Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά ζητήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά ζητήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 17 Ιουνίου 2018

Μακεδονία τέλος. Ζωή σε λόγου μας.

Ξεκαθαρίζω κάτι, επειδή δεν έχω και πολλά κέφια: το παρακάτω σενδόνι σχετίζεται με γεωπολιτικές κλπ.
Παρακαλώ τους ηλιθίους, να μην προχωρήσουν παρακάτω από αυτή τη γραμμή και να πάρουν το πτηνόν μαζί με το δρόμο και φεύγοντας να πάρουν μαζί (και να χώσουν εις τους ευγενικούς των πάτους) και τις ταμπέλες που μετά χαράς θα άφηναν.

Πριν από ακριβώς 10 χρόνια, σε μια εποχή που τα σενδόνια σε τούτο το ιστορικό βλόγι έφευγαν με καταιγιστικούς ρυθμούς, είχα γράψει μεταξύ άλλων και ένα σενδόνι περί της Μακεδονίας.
Της δικής μας εννοώ, ετούτης που σήμερα προδώσαμε και εκχωρήσαμε οριστικά και τελεσίδικα.

Ίσως το σενδόνι εκείνο να είχε κάποιες ατέλειες, ίσως και κάποιες υπερβολές, όμως ήταν ένα εξαιρετικά ρεαλιστικό σενδόνι και ήδη από τότε προειδοποιούσε πως είχε καταφθάσει η ώρα να λυθεί το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων (το οποίο και πολύ είχε αργήσει κιόλας). Ουδέποτε πήραμε στα σοβαρά, όχι το βλόγι μου και τα σενδόνια που γράφω (αυτά συνολικά χεσμένα τα έχετε διότι οι περισσότεροι είστε το πολύ για κανά Άρλεκιν), αλλά τον άνεμο των εξελίξεων και τα όσα έρχονταν και αυτό είναι που ξεκινάμε σήμερα να πληρώνουμε: η πολιτικοποίηση του Έλληνος σταματάει με τον διορισμό στο Δημόσιο. Τα υπόλοιπα είναι απλώς κομματικά και για όλα φταίν οι άλλοι. Μήπως θυμάστε, τάχα μου, ότι τον ΣΥΡΙΖΑ τον ψήφισαν επειδή ΔΕΝ θα εφήρμοζε το πρόγραμμά του; Εμ, έλα που το εφάρμοσε, αλλά ας μην ξεφεύγω...

Ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή των τελευταίων 30 ετών μιας και φτάσαμε στο τέλος του δρόμου για το μακεδονικό, για να καταλάβουμε γιατί φτάσαμε στο σήμερα: 
- ο πατήρ Δράκουλας (βλ. Μητσοτάκης) είχε πει τη μνημειώδη ατάκα ότι "μετά από 20 χρόνια κανείς δεν θα θυμάται την υπόθεση της Μακεδονίας" (και έπεσε έξω, όπως σχεδόν σε όλα: γι'αυτό εξάλλου και θεωρείται τοτέμ της πολιτικής και γι'αυτό έζησε σχεδόν 100 χρόνια, διότι δεν τον ένοιαζε να πέφτει μέσα. Εξάλλου πολιτικός ήταν, γιατί να τον νοιάζει; )
- όλα τα ενδιάμεσα χρόνια, δεν επεδίωξε κανείς (μα κανείς) να ασχοληθεί στα σοβαρά με το όνομα. Για την ακρίβεια, όπως πληροφορηθήκαμε χθες (και τον πιστεύω απόλυτα τον Κοτζιά σε αυτό) είχαν γίνει προσπάθειες μεγάλου ξεπουλήματος κιόλας.
- σήμερα ποιοι σκούζουν; πρώτον, ο Σαμαράς, που είναι στους κυρίους υπαιτίους που τα πράγματα έχουν γίνει εντελώς σκατά (γι'αυτό εξάλλου τον είχαν πετάξει κλωτσηδόν έξω και ο γέρος Καραμανλής και ο πατήρ Μητσοτάκης). Δεύτερον, όλοι οι πολιτικοί που τα προηγούμενα χρόνια συμμετείχαν σε πολυ ισχυρότερες κυβερνήσεις και που θα μπορούσαν να έχουν κάνει σοβαρά βήματα να επιλύσουν το ζήτημα (συμπεριλαμβανομένου και του ανηψιού Καραμανλή). Τρίτον, η Ντόρα (πάλι της ιδίας οικογένειας), η οποία μάλιστα είχε θητεύσει και ως ΥΠΕΞ και εικάζω ότι είχε το θέμα επιμελώς κρυμμένο στο συρτάρι της.
- αφού λοιπόν, τοσα χρόνια δεν υπήρχαν πραγματικά πρόθυμοι (όπου η πάγια θέση μου είναι, ότι αφού δεν επέτρεψαν στον σοβαρότερο διπλωμάτη που είχαμε τις τελευταίες δεκαετίες, το Μολυβιάτη, δεν υπάρχει θεωρία για άλλα), ήρθαν τώρα αυτοί που πραγματικά θέλουν να επιλύσουν την εκκρεμότητα (και ακολουθεί, όπως προϊδέασαν, η Τσαμουριά και το Κυπριακό. Εκπλήσσομαι που δεν μνημόνευσαν τη Θράκη και το Αιγαίο, ίσως να πρέπει να ξαναέλθει ο Ερντογαν, δεν ξέρω). Και τώρα σκούζουν όλοι αυτοί που δεν έκαναν ποτέ το παραμικρό, διότι υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να κάνουν αλλά υπέρ των άλλων (λες κι αυτοί που δεν έκαναν ποτέ, υπέρ ημών θα τα έκαναν).

Πως έχουν τώρα τα πράγματα;
Κατ' αρχήν, πλέον αλλάζουμε κεφάλαιο και μπαίνουμε από το θεωρητικό, στο πρακτικό. Πλέον, ανοίγει κεφάλαιο αλλαγής συνόρων σε όλη σχεδόν τη συνοριακή γραμμή της χώρας. Για την ώρα, μόνο η Βουλγαρία δεν έχει εγείρει θέματα και αν και λόγω ΕΕ είναι δύσκολο να το κάνει, ας μην εκπλαγούμε και ιδιαίτερα άν.....
Κατά δεύτερον, δεν υπάρχει καμία Severna Makedonija. Για την ακρίβεια, ποτέ δεν υπήρξε. Στο ελληνικό κείμενο που διέρρευσε προ ελαχίστων ημερών δεν υπάρχει καμία απολύτως μνεία σε τέτοια υποχρέωση των Σκοπιανών (νυν Μακεδόνων και με τη βούλα). Μόνο τα εθνομηδενιστικά ΜΜΕ και οι βαλτοί εγκάθετοι μετά των ηλιθίων διέδιδαν και αναπαρήγαγαν κάτι τέτοιο, εξυπηρετώντας απόλυτα την εθνομηδενιστική κυβερνητική προπαγάνδα.

Παρακάτω, θα εκθέσω λεπτομερώς τις απόψεις μου για το θέμα (με βάση το κείμενο), όχι επειδή θα αλλάξει κάτι, απλά για να έχουμε να θυμόμαστε. Εξάλλου, πιστέψτε, εγώ το χρέος μου απέναντι στην ιστορία το έχω ήδη πράξει, και όχι μόνο εγκαίρως μέσα από τούτο το βλόγι (και να μου επιτρέψετε να μην αποκαλύψω τι εννοώ).

Για να καταλάβετε σε πόσο ηλίθιο λαό απευθύνονται όλοι, χθες ο Κοτζιάς διευκρίνισε ότι δεν εκχωρούμε την εθνότητα του Μακεδόνα, αλλά την ιθαγένεια.
Τι σημαίνει αυτό; Είτε ότι ως ΥΠΕΞ δεν γνωρίζει τι εστί (σημαίνει) ιθαγένεια, είτε ότι το ξέρει αλλά το διαστρεβλώνει ενσυνείδητα. Διότι η ιθαγένεια είναι άμεσα συνυφασμένη με το έθνος (ως γένος). Πχ, στη Γαλλία δεν μπορείς να πάρεις πολωνική ιθαγένεια, γαλλική θα πάρεις και δεν έχει καμία σημασία αν σε όλη την υφήλιο η Γαλλία λέγεται Φραγκία (France, εξ ου και οι Φράγκοι) αλλά εμείς για λόγους θρησκευτικής ονειρώξεως (βλ. σταυροφορίες) τους ονομάζουμε Γάλλους: οι Γάλλοι τι κάνουν; Μας γράφουν μεγαλοπρεπώς στα παπάρια τους και συνεχίζουν ακάθεκτοι την πορεία τους προς την αιωνιότητα.

Άρα δεν έχει νόημα να λέμε ότι τους εκχωρήσαμε μόνο τη μακεδονική ιθαγένεια και όχι τη μακεδονική εθνότητα, διότι το ένα συνεπάγεται (και προκύπτει από) το άλλο.

Μετά, έχουμε το θέμα της διευκρίνισης της ιθαγένειας: Μακεδόνας/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας. Δεν ξέρω αν παρατηρήσατε της δηλώσεις του Ζάεφ: πουθενά δεν έκανε λόγο για "πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας", παρά μίλησε ρητώς για Μακεδόνες ως κάτι διαφορετικό σε σχέση με τους Έλληνες: "η ευρωπαϊκή αντίληψη αποτελεί δημοκρατική έκφραση, οι Έλληνες οι μακεδόνες οι Ευρωπαίοι είναι πιο ισχυροί απέναντι στην ξενοφοβία".

Όταν είσαι τόσο ηλίθιος που εκχωρείς το δικαίωμα της καταγωγής από τη Μακεδονία διευκρινίζοντας ότι δεν έχει σχέση με την αρχαία Ελλάδα και την ελληνική κληρονομιά, δεν αφαιρείς από τους άλλους το δικαίωμα να ζητάνε από την ελληνική Μακεδονία κάτι, παρά αφαιρείς το δικό σου δικαίωμα στην πολιτιστική και ιστορική συνέχεια σε σχέση με την αρχαία Μακεδονία: αύριο, που τα Σκόπια θα είναι και με τη βούλα Μακεδόνες -για την ακρίβεια, οι μόνοι Μακεδόνες, προσέξτε το καλά αυτό για να μην ξαναπέφτετε τελευταία στιγμή από τα σύννεφα-, θα είμαστε εμείς που θα βρεθούμε στην αντίθετη θέση και που δεν θα μπορούμε να χρησιμοποιούμε τον όρο, γεγονός που θα ανοίξει και επίσημα τις εδαφικές διεκδικήσεις εις βάρος μας.

Πάντα, βεβαίως, θα υπάρχει και μια σοβαρή μερίδα ηλιθίων, κατά βάσιν εθνομηδενιστών, που θα διερωτηθεί, "τι έχουμε να φοβηθούμε από τα Σκόπια;".
Και το Κόσσοβο γέλασε, διότι το Κόσσοβο ξέρει.
Βέβαια, θα μου πείτε και σωστά, μα το Κόσσοβο είναι μια παραδοσιακή περιφερειακή υπερδύναμη, με ιστορική συνέχεια, με πετρέλαια, με πλουτοπαραγωγικές πηγές, με πολιτισμική συνέχεια, με πολιτική ισχύ κλπ, κλπ, δεν είναι Σκόπια...
Ώπα, μισό.........
Νομίζω ότι καταλαβαινόμαστε έτσι; Δεν έχουμε ξεχάσει ότι το παρόν βλόγι χρησιμοποιεί τόσο καυστικό σαρκασμό, που μπορείτε να εξαφανίσετε έως και το πουρί από την τουαλέτα σας...

Να συνεχίσουμε: οι κωδικοί των αυτοκινήτων θα γίνουν ΝΜΚ (προβλέπει η συμφωνία), αλλά όλοι οι υπόλοιποι κωδικοί θα παραμείνουν MKD. Ερώτηση, αφού "συμφωνήσαμε" στο Severna Makedonija, γιατί δεν γίνονται όλα SMJ;
Απάντηση: διότι (ξαναλέω) το ότι συμφωνήσαμε σε Severna Makedonija το έχετε διαβάσει μόνο σε ρεπορτάζ (κυρίως εθνομηδενιστιού τόξου και την αντίστοιχη αναπαραγωγή από ηλιθίους).

Σε κάποιο σημείο του παλαιού μου σενδονιού έγραφα ότι ο κόσμος νομίζει πως η ιστορία είναι το όνομα, ενώ στην πραγματικότητα το όνομα είναι αυτό που κρύβει όλα αυτά που υπάρχουν από πίσω του, ένα εκ των οποίων είναι η ιστορία, ένα άλλο τα εδάφη και ένα τρίτο, ίσως το βασικότερο όλων, οι προσδιορισμοί (που εμπεριέχουν και το εμπόριο). Μάλλον έχουμε λησμονήσει ότι από αρχαιοτάτων ετών, οι περισσότεροι πόλεμοι γίνονται για την εξασφάλιση πόρων (δηλαδή, για το εμπόριο, το οποίο εμπεριέχει και την ενέργεια).

Από σήμερα και με τη βούλα, ο Μακεδονικός Χαλβάς δεν έχει δικαίωμα να ονομάζεται έτσι: πρέπει να ονομαστεί Νοτιομακεδονικός Χαλβάς (σε πρώτη φάση, διότι σε τρίτη φάση ούτε αυτό θα μπορεί). Για όσους έχουν ελάχιστη επαφή με την πραγματικότητα (ακόμα και για τους εθνομηδενιστές με τον γνωστό σχετικά χαμηλό δείκτη νοημοσύνης), είμαι βέβαιος ότι μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς σημαίνει αυτό.
Εξαρχής γκάριζα σε διάφορους διαδικτυακούς (και μη) χώρους που συχνάζω, πως το Severna Makedonija ήταν παραπλανητικό και ανούσιο και ότι όλο το παιχνίδι θα παιζόταν σε όλα τα υπόλοιπα (ήτοι τους προσδιορισμούς): το προϊόν της χώρας δεν θα ονομαζόταν severnamakedonski. Ποτέ δεν προοριζόταν για τέτοιο: macedonian θα ήταν, μακεδονικό. Αυτό δεν  το διαβάσατε πουθενά, μέχρι τη στιγμή που δήθεν διέρρευσε το κείμενο της συμφωνίας, αλλά όπως έχω ξαναπεί, ξέρουν πολύ καλά σε πόσο ηλίθιο λαό απευθύνονται. 

