Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική ορθότις (my ass). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική ορθότις (my ass). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 7 Ιουλίου 2019

Μερικά εκλογικά. (Υπότιτλος: ήρθε η ώρα να πηδήξει κι άλλος...)

Πολλές φορές προσπάθησα να γράψω, είναι η αλήθεια, αλλά δεν...
Τέλος πάντων, όχι ότι διαβάζει κανείς ένα βλόγι που τυπικά έχει απενεργοποιηθεί εδώ και χρόνια, αλλά πιο πολύ για "ιστορικούς" λόγους ήθελα να καταθέσω 2-3 πράγματα. Βασικά νωρίτερα ήθελα, αλλά αν αναλογιστούμε ότι ακόμα δεν έχω γράψει την κριτική του UTH 2018, καταλαβαίνετε...

Έχουμε και λέμε.
Για όσους δεν θυμούνται γενικώς, ή είναι επιλεκτικά ξεχασιάρηδες, να θυμίσω ότι ο εκλογικός νόμος είναι η απλή αναλογική, ήδη από το 2016. Απλά δεν θα εφαρμοστεί σε αυτές τις εκλογές, αλλά στις επόμενες.

Ο παρατηρητικός πολίτης (my ass) θα έχει μετά βεβαιότητας τσεκάρει, ότι το όλο "ενημερωτικό" (μπλιαξ) διακύβευμα δεν έχει να κάνει με το ΑΝ θα βγει ο Κούλης, αφού μέχρι και το κομματικό σίχαμα που ονομάζεται ΕφΣυν το έχει ομολογήσει εδώ και πολύ καιρό. Το διακύβευμα δεν είναι καν, ΤΙ διαφορά θα έχει ο Κούλης από το pasok with virus (αχχχχ, πόσο χαίρομαι που θυμάστε αν κι έχουν περάσει τόσα χρόνια).

Το διακύβευμα είναι ένα και μόνο ένα: αν ο Κούλης εξασφαλίσει αυτοδυναμία. (μουσική παρακαλώ)

Επειδή ο Κούλης είναι σοβαρός επαγγελματίας πολιτικός που σέβεται τον ιδιωτικό τομέα αλλά περιέργως η οικογένειά του αποτελεί το μεγαλύτερο τσιμπούρι (aka παράσιτο) του δημοσίου, αν θυμάστε σχετικά πρόσφατα είχε δηλώσει ότι ΑΝ δεν πάρει αυτοδυναμία, θα ξανακάνει εκλογές το δεκαπενταύγουστο (που πέφτει νομίζω Πέμπτη, by the way). 
Παπάρια μάντολες αγαπητή μου αναγνώστρια, αγαπητέ μου αναγνώστη (οκ, ξέρω ότι δεν έχει μείνει κανείς αλλά για λόγους αβροφροσύνης).

Αν ο Κούλης ξανακάνει εκλογές στα καπάκια, αυτές θα γίνουν με την απλή αναλογική, δηλαδή αν υποθέσουμε ότι τώρα βγάζει 150 (τυχαίο νούμερο) βουλευτές, στις επόμενες με το ίδιο ποσοστό μπορεί να μην βγάλει ούτε 130. Και πως είναι πιο εύκολο να κάνεις κυβέρνηση, οέο;; Αυτό που δεν θέλει ο Κούλης είναι δεύτερο κόμμα στο μαγαζί να του πρήζει τα συκώτια, θέλει να πηδήσει μόνος του ο άνθρωπος, πως να το κάνουμε.

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος άνθρωπος πλην εμού που να θυμάται τι έχει γραφτεί σε αυτό το ιστορικό βλόγιον, βοήθειά μας σας, αλλά πραγματικά πολλές φορές θυμάμαι τι έχω γράψει και γελάω μόνος μου διότι έχω πέσει τόσο πολύ δραματικά μέσα. Για την ακρίβεια όμως, η μεγάλη επιτυχία του βλογίου (όχι μόνο αυτού αλλά του κάθε σοβαρού) είναι ότι αν σχολίαζε πολιτικές εξελίξεις, βλέπεις εύκολα ότι το μόνο που αλλάζει είναι τα πρόσωπα που λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα (ενδεικτικά, απλά αλλάξτε το ποιος λέει τι, εδώ). Τέλος πάντων, κάτι δικά μου...

Για'μένα σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑς παλεύει να γλιτώσει τον α λα ευρωεκλογές διασυρμό. Γι'αυ΄το άλλωστε και έσπευσε ο Τσίπρας να προκηρύξει εκλογές, ώστε να προλάβει πολλά κόμματα από το να οργανωθούν και να κατέβουν (και ιδίως μήπως προλάβει τον Βαρουφάκη). Δεν ξέρω αν θα το καταφέρει, αλλά θα γράψω 2-3 σχόλια (yes, στον πρόλογο ήμασταν ακόμα) περί του πως φτάσαμε εδώ και τι συνέβη.

Βασικά, πόθεν προέκυψε ο καταποντισμός;
Εύκολη απάντηση: το δημοψήφισμα.
Σύντομη ανάλυση: παπάρια μάντολες. (παρένθεση: γαμώτο, έγραφα πολύ ωραία πράγματα τελικά).
Να υπενθυμίσω ότι αποτελούσε πάγια θέση μου πως ο κόσμος στις διπλές εκλογές του 15 ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ με γνώμονα βεβαιότητος ότι ΔΕΝ θα εφάρμοζε όσα είχε ως προεκλογικό πρόγραμμα. Αν εξαιρέσουμε την καυτή πατάτα φυσικά (δηλαδή μνημόνια και τα τοιαύτα, που δεν το λές και μικρό πακέτο), το πρόβλημα ήταν ακριβώς ότι τα εφάρμοσε όλα.

Πάμε, το λεπόν, στα σημαντικότερα των "όλων":
- Μακεδονικό.Τα γράφαμε και "πρόσφατα". Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω κάτι. Σε σχέση με το σενδόνι που είχα γράψει τότενες, υπήρξαν βελτιώσεις στη Συμφωνία των Πρεσπών. Κάτι είναι κι αυτό. Φυσικά δεν διάβασε κανείς εμένα, αλλά κάποια εξ όσων έγραψα ήταν τόσο προφανή που σίγουρα τα είχαν δει κι άλλοι και έλαβαν κάποια αντίμετρα, όπως είθισται να γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Το αν η Συμφωνία έτσι όπως κατέληξε είναι καλή ή κακή θα το δείξει το μέλλον. 
Η γνώμη μου παντως δεν πολυαλλάζει, ότι είναι μια γενικά κακή Συμφωνία (ή στην καλύτερη πολύ μέτρια) διότι δώσαμε πολλά περισσότερα απ'όσα θα μπορούσαμε/θα έπρεπε/υπήρχε η "απαίτηση" τρίτων να δώσουμε και κυρίως, τα δώσαμε δίχως να εξετάσουμε τι ζημιά θα προκληθεί σε βάθος χρόνου. 
Και η παγκόσμια πολιτική σκακιέρα δεν έχει σε μεγάλη εκτίμηση του πολιτικά ηλίθιους να ξέρετε, που είθισται κιόλας να ταυτίζονται με τους χρήσιμους ηλίθιους. Σε κάθε περίπτωση, όπως έχω πει ήδη από το 2008 ή κάπου εκεί οπότε και έγγραφα ότι όλα τα σημεία και τέρατα δείχνουν πως ήγγικεν η ώρα της "επίλυσης" του ζητήματος, ήταν δεδομένο ότι θα έπρεπε να κάνουμε και υποχωρήσεις αν θέλαμε να περισώσουμε την κατάσταση. 
Όμως ο χειρισμός της υποθέσεως ήταν τραγικός Πέραν των βουλευτών που ανοικτά έκαναν λόγο για δικαιώματα "Μακεδόνων" (και τώρα που έχουν σκάσει οι πρώτες προσφυγές του Ουράνιου Τόξου" να δείτε τι έχει να γίνει, αλλά όχι τώρα, σε μερικά χρόνια. Τότε είναι που θα δούμε τις πραγματικές συνέπειες της Συμφωνίας), μίλαγαν στη "μακεδονική" μέσα στο Κυνοβούλιο κλπ, είχαμε και τη σαλαμοποίηση όλων όσων αισθάνονται κάτι γι'αυτή τη χώρα. Αλλά αυτό θα το σχολιάσουμε στη συνέχεια.

- Μεταναστευτικό. Όχι προσφυγικό, μεταναστευτικό. Αν δείτε τα επίσημα στατιστικά (όχι αυτά των έμμισθων ΜΚΟ φυσικά), οι πρόσφυγες είναι περί τον έναν στους δέκα. Οι υπόλοιποι είναι απλοί μετανάστες, οι οποίοι προσπαθούν να εισέρχονται παράνομα στη χώρα (όχι μόνο την Ελλάδα) και για το λόγο τούτου καλούνται λαθρομετανάστες, όπως λαθρέμπορας είναι αυτός που εμπορεύεται παράνομα εμπορεύματα, λαθρεπιβάτης αυτός που ταξιδεύει παράνομα δίχως εισιτήριο, λαθροθήρας αυτός που κυνηγάει παράνομα κλπ. Ο λαθρομετανάστης είναι απλώς μια γαμη**νη λέξη και τίποτα άλλο: δεν υπάρχει τίποτα το ρατσιστικό. Αν κάποιος είναι πραγματικά ρατσιστής, μπορεί να χρησιμοποιήσει με αντίστοιχη διάθεση τη λέξη πρόσφυγας, τη λέξη αλλοεθνής, τη λέξη άνθρωπος κλπ, αν συνεννοούμεθα. Κλείνω την παρένθεση και επανέρχομαι.
Στο μεταναστευτικό λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, γίνεται ένα ανεξέλεγκτο εμπόριο ανθρωπίνων ψυχών. Η χώρα μας είναι μία από αυτές που έχουν επιλεγεί να γίνεται κανονικός εποικισμός και μάλιστα άναρχος εποικισμός. Μην με ρωτάτε πως το ξέρω, διότι έχω ασχοληθεί με το θέμα επί σειρά ετών (αναρωτηθείτε αν έχετε ασχοληθεί διά ζώσης κι εσείς που έχετε εμπεριστατωμένη άποψη. Και δεν εννοώ το ίντερνετ). Πως αντιμετωπίζεται αυτός ο εποικισμός; Διά της αυξημένης παροχής δικαιωμάτων, η οποία ελλείψη άλλης λύσης, είθισται να γίνεται συνήθως εις βάρος των πολιτών. Δεν θα αναφέρω παραδείγματα διότι δεν με ενδιαφέρει να πείσω κανέναν, όποιος θέλει, ας πάει να δει διά ζώσης τι συμβαίνει (όχι μέσω ίντερνετ). 
Η γαρνιτούρα έρχεται να συμπληρωθεί με τον αντιρατσιστικό νόμο, έναν νόμο τόσο ρατσιστικό που όχι απλώς ποινικοποιεί ακόμα και την σκέψη, αλλά αφήνει στην κρίση ανθρώπων ταγμένων απέναντι να κρίνουν αν η γνώμη σου είναι ρατσιστική ή όχι (θα αναφερθούμε εκτενέστερα παρακάτω), όντας νόμος ανθρωποκτόνος (που πρόσφατα αν παρατηρήσατε, αυστηροποιήθηκαν οι ήδη εξοντωτικές ποινές που προέβλεπε). 
Και λέω εγώ τώρα: το να έχεις απλώς μια άποψη αντίθετη προς κάτι (και η οποία προφανώς σε κάποιους δεν αρέσει) δεν σημαίνει ότι θες να πυροβολείς ανθρώπους ρε. Ξυπνάτε ρε, γαμώ τη δημοκρατία μου και το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα ελευθερίας γνώμης μου μέσα. 
Ελπίζω τώρα να καταλάβατε τι δούλεμα έπεφτε τότε με τα περιβόητα νόμπελ Ειρήνης στους κατοίκους της Μυτιλήνης κλπ, που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το ένζυμο που αφήνει το κουνούπι για να μαλακώσει το δέρμα και να πιει το αίμα μετά. Αστειότητες.
Οι περιοχές που δέχονται εισροές μεταναστών, βιώνουν ένα δράμα. Ένα δράμα, το οποίο δεν εξωτερικεύεται διότι χαλάει την πιάτσα και τη γενικότερη συμπόνια που πρέπει να δημιουργεί το μεταναστευτικό πρόβλημα (ελπίζω να καταλάβατε τι συνέβη πρόσφατα στην Ιταλία με την τύπισσα που συενλήφθη επειδή παραβίασε κάθε νόμο και κανόνα που υπήρχε. Μμμμμμ, τώρα που το σκέφτομαι, όχι, είμαι βέβαιος ότι δεν καταλάβατε).
Αν σου συμβεί κάτι, χτύπα ξύλο, η αστυνομία δεν μπορεί να κάνει τίποτα, διότι υπάγονται σε ειδικό καθεστώς (και έχουν και τις ΜΚΟ να τις προστατεύουν).

Παρεμπιμπτόντως, μήπως θυμάστε ένα καταπληκτικό σενδόνι περί του μεταναστευτικού που είχα κάνει το 2016; Ένα από τα σημεία που είχε σηκώσει κουβέντα τότενες και ήταν (ως σενδόνι) από τους βασικούς λόγους που έφαγα τη σειρά από ρουφιανιές ώστε να κλείσει ο αρχικός λογαριασμός μου στο φεηστσιμβούκιον και γενικά να ξενερώσω τόσο που έφτασα να εγκαταλείψω και το βλόγι τούτο, ήταν και η άποψή μου επί του θέματος. Τι άποψη δηλαδή, απλή παράθεση των γεγονότων έκανα. Αν δικαιώθηκα; Θα σας πω μόνο ένα πράγμα: έγραφα τότε ότι δεν υπάρχουν εθελοντές παρά είναι όλοι έμμισθοι και είχαν πέσει όλοι να με φάνε (στο φεητσιμβούκιον). Αν ψάξετε σήμερα για εθελοντές, δεν υπάρχει ούτε ένας. Γιατί; Διότι κόπηκαν τα λεφτά, έκλεισε η κάνουλα. Οι τότε έμμισθοι εθελοντές έχουν αντικατασταθεί από υπαλλήλους ΜΚΟ. Περιέργως, η ανθρωπιά κάποιων εξαφανίστηκε.

Η ουσία δεν αλλάζει: αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι οι κανονικοί πρόσφυγες, κατά βάσιν έχουν σοβαρό επίπεδο. Συνήθως είναι οικογενειάρχες, γνωρίζουν ξένες γλώσσες, δείχνουν σεβασμό στην τοπική κοινωνία και τους κατοίκους, είναι ευγενικοί κλπ. Ε, αυτοί μέσα σε ένα δίμηνο το πολύ έχουν φύγει από τη χώρα, οπότε μαντέψτε εσείς ΤΙ μένει πίσω (μόνο που δεν γυρνάει και εντελώς πίσω, ε;).
Όμως, όλα αυτά τα προβλήματα της κατάστασης, η ένδοξη κυβέρνησή μας (βοήθειά μας παναγίτσα μου), ήρθε και τα αντιμετώπισε με την υπογραφή του Συμφώνου του Μαρακές, το οποίο μετατρέπει τη νομική έννοια του πρόσφυγα σε αναφαίρετο δικαίωμα όποιου επιθυμεί να την επικαλεστεί (δηλαδή περίπου όλων). Τη μαλακία που κάναμε, θα την καταλάβουμε σε κάποια χρόνια, όταν θα είμαστε στα πρόθυρα να γίνουμε μουσουλμανική χώρα. Θυμηθείτε τα λόγια μου και αν δεν σας αρέσουν τα λόγια μου, ψάξτε τα στατιστικά περί υπογεννητικότητας και συνδυάστε τα με τον αριθμό των μεταναστών στην Ελλάδα.

