Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛληνική Παηδία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛληνική Παηδία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 28 Αυγούστου 2014

Και μέσα σ'όλα είχαμε και το τρακάρισμα με τη μηχανη...

Όπου η αλήθεια είναι ότι φθηνά τη βγάλαμε: ένα κούτσεμα μετά εκνευριστικού πόνου στο μεγάλο δάκτυλο του δεξιού ποδιού, ένας έντονος πόνος στην παλάμη (αμφότεροι απότοκα της πτώσης στα δεξιά μετά τον εμβολισμό) συν κάποιες υλικές ζημιές στη μηχανή (η οποία όμως honda γαρ δεν μασάει μία).

Η αλήθεια είναι ότι τα χειρότερα δεν τα γλυτώσαμε από κωλοφαρδία αλλά από την προνοήτικότητά μου ακόμη και σε ημέρα καύσωνα να φοράω πλήρη εξάρτηση μοτοσυκλετιστή (ήτοι μπουφάν, γάντια κλπ). Ακόμη και με την ελάχιστη ταχύτητα που είχα, έτσι όπως έπεσα θα μπορούσα ανετότατα να έχω σπάσει κανάν δεξιό ώμο και να έτρεχα και να μην έφτανα για πολύ καιρό. Και εννοείται ότι με την παρούσα ανάρτηση θα εκθειάσω την λήψη μέτρων προστασίας που μπορεί να σώσουν από τα χειρότερα, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι το ένα από τα δύο μελήματά μου. Μην προτρέχουμε όμως...

Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ προσεκτικός οδηγός, αν και κατά βάσιν αυτό έχει να κάνει με οδήγηση αυτοκινήτου. Η μηχανή,όμως, είναι σχετικά νέο φρούτο και αυτό λόγω οικονομικής στενότητος είναι η αλήθεια, αφού μέσα στο πλαίσιο της εξοικονόμησης δεν έχω κόψει μόνο το κάπνισμα και τα ξύδια αλλά έχω κάνει και πολλά άλλα και δε νομίζω να είμαι ο μόνος φυσικά. Αλλά ας μην ξεφεύγω. Η αλήθεια είναι ότι για πολλούς λόγους τις μηχανές πάντα τις φοβόμουν και παρά το γεγονός ότι οδηγώ δύο χρόνια, εξακολουθώ να τις φοβάμαι (παρά το γεγονός ότι γουστάρω πολύ που οδηγάω μηχανή, σε σημείο να θεωρώ ότι έπρεπε να είχα από παλιά). Επειδή, λοιπόν, το προεξέχον δεν είναι η οικονομία αλλά το να γυρνάω κάθε μέρα στο σπίτι μου και να βλέπω την Περσεφόνη και τον Άδη τζέη αρ, φρόντισα εξαρχής να αγοράσω όλον τον σχετικό εξοπλισμό δηλαδή χειμερινό μπουφάν, καλοκαιρινό μπουφάν, πολύ καλό κράνος, χειμερινά γάντια και καλοκαιρινά γάντια. Βεβαίως, πάντα θα υπάρχουν προϊόντα για όλα τα βαλάντια και μακάρι να μπορούσα να είχα πάρει και καλύτερα, αλλά η αλήθεια ειναι ότι τα ζύγισα πολύ τα πράγματα και έκανα αρκετά καλές επιλογές, έστω κι αν έπρεπε να συνδυάσω τα λελογισμένα έξοδα και μια πιστωτική κάρτα (εξ ανάγκης). Το θέτω έτσι διότι δεν είμαι υπέρ της χρήσης πιστωτικής, αλλά εν προκειμένω υπήρχε σοβαρός λόγος. Η ουσία είναι ότι τον εξοπλισμό δεν τον πήρα για να κάθεται σε κάποια ντουλάπα αλλά για να τον φοράω κανονικά και κυρίως γράφοντας στα παπάρια μου εκείνους που τάχα μου γελάνε για το πως κυκλοφορώ στους δρόμους. Ελπίζω να μην χρειαστεί να το μάθουν αλλιώς το γιατί κυκλοφορώ έτσι. Ακόμη και για μικρές αποστάσεις να θέλω να μετακινηθώ φοράω πάντα κράνος και μπουφάν, ενώ ακόμη και με τις γερές ζέστες το καλοκαίρι φοράω μακρύ παντελόνι ενώ εννοείται ότι κάτι καγκουριές τύπου σαγιονάρας δεν υπάρχουν καν στο σενάριο. Δεν θέλει και πολύ να φας καμιά ωραία πετρούλα που πετάχτηκε από το προπορευόμενο όχημα στο όμορφό σου ποδαράκι και καθώς πετάγεσαι από τον τον πόνο να αρχίσεις να μετράς οδόστρωμα άλλωστε...

Όμως πάντα θα ανακαλύπτεις και κάτι άλλο.
Πέρσι τον Οκτώβριο ήταν που έκανα την πρώτη αναθεώρηση, όταν ένα ζώο των ελληνικών δρόμων -από τα αμέτρητα- έχασε στιγμιαία τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, άλλαξε λωρίδα από αριστερά στη δεξιά πάνω σε αριστερή στροφή και όπως ερχόμουν "αμέριμνος" από τη δεξιά λωρίδα δίχως καν να τρέχω και όντας κανά πεντάρι μέτρα από την πίσω δεξιά του γωνία, για να μην γίνουμε χαλκομανία αναγκάστηκα να φρενάρω λίγο παραπάνω απ'όσο έπρεπε με αποτέλεσμα να μου πετάξει αρκετό κώλο. Δυστυχώς την στιγμή που πίστεψα ότι το έσωσα το πράγμα, πέρασα πάνω από την εξαιρετικής πχιότητας οδοσήμανση και έφυγα κάτω μετρώντας κάμποσα μέτρα και στο τέλος έσκασα με το κεφάλι στο κράσπεδο. Από τη μέση και πάνω δεν έπαθα τίποτε, το Colori μου απεδείχθη σκυλί μαύρο και δεν του έμεινε καν γραντζούνισμα (ούτε εγώ ο ίδιος δεν το πίστευα). Μόνο η μύτη μου άνοιξε από την πρόσκρουση αλλά και αυτό το κακό ήταν μικρό. Από τη μέση και κάτω όμως είχαμε το πρόβλημα Χιούστον: το μακρύ τζιν δεν με έσωσε φυσικά, ούτε το αθλητικό μποτάκι βεβαίως, βεβαίως διότι αμφότερα είναι σχεδιασμένα απλώς για ένδυση. Από το σύρσιμο μου κάηκε το δεξί μπούτι και κυρίως το σημείο πάνω στο γόνατο, ενώ μου γύρισε (ευτυχώς ελαφρά) και το πόδι αφήνωντάς μου κάτι μικροπληγές. Το αποτέλεσμα ήταν ότι κούτσαινα για περίπου ενάμιση μήνα. Τόσο το παντελόνι όσο και τα παπούτσια πήγαν για πέταμα μετά κι εμένα μου έμειναν μερικά πολύ ωραία σημάδια στο δεξί γόνατο για να θυμάμαι εκείνο το εξαιρετικά διδακτικό συμβάν. Όσον αφορά το ζώον της ασφάλτου που κυριολεκτικά με πέταξε κάτω, μάλλον δεν κατάλαβε καν ότι βρισκόμουν εκεί και συνέχισε αμέριμνο τον δρόμο του με τη βεβαιότητα ότι κάποτε μπορεί να δημιουργήσει έως και το πολύνεκρο που του αξίζει. Κάπως έτσι σκοτώθηκε ένας φίλος με τη μηχανή του πριν μερικούς μήνες από έναν ασυνείδητο που θεωρούσε ότι με σφήνες και ζιγκ-ζαγκ θα κέρδιζε μερικά μέτρα στο γκραν πρι των ελληνικών δρόμων και εκτός από το χρυσό κουραδόκαστρο θα ελάμβανε και καλύτερο πλασάρισμα στην κατάταξη των οδηγών επιστρέφοντας στο σπίτι του κατά ολόκληρα 30 δευτερόλεπτα νωρίτερα. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο μπόμπιρας δεν θα ξαναδεί τον μπαμπά του, ο Σωτηράκης έφυγε νωρίς και ακαριαία πάνω σε μια ράμπα μιας και ο άλλος δεν τον είδε καν παρά άκουσε τον γδούπο καθώς τον χτύπησε με το πλάι του αυτοκινήτου πάνω σε μία σφήνα εκτοξεύοντάς τον στα πλαϊνά τοιχώματα όπου και του διαλύθηκε ο σβέρκος. Μετά που το κατάλαβε, ήταν ήδη αργά και τα 30 δευτερόλεπτα που θα γύρναγε νωρίτερα θα μεταφραστούν σε φόνο εξ αμελείας άρα μάλλον θα αργήσει να ξαναπάει στο σπίτι του.

Όμως τι να το κάνεις ρε διάολε;

Το γεγονός ότι εκείνο το μεσημέρι διαπίστωσα ότι ο εξοπλισμός μου ήταν ελλιπλης ήταν το λιγότερο. Το χειρότερο ήταν ότι για περίπου ένα δίμηνο ξύπναγα τα βράδια σχεδόν κάθε βράδι βλέποντας το κράσπεδο να πλησιάζει και ακούγοντας τον γδούπο από το κράνος μου πάνω του αναλογιζόμενος ότι θα μπορούσα να έχω σκοτωθεί πάρα πολύ εύκολα. Όπως και να'χει, μόλις κατάφερα να ξανακαβαλήσω, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω χειμερινές μπότες και επιγονατίδες με αποτέλεσμα έκτοτε να κυκλοφορώ σχεδόν σαν τον ρόμποκοπ αλλά ούτε που με νοιάζει. Όσον αφορά τις μερικές μικρογραντζουνιές στην δεξιά πλευρά της μηχανής, αυτές δεν με απασχόλησαν καν.

Η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό το διάστημα έχω γλιτώσει πολλά, ακριβώς επειδή δεν κάνω μαλακίες στον δρόμο και γενικά είμαι σε συνεχή γρήγορση αδιαφορώντας για τους καγκουροκανόνες. Η άσφαλτος δεν συγχωρεί και ιδίως η άσφαλτος της Ελλάδας. Κυκλοφορεί ως αστείο κάτι και ίσως να έχει πέσει στην αντίληψή σας το ευφυολόγημα ότι αν τρακάρεις με κάποιον σε χωριό, προτεραιότητα εχει αυτός που είναι από το χωριό. Ε, δυστυχώς δεν πρόκειται για αστείο αλλά για μικρογραφία της ευρύτερης ελληνικής τραγικής πραγματικότητας και ιδίως αυτής των δρόμων, όπου πλέον μέχρι και οι πεζοί είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι και που ουσιαστικά μόνο αν είσαι δημόσιος κίνδυνος από τον τρόπο οδήγησής σου αυξάνεις τις πιθανότητες να γυρίσεις σώος στο σπίτι σου ακριβώς επειδή αντί να αποφεύγεις εσύ τους άλλους φροντίζουν οι άλλοι να αποφεύγουν εσένα.

Όπως έλεγα λοιπόν, εύκολα ή δύσκολα όλα έβαιναν ομαλώς μέχρι που πριν λίγες μέρες σε πολύ κεντρικό δρόμο της Αθήνας ένας από τους χιλιάδες μικρούς θεούς των δρόμων απόφάσισε από την αριστερή λωρίδα να στρίψει στο στενό δεξιά δίχως περαιτέρω περιττές ενέργειες. Αυτό σημαίνει ότι δεν κοίταξε καν τον καθρέπτη του άρα δεν με είδε να έρχομαι από δεξιά του με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το δίπολο "με πήρε παραμάζωμα καθώς έστριβε/τον εμβόλισα", όπου μην ξεχάσω να πω ότι ευτυχώς που ήμασταν αμφότεροι από κόκκινο σε στροφή άρα δεν τρέχαμε κιόλας. Και δεν μιλάμε για αυτοκίνητο αλλά για ολόκληρο βαν το οποίο ήταν αδύνατον να αποφύγω μιας και ήμουν κυριολεκτικώς δεξιά από τον κώλο του οπότε μέχρι να κάνω την κίνηση να φρενάρω είχα ήδη πέσει πάνω του. Για να κάνουμε και λίγο χιούμορε, πάλι καλά που δεν είχε βγει με το φορτηγό δηλαδή να λέω διότι μπορεί να πέρναγε και από πάνω και να νόμιζε ότι είχε σαμαράκι. Η τραγική ειρωνία είναι ότι ενώ πάντα φορά τα καλοκαιρινά μποτάκια (διότι άλλα τα χειμερινά, άλλα τα θερινά), εκείνη την ημέρα λόγω μιας μάλλον γελοίας συγκυρίας φόραγα τα σπορτέξ, με αποτέλεσμα να πέσει πάνω στο πόδι μου η μηχανή και να μου αφήσει ένα ωραίο κούτσεμα μέχρι νεοτέρας (ελπίζω όχι για πολύ διότι μου έχει σπάσει τα νεύρα). Η μεγαλύτερη πλάκα όμως είναι ότι στο σημείο που μου έπεσε, το μποτάκι έχει επένδυση και παίζει να μην χτύπαγα καν, αλλά δυστυχώς η συγκυρία δεν μπορούσε να αποφεχθεί και πάλι με σπορτέξ θα ήμουν. Κατά τα λοιπά, αν εξαιρέσουμε έναν αρκετά... αξιόλογο πόνο στο χέρι λόγω της πρόσκρουσης που θα περάσει κι αυτός εν καιρώ, πάλι πολύ φτηνά τη γλίτωσα. Όσον αφορά τη μηχανή ευτυχώς και εκεί οι ζημιές έμειναν σε μίνιμουμ επίπεδα. Σε κάθε περίπτωση, ο εξοπλισμός μου πάλι με έσωσε, γι'αυτό είμαι βέβαιος και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την πτώση δεξιά αλλά και με το γεγονός ότι η πορεία του βαν ήταν τέτοια που λιγότερο έπεσε η μηχανή πάνω του και περισσότερο εγώ ολόκληρος με τον αριστερό ώμο, γι'αυτό άλλωστε και του έβαλα σχεδόν όλη την πόρτα του συνοδηγού μέσα.
Εκτιμώ ότι κατανοήσαμε τη μέγιστη αξία του εξοπλισμού του αναβάτη, οπότε μπορούμε να πάμε τώρα στο δεύτερο σκέλος του σενδονιού που είμαι βέβαιος ότι κι εσείς έχετε διαπιστώσει από την πλευρά σας, είτε οδηγείτε το ο,τιδήποτε είτε είστε πεζοί. Και ποιο είναι αυτό;

Πλέον ο κόσμος έχει σαλτάρει εντελώς και κυρίως στους δρόμους οπου και του βγαίνει πολύ μεγάλο μέρος της επιθετικότητάς του και των νεύρων του. Δεν φτάνει η μάστιγα των κινητών, όπου περνάς δίπλα από τον άλλον και φοβάσαι μην κάνει καμιά στραβοτιμονιά ή τρακάρει με τον μπροστά και φρενάρει απότομα επειδή είναι κυριολεκτικώς αφοσιωμένος στο κινητό, ακόμη και γράφοντας μήνυμα, τώρα έχουμε και τα γενικότερα νεύρα των πάντων και ιδίως όταν κάνουν μαλακία. Ο Ηλίας Μπαζίνας (που πρόσφατα έκλεισε έναν χρόνο από τότε που μας άφησε) έλεγε ότι η δικαιολογία είναι το πιο σιχαμερό νεοελληνικό προϊόν και είχε απόλυτο δίκιο, αλλά δυστυχώς δεν σερβίρεται σκέτη. Ή θα συνοδεύεται από τσαμπουκά, είτε από βεβαιότητα περί του ορθού της επιλογής. Μάλιστα (αποδεδειγμένα πλέον) όσο μεγαλύτερη είναι η μαλακία που έχει κάνει ο οδηγός τόσο εντονότερη είναι και η επιθετικότητα και η βεβαιότητα ότι δεν έκανε μαλακία. Τα παραδείγματα είναι άπειρα και πλέον καθημερινά σε όλους μας, νομίζω, και δεν περιορίζονται μόνο στην χρήση κινητού ταυτόχρονα με το τιμόνι. Είναι το γενικότερο κλάσιμο προς κάθε έννοια του ΚΟΚ, είναι η οδήγηση οπουδήποτε αλλού εκτός από τη λωρίδα της ντροπής (δηλαδή τη δεξιά, όπου πλέον αν θες να κινηθείς γρήγορα δεν σου μένει άλλη επιλογή παρά να οδηγείς δεξιά), είναι η παγιωμένη μη-χρηση του προφανώς προαιρετικού φλας, ή η ακόμη χειρότερη πεποίθηση ότι αν το χρησιμοποιήσεις αυτομάτως σου παραχωρεί και προτεραιότητα (όπως στην περίπτωση που έτυχα με το βαν, ο οποίος αρχικά ισχυρίστηκε ότι ήταν δεξιά άρα προφανώς εγώ οδηγούσα τη μηχανή του Batman και πέρναγα πάνω από τα -παρανόμως- σταθμευμένα και εν συνεχεία αρκέστηκε στο αποστομωτικό ότι είχε βγάλει φλας). Και πόσα ακόμη τέλος πάντων.