Πάμε στη συνέχεια τώρα. Στο άρθρο 8, μνημονεύεται και το ακόμη καλύτερο, ότι πρέπει (μεταξύ άλλων) να αλλαχθούν και τα βιβλία. Οι εθνομηδενιστικοί κύκλοι, όπως όλα τα φίδια που προσπαθούν να σε υπνωτίσουν, διέρρεαν δήθεν ότι αυτό αφορά τα Σκόπια. Λάθος: ρητώς μνημονεύεται ότι αφορά και τα δύο μέρη. Δεν θα αλλάξουν μόνο οι Σκοπιανοί γτα δικά τους, θα αλλάξουμε και εμείς τα δικά μας. Και το ερώτημα είναι το εξής: αφού τάχα μου έχουμε διασφαλίσει τα συμφέροντά μας, γιατί να αλλάξουμε τα δικά μας τα βιβλία; Και τι θα λέμε ότι ήταν ο Φίλιππος ο Β' ή ο Μ.Αλέξανδρος; Αλλαγή βιβλίων, η χαρά της Ρεπούση λέμε, παρόλο που η γυναίκα πήρε μεγάλη στεναχώρια πρόσφατα, αφού είδε το περί συνωστισμού αφήγημά της να καταρρέει διά στόματος Ερντογάν ο οποίος δήλωσε ότι μας έριξαν στη θάλασσα της Σμύρνης... Αλλά μην ξεφεύγουμε...

Θυμάστε λίγο καιρό πριν που στα Σκόπια ξήλωναν τις ταμπέλες από το αεροδρόμιό τους;
Για θυμηθείτε τώρα και τον Μπουτάρη που έλεγε να αλλάξουμε τις ονομασίες στο αεροδρόμιο και τα ΚΤΕΛ διότι μπερδεύεται ο κόσμος με τα Σκόπια (τα οποία αποκάλεσε Μακεδονία, ως δήθεν ότι τα λένε έτσι οι άλλοι):



Λοιπόν, όπως δεν έπεσα έξω σε τίποτε από τα προηγούμενα που επί χρόνια έγραφα (και αυτό δεν το λέω για να βλογάω τα γένια μου), έτσι σας διαβεβαιώ πως δεν θα πέσω έξω ούτε σε αυτά που θα σας γράψω τώρα:
Ανάμεσα στις δύο χώρες, έγινε προ πολλού μια συμφωνία λείανσης των γωνιών, με την ελπίδα ότι θα χρησιμοποιθεί ως ένδειξη καλής θέλησης για να συνεχίσουν οι "διαπραγματεύσεις". Στο πλαίσιο της λείανσης, για ένα διάστημα δεν θα χρησιμοποιεί κανείς τίποτα (αν και οι Σκοπιανοί δύσκολα θα κρατηθούν με τέτοιο θησαυρό στα χέρια τους).
Για παράδειγμα, δεν θα ονομάζουν αυτοί το αεροδρόμιο Μέγας Αλέξανδρος και δεν θα ονομάζουμε εμείς το αεροδρόμιο Μακεδονία (οσονούπω κι έρχεται).
Τα βιβλία θα αλλάξουν με σκοπό να χαθεί η ιστορική μνήμη. Ούτως ή άλλως είμαστε ανιστόρητοι ως έθνος. Οι δε όποιες ορθές ιστορικές επικλίσεις θα αποδίδονται σε χρυσαυγήτες (υπάρχει πλήθος εθνομηδενιστών που ευχαρίστως φασίζουν κατά του οιουδήποτε και μάλιστα μετά χαράς). Ξέρεις ιστορία; Άρα είσαι χρυσαυγήτης: αυτή θα είναι η τακτική που θα ακολουθηθεί, διότι ταυτόχρονα θα υπάρχει και ποινικοποίηση και πολλά άλλα που να επιχειρούν να "αποτρέψουν" τον κόσμο από το να ταυτιστεί με τους χρυσαυγήτες. 
Σάμπως δεν τα είδαμε πρόσφατα και με τα αίσχη του gay pride; Είμαι βέβαιος ότι όλοι είδατε τη φωτογραφία που στην αριστερή πλευρά έχει δύο... μερακλήδες και από την άλλη την κοινοβουλευτική ομάδα της ΧΑ με τη λεζάντα "αν σε ενοχλεί αυτό και όχι ετούτο, έχεις πρόβλημα". Καταλάβατατε; Ή μ' εμάς, ή με τους άλλους. Το ίδιο θα γίνει κι εδώ: ή αποδέχεσαι το ξεπούλημα και την προδοσία, ή είσαι χρυσαυγήτης και φασίστας. Δεν υπάρχει άλλη λύση, δεν στην παρέχουμε, στην αρνούμαστε, ανάμεσα σε δύο θα διαλέξεις, είτε γουστάρεις, είτε όχι. 
Βέβαια, ως γνωστόν οι χρυσαυγήτες αν υπάρχει κάτι που δεν ξέρουν, αυτό είναι η ιστορία, άρα μέσα στον κυκεώνα θανατηφόρων λαθών, γίνεται και αυτό της ποιοτικής αναβάθμισης των χρυσαυγητών, το οποίο θα διαπιστώσουμε σε όλη του την έκταση μετά από λίγα χρόνια.

Για να καταλάβετε πόσο σοβαρό είναι αυτό το τελευταίο, θα σας υπενθυμίσω ότι το κυπριακό πρόβλημα έχει προκύψει ακριβώς από την ίδια τακτική, όπου στέλναμε στους Τούρκους τους Έλληνες μουσουλμάνους, ακριβώς επειδή ήταν μουσουλμάνοι. Τώρα, παρόμοιοι κύκλοι στέλνουν στους φασίστες, όποιον ξέρει ιστορία, όπως ενδιαμέσως, προ εμφυλίου, άλλοι παρεμφερείς κύκλοι έστελναν κυνηγημένους στο βουνό ανθρώπους άσχετους με τέτοια πράγματα (όπως πχ ο βενιζελικός Σαράφης). 
Όλα αυτά, επιτελούν το ίδιο έργο, την όξυνση των καταστάσεων και στην Ελλάδα η όξυνση έχει αποδείξει ότι παύεται με πολύ αίμα και πολύ μίσος. Αλλά δε βάζουμε μυαλό.

Να συνεχίσω όμως: έχουμε παραδώσει τα πάντα στους Σκοπιανούς. Πλέον αυτοί οι τύποι δεν θα χρειάζονται συνταγματικές πρόνοιες περί απανταχού Μακεδόνων, ή αλυτρωτικούς χάρτες με τη Θεσσαλονίκη. Το άρθρο 7 είναι σαφέστατο και αναφέρεται στην αντίληψη περί των εννοιών: αυτό που τους έχουμε εκχωρήσει δεν έχει καμία σχέση με την ιστορική κληρονομιά: "αναφέρεται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά". Τελεία. Ξαναλέω, ολογράφως τελεία: διαφορετικό, αλλά "ξεχνάει" να μνηνομεύσει ως προς τι. Τι είναι αυτό που συμφωνούν τα δύο μέρη; Αρχίζετε ναν καταλαβαίνετε τώρα; Έτσι όπως έχει γραφτεί η πρώτη παράγραφος του αρ.7, απλώς λέει ότι τα δύο μέρη θα ορίζουν διαφορετικά το τι σημαίνει Μακεδόνας και μακεδονικός, όχι ότι ο Μακεδόνας των Σκοπίων είναι άλλο πράγμα από την ιστορική Μακεδονία. Δεν υπάρχει καμία συμφωνία σε αυτό διδότι δεν μνημονεύεται πουθενά.
Στην παράγραφο 2 και 3, αναγνωρίζουμε πλήρως ότι εμείς είμαστε κάτι άλλο από εκείνους, μόνο που αυτοί πλέον ονομάζονται Μακεδόνες. 
Έχετε δει κάπου μέσα στη συμφωνία να μνημονεύεται ότι οι δικοί μας μπορούν να ονομάζονται Μακεδόνες; 
Όχι, θα "διέφυγε". 
Άρα, λοιπόν, αυτοί που μένουν στις περιοχές της παρ.2 είναι κάτι διαφορετικό από αυτούς που μένουν στις περιοχές της παρ.3 και μόνο οι δεύτεροι ονομάζονται Μακεδόνες, οι οποίοι προσδιορίζεται ότι είναι πολίτες της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας. Το πιάσατε τώρα; Ο γεωγραφικός προσδιορισμός έτσι όπως καθορίστηκε, γυρνάει μπούμερανγκ, ανάποδα, αφοόυ αφήνει να εννοηθεί ότι εμείς κατέχουμε το νότιο τμήμα της συνολικής Μακεδονίας, το οποίο θα πρέπει να μετονομάσουμε σύντομα κιόλας σε Νότια Μακεδονία (αντί του κεντρική). Όμως ούτε αυτό το το τελευταίο θα μπορέσουμε να κρατήσουμε, διότι πλέον υπάρχει κράτος με την ονομασία της Μακεδονίας στα βόρειά μας. Για να καταλάβετε πόσο σοβαρό είναι αυτό, αναλογιστείτε τι έχει να γίνει η η Θράκη μετονομαστει σε "Δυτική Ευρωπαϊκή Τουρκία"... Νομίζω δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο επί τούτου...

Πάμε τώρα, στην παρ.4; Τι είναι η μακεδονική γλώσσα; κομμάτι των σλαβικών γλωσσών και κουλτούρας. Είδατε πουθενά να γίνεται λόγος για μακεδονική γλώσσα που είναι ελληνική γλώσσα; Όχι. Τι μιλάνε οι κάτοικοι της βορείου Ελλάδος; Ελληνικά, όχι μακεδονικά. Τα μακεδονικά είναι σλάβικη γλώσσα. Το καταλάβατε τώρα ή ακόμα μπερδεύετε τα επίσημα κείμενα, τις συμφωνίες, με τα άρθρα και την προπαγάνδα των εθνομηδενιστών; Σε μια Συνθήκη, σημασία έχει αυτό που υπογράφεται, όχι αυτό που αναλύεται ως ερμηνεία εκ των υστέρων. Γκέγκε;

Πάμε τώρα στο άρθρο 8: αν κάποιο από τα δύο μέρη διαπιστώσει ότι το άλλο μέρος χρησιμοποιεί σύμβολα που δεν πρέπει, θα ζητήσει από το έτερο συμβαλλόμενο μέρος να τα αποσύρει (παρ.1).
Να το ξαναπώ: δεν λέει, αν το πρώτο μερος (εμείς) διαπιστώσουμε ότι το άλλο μέρος (Σκοπιανοί) χρησιμοποιήσουν σύμβολα που μπλα μπλα μπλα...
Λέει ρητώς και για τα δύο μέρη. Επειδή εγώ αν και άπιστος, είμαι πτωχός το πνεύματι ρε παιδιά, για εξηγήστε μου, εμείς ποιο ακριβώς σκοπιανό σύμβολο χρησιμοποιούμε, που μπορεί να βγάλει τα Σκόπια από τα ρούχα τους και να μας ζητήσουν σε σε σύντομο χρονικό διάστημα να καταργήσουμε; Τον ήλιο της Βεργίνας;Βλέπετε, πως όλο το "υποστηρικτικό" τμήμα της Συνθήκης έρχεται και επιβεβαιώνει διαρκώς ότι πουλήσαμε τη Μακεδονία κι ουχί ότι διασφαλίσαμε τα συμφέροντά μας;

Πάμε τώρα στην παρ.2, που έχει πολύ μεγάλη πλάκα: το δεύτερο μέρος (Σκόπια) θα επανεξετάσει τα μνημεία του κλπ, κλπ, ώστε να μην συγχέονται με την αρχαία ελληνική ιστορία που είναι αναπόσπαστο μέρος του πρώτου μέρους. Καταλάβατε τώρα; Όταν έγινε ο προσδιορισμός του τι εστί μακεδονικός, πουθενά δεν αναφέρθηκε η λέξη ελληνικός ή άλλο παράγωγή της, ακριβώς διότι στο πλαίσιο της συμφωνίας το μακεδονικόν πρέπει να διαχωριστεί από το ελληνικόν. Τώρα λοιπόν, προς επίρρωσιν όλων των παραπάνω, έρχεται και διευκρινίζει πως τα μνημεία του δευτέρου μέρους (δηλ. τα μακεδονικά, η ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά τους) πρέπει να είναι διαφορετικά από την ελληνική πολιτισμική και ιστορική κληρονομιά του πρώτου μέρους. Μόνο στη μία περίγραφή μνημονεύεται εθνικός επιθετικός προσδιορισμός.

Καταλάβατε τώρα (για να μην αναλύω όλο το κείμενο), προς τι η ιστορική λείανση που προανέφερα (με σχολικά βιβλία, χάρτες, κλπ); Προκειμένου μετά από 20 χρόνια ό,τι μακεδονικό υφίσταται να είναι ταυτισμένο με τους Σκοπιανούς. 
Η Μακεδονία τελείωσε από την Ελλάδα κυρίες και κύριοι, ημερομηνία 17/6/18, με υπογραφές των Τσίπρα και Κοτζιά.

Για ψάξτε τώρα στο βλόγιόν μου να δείτε πόσες φορές έχω γράψει τα περασμένα χρόνια ότι θεωρούσα τον ΣΥΡΙΖΑ (του ακόμα ασθμαίνοντος 3%) ίσως ό,τι πιο επικίνδυνο έχει βγει ποτέ στη χώρα. Καταλαβαίνετε τώρα τι εννοούσα;
Και τώρα, όπως έχουν ήδη προαναγγείλει, επειδή οι εθνομηδενιστικές ορέξεις άνοιξαν, θέλουν να λύσουν και το θέμα της Τσαμουριάς και το Κυπριακό.
Καταλαβαίνετε πως.

Α, κάτι τελευταίο, επειδή εσχάτως οι εθνομηδενιστές, σίως επειδή θεωρούν ότι ετυμολογικά προκύπτει από το gay pride, μας έχουν γίνει και εξπαίρ στο Δίκαιο της Θάλασσας (σας προτρέπω να βρείτε το έτερο σενδόνι μου επί του θέματος, μιας και πρόκειται περί αριστουργήματος), επιχειρούν να μας καθησυχάσουν και περί του αρ.13 της ιδίας συμφωνίας, ότι τάχα μου και δήθεν και όχι και λοιπά. Για να σκεφτείτε πόση πρεμούρα έχουν, που επιστρατεύθηκαν παλι τα ελληνικά hoaxes για να καταρρίψουν (λέμε τώρα) τον υποτιθέμενο μύθο.