Και μερικά βοηθήματα επί τούτων: το αν οι μετανάστες ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες, ή τους εκμεταλλεύονται σύγχρονοι δουλέμποροι, δεν έχει να κάνει με το πόσο επηρεάζει την καθημερινότητα των Ελλήνων, οπότε μην απαντάτε άσχετα πράγματα σε άλλα ερωτήματα. Πως να το θέσω ευγενικά ρε παιδάκι μου: έχω βαρεθεί να διαβάζω χοντρομαλακίες, οκ;

Το αν και πως επηρεάζει το μεταναστευτικό αυτή την καθημερινότητα των πολιτών, ας βγείτε λίγο από τις ιστοσελίδες σας και ας κυκλοφορήσετε δίχως τις απόψεις σας στους δρόμους, να καταλάβετε. Από την πλευρά μου σας βοήθησα όσο μπορούσα. Δεν λέω κάτι άλλο. Παμπαρακάτ'.

- Ιδεολογικό τσουβάλιασμα. Λυπάμαι αλλά δεν ήξερα πως αλλιώς να περιγράψω αυτό το χάλι, αυτό το αίσχος, που μόλις πεις μια άποψη που δεν εγκρίνουν οι κομισσάριοι πολιτικής ορθότητας, είσαι φασίστας και χρυσαυγήτης. Θα ξεκινήσω με το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα, για να συνεννοούμεθα.
Ερώτηση: έχετε δει ποτέ εμένα στους δρόμους να κάνω σου μου τη γυναίκα μου; Όχι. Σέβομαι την ιδιωτική ζωή μου, την κρατάω μέσα στο σπίτι μου. Γιατί λοιπόν εγώ ρε να πρέπει να αισθανθώ ότι βιάζομαι και να βλέπω τις ιδιωτικές ζωές άλλων να μπαίνουν στο δικό μου σπίτι; Ξέρετε πολύ καλά σε ΤΙ αναφέρομαι. Για ποιον λόγο ως λύση, να μου προσφέρετε να κλείσω πόρτες, παράθυρα, ίντερνετ, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, τα πάντα; Μήπως να γυρίσω και στις σπηλιές; 
Ακούστε κάτι παλουκάρια μου διότι κάτι έχετε παρερμηνεύσει. Εγώ είμαι ταγμένος μεταλλάς. Γουστάρω να πηγαίνω να τη βρίσκω σε συναυλίες μέταλ, να βρίσκω άλλους μεταλλάδες κλπ. Δεν αισθάνομαι περιθωριοποιημένος, ίσα ίσα, το ακριβώς αντίθετο. Έχετε δει τους μεταλλάδες να κάνουμε τίποτε metal pride στο Σύνταγμα, την Κάνιγγος, την Ομόνοια, τα Φάρσαλα; Όχι.
Ρε, δεν ενδιαφέρεται κανένας για το τι γουστάρουν να κάνουν άλλοι, το καταλαβαίνετε; Θες παλουκάρι μου να έχεις άντρα σύντροφο αντί για γυναίκα; Στα παπάρια μας. Δεν ρωτήσαμε, δεν μας ενδιαφέρει. Και όπως κανένα μέσον δεν θα δείξει πορεία των οπαδών του Απόλλωνα Σμύρνης ενάντια στο Βενέτη, πορεία όσων μεταλλάδων είναι υπέρ του Up the Hammers κατά των άθλιων συνθηκών του Terra Vibe ή ό,τι άλλο, ή των ιδιοκτητών κατοικιδίων που εναντιώνονται στη φορολόγηση, έτσι δεν ενδιαφέρεται κανείς για το τι γουστάρει να κάνει ένας gay. Κατανοητόν; Οι αντιδράσεις δεν έχουν να κάνουν με το ότι ο άλλος έχει μια διαφορετική άποψη περί του τι θέλει να κάνει στη ζωή του, αλλά στο γεγονός ότι αυτό που θέλει να κάνει ο άλλος στη ζωή του, πρέπει να μπει και στο δικό μου σπίτι.
Έρχονται λοιπόν οι κομισσάριοι πολιτικής ορθότητας, aka τσολιάδες στα παπάρια μας και λένε, αφού δεν δέχεσαι αυτό, είσαι φασίστας. Έτσι απλά, έτσι εύκολα.

Το ίδιο λένε και σε όσους είχαν αντίθετη άποψη στο μακεδονικό (κοιτάχτε πως κλείνουν τώρα που βρήκαμε τον καταλύτη).
Το ίδιο λένε και σε όσους έχουν απλώς αντίθετη άποψη στο μεταναστευτικό.
Το ίδιο λένε και σε όσους τολμάνε (!!) να χρησιμοποιούν λέξεις όπως η πατρίδα, ή που επιθυμούν να βλέπουν την ελληνική σημαία να ανεμίζει.
Το ίδιο λένε και σε όσους τολμάνε να εκφράσουν αντίθετη άποψη στο οποιοδήποτε θέμα ενδιαφέροντος της πολιτικής ορθότητος (βλ. δολοφονία Κωστόπουλου), κλπ, κλπ, κλπ, κλπ.

Θα φέρω στο νου σας δύο εικόνες: 
- στην πρώτη εικόνα, από συλλαλλητήριο για τη Μακεδονία, ένας τύπος (πιο γελοίος κι από τις καλύτερες επιθεωρήσεις) κατέβασε το παντελόνι του κρατώντας την ελληνική σημαία. Ελπίζω να θυμάστε ΤΙ τρελό πάρτι του Μπέρνι είχε στηθεί.... Και εννοείται ότι ο τύπος ήταν φασίστας, ως είχε αποφανθεί το κομισσαριάτο (φασισταριάτο) της πολιτικής ορθότητος.
- στη δεύτερη φωτογραφία, από το πρόσφατο gay pride, παρομοίως ξεβράκωτος με την ελληνική σημαία ξέρετε τι ήταν, με βάση το ίδιο κομισσαριάτο/φασισταριάτο; Δικαίωμα, ακτιβιστής, προχώ, μπράβο του.
Καταλάβατε τι συμβαίνει ή δεν έφτασαν τα πενηνταράκια; 
Συγγνώμη που δεν ανεβάζω τις εν λόγω σιχαμερές φωτογραφίες, αλλά θέλω να διατηρήσω το επίπεδο.

Το πιο ωραίο ξέρετε ποιο είναι όμως; πως όσο πιο ακλόνητο είναι ένα επιχείρημα, τόσο πιο φασίστας είσαι, αποδεδειγμένο αυτό.
Παράδειγμα πρώτο: θυμάστε τη ΣΥΡΙΖΑΙΑ που ήταν αναφανδόν υπέρ των μεταναστών, μέχρι που μια "αδελφότις" μπούκαρε στο αχρησιμοποίητο ξενοδοχείο της για να τους στεγάσει; Μήπως θυμάστε τις αντιδράσεις της μετά; Μόλις το υπενθυμίσεις είσαι φασίστας.
Παράδειγμα δεύτερο: έχετε ποτέ αναλογιστεί, πως η ανθρωπιά κάποιων στο μεταναστευτικό θα λάβει τέλος σε μια σεμνή τελετή, μόλις κοπεί η κάνουλα χρηματοδότησης; Όπως ακριβώς έγινε και με τους αλλοδαπούς εθελοντές, οι οποίοι εξαφανίστηκαν νύχτα πανταχόθεν. Μόλις το υπενθυμίσεις, είσαι φασίστας.
Παράδειγμα τρίτο και πολύ πρόσφατο: τα σπάνε τα τάγματα της Χρυσής Αυγής και το σχολιάζεις; Όλα καλά. Τα σπάνε τα τάγματα του... Βοθρίκωνος στην Άθενς Βόθρις; Είναι ακριβισμός, είναι δικαίωμα, είναι δημοκρατία. Αν ταυτίσεις τον Βοθρίκωνα με τη Χρυσή Αυγή, είσαι φασίστας.

Στη χώρα που κάποτε γεννήθηκε η Δημοκρατία, παρατηρείται ο απόλυτος σοδομισμός της και τελικά η θανάτωσή της. Έχω ξαναγράψει και παλαιότερα και εμμένω στη γνώμη μου ότι κάτι πάρα πολύ άσχημο, σοβαρό και κακό έχει συντελεστεί σε αυτή τη χώρα και ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί τι.
Δεν έχει σημασία ΤΙ κάνεις, αρκεί αυτό που κάνεις να το έχει φίλους να το στηρίξουν και να το αποθεώσυν. ΑΝ ακριβώς το ίδιο το κάνουν οι απέναντί, το επικρίνεις, το χαρακτηρίζεις, το πολεμάς. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά στο ήδη σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας και είναι πολύ πιο σάπιο απ'όσο νομίζαμε.
Νομίζω ότι καταλάβατε τι θέλω να πω, δεν χρειάζεται να επεκταθώ περαιτέρω.

Πάμε τώρα στην άλλη πλευρά όμως, μια πλευρά που ποτέ δεν θα περίμενα αν πιάσω, ιδίως για το συγκεκριμένο κόμμα.
Όπως θα  θυμάστε έλεγα (και ακόμα το πιστεύω) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πλέον εθνομηδενιστικό συνονθύλευμα που θα ρημάξει τα πάντα. Εξακολουθώ να το πιστεύω. Παρά ταύτα, οφείλω να ομολογήσω ότι σε αρκετούς τομείς τα πήγε πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Ξέρετε που; Όπου δεν ακολούθησε την ατζέντα του.

Παράδειγμα πρώτο: στην οικονομία (προσοχή, όχι στην πραγματική οικονομία, δηλαδή τους πολίτες, εννοώ στα οικονομικά του κράτους).
Όσοι έχουν πολύ δυνατή μνήμη θα θυμούνται ότι η κυβέρνηση του Αντωνίου του Γαμώ το κεφάλι μου του Σαμαρά, όταν συνειδητοποίησε ότι θα καταποντιζόταν, άρχισε να κάνει κοινωνική πολιτική μη εφαρμόζοντας τα συμφωνηθέντα με τους Ευρωπέους. Μάλιστα, αν θυμάστε, οι Ευρωπέη δεν μας είχαν δώσει και δύο δόσεις, προ των εκλογών, διότι ο μέγας πατριώτης Αντώνιος είχε ως εθνική στρατηγική να φέρει τον Αλέξιο τον Ανεπαρκή προ οικονομικών τετελεσμένων, αφήνωντάς του όλα τα αγγούρια των μνημονίων. Τελικώς δεν περίμενε ότι ο Αλέξιος τελικώς θα έκανε τη μεγαλύτερη κωλοτούμβα έβερ και θα εφάρμοζε τα πάντα. Τι έμεινε λοιπόν; 
Η απόλυτη επιβεβαίωση της ρήσης ότι, όπου ευημερούν οι αριθμοί, δυστυχούν οι άνθρωποι. Ο πρωτογενής τομέας παραγωγής είναι οριστικά κατεστραμμένος, οι μορφωμένοι νέοι είτε έχουν καταφύγει στο εξωτερικό (και σιγά μη γυρίσουν), είτε κάθονται εδώ και καταστρέφονται υπό οικονομικές συνθήκες που δεν μπορούν, όχι να κάνουν οικογένεια, αλλά έστω να φύγουν από το πατρικό τους, η ανεργία είναι στου διαόλου την κάλτσα (και μόνο λόγω μεταναστεύσεως και εργασιακών τρικ δείχνει να έχει πέσει εικονικά) και για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, αν υπήρχε έστω μία γαμημένη πιθανότητα να γίνει κάτι καλό από την όλη κρίση, αυτήν την πιθανότητα την αφήσαμε και έφυγε. Ακόμα και σήμερα, όποια εταιρία θέλει να επιβιώσει ή να ανοίξει γρήγορα, θα πάει είτε στη Βουλγαρία, είτε στα Σκόπια Βόρειο Μακεδονία. Ταυτόχρονα, η εισροή εργατικού δυναμικού από χώρες όπου οι μισθοί είναι της τάξης των 3 δολαρίων τη μέρα (το πολύ), παρέχουν νέες χρυσές ευκαιρίες στους Ελληνάρες επαγγελματίες που σπεύδουν αφενός να επωφεληθούν της χρυσής ευκαιρίας, αφετέρου να διαμαρτυρηθούν που πέφτει ο τζίρος τους.

Παράδειγμα δεύτερο: εξωτερική πολιτική. Αν και είναι σαφές ότι έγινε μια ιδιαίτερα φιλότιμη προσπάθεια να ξεπουληθούν πολλά (βασικά, όσο το δυνατόν περισσότερα), οφείλω να ομολογήσω ότι η χώρα διέθετε το πιο δυναμικό ΥΠΕΞ εδώ και πολλά χρόνια (για την ακρίβεια, μόνο ο Μολυβιάτης, κατ' εμέ, έχει υπάρξει σοβαρός ΥΠΕΞ εδώ και δεκαετίες). Αν και δυστυχώς εξακολουθούσε να ταλαιπωρείται από πολλές παιδικές ασθένειες και έχοντας να αντιμετωπίσει και τις εγχώριες τρικλοποδιές, πιστεύω ότι τα πήγε αρκετά καλά. Το σημαντικότερο είναι ότι έφτιαξε μερικές ιδιαίτερα σοβαρές συνεργασίες σε γεωπολιτικό επίπεδο (πχ με Λιβύη, Αίγυπτο και Ισραήλ), ενώ έκανε αποφασιστικά βήματα ισχυροποίησης της συνεργασίας με τους Αμερικάνους. Το ότι τα έκανε σκατά και σε άλλα θέματα (βλ, Πρέσπες), τα έχουμε πει. Μην ξεχνάμε ότι αφού όλοι οι προηγούμενοι δεν ήθελαν, ήρθαν αυτοί που ήθελαν. Εντούτοις, υπάρχει και ένα κομμάτι που δεν αντιμετωπίστηκε όπως έπρεπε και αναφέρομαι στα όσα συμβαίνουν στη Θράκη στο πλαίσιο των γενικότερων εξελίξεων στην ιδιαίτερα κρίσιμη και εύφλεκτη περιοχή μας, τα οποία είναι δεόντως ανησυχητικά και, φυσικά, σχετίζονται με όσα γίνονται στο Αιγαίο.

Παράδειγμα τρίτο: Άμυνα. Τυπικά, ισχύει ό,τι και για το ΥΠΕΞ, αφού αυτά τα δύο κινήθηκαν μαζί σε μεγάλο βαθμό. Μην ξεχνάμε ότι τόσο ο Καμμένος όσο και ο Αποστολάκης, έχουν να αντιμετωπίσουν την πιο επιθετική Τουρκία από εποχής Αττίλα. Και δυστυχώς επιθετική όχι μόνο στα λόγια αλλά και στα έργα. Ίσως να το διαπιστώσουμε και σύντομα αυτό με μια επανάληψη του 96. Ο Ερντογάν, τα έχω ξαναγράψει και ξαναγράψει, είναι μεν ένας τεράστιος ηγέτης, που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί ολόκληρη η περιοχή εδώ και δεκαετίες, όμως (ευτυχώς για εμάς) είναι και μεγαλομανής (ψάξτε τα περί ελληνοτουρκικών που έχω γράψει και θα δείτε πολλά). Είναι δεδομένο ότι μόνο με διπλωματία αντιμετωπίζεται ο έντονος αναθεωρητισμός τους και πρέπει να ομολογήσουμε ότι τα πήγαμε καλά σε αυτό το κομμάτι.