Και φυσικά, ναι, καλά το καταλάβατε, ο Έλλην ποτέ δεν φταίει. Ακόμη και σε ένα τρακάρισμα όπου θα στουκάρει μόνος του, κάτι άλλο έφταιγε: η βροχή, η κατολίσθηση, τα λάδια στο οδόστρωμα, ο ιπτάμενος δίσκος στα βάθη του ορίζοντα, η κολώνα που μπήκε στο αντίθετο ρεύμα, ο τοίχος που είχε χτιστεί σε λάθος μέρος, το ποτάμι που κατέβηκε από λάθος σημείο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ποτέ όμως ο Έλλην. Έτσι και στην περίπτωσή μου ήταν αυτονόητο ότι έφταιγα εγώ, όχι ο άλλος. Βέβαια θα μου πείτε, εσύ δηλαδή δεν είσαι Έλλην; Σωστή η παρατήρηση: σαφώς και είμαι αλλά εγώ φταίω άρα δεν είμαι το ίδιο μ'εκείνον που ποτέ δεν φταίει. Αφήστε που εγώ θεός ειμί οπότε ούτως ή άλλως είμαι υποδεέστερος από τον κοινό θνητό. Σε κάθε περίπτωση γι' αυτό και φώναξα την αστυνομία να καταγράψει το συμβάν, όσο κι ο αν επέμενε ο άλλος ότι αρκεί να φωνάξουμε τις ασφαλιστικές. Όπου μιας και το ανέφερα, μια νέα μάστιγα των σκοτεινών ημερών που ζούμε δεν είναι μόνο οι λιάπειες πινακίδες, αλλά και τα ανασφάλιστα οχήματα που καθιστούν την κλήση της αστυνομίας επιβεβλημένης για να μην τρέχεις εκ των υστέρων μιας και κυκλοφορούν ανά χιλιάδες πλέον.

Ειλικρινά δεν ξέρω τι απ'όλα είναι χειρότερο, ως επίσης δεν ξέρω αν πρέπει να θεωρήσω εαυτόν τυχερό στην ατυχία μου που απέφυγα τα χειρότερα, ή άτυχο που μέσα σε αυτό το απίστευτο φετινό καλοκαίρι μου έτυχε και αυτό; Ή μήπως να σιωπήσω μπροστά στην βεβαιότητα ότι με τέτοιους πολίτες η χώρα αυτή δεν σώζεται τελεσίδικα; Θα μου πείτε τώρα, σάμπως έχεις δει πουθενά Παιδεία ρε Άδη για να δεις στην άσφαλτο; Σωστό, αλλά δεν είναι δικαιολογία. Βασικά, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Πρέπει να κατανοήσουμε όλοι ότι το τιμόνι, είτε στρογγυλό, είτε ίσιο ότι δυνάμει είναι όπλο και ένα όπλο πάντα μπορεί να σκοτώσει. Θα μνημονεύσω πάλι τον πολυαγαπημένο μου Λιάκο Μπαζίνα που έλεγε ότι οι Έλληνες οδηγούν σαν δολοφόνοι εκ προθέσεως. Είναι έτσι ακριβώς, οπότε φρόντισε ούτε να σου τύχει μάν-γκα μου, ούτε και το τύχεις εσύ σε κάποιον άλλον.

Κι όσον αφορά το ποιος έφταιγε, άχρηστο σου είναι αν πάθεις κάτι, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρό.

Τουλάχιστον εγώ από την πλευρά μου κάνω αυτά που πρέπει σε όλα, και σε επίπεδο οδήγησης, και σε επίπεδο ασφάλειας, και σε επίπεδο ενεργού πολίτη και παντού. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν πολύ καλά ότι όλα αυτά που γράφω εδώ μέσα δεν είναι λόγια του αέρα αλλά τα ακολουθώ όλα. Βέβαια το αν αυτό το "τα πάντα" αρκεί για να μου εξασφαλίσει και μια καθαρή συνείδηση ότι έχω κάνει το χρέος μου είναι, δυστυχώς, κάτι στο οποίο δεν έχω απάντηση. Εξάλλου όπως έλεγε ο Καζαντζάκης σστην Ασκητική το χρέος δεν τελειώνει ποτέ κι εγώ είμαι αυτός που φταίει για τον κόσμο.

Η ουσία είναι, μεγάλε, ότι αν θες να κάνεις τη μαλακία, τράβα κάντην μόνος σου. Ο άλλος δεν σου φταίει σε τίποτε να τον πάρεις στον λαιμό σου. Όσον αφορά τους δε, καλό θα είναι να καταλάβουν (μιας και οι πρώτοι φέρονται αποφασισμένοι να σκοτώσουν) ότι αυτά δεν είναι πράγματα που συμβαίνουν μόνο στους άλλους.
Λάβε τα μέτρα σου, ηλίθιε, έχεις καλύτερα πράγματα να κάνεις από το να πεθάνεις.
Χαίρετε.

Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

Μερικά πολύ νόστιμα μεζεδάκια απ'αυτά που μου αρέσουν...

Σε ραδιοφωνική συνέντευξη της στην εκπομπή «Γιάφκα» του Σπύρου Χαριτάτου, η κ. Αρβελέρ αναφέρθηκε αρχικά στην οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, αφήνοντας παράλληλα μια αιχμή κατά του Θεόδωρου Πάγκαλου δηλώνοντας: «Δεν τα φάγαμε όλοι όπως είπε κάποιος, αλλά νομίζω ότι πραγματικά φταίμε όλοι ως μέλη μιας κοινωνίας».
Στη συνέχεια, η κ. Αρβελέρ μίλησε και για την αποπομπή του Στέλιου Σταυρίδη από το ΤΑΙΠΕΔ για την επίμαχη πτήση στο λίαρ τζετ του Δημήτρη Μελισσανίδη, σημειώνοντας: «Ηταν φίλος με αυτούς με τους οποίους έκανε τη σύμβαση;αν ήταν,είναι κακό. Ειναι βλάκας», ενώ ως έτερο παράδειγμα βλακείας χαρακτήρισε και τον υπουργό Αδωνι Γεωργιάδη δηλώνοντας πως « Υπουργώ σημαίνει υπηρετώ».

Πολύ με κάλυψε η εκλεκτή κυρία Αρβελέρ. Παραδείγματα βλακείας. Και δεν είναι τα μόνα αλλά σίγουρα λειτουργούν ως φάροι.
Και μιας και περί Αδ-όνειδος ο λόγος, μην ξεχνάμε ότι ο τηλεπλασιέ δεν απεδείχθη αγράμματος μόνο τότε με το πνεύμα, το επανέλαβε και πρόσφατα με τον... Δημοκίδη (βλ. την εξαιρετική ανάλυση του Σαραντάκου) και ενέμεινε και στην θέση του ως κλασικός αμαθής. Κοινώς, βλάκας, εμμονικός και αμαθής, άρα άριστος για Υπουργός.



Για την συνέχεια έχουμε τον τουήτι του ανθρώπου που παριστάνει τον Υπουργό Παηδίας:



Ο εμετός σε όλο του το μεγαλείο που απαιτεί μια γαρνιτούρα από Σίμο Κεδίκογλου που πλέον νομίζω ότι έχει ξεπεράσει σε μπούρδα και καθιστά εντελώς γατάκι και ερασιτέχνες κάτι παλαιούς κυβερνητικούς εκπροσώπους τύπου Αντώναρου ή ακόμη και Πεταλωτή. Τι εξεστόμισε, λοιπόν, ο μέγας αυτός άνθρωψ; Ότι "Κλειστά σχολεία δεν είναι πρόοδος, είναι σκοταδισμός. Δεν είναι αγώνας, είναι επιστροφή στο Μεσαίωνα". Ακριβώς! Να βιώσουμε λοιπόν, ω, Μιχαήλ Άγγελε της Βλακείας, τη δική μας Αναγέννηση! Ούτως ή άλλως ένεκα Βυζαντίου δεν τη ζήσαμε ποτέ, ήγγικεν λοιπόν η ώρα! Να ζήσουμε τον Φωταδισμό των σχολείων δίχως πετρέλαιο τον χειμώνα, δίχως βιβλία, με φωτοτυπίες, με χιλιάδες κενά σε όλη την Ελλάδα, με συγχωνεύσεις ένεκα δημοσιονομικής προσαρμογής! Αυτά είναι πρόοδος.
Δεν μπορεί, είναι η εποχή των ηλιθίων, δεν εξηγείται αλλιώς.

Κι όσον αφορά τον Παηδίας που τον ξεχάσαμε, ο άνθρωπος που κατήργησε σχεδόν όλες τις τεχνικές ειδικότητες και την επομένη (κυριολεκτικώς) ημέρα παρευρέθη στα εγκαίνια πασίγνωστου ΙΕΚ (λίαν συμπτωματικώς με ίδιες ειδικότητες) στον Πειραιά (που κατά διαβολική σύμπτωση είναι και η εκλογική του περιφέρεια), είναι κεγαμό τις συμπτώσεις και τίποτε άλλο. Καλή χρονιά λοιπόν με δασκάλους και καθηγητές καταρρακωμένους, με μισθούς πείνας και απαξιωμένους όσο δεν πάει.

Μόνο που, ηλίθιε, το Σχολείο δεν είναι τα ντουβάρια του. Είναι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές και είναι και τα παιδιά που πεινάνε και μπορεί να έχουν και γονείς που αυτοκτόνησαν από αυτά που ΕΣΥ έφαγες και που ΕΣΥ ψηφίζεις. Ντουβάρι, ε, ντουβάρι...

Και για το τέλος, μια ανατριχιαστική επιστολή που απλώς ξεγυμνώνει την Ανάπτυξη του στουρνάρη Σαμαρά. Δίχως περαιτέρω σχολιασμό από εμένα διότι δεν απαιτείται. Με την Ρεπούση άλλωστε θα ασχοληθούμε προσεχώς.

Είμαι 19 χρονών, φοιτητής & ανασφάλιστος εργαζόμενος σε 2 δουλειές που μου πίνουν το αίμα. Δεν παραπονιέμαι.
Στην Ελλάδα της κρίσης τους, το να έχω δύο δουλειές, έστω και αν μαζί αθροίζουν 750€ μηνιαίως με καθιστούν προνομιούχο. Από αυτές τις δουλειές εξάλλου έχει φαγητό η μητέρα μου και η 12χρονη αδερφή μου.
 
Δεν έχω και πολλές επιλογές. Όντας ανασφάλιστος είμαι και φοροφυγάς. Ναι ναι, αυτός που ψάχνει όλη μέρα η κυβέρνηση. Έχω εισοδήματα και δεν τα δηλώνω. (Γιάννη Στουρνάρα, ακούς;)
 
Δεν ήμουν πάντα φοροφυγάς όμως. Μόλις 1 χρόνο πριν ήμουν ένα χαμογελαστό παιδί με όρεξη και όνειρα. Προερχόμενος από οικογένεια της μεσαίας τάξης όπως μας αποκαλούσαν, είχα κάθε λόγο να πιστεύω πως έχω τη δυνατότητα να έχω μια ευτυχισμένη απλή ζωή. Ο πατέρας μου, ελεύθερος επαγγελματίας δεν ήταν ποτέ πολύ στο σπίτι. Δούλευε όλη μέρα για να μας προσφέρει το καλύτερο. Ποτέ δεν ήταν η ζωή τόσο εύκολη όσο θέλουν να την παρουσιάζουν.
 
Το κόστος ζωής ήταν πάντα υψηλότατο για τους απλούς ανθρώπους. Φροντιστήρια, αγγλικά, χαρτζιλίκι, ενοίκιο, φαγητό, ένδυση, λογαριασμοί, φόροι, δεν ήταν εύκολο να καλυφθούν. Ο πατέρας μου όμως δούλευε όλη ημέρα και τα κατάφερνε.
 
Στις αρχές του 2008 άρχισαν όμως τα πρώτα προβλήματα. Τα χρήματα δεν έφταναν. Ο πατέρας μου είχε δύο επιλογές. Είτε να στερήσει από το παιδί του βασικές παροχές για τη μόρφωση του και άλλα χρήματα από τον υπόλοιπο οικογενειακό προϋπολογισμό, είτε να το παλέψει μόνος του με δανεικά από τις τράπεζες. Επέλεξε να δανειστεί & να το παλέψει μόνος του.
 
Στα τέλη του 2012 τα χρέη του προς το δημόσιο & τις τράπεζες είχαν φτάσει κάπου στις 145.000€ . Η πίεση από τις εισπρακτικές εταιρείες & από την τηλεόραση μέσω των δημοσιογράφων-τρομοκρατών αφόρητη. Ο πατέρας μου ένα ωραίο μεσημέρι, βγήκε στην αυλή μας, κοίταξε τον ήλιο & αυτοπυροβολήθηκε με την κυνηγητική του καραμπίνα.
Η ζωή μας ανατράπηκε για πάντα. Δεν έπρεπε να το κάνει αυτό. Δεν έπρεπε να τους κάνει τη χάρη. Έπρεπε να αδιαφορήσει & να τους αφήσει να λένε ότι θέλουν.
 
Δεν χρεώνω την αδυναμία του πατέρα μου στον Σαμαρά. Ο πατέρας μου κρίνοντας εκ του αποτελέσματος ήταν αδύναμος. Όμως αν δεν κυνηγούσαμε το success story θα ήταν ακόμη μαζί μας. Αν το κράτος δεν κυνηγούσε τους απλούς πολίτες ο πατέρας μου θα ήταν μαζί μας…
 
Αν το κράτος έβαζε φυλακή όσους πολιτικούς & επιχειρηματίες έφαγαν δισεκατομμύρια δημοσίου χρήματος ο πατέρας μου θα ήταν μαζί μας…
 
Αν το κράτος έβαζε πάνω από όλα τους πολίτες του & μετά τους τοκογλύφους ο πατέρας μου θα ήταν μαζί μας…
 
Αν το κράτος ενδιαφερόταν για τη γενιά μου ο πατέρας μου θα ήταν μαζί μας & εγώ θα ήμουν ακόμη ένας νέος άνθρωπος με όνειρα & θα μπορούσα να χαμογελάσω.
 
Κύριε Σαμαρά ο πατέρας μου αυτοκτόνησε, για πoιο πλεόνασμα μιλάτε;

Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

Ρεπουσιάς: το Έπος του Άσχετου (μέρος Β')

Συνεχίζουμε λοιπόν.
Κατ' αρχήν υπάρχει μία γενικότερη αμφισβήτηση των ιστορικών πηγών, δίχως βέβαια περαιτέρω λεπτομέρειες, οπότε είμαστε αναγκασμένοι να το ψάξουμε ενδελεχώς (και όπως λέγαμε και στον βιασμό του Επίκουρου, που βασίζονται οι γατόπαρδοι αετονύχηδες όπως η Ρεπούση; Μπίνγκο, στο ότι όλοι βαριούνται να ψάξουν και επιζητούν την έτοιμη γνώση).