Μόνο δύο κουβέντες θα πω.
Ένα περίκλειστο κράτος έχει δικαίωμα πρόσβασης στη θάλασσα, υπό την προϋπόθεση ότι τόσο το ίδιο, όσο και τα συνορεύοντά του, έχουν υπογράψει τη Συνθήκη. Η λεπτομέρεια εδώ είναι, ότι ο Δίκαιο δεν καθορίζει / δεσμεύει το που μπορεί να είναι αυτή η πρόσβαση στη θάλασσα. Δηλαδή στην περίπτωσή μας, μπορεί να είναι και στον Εύξεινο Πόντο (Βουλγαρία) και στην Αδριατική (Αλβανία) αλλά και στο Αιγαίο (Ελλάδα). Δεν θέλω να σας το μπλέξω κι άλλο, διότι πρακτικά και αλλού μπορεί να είναι, αλλά ας μείνουμε σε αυτές τις τρεις λύσεις. Η ουσία είναι ότι πουθενά δεν υπάρχει δέσμευση για εμάς, να κάνουμε και αυτήν τη διευκόλυνση. Το γιατί θα γίνει και αυτό, το αφήνω στον δείκτη νοημοσύνης του καθενός. 
Το μόνο που θα προσθέσω είναι πως, τα πράγματα είναι τόσο απλά που ακόμα και το iq ενός εθνομηδενιστή μπορεί να τον βοηθήσει να το καταλάβει, παρόλο που οι τοιούτοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο πόλεμος στη Συρία γίνεται τόσα χρόνια μετά, όχι επειδή εξακολουθούν να έχουν πρόσβαση οι Ρώσοι στη Μεσόγειο, αλλά επειδή έτσι έχει καβλώσει στους Αμερικάνοι, να κοπανάνε στου διαόλου την κάλτσα για να περνάει η ώρα. Βέβαια θα μου πείτε τώρα και σωστά, δεν συνορεύει η Ρωσία με τη Συρία; Μα φυσικά και συνορεύει. Ε; Δεν συνορεύει; Με πιάσατε, πιστεύω.... 

Και για το τέλος, επειδή διάφοροι εκφράζουν την απολύτως λογική απορία, ότι δεν μας απαγορεύει κανείς να ονομαζόμαστε κι εμείς Μακεδόνες ή να συνεχίσουμε να τραγουδάμε Μακεδονία ξακουστή κλπ, θα τους συστήσω να διαβάσουν λίγο πιο προσεκτικά το κείμενο της συμφωνίας και να αναλογιστούν πως μέχρι πρότινος, δεν υφίστατο μακεδονικό κράτος, ούτε μακεδονική ιθαγένεια. Πλέον υπάρχουν και αυτό αλλάζει όλα τα; δεδομένα. Σημασία δεν έχει αν το γειτονικό κράτος είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο από 'σένα, αλλά το αν επιβουλεύεται εδάφη σου. Όπως, λοιπόν, είναι επικίνδυνο να λέει κάποιος εντός συνόρων ότι εγώ είμαι Αλβανός ή Τούρκος διότι αμφότερα παραπέμπουν σε μειονότητες με όσα αυτές συνεπάγονται, έτσι από σήμερα θα ισχύει και για το είμαι Μακεδόνας. Κατανοητόν;

Πιο πριν, η Μακεδονία ήταν μέρος της Ελλάδας, πλέον η Μακεδονία είναι επίσημα εκτός ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας. Άρα δεν μπορούμε να τραγουδάμε για Μακεδονίες και τα τοιαύτα. Μην εκπλαγείτε, αν υπάρξει και η σχετική ποινικοποίηση του ζητήματος. Εξάλλου, είμαι βέβαιος πως γνωστός δικηγόρος που ήδη πανηγυρίζει, μετά χαράς θα αναλάβει δωρεάν τέτοια εξυπξηρέτηση εις βάρος οτου ελληνικού έθνους, αν φυσικά δεν τον προλάβει κανάς κυβερνητικός παράγοντας ή καμιά ΜΚΟ.

Τα δεινά, τώρα ξεκινάνε, το πουλόβερ μόλις ξεκίνησε να ξηλώνεται.
Μέχρι τώρα ήμασταν στους τίτλους εισαγωγής του έργου. Τελικά αυτή η έρμη η περιοχή δεν θα ηρεμήσει ποτέ.

Τετέλεσται. 



Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013

Ζήτω η Εθνική μας επέτειος του ΟΧΙ! Ζήτω και η εθνική μας επαίτειος του ΝΑΙ!

Πριν 70 χρόνια και κάτι ψιλά η γιαγιά του σημερινού πορδηπουργού της χώρας, Πηνελόπη Δέλτα, αυτοκτόνησε λίγο πριν μπουν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Δεν άντεχε να το δει. Αν ήξερε ότι ο εγγονός της θα αυτοκτονούσε αν άνοιγε μύτη είτε κατά την επίσκεψη της Μέρκελ, είτε του Σόιμπλε, είτε γενικά κατά των Γερμανών, μάλλον θα είχε κάνει εξαγωγή μήτρας πριν γεννήσει. Και μετά θ'αυτοκτονούσε.








Όχι δεν υπάρχουν πλέον. Ξεχάστε τα. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο μαλάκας λαός, ο πιο ηλίθιος που υπήρξε ποτέ σε τούτον τον πλανήτη ακόμη και τώρα τσακώνεται για το αν πρέπει να γίνονται παρελάσεις ή όχι. Πάντα στο επίκεντρο των προβλημάτων.

Χρόνια πολλά σε όλους.



Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

Ρεπουσιάς: το Έπος του Άσχετου (μέρος Β')

Συνεχίζουμε λοιπόν.
Κατ' αρχήν υπάρχει μία γενικότερη αμφισβήτηση των ιστορικών πηγών, δίχως βέβαια περαιτέρω λεπτομέρειες, οπότε είμαστε αναγκασμένοι να το ψάξουμε ενδελεχώς (και όπως λέγαμε και στον βιασμό του Επίκουρου, που βασίζονται οι γατόπαρδοι αετονύχηδες όπως η Ρεπούση; Μπίνγκο, στο ότι όλοι βαριούνται να ψάξουν και επιζητούν την έτοιμη γνώση).

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με τον Καργάκο κατά του οποίου (ιδίως) υπάρχουν δύο εναντιώσεις: η πρώτη είναι ότι δεν είναι ιστορικός (που νομίζω το καλύψαμε και προσωπικά τον θεωρώ πολύ πιο επιστήμονα από τη Ρεπούση). Η δεύτερη είναι ότι επικαλείται τον Διονύσιο Σολωμό (8/4/1798 - 9/2/1857), γεγονός που αν έχω αντιληφθεί καλά ισοδυναμεί με το όγδοο θανάσιμο αμάρτημα. Εδώ προκύπτει το πρώτο μεγάλο πρόβλημα. Ναι, ο Σολωμός δεν ήταν ιστορικός, ήταν όμως σύγχρονος των γεγονότων. Με δεδομένο ότι αρκετοί τον είχαν κατηγορήσει για τις ποιητικές του δυνατότητες, αν μη τι άλλο αν έγραφε χονδροειδή ψέματα ούτως ειπείν έως και μύθους, θα του τα είχαν χώσει. Στο ποίημά του "Εις τον θάνατον του Λόρδου Μπάυρον" που γράφτηκε το 1824 λοιπόν, ο Σολωμός αναφέρεται και στο Ζάλογγο και αντίστοιχα τον χορό του. Βέβαια ο Σολωμός είπαμε ότι έχει το μειονέκτημα πως είναι ποιητής. Οκ, πάμε παρακάτω υπενθυμίζοντας το εξής, μιας χρησιμοποιήσαμε το απαρέμφατο ειπείν μόλις λίγες γραμμές πιο πάνω. Εκ του εν λόγω απαρεμφάτου ειπείν προκύπτει και η λέξη έπος, ούτως ειπείν και τα ομηρικά έπη που ήταν προφορικά (και το ζήτημα αυτό είναι πασίγνωστο ότι γράφτηκαν μεταγενέστερα δίχως βέβαια κανείς να αμφισβητεί την αυθεντικότητά τους). Προφανώς όταν ο Ερρίκος Σλήμαν τα διάβαζε προσεκτικά και κατάφερε να βρει την Τροία μέσα απ'αυτά, δεν είχε κατά νου ότι ένας ποιητής απαγορεύεται να είναι αξιόπιστος μόνο και μόνο επειδή είναι ποιητής,ούτε φυσικά αναλογιζόταν ότι το προφορικόν του πράγματος υστερεί σε φερεγγυότητα (αυτό το δεύτερο κρατήστε το διότι θα το χρησιμοποιήσουμε και παρακάτω) και γι'αυτόν τον λόγο άλλωστε και η παράδοση που είναι σε μεγάλο βαθμό προφορική αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ιστορίας. Άρα το γεγονός ότι το έγραφε ο Σολωμός δεν αποτελεί και τόσο αναχαίτιση της αξιοπιστίας του είτε τον δούμε ως ποιητή, είτε ως φορέα προφορικών ιστοριών.

Πάμε στον επόμενο.
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (../../1815 - 14/4/1891), ο αποκληθείς και εθνικός μας ιστορικός (βέβαια θα μου πείτε ότι δεν είχε τις σπουδές της Ρεπούση. Οκ, το κουράσαμε πολύ το πράγμα με τους... παραμορφωμένους). Στον Τόμο Ε' (μέρος Β') της Ιστορίας του (1853), διαβάζουμε:



Παρατηρούμε λοιπόν ότι και ο Παπαρρηγόπουλος που προφανώς ήταν αρκετά κοντά στα γεγονότα και ο οποίος αναφέρει ρητώς το περιστατικό στο Ζάλογγο. Θα μου πείτε τώρα, μας δεν υπάρχει περίπτωση να ήταν απλή λαϊκή παράδοση; Αποκλείεται να ήταν μια ποιητική απόδοση της σφαγής που έγινε στο Σούλι; Σε αυτό θα απαντήσω στο τέλος και μέχρι τότε ας μείνουμε στα ιστορικά γεγονότα.

Συνεχίζουμε με τον Χριστόφορο Περραιβό (../../1773 - 4/5/1863) όπου εδώ υπάρχει πολλαπλό ενδιαφέρον, μιας και ο Περραιβός ήταν εκεί αφενός, αφετέρου υπάρχει (παρακάτω) ένας πολύ ενδιαφέρων αντίλογος. Από τον Περραιβό, λοιπόν, έχουμε κατ' αρχήν δύο διαφορετικές χρονικά μαρτυρίες, για το "ίδιο" πράγμα (προσοχή στα εισαγωγικά), όπου η πρώτη έγινε και η δεύτερη ήταν να γίνει αλλά δεν έγινε. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Στο βιβλίο του "Ιστορία του Σουλίου" υπάρχει ένα ιστορικό περιστατικό που έγινε το 1792 (μεγάλη προσοχή στην χρονιά), σύμφωνα με το οποίο επειδή οι γυναίκες του Σουλίου συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα κατά των Τούρκων (προσοχή, μιλάμε για σχεδόν 30 χρόνια πριν την Εθνεγερσία, έτσι;) και υπήρχε ορατός ο κίνδυνος να πεθάνουν, η αυτοκτονία στον γκρεμό ήταν το "σενάριο ανάγκης" ώστε να μην πέσουν τα παιδιά και οι υπόλοιπες γυναίκες στα χέρια των Τούρκων. Εν προκειμένω, επειδή η συγκεκριμένη μάχη του 1792 ήταν νικηφόρος, η θυσία δεν χρειάστηκε να υλοποιηθεί, προσέξτε όμως πως περιγράφει ο Περραιβός το ενδεχόμενο:



Στην συνέχεια της Ιστορίας και φτάνοντας στα γεγονότα του 1803 (οπότε και τοποθετείται χρονικά ο χορός του Ζαλόγγου) ο Περραιβός μαρτυρεί:



Έχουμε λοιπόν έως τώρα τρεις μαρτυρίες από Έλληνες οι οποίοι λιγότερο ή περισσότερο ήταν κοντινοί στα γεγονότα: Ο μεν πρώτος (Σολωμός) αναφέρει σε ένα ποίημα ότι οι γυναίκες πέθαναν με χορό, κάτι που ίσως να είναι καθαρά ποιητικό. Ο δε δεύτερος (Παπαρρηγόπουλος) αναφέρει τον χορό ως περιστατικό, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι αυτό δεν ήταν προφορική παράδοση που είχε αγγίξει τον λαϊκό μύθο προκειμένου να κάνει πιο "προσιτή" στην Ιστορική Μνήμη την φρικτή μοίρα των Σουλιωτών. Και έχουμε και έναν τρίτο, τον άμεσο αυτόπτη στα γεγονότα απ'όλους, που αναφέρει την αυτοκτονία, την αναφέρει κυριολεκτικά ως μέρος σχεδίου, αλλά δεν αναφέρει χορό. Δώστε βάση στο ποιος έγραψε τι διότι παρακάτω το πράγμα μπλέκει και θα χρειαστεί να ανατρέξουμε στη μνήμη μας.

