά τα ψέματα, δεν είναι κάθε μέρα του άη-Γιαννιού. Όσο ομάδα κι αν είσαι, όση ψυχή κι αν έχεις, όσο κι αν σε φοβούνται, θα έρθει εκείνη η μία στιγμή που θα λυγίσεις αναγκαστικά. Κανείς δεν μπορεί να μένει συνεχώς όρθιος και να τρώει κατά κύμματα τις επιθέσεις. Αν αναλογιστούμε δε, το ρόστερ της ομάδας νομίζω ότι θα καταλάβουμε πως η επιτυχία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Το μόνο που αφήνει κάπως πικρή γεύση είναι ακριβώς το ότι με (ίσως) λίγα χρήματα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν γίνει κάποιες καλύτερες επιλογές στους ξένους (και δεν αναφέρομαι σε Ντάστον-Χάντερ) και έτσι τα αδέλφια είμαι βέβαιος ότι θα είχαν δει τον κόπο όλων τους να στέφεται από απόλυτη επιτυχία. Δεν πειράζει, πάμε γι'άλλα. Η συγκεκριμένη ομάδα μου έχει δείξει ότι ξέρει να δουλεύει σωστά σε όλα τα επίπεδα.

Να πω και δύο πράγματα για τους παίκτες. Δεν υπάρχει λόγος να αρχίσουμε τις επικρίσεις ή τις κρίσεις επί προσωπικού. Γενικά νομίζω ότι δεν έχουμε δικαίωμα να απαιτούμε περισσότερο απ'αυτά που μπορούν να δώσουν κάποιοι παίκτες. Ο Ολυμπιακός έχει έντιμους παίκτες: κάποιοι εξ'αυτών είναι παίκτες πρώτης γραμμής και κάποιοι εξ'αυτών δεύτερης και όλοι μαζί συνέβαλαν στην φετινή ευρωπαϊκή εποποιία η οποία απλώς δεν ολοκληρώθηκε με ένα ακόμη θαύμα (και τίποτε λιγότερο). Ιδίως για τον Σπανούλη όμως θα ήθελα να προσθέσω κάτι: από όλα αυτά που γράφτηκαν νομίζω ότι τίποτε δεν αποτελεί υπερβολή. Ο άνθρωπος είναι απίστευτος. Είμαστε τυχεροί να διαθέτουμε τον καλύτερο Ευρωπαίο μπασκετμπολίστα, είναι τόσο απλό. Και για να καταδείξω το μέγεθος της ανυπέρβλητης βλακείας που κυκλοφορεί, να υπενθυμίσω ότι το περασμένο καλοκαίρι ο άνθρωπος αυτός λίγο έλειψε να φύγει απηυδησμένος και να πάει στην Μπαρτσελόνα επειδή δεν άντεχε άλλο την άδικη αντιμετώπιση προς το πρόσωπό του (και μην ξεχνάμε ότι ο Σπανούλης είναι άνθρωπος ψυχολογίας Αν τον σκλαβώσεις, είναι ικανός να παίξει και... δίχως πόδια). Αυτό το λέω διότι δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου όπως πολύς κόσμος νομίζει. Να σημειώσω και το εξής σημαντικό: οι διθύραμβοι για τον Σπανούλη δεν μειώνουν σε καμία περίπτωση την αξία των υπολοίπων παικτών. Όπως όμως για την Μπαρτσελόνα όλοι μιλάνε για τον Μέσι (και προφανώς αυτό δεν υποβαθμίζει την αξία του Ινιέστα), κάπως έτσι και για τον μπασκετικό Ολυμπιακό όλοι μιλάνε για τον Σπανούλη. Είναι ο ηγέτης της ομάδας, ο οποίος πρώτος απ'όλους σπεύδει να εκθειάσει τις προσπάθειες των συμπαικτών του αποδεικνύωντας ότι είμαστε Ομάδα με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα.
Επίσης δεν πρέπει να αφήσουμε εκτός τον καταπληκτικό Γιάννη Σφαιρόπουλο που μας έχει αφήσει όλους με ανοικτό το στόμα με τις δυνατότητές του και το υποδειγματικό του κοουτσάρισμα. Εϊμαι βέβαιος ότι ο Ολυμπιακός θα μεγαλουργήσει με αυτόν υπό τις οδηγίες του. Εννοείται ότι σε αυτό το σημείο πρέπει να μνημονεύσουμε και τον Γιώργο Μπαρτζώκα ο οποίος έστησε αυτήν την ομάδα, άσχετα αν όλοι ξέρουμε ότι επειδή είχε χάσει τα αποδυτήρια δεν θα μπορούσε να είχε φτάσει την ομάδα ως εδώ.