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με τον Καργάκο κατά του οποίου (ιδίως) υπάρχουν δύο εναντιώσεις: η πρώτη είναι ότι δεν είναι ιστορικός (που νομίζω το καλύψαμε και προσωπικά τον θεωρώ πολύ πιο επιστήμονα από τη Ρεπούση). Η δεύτερη είναι ότι επικαλείται τον Διονύσιο Σολωμό (8/4/1798 - 9/2/1857), γεγονός που αν έχω αντιληφθεί καλά ισοδυναμεί με το όγδοο θανάσιμο αμάρτημα. Εδώ προκύπτει το πρώτο μεγάλο πρόβλημα. Ναι, ο Σολωμός δεν ήταν ιστορικός, ήταν όμως σύγχρονος των γεγονότων. Με δεδομένο ότι αρκετοί τον είχαν κατηγορήσει για τις ποιητικές του δυνατότητες, αν μη τι άλλο αν έγραφε χονδροειδή ψέματα ούτως ειπείν έως και μύθους, θα του τα είχαν χώσει. Στο ποίημά του "Εις τον θάνατον του Λόρδου Μπάυρον" που γράφτηκε το 1824 λοιπόν, ο Σολωμός αναφέρεται και στο Ζάλογγο και αντίστοιχα τον χορό του. Βέβαια ο Σολωμός είπαμε ότι έχει το μειονέκτημα πως είναι ποιητής. Οκ, πάμε παρακάτω υπενθυμίζοντας το εξής, μιας χρησιμοποιήσαμε το απαρέμφατο ειπείν μόλις λίγες γραμμές πιο πάνω. Εκ του εν λόγω απαρεμφάτου ειπείν προκύπτει και η λέξη έπος, ούτως ειπείν και τα ομηρικά έπη που ήταν προφορικά (και το ζήτημα αυτό είναι πασίγνωστο ότι γράφτηκαν μεταγενέστερα δίχως βέβαια κανείς να αμφισβητεί την αυθεντικότητά τους). Προφανώς όταν ο Ερρίκος Σλήμαν τα διάβαζε προσεκτικά και κατάφερε να βρει την Τροία μέσα απ'αυτά, δεν είχε κατά νου ότι ένας ποιητής απαγορεύεται να είναι αξιόπιστος μόνο και μόνο επειδή είναι ποιητής,ούτε φυσικά αναλογιζόταν ότι το προφορικόν του πράγματος υστερεί σε φερεγγυότητα (αυτό το δεύτερο κρατήστε το διότι θα το χρησιμοποιήσουμε και παρακάτω) και γι'αυτόν τον λόγο άλλωστε και η παράδοση που είναι σε μεγάλο βαθμό προφορική αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ιστορίας. Άρα το γεγονός ότι το έγραφε ο Σολωμός δεν αποτελεί και τόσο αναχαίτιση της αξιοπιστίας του είτε τον δούμε ως ποιητή, είτε ως φορέα προφορικών ιστοριών.

Πάμε στον επόμενο.
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (../../1815 - 14/4/1891), ο αποκληθείς και εθνικός μας ιστορικός (βέβαια θα μου πείτε ότι δεν είχε τις σπουδές της Ρεπούση. Οκ, το κουράσαμε πολύ το πράγμα με τους... παραμορφωμένους). Στον Τόμο Ε' (μέρος Β') της Ιστορίας του (1853), διαβάζουμε:



Παρατηρούμε λοιπόν ότι και ο Παπαρρηγόπουλος που προφανώς ήταν αρκετά κοντά στα γεγονότα και ο οποίος αναφέρει ρητώς το περιστατικό στο Ζάλογγο. Θα μου πείτε τώρα, μας δεν υπάρχει περίπτωση να ήταν απλή λαϊκή παράδοση; Αποκλείεται να ήταν μια ποιητική απόδοση της σφαγής που έγινε στο Σούλι; Σε αυτό θα απαντήσω στο τέλος και μέχρι τότε ας μείνουμε στα ιστορικά γεγονότα.

Συνεχίζουμε με τον Χριστόφορο Περραιβό (../../1773 - 4/5/1863) όπου εδώ υπάρχει πολλαπλό ενδιαφέρον, μιας και ο Περραιβός ήταν εκεί αφενός, αφετέρου υπάρχει (παρακάτω) ένας πολύ ενδιαφέρων αντίλογος. Από τον Περραιβό, λοιπόν, έχουμε κατ' αρχήν δύο διαφορετικές χρονικά μαρτυρίες, για το "ίδιο" πράγμα (προσοχή στα εισαγωγικά), όπου η πρώτη έγινε και η δεύτερη ήταν να γίνει αλλά δεν έγινε. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Στο βιβλίο του "Ιστορία του Σουλίου" υπάρχει ένα ιστορικό περιστατικό που έγινε το 1792 (μεγάλη προσοχή στην χρονιά), σύμφωνα με το οποίο επειδή οι γυναίκες του Σουλίου συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα κατά των Τούρκων (προσοχή, μιλάμε για σχεδόν 30 χρόνια πριν την Εθνεγερσία, έτσι;) και υπήρχε ορατός ο κίνδυνος να πεθάνουν, η αυτοκτονία στον γκρεμό ήταν το "σενάριο ανάγκης" ώστε να μην πέσουν τα παιδιά και οι υπόλοιπες γυναίκες στα χέρια των Τούρκων. Εν προκειμένω, επειδή η συγκεκριμένη μάχη του 1792 ήταν νικηφόρος, η θυσία δεν χρειάστηκε να υλοποιηθεί, προσέξτε όμως πως περιγράφει ο Περραιβός το ενδεχόμενο:



Στην συνέχεια της Ιστορίας και φτάνοντας στα γεγονότα του 1803 (οπότε και τοποθετείται χρονικά ο χορός του Ζαλόγγου) ο Περραιβός μαρτυρεί:



Έχουμε λοιπόν έως τώρα τρεις μαρτυρίες από Έλληνες οι οποίοι λιγότερο ή περισσότερο ήταν κοντινοί στα γεγονότα: Ο μεν πρώτος (Σολωμός) αναφέρει σε ένα ποίημα ότι οι γυναίκες πέθαναν με χορό, κάτι που ίσως να είναι καθαρά ποιητικό. Ο δε δεύτερος (Παπαρρηγόπουλος) αναφέρει τον χορό ως περιστατικό, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι αυτό δεν ήταν προφορική παράδοση που είχε αγγίξει τον λαϊκό μύθο προκειμένου να κάνει πιο "προσιτή" στην Ιστορική Μνήμη την φρικτή μοίρα των Σουλιωτών. Και έχουμε και έναν τρίτο, τον άμεσο αυτόπτη στα γεγονότα απ'όλους, που αναφέρει την αυτοκτονία, την αναφέρει κυριολεκτικά ως μέρος σχεδίου, αλλά δεν αναφέρει χορό. Δώστε βάση στο ποιος έγραψε τι διότι παρακάτω το πράγμα μπλέκει και θα χρειαστεί να ανατρέξουμε στη μνήμη μας.

Με δεδομένο ότι έχουμε και άλλα για παρακάτω, θα πιαστώ από το αόρατο ερώτημα που αφήσαμε αιωρείται και θα διερωτηθώ το εξής: έστω ότι ο Σολωμός ήθελε να δραματοποιήσει την θυσία των Σουλιωτών και προσέθεσε τον χορό. Έστω ότι ο Παπαρρηγόπουλος τον προσέθεσε καλού-κακού προκειμένου να μην έχει αφήσει έξω ένα τόσο δραματικό στοιχείο αν όντως συνέβη. Έστω δηλαδή ότι το συμβάν έγινε πιο κοντά έτσι όπως το περιγράφει ο Περραιβός και ο χορός δεν συνέβη (εδώ βάζω αστερίσκο διότι ξαναγυρνάμε στην ανοικτή εκκρεμότητα που έχουμε αφήσει).
Το πρόβλημα ποιο είναι; Αν ο χορός ως χορός δεν συνέβη ποτέ, αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν συνέβη και η σφαγή; Ή μήπως αν ήταν αυτοκτονία για να αποφύγουν τα χειρότερα, αλλάζει και η... ποιότητα του θανάτου των σκοτωμένων; 
Μήπως έχουμε ξεφύγει τελείως; Διότι η Ρεπούση δεν είναι τυχαίο ότι άνοιξε αυτήν την κουβέντα αμέσως μετά την άρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων (να υπενθυμίσω ότι πέρσι, την αντίστοιχη μέρα μνήμης του 2012 είχε σηκωθεί και είχε φύγει από το ελληνικό Κοινοβούλιο λίγο πριν τηρηθεί η ενός λεπτού σιγή εις μνήμην των σφαγιασθέντων Ποντίων, έτσι; Πιο παλιά, ήταν ο συνωστισμός στις προκυμαίες της Σμύρνης, ο οποίος διορθώθηκε από το ρήμα συνωστίζονται στο ρήμα "συγκεντρώνονται" -μεγάλη διαφορά). Η Ρεπούση στο πλαίσιο της στρογγυλοποιήσεως της Ιστορίας αρνείται ιστορικά γεγονότα. Το πρόβλημά της, λοιπόν, δεν είναι αν συνέβη ο χορός ως χορός. Το πρόβλημά της είναι ότι ο χορός συμβολίζει την σφαγή και η σφαγή πρέπει να διαγραφεί από την ιστορική μνήμη διότι η ιστορία πρέπει να στρογγυλοποιηθεί προκειμένου να ζούμε πιο ειρηνικά με τους γείτονές μας και αυτό θα το αποδείξουμε παρακάτω. Μόνο που έχω μιαν άλλη απορία: οι γείτονές μας κάνουν και αυτοί το ίδιο; Ή μήπως είμαστε οι μόνοι που το κάνουμε;

Είχαμε μείνει όμως στην παράθεση των πηγών, μιας και όπως όλοι μας έχουμε ακούσει τις προηγούμενες μέρες "δεν υπάρχει κανείς που να λέει για τον χορό του Ζαλόγγου" (γενικώς και αορίστως ως συνήθως). Αν δούμε στον σχετικό σύνδεσμο (της wiki, για ευκολία αλλά και επίτηδες) θα διαπιστώσουμε ότι αναφέρεται ένα μικρό πλήθος ξένων περιηγητών στην Ελλάδα που έχουν μνημονεύσει τα περιστατικά στο Ζάλογγο. Οι πιο γνωστοί από αυτούς νομίζω πως είναι οι Γουλιέλμος Ληκ (William Martin Leake, 14/1/1977 - 6/1/1860), Φαγκίσκος Πουκεβήλ (François Charles Hugues Laurent Pouqueville, 4/11/1770 - 20/12/1838), ο Κλοντ Φοριέλ (Claude Charles Fauriel, 21/10/1772 - 15/7/1844) καθώς και ένας Πρώσος διπλωμάτης ονόματι Ιάκωβος Μπαρτόλντυ (Jakob Ludwig Salomon Bartholdy, 13/5/1779 - 27/7/1825) για τον οποίον πληροφορίες βρίσκονται αρκετά  δύσκολα (πιθανώς ένεκα της σύντομης ζωής του) αλλά είναι και λίγο περίεργες (θα αναφερθούμε παρακάτω), καθώς επίσης και κάποιος σερ Χένρυ Χολάντ (27/10/1788 - 27/10/1873) που ήταν συγγραφέας (μεταξύ άλλων).

Ας ξεκινήσουμε με τον Ληκ, στο βιβλίο του οποίου (Travels in Northern Greece, 1835) βλέπουμε να γράφει (άντε, για να μην ψάχνετε όλο το βιβλίο όπως εγώ να σας πω ότι είναι στα additional notes στο τέλος):



Βλέπουμε και εδώ ότι αναφέρεται το συμβάν δίχως να υπάρχει αναφορά σε χορό.

Ο Πουκεβήλ έχει και αυτός ένα σχετικό βιβλίο (ανάμεσα σε άλλα), το οποίο όμως δεν μπόρεσα να βρω σε αγγλική μετάφραση και επειδή δεν προτίθεμαι να βγάλω τα μάτια μου όπως στον Βιασμό του Επίκουρου που έφτασα στο σημείο να αντιγράφω μέχρι και λατινικά, όποιος ξέρει γαλλικά και θέλει, ας κάτσει να κάνει τη μετάφραση και πολύ ευχαρίστως να μας την υποδείξει. Μέχρι τότε θα μπορούσα βέβαια να αρκεστώ στις περικοπές της wikipedia, αλλά δεν θα το κάνω και θα καταλάβετε αμέσως μετά γιατί.

Ακολουθεί ο επίσης Γάλλος Κλοντ Φοριέλ. Εδώ έρχεται ένα ακόμη πρόβλημα: ο Φοριέλ από μιαν άποψη δεν έχει γράψει κανένα βιβλίο (προσοχή, η έμφαση πέφτει στο από μιαν άποψη). Αν οι πληροφορίες που έχω συγκεντρώσει είναι αληθείς, ο άνθρωπος αυτός δεν είχε έρθει καν στην Ελλάδα. Επειδή όμως ένοιωθε φιλέλληνας, κάθησε και συγκέντρωσε ένα πλήθος από δημοτικά τραγούδια της (τότε) χώρας μας και τα εξέδωσε σε ένα δίτομο έργο με τον τίτλο Chants populaires de la Grèce moderne (τόμος πρώτος και τόμος δεύτερος) που επίσης δεν μπόρεσα να βρω σε αγγλική μετάφραση. Όπως και να έχει όμως, σαφώς και δεν μπορούμε να επικαλεστούμε δική του μαρτυρία διότι προφανώς του την μετέφερε κάποιος σε σχέση με κάποιο δημοτικό τραγούδι, άρα μάλλον πρέπει να τον σβήσουμε από τη λίστα.

Στην συνέχεια έχουμε τον Πρώσο διπλωμάτη, Μπαρτόλντυ, που παρουσιάζει ένα σχετικά μεγαλύτερο ενδιαφέρον μιας και φέρεται ως η πρώτη (χρονικά) πηγή επί του θέματος που μας απασχολεί. Στον Μπαρτόλντυ αποδίδεται το βιβλίο Bruchstücke zur Näheren Kenntniss des Heutigen Griechenlands το οποίο κυκλοφόρησε το 1805 προφανώς στα γερμανικά και εν συνέχεια απ'ο,τι διαπίστωσα πρέπει να μεταφράστηκε και στα γαλλικά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπόρεσα να βρω πουθενά το γερμανικό βιβλίο εν αντιθέσει με τη γαλλική μετάφραση που βρήκα μετά βίας, και αυτό διότι τουλάχιστον το γερμανικό θα μπορούσα να το διαβάσω για να δω τι γράφει για το Ζάλογγο (καταραμένα γαλλικά). Επί τη ευκαιρία, λοιπόν, των πολλών γαλλικών κειμένων για τα οποία δεν βλέπω πουθενά κάποια σοβαρή μελέτη παρά μόνο κάτι μετέωρες μεταφορές μεταφράσεων (για τις οποίες δεν υπάρχουν καν πηγές ώστε να ελεγχθεί έστω η φερεγγυότητα αυτών) πρέπει να κάνουμε μια επολογή: είτε να αποδεχθούμε την μαρτυρία, είτε να μην την αποδεχθούμε. Εν προκειμένω όμως, επειδή εγώ σας έχω αφήσει μια ανοικτή εκκρεμότητα, θα επιλέξω τον τρίτο δρόμο, να την προσπεράσω ως ήσσονος σημασίας. Εξάλλου πλέον είναι σαν να καθόμαστε να κοσκινίζουμε την Ιλιάδα και να καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο Όμηρος έχει γράψει αηδίες όταν λέει ότι ο Αχιλλέας ήταν αθάνατος, ή ότι οι θεοί συμμετείχαν ενεργά στις μάχες. Για την Ιστορία πάντως πρέπει να αναφέρω ότι ο Μπαρτόλντυ δεν  μνημονεύει χορό, παρά αρκείται στην αναφορά του περιστατικού ως εξής: "Καμιά εκατοστή απ΄ αυτούς τους δυστυχισμένους είχαν αποτραβηχτεί βόρεια της Πρέβεζας στο Μοναστήρι του Ζαλόγγου. Τους επιτέθηκαν εκεί θεωρώντας ότι τάχα αυτή η τοποθεσία, πράγματι ισχυρή, θα μπορούσε να τους προσφέρει ένα νέο τόπο μόνιμης διαμονής, όπου και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε φρικτή. Τριάντα εννέα γυναίκες γκρεμίστηκαν από τα βράχια με τα παιδιά τους που μερικά ακόμη βύζαιναν."
Να πάμε όμως και στην τελευταία μαρτυρία (έχοντας αφήσει και την εκκρεμότητα).