Με δεδομένο ότι έχουμε και άλλα για παρακάτω, θα πιαστώ από το αόρατο ερώτημα που αφήσαμε αιωρείται και θα διερωτηθώ το εξής: έστω ότι ο Σολωμός ήθελε να δραματοποιήσει την θυσία των Σουλιωτών και προσέθεσε τον χορό. Έστω ότι ο Παπαρρηγόπουλος τον προσέθεσε καλού-κακού προκειμένου να μην έχει αφήσει έξω ένα τόσο δραματικό στοιχείο αν όντως συνέβη. Έστω δηλαδή ότι το συμβάν έγινε πιο κοντά έτσι όπως το περιγράφει ο Περραιβός και ο χορός δεν συνέβη (εδώ βάζω αστερίσκο διότι ξαναγυρνάμε στην ανοικτή εκκρεμότητα που έχουμε αφήσει).
Το πρόβλημα ποιο είναι; Αν ο χορός ως χορός δεν συνέβη ποτέ, αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν συνέβη και η σφαγή; Ή μήπως αν ήταν αυτοκτονία για να αποφύγουν τα χειρότερα, αλλάζει και η... ποιότητα του θανάτου των σκοτωμένων; 
Μήπως έχουμε ξεφύγει τελείως; Διότι η Ρεπούση δεν είναι τυχαίο ότι άνοιξε αυτήν την κουβέντα αμέσως μετά την άρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων (να υπενθυμίσω ότι πέρσι, την αντίστοιχη μέρα μνήμης του 2012 είχε σηκωθεί και είχε φύγει από το ελληνικό Κοινοβούλιο λίγο πριν τηρηθεί η ενός λεπτού σιγή εις μνήμην των σφαγιασθέντων Ποντίων, έτσι; Πιο παλιά, ήταν ο συνωστισμός στις προκυμαίες της Σμύρνης, ο οποίος διορθώθηκε από το ρήμα συνωστίζονται στο ρήμα "συγκεντρώνονται" -μεγάλη διαφορά). Η Ρεπούση στο πλαίσιο της στρογγυλοποιήσεως της Ιστορίας αρνείται ιστορικά γεγονότα. Το πρόβλημά της, λοιπόν, δεν είναι αν συνέβη ο χορός ως χορός. Το πρόβλημά της είναι ότι ο χορός συμβολίζει την σφαγή και η σφαγή πρέπει να διαγραφεί από την ιστορική μνήμη διότι η ιστορία πρέπει να στρογγυλοποιηθεί προκειμένου να ζούμε πιο ειρηνικά με τους γείτονές μας και αυτό θα το αποδείξουμε παρακάτω. Μόνο που έχω μιαν άλλη απορία: οι γείτονές μας κάνουν και αυτοί το ίδιο; Ή μήπως είμαστε οι μόνοι που το κάνουμε;

Είχαμε μείνει όμως στην παράθεση των πηγών, μιας και όπως όλοι μας έχουμε ακούσει τις προηγούμενες μέρες "δεν υπάρχει κανείς που να λέει για τον χορό του Ζαλόγγου" (γενικώς και αορίστως ως συνήθως). Αν δούμε στον σχετικό σύνδεσμο (της wiki, για ευκολία αλλά και επίτηδες) θα διαπιστώσουμε ότι αναφέρεται ένα μικρό πλήθος ξένων περιηγητών στην Ελλάδα που έχουν μνημονεύσει τα περιστατικά στο Ζάλογγο. Οι πιο γνωστοί από αυτούς νομίζω πως είναι οι Γουλιέλμος Ληκ (William Martin Leake, 14/1/1977 - 6/1/1860), Φαγκίσκος Πουκεβήλ (François Charles Hugues Laurent Pouqueville, 4/11/1770 - 20/12/1838), ο Κλοντ Φοριέλ (Claude Charles Fauriel, 21/10/1772 - 15/7/1844) καθώς και ένας Πρώσος διπλωμάτης ονόματι Ιάκωβος Μπαρτόλντυ (Jakob Ludwig Salomon Bartholdy, 13/5/1779 - 27/7/1825) για τον οποίον πληροφορίες βρίσκονται αρκετά  δύσκολα (πιθανώς ένεκα της σύντομης ζωής του) αλλά είναι και λίγο περίεργες (θα αναφερθούμε παρακάτω), καθώς επίσης και κάποιος σερ Χένρυ Χολάντ (27/10/1788 - 27/10/1873) που ήταν συγγραφέας (μεταξύ άλλων).

Ας ξεκινήσουμε με τον Ληκ, στο βιβλίο του οποίου (Travels in Northern Greece, 1835) βλέπουμε να γράφει (άντε, για να μην ψάχνετε όλο το βιβλίο όπως εγώ να σας πω ότι είναι στα additional notes στο τέλος):



Βλέπουμε και εδώ ότι αναφέρεται το συμβάν δίχως να υπάρχει αναφορά σε χορό.

Ο Πουκεβήλ έχει και αυτός ένα σχετικό βιβλίο (ανάμεσα σε άλλα), το οποίο όμως δεν μπόρεσα να βρω σε αγγλική μετάφραση και επειδή δεν προτίθεμαι να βγάλω τα μάτια μου όπως στον Βιασμό του Επίκουρου που έφτασα στο σημείο να αντιγράφω μέχρι και λατινικά, όποιος ξέρει γαλλικά και θέλει, ας κάτσει να κάνει τη μετάφραση και πολύ ευχαρίστως να μας την υποδείξει. Μέχρι τότε θα μπορούσα βέβαια να αρκεστώ στις περικοπές της wikipedia, αλλά δεν θα το κάνω και θα καταλάβετε αμέσως μετά γιατί.

Ακολουθεί ο επίσης Γάλλος Κλοντ Φοριέλ. Εδώ έρχεται ένα ακόμη πρόβλημα: ο Φοριέλ από μιαν άποψη δεν έχει γράψει κανένα βιβλίο (προσοχή, η έμφαση πέφτει στο από μιαν άποψη). Αν οι πληροφορίες που έχω συγκεντρώσει είναι αληθείς, ο άνθρωπος αυτός δεν είχε έρθει καν στην Ελλάδα. Επειδή όμως ένοιωθε φιλέλληνας, κάθησε και συγκέντρωσε ένα πλήθος από δημοτικά τραγούδια της (τότε) χώρας μας και τα εξέδωσε σε ένα δίτομο έργο με τον τίτλο Chants populaires de la Grèce moderne (τόμος πρώτος και τόμος δεύτερος) που επίσης δεν μπόρεσα να βρω σε αγγλική μετάφραση. Όπως και να έχει όμως, σαφώς και δεν μπορούμε να επικαλεστούμε δική του μαρτυρία διότι προφανώς του την μετέφερε κάποιος σε σχέση με κάποιο δημοτικό τραγούδι, άρα μάλλον πρέπει να τον σβήσουμε από τη λίστα.

Στην συνέχεια έχουμε τον Πρώσο διπλωμάτη, Μπαρτόλντυ, που παρουσιάζει ένα σχετικά μεγαλύτερο ενδιαφέρον μιας και φέρεται ως η πρώτη (χρονικά) πηγή επί του θέματος που μας απασχολεί. Στον Μπαρτόλντυ αποδίδεται το βιβλίο Bruchstücke zur Näheren Kenntniss des Heutigen Griechenlands το οποίο κυκλοφόρησε το 1805 προφανώς στα γερμανικά και εν συνέχεια απ'ο,τι διαπίστωσα πρέπει να μεταφράστηκε και στα γαλλικά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπόρεσα να βρω πουθενά το γερμανικό βιβλίο εν αντιθέσει με τη γαλλική μετάφραση που βρήκα μετά βίας, και αυτό διότι τουλάχιστον το γερμανικό θα μπορούσα να το διαβάσω για να δω τι γράφει για το Ζάλογγο (καταραμένα γαλλικά). Επί τη ευκαιρία, λοιπόν, των πολλών γαλλικών κειμένων για τα οποία δεν βλέπω πουθενά κάποια σοβαρή μελέτη παρά μόνο κάτι μετέωρες μεταφορές μεταφράσεων (για τις οποίες δεν υπάρχουν καν πηγές ώστε να ελεγχθεί έστω η φερεγγυότητα αυτών) πρέπει να κάνουμε μια επολογή: είτε να αποδεχθούμε την μαρτυρία, είτε να μην την αποδεχθούμε. Εν προκειμένω όμως, επειδή εγώ σας έχω αφήσει μια ανοικτή εκκρεμότητα, θα επιλέξω τον τρίτο δρόμο, να την προσπεράσω ως ήσσονος σημασίας. Εξάλλου πλέον είναι σαν να καθόμαστε να κοσκινίζουμε την Ιλιάδα και να καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο Όμηρος έχει γράψει αηδίες όταν λέει ότι ο Αχιλλέας ήταν αθάνατος, ή ότι οι θεοί συμμετείχαν ενεργά στις μάχες. Για την Ιστορία πάντως πρέπει να αναφέρω ότι ο Μπαρτόλντυ δεν  μνημονεύει χορό, παρά αρκείται στην αναφορά του περιστατικού ως εξής: "Καμιά εκατοστή απ΄ αυτούς τους δυστυχισμένους είχαν αποτραβηχτεί βόρεια της Πρέβεζας στο Μοναστήρι του Ζαλόγγου. Τους επιτέθηκαν εκεί θεωρώντας ότι τάχα αυτή η τοποθεσία, πράγματι ισχυρή, θα μπορούσε να τους προσφέρει ένα νέο τόπο μόνιμης διαμονής, όπου και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε φρικτή. Τριάντα εννέα γυναίκες γκρεμίστηκαν από τα βράχια με τα παιδιά τους που μερικά ακόμη βύζαιναν."
Να πάμε όμως και στην τελευταία μαρτυρία (έχοντας αφήσει και την εκκρεμότητα).

Τελευταίος από τους εν wiki μνημονηυόμενους έμεινε (όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο) ο Χένρυ Χόλλαντ  ο οποίος είχε δημοσιεύσει ένα βιβλίο με τίτλο Travels in the Ionian Isles, Albania, Thessaly, Macedonia etc.durimg the years 1812 and 1813 (1815). Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που παραθέτει (ως αυθεντικές κιόλας) το περιστατικό συνέβη μόνο με "ρίψη" των βρεφών από τον γκρεμό δίχως να γίνεται περαιτέρω αναφορά στο τι συνέβη με τις γυναίκες. Εδώ, λοιπόν, πέραν του αρχικού ενθουσιασμού των από 'κεί, πρέπει να παρατηρήσουμε κάτι: πρώτον τις πληροφορίες στον σερ Χένρυ
τις έδινε ο οικοδεσπότης του στην περιοχή, ο Μουχτάρ Αγά δηλαδή Τουρκαλβανός. Βέβαια θα μου πείτε, το ότι είναι Τουρκαλβανός τον καθιστά λιγότερο έγκυρο; Απάντηση: ναι, διότι διαβάζοντας ολόκληρη την ιστορία του Σουλίου με τον Αλή Πασά (ιδίως) θα διαπιστώσουμε ότι τους για τους Σουλιώτες όλη την ώρα έπνεαν μένεα και προσπαθούσαν να τους μειώσουν ως αντίποινα που δεν κατάφερναν να τους σφάξουν. Θα μου πείτε τώρα, μήπως αυτό είναι αποκύημα της φαντασίας σου; Απάντηση: Όχι, διότι διαβάζοντας το κείμενο διαπιστώνουμε ότι οι γυναίκες πέταξαν τα βρέφη για να μην υποδουλωθούν. Οι γυναίκες όμως; Για τους εαυτούς των δεν σκέφτονταν τίποτε; Παραδόθηκαν; Και λίγο παρακάτω που λέει για τους "λίγους που επέζησαν" πόθεν έγιναν λίγοι; Θέλω να πω ότι η περιγραφεί έχει πολλά κενά, αλλά και να μην είχε, πάλι θα είχε μικρή σημασία.

Σε γενικές γραμμές γράψαμε για όλους (αν και πρακτικά σε άλλες πηγές μνημονεύονται και άλλοι), κάτι που μάλλον δεν έχει κάνει κανείς άλλος (ή τουλάχιστον εγώ δεν έχει τύχει να δω κάτι). Τι προκύπτει απ'όλ'αυτά;

Εδώ είναι όλο το ζουμί πλέον, μιας και φτάσαμε στην εκκρεμότητα που έχουμε αφήσει. Για το τέλος έχουμε τον αρκετά άγνωστο (διότι δεν έχει την τύχη να τον αναφέρει η wiki-, βλέπετε) Περικλή Ζερλέντη (1852-1925) και το έργο του Ηπειρώτικα Μελετήματα (1888). Στο τμήμα του εν λόγω πονήματος με τίτλο Η εν Ζάλογγω Καταστροφή ο Ζερλέντης αναφέρει πολλά ενδιαφέροντα και γι'αυτό θα παραθέσω τέσσερα διάσπαρτα τμήματα:



Τι έχουμε, λοιπόν, εδώ; Κατ' αρχήν στο πρώτο κομμάτι που έχω επιλέξει βλέπουμε ότι το συμβάν στο Ζάλογγο μνημονεύεται από έναν ακόμη ιστοριοδίφη. Στο δεύτερο κομμάτι (το κάτω αριστερά) το πράγμα γίνεται πιο ενδιαφέρον, διότι ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει το εξής εξόχως σημαντικό: όλοι όσοι είχαν γράψει μέχρι τότε για το Ζάλογγο αγνόησαν την μαρτυρία της Λάμπρως, που ήταν μία από τους επιζώντες του αυθεντικού περιστατικού και το μεγάλο ερώτημα είναι "πως είναι δυνατόν;". Θέλω να πω, έρχεται ένας άνθρωπος που κατονομάζει όσους έχουν αναφέρει το συμβάν (και μνημονεύει ακόμη και τους ξένους, έστω όχι ονομαστικά) και λέει ότι επλανήθησαν όλοι πλην του ιδίου και ως αποδεικτικό στοιχείο φέρνει ότι 85 χρόνια μετά την σφαγή κατάφερε και βρήκε μία εκ των επιζώντων (που τότε ήταν 7 ετών) και έβγαλε άκρη. Ας το κρατήσουμε αυτό. Στο τρίτο απόσπασμα (το πάνω δεξιά) ο Ζερλέντης μας αποκαλύπτει και πως έγινε η περί χορού ποιητική παρανόηση, η οποία αποδίδεται στον Χριστόφορο Περραιβό, ο οποίος στην τρίτη έκδοση του βιβλίου του ανασκεύασε το αρχικό σενάριο και το μετέφερε περισσότερο στα πραγματικά γεγονότα. Εδώ, λοιπόν, έχουμε ένα άλλο περίεργο σημείο, μιας και θύμα της καλοστημένης πλεκτάνης του Περραιβού έπεσε έως και ο Παπαρρηγόπουλος ο οποίος όχι μόνο την πάτησε, αλλά δεν έβγαλε -εν αντιθέσει με τον Περραιβό- καμία διορθωμένη επανατύπωση του βιβλίου του (σημειωτέον ότι εγώ από τον Περραιβό προφανώς έχω βρει μόνο κάποια από τις μεταγενέστερες διορθώσεις). Επίσης, δεν μπήκε καν (γενικώς κανείς) στον κόπο να επιβεβαιώσει ποια από τις εκδοχές του Περραιβού είναι η σωστή ή έστω να μνημονεύσει τους λόγους που αυτή συνέβη. Προσοχή, αυτά δεν τα γράφω για να καταδείξω ότι αφού δεν το έψαξε ο Παπαρρηγόπουλος τότε σημαίνει ότι η εκδοχή του Ζερλέντη δεν ισχύει, θέλω όμως να φανεί καθαρά ότι όπως δεν μπορούμε να στηριζόμαστε μόνο σε έναν που λέει ότι ο χορός συνέβη, έτσι δεν μπορούμε να στηριζόμαστε και σε έναν άλλον επειδή λέει ότι δεν συνέβη (και ο Ζερλέντης είναι ο μοναδικός που εναντιώνεται ότι δεν συνέβη, για το οποίο βασίζεται στην μαρτυρία μιας υπέργηρης μοναχής την οποίαν ουδείς άλλος είχε σκεφτεί να ρωτήσει). Και για το τέλος, προκειμένου να δείξουμε ότι όντως υφίσταται ένα λογικό κενό στον ειρμό, επέλεξα ένα τέταρτο απόσπασμα, στο οποίο ο Ζερλέντης καταλήγει σε ένα αρκετά περίεργο συμπέρασμα: αναφέρει ότι οι μαρτυρίες των υπολοίπων δεν είναι αξιόπιστες αφού κανείς δεν είχε πάει στο Ζάλογγο να διαπιστώσει, πράγμα που όπως γνωρίζουμε ήδη δεν ισχύει αφού και ο Περραιβός είχε πάει, και ο Μπαρτόλντυ, και ο Ληκ με τον Χόλλαντ αυτοπαρουσιάζονται να είχαν πάει και προφανώς αφού ο Ζερλέντης είχε μελετήσει τόσο πολύ (σε σημείο να μνημονεύει έως και τους ξένους) πρέπει να το γνώριζε. Αφετέρου, είναι περίεργο να εγκαλεί τους υπολοίπους ότι βασίστηκαν σε μαρτυρίες άλλων, όταν και ο ίδιος γράφει ότι βασίστηκε σε μαρτυρίες άλλων, ενώ ειδικότερα για την περίπτωση του Λάμπρου Κουτζονίκα που αναφέρει τον θεωρεί αναξιόπιστο επειδή βασίστηκε σε οικογενειακές παραδόσεις, άσχετα αν του αναγνωρίζει ότι αυτός ήταν εκεί. Κοινώς, ο μοναδικός που παρουσιάζεται ως αξιόπιστος είναι ο Ζερλέντης και ως απόδειξη επικαλείται τη λογική του ιδίου. Δεν ξέρω πως το βλέπετε εσείς, αλλά εμένα δεν με πολυενθουσιάζει η αποδεικτική μέθοδος που ακολουθεί, άσχετα αν βρίσκω το όλο πόνημά του εξαιρετικά σημαντικό, διότι μας βοηθάει να εξάγουμε πολύ σημαντικά συμπεράσματα. Και ποια είναι αυτά;