Παράδειγμα τέταρτο: σχέσεις με τρίτους. Εκεί που όλοι περίμεναν (κι εγώ, δεν το κρύβω) ότι η μοναδική ρεαλιστική συμμαχία που θα παρέμενε για την Ελλάδα θα ήταν με τη Βόρεια Κορέα, τελικώς ο Τσιπρας κατάφερε να φτιάξει τις καλύτερες διεθνείς σχέσεις σχεδόν με όλους. Οφείλω να ομολογήσω ότι για κακομαθημένος ψιλοαμμόρφωτος μπαχαλάκιας, τα πήγε εξαιρετικά στο συγκεκριμένο κομμάτι. Μάλιστα, αν προσέξατε, πολύ πρόσφατα το Spiegel (για όσους ξέρουν τι εστί Spiegel στη Γερμανία) τον εκθείασε, μεταφέροντας μια άτυπη γνώμη Γερμανών κυβερνώντων και αξιωματούχων ευρωπαϊκών θέσεων. Οκ, οι τελευταίοι είναι ενθουσιασμένοι από την ευκολία και ψυχρότητα με την οποίαν εκτέλεσε σύσσωμη την ελληνική κοινωνία, κάνοντας πράγματα που, ειλικρινώς το πιστεύω, κανένα δεξιό κόμμα δεν θα τολμούσε να κάνει. Όμως για τον ίδιο λόγο, πήρε και πράγματα που κανείς εκ των προηγούμενων δεν είχε πάρει. Φυσικά αυτό δεν ξεπλένει τον ωκεανό φρικτών σφαλμάτων του σε άλλα επίπεδα, έτσι;

Δε νομίζω να υπάρχει κάτι άλλο να έχω να πω ως θετικό.
Ο κύριος λόγος που τα λέω αυτά είναι ότι έχει περάσει μια συντονισμένη γραμμή πως επρόκειτο για τη χειρότερη κυβέρνηση όλων των εποχών. Θα συμφωνήσω ότι σε γενικές γραμμές ήταν μια κακή κυβέρνηση που τα πήγε παραδόξως και ανέλπιστα πολύ καλά σε κάποιους συγκεκριμένους (αλλά κρίσιμους) τομείς, όμως ακόμα κι έτσι δεν ήταν τόσο κακή όσο η κυβέρνηση του Αντωνίου του Γαμώ το κεφάλι μου του Σαμαρά, που πραγματικά νομίζω ότι ήταν το κερασάκι στο σκατό των ελληνικών κυβερνήσεων που ρήμαξαν τη χώρα όλες τις μεταπολιτευτικές δεκαετίες.

Τι πρέπει να αναμένουμε τώρα; Όπως είπα, ο γνωστός λελές Κούλης, έχει μια πάρα πολύ σκληρή ατζέντα. Δεν το συζητάω αυτό.
Και έχει και Αδόνειδος, ε;
Θα κλάψουν μανούλες και θα κλάψουν πάρα πολύ. Αυτό που φοβάμαι είναι ότι, θα κάτσει περίπου μια διετία, άντε λίγο παραπάνω και μετά θα έχουμε τον Αλέξιο τον Ανεπαρκή για καμιά οκταετία, με αυτά που θα γίνουν.
Πάντως σε κάθε περίπτωση, επαναληπτικές εκλογές ξεχάστε τις. Η όλη υπόθεση περιστρέφεται γύρω από το να ΜΗΝ πάρει αυτοδυναμία, έστω κι αν είναι γνωστό ότι με την ufoφη ως συγκυβέρνηση θα συνεχίσει. Προσωπικά, το θεωρώ εξόχως σημαντικό το να μην εξασφαλίσει αυτοδυναμία. 
Επίσης, όσοι τρέφετε αυταπάτες ότι ο Κούλης θα προσβάλλει τη Συμφωνία των Πρεσπών, σας συνιστώ να βρείτε από τώρα σύννεφο να πέσετε, διότι μετά μπορεί να έχουν ιδιωτικοποιηθεί κιόλας. Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι εικόνισμα στο γραφεία του Κούλη και ευχαριστεί κάθε μέρα τον όσιο Κοτζιά που πήρε πάνω του την καυτή πατάτα.

Μια τελευταία παρατήρηση: αν έχετε την παραμικρή αυταπάτη ότι θα φύγει ο Καρανίκας, ο ξάδελφος Τσίπρας ή η Νοτοπούλου και δεν θα έρθει κανείς ημέτερος από την άλλη μεριά, είστε βαθύτατα νυχτωμένοι. Οι καρέκλες και οι θέσεις έχουν ήδη μοιραστεί και μαντέψτε: εσείς πάλι δεν έχετε συμπεριληφθεί. 
Και θα έρθουν αντίστοιχοι και θα είναι ισάξια άχρηστοι. Έτσι γινόταν πάντα, έτσι θα συνεχίσει να γίνεται. Εξάλλου όπως το δήλωσε και πρόσφατα, δεν είμαστε όλοι το ίδιο, δεν είμαστε όλοι ίσοι.

Προγνωστικά για το αποτέλεσμα δεν θα κάνω, διότι δεν έχει νόημα.
ΘΑ πω μια τελευταία γνώμη όμως και κρατήστε την καλά (αν διαβάσει κανείς): 
- όταν δεν δέχεσαι να αλλάξεις εσύ, δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να αλλάξουν αυτοί που κρίνουν ότι για να μην αλλάζεις είσαι ικανοποιημένος με αυτό που σου προσφέρουν.
- όταν τους δείχνεις ότι δεν προτίθεσαι να απαιτησεις έμπρακτα την αλλαγή, πάλι το ίδιο φαγητό θα σου φέρουν.
- τα κινητά μας να είναι καλά, βγαίνουν και νέα μοντέλα διαρκώς και πρέπει να αγοράζουμε και να ανεβάζουμε σέφλιζ στο φεηστσιμβούκιον και το ίνστραγραμμ να'ούμ και την αλλαγή ας την κάνουν άλλοι.
- μόνο που έτσι διαιωνίζεται το σάπιο σύστημα: όσο δεν αναλαμβάνεις εσύ την κατάσταση στα χέρια σου, θα επιλέγουν αντ'εσού κάποιοι άλλοι, αυτοί που θα θυσιάσουν ένα μπάνιο σήμερα.

Ταύτα και μένω.
Πάλι σενδόνι βγηκε, το κέρατό μου.
Ελπίζω να καταφέρω το επόμενο να είναι η κριτική του περσινού uth τουλάχιστον.
Σε κάθε περίπτωση, ζωή σε λόγου μας και βοήθειά μας.

Σάββατο 1 Μαρτίου 2014

Πολιτικώς ορθόν ΙΙ

Και γράφω ΙΙ, διότι πριν από εξήμισι χρόνια είχα γράψει το Πολιτικώς Ορθόν Ι (αν και πιο αγγλιστί, μιας και απευθυνόμεθα πάντοτε σε μορφωμένους να'ούμ, όχι στην πλέμπα ωσάν τον υποφαινόμενο).
Βέβαια θα αναρωτιέστε για ποιον λόγο επανέρχομαι αφού τα έχω ήδη γράψει; Μα ο λόγος είναι απλός: διότι το πράγμα έχει χειροτερέψει σε βαθμό (νομίζω) μη ελέγξιμο πλέον και ακριβώς γι'αυτόν τον λόγο επιβάλλεται να μην είμαι εξίσου ευγενικός (στην φρασεολογία μου) με τότε, αλλά να τα χώσω ολίγον τι (αρκετά) πιο χύμα και για όσους δεν το έπιασαν το υπονοούμενο, όποιος θεωρεί ότι παρεξηγείται με το ο,τιδήποτε παρακαλείται να μας αδειάσει τη γωνιά από τώρα που είναι ακόμα νωρίς.

Έχουμε και λέμε λοιπόν και για να μπαίνουμε από νωρίς-νωρίς στο πνεύμα του σενδονιού, ο μαλάκας είναι μαλάκας. Τέλος.
Παρένθεση: Να ξεκαθαρίσω κάτι: χρησιμοποιώ επίτηδες τη λέξη "μαλάκας" (και κυρίως με την φιλοσοφική διάθεση που την χρησιμοποιούσε ο Αποδυτηριάκιας) επειδή ξέρω ότι με αυτήν θα προβοκάρω (αφού έχουμε πολλούς ευέξαπτους τε και ευαίσθητους στο διαδίκτυο) και ως εκ τούτου δεν την χρησιμοποιώ κυριολεκτικώς. Όπου μαλάκας μπορείτε να βάλετε όποια σχετική λέξη θεωρείτε σωστή, πχ γελοίος, ασόβαρος, μαλάκας (φυσικά), ηλίθιος, γραφικός, βαρετός κλπ, κλπ. Κάθε περίπτωση άλλωστε έχει τον δικό της χαρακτηρισμό. Ας κλείσουμε την παρένθεση για να συνεχίσουμε.

Δεν έχει καμία σημασία αν ο μαλάκας είναι οπαδός του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού ή της ΑΕΚ.
Δεν έχει καμία σημασία αν ο μαλάκας είναι ψηφοφόρος της νουδού, του pasok ή του ΚΚΕ.
Δεν έχει καμία σημασία αν ο μαλάκας είναι αναρχικός που τα σπάει, ακροαριστερός που τα σπάει ή χρυσαυγήτης που τα σπάει.
Δεν έχει καμία σημασία αν ο μαλάκας είναι Έλληνας, Αλβανός ή Πακιστανός.
Δεν έχει καμία σημασία αν ο μαλάκας είναι γκέι, στρέιτ, κτηνοβάτης ή κοπρολάγνος.

Ο μαλάκας, είναι μαλάκας.
Τέλος.
Και αυτό αποτελεί Αξίωμα της ζωής, είτε το γουστάρουμε είτε όχι.

Μόνο που στην ευρύτερα προβληματική αυτή χώρα της οποίας το πτώμα επιθυμεί να σοδομίσει τε και σκυλεύσει κάθε κοινωνική ομάς, οι όροι έχουν αντιστραφεί κάπως. Δηλαδή αν (πχ, έτσι για να ξαναπροβοκάρω κιόλας) ο μαλάκας είναι γκέι, τότε ίσως τελικά να μην είναι και τόσο μαλάκας. Και ακόμη καλύτερα, αν ο μαλάκας είναι και προβεβλημένος, τότε μάλλον είναι κεγαμό τα παλουκάρια. Πλήρης μετάλλαξη μόνο και μόνο ένεκα προβολής ή γενικότερης προσπάθειας δημιουργίας συνειδήσεων. Από μαλάκας σε κεγαμό τα άτομα.

Θέλω να θέσω (επίσημα) μερικά ερωτήματα για να τα θέσετε εν συνεχεία στον εαυτό σας.
Αν αύριο μεθαύριο καθιερωθεί μια παρέλαση των στρέιτ τι θα πείτε;
Αντίστοιχα αν καθιερωθεί μια παρέλαση των οπαδών της χιπ χοπ, των χρυσαυγητών, των οπαδών του Αχαρναϊκού, των Ταξιτζήδων κλπ. Δεν θα την χαρακτηρίσετε ανά περίπτωση αρνητικά; Δεν θα πείτε ότι τι διάολο θέλουν και μας σκοτίζουν τον έρωτα; Μήπως θα πείτε, ας κάνουν ό,τι θέλουν; Ή μήπως θα χαρακτηρίσετε γελοίο το όλο εγχείρημα; Μάλλον, ναι.

Εκτός βέβαια αν είναι γκέι παρέιντ ή κάτι παρεμφερές, οπότε εκεί είμεθα υποχρεωμένοι να εκφράσουμε τον θαυμασμό μας προκειμένου να μην βγουν οι στρατιές του διαδικτύου να μας περιλάβουν στις φραστικές επιθέσεις τε και χαρακτηρισμούς. Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν συνηθισμένο χαρακτηρισμό της περιστάσεως: ομοφοβικός. Η λέξη αυτή δεν στέκει με τίποτε. Είναι σαν να λέμε σαρδελοφικός, μπατονετοφοβικός, ανεμογκαστροφοβικός κ.ο.κ. Το να είσαι υψοφοβικός έχει επιστημονική υπόσταση. Επίσης το να είσαι αραχνοφοβικός, ή κλειστοφοβικός κλπ. Μπορείς να πεθάνεις από τέτοια πράγματα. Αλλά επειδή κάποιου ο γείτονας μπορεί να είναι ομοφυλόφιλος δεν θυμάμαι ποτέ να πέθανε κανένας. Ούτε, φυσικά, επειδή υπάρχουν σαρδέλες στη θάλασσα. Όμως ο όρος είναι όχι απλά ετοιμοπαράδοτος κάθε φορά, αλλά και σχεδόν καθιερωμένος. Αν δεν γουστάρεις αυτά που κάνει κάποιος γκέι, τότε είσαι εκ των πραγμάτων ομοφοβικός διότι εκλαμβάνεται ως ότι δεν γουστάρεις τους γκέι (και όπου γουστάρω ταυτίζεται με αποδέχομαι, εγκρίνω κλπ), πάντοτε κατά την μεγάλη του Γένους νοοτροπία ότι αφού ο αστυνόμος είναι όργανο και το μπουζούκι είναι όργανο, τότε ο αστυνόμος είναι μπουζούκι. Και αναρωτιέμαι, γιατί ποτέ δεν με έχει αποκαλέσει κάποιος βαζελοφοβικό (αφού δεν γουστάρω πολλά απ'αυτά που κάνουν οι βάζελοι) ή τουρκοφοβικό (αφού δεν γουστάρω πολλά απ'αυτά που κάνουν οι τούρκοι) ή ευρωπαιοφοβικό (αφού δεν γουστάρω πολλά απ'αυτά που κάνουν οι Ευρωπαίοι), ή ταριφοφοβικό (αφού δεν γουστάρω πολλά απ'αυτά που κάνουν οι ταρίφες), ή αντίστοιχα παντζαροφοβικό, χορτοφοβικό, χαμηλοκαβαλοπαντελονοφοβικο κλπ, κλπ. Νομίζω ότι το πιάσατε το νόημα, έτσι;

Αυτό που εγώ δεν μπόρεσα ποτέ μου να κατανοήσω είναι το γιατί πρέπει ένας άνθρωπος να βγάζει στον δρόμο το κρεβάτι του. Μήπως νομίζει ότι μας ενδιαφέρει; Όχι βέβαια. Με τον κώλο σου άντε τράβα κάνε ό,τι γουστάρεις αγαπητέ κι αγαπητή, δικό σου πρόβλημα. Εγώ που δεν κάνω το ίδιο όμως, γιατί πρέπει να ανέχομαι τέτοια τερτίπια; Εγώ το κρεβάτι μου το θεωρώ αυστηρά προσωπικό, ξέχωρα ότι πιστεύω πως θα προσέβαλα και την Περσεφόνη εάν έβγαζα στην φόρα το τι γουστάρω να κάνω για πάρτη μου. Είναι, λοιπόν, τόσο ακραίο τε και περίεργο το ότι την αντίληψη που έχω περί του Οίκου μου (και μην ξεχνάμε ότι παλαιολιθικόθεν ίσχυε ότι τα εν οίκω μη εν δήμω) να αναμένω και από τους άλλους να την έχουν; Θυμάμαι μια ωραία ατάκα που είχε πετάξει στο παρελθόν ο δράκος, ότι αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε να βγάλουμε ο καθένας την μπανιέρα του και να κάνουμε μπάνιο σε κοινή θέα. Αντίστοιχα υποθέτω ότι αν θεωρήσω πως είναι δικαίωμά μου να βγω με το παπάρι όξω σε ώρα αιχμής, μάλλον θα με μπουζουριάσουν για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Όλα αυτά είναι αστειότητες.