Τελευταίος από τους εν wiki μνημονηυόμενους έμεινε (όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο) ο Χένρυ Χόλλαντ  ο οποίος είχε δημοσιεύσει ένα βιβλίο με τίτλο Travels in the Ionian Isles, Albania, Thessaly, Macedonia etc.durimg the years 1812 and 1813 (1815). Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που παραθέτει (ως αυθεντικές κιόλας) το περιστατικό συνέβη μόνο με "ρίψη" των βρεφών από τον γκρεμό δίχως να γίνεται περαιτέρω αναφορά στο τι συνέβη με τις γυναίκες. Εδώ, λοιπόν, πέραν του αρχικού ενθουσιασμού των από 'κεί, πρέπει να παρατηρήσουμε κάτι: πρώτον τις πληροφορίες στον σερ Χένρυ
τις έδινε ο οικοδεσπότης του στην περιοχή, ο Μουχτάρ Αγά δηλαδή Τουρκαλβανός. Βέβαια θα μου πείτε, το ότι είναι Τουρκαλβανός τον καθιστά λιγότερο έγκυρο; Απάντηση: ναι, διότι διαβάζοντας ολόκληρη την ιστορία του Σουλίου με τον Αλή Πασά (ιδίως) θα διαπιστώσουμε ότι τους για τους Σουλιώτες όλη την ώρα έπνεαν μένεα και προσπαθούσαν να τους μειώσουν ως αντίποινα που δεν κατάφερναν να τους σφάξουν. Θα μου πείτε τώρα, μήπως αυτό είναι αποκύημα της φαντασίας σου; Απάντηση: Όχι, διότι διαβάζοντας το κείμενο διαπιστώνουμε ότι οι γυναίκες πέταξαν τα βρέφη για να μην υποδουλωθούν. Οι γυναίκες όμως; Για τους εαυτούς των δεν σκέφτονταν τίποτε; Παραδόθηκαν; Και λίγο παρακάτω που λέει για τους "λίγους που επέζησαν" πόθεν έγιναν λίγοι; Θέλω να πω ότι η περιγραφεί έχει πολλά κενά, αλλά και να μην είχε, πάλι θα είχε μικρή σημασία.

Σε γενικές γραμμές γράψαμε για όλους (αν και πρακτικά σε άλλες πηγές μνημονεύονται και άλλοι), κάτι που μάλλον δεν έχει κάνει κανείς άλλος (ή τουλάχιστον εγώ δεν έχει τύχει να δω κάτι). Τι προκύπτει απ'όλ'αυτά;

Εδώ είναι όλο το ζουμί πλέον, μιας και φτάσαμε στην εκκρεμότητα που έχουμε αφήσει. Για το τέλος έχουμε τον αρκετά άγνωστο (διότι δεν έχει την τύχη να τον αναφέρει η wiki-, βλέπετε) Περικλή Ζερλέντη (1852-1925) και το έργο του Ηπειρώτικα Μελετήματα (1888). Στο τμήμα του εν λόγω πονήματος με τίτλο Η εν Ζάλογγω Καταστροφή ο Ζερλέντης αναφέρει πολλά ενδιαφέροντα και γι'αυτό θα παραθέσω τέσσερα διάσπαρτα τμήματα:



Τι έχουμε, λοιπόν, εδώ; Κατ' αρχήν στο πρώτο κομμάτι που έχω επιλέξει βλέπουμε ότι το συμβάν στο Ζάλογγο μνημονεύεται από έναν ακόμη ιστοριοδίφη. Στο δεύτερο κομμάτι (το κάτω αριστερά) το πράγμα γίνεται πιο ενδιαφέρον, διότι ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει το εξής εξόχως σημαντικό: όλοι όσοι είχαν γράψει μέχρι τότε για το Ζάλογγο αγνόησαν την μαρτυρία της Λάμπρως, που ήταν μία από τους επιζώντες του αυθεντικού περιστατικού και το μεγάλο ερώτημα είναι "πως είναι δυνατόν;". Θέλω να πω, έρχεται ένας άνθρωπος που κατονομάζει όσους έχουν αναφέρει το συμβάν (και μνημονεύει ακόμη και τους ξένους, έστω όχι ονομαστικά) και λέει ότι επλανήθησαν όλοι πλην του ιδίου και ως αποδεικτικό στοιχείο φέρνει ότι 85 χρόνια μετά την σφαγή κατάφερε και βρήκε μία εκ των επιζώντων (που τότε ήταν 7 ετών) και έβγαλε άκρη. Ας το κρατήσουμε αυτό. Στο τρίτο απόσπασμα (το πάνω δεξιά) ο Ζερλέντης μας αποκαλύπτει και πως έγινε η περί χορού ποιητική παρανόηση, η οποία αποδίδεται στον Χριστόφορο Περραιβό, ο οποίος στην τρίτη έκδοση του βιβλίου του ανασκεύασε το αρχικό σενάριο και το μετέφερε περισσότερο στα πραγματικά γεγονότα. Εδώ, λοιπόν, έχουμε ένα άλλο περίεργο σημείο, μιας και θύμα της καλοστημένης πλεκτάνης του Περραιβού έπεσε έως και ο Παπαρρηγόπουλος ο οποίος όχι μόνο την πάτησε, αλλά δεν έβγαλε -εν αντιθέσει με τον Περραιβό- καμία διορθωμένη επανατύπωση του βιβλίου του (σημειωτέον ότι εγώ από τον Περραιβό προφανώς έχω βρει μόνο κάποια από τις μεταγενέστερες διορθώσεις). Επίσης, δεν μπήκε καν (γενικώς κανείς) στον κόπο να επιβεβαιώσει ποια από τις εκδοχές του Περραιβού είναι η σωστή ή έστω να μνημονεύσει τους λόγους που αυτή συνέβη. Προσοχή, αυτά δεν τα γράφω για να καταδείξω ότι αφού δεν το έψαξε ο Παπαρρηγόπουλος τότε σημαίνει ότι η εκδοχή του Ζερλέντη δεν ισχύει, θέλω όμως να φανεί καθαρά ότι όπως δεν μπορούμε να στηριζόμαστε μόνο σε έναν που λέει ότι ο χορός συνέβη, έτσι δεν μπορούμε να στηριζόμαστε και σε έναν άλλον επειδή λέει ότι δεν συνέβη (και ο Ζερλέντης είναι ο μοναδικός που εναντιώνεται ότι δεν συνέβη, για το οποίο βασίζεται στην μαρτυρία μιας υπέργηρης μοναχής την οποίαν ουδείς άλλος είχε σκεφτεί να ρωτήσει). Και για το τέλος, προκειμένου να δείξουμε ότι όντως υφίσταται ένα λογικό κενό στον ειρμό, επέλεξα ένα τέταρτο απόσπασμα, στο οποίο ο Ζερλέντης καταλήγει σε ένα αρκετά περίεργο συμπέρασμα: αναφέρει ότι οι μαρτυρίες των υπολοίπων δεν είναι αξιόπιστες αφού κανείς δεν είχε πάει στο Ζάλογγο να διαπιστώσει, πράγμα που όπως γνωρίζουμε ήδη δεν ισχύει αφού και ο Περραιβός είχε πάει, και ο Μπαρτόλντυ, και ο Ληκ με τον Χόλλαντ αυτοπαρουσιάζονται να είχαν πάει και προφανώς αφού ο Ζερλέντης είχε μελετήσει τόσο πολύ (σε σημείο να μνημονεύει έως και τους ξένους) πρέπει να το γνώριζε. Αφετέρου, είναι περίεργο να εγκαλεί τους υπολοίπους ότι βασίστηκαν σε μαρτυρίες άλλων, όταν και ο ίδιος γράφει ότι βασίστηκε σε μαρτυρίες άλλων, ενώ ειδικότερα για την περίπτωση του Λάμπρου Κουτζονίκα που αναφέρει τον θεωρεί αναξιόπιστο επειδή βασίστηκε σε οικογενειακές παραδόσεις, άσχετα αν του αναγνωρίζει ότι αυτός ήταν εκεί. Κοινώς, ο μοναδικός που παρουσιάζεται ως αξιόπιστος είναι ο Ζερλέντης και ως απόδειξη επικαλείται τη λογική του ιδίου. Δεν ξέρω πως το βλέπετε εσείς, αλλά εμένα δεν με πολυενθουσιάζει η αποδεικτική μέθοδος που ακολουθεί, άσχετα αν βρίσκω το όλο πόνημά του εξαιρετικά σημαντικό, διότι μας βοηθάει να εξάγουμε πολύ σημαντικά συμπεράσματα. Και ποια είναι αυτά;

Είναι νομίζω εξαιρετικά σαφές ότι προκύπτει ακριβώς αυτό που έγραψα δίκην απορίας και πιο πάνω: και να μην έγινε χορός, κυριολεκτικά χορός, έχει σημασία; Εξετάζοντας τις μαρτυρίες καταλήγουμε σε δύο συμπεράσματα: πρώτον, ότι είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο η σφαγή στο Σούλι συνέβη και δεύτερον, ότι ο χορός (που έγκειται στις λεπτομέρειες του περιστατικού) μπορεί και να συνέβη αλλά μπορεί και όχι και το μόνο που βλέπουμε είναι ότι δεν έχουμε καμία απολύτως αξιόπιστη μαρτυρία και περί του ενός ενδεχομένου αλλά και περί του άλλου. Όπως λοιπόν είναι χαζό το να σκεφτόμαστε ότι ο χορός συνέβη πέραν πάσης αμφιβολίας, έτσι χαζό είναι και το αντίθετο. Ελάτε, λοιπόν, και εξηγήστε μου σας παρακαλώ πως είναι δυνατόν η Ρεπούση και οι περί αυτήν να έχουν καταλήξει τόσο άνετα και εύκολα στο συμπέρασμα ότι ο χορός ήταν εθνικός μύθος όταν έχουμε τόσες εκδοχές; Και για να μπαίνουμε ακόμη περισσότερο το επίκεντρο του ζητήματος, αυτό είναι που την ενδιαφέρει; Αν όντως ήταν ή δεν ήταν ιστορικό γεγονός ο χορός του Ζαλόγγου; Ή μήπως υπάρχει κάτι άλλο από πίσω;

Η σφαγή στο Σούλι έγινε. Την δε θυσία την αναφέρουν όλοι, άσχετα αν ο καθένας προσθέτει ή αφαιρεί τις δικές του λεπτομέρειες. Βλέπετε τότε δεν υπήρχε Ρεπούση να δώσει την... γενική κατεύθυνση και παρομοίως δεν υπήρχε ίντερνετ και κυρίως wiki- για να συλλέγονται οι... πληροφορίες. Άρα που καταλήγουμε; Στο ότι όπως και με τους ιστορικούς, που όπως εγώ απεχθάνομαι μέχρι αηδίας την Ρεπούση και εκτιμώ τον Καργάκο, έτσι άλλος μπορεί να γουστάρει το ακριβώς αντίθετο, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την άποψη της ιστορίας που γουστάρει να έχει ο καθένας. Γενικά πρέπει να κατανοήσουμε όλοι και ιδίως οι φερόμενοι επιστήμονες που τάχα μου κόπτονται ότι είναι και προοδευτικών ιδεών ότι στα θεωρητικά ζητήματα (όπως είναι τα ιστορικά) μπορούμε να έχουμε διαφορετικές ερμηνείες. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αρνηθούμε ακόμη και στους εθνομηδενιστές να έχουν άποψη, αλλά δεν θα την αποδεχθούμε κιόλας -και αυτό έγκειται στα προσωπικά γούστα και ατομικά δικαιώματα (πχ. ελευθερίας γνώμης) που έχει ο καθένας μας. Και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν θα καταντήσουμε να βάζουμε εικόνες από τα Κλασσικά Εικονογραφημένα θυμίζοντάς μου μια παλαιά διχογνωμία με κάποιον εξαιρετικά... φιλοσοφημένο πιστό που για να μου αποδείξει ότι ο Χριστός υπήρχε μου είχε φέρει ως παράδειγμα ότι όλες οι απεικονίσεις του ομοιάζουν μεταξύ τους. Επί τούτου, πάρτε για παράδειγμα ένα εξαιρετικά κωμικό άρθρο που παριστάνει την  άποψη ενός δημοσιογράφου της lifo που μεταξύ άλλων ενώ ο ίδιος έχει υιοθετήσει πλήρως όσα διάβασε στην ελληνική wikipedia (μέχρι και με την ίδιαν σειρά), κατηγορεί τους άλλους ότι δεν έχουν διαβάσει κιόλας λες και σε τούτη τη χώρα είναι πολλοί αυτοί που διαβάζουν. Αλλά όπως και με τον Βιασμό του Επίκουρου, έτσι κι εδώ ισχύει ότι όσο πιο άσχετος είσαι και όσο πιο πομποδώς μιλάς ταυτόχρονα, τόσο πιο διαβασμένος μπορείς να παρουσιαστείς. Εξάλλου δικαίωμα στην άποψη έχουν όλοι, όπως είχε πει εναργώς και ο Επιθεωρητής Κάλαχαν, μόνο που πλέον έχουμε μπερδέψει τις απόψεις με τις κωλοτρυπίδες...

Αλλά ξεφύγαμε.
Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να θεωρώ ότι ο χορός του Ζαλόγγου όντως έγινε, όπως αντίστοιχα δεν με ενδιαφέρει καν το αν θα αποδειχθεί και ότι δεν έγινε, διότι πολύ απλά είναι άνευ ουσίας. Ξέρω πολύ καλά ότι το γνωστό τραγούδι συνετέθη στις αρχές του 20ου αιώνα, όπως αντίστοιχα ξέρω ότι αντιστοίχου χρονικής περιόδου είναι και ο πίνακας "Κρυφό Σχολειό" του Γύζη. Αναφέρω επίτηδες το Κρυφό Σχολειό, διότι εδώ έχουμε να κάνουμε και με ένα άλλο εντελώς γελοίο επιχείρημα: έχουν αποδείξει, λέει, ότι το Κρυφό Σχολειό δεν υπήρξε, δεν συνέβη. Σώωωωωωωπα, μεγάλη ανακάλυψη. Μόνο που υπάρχει μια διαφορά: το Κρυφό Σχολειό βασίστηκε στον πίνακα του Γύζη και δεν υπάρχει καμία άλλη αξιόπιστη αναφορά πουθενά. Για το Σούλι και την σφαγή που έγινε εκεί υπάρχει πλήθος αναφορών οι οποίες μόνο πίνακες ζωγραφικής δεν είναι και αν αφήσουμε στην άκρη τον χορό θα διαπιστώσουμε ότι στο θέμα της σφαγής ουσιαστικά δεν αποκλίνουν και ιδιαίτερα μεταξύ τους, που είναι και η πραγματική ουσία. Θα μου πείτε τώρα ως δικηγόροι του διαβόλου ότι εσύ επικαλέστηκες την προφορική παράδοση και την ιστορική μνήμη πιο πάνω, αρνείσαι εδώ ότι μπορεί να υπήρχε κάτι αντίστοιχο και για το Κρυφό Σχολειό;
Απάντηση: ποτέ δεν αρνούμαι την προφορική παράδοση και ακριβώς επειδή μου αρέσει να μελετάω του μύθους προσπαθώ να βλέπω πίσω από αυτούς, δίχως αυτό να σημαίνει ότι τους διακρίνω επιτυχώς και όλους. Όμως η πραγματικότητα είναι πως όταν κάτι είναι τωόντι συμβάν, πάντα θα βρεις κάτι χειροπιαστό. Και ενώ για το Σούλι έχουμε πολλές μαρτυρίες (ήτοι το χειροπιαστό που λέμε) για το Κρυφό Σχολειό όπως και για τον Διγενή Ακρίτα όπως και για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά κλπ δεν υπάρχει τίποτε. Εδώ είναι και η ειδοποιός διαφορά και από αυτό προκύπτει το ότι το πρόβλημα δεν το έχουν οι μύθοι αλλά εμείς που μπορεί να τους χρησιμοποιούμε λάθος.