Θα κλείσω με το αναμενομενο παρατράγουδο: μέσα στην όλη βλακεία των ημετέρων έχουμε και την ανυπέρβλητη βλακεία κάποιων εκ των από 'κεί, οι οποίοι προσπαθούν να ανακαλύψουν κλωτσιές και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο για να αποδείξουν ότι το ξέσπασμα του Σπανούλη στο τέλος του τελικού κατά του Ρούντι έδειξε τον πραγματικό του χαρακτήρα και λοιπά είδη καπνιστού (γιου νόου, πίπες κι έτσι). Τους γειώνουμε επιδεικτικά και αφήνουμε την προπαγάνδα τους να δείξει αυτοί ποιοι πραγματικά είναι. Ο Ρούντι είναι ίσως ο πιο σιχαμερός παίκτης που έχει περάσει από τα ευρωπαϊκά γήπεδα και απέδειξε ότι βρήκε τον κολλητό που του ταιριάζει (βλ. Ματσιούλις). Δεν ξέρω αν διαβάσατε τις δηλώσεις τους: και μόνο που απευθύνονται στον Σπανούλη ωσάν να μην έχει κατακτήσει ποτέ του το δισκοπότηρο. Είναι να γελάνε και τα τσιμέντα μαζί τους. Πιο γραφικοί κι από τα χωριά του Πηλίου.

Θα κλείσω όπως ξεκίνησα: γι'αυτήν την ομάδα υπάρχει μόνο υπερηφάνεια, χαρά και ικανοποίηση. Μπράβο σε όλους και πάμε για το πρωτάθλημα πλέον. Κι όσον αφορά την Ευρώπη, και του χρόνου εκεί θα είμαστε, Για αλλους δεν ξέρω, αν κι εδώ που τα λέμε γι'αυτόυς δεν με πολυενδιαφέρει.

Μερικά πολιτικά πενηνταράκια της επικαιρότητας συν μερικές άλλες πινελιές...

(Προσοχή: ακολουθεί πάρα πολύ προκλητικό κείμενο. Προλαβαίνετε να πάτε να πλύνετε κανά πιάτο ή να πάρετε το πτηνόν)

- Οκ, το έχουμε καταλάβει πως πάει το παιχνίδι εδώ και καιρό: ο Τσίπρας ξέρει ότι κάθε είδους αντίστοιχο πρόγραμμα βοήθειας (των άλλων) δεν τραβάει και βυθίζει τη χώρα ολοένα και περισσότερο στον βούρκο. Η λύση που έχει βρει ποια είναι; Να τρώει από κάθε είδους ταμειακό διαθέσιμο που υπάρχει μέχρι οι Ευρωπαίοι να μην αντέξουν. Το πρόβλημα σε αυτό είναι ότι όσα τρώει δεν ξαναγυρνάνε, όσο κι αν χτυπιέται.

- Την ίδιαν στιγμή οι Ευρωπαίοι κάνουν ακριβώς το ίδιο. Που θα πάει, σου λένε, πόσα άλλα διαθέσιμα θα βρεις; Πόσο θα αντέξεις; Στα γονατάκια μας θα έρθεις και για τιμωρία σου οι όροι θα είναι πολύ χειρότεροι.