Θυμάμαι μια φορά μου είχε αντιτείνει κάποιος το ερώτημα αν λέω το ίδιο και για τις απεργίες. Πρόσφατα διάβαζα μιαν άποψη (ξέρετε τι είδους άποψη, από αυτές που έλεγε ο Επιθεωρητής Κάλαχαν) ότι ο Βαλλιανάτος κάνει ακτιβισμό. Μιλάμε για οργασμό βλακείας. Και γενικά ο καθένας λέει ό,τι θέλει σε τούτη τη χώρα.
Όπου, οκ, το να λες ό,τι θες είναι δικαίωμά σου, ελευθερία λόγου έχουμε. Αλλά μην προσπαθείς να μου το επιβάλεις κιόλας ως γεγονός ρε μεγάλε επειδή εσύ το βλέπεις/εκλαμβάνεις/ερμηνεύεις έτσι, έλεος πια. Τα πράγματα τις περισσότερες φορές είναι εντελώς απλά. Κάποτε ο τρομερός αμερικάνος κωμικός Γκρούτσο Μαρξ είχε πει το αξεπέραστο ότι αν ένας άνθρωπος δει στο διάβα του μια μαύρη γάτα, αυτό σημαίνει ότι το ζώο κάπου πήγαινε. Τα περί χρουσουζιάς κλπ αποτελούν απλές δοξασίες, η εξήγηση όμως παραμένει απλή και γενικά έχουμε μια τάση στην καθημερινότητά μας να ξεχνάμε τις απλές εξηγήσεις και μία από αυτές ταιριάζει στην περίπτωση που αναλύουμε: όταν κάποιος πετάει μαλακίες, απλώς πετάει μαλακίες. Μην ψάχνουμε να βρούμε φαντασματάκια στον ώμο μας διαμέσου πολύπλοκων ερμηνειών.

Κάπως έτσι το εκμεταλλεύεται (εν προκειμένω) και ο Βαλλιανάτος (όπως και ο κάθε Βαλλιανάτος), ένας άνθρωπος που κατά την άποψή μου ποτέ του δεν έχει πει κάτι το πραγματικά αξιόλογο και που όλοι τον θυμούνται μόνο γι'αυτό που θέλει να είναι (και δικαίωμά του). Μάθαμε ξαφνικά ότι έχει υπάρξει επί σειρά ετών συνοδός ανδρών -στα παπάρια μας. Μάθαμε ότι είναι οροθετικός -στα παπάρια μας. Μάθαμε ότι έχει πάει με λιγότερους από 9.000 άνδρες -στα παπάρια μας. Μάθαμε ότι υπάρχουν και άλλοι γκέι υποψήφιοι στον δήμο της Αθήνας -στα παπάρια μας. Και πάει λέγοντας, πάντα με τα παπάρια μας σε πρώτο πλάνο.

Όταν κατεβαίνεις για υποψήφιος οφείλεις να αναπτύξεις το πρόγραμμά σου. Γι'αυτό θα σε ψηφίσει κάποιος αν το εγκρίνει, γι'αυτό θα σε μαυρίσει αν το αποδοκιμάσει. Όταν δεν έχεις τι να πεις, το γυρίζεις στα προσωπικά σου γούστα, τα οποία δεν ενδιαφέρουν και κανέναν στο κάτω-κάτω της γραφής.
Απλώς ο Βαλλιανάτος προσπαθεί να υπενθυμίσει την "αρχή" που τον έκανε διάσημο στο παρελθόν, ότι το να είσαι διαφορετικός σε κάνει (στην Ελλάδα) και ιδιαίτερο.
Λάθος. Αυτή η στρέβλωση δεν θα έπρεπε να ισχύει ποτέ και το ότι ίσχυσε επί σειρά ετών δεν σημαίνει τίποτε. Πρέπει να αναχαιτιστεί άμεσα αυτή η άρρωστη νοοτροπία. Το να είσαι διαφορετικός σημαίνει κατ' αρχήν ότι εσύ ορίζεις εαυτόν διαφορετικό (άρα το αποδέχεσαι) και αυτό σημαίνει ότι είσαι απλώς διαφορετικός. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Δεν θυμάμαι ποτέ κανέναν να μπαίνει στο μετρό και να ρωτάει αν μέσα επιβαίνει κανάς αποτέτοιος.
Μόνο που εδώ υπάρχει κάτι που πολλοί τείνουν να ξεχνάνε (και συνήθως ηθελημένα): το να είσαι κάτι (το ο,τιδήποτε) είναι αδύνατον να σου προσθέσει κύρος, είναι όμως πολύ πιθανόν να σου αφαιρέσει υποβαθμίζοντάς σε στο επίπεδο των γραφικών, των ενοχλητικών, και δεν ξέρω κι εγώ ποιων άλλων.

Θυμάμαι μια περίπτωση στο metal, ιδιαίτερα βαρύνουσα (ένεκα ονόματος του συγκροτήματος). Το 1991 ο Rob Halford, μία από τις πλέον κορυφαίες φωνές στην ιστορία τουλάχιστον της μέταλ, μην πω όλης της μουσικής, αποφάσισε για δικούς του λόγους να φύγει από τους Judas Priest. Ξαναγύρισε το 2003, μετά από 12 ολόκληρα χρόνια, στα οποία πάτωσε πλήρως και αυτός και οι Priest. Μόλις γύρισε λοιπόν (προφανώς όχι επειδή το ήθελε αλλά επειδή του το υπέδειξαν τίποτε μανατζαραίοι), σε όλες τις πρώτες συνεντεύξεις που έδινε τότενες υπερθεμάτιζε την ικανοποίησή του που ο κόσμος είχε αποδεχθεί στο ενδιάμεσο ότι είναι γκέι και ότι αυτό ήταν σημαντικό γι'αυτόν κλπ. Σημειωτέον ότι οι Priest από την εποχή του Painkiller κι έπειτα (1990) έβγαλαν όλους κι όλους 4 δίσκους, όπου ο ένας ήταν χειρότερος από τον άλλον εκ των οποίων οι δύο εν τη απουσία του. Αντί, λοιπόν να κάτσουν να γράψουν κάτι όπως στα παλιά τα χρόνια, αποφάσισαν να το γυρίσουν στο άσχετο. Το ότι ο Halford αποφάσισε να αυτοδιασύρεται επί σειρά ετών όμως (λες και ενδιέφερε κανέναν τι διάολο ήταν ή λες ότι αλλάξαμε άποψη για τις ικανότητές του στο ενδιάμεσο), αυτό ήταν κάτι που στον υποβάθμισε στα μάτια του κόσμου διότι ουδείς λάτρεψε τον Halford (και τους Priest) λόγω των προσωπικών του(ς;) γούστων. Για την μουσική τους γουστάραμε πάντοτε και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.

Άξιος είναι αυτός που αποδεικνύει ότι είναι άξιος.
Το ίδιο ισχύει και για τον σοβαρό, το ίδιο και για τον εργατικό, το ίδιο και για τον σώφρονα, το ίδιο και για τον λογικό κ.ο.κ.
Αν εγώ βρίσκομαι μέσα σε μια κοινότητα που παράγει σοβαρούς ανθρώπους δεν σημαίνει ότι κι εγώ είμαι ντε φάκτο σοβαρός. Αν σε μια επιχείρηση ο κόσμος είναι εργατικός, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι εργάζονται το ίδιο. Δεν είναι όλοι το ίδιο. Αντίστοιχα υπάρχουν και γκέι που σέβονται και τον εαυτό τους και τον σύντροφό τους και τα γούστα τους και τους συμπολίτες τους και τα πάντα. Προφανώς, λοιπόν, αυτοί και δεν εμπίπτουν στην θεμελιώδη (για την ελληνική κοινωνία) κατηγορία του μαλάκα που προανέφερα. Ας είσαι ό,τι θες ρε φίλε, δεν με ενδιαφέρει και δεν σε ρώτησα να μάθω. Σάμπως εσένα σε ενδιαφέρει τι μπορεί να είμαι εγώ;

Και να γίνει επιτέλους σαφές ότι το να αυτοξεφτιλίζεσαι (και μάλιστα ασταμάτητα) δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα όποια δικαιώματα θέλει να προασπίσει ή αποκτήσει η οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα. Υπό άλλες συνθήκες θα έλεγα ότι έχουμε λησμονήσει πως Δημοκρατία συνεπάγεται να σέβεσαι ότι οι ελευθερίες σου σταματούν εκεί που ξεκινάνε οι ελευθερίες του άλλου, αλλά από την άλλη έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σε τούτη τη χώρα μάλλον δεν κατανοήσαμε ποτέ τι είναι τελικώς η Δημοκρατία.

Θα κλείσω με μία υποκλοπή από το μαγαζί του δράκου, διότι τη θεωρώ δέουσα για την περίπτωση.
Χαίρετε.

Α, και για να μην νομίζετε ότι εστίασα σε μία συγκεκριμένη περίπτωση, απλώς να πω ότι έτυχε ο συγκεκριμένος να επισκιάσει τον Τατσόπουλο και πολλούς άλλους τις τελευταίες μέρες.
Ας πρόσεχε.




Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

Ρεπουσιάς: το Έπος του Άσχετου (μέρος Β')

Συνεχίζουμε λοιπόν.
Κατ' αρχήν υπάρχει μία γενικότερη αμφισβήτηση των ιστορικών πηγών, δίχως βέβαια περαιτέρω λεπτομέρειες, οπότε είμαστε αναγκασμένοι να το ψάξουμε ενδελεχώς (και όπως λέγαμε και στον βιασμό του Επίκουρου, που βασίζονται οι γατόπαρδοι αετονύχηδες όπως η Ρεπούση; Μπίνγκο, στο ότι όλοι βαριούνται να ψάξουν και επιζητούν την έτοιμη γνώση).

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με τον Καργάκο κατά του οποίου (ιδίως) υπάρχουν δύο εναντιώσεις: η πρώτη είναι ότι δεν είναι ιστορικός (που νομίζω το καλύψαμε και προσωπικά τον θεωρώ πολύ πιο επιστήμονα από τη Ρεπούση). Η δεύτερη είναι ότι επικαλείται τον Διονύσιο Σολωμό (8/4/1798 - 9/2/1857), γεγονός που αν έχω αντιληφθεί καλά ισοδυναμεί με το όγδοο θανάσιμο αμάρτημα. Εδώ προκύπτει το πρώτο μεγάλο πρόβλημα. Ναι, ο Σολωμός δεν ήταν ιστορικός, ήταν όμως σύγχρονος των γεγονότων. Με δεδομένο ότι αρκετοί τον είχαν κατηγορήσει για τις ποιητικές του δυνατότητες, αν μη τι άλλο αν έγραφε χονδροειδή ψέματα ούτως ειπείν έως και μύθους, θα του τα είχαν χώσει. Στο ποίημά του "Εις τον θάνατον του Λόρδου Μπάυρον" που γράφτηκε το 1824 λοιπόν, ο Σολωμός αναφέρεται και στο Ζάλογγο και αντίστοιχα τον χορό του. Βέβαια ο Σολωμός είπαμε ότι έχει το μειονέκτημα πως είναι ποιητής. Οκ, πάμε παρακάτω υπενθυμίζοντας το εξής, μιας χρησιμοποιήσαμε το απαρέμφατο ειπείν μόλις λίγες γραμμές πιο πάνω. Εκ του εν λόγω απαρεμφάτου ειπείν προκύπτει και η λέξη έπος, ούτως ειπείν και τα ομηρικά έπη που ήταν προφορικά (και το ζήτημα αυτό είναι πασίγνωστο ότι γράφτηκαν μεταγενέστερα δίχως βέβαια κανείς να αμφισβητεί την αυθεντικότητά τους). Προφανώς όταν ο Ερρίκος Σλήμαν τα διάβαζε προσεκτικά και κατάφερε να βρει την Τροία μέσα απ'αυτά, δεν είχε κατά νου ότι ένας ποιητής απαγορεύεται να είναι αξιόπιστος μόνο και μόνο επειδή είναι ποιητής,ούτε φυσικά αναλογιζόταν ότι το προφορικόν του πράγματος υστερεί σε φερεγγυότητα (αυτό το δεύτερο κρατήστε το διότι θα το χρησιμοποιήσουμε και παρακάτω) και γι'αυτόν τον λόγο άλλωστε και η παράδοση που είναι σε μεγάλο βαθμό προφορική αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ιστορίας. Άρα το γεγονός ότι το έγραφε ο Σολωμός δεν αποτελεί και τόσο αναχαίτιση της αξιοπιστίας του είτε τον δούμε ως ποιητή, είτε ως φορέα προφορικών ιστοριών.

Πάμε στον επόμενο.
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (../../1815 - 14/4/1891), ο αποκληθείς και εθνικός μας ιστορικός (βέβαια θα μου πείτε ότι δεν είχε τις σπουδές της Ρεπούση. Οκ, το κουράσαμε πολύ το πράγμα με τους... παραμορφωμένους). Στον Τόμο Ε' (μέρος Β') της Ιστορίας του (1853), διαβάζουμε:



Παρατηρούμε λοιπόν ότι και ο Παπαρρηγόπουλος που προφανώς ήταν αρκετά κοντά στα γεγονότα και ο οποίος αναφέρει ρητώς το περιστατικό στο Ζάλογγο. Θα μου πείτε τώρα, μας δεν υπάρχει περίπτωση να ήταν απλή λαϊκή παράδοση; Αποκλείεται να ήταν μια ποιητική απόδοση της σφαγής που έγινε στο Σούλι; Σε αυτό θα απαντήσω στο τέλος και μέχρι τότε ας μείνουμε στα ιστορικά γεγονότα.

Συνεχίζουμε με τον Χριστόφορο Περραιβό (../../1773 - 4/5/1863) όπου εδώ υπάρχει πολλαπλό ενδιαφέρον, μιας και ο Περραιβός ήταν εκεί αφενός, αφετέρου υπάρχει (παρακάτω) ένας πολύ ενδιαφέρων αντίλογος. Από τον Περραιβό, λοιπόν, έχουμε κατ' αρχήν δύο διαφορετικές χρονικά μαρτυρίες, για το "ίδιο" πράγμα (προσοχή στα εισαγωγικά), όπου η πρώτη έγινε και η δεύτερη ήταν να γίνει αλλά δεν έγινε. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Στο βιβλίο του "Ιστορία του Σουλίου" υπάρχει ένα ιστορικό περιστατικό που έγινε το 1792 (μεγάλη προσοχή στην χρονιά), σύμφωνα με το οποίο επειδή οι γυναίκες του Σουλίου συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα κατά των Τούρκων (προσοχή, μιλάμε για σχεδόν 30 χρόνια πριν την Εθνεγερσία, έτσι;) και υπήρχε ορατός ο κίνδυνος να πεθάνουν, η αυτοκτονία στον γκρεμό ήταν το "σενάριο ανάγκης" ώστε να μην πέσουν τα παιδιά και οι υπόλοιπες γυναίκες στα χέρια των Τούρκων. Εν προκειμένω, επειδή η συγκεκριμένη μάχη του 1792 ήταν νικηφόρος, η θυσία δεν χρειάστηκε να υλοποιηθεί, προσέξτε όμως πως περιγράφει ο Περραιβός το ενδεχόμενο:



Στην συνέχεια της Ιστορίας και φτάνοντας στα γεγονότα του 1803 (οπότε και τοποθετείται χρονικά ο χορός του Ζαλόγγου) ο Περραιβός μαρτυρεί:



Έχουμε λοιπόν έως τώρα τρεις μαρτυρίες από Έλληνες οι οποίοι λιγότερο ή περισσότερο ήταν κοντινοί στα γεγονότα: Ο μεν πρώτος (Σολωμός) αναφέρει σε ένα ποίημα ότι οι γυναίκες πέθαναν με χορό, κάτι που ίσως να είναι καθαρά ποιητικό. Ο δε δεύτερος (Παπαρρηγόπουλος) αναφέρει τον χορό ως περιστατικό, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι αυτό δεν ήταν προφορική παράδοση που είχε αγγίξει τον λαϊκό μύθο προκειμένου να κάνει πιο "προσιτή" στην Ιστορική Μνήμη την φρικτή μοίρα των Σουλιωτών. Και έχουμε και έναν τρίτο, τον άμεσο αυτόπτη στα γεγονότα απ'όλους, που αναφέρει την αυτοκτονία, την αναφέρει κυριολεκτικά ως μέρος σχεδίου, αλλά δεν αναφέρει χορό. Δώστε βάση στο ποιος έγραψε τι διότι παρακάτω το πράγμα μπλέκει και θα χρειαστεί να ανατρέξουμε στη μνήμη μας.