Από την άλλη πλευρά και η γενοκτονία των Ποντίων είναι κάτι το χειροπιαστό και καμία Ρεπούση δεν έχει δικαίωμα να την αμφισβητήσει διότι προσβάλει αμέτρητο κόσμο. Δεν είναι δυνατόν να επικαλείται ότι τάχα μου ήταν ιδιωτική επιστολή αυτή που έγραφε όλο αυτόν τον οχετό. Και όπως θέλει να έχει την δική της άποψη, έτσι να αναγνωρίσει το ίδιο δικαίωμα και σε όλους τους υπολοίπους. Δεν είναι δυνατόν να διαμαρτύρεται ότι πάνε να της επιβάλουν τι να λέει στην Ιστορία όταν η ίδια πάει να επιβάλει τι να λένε στην Ιστορία. Καταντάει φαιδρά γελοίο. Όταν έχουμε ένα ιστορικό συμβάν, πχ έναν πόλεμο, μία μάχη, πάντοτε θα υπάρχουν δύο αντιμαχόμενες πλευρές διότι η μία έχει άλλα συμφέροντα με την άλλη και πάντοτε συγκρουόμενα. Δεν είναι λογικό λοιπόν το αντικειμενικά ένα και μοναδικό συμβάν να προκαλεί διαφορετικές ερμηνείες; Φυσικά και είναι, όχι όμως για τη Ρεπούση και τους ομοϊδεάτες της.

Ας επιστρέψουμε λίγο στην εκπομπή (που βάζω στοίχημα ότι ακόμα δεν έχετε ακούσει). Όταν της τέθηκε το θέμα αν τελικώς αναγνωρίζει την γενοκτονία των Ποντίων, εκεί πλέον ξεκίνησε η εποποιϊα: αφού αναφέρθηκε στο τι ισχύει σε άλλες χώρες, αφού μας εξήγησε τι έχουν κάνει κάποιες χώρες της Βαλτικής και αφού κατέληξε στο μεγαλειώδες συμπέρασμα ότι αφού είναι Ιστορικός δεν την δεσμεύουν οι αποφάσεις του Κοινοβουλίου (υποθέτω ότι δεν την δεσμεύουν ούτε ως βουλευτή, αλλά ούτε και ως πολίτη. Άρα κι εμένα δεν με δεσμεύουν οι αποφάσεις του Κοινοβουλίου να πληρώνω τα μαλλιοκέφαλά μου δίχως να φταίω, άρα γιατί τα πληρώνω;) μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Δυστυχώς όπως σωστά παρατηρήσατε, στην απάντησή της ξέχασε να συμπεριλάβει την συνταγή για γεμιστά και το πως πρέπει να συντηρούμε τα καλοριφέρ κατά τους θερινούς μήνες, μιας και απάντησε με ό,τι άλλο άσχετο πλην του τι σκέφτεται για τους Ποντίους. Θυμήθηκε μόνο ότι είχε κάνει μια δήλωση υπέρ του τότε (όταν είχε φύγει το 2012) αλλά δεν θυμόταν πλέον τι είχε πει. Παρεμπιπτόντως, η πολυπλόκαμη και δύσκολη δήλωση είναι η εξής: "ο σεβασμός μου στη μνήμη του Ποντιακού Ελληνισμού είναι δεδομένος και δεν επιτρέπω σε κανέναν να τον αμφισβητεί", αν και την ίδιαν στιγμή η ίδια αμφισβητεί το δικαίωμα όλων των υπολοίπων να αμφισβητούν (στράφι πάει η διαχρονική ρήση νήφε και μέμνησω απιστείν). Λογικό, που να το θυμάται όλο αυτό το πράγμα. Το καλύτερο όμως ήρθε προς το τέλος, όταν ο δημοσιογράφος της επανέφερε το ερώτημα των ακροατών, αν τελικά αποδέχεται τη γενοκτονία των Ποντίων ή όχι όπου τι απάντησε; Ότι αφού ο κόσμος συμφωνεί μεταξύ του, γιατί θέλει να συμφωνούν και οι Ιστορικοί; Δηλαδή, όχι, δεν συμφωνεί. Και βέβαια δεν συμπεριλαμβάνει όλους τους Ιστορικούς, έτσι; Το δείξαμε πιο πάνω αυτό. Καταλάβατε, λοιπόν, πως πάει το πράγμα; Την Ρεπούση την ενδιαφέρει να φαγωθούν οι γωνίες και η Ιστορία να γίνει πιο στρογγυλή. Όπως λοιπόν δίχως πρακτικά σοβαρό λόγο οι Σμυρνιοί απλώς συνωστίστηκαν στην προκυμαία για να φύγουν (όπως αντίστοιχα συνωστίζονται οι σύγχρονοι για να μπουν στο πλοίο να πάνε για διακοπές υποθέτω), όπως γενοκτονία των Ποντίων δεν έγινε ποτέ παρά ήταν ένα γενικό έγκλημα, ίσως μαζί με ληστείες κλπ, έτσι και μέσα από τον χορό του Ζαλόγγου καταβάλλεται μια προσπάθεια να αποδειχθεί ότι αφού δεν έγινε πρακτικά δεν υπήρχε και λόγος για να γίνει άρα πάλι κακώς τα χώνουμε στους Τούρκους. Διότι αυτή είναι η τακτική, όλα αυτά πλέον να θεωρούνται στερεότυπα.

Και την ίδιαν στιγμή, στην Θράκη ετοιμάζονται για Κοσσοβοποίηση, αλλά η κυρία Ρεπούση κάποια στιγμή είναι βέβαιο ότι θα μας εξηγήσει πως μέχρι τώρα ήταν στερότυπο και το ότι η Θράκη ήταν ελληνική.

Πόσα παραδείγματα θέλετε για να κατανοήσετε ότι το θέμα ξεπερνάει το επιστημονικό πεδίο της Ιστορίας; Το Αιγαίο; Το Μακεδονικό; Το Κυπριακό; Το πρόσφατο θέμα που έχουν θέσει οι Αλβανοί της Τσαμουριάς; Το θέμα της Δυτικής Θράκης που σύντομα θα μπει με άσχημο τρόπο στην καθημερινότητά μας; Είναι αμέτρητα τα θέματα και όλα έχουν να κάνουν με τον έλεγχο, με την ισχύ, με την σφαίρα επιρροής. Και εδώ υπάρχει το εξής σημαντικό: δεν είναι ότι όλα αυτά τα θέματα παραφράζονται, αλλά ότι τωόντι διαθέτουν πολύπλευρες ερμηνείες και απλά έχει να κάνει με το πως θέλει να τα δει κάποιος. Μήπως να θυμηθούμε που βασίζονται οι Σκοπιανοί για την σκαιά προπαγάνδα τους; Ότι τα εδάφη τους κάποτε ανήκαν στην ιστορική Μακεδονία. Αυτό όντως είναι γεγονός. Από αυτό το γεγονός όμως τι λένε αυτοί; Ότι αφού τα εδάφη μας ανήκαν, τότε κι εμείς είμαστε Μακεδόνες. Ποιος να κάτσει ν'ασχοληθεί, τώρα, με το πότε ήρθαν οι Σλαύοι στην περιοχή; Οπότε ό,τι δηλώσεις είσαι. Και πάει λέγοντας. Διότι έχουμε ξεχάσει την πολύ επικύνδινη αλήθεια ότι η γειτονιά μας παραείναι εξίσου επικίνδυνη για να σταματήσουμε να είμαστε σε εγρήγορση, ξέχωρα ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να διαθέτουμε Ρεπούσηδες και άλλους εθνομηδενιστές που κόπτονται για την ελευθερία έκφρασης μόνο για την πάρτη τους.

Το πρόβλημα δεν είναι αν πλάθεις μύθους. Μύθους έπλαθαν και οι αρχαίοι και μεγαλούργησαν. Το θέμα -και το επαναλαμβάνω- είναι πως χρησιμοποιείς τους μύθους σου και προσωπικά αδυνατώ να καταλάβω τι πρόβλημα θα είχε μια καλή χρήση του χορού του Ζαλόγγου, αν αυτός όντως δεν συνέβη ποτέ. ΚΑι λυπάμαι γι'αυτό που θα πω, αλλά είναι αρκούντως φαιδρό το ότι ο περισσότερος κόσμος απ' αυτόν που ένοιωσε την ανάγκη να λάβει μέρος στην όλη κουβέντα (και με τις δύο πλευρές) έχει μάθει ότι το γνωστό δημοτικό τραγούδι είναι του 1908, αγνοεί όμως ότι τα γεγονότα του Σουλίου όχι έγιναν, αλλά κορυφώθηκαν το 1803 οπότε και τοποθετείται η συγκεκριμένη ιστορία / αφήγηση.

Δυστυχώς όμως ξεχνάμε ότι αυτή η χώρα δεν βγάζει μόνο Λεωνίδες και Πλάτωνες και Καζαντζάκηδες. Βγάζει και Εφιάλτες. Και μάλιστα πολλούς Εφιάλτες.

Εν κατακλείδι λοιπόν, αν και ξέρω ότι αρκετούς θα χαλάσει ο επίλογος, συμφωνώ απόλυτα με τον Μίκη Θεοδωράκη: αν η Ρεπούση δεν γουστάρει, μπορεί πολύ ελεύθερα να πάει στα τσακίδια να ησυχάσουμε κι εμείς.
Η καθημερινότητά μας έχει και άλλα σοβαρά προβλήματα και δεν χρειάζεται τώρα να μας χτυπάνε μεταξύ άλλων και από την ευαγή κάστα των εθνομηδενιστών.

Χαίρετε.




ΥΓ. Υπενθυμίζω ότι τα δύο τμήματα θα δημοσιευθούν όπως πάντα και ως ενιαίο σενδόνι.

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013

Ρεπουσιάς: το Έπος του Άσχετου (μέρος Α')

Το παρόν σενδόνι θα χωριστεί σε δύο μέρη: το πρώτο θα είναι αυτό της επεξεργασίας των δεδομένων που έχουμε αλλά και της αναφοράς των αυθεντών και μη, ενώ το δεύτερο θα είναι αυτό της παρουσίασης και ανάλυσης των ιστορικών στοιχείων. Τα δύο τμήματα θα κυκλοφορήσουν -εννοείται- για τους μερακλήδες και ως μονοκόμματο σενδόνι.
Άρξασθαι.


Αν και το θέμα μας είναι η εξαιρετικά ενοχλητική συνδρομή της Ρεπούση στην ούτως ή άλλως βεβαρυμένη καθημερινότητα όλων μας και με δεδομένο ότι σίγουρα δεν θ'ασχοληθούμε με αυτήν για τελευταία φορά, καλό είναι να ξεκινήσουμε με ένα φαινομενικά άσχετο μικρό κουίζ: τι κοινό έχουν ο Βερέμης, ο Τατσόπουλος και η Ρεπούση;

Πριν προχωρήσουμε στην απάντηση, ας περάσουμε από την μελέτη των στοιχείων Ουότσον και για να μελετήσουμε τα στοιχεία θα πρέπει να ακούσουμε προσεκτικά ολόκληρη την ραδιοφωνική εκπομπή του Σπύρου Χαριτάτου της 30/5/2013 στον ραδιοσταθμό Alpha 98,9, που ήταν και αυτή που σήκωσε τη θύελλα αντιδράσεων σχετικά με τον χορό του Ζαλόγγου και ο οποίος είναι η τελευταία αφορμή για το παρόν σενδόνι.



Την ακούσατε;
Δε νομίζω. Σιγά μην κάτσει άνθρωπος ν'ακούσει μια ώρα εκπομπή, ε; Ε, τότε για πείτε μου ρε παλουκάρια, αφού δεν την ακούσατε πως διάολο έχετε και άποψη; Για πείτε μου δηλαδή που διαβάσατε τι ώστε να καταφέρατε να αποκομίσετε μία. Υποθέτωντας ότι η Ρεπούση είπε το τάδε και όχι το δείνα; Ή θεωρώντας πως αποκλείεται να εννοούσε έτσι το παράλλο που είπε, διότι ακούγεται παράλογο και η Ρεπούση είναι λογικός άνθρωπος; Αφού δεν το άκουσες.

Εγώ όμως την άκουσα ολόκληρη. Κυριολεκτικώς την υπέφερα και κράτησα και σημειώσεις που θα μας φανούν πολύ χρήσιμες, όπως για παράδειγμα εκεί γύρω το 10:50 που άρχισε να μιλάει για τα... στερεότυπα που δημιουργούν μίσος ανάμεσα στους λαούς και λοιπές βλακείες και ως εκ τούτου πρέπει να παρουσιάζουμε μιαν Ιστορία πιο ευπρεπή, πράγμα πολύ περίεργο για μία ιστορικό μιας κι εγώ (που δεν είμαι) ήξερα ότι για να αποφύγεις τα ίδια λάθη πρέπει να διδαχθείς από τα αντίστοιχα του παρελθόντος. Αν τα λάθη του παρελθόντος δεν τα ξέρεις, τότε αποκλείεται να μάθεις από αυτά και φυσικά υπάρχει τεράστιος κίνδυνος να τα επαναλάβεις. Ακόμη κι αν φτιάξεις ένα έθνος αγράμματων ανθρώπων, όταν αύριο μεθαύριο θα πάει ο κυρ Μιχάλης ο ψαράς στο Μπουρδουκλονήσι που είναι κοντά στα παράλια της Τουρκίας να ψαρέψει όπως έκανε ο ίδιος επί 40 χρόνια και πιο πριν ο πατέρας του επί 50 χρόνια και πιο πριν ο παππούς του επί άλλα 50 χρόνια κ.ο.κ. και θα του πει ξαφνικά η τουρκική ακταιωρός "χανούμ μπυρέκ, γκιαούρ ντολμά άντε πίσ, εντώ τουρκική ΑΟΖ, ουστ, ουστ παλιοπούστ μπουγιουρούμ" τότε ο κυρ Μιχάλης αυτομάτως θα μισήσει τους Τούρκους όχι επειδή έχει ιστορικά προηγούμενα μαζί τους αλλά επειδή δεν του επιτρέπουν να επιβιώσει και αυτό θα συμβεί ακόμη κι αν μέχρι τότε έτρεφε τα καλύτερα αισθήματα γι'αυτούς. Οπότε το στρογγύλεμα της Ιστορίας δεν είναι δυνατόν να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα διότι πολύ απλά αποτελεί την εσφαλμένη οδό. Για να αποφύγεις τα λάθη λοιπόν θα πρέπει να μάθεις και τι έχεις κάνει και τι σου έχουν κάνει. Τα πάντα όλα που λέει κι ο Αλέφας. Όμως μην ξεφεύγουμε.

Είχαμε αφήσει μια ερώτηση αναπάντητη, αυτήν στο ξεκίνημα του σενδονιού μας δηλαδή τι κοινό έχουν ο Βερέμης, ο Τατσόπουλος και η Ρεπούση. Η απάντηση είναι: Διαβάζοντας τα βιογραφικά τους, ανακαλύπτουμε ενδιαφέροντα πράγματα, ενώ ταυτόχρονα μας δημιουργούνται και απορίες. Τι απορίες; Όταν κάποιος έχει σαφές βιογραφικό, ως πασίγνωστον τα αναφέρει όλα λεπτομερώς. Όταν αρχίζει να τα μπερδεύει το ένα από 'δώ με το άλλο από 'κει κλπ, ή που κάτι θέλει να κρύψει, ή που δεν τον πολυβολεύουν οι λεπτομέρειες και τις αποφεύγει με έναν εύσχημο τρόπο.