- Υπάρχει πολύς κόσμος (ιδίως από τα χαμηλά iq που θεωρούν ότι βαστούν τον παπά από τα παπάρια) που λέει με αυξημένη σοβαροφάνεια ότι με αυτά που κάνει ο Τσίπρας δεν υπάρχει γυρισμός. Γελάνε και οι ρέγγες που μέχρι πρότινος έκλαιγαν: γυρισμός έπαψε να υπάρχει από την ημέρα που ο Γεώργιος Β' Παπανδρέου Γ' ο Δωσίλογος μας έβαλε στο μνημόνιο. Όσο περνάει ο καιρός, το καταλαβαίνουν ολοένα και περισσότεροι πλην Λακεδαιμονίων βεβαίως, βεβαίως.

- Οι Ευρωπαίοι πάντως μη νομίζετε ότι θα καταθέσουν πολύ εύκολα τα όπλα. Ήδη η επόμενη λύση είναι έτοιμη: χρεωκοπία μεν, εντός ευρώ δε. Τρόποι γι'αυτό πολλοί. Ούτως ειπείν, χρεωκοπήστε εσείς αλλά θα μας τα πληρώσετε όλα. Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος. Αυτό ονομάζεται ευρωπαϊκή αληλεγγύη, ιδίως για τους καθ'ημών νεοφιλελέ (από τα χαμηλά iq που λέγαμε).

- Η μεγάλη πλάκα όμως ξέρετε ποια είναι; Ότι και οι μεν και οι δε έχουν ποντάρει στο ίδιο ακριβώς πράγμα: ο μεν Τσίπρας στο ότι αν μας παραζορίσουν δεν θα μπορούμε να πληρώνουμε άλλο, οι δε Ευρωπαίοι στο ότι αν μας παραζορίσουν δεν θα μπορούμε να πληρώνουμε άλλο. Κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειον της Δανιμαρκίας.

- Κάπου εδώ σκάει μύτη και το δημοψήφισμα. Κατ' αρχήν, αν αναλογιστούμε τα εκλογικά αποτελέσματα των τελευταίων δεκαετιών στη χώρα (και τα οποία είναι αυτά που μας έφεραν σε αυτά τα χάλια) δεν είμαι και πολύ βέβαιος αν η λαϊκή ετυμηγορία μέσω δημοψηφίσματος είναι η καλύτερη λύση για να μας βγάλει από τα χάλια. Και κατά δεύτερον, η κυβέρνηση θέλει και δεκανίκι για να κυβερνήσει; Δηλαδή αν το πράγμα πάει όπως στην Καλιφόρνια που από παλιό δημοψήφισμα οι πολίτες έχουν ψηφίσει να μην ξαναμπούν νέοι φόροι, αλλά θέλουν καλύτερες υπηρεσίες και νέα δημόσια έργα, πως μπορούν να δυνδυαστούν αυτά τα δύο;

- Και την ίδιαν στιγμή έχουμε λαλήσει στις απόρρητες εκθέσεις που διαρρέουν στο τύπο και περιγράφουν τον επικείμενο χαμό μας. Νομίζω ότι μετράω πάνω από δέκα τις τελευταίες δύο βδομάδες. Τόσο απόρρητες. Το καλύτερο όμως είναι το άλλο: πάρα πολύ πρόσφατα διάβασα εκ μέρους των "Αγορών" (ήτοι των λαγών) ότι τελικά αν δεν πληρώσουμε και μια δόση στο ΔΝΤ δεν θα θεωρηθεί πιστωτικό γεγονός.

- Λίγες μέρες πιο πριν, η ύστατη υπερτελευταία διορία στο παρά ένα που είχαμε πήρε μια πιο γενναία παράταση έως τον Ιούνιο, που "εξαρχής ήταν και η πραγματική" όπως δήλωσε ο Ολλανδός μανάβης που παριστάνει τον επικεφαλής του Eurogroup. Αν δεν τα έχουμε βρει ως τον Ιούνιο, μάλλον πάμε για Ιούλιο, λέω'γώ...