Με δεδομένο ότι έχουμε και άλλα για παρακάτω, θα πιαστώ από το αόρατο ερώτημα που αφήσαμε αιωρείται και θα διερωτηθώ το εξής: έστω ότι ο Σολωμός ήθελε να δραματοποιήσει την θυσία των Σουλιωτών και προσέθεσε τον χορό. Έστω ότι ο Παπαρρηγόπουλος τον προσέθεσε καλού-κακού προκειμένου να μην έχει αφήσει έξω ένα τόσο δραματικό στοιχείο αν όντως συνέβη. Έστω δηλαδή ότι το συμβάν έγινε πιο κοντά έτσι όπως το περιγράφει ο Περραιβός και ο χορός δεν συνέβη (εδώ βάζω αστερίσκο διότι ξαναγυρνάμε στην ανοικτή εκκρεμότητα που έχουμε αφήσει).
Το πρόβλημα ποιο είναι; Αν ο χορός ως χορός δεν συνέβη ποτέ, αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν συνέβη και η σφαγή; Ή μήπως αν ήταν αυτοκτονία για να αποφύγουν τα χειρότερα, αλλάζει και η... ποιότητα του θανάτου των σκοτωμένων; 
Μήπως έχουμε ξεφύγει τελείως; Διότι η Ρεπούση δεν είναι τυχαίο ότι άνοιξε αυτήν την κουβέντα αμέσως μετά την άρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων (να υπενθυμίσω ότι πέρσι, την αντίστοιχη μέρα μνήμης του 2012 είχε σηκωθεί και είχε φύγει από το ελληνικό Κοινοβούλιο λίγο πριν τηρηθεί η ενός λεπτού σιγή εις μνήμην των σφαγιασθέντων Ποντίων, έτσι; Πιο παλιά, ήταν ο συνωστισμός στις προκυμαίες της Σμύρνης, ο οποίος διορθώθηκε από το ρήμα συνωστίζονται στο ρήμα "συγκεντρώνονται" -μεγάλη διαφορά). Η Ρεπούση στο πλαίσιο της στρογγυλοποιήσεως της Ιστορίας αρνείται ιστορικά γεγονότα. Το πρόβλημά της, λοιπόν, δεν είναι αν συνέβη ο χορός ως χορός. Το πρόβλημά της είναι ότι ο χορός συμβολίζει την σφαγή και η σφαγή πρέπει να διαγραφεί από την ιστορική μνήμη διότι η ιστορία πρέπει να στρογγυλοποιηθεί προκειμένου να ζούμε πιο ειρηνικά με τους γείτονές μας και αυτό θα το αποδείξουμε παρακάτω. Μόνο που έχω μιαν άλλη απορία: οι γείτονές μας κάνουν και αυτοί το ίδιο; Ή μήπως είμαστε οι μόνοι που το κάνουμε;

Είχαμε μείνει όμως στην παράθεση των πηγών, μιας και όπως όλοι μας έχουμε ακούσει τις προηγούμενες μέρες "δεν υπάρχει κανείς που να λέει για τον χορό του Ζαλόγγου" (γενικώς και αορίστως ως συνήθως). Αν δούμε στον σχετικό σύνδεσμο (της wiki, για ευκολία αλλά και επίτηδες) θα διαπιστώσουμε ότι αναφέρεται ένα μικρό πλήθος ξένων περιηγητών στην Ελλάδα που έχουν μνημονεύσει τα περιστατικά στο Ζάλογγο. Οι πιο γνωστοί από αυτούς νομίζω πως είναι οι Γουλιέλμος Ληκ (William Martin Leake, 14/1/1977 - 6/1/1860), Φαγκίσκος Πουκεβήλ (François Charles Hugues Laurent Pouqueville, 4/11/1770 - 20/12/1838), ο Κλοντ Φοριέλ (Claude Charles Fauriel, 21/10/1772 - 15/7/1844) καθώς και ένας Πρώσος διπλωμάτης ονόματι Ιάκωβος Μπαρτόλντυ (Jakob Ludwig Salomon Bartholdy, 13/5/1779 - 27/7/1825) για τον οποίον πληροφορίες βρίσκονται αρκετά  δύσκολα (πιθανώς ένεκα της σύντομης ζωής του) αλλά είναι και λίγο περίεργες (θα αναφερθούμε παρακάτω), καθώς επίσης και κάποιος σερ Χένρυ Χολάντ (27/10/1788 - 27/10/1873) που ήταν συγγραφέας (μεταξύ άλλων).

Ας ξεκινήσουμε με τον Ληκ, στο βιβλίο του οποίου (Travels in Northern Greece, 1835) βλέπουμε να γράφει (άντε, για να μην ψάχνετε όλο το βιβλίο όπως εγώ να σας πω ότι είναι στα additional notes στο τέλος):



Βλέπουμε και εδώ ότι αναφέρεται το συμβάν δίχως να υπάρχει αναφορά σε χορό.

Ο Πουκεβήλ έχει και αυτός ένα σχετικό βιβλίο (ανάμεσα σε άλλα), το οποίο όμως δεν μπόρεσα να βρω σε αγγλική μετάφραση και επειδή δεν προτίθεμαι να βγάλω τα μάτια μου όπως στον Βιασμό του Επίκουρου που έφτασα στο σημείο να αντιγράφω μέχρι και λατινικά, όποιος ξέρει γαλλικά και θέλει, ας κάτσει να κάνει τη μετάφραση και πολύ ευχαρίστως να μας την υποδείξει. Μέχρι τότε θα μπορούσα βέβαια να αρκεστώ στις περικοπές της wikipedia, αλλά δεν θα το κάνω και θα καταλάβετε αμέσως μετά γιατί.

Ακολουθεί ο επίσης Γάλλος Κλοντ Φοριέλ. Εδώ έρχεται ένα ακόμη πρόβλημα: ο Φοριέλ από μιαν άποψη δεν έχει γράψει κανένα βιβλίο (προσοχή, η έμφαση πέφτει στο από μιαν άποψη). Αν οι πληροφορίες που έχω συγκεντρώσει είναι αληθείς, ο άνθρωπος αυτός δεν είχε έρθει καν στην Ελλάδα. Επειδή όμως ένοιωθε φιλέλληνας, κάθησε και συγκέντρωσε ένα πλήθος από δημοτικά τραγούδια της (τότε) χώρας μας και τα εξέδωσε σε ένα δίτομο έργο με τον τίτλο Chants populaires de la Grèce moderne (τόμος πρώτος και τόμος δεύτερος) που επίσης δεν μπόρεσα να βρω σε αγγλική μετάφραση. Όπως και να έχει όμως, σαφώς και δεν μπορούμε να επικαλεστούμε δική του μαρτυρία διότι προφανώς του την μετέφερε κάποιος σε σχέση με κάποιο δημοτικό τραγούδι, άρα μάλλον πρέπει να τον σβήσουμε από τη λίστα.

Στην συνέχεια έχουμε τον Πρώσο διπλωμάτη, Μπαρτόλντυ, που παρουσιάζει ένα σχετικά μεγαλύτερο ενδιαφέρον μιας και φέρεται ως η πρώτη (χρονικά) πηγή επί του θέματος που μας απασχολεί. Στον Μπαρτόλντυ αποδίδεται το βιβλίο Bruchstücke zur Näheren Kenntniss des Heutigen Griechenlands το οποίο κυκλοφόρησε το 1805 προφανώς στα γερμανικά και εν συνέχεια απ'ο,τι διαπίστωσα πρέπει να μεταφράστηκε και στα γαλλικά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπόρεσα να βρω πουθενά το γερμανικό βιβλίο εν αντιθέσει με τη γαλλική μετάφραση που βρήκα μετά βίας, και αυτό διότι τουλάχιστον το γερμανικό θα μπορούσα να το διαβάσω για να δω τι γράφει για το Ζάλογγο (καταραμένα γαλλικά). Επί τη ευκαιρία, λοιπόν, των πολλών γαλλικών κειμένων για τα οποία δεν βλέπω πουθενά κάποια σοβαρή μελέτη παρά μόνο κάτι μετέωρες μεταφορές μεταφράσεων (για τις οποίες δεν υπάρχουν καν πηγές ώστε να ελεγχθεί έστω η φερεγγυότητα αυτών) πρέπει να κάνουμε μια επολογή: είτε να αποδεχθούμε την μαρτυρία, είτε να μην την αποδεχθούμε. Εν προκειμένω όμως, επειδή εγώ σας έχω αφήσει μια ανοικτή εκκρεμότητα, θα επιλέξω τον τρίτο δρόμο, να την προσπεράσω ως ήσσονος σημασίας. Εξάλλου πλέον είναι σαν να καθόμαστε να κοσκινίζουμε την Ιλιάδα και να καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο Όμηρος έχει γράψει αηδίες όταν λέει ότι ο Αχιλλέας ήταν αθάνατος, ή ότι οι θεοί συμμετείχαν ενεργά στις μάχες. Για την Ιστορία πάντως πρέπει να αναφέρω ότι ο Μπαρτόλντυ δεν  μνημονεύει χορό, παρά αρκείται στην αναφορά του περιστατικού ως εξής: "Καμιά εκατοστή απ΄ αυτούς τους δυστυχισμένους είχαν αποτραβηχτεί βόρεια της Πρέβεζας στο Μοναστήρι του Ζαλόγγου. Τους επιτέθηκαν εκεί θεωρώντας ότι τάχα αυτή η τοποθεσία, πράγματι ισχυρή, θα μπορούσε να τους προσφέρει ένα νέο τόπο μόνιμης διαμονής, όπου και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε φρικτή. Τριάντα εννέα γυναίκες γκρεμίστηκαν από τα βράχια με τα παιδιά τους που μερικά ακόμη βύζαιναν."
Να πάμε όμως και στην τελευταία μαρτυρία (έχοντας αφήσει και την εκκρεμότητα).

Τελευταίος από τους εν wiki μνημονηυόμενους έμεινε (όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο) ο Χένρυ Χόλλαντ  ο οποίος είχε δημοσιεύσει ένα βιβλίο με τίτλο Travels in the Ionian Isles, Albania, Thessaly, Macedonia etc.durimg the years 1812 and 1813 (1815). Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που παραθέτει (ως αυθεντικές κιόλας) το περιστατικό συνέβη μόνο με "ρίψη" των βρεφών από τον γκρεμό δίχως να γίνεται περαιτέρω αναφορά στο τι συνέβη με τις γυναίκες. Εδώ, λοιπόν, πέραν του αρχικού ενθουσιασμού των από 'κεί, πρέπει να παρατηρήσουμε κάτι: πρώτον τις πληροφορίες στον σερ Χένρυ
τις έδινε ο οικοδεσπότης του στην περιοχή, ο Μουχτάρ Αγά δηλαδή Τουρκαλβανός. Βέβαια θα μου πείτε, το ότι είναι Τουρκαλβανός τον καθιστά λιγότερο έγκυρο; Απάντηση: ναι, διότι διαβάζοντας ολόκληρη την ιστορία του Σουλίου με τον Αλή Πασά (ιδίως) θα διαπιστώσουμε ότι τους για τους Σουλιώτες όλη την ώρα έπνεαν μένεα και προσπαθούσαν να τους μειώσουν ως αντίποινα που δεν κατάφερναν να τους σφάξουν. Θα μου πείτε τώρα, μήπως αυτό είναι αποκύημα της φαντασίας σου; Απάντηση: Όχι, διότι διαβάζοντας το κείμενο διαπιστώνουμε ότι οι γυναίκες πέταξαν τα βρέφη για να μην υποδουλωθούν. Οι γυναίκες όμως; Για τους εαυτούς των δεν σκέφτονταν τίποτε; Παραδόθηκαν; Και λίγο παρακάτω που λέει για τους "λίγους που επέζησαν" πόθεν έγιναν λίγοι; Θέλω να πω ότι η περιγραφεί έχει πολλά κενά, αλλά και να μην είχε, πάλι θα είχε μικρή σημασία.

Σε γενικές γραμμές γράψαμε για όλους (αν και πρακτικά σε άλλες πηγές μνημονεύονται και άλλοι), κάτι που μάλλον δεν έχει κάνει κανείς άλλος (ή τουλάχιστον εγώ δεν έχει τύχει να δω κάτι). Τι προκύπτει απ'όλ'αυτά;

Εδώ είναι όλο το ζουμί πλέον, μιας και φτάσαμε στην εκκρεμότητα που έχουμε αφήσει. Για το τέλος έχουμε τον αρκετά άγνωστο (διότι δεν έχει την τύχη να τον αναφέρει η wiki-, βλέπετε) Περικλή Ζερλέντη (1852-1925) και το έργο του Ηπειρώτικα Μελετήματα (1888). Στο τμήμα του εν λόγω πονήματος με τίτλο Η εν Ζάλογγω Καταστροφή ο Ζερλέντης αναφέρει πολλά ενδιαφέροντα και γι'αυτό θα παραθέσω τέσσερα διάσπαρτα τμήματα:



Τι έχουμε, λοιπόν, εδώ; Κατ' αρχήν στο πρώτο κομμάτι που έχω επιλέξει βλέπουμε ότι το συμβάν στο Ζάλογγο μνημονεύεται από έναν ακόμη ιστοριοδίφη. Στο δεύτερο κομμάτι (το κάτω αριστερά) το πράγμα γίνεται πιο ενδιαφέρον, διότι ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει το εξής εξόχως σημαντικό: όλοι όσοι είχαν γράψει μέχρι τότε για το Ζάλογγο αγνόησαν την μαρτυρία της Λάμπρως, που ήταν μία από τους επιζώντες του αυθεντικού περιστατικού και το μεγάλο ερώτημα είναι "πως είναι δυνατόν;". Θέλω να πω, έρχεται ένας άνθρωπος που κατονομάζει όσους έχουν αναφέρει το συμβάν (και μνημονεύει ακόμη και τους ξένους, έστω όχι ονομαστικά) και λέει ότι επλανήθησαν όλοι πλην του ιδίου και ως αποδεικτικό στοιχείο φέρνει ότι 85 χρόνια μετά την σφαγή κατάφερε και βρήκε μία εκ των επιζώντων (που τότε ήταν 7 ετών) και έβγαλε άκρη. Ας το κρατήσουμε αυτό. Στο τρίτο απόσπασμα (το πάνω δεξιά) ο Ζερλέντης μας αποκαλύπτει και πως έγινε η περί χορού ποιητική παρανόηση, η οποία αποδίδεται στον Χριστόφορο Περραιβό, ο οποίος στην τρίτη έκδοση του βιβλίου του ανασκεύασε το αρχικό σενάριο και το μετέφερε περισσότερο στα πραγματικά γεγονότα. Εδώ, λοιπόν, έχουμε ένα άλλο περίεργο σημείο, μιας και θύμα της καλοστημένης πλεκτάνης του Περραιβού έπεσε έως και ο Παπαρρηγόπουλος ο οποίος όχι μόνο την πάτησε, αλλά δεν έβγαλε -εν αντιθέσει με τον Περραιβό- καμία διορθωμένη επανατύπωση του βιβλίου του (σημειωτέον ότι εγώ από τον Περραιβό προφανώς έχω βρει μόνο κάποια από τις μεταγενέστερες διορθώσεις). Επίσης, δεν μπήκε καν (γενικώς κανείς) στον κόπο να επιβεβαιώσει ποια από τις εκδοχές του Περραιβού είναι η σωστή ή έστω να μνημονεύσει τους λόγους που αυτή συνέβη. Προσοχή, αυτά δεν τα γράφω για να καταδείξω ότι αφού δεν το έψαξε ο Παπαρρηγόπουλος τότε σημαίνει ότι η εκδοχή του Ζερλέντη δεν ισχύει, θέλω όμως να φανεί καθαρά ότι όπως δεν μπορούμε να στηριζόμαστε μόνο σε έναν που λέει ότι ο χορός συνέβη, έτσι δεν μπορούμε να στηριζόμαστε και σε έναν άλλον επειδή λέει ότι δεν συνέβη (και ο Ζερλέντης είναι ο μοναδικός που εναντιώνεται ότι δεν συνέβη, για το οποίο βασίζεται στην μαρτυρία μιας υπέργηρης μοναχής την οποίαν ουδείς άλλος είχε σκεφτεί να ρωτήσει). Και για το τέλος, προκειμένου να δείξουμε ότι όντως υφίσταται ένα λογικό κενό στον ειρμό, επέλεξα ένα τέταρτο απόσπασμα, στο οποίο ο Ζερλέντης καταλήγει σε ένα αρκετά περίεργο συμπέρασμα: αναφέρει ότι οι μαρτυρίες των υπολοίπων δεν είναι αξιόπιστες αφού κανείς δεν είχε πάει στο Ζάλογγο να διαπιστώσει, πράγμα που όπως γνωρίζουμε ήδη δεν ισχύει αφού και ο Περραιβός είχε πάει, και ο Μπαρτόλντυ, και ο Ληκ με τον Χόλλαντ αυτοπαρουσιάζονται να είχαν πάει και προφανώς αφού ο Ζερλέντης είχε μελετήσει τόσο πολύ (σε σημείο να μνημονεύει έως και τους ξένους) πρέπει να το γνώριζε. Αφετέρου, είναι περίεργο να εγκαλεί τους υπολοίπους ότι βασίστηκαν σε μαρτυρίες άλλων, όταν και ο ίδιος γράφει ότι βασίστηκε σε μαρτυρίες άλλων, ενώ ειδικότερα για την περίπτωση του Λάμπρου Κουτζονίκα που αναφέρει τον θεωρεί αναξιόπιστο επειδή βασίστηκε σε οικογενειακές παραδόσεις, άσχετα αν του αναγνωρίζει ότι αυτός ήταν εκεί. Κοινώς, ο μοναδικός που παρουσιάζεται ως αξιόπιστος είναι ο Ζερλέντης και ως απόδειξη επικαλείται τη λογική του ιδίου. Δεν ξέρω πως το βλέπετε εσείς, αλλά εμένα δεν με πολυενθουσιάζει η αποδεικτική μέθοδος που ακολουθεί, άσχετα αν βρίσκω το όλο πόνημά του εξαιρετικά σημαντικό, διότι μας βοηθάει να εξάγουμε πολύ σημαντικά συμπεράσματα. Και ποια είναι αυτά;

Είναι νομίζω εξαιρετικά σαφές ότι προκύπτει ακριβώς αυτό που έγραψα δίκην απορίας και πιο πάνω: και να μην έγινε χορός, κυριολεκτικά χορός, έχει σημασία; Εξετάζοντας τις μαρτυρίες καταλήγουμε σε δύο συμπεράσματα: πρώτον, ότι είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο η σφαγή στο Σούλι συνέβη και δεύτερον, ότι ο χορός (που έγκειται στις λεπτομέρειες του περιστατικού) μπορεί και να συνέβη αλλά μπορεί και όχι και το μόνο που βλέπουμε είναι ότι δεν έχουμε καμία απολύτως αξιόπιστη μαρτυρία και περί του ενός ενδεχομένου αλλά και περί του άλλου. Όπως λοιπόν είναι χαζό το να σκεφτόμαστε ότι ο χορός συνέβη πέραν πάσης αμφιβολίας, έτσι χαζό είναι και το αντίθετο. Ελάτε, λοιπόν, και εξηγήστε μου σας παρακαλώ πως είναι δυνατόν η Ρεπούση και οι περί αυτήν να έχουν καταλήξει τόσο άνετα και εύκολα στο συμπέρασμα ότι ο χορός ήταν εθνικός μύθος όταν έχουμε τόσες εκδοχές; Και για να μπαίνουμε ακόμη περισσότερο το επίκεντρο του ζητήματος, αυτό είναι που την ενδιαφέρει; Αν όντως ήταν ή δεν ήταν ιστορικό γεγονός ο χορός του Ζαλόγγου; Ή μήπως υπάρχει κάτι άλλο από πίσω;

Η σφαγή στο Σούλι έγινε. Την δε θυσία την αναφέρουν όλοι, άσχετα αν ο καθένας προσθέτει ή αφαιρεί τις δικές του λεπτομέρειες. Βλέπετε τότε δεν υπήρχε Ρεπούση να δώσει την... γενική κατεύθυνση και παρομοίως δεν υπήρχε ίντερνετ και κυρίως wiki- για να συλλέγονται οι... πληροφορίες. Άρα που καταλήγουμε; Στο ότι όπως και με τους ιστορικούς, που όπως εγώ απεχθάνομαι μέχρι αηδίας την Ρεπούση και εκτιμώ τον Καργάκο, έτσι άλλος μπορεί να γουστάρει το ακριβώς αντίθετο, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την άποψη της ιστορίας που γουστάρει να έχει ο καθένας. Γενικά πρέπει να κατανοήσουμε όλοι και ιδίως οι φερόμενοι επιστήμονες που τάχα μου κόπτονται ότι είναι και προοδευτικών ιδεών ότι στα θεωρητικά ζητήματα (όπως είναι τα ιστορικά) μπορούμε να έχουμε διαφορετικές ερμηνείες. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αρνηθούμε ακόμη και στους εθνομηδενιστές να έχουν άποψη, αλλά δεν θα την αποδεχθούμε κιόλας -και αυτό έγκειται στα προσωπικά γούστα και ατομικά δικαιώματα (πχ. ελευθερίας γνώμης) που έχει ο καθένας μας. Και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν θα καταντήσουμε να βάζουμε εικόνες από τα Κλασσικά Εικονογραφημένα θυμίζοντάς μου μια παλαιά διχογνωμία με κάποιον εξαιρετικά... φιλοσοφημένο πιστό που για να μου αποδείξει ότι ο Χριστός υπήρχε μου είχε φέρει ως παράδειγμα ότι όλες οι απεικονίσεις του ομοιάζουν μεταξύ τους. Επί τούτου, πάρτε για παράδειγμα ένα εξαιρετικά κωμικό άρθρο που παριστάνει την  άποψη ενός δημοσιογράφου της lifo που μεταξύ άλλων ενώ ο ίδιος έχει υιοθετήσει πλήρως όσα διάβασε στην ελληνική wikipedia (μέχρι και με την ίδιαν σειρά), κατηγορεί τους άλλους ότι δεν έχουν διαβάσει κιόλας λες και σε τούτη τη χώρα είναι πολλοί αυτοί που διαβάζουν. Αλλά όπως και με τον Βιασμό του Επίκουρου, έτσι κι εδώ ισχύει ότι όσο πιο άσχετος είσαι και όσο πιο πομποδώς μιλάς ταυτόχρονα, τόσο πιο διαβασμένος μπορείς να παρουσιαστείς. Εξάλλου δικαίωμα στην άποψη έχουν όλοι, όπως είχε πει εναργώς και ο Επιθεωρητής Κάλαχαν, μόνο που πλέον έχουμε μπερδέψει τις απόψεις με τις κωλοτρυπίδες...

Αλλά ξεφύγαμε.
Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να θεωρώ ότι ο χορός του Ζαλόγγου όντως έγινε, όπως αντίστοιχα δεν με ενδιαφέρει καν το αν θα αποδειχθεί και ότι δεν έγινε, διότι πολύ απλά είναι άνευ ουσίας. Ξέρω πολύ καλά ότι το γνωστό τραγούδι συνετέθη στις αρχές του 20ου αιώνα, όπως αντίστοιχα ξέρω ότι αντιστοίχου χρονικής περιόδου είναι και ο πίνακας "Κρυφό Σχολειό" του Γύζη. Αναφέρω επίτηδες το Κρυφό Σχολειό, διότι εδώ έχουμε να κάνουμε και με ένα άλλο εντελώς γελοίο επιχείρημα: έχουν αποδείξει, λέει, ότι το Κρυφό Σχολειό δεν υπήρξε, δεν συνέβη. Σώωωωωωωπα, μεγάλη ανακάλυψη. Μόνο που υπάρχει μια διαφορά: το Κρυφό Σχολειό βασίστηκε στον πίνακα του Γύζη και δεν υπάρχει καμία άλλη αξιόπιστη αναφορά πουθενά. Για το Σούλι και την σφαγή που έγινε εκεί υπάρχει πλήθος αναφορών οι οποίες μόνο πίνακες ζωγραφικής δεν είναι και αν αφήσουμε στην άκρη τον χορό θα διαπιστώσουμε ότι στο θέμα της σφαγής ουσιαστικά δεν αποκλίνουν και ιδιαίτερα μεταξύ τους, που είναι και η πραγματική ουσία. Θα μου πείτε τώρα ως δικηγόροι του διαβόλου ότι εσύ επικαλέστηκες την προφορική παράδοση και την ιστορική μνήμη πιο πάνω, αρνείσαι εδώ ότι μπορεί να υπήρχε κάτι αντίστοιχο και για το Κρυφό Σχολειό;
Απάντηση: ποτέ δεν αρνούμαι την προφορική παράδοση και ακριβώς επειδή μου αρέσει να μελετάω του μύθους προσπαθώ να βλέπω πίσω από αυτούς, δίχως αυτό να σημαίνει ότι τους διακρίνω επιτυχώς και όλους. Όμως η πραγματικότητα είναι πως όταν κάτι είναι τωόντι συμβάν, πάντα θα βρεις κάτι χειροπιαστό. Και ενώ για το Σούλι έχουμε πολλές μαρτυρίες (ήτοι το χειροπιαστό που λέμε) για το Κρυφό Σχολειό όπως και για τον Διγενή Ακρίτα όπως και για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά κλπ δεν υπάρχει τίποτε. Εδώ είναι και η ειδοποιός διαφορά και από αυτό προκύπτει το ότι το πρόβλημα δεν το έχουν οι μύθοι αλλά εμείς που μπορεί να τους χρησιμοποιούμε λάθος.

Από την άλλη πλευρά και η γενοκτονία των Ποντίων είναι κάτι το χειροπιαστό και καμία Ρεπούση δεν έχει δικαίωμα να την αμφισβητήσει διότι προσβάλει αμέτρητο κόσμο. Δεν είναι δυνατόν να επικαλείται ότι τάχα μου ήταν ιδιωτική επιστολή αυτή που έγραφε όλο αυτόν τον οχετό. Και όπως θέλει να έχει την δική της άποψη, έτσι να αναγνωρίσει το ίδιο δικαίωμα και σε όλους τους υπολοίπους. Δεν είναι δυνατόν να διαμαρτύρεται ότι πάνε να της επιβάλουν τι να λέει στην Ιστορία όταν η ίδια πάει να επιβάλει τι να λένε στην Ιστορία. Καταντάει φαιδρά γελοίο. Όταν έχουμε ένα ιστορικό συμβάν, πχ έναν πόλεμο, μία μάχη, πάντοτε θα υπάρχουν δύο αντιμαχόμενες πλευρές διότι η μία έχει άλλα συμφέροντα με την άλλη και πάντοτε συγκρουόμενα. Δεν είναι λογικό λοιπόν το αντικειμενικά ένα και μοναδικό συμβάν να προκαλεί διαφορετικές ερμηνείες; Φυσικά και είναι, όχι όμως για τη Ρεπούση και τους ομοϊδεάτες της.

Ας επιστρέψουμε λίγο στην εκπομπή (που βάζω στοίχημα ότι ακόμα δεν έχετε ακούσει). Όταν της τέθηκε το θέμα αν τελικώς αναγνωρίζει την γενοκτονία των Ποντίων, εκεί πλέον ξεκίνησε η εποποιϊα: αφού αναφέρθηκε στο τι ισχύει σε άλλες χώρες, αφού μας εξήγησε τι έχουν κάνει κάποιες χώρες της Βαλτικής και αφού κατέληξε στο μεγαλειώδες συμπέρασμα ότι αφού είναι Ιστορικός δεν την δεσμεύουν οι αποφάσεις του Κοινοβουλίου (υποθέτω ότι δεν την δεσμεύουν ούτε ως βουλευτή, αλλά ούτε και ως πολίτη. Άρα κι εμένα δεν με δεσμεύουν οι αποφάσεις του Κοινοβουλίου να πληρώνω τα μαλλιοκέφαλά μου δίχως να φταίω, άρα γιατί τα πληρώνω;) μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Δυστυχώς όπως σωστά παρατηρήσατε, στην απάντησή της ξέχασε να συμπεριλάβει την συνταγή για γεμιστά και το πως πρέπει να συντηρούμε τα καλοριφέρ κατά τους θερινούς μήνες, μιας και απάντησε με ό,τι άλλο άσχετο πλην του τι σκέφτεται για τους Ποντίους. Θυμήθηκε μόνο ότι είχε κάνει μια δήλωση υπέρ του τότε (όταν είχε φύγει το 2012) αλλά δεν θυμόταν πλέον τι είχε πει. Παρεμπιπτόντως, η πολυπλόκαμη και δύσκολη δήλωση είναι η εξής: "ο σεβασμός μου στη μνήμη του Ποντιακού Ελληνισμού είναι δεδομένος και δεν επιτρέπω σε κανέναν να τον αμφισβητεί", αν και την ίδιαν στιγμή η ίδια αμφισβητεί το δικαίωμα όλων των υπολοίπων να αμφισβητούν (στράφι πάει η διαχρονική ρήση νήφε και μέμνησω απιστείν). Λογικό, που να το θυμάται όλο αυτό το πράγμα. Το καλύτερο όμως ήρθε προς το τέλος, όταν ο δημοσιογράφος της επανέφερε το ερώτημα των ακροατών, αν τελικά αποδέχεται τη γενοκτονία των Ποντίων ή όχι όπου τι απάντησε; Ότι αφού ο κόσμος συμφωνεί μεταξύ του, γιατί θέλει να συμφωνούν και οι Ιστορικοί; Δηλαδή, όχι, δεν συμφωνεί. Και βέβαια δεν συμπεριλαμβάνει όλους τους Ιστορικούς, έτσι; Το δείξαμε πιο πάνω αυτό. Καταλάβατε, λοιπόν, πως πάει το πράγμα; Την Ρεπούση την ενδιαφέρει να φαγωθούν οι γωνίες και η Ιστορία να γίνει πιο στρογγυλή. Όπως λοιπόν δίχως πρακτικά σοβαρό λόγο οι Σμυρνιοί απλώς συνωστίστηκαν στην προκυμαία για να φύγουν (όπως αντίστοιχα συνωστίζονται οι σύγχρονοι για να μπουν στο πλοίο να πάνε για διακοπές υποθέτω), όπως γενοκτονία των Ποντίων δεν έγινε ποτέ παρά ήταν ένα γενικό έγκλημα, ίσως μαζί με ληστείες κλπ, έτσι και μέσα από τον χορό του Ζαλόγγου καταβάλλεται μια προσπάθεια να αποδειχθεί ότι αφού δεν έγινε πρακτικά δεν υπήρχε και λόγος για να γίνει άρα πάλι κακώς τα χώνουμε στους Τούρκους. Διότι αυτή είναι η τακτική, όλα αυτά πλέον να θεωρούνται στερεότυπα.