Ας πούμε, διαβάζοντας το βιογραφικό του Βερέμη (εναλλακτικά και εδώ, για τον οποίον τα έχουμε πει επισταμένως στην Βερεμιάδα σε ΚΔ' Παρωδίες αν θυμάστε) συνειδητοποιούμε ότι σπούδασε Ιστορία και Πολιτική Επιστήμη (ένα αντικείμενο) και στην Βοστώνη και στην Οξφόρδη. Βέβαια η πραγματικότητα είναι ότι ο Βερέμης έχει σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στην Βοστώνη και εν συνεχεία έκανε διδακτορικό Ιστορίας στην Οξφόρδη, αλλά η πρώτη απορία είναι γιατί δεν αποσαφηνίζεται; Υπάρχει λόγος; Τέλος πάντων για να μην ξεφεύγουμε από τώρα, ας κρατήσουμε το εξής: Ο Βερέμης είναι ιστορικός μόνο από σπόντα (ήτοι από το διδακτορικό του) και κυρίως επειδή υπάρχουν κάποιοι που θέλησαν να τον αποδεκτούν έτσι.

Πάμε στον Τατσόπουλο τώρα: αυτός εδώ επαγγέλλεται συγγραφεύς. Φέρεται να έχει σπουδάσει Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες και λέω φέρεται διότι κατά κάποιες άλλες φήμες (ή πληροφορίες, πείτε τις όπως θέλετε) δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αλλά κρατήστε το.

Ρεπούση τώρα, η πέτρα του σκανδάλου. Κατ' αρχήν ας ασχοληθούμε με το δικό της βιογραφικό που εκλαμβάνω και ως πιο επίσημο από όλα (εναλλακτικά μπορείτε να διαβάσετε και το αντίστοιχο από την ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, αλλά και από το ΑΠΘ). Από το αρκετά νεφελώδες βιογραφικό μας, ανακαλύπτουμε κατ' αρχήν ότι η γυναίκα ξεκίνησε από τη γαλλική φιλολογία. Στο τέλος κατέληξε και με ένα διδακτορικό στην Ιστορία, ενώ αν και από πουθενά δεν προκύπτει με σαφήνεια, να δεχτώ καλή τη πίστη ότι μεσολάβησαν και κατατακτήριες στο τμήμα Ιστορίας της Φιλοσοφικής. Το θέτω έτσι και για να καταδειχθεί η απορία μου για το νεφελώδες του βιογραφικού αλλά και για να καταλήξουμε τέλος πάντων ότι αυτή έχει ας πούμε περισσότερη σχέση με την Ιστορία από τους άλλους δύο.

Ας εξάγουμε, λοιπόν, ένα πρώτο συμπέρασμα αναλογιζόμενοι κάποια από τα γεγονότα των ημερών ήτοι ότι η κυρία Ρεπούση ουσιαστικά ξέκοψε από την πλέμπα, ούτως ειπείν τους μη ιστορικούς, το δικαίωμα στην άποψη επί θεμάτων Ιστορίας και θα το κάνουμε ενθυμούμενοι τι είχε γίνει με το "ντοκυμανταίρ" (προσοχή στα εισαγωγικά) 1821 του ΣΚΑΪ. Το συμπέρασμα αυτό είναι ότι η Ρεπούση ως ιστορικός που είναι έχει κάθε δικαίωμα να λέει ό,τι της καπνίσει για την Ιστορία, δικαίωμα που για κάποιον λόγο δεν έχουν όσοι δεν είναι κατ' επάγγελμα ιστορικοί. Την ίδιαν στιγμή βέβαια το ίδιο δικαίωμα όπως θυμόμαστε έχει και ο κύριος Βερέμης που δεν είναι ακριβώς ιστορικός αλλά μάλλον ντεμέκ (ήτοι στο περίπου), ενώ βεβαίως όπως πολύ καλά θυμόμαστε αντίστοιχο δικαίωμα έχει και ο καθόλου ιστορικός ή μάλλον να το πούμε πιο σωστά και ο "δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία" Τατσόπουλος. Ώπα, κάτι δεν πάει καλά, υπάρχει μια ανακολουθία. Από που και ως που ο Τατσόπουλος που δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο να έχει το δικαίωμα να λέγει έως και τον Κολοκοτρώνη πούστη και να το περνάει ως προσωπικό αστεϊσμό αλλά όλοι οι υπόλοιποι να μην έχουμε καν δικαίωμα να κρίνουμε ιστορικά γεγονότα;

Βέβαια, διαβάζοντας τον αντίλογο η αλήθεια είναι ότι γελάμε, διότι ποιοι απάντησαν εις την κυρία Ρεπούση (και δεν αναφέρομαι εις ημάς, την πλέμπα δηλαδή); Μεταξύ άλλων και ο Σαράντος Καργάκος (η λακωνική απάντηση εδώ) ο οποίος είναι φιλόλογος αλλά με πλουσιότατο συγγραφικό (και όχι μόνο) έργο επί ιστορικών ζητημάτων (και βασικά πολύ πλουσιότερο από της Ρεπούση κιόλας), και ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης ( η απάντηση εδώ) που είναι επίσης Ιστορικός και καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας (όπου αυτός είναι τουλάχιστον κανονικός, ούτε τάχα μου σαν τον Βερέμη, ούτε αναπληρωτής σαν την Ρεπούση). Τι είπε η Ρεπούση (μεταξύ άλλων); "Αφήστε την Ιστορία ήσυχη". Μην ασχολούνται όσοι δεν είναι ιστορικοί. Και αυτό που δεν κατάλαβα είναι αν αυτό πήγαινε προς τον Φωτιάδη ή τον Βερέμη, διότι ο Βερέμης όπως έχουμε ήδη αναπτύξει εναργώς είναι αποδεκτός διότι πολύ απλά είναι εθνομηδενιστής. Είναι ο άνθρωπος για τον οποίον "η Μονεμβασιά δεν ήταν πολύ σημαντική αλλά εκεί είχαμε αποφασίσει να πάμε", έτσι για να μην ξεχνιώμαστε κιόλας. Και σε αυτό το σημείο μου δημιουργούνται απορίες, έντονες και μεγάλες.

Μήπως τελικά το κριτήριο με το οποίο η Ρεπούση, η Δραγώνα (την έχουμε ξεχάσει αυτή, ε;), ο Βερέμης, ο Τατσόπουλος και πολλοί άλλοι γίνονται αποδεκτοί δεν είναι για το αντικείμενό τους αλλά για την άποψη που εκφράζουν; Μήπως για τον ίδιον λόγο κάποιοι άλλοι δεν γίνονται αποδεκτοί; Βέβαια αυτό δεν είναι αρνητικό, αλλά δεν είναι άμα ισχύει για όλους, έτσι; Θέλω να πω ότι όλοι μας έχουμε ίσο δικαίωμα στην ελευθερία γνώμης, έτσι; Ή μήπως δεν είναι έτσι;

Η αλήθεια είναι ότι όπου κι αν κοιτάξεις στο διαδίκτυο κυκλοφορεί το ένα (και συνήθως μοναδικό) παράδειγμα ότι η Ρεπούση είναι ιστορικός οπότε εσένα τι λόγος σου πέφτει; Ποιος είσαι εσύ ρε πλέμπα (Σ.σ. ο όρος συμπεριλαμβάνει προφανώς και ιστορικούς της άλλης πλευράς) που δεν είσαι καν του αντικειμένου και που θα εκφέρεις άποψη;

Ερώτηση: καλύτερα ποιος ξέρει; Κάποιος που ξεριζώθηκε χάνοντας τα πάντα (μέχρι και ανθρώπους) ή η Ρεπούση; Κάποιος αυτόπτης μάρτυρας, ή η Ρεπούση;
Αφήστε την απάντηση, δεν την περιμένω διότι φέρνει σε δύσκολη θέση. Ας παίξουμε λίγο το παιχνίδι της άλλης πλευράς με δύο πολύ αστεία παραδείγματα! Αστεία όχι ένεκα του περιεχομένου τους αλλά για την αμηχανία που προκαλούν.

Παράδειγμα πρώτον: Γιόσεφ Μένγκελε, κυρίες και κύριοι! Επάγγελμα, ιατρός. Μέγιστος επιστήμων που προσέφερε τα πάντα στην ιατρική της οποίας υπήρξε πιστός υπηρέτης. Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα.
Θα μου πείτε, μα ο Μένγκελε ήταν χασάπης.
Όχι βέβαια! Σας απαντώ.
Κατ' αρχήν ήσασταν εκεί να δείτε αν όντως ήταν χασάπης; Όχι. Άρα πως το κρίνετε; Βασίζεστε σε μαρτυρίες άλλων, προφανώς. Και τι είναι αυτοί οι άλλοι; Μήπως είναι ιατροί; Όχι.
Μήπως είστε εσείς ιατρός; Όχι. Άρα πως τολμάτε να κρίνετε το έργο αυτού του του λαμπρού επιστήμονος; Δηλαδή να βγουν οι γιατροί και να το κρίνουν να το δεχθώ, αλλά εσείς; Η πλέμπα; Α, και σημειωτέον, εννοείται ότι δεν θα γίνει αποδεκτή η άποψη όλων των ιατρών έτσι; Θα δεχθούμε εκείνες μόνο των ιατρών που θέλουμε. Τους άλλους θα τους πετάξουμε εις την αρένα του χλευασμού. Ή μήπως γίνεται κάτι άλλο, διαφορετικό εδώ πέρα;
Ναι, ξέρω τι θα μου αντιτάξετε, ότι με την ίδια λογική να αρχίσουμε να λέμε το αντίθετο και στους αστροφυσικούς και στους μαθηματικούς και στους βιολόγους κλπ και επίσης να παραδεχθούμε ότι και ο Σεραφείμ του Πειραιώς έχει δικαίωμα να έχει άποψη επί των επιστημονικών ζητημάτων.

Μέγιστο λάθος, διότι υπάρχει μία τεράστια διαφορά: η φιλοσοφία, η Ιστορία, η θεολογία κλπ είναι εντελώς θεωρητικά ζητήματα που σηκώνουν τις ερμηνείες και αυτό το λέω ακόμη και για την Ιστορία, σαφώς. Αντίθετα, τα μαθηματικά, η φυσική κλπ είναι επιστήμες με χειροπιαστά αποτελέσματα και γι'αυτό άλλωστε λέμε ότι απαιτούνται και αποδείξεις (κάτι που δεν απαιτείται για την Ιστορία ας πούμε, εν αντιθέσει με την αρχαιολογία βέβαια!). Παρομοίως, σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις σε τέτοιες επιστήμες όταν κάτι πρέπει να γίνει αποδεκτό αλλά είναι αδύνατον ή δύσκολο ή δεν απαιτείται να το αποδείξουμε, τότε κάνουμε λόγο για Αξίωμα, τα οποία είναι απολύτως αποδεκτά από τις επιστημονικές κοινότητες. Εδώ πέρα τι έχουμε όμως; Έχουμε μία ιστορικό η οποία ανήκει σε μία πολύ συγκεκριμένη ομάδα που έχει συγκεκριμένους σκοπούς (και δεν τους κρύβει, αρκεί να τους πιέσεις να τους πουν) οι οποίοι όχι μόνο επιχειρούν να επιβάλλουν τη δική τους άποψη αλλά αρνούνται και το δικαίωμα όλων των υπολοίπων να έχουν άποψη. Και όταν τους πολυζορίσεις τι σου λένε, ότι πρέπει ν'αφήσετε την Ιστορία στον Αυθέντη.

Ο Αυθέντης, που είναι και η πάσα για το δεύτερο παράδειγμα που παραλίγο να ξεχάσουμε: μου προκαλεί τεράστια έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί (μα πάρα πολλοί) από εκείνους που αντιμετωπίζουν την Ρεπούση ως μοναδικό αυθέντη που κατέχει την απόλυτη αλήθεια, είναι και κατά της εκκλησίας ταυτόχρονα. Μα πως είναι δυνατόν; Αφού και η εκκλησία αυθέντη έχει, το πρόβλημα που βρίσκεται; Ή εναντιώνεσαι σε κάθε αυθέντη ή μην το κάνεις προς κανέναν. Το να μου αντικαταστήσεις τον έναν με κάποιον άλλον τι να το κάνω;

Οπότε σε αυτό το σημείο εξάγουμε ένα ακόμη χρήσιμο συμπέρασμα για το οποίο καλό είναι να κάνουμε μια μικρή ανακεφαλαίωση. Η ιστορία ξεκίνησε με ένα e-mail που κυκλοφόρησε το real.gr.
Σύμφωνα με το μέηλ αυτό, η κυρία Ρεπούση εξέφραζε έντονες ανησυχίες ότι αν γίνει καμιά στραβή με το αντιρατσιστικό, τι θα συμβεί σ'εκείνους (όπως η ίδια) που δεν γουστάρουν να αναγνωρίζουν την γενοκτονία των Ποντίων ας πούμε; Θα ποινικοποιηθεί η άποψή τους; Τάχα μου η κυρία Ρεπούση κόπτεται για την ελευθερία έκφρασης, ότι ποινικοποιούμε την άποψη, όμως κατά βάθος αυτό που κάνει είναι ακριβώς το ίδιο προς το φασιστικότερον κιόλας μιας και δεν ενδιαφέρεται για την ποινικοποίηση της άποψης γενικώς αλλά για την ενδεχόμενη ποινικοποίηση της δικής της και των ομοϊδεατών της. Προπαγανδίζει δεξιά κι αριστερά αυτό που θέλει, απαξιώνει τους πάντες που εναντιώνονται επιστήμονες και μη, αρνείται στους μη Ιστορικούς να έχουν άποψη και ταυτόχρονα έχει συνδράμει (με το περιβόητο βιβλίο Ιστορίας) να διαμορφωθούν συνειδήσεις, παραδεχόμενη ότι επιχειρεί στρογγύλεμα της ιστορίας για να αμβλυνθούν τα μίση. Και αφού επεχείρησε να τα κάνει όλα αυτά, μόλις είδε της αντιδράσεις άρχισε να κλαίει και να ωρύεται ότι πάνε να την ποινικοποιήσουν την άποψη παίρνοντάς της και το γλειφιντζούρι ή το παιχνίδι ταυτόχρονα.

Διότι αν έχεις σφάξει αρκετές χιλιάδες, αυτό είναι κριτήριο μόνο για τον Μένγκελε, όχι για τους νεότουρκους. Αν έγινε ή δεν έγινε γενοκτονία, αυτό θα το κρίνει η Ρεπούση και η κάθε Ρεπούση, για την οποίαν ειρήσθω εν παρόδω να πούμε ότι ειπώθηκε πως εξέφραζε προσωπική άποψη. Από που ειπώθηκε; Μα και από την ίδιαν και από το κόμμα της. Όταν τη ρώτησαν αρχικά είπε ότι δεν απέστειλε τέτοια επιστολή προς τον ΣΥΡΙΖΑ (υπονοώντας ότι δεν την έγραψε) και όταν απεδείχθη ότι το μέηλ ήταν αυθεντικό το γύρισε ότι ήταν προσωπικές απόψεις, λες και την ρώτησε κανείς αυτό το πράγμα. Και την ίδιαν στιγμή ο Δον κυρ-Φώτης που την έχει ως επιστήμονα στη θέση του τομεάρχη Παηδίας, την "εξέθεσε" λέγοντας ότι δεν εκφράζει θέσεις του κόμματος. Να γελάς, πραγματικά.