Είναι νομίζω εξαιρετικά σαφές ότι προκύπτει ακριβώς αυτό που έγραψα δίκην απορίας και πιο πάνω: και να μην έγινε χορός, κυριολεκτικά χορός, έχει σημασία; Εξετάζοντας τις μαρτυρίες καταλήγουμε σε δύο συμπεράσματα: πρώτον, ότι είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο η σφαγή στο Σούλι συνέβη και δεύτερον, ότι ο χορός (που έγκειται στις λεπτομέρειες του περιστατικού) μπορεί και να συνέβη αλλά μπορεί και όχι και το μόνο που βλέπουμε είναι ότι δεν έχουμε καμία απολύτως αξιόπιστη μαρτυρία και περί του ενός ενδεχομένου αλλά και περί του άλλου. Όπως λοιπόν είναι χαζό το να σκεφτόμαστε ότι ο χορός συνέβη πέραν πάσης αμφιβολίας, έτσι χαζό είναι και το αντίθετο. Ελάτε, λοιπόν, και εξηγήστε μου σας παρακαλώ πως είναι δυνατόν η Ρεπούση και οι περί αυτήν να έχουν καταλήξει τόσο άνετα και εύκολα στο συμπέρασμα ότι ο χορός ήταν εθνικός μύθος όταν έχουμε τόσες εκδοχές; Και για να μπαίνουμε ακόμη περισσότερο το επίκεντρο του ζητήματος, αυτό είναι που την ενδιαφέρει; Αν όντως ήταν ή δεν ήταν ιστορικό γεγονός ο χορός του Ζαλόγγου; Ή μήπως υπάρχει κάτι άλλο από πίσω;

Η σφαγή στο Σούλι έγινε. Την δε θυσία την αναφέρουν όλοι, άσχετα αν ο καθένας προσθέτει ή αφαιρεί τις δικές του λεπτομέρειες. Βλέπετε τότε δεν υπήρχε Ρεπούση να δώσει την... γενική κατεύθυνση και παρομοίως δεν υπήρχε ίντερνετ και κυρίως wiki- για να συλλέγονται οι... πληροφορίες. Άρα που καταλήγουμε; Στο ότι όπως και με τους ιστορικούς, που όπως εγώ απεχθάνομαι μέχρι αηδίας την Ρεπούση και εκτιμώ τον Καργάκο, έτσι άλλος μπορεί να γουστάρει το ακριβώς αντίθετο, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την άποψη της ιστορίας που γουστάρει να έχει ο καθένας. Γενικά πρέπει να κατανοήσουμε όλοι και ιδίως οι φερόμενοι επιστήμονες που τάχα μου κόπτονται ότι είναι και προοδευτικών ιδεών ότι στα θεωρητικά ζητήματα (όπως είναι τα ιστορικά) μπορούμε να έχουμε διαφορετικές ερμηνείες. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αρνηθούμε ακόμη και στους εθνομηδενιστές να έχουν άποψη, αλλά δεν θα την αποδεχθούμε κιόλας -και αυτό έγκειται στα προσωπικά γούστα και ατομικά δικαιώματα (πχ. ελευθερίας γνώμης) που έχει ο καθένας μας. Και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν θα καταντήσουμε να βάζουμε εικόνες από τα Κλασσικά Εικονογραφημένα θυμίζοντάς μου μια παλαιά διχογνωμία με κάποιον εξαιρετικά... φιλοσοφημένο πιστό που για να μου αποδείξει ότι ο Χριστός υπήρχε μου είχε φέρει ως παράδειγμα ότι όλες οι απεικονίσεις του ομοιάζουν μεταξύ τους. Επί τούτου, πάρτε για παράδειγμα ένα εξαιρετικά κωμικό άρθρο που παριστάνει την  άποψη ενός δημοσιογράφου της lifo που μεταξύ άλλων ενώ ο ίδιος έχει υιοθετήσει πλήρως όσα διάβασε στην ελληνική wikipedia (μέχρι και με την ίδιαν σειρά), κατηγορεί τους άλλους ότι δεν έχουν διαβάσει κιόλας λες και σε τούτη τη χώρα είναι πολλοί αυτοί που διαβάζουν. Αλλά όπως και με τον Βιασμό του Επίκουρου, έτσι κι εδώ ισχύει ότι όσο πιο άσχετος είσαι και όσο πιο πομποδώς μιλάς ταυτόχρονα, τόσο πιο διαβασμένος μπορείς να παρουσιαστείς. Εξάλλου δικαίωμα στην άποψη έχουν όλοι, όπως είχε πει εναργώς και ο Επιθεωρητής Κάλαχαν, μόνο που πλέον έχουμε μπερδέψει τις απόψεις με τις κωλοτρυπίδες...

Αλλά ξεφύγαμε.
Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να θεωρώ ότι ο χορός του Ζαλόγγου όντως έγινε, όπως αντίστοιχα δεν με ενδιαφέρει καν το αν θα αποδειχθεί και ότι δεν έγινε, διότι πολύ απλά είναι άνευ ουσίας. Ξέρω πολύ καλά ότι το γνωστό τραγούδι συνετέθη στις αρχές του 20ου αιώνα, όπως αντίστοιχα ξέρω ότι αντιστοίχου χρονικής περιόδου είναι και ο πίνακας "Κρυφό Σχολειό" του Γύζη. Αναφέρω επίτηδες το Κρυφό Σχολειό, διότι εδώ έχουμε να κάνουμε και με ένα άλλο εντελώς γελοίο επιχείρημα: έχουν αποδείξει, λέει, ότι το Κρυφό Σχολειό δεν υπήρξε, δεν συνέβη. Σώωωωωωωπα, μεγάλη ανακάλυψη. Μόνο που υπάρχει μια διαφορά: το Κρυφό Σχολειό βασίστηκε στον πίνακα του Γύζη και δεν υπάρχει καμία άλλη αξιόπιστη αναφορά πουθενά. Για το Σούλι και την σφαγή που έγινε εκεί υπάρχει πλήθος αναφορών οι οποίες μόνο πίνακες ζωγραφικής δεν είναι και αν αφήσουμε στην άκρη τον χορό θα διαπιστώσουμε ότι στο θέμα της σφαγής ουσιαστικά δεν αποκλίνουν και ιδιαίτερα μεταξύ τους, που είναι και η πραγματική ουσία. Θα μου πείτε τώρα ως δικηγόροι του διαβόλου ότι εσύ επικαλέστηκες την προφορική παράδοση και την ιστορική μνήμη πιο πάνω, αρνείσαι εδώ ότι μπορεί να υπήρχε κάτι αντίστοιχο και για το Κρυφό Σχολειό;
Απάντηση: ποτέ δεν αρνούμαι την προφορική παράδοση και ακριβώς επειδή μου αρέσει να μελετάω του μύθους προσπαθώ να βλέπω πίσω από αυτούς, δίχως αυτό να σημαίνει ότι τους διακρίνω επιτυχώς και όλους. Όμως η πραγματικότητα είναι πως όταν κάτι είναι τωόντι συμβάν, πάντα θα βρεις κάτι χειροπιαστό. Και ενώ για το Σούλι έχουμε πολλές μαρτυρίες (ήτοι το χειροπιαστό που λέμε) για το Κρυφό Σχολειό όπως και για τον Διγενή Ακρίτα όπως και για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά κλπ δεν υπάρχει τίποτε. Εδώ είναι και η ειδοποιός διαφορά και από αυτό προκύπτει το ότι το πρόβλημα δεν το έχουν οι μύθοι αλλά εμείς που μπορεί να τους χρησιμοποιούμε λάθος.

Από την άλλη πλευρά και η γενοκτονία των Ποντίων είναι κάτι το χειροπιαστό και καμία Ρεπούση δεν έχει δικαίωμα να την αμφισβητήσει διότι προσβάλει αμέτρητο κόσμο. Δεν είναι δυνατόν να επικαλείται ότι τάχα μου ήταν ιδιωτική επιστολή αυτή που έγραφε όλο αυτόν τον οχετό. Και όπως θέλει να έχει την δική της άποψη, έτσι να αναγνωρίσει το ίδιο δικαίωμα και σε όλους τους υπολοίπους. Δεν είναι δυνατόν να διαμαρτύρεται ότι πάνε να της επιβάλουν τι να λέει στην Ιστορία όταν η ίδια πάει να επιβάλει τι να λένε στην Ιστορία. Καταντάει φαιδρά γελοίο. Όταν έχουμε ένα ιστορικό συμβάν, πχ έναν πόλεμο, μία μάχη, πάντοτε θα υπάρχουν δύο αντιμαχόμενες πλευρές διότι η μία έχει άλλα συμφέροντα με την άλλη και πάντοτε συγκρουόμενα. Δεν είναι λογικό λοιπόν το αντικειμενικά ένα και μοναδικό συμβάν να προκαλεί διαφορετικές ερμηνείες; Φυσικά και είναι, όχι όμως για τη Ρεπούση και τους ομοϊδεάτες της.

Ας επιστρέψουμε λίγο στην εκπομπή (που βάζω στοίχημα ότι ακόμα δεν έχετε ακούσει). Όταν της τέθηκε το θέμα αν τελικώς αναγνωρίζει την γενοκτονία των Ποντίων, εκεί πλέον ξεκίνησε η εποποιϊα: αφού αναφέρθηκε στο τι ισχύει σε άλλες χώρες, αφού μας εξήγησε τι έχουν κάνει κάποιες χώρες της Βαλτικής και αφού κατέληξε στο μεγαλειώδες συμπέρασμα ότι αφού είναι Ιστορικός δεν την δεσμεύουν οι αποφάσεις του Κοινοβουλίου (υποθέτω ότι δεν την δεσμεύουν ούτε ως βουλευτή, αλλά ούτε και ως πολίτη. Άρα κι εμένα δεν με δεσμεύουν οι αποφάσεις του Κοινοβουλίου να πληρώνω τα μαλλιοκέφαλά μου δίχως να φταίω, άρα γιατί τα πληρώνω;) μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Δυστυχώς όπως σωστά παρατηρήσατε, στην απάντησή της ξέχασε να συμπεριλάβει την συνταγή για γεμιστά και το πως πρέπει να συντηρούμε τα καλοριφέρ κατά τους θερινούς μήνες, μιας και απάντησε με ό,τι άλλο άσχετο πλην του τι σκέφτεται για τους Ποντίους. Θυμήθηκε μόνο ότι είχε κάνει μια δήλωση υπέρ του τότε (όταν είχε φύγει το 2012) αλλά δεν θυμόταν πλέον τι είχε πει. Παρεμπιπτόντως, η πολυπλόκαμη και δύσκολη δήλωση είναι η εξής: "ο σεβασμός μου στη μνήμη του Ποντιακού Ελληνισμού είναι δεδομένος και δεν επιτρέπω σε κανέναν να τον αμφισβητεί", αν και την ίδιαν στιγμή η ίδια αμφισβητεί το δικαίωμα όλων των υπολοίπων να αμφισβητούν (στράφι πάει η διαχρονική ρήση νήφε και μέμνησω απιστείν). Λογικό, που να το θυμάται όλο αυτό το πράγμα. Το καλύτερο όμως ήρθε προς το τέλος, όταν ο δημοσιογράφος της επανέφερε το ερώτημα των ακροατών, αν τελικά αποδέχεται τη γενοκτονία των Ποντίων ή όχι όπου τι απάντησε; Ότι αφού ο κόσμος συμφωνεί μεταξύ του, γιατί θέλει να συμφωνούν και οι Ιστορικοί; Δηλαδή, όχι, δεν συμφωνεί. Και βέβαια δεν συμπεριλαμβάνει όλους τους Ιστορικούς, έτσι; Το δείξαμε πιο πάνω αυτό. Καταλάβατε, λοιπόν, πως πάει το πράγμα; Την Ρεπούση την ενδιαφέρει να φαγωθούν οι γωνίες και η Ιστορία να γίνει πιο στρογγυλή. Όπως λοιπόν δίχως πρακτικά σοβαρό λόγο οι Σμυρνιοί απλώς συνωστίστηκαν στην προκυμαία για να φύγουν (όπως αντίστοιχα συνωστίζονται οι σύγχρονοι για να μπουν στο πλοίο να πάνε για διακοπές υποθέτω), όπως γενοκτονία των Ποντίων δεν έγινε ποτέ παρά ήταν ένα γενικό έγκλημα, ίσως μαζί με ληστείες κλπ, έτσι και μέσα από τον χορό του Ζαλόγγου καταβάλλεται μια προσπάθεια να αποδειχθεί ότι αφού δεν έγινε πρακτικά δεν υπήρχε και λόγος για να γίνει άρα πάλι κακώς τα χώνουμε στους Τούρκους. Διότι αυτή είναι η τακτική, όλα αυτά πλέον να θεωρούνται στερεότυπα.