- Βέβαια όχι ότι όλο αυτό είναι και υπέρ μας, διότι όσο ο καιρός περνάει οι Ευρωπαίοι (ιδίως) λαμβάνουν τα μέτρα τους. Αυτό μάλλον το έχουν λησμονήσει τελείως στην κυβέρνηση. Όταν είσαι πραγματικά σοβαρός, χτυπάς άμεσα και τελειώνει το θεματάκι κι άσε τους άλλους  να αναρωτιούνται τι ακριβώς τους χτύπησε.

- Και βεβαίως είχαμε και την "αποπομπή" του Βαρουφάκη. Λοιπόν για να το κλείσουμε το θέμα, εγώ ακούω εντελώς βερεσέ όσα ακούγονται γι'αυτόν. Αν τα λάβω σοβαρά αυτό θα σημαίνει ότι όλοι αυτοί που τόσα χρόνια μας έλεγαν ψέματα (Ευρωπαίοι τε και ημέτεροι) ξαφνικά άρχισαν να μας λένε αλήθεια, πράγμα που δεν παίζει με καμία χριστοπαναγία. Άρα για να του τα χώνουν όλοι πανταχόθεν, πιο πιθανό είναι να τα έχει κάνει πολύ καλύτερα απ'όσο νομίζουμε, παρά να τα έχει κάνει σκατά.

- Ααααα, και μιας και ανέφερα το ΔΝΤ πιο πάνω, πάλι βγήκε η Λαγκάρντ πολύ πρόσφατα και εξέφρασε την (όγδοη ή ένατη, έχω χάσει το μέτρημα πλέον) συγγνώμη της που το ΔΝΤ έπεσε σε όλα έξω και τα έκανε απολύτως σκατά με ανεργίες, υφέσεις κλπ. Όλα κι όλα λοιπόν, όλοι αυτοί (οι δικοί μας οι μπετόστοκοι) που δήθεν πικάριζαν τον κόσμο ότι μπορεί να φάει την αξιοπρέπειά του, υποθέτω ότι τρέφονται με τις συγγνώμες, ε; Ε;

- Το είχα ξαναγράψει και παλαιότερα αλλά επιβάλλεται να το μνημονεύσω εκ νέου: η εκλογή ΣΥΡΙΖΑ έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς συμπολίτες μας να αποδείξουν πόσο ελεϊνά σκατόψυχα καθάρματα είναι, τα οποία παρακαλάνε νυχθημερόν στην καταστροφή της χώρας και του κόσμου της προκειμένου να αποδειχθεί το σφάλμα της λαϊκής βούλησης στις τελευταίες εκλογές. Το λες και κέρδος αυτό, αφού διαπιστώσαμε πόσο συχνά πρέπει να πατάμε το καζανάκι.

- Φυσικά για να πάμε και στην αντίπερα όχθη, η εκλογή ΣΥΡΙΖΑ έδωσε την ευκαιρία και σε πλήθος υποστηρικτών του να εξωτερικεύσουν το πραγματικό τους Είναι, σύμφωνα με την ιδεολογία του οποίου τα σκατά είναι καλά όταν τα κάνουμε εμείς (με μια μικρή συμπλήρωση ότι περιμέναμε δεκαετίες για να τα κάνουμε κι εμείς σκατά και δεν έχετε δικαίωμα να μας χαλάσετε τη χαρά).

- Μέσα σε όλα τα οικονομικά, έχουμε και πλήθος από άλλες παράλληλες πλην σημαντικότατες υποθέσεις. Για παράδειγμα η υπόθεση Ξηρού. Το πρώτο μέρος της φαρσοκωμωδίας είχε να κάνει με τις διαδικτυακές (σχεδόν) διαδηλώσεις που αποσκοπούσαν στο αυταπόδεικτο ανθρωπιστικό δικαίωμα του τρομοκράτη και δολοφόνου (για να μην ξεχνιώμαστε) να αποφυλακιστεί. Το επιχείρημα του βραχιολιού παρακολούθησης κάλυπτε σχεδόν τα πάντα: από την φυσική παρουσία, μέχρι τα δύσοσμα αέρια εις τα ιδιαίτερα και το ποιος θα μιλάει μαζί του για ιδεολογική πάλη κλπ.