Εγώ όμως εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω με ποιο κριτήριο (αν όχι -και το αποδέχομαι αυτό- τα προσωπικά γούστα του καθενός όπου αν τα αποδεχόμαστε για κάποιους γιατί να μην τα αποδεχόμαστε και για τους υπολοίπους;) καταδικάζουμε άλλους Ιστορικούς που μπορεί να έχουν να παρουσιάσουν και σημαντικότερες εργασίες κιόλας (μιας και έχουν αρχίσει ν'ακούγονται διάφορα για το πως έφτασε να γίνει αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο -το λινκ έχει και άλλο λινκ μέσα). Να σας πω και κάτι που είμαι σε θέση να γνωρίζω; Η Ρεπούση όταν δίδασκε στην Ιωνίδειο στον Πειραιά, ως φιλόλογος της γαλλικής δίδασκε και όχι ως Ιστορικός. Για την ακρίβεια, υπάρχει κιόλας μια τάση να φορτώνεται σε φιλολόγους το μάθημα της Ιστορίας στα σχολεία για να συμπληρώνουν ώρες κιόλας, έτσι για να ξέρουμε και πως αντιμετωπίζει το μάθημά της η Ελληνική Παηδία. Όπως και να έχει, ήδη έχουμε βγάλει κάποια επιπλέον συμπεράσματα (ιδίως αν έχουμε ακούσει την παραπάνω εκπομπή) ένα εκ των οποίων είναι ότι την Ρεπούση πρέπει να την κρίνουμε με βάση το τι λέει αυτή και όχι το τι λένε άλλοι, ή τι είναι οι άλλοι, ή ποια είναι η γενικότερη τάση, ως επίσης ότι ούτε καν την ίδιαν παίρνει πολύ να την δούμε μόνο ως ιστορικό διότι απλούστατα έχει από άλλο αντικείμενο ξεκίνησε κι αυτή. Κοινώς, να τους αντιμετωπίζουμε όλους με τα ίδια κριτήρια και όταν θέλουμε να λάβουμε προσωπική -υποκειμενική- θέση, τότε -ναι- να βάλουμε και τα προσωπικά γούστα στη μέση. Όχι όμως για να παραστήσουμε τους τάχα μου αντικειμενικούς, έτσι;

Και η Ρεπούση τι λέει; Πρώτον, ότι επειδή υπάρχει μια γενικότερη τάση να υποβαθμίσουμε την Ιστορία, ας το κάνουμε κι εμείς και αφού δεν θέλετε θα σας το επιβάλουμε. Κοινώς, εσείς δεν έχετε δικαίωμα να έχετε δική σας άποψη και η Ιστορία δεν είναι κάτι που μπορείτε να το κρίνεται αλλά κάτι που θα σας πω εγώ, ο Αυθέντης, για το πως θα το αποδέχεστε. Στο αυτό πλαίσιο λοιπόν, όπως δεν αποδεχόμαστε ότι έγινε κάτι σοβαρό στην Σμύρνη, έτσι δεν αποδεχόμαστε και ότι έγινε γενοκτονία των Ποντίων. Επειδή αυτό όμως παραήταν βαρύ, τι έγινε μετά για να θαφτεί το θέμα; Βγήκε στη φόρα κάτι πιο ανώδυνο, αυτό με τον χορό του Ζαλόγγου διότι ήταν απολύτως βέβαιο ότι ο κλασικός μαλάκας ο Έλληνας θα τσίμπαγε το δόλωμα και θα άφηνε τους Ποντίους και τις γενικότερες ανθελληνικές και εθνομηδενιστικές απόψεις της Ρεπούση στην άκρη, βάζοντας στο προσκήνιο ένα θέμα για το οποίο τωόντι μπορεί να γίνει μεγάλη συζήτηση και κυρίως να μην τελειώνει ποτέ. Διότι το θέμα που έχει τεθεί δεν είναι το αν έγινε ή δεν έγινε η σφαγή στο Σούλι, ούτε το αν οι Σουλιώτισσες είχα περιοριστεί/εγκλωβιστεί στον γκρεμό, παρά στο αν έγινε ή δεν έγινε ο χορός, όπου παρεμπιπτόντως αν αποδειχθεί ότι ο χορός δεν έγινε, σύμφωνα με την ρεπούσεια λογική αυτό θα αποδείξει με κάποιον μαγικό τρόπο και ότι τελικώς και στο Ζάλογγο δεν είχε γίνει κάτι (αλλά αυτό είναι για το μέλλον). Όμως μην ξεφεύγουμε...

Αρχίζουμε, πλέον, να μπαίνουμε σε αμιγώς ιστορικά ζητήματα. Εδώ το πράγμα θα γίνει πολύ ενδιαφέρον και όπως καταλαβαίνετε μέχρι τώρα ήμασταν ακόμη στον πρόλογο. Να υπενθυμίσω εκ νέου ότι δεν είμαι ιστορικός, απλά θα κάνω μια φιλότιμη μελέτη στις γραμμές που θα ακολουθήσουν με ένα έστω άσχετο πτυχίο κάποιας σχολής της τριτοβάθμιας (την οποίαν τελείωσα εν αντιθέσει με τον Τατσόπουλο, αν πάντοτε οι φήμες είναι αληθείς) οπότε αν ο Τατσόπουλος (που υπερασπίστηκε και τη Ρεπούση, αυτό έλειπε δα!) έχει δικαίωμα να έχει άποψη επί της Ιστορίας μία φορά, τότε εγώ έχω τουλάχιστον δύο, παρόλο που για τον ίδιον όλοι εμείς δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά ένας επικίνδυνος μισαλλόδοξος αχταρμάς.

.



Παρασκευή 17 Μαΐου 2013

Περί Παιδείας Αναλώσιμα (τεύχος τρίτον)

...και πως έκατσε η φάση κι έχουμε επιστρατευμένους καθηγητές. Αλλά ας μην πηγαίνουμε απευθείας στο επίκεντρο της υποθέσεως.

Το ότι τα παιδιά εδώ και 2 χρόνια κάνουν μάθημα δίχως βιβλία, προφανώς δεν αποτελεί πρόβλημα.
Το ότι τα κενά στα σχολεία πλέον είναι αδύνατον να μετρηθούν, προφανώς δεν αποτελεί πρόβλημα.
Το ότι φέτος ιδίως στο πλαίσιο των περικοπών παρατηρήθηκαν φαινόμενα να μην έχουν πετρέλαιο τα σχολεία και να ξυλιάζουν τα παιδιά στο καταχείμωνο, προφανώς δεν αποτελεί πρόβλημα.
Το ότι στο πλαίσιο της εξοικονόμησης χρημάτων και του υποτιθέμενου εξορθολογισμού έχει ανακοινωθεί ότι θα ξαναγυρίσουμε στο σύστημα των δεσμών δηλαδή 30 χρόνια πίσω και αυτό όχι επειδή διαπιστώθηκε ότι ήταν καλύτερο σύστημα αλλά επειδή προϋποθέτει ότι θα καταργηθούν μαθήματα που σημαίνει ότι θα υπάρχουν απαιτηθούν λιγότεροι καθηγητές και αυτό συνεπάγεται λιγότερα "έξοδα", δεν αποτελεί πρόβλημα.
Το ότι προγραμματίζονται και άλλες συγχωνεύσεις σχολείων για να μειωθεί ακόμη περισσότερο το εκπαιδευτικό προσωπικό, ούτε αυτό αποτελεί πρόβλημα, προφανώς.

Πρόβλημα αποτελεί το γεγονός ότι οι καθηγητές εξέτασαν το ενδεχόμενο να απεργήσουν.
Βέβαια θα μου πείτε ότι ήταν οι Πανελλήνιες ενόψει. Πολύ σωστό, αλλά μήπως δεν ήταν οι Πανελλήνιες ενόψει την χρονική στιγμή που αποφάσισε ηθελημένα και με πλήρες σχέδιο η κυβέρνηση να φέρει το θέμα στην επικαιρότητα;

Ήταν προφανές ότι η στιγμή επιλέχθηκε πολύ χειρουργικά από τους κυβερνώντες, οι οποίοι τα είχαν προγραμματίσει όλα στην εντέλεια: είτε οι καθηγητές δεν θα έκαναν κιχ και θα πέρναγαν το νομοσχέδιο, είτε θα φτάναμε στα τωρινά χάλια. Δεν είναι τυχαίο το ότι έσπευσαν να επιστρατεύσουν τους καθηγητές "επειδή δεν πήγαινε άλλο με τις κινητοποιήσεις τους", όταν οι τελευταίοι δεν είχαν προλάβει καν όχι να κάνουν κινητοποιήσεις, αλλά επί της ουσίας και να το συζητήσουν έστω! Εδώ μιλάμε ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει τόσο πολύ που θυμίζει έντονα το ανέκδοτο "άει πηδήξου εσύ κι ο γρύλος σου" (υποθέτω ότι το γνωρίζετε) και που γενικά αγγίζει τα όρια του φαιδρώς γελοιοτάτου.

Αν η τρικυβέρνηση επιθυμούσε πραγματικά να διαβουλευθεί (όπως αυτοπαρουσιάζεται ότι τάχα μου την ενδιαφέρει) είτε θα το είχε φέρει το θέμα εξαρχής της σχολικής χρονιάς, είτε θα περίμενε να τελειώσουν οι μαθητές τις εξετάσεις τους αφού τόσο πολύ ενδιαφέρεται για το μέλλον που τους δημιουργεί, δηλαδή ένα μέλλον με μόνο τρία ενδεχόμενα:
α) της μετανάστευσης
β) της ανασφάλιστης εργασίας για 300 ευρώ το πολύ (αν ξέρεις αρκετές ξένες γλώσσες και έχεις και τίποτε άλλο πτυχία) και με ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα
γ) της εσαεί ανεργίας

Αντ'αυτού, η κυβέρνηση επέλεξε να φέρει μόλις 20 μέρες πριν τις Πανελλήνιες το θέμα ακριβώς επειδή σχεδίαζε να κάνει αυτά που έκανε, εκθέτοντας τους καθηγητές στα μάτια της κοινωνίας όχι επειδή οι καθηγητές έκαναν κάτι αλλά επειδή ένα από τα σενάρια ήταν και το να κάνουν κάτι. υποθετικά. Και φυσικά που επιστρέφουμε; Μα στους συνδικαλιστές όπου εδώ είναι πολύ απλά τα πράγματα: τώρα ξύπνησαν οι καθηγητές και συνειδητοποίησαν ότι... βρωμάνε τα πόδια της ΟΛΜΕ; Αφού τόσο καιρό κοιμόντουσαν, ας πρόσεχαν, για να τα λέμε και λίγο χύμα τα πράγματα. Απλό είναι.

Έχω ξαναπεί ότι οι τρεις μεγαλύτερες μάστιγες της χώρας είναι οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι συνδικαλιστές (και ακολουθούν παρασάγγας οι μπάτσοι βεβαίως, βεβαίως). Είναι τα τρία χειρότερα επαγγέλματα που υπάρχουν (και φυσικά δεν πρόκειται για εσφαλμένη διατύπωση, είναι επαγγέλματα). Ακόμη και μέσα σε όλα τα λάθη, τις παραλείψεις και ενδεχομένως και λαμογιές, η ΟΛΜΕ πήρε περιέργως μια σωστή απόφαση: ανακάλεσε την απεργία που κατ' εμέ βεβιασμένα είχε προκηρύξει και θα εξηγήσω τους λόγους που το λέω, παρόλο που σε κάθε περίπτωση είμαι αντίθετος με τις κυβερνητικές αποφάσεις που θεωρώ λίαν επιεικώς όσο πιο φασιστικές μπορούσαν να είναι. Όταν σε έχουν επιστρατεύσει καταπατώντας το Σύνταγμα που επί της ουσίας έχουν καταντήσει εντελώς κουρελόχαρτο, και σε περίπτωση απεργίας κινδυνεύεις με φυλάκιση και με απόλυση δηλαδή ουσιαστικά όταν βλέπεις ότι ένα ολόκληρο σύστημα περιμένει να εκσπερματώσει πάνω σου και για να δείξει ότι έσπασε και το "ταμπού" (sic) των απολύσεων αλλά και για να παραδειγματιστούν άλλοι κλάδοι των οποίων το μέλλον προγραμματίζεται εξίσου ζοφερό. Δηλαδή αν η ΟΛΜΕ επέμενε σε αυτήν την τωόντι ηλίθια απεργία (μιας και από μόνη της έπεσε στην παγίδα) θα ήταν όχι απλώς βούτυρο στο ψωμί της κυβερνήσεως αλλά και εντελώς εγκληματικό. Όπου παρεμπιπτόντως εκτιμώ ότι για τον ίδιον λόγο δεν δέχθηκε να υποστηρίξει το αίτημα και η ΑΔΕΔΥ (κατ' εμέ, επίσης σωστά, ξανά περιέργως).

Η μεγάλη η πλάκα όμως ξέρετε ποια είναι; Όπου εδώ πραγματικά γελάνε (ή ίσως και να κλαίνε μέχρι να πιάσει νευρικό γέλιο): ενώ η τάξις αποκαταστάθηκε και οι Πανελλήνιες ξεκίνησαν κανονικά δίχως να μπορεί κανείς να κάνει κιχ, το Υπουργείο Παηδίας σε ένα ρεσιτάλ αχρηστίας και ανικανότητας δεν έχει ανακοινώσει ακόμη τον αριθμό των εισακτέων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και αυτό διότι δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη το περιώνυμο σχέδιο "Αθηνά" που προβλέπει συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων αλλά και Πανεπιστημίων ολόκληρων! Ούτως ειπείν και που δίνουν εξετάσεις τα παιδιά είναι παντελώς άνευ σημασίας! Δεν μπορούν καν να συμπληρώσουν μηχανογραφικό δελτίο στην παρούσα φάση! Βέβαια κάτι τέτοιο δεν δείχνει να ενοχλεί ιδιαίτερα την τρικυβέρνηση και τους γονείς (που τάχα μου αγωνιούσαν για το ζοφερό μέλλον των παιδιών τους) και φυσικά δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος της οιασδήποτε πολιτικής επιστρατεύσεως του οποιουδήποτε. Παρομοίως δεν έχουμε καμία προσωπική εξομολόγηση του βουλευτού και τηλεπλασιέ συνάμα Αδώνιδος Γεωργιάδη, ο οποίος -για να κάνουμε και λίγο χιούμορ- αποτελεί την ζώσα απόδειξη ότι η απεργία κατά τις Πανελλήνιες Εξετάσεις είναι τωόντι κάτι πολύ κακό: αν οι καθηγητές δεν είχαν απεργήσει το 90 που έδινε αυτός τότε δεν θα είχε χάσει τη σχολή του για ένα μόριο, θα είχε μπει κάπου καλύτερα και προφανώς θα πούλαγε βιβλία σε κάποιο μεγαλύτερο κανάλι με αποτέλεσμα (πιθανολογώ) να μην χρειαζόταν καν να ασχοληθεί με τα Κοινά και έτσι θα ήμασταν κι εμείς πολύ πιο ήρεμοι ψυχικά αφού δεν θα τον τρώγαμε στη μάπα.

Στο διά ταύτα, για να μην μακρυγορούμε (ναι, σημειώστε παρακαλώ ότι την είπα και αυτήν την ατάκα εγώ, ο άρχων των σενδονιών): έχουμε πει και ξαναπεί ότι η ανύπαρκτη Παιδεία είναι το μείζον πρόβλημα της χώρας και της κοινωνίας και αυτό διότι ό,τι κι αν κάνεις με την Παιδεία, όσα πειράματα, τα αποτελέσματα θ'αρχίσουν να φαίνονται κατ' ελάχιστο μία δεκαετία αργότερα, οπότε μέσα σε μια δεκαετία παρουσιάζεται πεδίον δόξης λαμπρόν για πολιτικές θριαμβολογίες. Αναλογιστείτε μόνο τι άτομα έχουν περάσει από τον συγκεκριμένο υπουργικό θώκο με ένα λίαν χαρακτηριστικό παράδειγμα (διότι δεν υπάρχει λόγος για να αναφέρουμε άλλο): επί υπουργίας Μίσηζ Ντιαμαντοπούλου η Υφυπουργός Χριστοφιλοπούλου έδωσε μεγάλες μάχες για να περάσει ο -ας μην τον χαρακτηρίσω- λεγόμενος και νόμος Διαμαντοπούλου του 2011. Μόλις άλλαξαν τα κόζα η ίδια έδωσε μάχες για... να καταργηθεί. Όλα αυτά, μέσα σε λίγους μήνες. Τέτοιοι άνθρωποι έχουν παίξει (κυριολεκτικώς) με την Παιδεία της χώρας. Οπότε τι να λέμε μετά; Είναι ν'αναρωτιώμαστε γιατί η Παιδεία έχει γίνει Παηδία; Είναι ν'απορούμε γιατί έχει φτάσει η κοινωνία σε αυτά τα χάλια;

Ναι, και οι καθηγητές έχουν τεράστιες ευθύνες στα χάλια και όπως έχουμε πει διάφορα στο παρελθόν, έτσι θα ξαναπούμε και άλλα πολλά στο μέλλον. Όχι τώρα όμως διότι υπάρχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα στην όλη εξίσωση και είτε αρέσει, είτε όχι οι καθηγητές είναι το μικρότερο εξ αυτών.