Και την ίδιαν στιγμή, στην Θράκη ετοιμάζονται για Κοσσοβοποίηση, αλλά η κυρία Ρεπούση κάποια στιγμή είναι βέβαιο ότι θα μας εξηγήσει πως μέχρι τώρα ήταν στερότυπο και το ότι η Θράκη ήταν ελληνική.

Πόσα παραδείγματα θέλετε για να κατανοήσετε ότι το θέμα ξεπερνάει το επιστημονικό πεδίο της Ιστορίας; Το Αιγαίο; Το Μακεδονικό; Το Κυπριακό; Το πρόσφατο θέμα που έχουν θέσει οι Αλβανοί της Τσαμουριάς; Το θέμα της Δυτικής Θράκης που σύντομα θα μπει με άσχημο τρόπο στην καθημερινότητά μας; Είναι αμέτρητα τα θέματα και όλα έχουν να κάνουν με τον έλεγχο, με την ισχύ, με την σφαίρα επιρροής. Και εδώ υπάρχει το εξής σημαντικό: δεν είναι ότι όλα αυτά τα θέματα παραφράζονται, αλλά ότι τωόντι διαθέτουν πολύπλευρες ερμηνείες και απλά έχει να κάνει με το πως θέλει να τα δει κάποιος. Μήπως να θυμηθούμε που βασίζονται οι Σκοπιανοί για την σκαιά προπαγάνδα τους; Ότι τα εδάφη τους κάποτε ανήκαν στην ιστορική Μακεδονία. Αυτό όντως είναι γεγονός. Από αυτό το γεγονός όμως τι λένε αυτοί; Ότι αφού τα εδάφη μας ανήκαν, τότε κι εμείς είμαστε Μακεδόνες. Ποιος να κάτσει ν'ασχοληθεί, τώρα, με το πότε ήρθαν οι Σλαύοι στην περιοχή; Οπότε ό,τι δηλώσεις είσαι. Και πάει λέγοντας. Διότι έχουμε ξεχάσει την πολύ επικύνδινη αλήθεια ότι η γειτονιά μας παραείναι εξίσου επικίνδυνη για να σταματήσουμε να είμαστε σε εγρήγορση, ξέχωρα ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να διαθέτουμε Ρεπούσηδες και άλλους εθνομηδενιστές που κόπτονται για την ελευθερία έκφρασης μόνο για την πάρτη τους.

Το πρόβλημα δεν είναι αν πλάθεις μύθους. Μύθους έπλαθαν και οι αρχαίοι και μεγαλούργησαν. Το θέμα -και το επαναλαμβάνω- είναι πως χρησιμοποιείς τους μύθους σου και προσωπικά αδυνατώ να καταλάβω τι πρόβλημα θα είχε μια καλή χρήση του χορού του Ζαλόγγου, αν αυτός όντως δεν συνέβη ποτέ. ΚΑι λυπάμαι γι'αυτό που θα πω, αλλά είναι αρκούντως φαιδρό το ότι ο περισσότερος κόσμος απ' αυτόν που ένοιωσε την ανάγκη να λάβει μέρος στην όλη κουβέντα (και με τις δύο πλευρές) έχει μάθει ότι το γνωστό δημοτικό τραγούδι είναι του 1908, αγνοεί όμως ότι τα γεγονότα του Σουλίου όχι έγιναν, αλλά κορυφώθηκαν το 1803 οπότε και τοποθετείται η συγκεκριμένη ιστορία / αφήγηση.

Δυστυχώς όμως ξεχνάμε ότι αυτή η χώρα δεν βγάζει μόνο Λεωνίδες και Πλάτωνες και Καζαντζάκηδες. Βγάζει και Εφιάλτες. Και μάλιστα πολλούς Εφιάλτες.

Εν κατακλείδι λοιπόν, αν και ξέρω ότι αρκετούς θα χαλάσει ο επίλογος, συμφωνώ απόλυτα με τον Μίκη Θεοδωράκη: αν η Ρεπούση δεν γουστάρει, μπορεί πολύ ελεύθερα να πάει στα τσακίδια να ησυχάσουμε κι εμείς.
Η καθημερινότητά μας έχει και άλλα σοβαρά προβλήματα και δεν χρειάζεται τώρα να μας χτυπάνε μεταξύ άλλων και από την ευαγή κάστα των εθνομηδενιστών.

Χαίρετε.




ΥΓ. Υπενθυμίζω ότι τα δύο τμήματα θα δημοσιευθούν όπως πάντα και ως ενιαίο σενδόνι.

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013

Ρεπουσιάς: το Έπος του Άσχετου (μέρος Α')

Το παρόν σενδόνι θα χωριστεί σε δύο μέρη: το πρώτο θα είναι αυτό της επεξεργασίας των δεδομένων που έχουμε αλλά και της αναφοράς των αυθεντών και μη, ενώ το δεύτερο θα είναι αυτό της παρουσίασης και ανάλυσης των ιστορικών στοιχείων. Τα δύο τμήματα θα κυκλοφορήσουν -εννοείται- για τους μερακλήδες και ως μονοκόμματο σενδόνι.
Άρξασθαι.


Αν και το θέμα μας είναι η εξαιρετικά ενοχλητική συνδρομή της Ρεπούση στην ούτως ή άλλως βεβαρυμένη καθημερινότητα όλων μας και με δεδομένο ότι σίγουρα δεν θ'ασχοληθούμε με αυτήν για τελευταία φορά, καλό είναι να ξεκινήσουμε με ένα φαινομενικά άσχετο μικρό κουίζ: τι κοινό έχουν ο Βερέμης, ο Τατσόπουλος και η Ρεπούση;

Πριν προχωρήσουμε στην απάντηση, ας περάσουμε από την μελέτη των στοιχείων Ουότσον και για να μελετήσουμε τα στοιχεία θα πρέπει να ακούσουμε προσεκτικά ολόκληρη την ραδιοφωνική εκπομπή του Σπύρου Χαριτάτου της 30/5/2013 στον ραδιοσταθμό Alpha 98,9, που ήταν και αυτή που σήκωσε τη θύελλα αντιδράσεων σχετικά με τον χορό του Ζαλόγγου και ο οποίος είναι η τελευταία αφορμή για το παρόν σενδόνι.



Την ακούσατε;
Δε νομίζω. Σιγά μην κάτσει άνθρωπος ν'ακούσει μια ώρα εκπομπή, ε; Ε, τότε για πείτε μου ρε παλουκάρια, αφού δεν την ακούσατε πως διάολο έχετε και άποψη; Για πείτε μου δηλαδή που διαβάσατε τι ώστε να καταφέρατε να αποκομίσετε μία. Υποθέτωντας ότι η Ρεπούση είπε το τάδε και όχι το δείνα; Ή θεωρώντας πως αποκλείεται να εννοούσε έτσι το παράλλο που είπε, διότι ακούγεται παράλογο και η Ρεπούση είναι λογικός άνθρωπος; Αφού δεν το άκουσες.

Εγώ όμως την άκουσα ολόκληρη. Κυριολεκτικώς την υπέφερα και κράτησα και σημειώσεις που θα μας φανούν πολύ χρήσιμες, όπως για παράδειγμα εκεί γύρω το 10:50 που άρχισε να μιλάει για τα... στερεότυπα που δημιουργούν μίσος ανάμεσα στους λαούς και λοιπές βλακείες και ως εκ τούτου πρέπει να παρουσιάζουμε μιαν Ιστορία πιο ευπρεπή, πράγμα πολύ περίεργο για μία ιστορικό μιας κι εγώ (που δεν είμαι) ήξερα ότι για να αποφύγεις τα ίδια λάθη πρέπει να διδαχθείς από τα αντίστοιχα του παρελθόντος. Αν τα λάθη του παρελθόντος δεν τα ξέρεις, τότε αποκλείεται να μάθεις από αυτά και φυσικά υπάρχει τεράστιος κίνδυνος να τα επαναλάβεις. Ακόμη κι αν φτιάξεις ένα έθνος αγράμματων ανθρώπων, όταν αύριο μεθαύριο θα πάει ο κυρ Μιχάλης ο ψαράς στο Μπουρδουκλονήσι που είναι κοντά στα παράλια της Τουρκίας να ψαρέψει όπως έκανε ο ίδιος επί 40 χρόνια και πιο πριν ο πατέρας του επί 50 χρόνια και πιο πριν ο παππούς του επί άλλα 50 χρόνια κ.ο.κ. και θα του πει ξαφνικά η τουρκική ακταιωρός "χανούμ μπυρέκ, γκιαούρ ντολμά άντε πίσ, εντώ τουρκική ΑΟΖ, ουστ, ουστ παλιοπούστ μπουγιουρούμ" τότε ο κυρ Μιχάλης αυτομάτως θα μισήσει τους Τούρκους όχι επειδή έχει ιστορικά προηγούμενα μαζί τους αλλά επειδή δεν του επιτρέπουν να επιβιώσει και αυτό θα συμβεί ακόμη κι αν μέχρι τότε έτρεφε τα καλύτερα αισθήματα γι'αυτούς. Οπότε το στρογγύλεμα της Ιστορίας δεν είναι δυνατόν να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα διότι πολύ απλά αποτελεί την εσφαλμένη οδό. Για να αποφύγεις τα λάθη λοιπόν θα πρέπει να μάθεις και τι έχεις κάνει και τι σου έχουν κάνει. Τα πάντα όλα που λέει κι ο Αλέφας. Όμως μην ξεφεύγουμε.

Είχαμε αφήσει μια ερώτηση αναπάντητη, αυτήν στο ξεκίνημα του σενδονιού μας δηλαδή τι κοινό έχουν ο Βερέμης, ο Τατσόπουλος και η Ρεπούση. Η απάντηση είναι: Διαβάζοντας τα βιογραφικά τους, ανακαλύπτουμε ενδιαφέροντα πράγματα, ενώ ταυτόχρονα μας δημιουργούνται και απορίες. Τι απορίες; Όταν κάποιος έχει σαφές βιογραφικό, ως πασίγνωστον τα αναφέρει όλα λεπτομερώς. Όταν αρχίζει να τα μπερδεύει το ένα από 'δώ με το άλλο από 'κει κλπ, ή που κάτι θέλει να κρύψει, ή που δεν τον πολυβολεύουν οι λεπτομέρειες και τις αποφεύγει με έναν εύσχημο τρόπο.

Ας πούμε, διαβάζοντας το βιογραφικό του Βερέμη (εναλλακτικά και εδώ, για τον οποίον τα έχουμε πει επισταμένως στην Βερεμιάδα σε ΚΔ' Παρωδίες αν θυμάστε) συνειδητοποιούμε ότι σπούδασε Ιστορία και Πολιτική Επιστήμη (ένα αντικείμενο) και στην Βοστώνη και στην Οξφόρδη. Βέβαια η πραγματικότητα είναι ότι ο Βερέμης έχει σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στην Βοστώνη και εν συνεχεία έκανε διδακτορικό Ιστορίας στην Οξφόρδη, αλλά η πρώτη απορία είναι γιατί δεν αποσαφηνίζεται; Υπάρχει λόγος; Τέλος πάντων για να μην ξεφεύγουμε από τώρα, ας κρατήσουμε το εξής: Ο Βερέμης είναι ιστορικός μόνο από σπόντα (ήτοι από το διδακτορικό του) και κυρίως επειδή υπάρχουν κάποιοι που θέλησαν να τον αποδεκτούν έτσι.

Πάμε στον Τατσόπουλο τώρα: αυτός εδώ επαγγέλλεται συγγραφεύς. Φέρεται να έχει σπουδάσει Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες και λέω φέρεται διότι κατά κάποιες άλλες φήμες (ή πληροφορίες, πείτε τις όπως θέλετε) δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αλλά κρατήστε το.

Ρεπούση τώρα, η πέτρα του σκανδάλου. Κατ' αρχήν ας ασχοληθούμε με το δικό της βιογραφικό που εκλαμβάνω και ως πιο επίσημο από όλα (εναλλακτικά μπορείτε να διαβάσετε και το αντίστοιχο από την ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, αλλά και από το ΑΠΘ). Από το αρκετά νεφελώδες βιογραφικό μας, ανακαλύπτουμε κατ' αρχήν ότι η γυναίκα ξεκίνησε από τη γαλλική φιλολογία. Στο τέλος κατέληξε και με ένα διδακτορικό στην Ιστορία, ενώ αν και από πουθενά δεν προκύπτει με σαφήνεια, να δεχτώ καλή τη πίστη ότι μεσολάβησαν και κατατακτήριες στο τμήμα Ιστορίας της Φιλοσοφικής. Το θέτω έτσι και για να καταδειχθεί η απορία μου για το νεφελώδες του βιογραφικού αλλά και για να καταλήξουμε τέλος πάντων ότι αυτή έχει ας πούμε περισσότερη σχέση με την Ιστορία από τους άλλους δύο.