- Βεβαίως και το καλύτερο όλων ήταν η επιχειρηματολογία, πχ ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ανάπηρος κλπ. Το πως έμεινε ανάπηρος (στην όραση) βεβαίως "ξεχνούσαν" όλοι να το μνημονεύσουν. Η ιστορία μου θύμισε κάποια φερόμενα βραβεία για τα οποία είχα διαβάσει κάποτε (ονομαζόντουσαν βραβεία Στέλλα, εις μνήμην κάποιας αμερικανίδας Στέλλας κάτι). Τα βραβεία αυτά υποτίθεται ότι τα απείνεμε κάποια επιτροπή αλλά η πραγματική ουσία τους ήταν ότι είχαν να κάνουν με αμερικανικές ιστορίες απερίγραπτης τρέλας, όπως η εξής: αξιότιμος αμερικάνος ανήρ, φίλος των εκδρομών, είχε αγοράσει τροχόσπιτο (αυτοκινούμενο) με cruise control για "ξεκούραστη οδήγηση" όπως έλεγαν οι οδηγίες. Μόνο που τις οδηγίες ο κυριούλης τις εξέλαβε λίγο διαφορετικά από το κανονικό και θεώρησε ότι εκτός από το γκάζι το control έστριβε και το τιμόνι. Έτσι, πήγε πίσω να φτιάξει έναν καφέ με το αυτοκίνητο σε πορεία. Εννοείται ότι το αμερικανικό δικαστήριο τον δικαίωσε επιδικάζοντας τεράστια αποζημίωση και από τότε η εταιρεία προσέθεσε την απλή πρόταση "μην φεύγετε από το τιμόνι". Ε, κάπως έτσι κι ο Ξηρός είναι τυφλός. Το ότι τυφλώθηκε όταν έσκασε βόμβα με την οποίαν σκόπευε κάποιον να καθαρίσει, είναι ψιλά γράμματα.

- Μακάρι όμως να τελείωνε εδώ: είχαμε και την συνέχεια της... Αποκάλυψης (κυριολεκτικά), μιας και πρόσφατα πληροφορηθήκαμε ότι ο Ξηρός δεν θέλει να φορέσει βραχιολάκι διότι το απαγορεύει η θρησκεία! Είναι θεός ο άνθρωπος, μας τρολάρει όλους μαζί! Διότι οκ, δεν θυμάμαι την Αποκάλυψη του Ιωάννου απ'όξω και ως εκ τούτου δεν είμαι βέβαιος πως μπορεί να περιγράφεται ένα τέτοιο βραχιολάκι παρακολούθησης. Αυτό που προφανώς μας διέφυγε είναι ότι η θρησκεία μάλλον δεν μνημονεύει πουθενά ότι είναι κακό να δολοφονείς δικαίους ή αδίκους (αν κι εδώ που τα λέμε, αν προσέξουμε τις αγιοποιήσεις κάτι τέτοιο θα διαπιστώσουμε, αλλά τέλος πάντων).

- Το κορυφαίο όλων, όμως, είναι αυτή η εκκωφαντική σιωπή όλων εκείνων των προσφάτων υποστηρικτών του, που δεν ξέρουν πως να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Ξυδάκι ή σόδα, ότι σας αρέσει καλύτερα.

- Δεν ξέρω πόσοι έχετε παρατηρήσει ότι από τότε που έσκασε μύτη η ιστορία Ξηρού, όχι απλώς έχουν σιγήσει οι ΗΠΑ ενώ συνεχώς έκαναν παρεμβάσεις υποστήριξης, αλλά μας τα χώνουν κιόλας. Έτσι όπως πάει το πράγμα βλέπω ότι η συμμαχία με τη Βόρειο Κορέα (και μόνο αυτήν) είναι πολύ κοντά. Άλλος, δεν.