Και την ίδιαν στιγμή, στην Θράκη ετοιμάζονται για Κοσσοβοποίηση, αλλά η κυρία Ρεπούση κάποια στιγμή είναι βέβαιο ότι θα μας εξηγήσει πως μέχρι τώρα ήταν στερότυπο και το ότι η Θράκη ήταν ελληνική.

Πόσα παραδείγματα θέλετε για να κατανοήσετε ότι το θέμα ξεπερνάει το επιστημονικό πεδίο της Ιστορίας; Το Αιγαίο; Το Μακεδονικό; Το Κυπριακό; Το πρόσφατο θέμα που έχουν θέσει οι Αλβανοί της Τσαμουριάς; Το θέμα της Δυτικής Θράκης που σύντομα θα μπει με άσχημο τρόπο στην καθημερινότητά μας; Είναι αμέτρητα τα θέματα και όλα έχουν να κάνουν με τον έλεγχο, με την ισχύ, με την σφαίρα επιρροής. Και εδώ υπάρχει το εξής σημαντικό: δεν είναι ότι όλα αυτά τα θέματα παραφράζονται, αλλά ότι τωόντι διαθέτουν πολύπλευρες ερμηνείες και απλά έχει να κάνει με το πως θέλει να τα δει κάποιος. Μήπως να θυμηθούμε που βασίζονται οι Σκοπιανοί για την σκαιά προπαγάνδα τους; Ότι τα εδάφη τους κάποτε ανήκαν στην ιστορική Μακεδονία. Αυτό όντως είναι γεγονός. Από αυτό το γεγονός όμως τι λένε αυτοί; Ότι αφού τα εδάφη μας ανήκαν, τότε κι εμείς είμαστε Μακεδόνες. Ποιος να κάτσει ν'ασχοληθεί, τώρα, με το πότε ήρθαν οι Σλαύοι στην περιοχή; Οπότε ό,τι δηλώσεις είσαι. Και πάει λέγοντας. Διότι έχουμε ξεχάσει την πολύ επικύνδινη αλήθεια ότι η γειτονιά μας παραείναι εξίσου επικίνδυνη για να σταματήσουμε να είμαστε σε εγρήγορση, ξέχωρα ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να διαθέτουμε Ρεπούσηδες και άλλους εθνομηδενιστές που κόπτονται για την ελευθερία έκφρασης μόνο για την πάρτη τους.

Το πρόβλημα δεν είναι αν πλάθεις μύθους. Μύθους έπλαθαν και οι αρχαίοι και μεγαλούργησαν. Το θέμα -και το επαναλαμβάνω- είναι πως χρησιμοποιείς τους μύθους σου και προσωπικά αδυνατώ να καταλάβω τι πρόβλημα θα είχε μια καλή χρήση του χορού του Ζαλόγγου, αν αυτός όντως δεν συνέβη ποτέ. ΚΑι λυπάμαι γι'αυτό που θα πω, αλλά είναι αρκούντως φαιδρό το ότι ο περισσότερος κόσμος απ' αυτόν που ένοιωσε την ανάγκη να λάβει μέρος στην όλη κουβέντα (και με τις δύο πλευρές) έχει μάθει ότι το γνωστό δημοτικό τραγούδι είναι του 1908, αγνοεί όμως ότι τα γεγονότα του Σουλίου όχι έγιναν, αλλά κορυφώθηκαν το 1803 οπότε και τοποθετείται η συγκεκριμένη ιστορία / αφήγηση.

Δυστυχώς όμως ξεχνάμε ότι αυτή η χώρα δεν βγάζει μόνο Λεωνίδες και Πλάτωνες και Καζαντζάκηδες. Βγάζει και Εφιάλτες. Και μάλιστα πολλούς Εφιάλτες.

Εν κατακλείδι λοιπόν, αν και ξέρω ότι αρκετούς θα χαλάσει ο επίλογος, συμφωνώ απόλυτα με τον Μίκη Θεοδωράκη: αν η Ρεπούση δεν γουστάρει, μπορεί πολύ ελεύθερα να πάει στα τσακίδια να ησυχάσουμε κι εμείς.
Η καθημερινότητά μας έχει και άλλα σοβαρά προβλήματα και δεν χρειάζεται τώρα να μας χτυπάνε μεταξύ άλλων και από την ευαγή κάστα των εθνομηδενιστών.

Χαίρετε.




ΥΓ. Υπενθυμίζω ότι τα δύο τμήματα θα δημοσιευθούν όπως πάντα και ως ενιαίο σενδόνι.

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013

Ρεπουσιάς: το Έπος του Άσχετου (μέρος Α')

Το παρόν σενδόνι θα χωριστεί σε δύο μέρη: το πρώτο θα είναι αυτό της επεξεργασίας των δεδομένων που έχουμε αλλά και της αναφοράς των αυθεντών και μη, ενώ το δεύτερο θα είναι αυτό της παρουσίασης και ανάλυσης των ιστορικών στοιχείων. Τα δύο τμήματα θα κυκλοφορήσουν -εννοείται- για τους μερακλήδες και ως μονοκόμματο σενδόνι.
Άρξασθαι.


Αν και το θέμα μας είναι η εξαιρετικά ενοχλητική συνδρομή της Ρεπούση στην ούτως ή άλλως βεβαρυμένη καθημερινότητα όλων μας και με δεδομένο ότι σίγουρα δεν θ'ασχοληθούμε με αυτήν για τελευταία φορά, καλό είναι να ξεκινήσουμε με ένα φαινομενικά άσχετο μικρό κουίζ: τι κοινό έχουν ο Βερέμης, ο Τατσόπουλος και η Ρεπούση;

Πριν προχωρήσουμε στην απάντηση, ας περάσουμε από την μελέτη των στοιχείων Ουότσον και για να μελετήσουμε τα στοιχεία θα πρέπει να ακούσουμε προσεκτικά ολόκληρη την ραδιοφωνική εκπομπή του Σπύρου Χαριτάτου της 30/5/2013 στον ραδιοσταθμό Alpha 98,9, που ήταν και αυτή που σήκωσε τη θύελλα αντιδράσεων σχετικά με τον χορό του Ζαλόγγου και ο οποίος είναι η τελευταία αφορμή για το παρόν σενδόνι.



Την ακούσατε;
Δε νομίζω. Σιγά μην κάτσει άνθρωπος ν'ακούσει μια ώρα εκπομπή, ε; Ε, τότε για πείτε μου ρε παλουκάρια, αφού δεν την ακούσατε πως διάολο έχετε και άποψη; Για πείτε μου δηλαδή που διαβάσατε τι ώστε να καταφέρατε να αποκομίσετε μία. Υποθέτωντας ότι η Ρεπούση είπε το τάδε και όχι το δείνα; Ή θεωρώντας πως αποκλείεται να εννοούσε έτσι το παράλλο που είπε, διότι ακούγεται παράλογο και η Ρεπούση είναι λογικός άνθρωπος; Αφού δεν το άκουσες.

Εγώ όμως την άκουσα ολόκληρη. Κυριολεκτικώς την υπέφερα και κράτησα και σημειώσεις που θα μας φανούν πολύ χρήσιμες, όπως για παράδειγμα εκεί γύρω το 10:50 που άρχισε να μιλάει για τα... στερεότυπα που δημιουργούν μίσος ανάμεσα στους λαούς και λοιπές βλακείες και ως εκ τούτου πρέπει να παρουσιάζουμε μιαν Ιστορία πιο ευπρεπή, πράγμα πολύ περίεργο για μία ιστορικό μιας κι εγώ (που δεν είμαι) ήξερα ότι για να αποφύγεις τα ίδια λάθη πρέπει να διδαχθείς από τα αντίστοιχα του παρελθόντος. Αν τα λάθη του παρελθόντος δεν τα ξέρεις, τότε αποκλείεται να μάθεις από αυτά και φυσικά υπάρχει τεράστιος κίνδυνος να τα επαναλάβεις. Ακόμη κι αν φτιάξεις ένα έθνος αγράμματων ανθρώπων, όταν αύριο μεθαύριο θα πάει ο κυρ Μιχάλης ο ψαράς στο Μπουρδουκλονήσι που είναι κοντά στα παράλια της Τουρκίας να ψαρέψει όπως έκανε ο ίδιος επί 40 χρόνια και πιο πριν ο πατέρας του επί 50 χρόνια και πιο πριν ο παππούς του επί άλλα 50 χρόνια κ.ο.κ. και θα του πει ξαφνικά η τουρκική ακταιωρός "χανούμ μπυρέκ, γκιαούρ ντολμά άντε πίσ, εντώ τουρκική ΑΟΖ, ουστ, ουστ παλιοπούστ μπουγιουρούμ" τότε ο κυρ Μιχάλης αυτομάτως θα μισήσει τους Τούρκους όχι επειδή έχει ιστορικά προηγούμενα μαζί τους αλλά επειδή δεν του επιτρέπουν να επιβιώσει και αυτό θα συμβεί ακόμη κι αν μέχρι τότε έτρεφε τα καλύτερα αισθήματα γι'αυτούς. Οπότε το στρογγύλεμα της Ιστορίας δεν είναι δυνατόν να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα διότι πολύ απλά αποτελεί την εσφαλμένη οδό. Για να αποφύγεις τα λάθη λοιπόν θα πρέπει να μάθεις και τι έχεις κάνει και τι σου έχουν κάνει. Τα πάντα όλα που λέει κι ο Αλέφας. Όμως μην ξεφεύγουμε.

Είχαμε αφήσει μια ερώτηση αναπάντητη, αυτήν στο ξεκίνημα του σενδονιού μας δηλαδή τι κοινό έχουν ο Βερέμης, ο Τατσόπουλος και η Ρεπούση. Η απάντηση είναι: Διαβάζοντας τα βιογραφικά τους, ανακαλύπτουμε ενδιαφέροντα πράγματα, ενώ ταυτόχρονα μας δημιουργούνται και απορίες. Τι απορίες; Όταν κάποιος έχει σαφές βιογραφικό, ως πασίγνωστον τα αναφέρει όλα λεπτομερώς. Όταν αρχίζει να τα μπερδεύει το ένα από 'δώ με το άλλο από 'κει κλπ, ή που κάτι θέλει να κρύψει, ή που δεν τον πολυβολεύουν οι λεπτομέρειες και τις αποφεύγει με έναν εύσχημο τρόπο.

Ας πούμε, διαβάζοντας το βιογραφικό του Βερέμη (εναλλακτικά και εδώ, για τον οποίον τα έχουμε πει επισταμένως στην Βερεμιάδα σε ΚΔ' Παρωδίες αν θυμάστε) συνειδητοποιούμε ότι σπούδασε Ιστορία και Πολιτική Επιστήμη (ένα αντικείμενο) και στην Βοστώνη και στην Οξφόρδη. Βέβαια η πραγματικότητα είναι ότι ο Βερέμης έχει σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στην Βοστώνη και εν συνεχεία έκανε διδακτορικό Ιστορίας στην Οξφόρδη, αλλά η πρώτη απορία είναι γιατί δεν αποσαφηνίζεται; Υπάρχει λόγος; Τέλος πάντων για να μην ξεφεύγουμε από τώρα, ας κρατήσουμε το εξής: Ο Βερέμης είναι ιστορικός μόνο από σπόντα (ήτοι από το διδακτορικό του) και κυρίως επειδή υπάρχουν κάποιοι που θέλησαν να τον αποδεκτούν έτσι.

Πάμε στον Τατσόπουλο τώρα: αυτός εδώ επαγγέλλεται συγγραφεύς. Φέρεται να έχει σπουδάσει Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες και λέω φέρεται διότι κατά κάποιες άλλες φήμες (ή πληροφορίες, πείτε τις όπως θέλετε) δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αλλά κρατήστε το.

Ρεπούση τώρα, η πέτρα του σκανδάλου. Κατ' αρχήν ας ασχοληθούμε με το δικό της βιογραφικό που εκλαμβάνω και ως πιο επίσημο από όλα (εναλλακτικά μπορείτε να διαβάσετε και το αντίστοιχο από την ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, αλλά και από το ΑΠΘ). Από το αρκετά νεφελώδες βιογραφικό μας, ανακαλύπτουμε κατ' αρχήν ότι η γυναίκα ξεκίνησε από τη γαλλική φιλολογία. Στο τέλος κατέληξε και με ένα διδακτορικό στην Ιστορία, ενώ αν και από πουθενά δεν προκύπτει με σαφήνεια, να δεχτώ καλή τη πίστη ότι μεσολάβησαν και κατατακτήριες στο τμήμα Ιστορίας της Φιλοσοφικής. Το θέτω έτσι και για να καταδειχθεί η απορία μου για το νεφελώδες του βιογραφικού αλλά και για να καταλήξουμε τέλος πάντων ότι αυτή έχει ας πούμε περισσότερη σχέση με την Ιστορία από τους άλλους δύο.

Ας εξάγουμε, λοιπόν, ένα πρώτο συμπέρασμα αναλογιζόμενοι κάποια από τα γεγονότα των ημερών ήτοι ότι η κυρία Ρεπούση ουσιαστικά ξέκοψε από την πλέμπα, ούτως ειπείν τους μη ιστορικούς, το δικαίωμα στην άποψη επί θεμάτων Ιστορίας και θα το κάνουμε ενθυμούμενοι τι είχε γίνει με το "ντοκυμανταίρ" (προσοχή στα εισαγωγικά) 1821 του ΣΚΑΪ. Το συμπέρασμα αυτό είναι ότι η Ρεπούση ως ιστορικός που είναι έχει κάθε δικαίωμα να λέει ό,τι της καπνίσει για την Ιστορία, δικαίωμα που για κάποιον λόγο δεν έχουν όσοι δεν είναι κατ' επάγγελμα ιστορικοί. Την ίδιαν στιγμή βέβαια το ίδιο δικαίωμα όπως θυμόμαστε έχει και ο κύριος Βερέμης που δεν είναι ακριβώς ιστορικός αλλά μάλλον ντεμέκ (ήτοι στο περίπου), ενώ βεβαίως όπως πολύ καλά θυμόμαστε αντίστοιχο δικαίωμα έχει και ο καθόλου ιστορικός ή μάλλον να το πούμε πιο σωστά και ο "δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία" Τατσόπουλος. Ώπα, κάτι δεν πάει καλά, υπάρχει μια ανακολουθία. Από που και ως που ο Τατσόπουλος που δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο να έχει το δικαίωμα να λέγει έως και τον Κολοκοτρώνη πούστη και να το περνάει ως προσωπικό αστεϊσμό αλλά όλοι οι υπόλοιποι να μην έχουμε καν δικαίωμα να κρίνουμε ιστορικά γεγονότα;

Βέβαια, διαβάζοντας τον αντίλογο η αλήθεια είναι ότι γελάμε, διότι ποιοι απάντησαν εις την κυρία Ρεπούση (και δεν αναφέρομαι εις ημάς, την πλέμπα δηλαδή); Μεταξύ άλλων και ο Σαράντος Καργάκος (η λακωνική απάντηση εδώ) ο οποίος είναι φιλόλογος αλλά με πλουσιότατο συγγραφικό (και όχι μόνο) έργο επί ιστορικών ζητημάτων (και βασικά πολύ πλουσιότερο από της Ρεπούση κιόλας), και ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης ( η απάντηση εδώ) που είναι επίσης Ιστορικός και καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας (όπου αυτός είναι τουλάχιστον κανονικός, ούτε τάχα μου σαν τον Βερέμη, ούτε αναπληρωτής σαν την Ρεπούση). Τι είπε η Ρεπούση (μεταξύ άλλων); "Αφήστε την Ιστορία ήσυχη". Μην ασχολούνται όσοι δεν είναι ιστορικοί. Και αυτό που δεν κατάλαβα είναι αν αυτό πήγαινε προς τον Φωτιάδη ή τον Βερέμη, διότι ο Βερέμης όπως έχουμε ήδη αναπτύξει εναργώς είναι αποδεκτός διότι πολύ απλά είναι εθνομηδενιστής. Είναι ο άνθρωπος για τον οποίον "η Μονεμβασιά δεν ήταν πολύ σημαντική αλλά εκεί είχαμε αποφασίσει να πάμε", έτσι για να μην ξεχνιώμαστε κιόλας. Και σε αυτό το σημείο μου δημιουργούνται απορίες, έντονες και μεγάλες.