Ας εξάγουμε, λοιπόν, ένα πρώτο συμπέρασμα αναλογιζόμενοι κάποια από τα γεγονότα των ημερών ήτοι ότι η κυρία Ρεπούση ουσιαστικά ξέκοψε από την πλέμπα, ούτως ειπείν τους μη ιστορικούς, το δικαίωμα στην άποψη επί θεμάτων Ιστορίας και θα το κάνουμε ενθυμούμενοι τι είχε γίνει με το "ντοκυμανταίρ" (προσοχή στα εισαγωγικά) 1821 του ΣΚΑΪ. Το συμπέρασμα αυτό είναι ότι η Ρεπούση ως ιστορικός που είναι έχει κάθε δικαίωμα να λέει ό,τι της καπνίσει για την Ιστορία, δικαίωμα που για κάποιον λόγο δεν έχουν όσοι δεν είναι κατ' επάγγελμα ιστορικοί. Την ίδιαν στιγμή βέβαια το ίδιο δικαίωμα όπως θυμόμαστε έχει και ο κύριος Βερέμης που δεν είναι ακριβώς ιστορικός αλλά μάλλον ντεμέκ (ήτοι στο περίπου), ενώ βεβαίως όπως πολύ καλά θυμόμαστε αντίστοιχο δικαίωμα έχει και ο καθόλου ιστορικός ή μάλλον να το πούμε πιο σωστά και ο "δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία" Τατσόπουλος. Ώπα, κάτι δεν πάει καλά, υπάρχει μια ανακολουθία. Από που και ως που ο Τατσόπουλος που δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο να έχει το δικαίωμα να λέγει έως και τον Κολοκοτρώνη πούστη και να το περνάει ως προσωπικό αστεϊσμό αλλά όλοι οι υπόλοιποι να μην έχουμε καν δικαίωμα να κρίνουμε ιστορικά γεγονότα;

Βέβαια, διαβάζοντας τον αντίλογο η αλήθεια είναι ότι γελάμε, διότι ποιοι απάντησαν εις την κυρία Ρεπούση (και δεν αναφέρομαι εις ημάς, την πλέμπα δηλαδή); Μεταξύ άλλων και ο Σαράντος Καργάκος (η λακωνική απάντηση εδώ) ο οποίος είναι φιλόλογος αλλά με πλουσιότατο συγγραφικό (και όχι μόνο) έργο επί ιστορικών ζητημάτων (και βασικά πολύ πλουσιότερο από της Ρεπούση κιόλας), και ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης ( η απάντηση εδώ) που είναι επίσης Ιστορικός και καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας (όπου αυτός είναι τουλάχιστον κανονικός, ούτε τάχα μου σαν τον Βερέμη, ούτε αναπληρωτής σαν την Ρεπούση). Τι είπε η Ρεπούση (μεταξύ άλλων); "Αφήστε την Ιστορία ήσυχη". Μην ασχολούνται όσοι δεν είναι ιστορικοί. Και αυτό που δεν κατάλαβα είναι αν αυτό πήγαινε προς τον Φωτιάδη ή τον Βερέμη, διότι ο Βερέμης όπως έχουμε ήδη αναπτύξει εναργώς είναι αποδεκτός διότι πολύ απλά είναι εθνομηδενιστής. Είναι ο άνθρωπος για τον οποίον "η Μονεμβασιά δεν ήταν πολύ σημαντική αλλά εκεί είχαμε αποφασίσει να πάμε", έτσι για να μην ξεχνιώμαστε κιόλας. Και σε αυτό το σημείο μου δημιουργούνται απορίες, έντονες και μεγάλες.

Μήπως τελικά το κριτήριο με το οποίο η Ρεπούση, η Δραγώνα (την έχουμε ξεχάσει αυτή, ε;), ο Βερέμης, ο Τατσόπουλος και πολλοί άλλοι γίνονται αποδεκτοί δεν είναι για το αντικείμενό τους αλλά για την άποψη που εκφράζουν; Μήπως για τον ίδιον λόγο κάποιοι άλλοι δεν γίνονται αποδεκτοί; Βέβαια αυτό δεν είναι αρνητικό, αλλά δεν είναι άμα ισχύει για όλους, έτσι; Θέλω να πω ότι όλοι μας έχουμε ίσο δικαίωμα στην ελευθερία γνώμης, έτσι; Ή μήπως δεν είναι έτσι;

Η αλήθεια είναι ότι όπου κι αν κοιτάξεις στο διαδίκτυο κυκλοφορεί το ένα (και συνήθως μοναδικό) παράδειγμα ότι η Ρεπούση είναι ιστορικός οπότε εσένα τι λόγος σου πέφτει; Ποιος είσαι εσύ ρε πλέμπα (Σ.σ. ο όρος συμπεριλαμβάνει προφανώς και ιστορικούς της άλλης πλευράς) που δεν είσαι καν του αντικειμένου και που θα εκφέρεις άποψη;

Ερώτηση: καλύτερα ποιος ξέρει; Κάποιος που ξεριζώθηκε χάνοντας τα πάντα (μέχρι και ανθρώπους) ή η Ρεπούση; Κάποιος αυτόπτης μάρτυρας, ή η Ρεπούση;
Αφήστε την απάντηση, δεν την περιμένω διότι φέρνει σε δύσκολη θέση. Ας παίξουμε λίγο το παιχνίδι της άλλης πλευράς με δύο πολύ αστεία παραδείγματα! Αστεία όχι ένεκα του περιεχομένου τους αλλά για την αμηχανία που προκαλούν.

Παράδειγμα πρώτον: Γιόσεφ Μένγκελε, κυρίες και κύριοι! Επάγγελμα, ιατρός. Μέγιστος επιστήμων που προσέφερε τα πάντα στην ιατρική της οποίας υπήρξε πιστός υπηρέτης. Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα.
Θα μου πείτε, μα ο Μένγκελε ήταν χασάπης.
Όχι βέβαια! Σας απαντώ.
Κατ' αρχήν ήσασταν εκεί να δείτε αν όντως ήταν χασάπης; Όχι. Άρα πως το κρίνετε; Βασίζεστε σε μαρτυρίες άλλων, προφανώς. Και τι είναι αυτοί οι άλλοι; Μήπως είναι ιατροί; Όχι.
Μήπως είστε εσείς ιατρός; Όχι. Άρα πως τολμάτε να κρίνετε το έργο αυτού του του λαμπρού επιστήμονος; Δηλαδή να βγουν οι γιατροί και να το κρίνουν να το δεχθώ, αλλά εσείς; Η πλέμπα; Α, και σημειωτέον, εννοείται ότι δεν θα γίνει αποδεκτή η άποψη όλων των ιατρών έτσι; Θα δεχθούμε εκείνες μόνο των ιατρών που θέλουμε. Τους άλλους θα τους πετάξουμε εις την αρένα του χλευασμού. Ή μήπως γίνεται κάτι άλλο, διαφορετικό εδώ πέρα;
Ναι, ξέρω τι θα μου αντιτάξετε, ότι με την ίδια λογική να αρχίσουμε να λέμε το αντίθετο και στους αστροφυσικούς και στους μαθηματικούς και στους βιολόγους κλπ και επίσης να παραδεχθούμε ότι και ο Σεραφείμ του Πειραιώς έχει δικαίωμα να έχει άποψη επί των επιστημονικών ζητημάτων.

Μέγιστο λάθος, διότι υπάρχει μία τεράστια διαφορά: η φιλοσοφία, η Ιστορία, η θεολογία κλπ είναι εντελώς θεωρητικά ζητήματα που σηκώνουν τις ερμηνείες και αυτό το λέω ακόμη και για την Ιστορία, σαφώς. Αντίθετα, τα μαθηματικά, η φυσική κλπ είναι επιστήμες με χειροπιαστά αποτελέσματα και γι'αυτό άλλωστε λέμε ότι απαιτούνται και αποδείξεις (κάτι που δεν απαιτείται για την Ιστορία ας πούμε, εν αντιθέσει με την αρχαιολογία βέβαια!). Παρομοίως, σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις σε τέτοιες επιστήμες όταν κάτι πρέπει να γίνει αποδεκτό αλλά είναι αδύνατον ή δύσκολο ή δεν απαιτείται να το αποδείξουμε, τότε κάνουμε λόγο για Αξίωμα, τα οποία είναι απολύτως αποδεκτά από τις επιστημονικές κοινότητες. Εδώ πέρα τι έχουμε όμως; Έχουμε μία ιστορικό η οποία ανήκει σε μία πολύ συγκεκριμένη ομάδα που έχει συγκεκριμένους σκοπούς (και δεν τους κρύβει, αρκεί να τους πιέσεις να τους πουν) οι οποίοι όχι μόνο επιχειρούν να επιβάλλουν τη δική τους άποψη αλλά αρνούνται και το δικαίωμα όλων των υπολοίπων να έχουν άποψη. Και όταν τους πολυζορίσεις τι σου λένε, ότι πρέπει ν'αφήσετε την Ιστορία στον Αυθέντη.

Ο Αυθέντης, που είναι και η πάσα για το δεύτερο παράδειγμα που παραλίγο να ξεχάσουμε: μου προκαλεί τεράστια έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί (μα πάρα πολλοί) από εκείνους που αντιμετωπίζουν την Ρεπούση ως μοναδικό αυθέντη που κατέχει την απόλυτη αλήθεια, είναι και κατά της εκκλησίας ταυτόχρονα. Μα πως είναι δυνατόν; Αφού και η εκκλησία αυθέντη έχει, το πρόβλημα που βρίσκεται; Ή εναντιώνεσαι σε κάθε αυθέντη ή μην το κάνεις προς κανέναν. Το να μου αντικαταστήσεις τον έναν με κάποιον άλλον τι να το κάνω;

Οπότε σε αυτό το σημείο εξάγουμε ένα ακόμη χρήσιμο συμπέρασμα για το οποίο καλό είναι να κάνουμε μια μικρή ανακεφαλαίωση. Η ιστορία ξεκίνησε με ένα e-mail που κυκλοφόρησε το real.gr.
Σύμφωνα με το μέηλ αυτό, η κυρία Ρεπούση εξέφραζε έντονες ανησυχίες ότι αν γίνει καμιά στραβή με το αντιρατσιστικό, τι θα συμβεί σ'εκείνους (όπως η ίδια) που δεν γουστάρουν να αναγνωρίζουν την γενοκτονία των Ποντίων ας πούμε; Θα ποινικοποιηθεί η άποψή τους; Τάχα μου η κυρία Ρεπούση κόπτεται για την ελευθερία έκφρασης, ότι ποινικοποιούμε την άποψη, όμως κατά βάθος αυτό που κάνει είναι ακριβώς το ίδιο προς το φασιστικότερον κιόλας μιας και δεν ενδιαφέρεται για την ποινικοποίηση της άποψης γενικώς αλλά για την ενδεχόμενη ποινικοποίηση της δικής της και των ομοϊδεατών της. Προπαγανδίζει δεξιά κι αριστερά αυτό που θέλει, απαξιώνει τους πάντες που εναντιώνονται επιστήμονες και μη, αρνείται στους μη Ιστορικούς να έχουν άποψη και ταυτόχρονα έχει συνδράμει (με το περιβόητο βιβλίο Ιστορίας) να διαμορφωθούν συνειδήσεις, παραδεχόμενη ότι επιχειρεί στρογγύλεμα της ιστορίας για να αμβλυνθούν τα μίση. Και αφού επεχείρησε να τα κάνει όλα αυτά, μόλις είδε της αντιδράσεις άρχισε να κλαίει και να ωρύεται ότι πάνε να την ποινικοποιήσουν την άποψη παίρνοντάς της και το γλειφιντζούρι ή το παιχνίδι ταυτόχρονα.

Διότι αν έχεις σφάξει αρκετές χιλιάδες, αυτό είναι κριτήριο μόνο για τον Μένγκελε, όχι για τους νεότουρκους. Αν έγινε ή δεν έγινε γενοκτονία, αυτό θα το κρίνει η Ρεπούση και η κάθε Ρεπούση, για την οποίαν ειρήσθω εν παρόδω να πούμε ότι ειπώθηκε πως εξέφραζε προσωπική άποψη. Από που ειπώθηκε; Μα και από την ίδιαν και από το κόμμα της. Όταν τη ρώτησαν αρχικά είπε ότι δεν απέστειλε τέτοια επιστολή προς τον ΣΥΡΙΖΑ (υπονοώντας ότι δεν την έγραψε) και όταν απεδείχθη ότι το μέηλ ήταν αυθεντικό το γύρισε ότι ήταν προσωπικές απόψεις, λες και την ρώτησε κανείς αυτό το πράγμα. Και την ίδιαν στιγμή ο Δον κυρ-Φώτης που την έχει ως επιστήμονα στη θέση του τομεάρχη Παηδίας, την "εξέθεσε" λέγοντας ότι δεν εκφράζει θέσεις του κόμματος. Να γελάς, πραγματικά.

Εγώ όμως εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω με ποιο κριτήριο (αν όχι -και το αποδέχομαι αυτό- τα προσωπικά γούστα του καθενός όπου αν τα αποδεχόμαστε για κάποιους γιατί να μην τα αποδεχόμαστε και για τους υπολοίπους;) καταδικάζουμε άλλους Ιστορικούς που μπορεί να έχουν να παρουσιάσουν και σημαντικότερες εργασίες κιόλας (μιας και έχουν αρχίσει ν'ακούγονται διάφορα για το πως έφτασε να γίνει αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο -το λινκ έχει και άλλο λινκ μέσα). Να σας πω και κάτι που είμαι σε θέση να γνωρίζω; Η Ρεπούση όταν δίδασκε στην Ιωνίδειο στον Πειραιά, ως φιλόλογος της γαλλικής δίδασκε και όχι ως Ιστορικός. Για την ακρίβεια, υπάρχει κιόλας μια τάση να φορτώνεται σε φιλολόγους το μάθημα της Ιστορίας στα σχολεία για να συμπληρώνουν ώρες κιόλας, έτσι για να ξέρουμε και πως αντιμετωπίζει το μάθημά της η Ελληνική Παηδία. Όπως και να έχει, ήδη έχουμε βγάλει κάποια επιπλέον συμπεράσματα (ιδίως αν έχουμε ακούσει την παραπάνω εκπομπή) ένα εκ των οποίων είναι ότι την Ρεπούση πρέπει να την κρίνουμε με βάση το τι λέει αυτή και όχι το τι λένε άλλοι, ή τι είναι οι άλλοι, ή ποια είναι η γενικότερη τάση, ως επίσης ότι ούτε καν την ίδιαν παίρνει πολύ να την δούμε μόνο ως ιστορικό διότι απλούστατα έχει από άλλο αντικείμενο ξεκίνησε κι αυτή. Κοινώς, να τους αντιμετωπίζουμε όλους με τα ίδια κριτήρια και όταν θέλουμε να λάβουμε προσωπική -υποκειμενική- θέση, τότε -ναι- να βάλουμε και τα προσωπικά γούστα στη μέση. Όχι όμως για να παραστήσουμε τους τάχα μου αντικειμενικούς, έτσι;

Και η Ρεπούση τι λέει; Πρώτον, ότι επειδή υπάρχει μια γενικότερη τάση να υποβαθμίσουμε την Ιστορία, ας το κάνουμε κι εμείς και αφού δεν θέλετε θα σας το επιβάλουμε. Κοινώς, εσείς δεν έχετε δικαίωμα να έχετε δική σας άποψη και η Ιστορία δεν είναι κάτι που μπορείτε να το κρίνεται αλλά κάτι που θα σας πω εγώ, ο Αυθέντης, για το πως θα το αποδέχεστε. Στο αυτό πλαίσιο λοιπόν, όπως δεν αποδεχόμαστε ότι έγινε κάτι σοβαρό στην Σμύρνη, έτσι δεν αποδεχόμαστε και ότι έγινε γενοκτονία των Ποντίων. Επειδή αυτό όμως παραήταν βαρύ, τι έγινε μετά για να θαφτεί το θέμα; Βγήκε στη φόρα κάτι πιο ανώδυνο, αυτό με τον χορό του Ζαλόγγου διότι ήταν απολύτως βέβαιο ότι ο κλασικός μαλάκας ο Έλληνας θα τσίμπαγε το δόλωμα και θα άφηνε τους Ποντίους και τις γενικότερες ανθελληνικές και εθνομηδενιστικές απόψεις της Ρεπούση στην άκρη, βάζοντας στο προσκήνιο ένα θέμα για το οποίο τωόντι μπορεί να γίνει μεγάλη συζήτηση και κυρίως να μην τελειώνει ποτέ. Διότι το θέμα που έχει τεθεί δεν είναι το αν έγινε ή δεν έγινε η σφαγή στο Σούλι, ούτε το αν οι Σουλιώτισσες είχα περιοριστεί/εγκλωβιστεί στον γκρεμό, παρά στο αν έγινε ή δεν έγινε ο χορός, όπου παρεμπιπτόντως αν αποδειχθεί ότι ο χορός δεν έγινε, σύμφωνα με την ρεπούσεια λογική αυτό θα αποδείξει με κάποιον μαγικό τρόπο και ότι τελικώς και στο Ζάλογγο δεν είχε γίνει κάτι (αλλά αυτό είναι για το μέλλον). Όμως μην ξεφεύγουμε...