- Μέσα σε όλα είχαμε και τον Κούλη τον Μητσοτάκη που κατηγόρησε την κυβέρνηση για αναξιοκρατία και οικογενειοκρατία και τα χώνει για τα χάλια του δημοσίου γενικότερα. Να βγάζεις από τις μασχαλότριχες έως και τις κωλότριχες με πένσα και μετά να κάνεις χαλάουα με ηλεκτροσυγκόληση. Για τέτοια ηδονή λέμε. Ο άνθρωπος που έχει αδελφή υπουργό (βουλευτές αμφότεροι), πατέρα βουλευτή και πρώην υπουργό και πρωθυπουργό (ο οποίος κατά δήλωση του ιδίου παίρνει και τρεις συντάξεις κιόλας), με ανηψιό δήμαρχο και διάφορα άλλα μέλη από ΜΚΟ μέχρι όπου μπορείς να φανταστείς (δημόσιο να'ναι κι ό,τι να'ναι) μέμφεται το δημόσιο, την κυβέρνηση, το κράτος.

- Και βεβαίως μην ξεχνάμε τις αναταραχές που γίνονται στις ΗΠΑ σε διάφορα μέρη εδώ και πάρα πολύ καιρό αλλά με τον ίδιον λόγο πανταχόθεν. Το συγκλονιστικό πρωτοσέλιδο του Time νομίζω ότι τα λέει όλα: από την εποχή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τελικώς μάλλον δεν άλλαξε τίποτα επί της ουσίας. Βέβαια θα μου πείτε, γιατί ν'ασχοληθούμε εμείς με κάτι τέτοιους; Να πήγαιναν να μαζέψουν ήλιο οι άνθρωποι για να τους πρόσεχαν περισσότερο.Αλλά θα μου πείτε, τι μας ενδιαφέρουν εμάς αυτά που συμβαίνουν που γίνονται στο άλλο άκρο του πλανήτη με μερικούς αράπηδες; Δεν είναι σαν αυτά που γίνονται σε μια άλλη άκρη του πλανήτη σε ανθρώπους ταλαιπωρημένους που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν με κάθε τρόπο; Ουπς...

- Διότι εδώ που τα λέμε, γιατί ν'ασχοληθούμε με δαύτους πια; Αν είχαν πνιγεί στο μεθυστικό θαλασσί του Αιγαίου θα ήματσαν πιο ευαίσθητοι. Όλα κι όλα, είμεθα κατά των ρατσιστικών φαινομένων αλλά δεν έχουν κι όλες οι ζωές την ίδιαν αξία. Εξαρτάται από τις προδιαγραφές. Έτσι πάει. Να τα λέμε κι αυτά.

- Κι εξάλλου βρωμοαμερικάνοι είναι ρε παιδάκι μου. Άντε να έχουμε καμιά τρομοκρατική ενέργεια να πανηγυρίζουμε, ε; Ή μήπως τα έχουμε ξεχάσει; Δεν έχουν την ίδιαν αξία οι ζωές των ανθρώπων. Εξαρτώνται από τα γούστα μας.

- Και τελικώς το μόνο που απεδείχθη είναι ότι για τις περισσότερες περιπτώσεις υπουργοποίησης, το μοναδικό προσόν που απαιτείτο ήταν η βλακεία. Αν διαθέτεις, πήρες καρέκλα. Το βλέπουμε άλλωστε κι από τον Κοντονή που πάει να καταστρέψει ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό (και όχι μόνο το ποδόσφαιρο όπως εσφαλμένα νομίζουν οι περισσότεροι επειδή αυτό θα πάθει την μεγαλύτερη ζημιά) και όλα αυτά επειδή... κάτι νομίζει, το είδαμε με την προαναφερθείσα, το θαυμάσαμε και με τον Πανούση με την μνημειώδη δήλωσή του για το ανθρωπόμορφο κτήνος ότι θα τον φάνε στις φυλακές σίγουρα. Κι εσύ ως υπουργός τι κάνεις παιδάκι μου; Το αφήνεις;