Μήπως τελικά το κριτήριο με το οποίο η Ρεπούση, η Δραγώνα (την έχουμε ξεχάσει αυτή, ε;), ο Βερέμης, ο Τατσόπουλος και πολλοί άλλοι γίνονται αποδεκτοί δεν είναι για το αντικείμενό τους αλλά για την άποψη που εκφράζουν; Μήπως για τον ίδιον λόγο κάποιοι άλλοι δεν γίνονται αποδεκτοί; Βέβαια αυτό δεν είναι αρνητικό, αλλά δεν είναι άμα ισχύει για όλους, έτσι; Θέλω να πω ότι όλοι μας έχουμε ίσο δικαίωμα στην ελευθερία γνώμης, έτσι; Ή μήπως δεν είναι έτσι;

Η αλήθεια είναι ότι όπου κι αν κοιτάξεις στο διαδίκτυο κυκλοφορεί το ένα (και συνήθως μοναδικό) παράδειγμα ότι η Ρεπούση είναι ιστορικός οπότε εσένα τι λόγος σου πέφτει; Ποιος είσαι εσύ ρε πλέμπα (Σ.σ. ο όρος συμπεριλαμβάνει προφανώς και ιστορικούς της άλλης πλευράς) που δεν είσαι καν του αντικειμένου και που θα εκφέρεις άποψη;

Ερώτηση: καλύτερα ποιος ξέρει; Κάποιος που ξεριζώθηκε χάνοντας τα πάντα (μέχρι και ανθρώπους) ή η Ρεπούση; Κάποιος αυτόπτης μάρτυρας, ή η Ρεπούση;
Αφήστε την απάντηση, δεν την περιμένω διότι φέρνει σε δύσκολη θέση. Ας παίξουμε λίγο το παιχνίδι της άλλης πλευράς με δύο πολύ αστεία παραδείγματα! Αστεία όχι ένεκα του περιεχομένου τους αλλά για την αμηχανία που προκαλούν.

Παράδειγμα πρώτον: Γιόσεφ Μένγκελε, κυρίες και κύριοι! Επάγγελμα, ιατρός. Μέγιστος επιστήμων που προσέφερε τα πάντα στην ιατρική της οποίας υπήρξε πιστός υπηρέτης. Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα.
Θα μου πείτε, μα ο Μένγκελε ήταν χασάπης.
Όχι βέβαια! Σας απαντώ.
Κατ' αρχήν ήσασταν εκεί να δείτε αν όντως ήταν χασάπης; Όχι. Άρα πως το κρίνετε; Βασίζεστε σε μαρτυρίες άλλων, προφανώς. Και τι είναι αυτοί οι άλλοι; Μήπως είναι ιατροί; Όχι.
Μήπως είστε εσείς ιατρός; Όχι. Άρα πως τολμάτε να κρίνετε το έργο αυτού του του λαμπρού επιστήμονος; Δηλαδή να βγουν οι γιατροί και να το κρίνουν να το δεχθώ, αλλά εσείς; Η πλέμπα; Α, και σημειωτέον, εννοείται ότι δεν θα γίνει αποδεκτή η άποψη όλων των ιατρών έτσι; Θα δεχθούμε εκείνες μόνο των ιατρών που θέλουμε. Τους άλλους θα τους πετάξουμε εις την αρένα του χλευασμού. Ή μήπως γίνεται κάτι άλλο, διαφορετικό εδώ πέρα;
Ναι, ξέρω τι θα μου αντιτάξετε, ότι με την ίδια λογική να αρχίσουμε να λέμε το αντίθετο και στους αστροφυσικούς και στους μαθηματικούς και στους βιολόγους κλπ και επίσης να παραδεχθούμε ότι και ο Σεραφείμ του Πειραιώς έχει δικαίωμα να έχει άποψη επί των επιστημονικών ζητημάτων.

Μέγιστο λάθος, διότι υπάρχει μία τεράστια διαφορά: η φιλοσοφία, η Ιστορία, η θεολογία κλπ είναι εντελώς θεωρητικά ζητήματα που σηκώνουν τις ερμηνείες και αυτό το λέω ακόμη και για την Ιστορία, σαφώς. Αντίθετα, τα μαθηματικά, η φυσική κλπ είναι επιστήμες με χειροπιαστά αποτελέσματα και γι'αυτό άλλωστε λέμε ότι απαιτούνται και αποδείξεις (κάτι που δεν απαιτείται για την Ιστορία ας πούμε, εν αντιθέσει με την αρχαιολογία βέβαια!). Παρομοίως, σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις σε τέτοιες επιστήμες όταν κάτι πρέπει να γίνει αποδεκτό αλλά είναι αδύνατον ή δύσκολο ή δεν απαιτείται να το αποδείξουμε, τότε κάνουμε λόγο για Αξίωμα, τα οποία είναι απολύτως αποδεκτά από τις επιστημονικές κοινότητες. Εδώ πέρα τι έχουμε όμως; Έχουμε μία ιστορικό η οποία ανήκει σε μία πολύ συγκεκριμένη ομάδα που έχει συγκεκριμένους σκοπούς (και δεν τους κρύβει, αρκεί να τους πιέσεις να τους πουν) οι οποίοι όχι μόνο επιχειρούν να επιβάλλουν τη δική τους άποψη αλλά αρνούνται και το δικαίωμα όλων των υπολοίπων να έχουν άποψη. Και όταν τους πολυζορίσεις τι σου λένε, ότι πρέπει ν'αφήσετε την Ιστορία στον Αυθέντη.

Ο Αυθέντης, που είναι και η πάσα για το δεύτερο παράδειγμα που παραλίγο να ξεχάσουμε: μου προκαλεί τεράστια έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί (μα πάρα πολλοί) από εκείνους που αντιμετωπίζουν την Ρεπούση ως μοναδικό αυθέντη που κατέχει την απόλυτη αλήθεια, είναι και κατά της εκκλησίας ταυτόχρονα. Μα πως είναι δυνατόν; Αφού και η εκκλησία αυθέντη έχει, το πρόβλημα που βρίσκεται; Ή εναντιώνεσαι σε κάθε αυθέντη ή μην το κάνεις προς κανέναν. Το να μου αντικαταστήσεις τον έναν με κάποιον άλλον τι να το κάνω;

Οπότε σε αυτό το σημείο εξάγουμε ένα ακόμη χρήσιμο συμπέρασμα για το οποίο καλό είναι να κάνουμε μια μικρή ανακεφαλαίωση. Η ιστορία ξεκίνησε με ένα e-mail που κυκλοφόρησε το real.gr.
Σύμφωνα με το μέηλ αυτό, η κυρία Ρεπούση εξέφραζε έντονες ανησυχίες ότι αν γίνει καμιά στραβή με το αντιρατσιστικό, τι θα συμβεί σ'εκείνους (όπως η ίδια) που δεν γουστάρουν να αναγνωρίζουν την γενοκτονία των Ποντίων ας πούμε; Θα ποινικοποιηθεί η άποψή τους; Τάχα μου η κυρία Ρεπούση κόπτεται για την ελευθερία έκφρασης, ότι ποινικοποιούμε την άποψη, όμως κατά βάθος αυτό που κάνει είναι ακριβώς το ίδιο προς το φασιστικότερον κιόλας μιας και δεν ενδιαφέρεται για την ποινικοποίηση της άποψης γενικώς αλλά για την ενδεχόμενη ποινικοποίηση της δικής της και των ομοϊδεατών της. Προπαγανδίζει δεξιά κι αριστερά αυτό που θέλει, απαξιώνει τους πάντες που εναντιώνονται επιστήμονες και μη, αρνείται στους μη Ιστορικούς να έχουν άποψη και ταυτόχρονα έχει συνδράμει (με το περιβόητο βιβλίο Ιστορίας) να διαμορφωθούν συνειδήσεις, παραδεχόμενη ότι επιχειρεί στρογγύλεμα της ιστορίας για να αμβλυνθούν τα μίση. Και αφού επεχείρησε να τα κάνει όλα αυτά, μόλις είδε της αντιδράσεις άρχισε να κλαίει και να ωρύεται ότι πάνε να την ποινικοποιήσουν την άποψη παίρνοντάς της και το γλειφιντζούρι ή το παιχνίδι ταυτόχρονα.

Διότι αν έχεις σφάξει αρκετές χιλιάδες, αυτό είναι κριτήριο μόνο για τον Μένγκελε, όχι για τους νεότουρκους. Αν έγινε ή δεν έγινε γενοκτονία, αυτό θα το κρίνει η Ρεπούση και η κάθε Ρεπούση, για την οποίαν ειρήσθω εν παρόδω να πούμε ότι ειπώθηκε πως εξέφραζε προσωπική άποψη. Από που ειπώθηκε; Μα και από την ίδιαν και από το κόμμα της. Όταν τη ρώτησαν αρχικά είπε ότι δεν απέστειλε τέτοια επιστολή προς τον ΣΥΡΙΖΑ (υπονοώντας ότι δεν την έγραψε) και όταν απεδείχθη ότι το μέηλ ήταν αυθεντικό το γύρισε ότι ήταν προσωπικές απόψεις, λες και την ρώτησε κανείς αυτό το πράγμα. Και την ίδιαν στιγμή ο Δον κυρ-Φώτης που την έχει ως επιστήμονα στη θέση του τομεάρχη Παηδίας, την "εξέθεσε" λέγοντας ότι δεν εκφράζει θέσεις του κόμματος. Να γελάς, πραγματικά.

Εγώ όμως εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω με ποιο κριτήριο (αν όχι -και το αποδέχομαι αυτό- τα προσωπικά γούστα του καθενός όπου αν τα αποδεχόμαστε για κάποιους γιατί να μην τα αποδεχόμαστε και για τους υπολοίπους;) καταδικάζουμε άλλους Ιστορικούς που μπορεί να έχουν να παρουσιάσουν και σημαντικότερες εργασίες κιόλας (μιας και έχουν αρχίσει ν'ακούγονται διάφορα για το πως έφτασε να γίνει αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο -το λινκ έχει και άλλο λινκ μέσα). Να σας πω και κάτι που είμαι σε θέση να γνωρίζω; Η Ρεπούση όταν δίδασκε στην Ιωνίδειο στον Πειραιά, ως φιλόλογος της γαλλικής δίδασκε και όχι ως Ιστορικός. Για την ακρίβεια, υπάρχει κιόλας μια τάση να φορτώνεται σε φιλολόγους το μάθημα της Ιστορίας στα σχολεία για να συμπληρώνουν ώρες κιόλας, έτσι για να ξέρουμε και πως αντιμετωπίζει το μάθημά της η Ελληνική Παηδία. Όπως και να έχει, ήδη έχουμε βγάλει κάποια επιπλέον συμπεράσματα (ιδίως αν έχουμε ακούσει την παραπάνω εκπομπή) ένα εκ των οποίων είναι ότι την Ρεπούση πρέπει να την κρίνουμε με βάση το τι λέει αυτή και όχι το τι λένε άλλοι, ή τι είναι οι άλλοι, ή ποια είναι η γενικότερη τάση, ως επίσης ότι ούτε καν την ίδιαν παίρνει πολύ να την δούμε μόνο ως ιστορικό διότι απλούστατα έχει από άλλο αντικείμενο ξεκίνησε κι αυτή. Κοινώς, να τους αντιμετωπίζουμε όλους με τα ίδια κριτήρια και όταν θέλουμε να λάβουμε προσωπική -υποκειμενική- θέση, τότε -ναι- να βάλουμε και τα προσωπικά γούστα στη μέση. Όχι όμως για να παραστήσουμε τους τάχα μου αντικειμενικούς, έτσι;

Και η Ρεπούση τι λέει; Πρώτον, ότι επειδή υπάρχει μια γενικότερη τάση να υποβαθμίσουμε την Ιστορία, ας το κάνουμε κι εμείς και αφού δεν θέλετε θα σας το επιβάλουμε. Κοινώς, εσείς δεν έχετε δικαίωμα να έχετε δική σας άποψη και η Ιστορία δεν είναι κάτι που μπορείτε να το κρίνεται αλλά κάτι που θα σας πω εγώ, ο Αυθέντης, για το πως θα το αποδέχεστε. Στο αυτό πλαίσιο λοιπόν, όπως δεν αποδεχόμαστε ότι έγινε κάτι σοβαρό στην Σμύρνη, έτσι δεν αποδεχόμαστε και ότι έγινε γενοκτονία των Ποντίων. Επειδή αυτό όμως παραήταν βαρύ, τι έγινε μετά για να θαφτεί το θέμα; Βγήκε στη φόρα κάτι πιο ανώδυνο, αυτό με τον χορό του Ζαλόγγου διότι ήταν απολύτως βέβαιο ότι ο κλασικός μαλάκας ο Έλληνας θα τσίμπαγε το δόλωμα και θα άφηνε τους Ποντίους και τις γενικότερες ανθελληνικές και εθνομηδενιστικές απόψεις της Ρεπούση στην άκρη, βάζοντας στο προσκήνιο ένα θέμα για το οποίο τωόντι μπορεί να γίνει μεγάλη συζήτηση και κυρίως να μην τελειώνει ποτέ. Διότι το θέμα που έχει τεθεί δεν είναι το αν έγινε ή δεν έγινε η σφαγή στο Σούλι, ούτε το αν οι Σουλιώτισσες είχα περιοριστεί/εγκλωβιστεί στον γκρεμό, παρά στο αν έγινε ή δεν έγινε ο χορός, όπου παρεμπιπτόντως αν αποδειχθεί ότι ο χορός δεν έγινε, σύμφωνα με την ρεπούσεια λογική αυτό θα αποδείξει με κάποιον μαγικό τρόπο και ότι τελικώς και στο Ζάλογγο δεν είχε γίνει κάτι (αλλά αυτό είναι για το μέλλον). Όμως μην ξεφεύγουμε...

Αρχίζουμε, πλέον, να μπαίνουμε σε αμιγώς ιστορικά ζητήματα. Εδώ το πράγμα θα γίνει πολύ ενδιαφέρον και όπως καταλαβαίνετε μέχρι τώρα ήμασταν ακόμη στον πρόλογο. Να υπενθυμίσω εκ νέου ότι δεν είμαι ιστορικός, απλά θα κάνω μια φιλότιμη μελέτη στις γραμμές που θα ακολουθήσουν με ένα έστω άσχετο πτυχίο κάποιας σχολής της τριτοβάθμιας (την οποίαν τελείωσα εν αντιθέσει με τον Τατσόπουλο, αν πάντοτε οι φήμες είναι αληθείς) οπότε αν ο Τατσόπουλος (που υπερασπίστηκε και τη Ρεπούση, αυτό έλειπε δα!) έχει δικαίωμα να έχει άποψη επί της Ιστορίας μία φορά, τότε εγώ έχω τουλάχιστον δύο, παρόλο που για τον ίδιον όλοι εμείς δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά ένας επικίνδυνος μισαλλόδοξος αχταρμάς.

.