Αρχίζουμε, πλέον, να μπαίνουμε σε αμιγώς ιστορικά ζητήματα. Εδώ το πράγμα θα γίνει πολύ ενδιαφέρον και όπως καταλαβαίνετε μέχρι τώρα ήμασταν ακόμη στον πρόλογο. Να υπενθυμίσω εκ νέου ότι δεν είμαι ιστορικός, απλά θα κάνω μια φιλότιμη μελέτη στις γραμμές που θα ακολουθήσουν με ένα έστω άσχετο πτυχίο κάποιας σχολής της τριτοβάθμιας (την οποίαν τελείωσα εν αντιθέσει με τον Τατσόπουλο, αν πάντοτε οι φήμες είναι αληθείς) οπότε αν ο Τατσόπουλος (που υπερασπίστηκε και τη Ρεπούση, αυτό έλειπε δα!) έχει δικαίωμα να έχει άποψη επί της Ιστορίας μία φορά, τότε εγώ έχω τουλάχιστον δύο, παρόλο που για τον ίδιον όλοι εμείς δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά ένας επικίνδυνος μισαλλόδοξος αχταρμάς.

.



Σάββατο 25 Μαΐου 2013

Δημοκρατικές Αναμνήσεις: Το Κίνημα του Ναυτικού

Πριν από μερικές ημέρες (συγκεκριμένα την 5η Απριλίου) πέθανε ο Ναύαρχος Νικόλαος Παππάς, ένας άνθρωπος όχι ιδιαίτερα γνωστός αν και είχε συνδέσει το όνομά του με μία μείζονα ενέργεια κατά της χούντας των Συνταγματαρχών (δύο ενδιαφέροντα αφιερώματα εδώ κι εδώ).
Ο Παππάς ήταν κυβερνήτης του Αντιτορπιλικού Βέλος όταν με τη σύμφωνη γνώμη του πληρώματος το οδήγησε στην Ιταλία για να εκφράσει την αντίθεσή του στην δικτατορία και παράλληλα να στρέψει πάνω στην Ελλάδα τα φώτα της (παγκοσμίου) δημοσιότητος. Ήθελα και τότε να γράψω κάτι όπως είχα γράψει παλαιότερα και για τον Λάκη Σάντα άλλωστε, μιας και θεωρώ τον Παππά αγωνιστή της Δημοκρατίας με την οποίαν έχω αρκετές ευαισθησίες όπως γνωρίζετε όσοι διαβάζετε προσεκτικά ετούτο το βλόγι, όμως επέλεξα να μην γράψω κάτι στην ημέρα του θανάτου του. Το κράτησα για την επέτειο της ανταρσίας του Αντιτορπιλικού Βέλος, η οποία είναι σήμερα: η ανταρσία κατά της απριλιανής χούντας που αποτέλεσε και μέγιστη έκφανση του κινήματος του Ναυτικού (το οποίο επειδή προδόθηκε δεν έγινε ουσιαστικά). Η ανταρσία έγινε την 25η Μαϊου 1973.

Πολλοί νομίζουν ότι αυτό το έκανε με ευκολία, λες και ήταν δικό του το πλοίο. Λάθος. Είναι ελάχιστα γνωστό ότι η χούντα όχι μόνο τον έδιωξε από τις τάξεις του Ναυτικού (σιγά μην τον άφηνε) αλλά του αφαίρεσε και την ελληνική ιθαγένεια. Παραταύτα, ο Ναύαρχος Παππάς αναλογιζόμενος το καθήκον του απέναντι στον ελληνικό λαό, έπραξε κατά συνείδηση αψηφώντας και τους κινδύνους και τις συνέπειες. Εξάλλου όπως είπα το Κίνημα είχε ήδη προδοθεί.

Σαν σήμερα, λοιπόν, με νατοϊκή άσκηση σε εξέλιξη ο Παππάς αφού πρώτα συζήτησε (πράγμα μάλλον όχι πολύ συνηθισμένο) με το πλήρωμα του πλοίου και με την σύμφωνη γνώμη του αποφασίζει αφού ενημερώσει τη νατοϊκή διοίκηση να αποχωρήσει και να κινηθεί προς το Φιουμιτσίνο της Ιταλίας. Εκεί ζήτησε πολιτικό άσυλο (όχι μόνος του βέβαια) και ξεκίνησε μια προσπάθεια να καταγγείλει τη δικτατορία, η οποία παρά το γεγονός ότι είχε καταφέρει να αποτρέψει το Κίνημα του Ναυτικού, αυτήν την εξέλιξη δεν την περίμενε και φυσικά δεν ήξερε πως να την αντιμετωπίσει. Οι ενέργειες του πληρώματος και του κυβερνήτη συγκέντρωσαν όντως τα φώτα της δημοσιότητος και γενικά έβαλαν και αυτές το λιθαράκι τους στην πτώση της αμερικανόφερτης χούντας.

Η αξία του Κινήματος του Ναυτικού είναι τεράστια στις μέρες μας που η Δημοκρατία κλυδωνίζεται και μοιάζει έτοιμη να καταρρεύσει. Αλήθεια, ποια Δημοκρατία έχουμε; Τη δημοκρατία των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου; Των συλλήβδην συγγραφών/επιχωματώσεων πάνω σε ένα μόλις άρθρο; Της διαδικασίας του κατεπείγοντος στα πάντα; Της κομματικής πειθαρχίας;
Μια δημοκρατία που ο ύψιστος Νόμος, το Σύνταγμα έχει γίνει κουρελόχαρτο; Μιας δημοκρατίας που το μόνο που ενδιαφέρεται είναι το πως θα απεμπωληθεί/ξεπουληθεί και δη, στην χαμηλότερη δυνατή τιμή; Μια δημοκρατία που ό,τι κι αν κάνεις στο Σύνταγμα (αν είσαι πολιτικός φυσικά) ποιος θα τολμήσει να σου κάνει το παραμικρό;

Αλήθεια, η παρούσα Δημοκρατία εγγυάται την αξιοπρέπεια του κόσμου όπως δεσμεύεται; Εγγυάται την εργασία; Εγγυάται την πρόσβαση στην Υγεία; Εγγυάται τη δωρεάν Παιδεία; Προασπίζεται τις ατομικές ελευθερίες; Τηρεί τα εργασιακά δικαιώματα; Σέβεται το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, του συνεταιρίζεσθαι και του συναθροίζεσθαι;

Οι καιροί που ζούμε είναι σκοτεινοί μέχρι εκεί που δεν πάει.
Τα προγράμματα της τάχα μου σωτηρίας δεν βγαίνουν και διαδέχονται το ένα το άλλο. Το φως στο τούνελ συνεχώς επικαλείται αλλά δεν φαίνεται πουθενά. Όλη την ώρα ακούμε ξυπνητζίδικες ατάκες συνήθως χαμηλού πνευματικού επιπέδου (όπως πχ μια από τις αγαπημένες του τρέχοντος πρωθυπουργού, σχετικά με το βαθύτερο σκοτάδι που είναι λίγο πριν την ανατολή) που αποσκοπούν στο να κάνει λίγη ακόμη υπομονή ο κόσμος και να μην ξεσπάσει, να μην ξεσηκωθεί. Είμαστε πλέον σε μια φάση που γίνονται ενέσεις τόνωσης του ηθικού, ότι το πρόγραμμα βγαίνει, η σωτηρία είναι κοντά. Βέβαια οι άστεγοι πληθαίνουν, το ίδιο και οι αυτοκτονίες. Μόλις προχθές διέρρευσε ότι μετά από ένα ιδιαίτερα γενναίο κούρεμα (έτσι δεν έλεγαν;) με πλήθος αιματηρών μέτρων όλα αυτά τα τρία χρόνια, το χρέος έχει μειωθεί μόλις κατά 1,3 δις ευρώ (φυσικά το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά πολύ περισσότερο). Αλλά πρέπει να κάνουμε υπομονή. Πρέπει να κόψουμε χρήματα από το φαγητό και να μην έχουμε να πάρουμε τα φάρμακά μας αν χρειαστεί, διότι δεν είναι δυνατόν να παρουσιαστούμε αφερέγγυοι στους δανειστές μας, τώρα που το κλίμα αλλάζει... Κι αν δεν πειστείς, έχουμε τόνους δακρυγόνα, έχουμε συλλήψεις (προαιρετικές τε και μη), έχουμε ψυχολογικό πόλεμο, έχουμε διαπόμπευση, έχουμε καταδίκες, απ'όλα έχει ο μπαξές. Είναι αυτή δημοκρατία; Μάλλον περί δημιοκρατίας πρόκειται.

Ο κόσμος στον οποίον ζούμε αλλάζει και μάλιστα με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Όσα επιχειρήθηκαν να γίνουν προ μερικών μόλις ετών και απέτυχαν (βλ. Ευρωσύνταγμα και κατ' επέκτασιν η πολιτική ένωση της Ευρώπης) πλέον γίνονται διά της βίας διότι σε αντίθετη περίπτωση το κοινό νόμισμα θα καταρρεύσει (και πιθανώς άμεσα κιόλας). Σε αυτό αποσκοπεί η διαρκής σπουδή ιδίως των Γερμανών αλλά και των λοιπών τεχνοκρατών για αφαίρεση περαιτέρω εθνικής κυριαρχίας. Και το θέμα είναι ότι αυτοί που κάνουν μια ολόκληρη Ήπειρο να αγωνιά και να υποφέρει, είναι αυτοί που θέλουν να φτιάξουν και τους όρους του παιχνιδιού σε μια νέα τάξη πραγμάτων, όπου όλοι μας θα είμαστε όπως οι μπαταρίες στην πασίγνωστη ταινία Μάτριξ. Τρέμω και μόνο στην ιδέα. Διότι αν δεν το έχετε καταλάβει, το πράγμα πάει ολοταχώς προς μια βίαιότατη πολιτική και τραπεζική ένωση (που ακολουθούν την νομισματική). Το όνειρο του Χίτλερ επιτέλους θα γίνει πραγματικότητα: η Ευρώπη ενωμένη υπό την σκεπή της Γερμανίας και οι μπολσεβίκοι απ'έξω.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, τόσο οι ενέργειες όπως αυτή του Κινήματος του Ναυτικού, αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία. Μας θυμίζουν πόσα μπορούμε να κάνουμε αλλά δεν τολμάμε. Μας έχουν κατατρομοκρατήσει. Μας έχουν κατασυκοφαντήσει. Μας κυνηγούν αδιάκοπα και πάντοτε με καρότο εκτός από το μαστίγιο, διότι πρέπει να υπάρχει και η λαϊκή βούληση που και που ώστε να νομιμοποιεί την όλη ασυδοσία. Όμως το Κίνημα του Ναυτικού πρέπει να μας υπενθυμίζει πόσα μπορούμε να κάνουμε. Η βαρειά σκιά του Ναυάρχου Παππά θα είναι από πάνω μας, μαζί με άλλους αγωνιστές της Εθνεγερσίας τε και της Αντίστασης να μας δείχνουν το δρόμο.

Αρκεί να βρούμε τ'αρχίδια που έχουμε χάσει, μιας και πολύ φοβάμαι ότι μας βολεύει περισσότερο να τ'αφήσουμε μέσα στο συρτάρι.

Τιμής ένεκεν και εις μνήμην ταυτόχρονα.
Χαρείτε έστω και τα υπολείμματα δημοκρατία που έχουν μείνει διότι σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχουν ούτε αυτά.

Για την Ιστορία:

«Πιστοί στη συμμαχία και στον πολιτισμό των λαών μας, ο οποίος έχει θεμελιωθεί επί των αρχών της δημοκρατίας, της προσωπικής ελευθερίας και του σεβασμού των νόμων, όλοι οι αξιωματικοί και το πλήρωμα (270 άνδρες) του πλοίου μου, ως ένας άνθρωπος, πιστοί στον δοθέντα όρκο μας, με βαθύτατη λύπη εγκαταλείπουμε τις ασκήσεις. Με τη συμπάθεια ολόκληρου του ελεύθερου κόσμου θα παλέψουμε για να επαναφέρουμε τη δημοκρατία στην Ελλάδα.
Σας είναι πολύ καλά γνωστό και ιδιαιτέρως στους Αμερικανούς ότι μια συμμορία ιδιοτελών αξιωματικών επέβαλε στην Ελλάδα μια απάνθρωπη και μισητή δικτατορία προ έξι και πλέον ετών. Η σημερινή εξέγερση του Ναυτικού ανταποκρίνεται στα αισθήματα ολόκληρου του λαού της χώρας μας».

Σύμφωνα δε, με τον αστικό μύθο, ο Τούρκος διοικητής της άσκησης, πλοίαρχος Μπιρέν, μόλις πήρε το σήμα απάντησε: «Good luck Νick» (Καλή Τύχη Νίκο!).

Εμείς θα ρίχναμε δακρυγόνα και θα τον διαπομπεύαμε.
Όπως αρμόζει στις δημοκρατικές μας ανησυχίες άλλωστε.

Χαίρετε.