- Και μιας και μνημόνευσα την γελοιοδέστατη δήλωση Πανούση (ο οποίος στα υπόλοιπα μόνο άσχημα δεν το λες ότι τα πήγε, άσχετα τις όποιες κατά καιρούς μπαρουφίτσες του), για το θέμα της τετράχρονης δεν υπάρχουν πολλά λόγια να πούμε. Για την ακρίβεια, δε νομίζω να έχουν ανακαλυφθεί οι σωστές λέξεις για να περιγράψουν την αηδία και την απογοήτευσή μου για το ανθρώπινο είδος συνολικά. Κανένα ναρκωτικό δεν μπορεί να σε κάνει να κατακρεουργήσεις με τέτοιον τρόπο ένα τόσο αθώο πλάσμα. Ακόμα και ένα εντελώς ένοχο πλάσμα. Δεν υπάρχει δικαιολογία.

- Βέβαια εμείς είμαστε στη χώρα που βγήκε στα κανάλια μέχρι και μαϊμού ψυχολόγος και προσπαθούσε να δικαιολογήσει τον αποτρόπαιο δράστη. Και αναρωτιέμαι ποιος είναι περισσότερο της πλάκας, αυτός που προσπάθησε να σπάσει πλάκα, ή τα κανάλια που ξαναέγιναν ρόμπα;

- Και όσον αφορά τα σχόλια της διπλανής πόρτας όλα τα λεφτά, έτσι; Τι μαλακία έχω διαβάσει δεν περιγράφεται. Από "τους κωλοβούλγαρους που έκαναν αυτό στο παιδάκι" (παραβλέποντας όμως ότι με αυτήν την λογική θα έπρεπε να προσθέσουν και τη λέξη κωλοβουλγαράκι. Ε; Δεν θα έπρεπε; ). Ή το άλλο; Ότι "καλύτερα να το είχαν πουλήσει παρά αυτό". Πράγματι, συμφωνώ απόλυτα. Καλύτερα να το είχαν πουλήσει σε τίποτε κυκλώματα παιδεραστείας, ή για εμπόρειο οργάνων, ε; Ουπς, δεν εννοούσαν αυτό; Ναι, ξεχάσαμε να το διευκρινίσουμε. Πόση μαλακία κουβαλάει αυτή η χώρα επιτέλους;

- Και κάπου στο ενδιάμεσο ξυλοφόρτωσαν σε ένα μαγαζί ένα τρανς (γένους ουδέτερου, προς αποφυγή παρερμηνειών) κι έγινε το σώσε από τις δήθεν αντιρατσιστικές ευαισθησίες μας. Να κάνω μια ερώτηση; Αν πάρουμε ακριβώς την ίδιαν είδηση αλλά αντικαταστήσουμε την λέξη τρανς με την φράση "οπαδός του Ηρακλή" ξέρετε ποιος θ'ασχοληθεί; Κανένας. Αν αντί της φράσης "ξυλοκοπήθηκε οπαδός του Ηρακλή" βάλουμε το "ξυλοκοπήθηκε οπαδός του Ολυμπιακού" ξέρετε τι θα γίνει; Θα πουν καλά του έκαναν του καριόλη. Να το πούμε αλλιώς; Αν αντί του μικρού κοριτσιού είχαν καθαρίσει κανά γυφτάκι, ενδέχεται να μην ήταν καν όγδοη είδηση στα κανάλια. Η ευαισθησία μας εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και δεν σιχαινόμαστε αρκούντως τους εαυτούς μας γι'αυτό.

- Και είχαμε και τον Τράαααααακη.... Αυτός σε άλλο κεφάλαιο. Ένα μόνος του.

Χαίρετε.