Πριν κλείσω, να πω και δύο κουβέντες ακόμα. Κατ' αρχήν για το σημερινό θέμα που αφορούσε το διαδίκτυο και την αποξένωση. νομίζω ότι η επιλογή του θέματος ήταν εξαιρετικά εύστοχη. Η κυβέρνηση που περικόπτει τα πάντα, από μισθούς και αμοιβές μέχρι την προσωπική αξιοπρέπεια του καθενός, που σε ωθεί να μένεις στο σπίτι και που επί της ουσίας το τελευταίο πράγμα που σου αφήνει  μόνο το διαδίκτυο για να νοιώσεις ότι εξακολουθείς να έχεις μια τελευταία επαφή με τον έξω κόσμο, βγάζει ένα θέμα περί του αντιθέτου. Προφανώς για να μας πληροφορούν ότι η ανεργία πέφτει, ότι ο κόσμος αυτοκτονεί από ψυχολογικά προβλήματα και ότι αυτά που βιώνουμε ονομάζονται ανάπτυξη. Βέβαια όλα αυτά απαιτούν iq ελαφρά μεγαλύτερο από ραδικιού να τα καταλάβει κανείς άρα θα ήταν άδικο εκ μέρους μας να περιμέναμε να τα καταλάβουν οι κυβερνώντες.
Το δεύτερο, ως προς το διά ταύτα των μέτρων για τα σχολεία, πολύς κόσμος έχει σκαλώσει στο τάχα μου λογικό μέτρο της αύξησης των δύο ωρών (ότι ντε και καλά παράλογα αντιδρούν οι καθηγητές). Βασικά δεν είμαι καθηγητής αλλά είναι ένα επάγγελμα που ξέρω καλά (άλλη φορά το γιατί και το πως. Έως τότε, στου zaphod για μια πολύ δομημένη αποδόμηση της κυβερνητικής -και όχι μόνο- προπαγάνδας). Δεν είναι οι δύο ώρες, έτσι σκέτα. Οι δύο ώρες μπορεί να συνεπάγονται επιπρόσθετη μετακίνηση από το πουθενά όπου αυτή μπορεί να μην συμπεριλαμβάνει μόνο κοντινά σχολεία, αλλά και κοντινά νησιά. Ένα αυτό. Δεύτερον, πολλές δύο ώρες αθροιστικά συνεπάγονται ακόμη λιγότερες ανάγκες σε καθηγητές. Τρίτον, ο αριθμός των διδακτικών ωρών είναι αμιγής, δηλαδή αφορά τις καθαρές διδακτικές ώρες (οι οποίες αναλογικά με την ποιότητα που θέλουμε ακόμη και αυτές μπορεί να είναι πολλές δίχως καν αύξηση). Σε αυτές τις ώρες δεν συμπεριλαμβάνονται οι ώρες απασχόλησης στο γραφείο (μιας και τα σχολεία δεν έχουν γραμματείς), και φυσικά ούτε συνυπολογίζονται οι ώρες διορθώματος στο σπίτι, προετοιμασίας μαθήματος κλπ. Δεν είναι σκέτο δύο ώρες δηλαδή.
Και από αυτά τι συμπέρασμα συνάγεται αβίαστα; Ότι μία κυβέρνηση που στην πράξη δεν ενδιαφέρεται για τους πολίτες της χώρας (το έχει δηλώσει ξανά και ξανά άλλωστε ότι άλλο πράγμα η σωτηρία της χώρας και άλλο των πολιτών), που κόβει παροχές ακόμη και Υγείας, που κυνηγάει τους πολίτες με κάθε τρόπο όπως κάθε σοβαρή χούντα που σέβεται τον εαυτό της, που δημιουργεί ολοένα και περισσότερους ανέργους και αυτόχειρες και που εν προκειμένω για τα σχολεία η μόνη σπουδή της είναι πως θα τη βγάλει δίχως βιβλία, δίχως καθηγητές και δίχως ανθρώπινες συνθήκες μέσα σε ένα καθεστώς διαρκούς οπισθοδρόμησης, άξαφνα φέρεται να κόπτεται για το μέλλον των παιδιών.
Σαν κάτι να μην κολλάει, μου φαίνεται...

Αλλά δυστυχώς και το ότι τρώμε ακόμα στη μάπα με τόση επιτυχία το διαίρει και βασίλευε, και αυτό πρόβλημα Παιδείας είναι.
Πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει καμία σωτηρία γι'αυτή τη χώρα.
Ειλικρινά το λέω.

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012

Περί γραμμάτων και περιγραμμάτων αγραμματοσύνης

Θα ξεκινήσουμε από τα αποδεδειγμένα γεγονότα που ήδη έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν: ο βιασμός της γλώσσας είναι γεγονός. Μην τον αμφισβητούμε, ιδίως με ξυπνητζίδικες τοποθετήσεις. Ας πάμε τώρα και στα πρόσφατα.

Πριν λίγες μέρες είχαμε μια επιστολή δασκάλας σε σχολείο η οποία με τίτλο "Η Ελληνική Γλώσσα πρέπει να μείνει ανέπαφη" κατήγγειλε μείωση του αρισθμού φωνηέντων και συμφώνων από το ελληνικό αλφάβητο. Αμέσως -άλλο που δεν ήθελαν οι περισσότεροι- ξεκίνησε ένας σφοδρός πόλεμος ανακοινώσεων όπου ο ένας έβαζε στη θέση του τον άλλον και ως συνήθως όλοι είχαν δίκιο (το γεγονός ότι οι περισσότεροι αποδεδειξει δεν είχαν ανοίξει καν βιβλίο δεν πρέπει να απασχόλησε κανέναν). Πιο συγκεκριμένα -και ελπίζω να μην έχασα κάποιο επεισόδιο από τα πραγματικά πάμπολλα αν και θα επιλέξω κάποια συγκεκριμένα- είχαμε κατ' αρχήν την σοβαρή τοποθέτηση Σαραντάκου επί του θέματος που καταλήγει ότι το θέμα δεν υφίσταται. Θέση επίσης έλαβαν 140 φερώνυμοι εκπαιδευτικοί με -αν μου επιτρέπετε- ρεπούσειο ύφος αυθέντη οι οποίοι τα έχωναν στεγνά κι ασάλιωτα στη δασκάλα. Στο θέμα έλαβε θέση βεβαίως, βεβαίως και ο Μπαμπινιώτης, γεγονός που αν μη τι άλλο οφείλει να μας προβληματίσει διότι όλοι μας ξέρουμε την "άποψη" του εν λόγω για τη γλώσσα όπου κάτι είναι σωστό επειδή χρησιμοποιείτεαι έτσι, ακόμη κι αν είναι λάθος). Την σκυτάλη έλαβε ο Βύρων Πολύδωρας που κάλεσε σε πανστρατιά, και στην παρούσα φάση η τελευταία, νομίζω, πράξη του έργου έχει στο προσκήνιο την συγγραφική ομάδα. Αν ξέχασα κάποιον απο το επιλεκτικό μου φάσμα, παρακαλώ να μου τον υπενθυμίσετε.

Φυσικά εσείς ήδη έχετε αρχίσει να ψιλιάζεστε ότι κι εγώ ετοιμάζομαι να λάβω θέση για το θέμα, έλα όμως που πέφτετε έξω. Τη θέση μου για την ελληνική γλώσσα την έχω γράψει προ ετών με παράδειγμα το υποφαινόμενο πειραματόζωο και δεν χρειάζεται να επανέλθω. Τα όσα έχω αναφέρει είναι χειροπιαστά παραδείγματα που είναι αδύνατον να καταρριφθούν (ειδάλλως ιδού η Ρόδος για όποιον γουστάρει...). Αυτό που πρόκειται να θίξω με το παρόν είναι η όλη γελοιότητα ενός σοβαρότατου θέματος ένεκα του τρόπου με τον οποίον χειρίζεται από τους πάντες. Διότι το συμπέρασμα στο οποίο έχουν οι περισσότεροι καταλήξει είναι ότι αφού η δασκάλα έχει λάθος, τότε με τη γλώσσα όλα βαίνουν ομαλώς, δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα.

Και εκ νέου, το τι βλακεία έχω διαβάσει επί του θέματος δεν περιγράφεται...
Αλλά ας προσπαθήσουμε να μείνουμε στο φυσιολογικό ανθρώπινο επίπεδο πιάνοντας την καταρριπτική επιχειρηματολογία.

Ας δούμε τα στοιχεία:
α) Γραμματική Αρχαίων Ελληνικών (αυτή που έχουμε διδαχθεί μάλλον όλοι όσοι περάσαμε από Γενικά Λύκεια και τα όποια αντίστοιχά τους) (πειστήριο "Α")
β) Γραμματική Μανώλη Τριανταφυλλίδη (επειδή έχει τεθεί στην κουβέντα) (πειστήριο "Β")
γ) Πρωτότυπη Γραμματική Μανώλη Τριανταφυλλίδη (1941) (πειστήριο "Γ")
γ) Γραμματική Ε'-Στ' Δημοτικού (η πέτρα του σκανδάλου) (πειστήριο "Δ")

Έχουμε και λέμε λοιπόν: ας ξεκινήσουμε από τα αρχαία Ελληνικά, τα οποία όσο κι αν στεναχωρεί αυτός αρκετούς, ναι, είναι ελληνικά -ελληνικότατα κιόλας, όσο κι αν έχουν προσπαθήσει διάφοροι κύκλοι να μας τα κάνουν ξένη γλώσσα, όπου να συμπληρώσω πως το αν κάποιος ξέρει ή όχι να διαβάσει (κατανοήσει) ένα αρχαίο κείμενο δεν έχει να κάνει με την άλλη γλώσσα αλλά με την αισχρή εκπαίδευση του συστήματος Παηδίας. Επειδή λοιπόν ακόμη κι αν δεν ξέρουμε αρχαία, ξέρουμε νέα (ήτοι την αισχρή δημοτική του Ράλλη), διαβάζουμε στο πειστήριο "Α" ότι
"16. Οι φθόγγοι της αρχαίας ελληνικής παριστάνονται με 24 γράμματα, που είναι τα ίδια της νέας (βλ. § 2 και § 8). Το σύνολο των γραμμάτων αυτών λέγεται ελληνικό αλφάβητο."
για να συνεχίσει αμέσως μετά
"18. Οι φθόγγοι της αρχαίας ελληνικής (όπως και της νέας) διαιρούνται σε φωνήεντα και σε σύμφωνα (βλ. § 3). α) Τα φωνήεντα της αρχαίας, ως φθόγγοι, παριστάνονται με 7 γράμματα, που λέγονται και αυτά φωνήεντα: α,ε,η,ι,ο,υ,ω. β) Τα σύμφωνα της αρχαίας, ως φθόγγοι, παριστάνονται με 17 γράμ¬ματα, που λέγονται και αυτά σύμφωνα: β,γ,δ,ζ,θ,κ,λ,μ,ν,ξ,π,ρ,σ (-ς),τ, φ, χ, ψ"
για να συνεχίσει εκ νέου αμέσως μετά
"2. Διαίρεση φωνηέντων 
19. 1) Τα φωνήεντα της αρχαίας ελληνικής (δηλ. οι φθόγγοι που ακούονταν σαν φωνήεντα) διαιρούνται σε βραχύχρονα και μακρόχρονα." κλπ, κλπ, κλπ.



Να ξεκαθαρίσω το εξής: τόσο το έντονον (ελληνιστί bold), όσο και το κόκκινο χρώμα αλλά κυρίως η μεγάλη γραμματοσειρά δεν χρησιμοποιήθηκαν για περιπτώσεις μυωπίας, πρεσβυωπίας, αστιγματισμού ή αχρωματοψίας, αλλά για την νεοελληνική περίπτωση της γαργάρας που όπως γνωρίζουμε είναι και η σοβαρότερη πάθηση των ματιών (ταυτόχρονα και του εγκεφάλου).

Από την στιγμή λοιπόν που χρησιμοποιήθηκε ως τεκμήριο η γραμματική του Τριανταφυλλίδη, εκτιμώ ότι η Γραμματική του Οικονόμου των απείρως πλουσιοτέρων και εγκυροτέρων αρχαίων ελληνικών μπορεί να αποτελέσει ακόμη ισχυρότερο τεκμήριο. Και στην εν λόγω γραμματική βλέπουμε συμπερασματικά τα εξής: δεδομένου ότι όλα τα γράμματα προφέρονται, ταυτίζονται με αντίστοιχους φθόγγους. Ουδένα γράμμα απουσιάζει και ουδεμία διάκριση σε γράμματα και φθόγγους γίνεται.

Πάμε τώρα στο πειστήριο "Β", δηλαδή αυτό που προσωπικά ονομάζω χαϊδευτικά ως έκτρωμα της σύγχρονης γλώσσας (όπου που να φανταζόμουν ο δόλιος πως θα έβγαινε κι ακόμη χειρότερο).
Ας δούμε τι προσδιορίζει ως φθόγγους:




Κατ' αρχήν παρατηρούμε ότι ο Τριανταφυλλίδης στην γραμματική του κάνει λόγο για 25 φθόγγους (κρατήστε αυτό το νούμερο διότι έχει σημασία) όπου επειδή είμαστε παρατηρητικά όντα βλέπουμε πως δεν πρόκειται φυσικά για τα 24 γράμματα συν ένα κάποιο (όποιο) διπλό, κάτι που με κάποιον τρόπο μας παραπέμπει σιγά, σιγά στην φαγωμάρα που εξετάζουμε. Βλέπουμε λοιπόν ότι στους φθόγγους της γραμματικής που όλοι μας έχουμε διδαχθεί στο σχολείο όντως απουσιάζουν το η, το υ, το ω, το ξ και το ψ, άρα αν μη τι άλλο το θέμα δεν είναι καινούριο. Στην συνέχεια η γραμματική προσδιορίζει μάλιστα πως μεταχειριζόμαστε τα 24 γράμματα προκειμένου να αποδώσουμε τους φθόγγους, όπου εδώ προφανώς και συμπεριλαμβάνονται τα 5 προαναφερθέντα. Μάλιστα στην συνέχεια παρατηρούμε ότι η γραμματική Τριανταφυλλίδη αναφέρει και όλα τα φωνήεντα με όλα τα σύμφωνα που αντιστοιχούν σε φθόγγους κλπ, κλπ, και στο τέλος, μάλιστα, της σελίδας 13 γίνεται και ιδιαίτερη μνεία στα διπλά σύμφωνα ξι και ψι. Οπότε νομίζω ότι πήραμε μια εικόνα της μετάλλαξης της αντιμετώπισης των γραμμάτων και των φθόγγων από την αρχαία γραμματική στην σύγχρονη δημοτική.

Βέβαια, εδώ πρέπει να δούμε την αρχική Γραμματική Τριανταφυλλίδη ως πειστήριο "Γ" όπου για τους περισσοτέρους που δεν το γνωρίζουν υπάρχει η τεράστια έκπληξη ότι ο συγγραφέας έγραφε με πνεύματα και τόνους τηρώντας ένα μεγάλο μέρος της αρχαιοπρέπειας που ακόμη και η δημοτική έχει (χα! Αυτό δεν το ξέρατε όμως, έτσι δεν είναι; Λογικόν, διότι εμείς μιλάμε ράλλειο δημοτική , όχι ελληνική δημοτική, αλλά ας μην την ανοίξουμε αυτήν την κουβέντα διότι θα ξεφύγουμε: ας αρκεστούμε στην υπενθύμιση ότι το μονοτονικό καθιερώθηκε περί το 1982 νομίζω αλλά μέσα από τόσες αλλαγές ποιος να θυμάται πως έγραφε ο Τριανταφυλλίδης;). Και ανοίγοντάς την εκεί που λέει μερικά εξαιρετικά ενδιαφέροντα πράγματα για τα φωνήεντα και τους φθόγγους (όπου επίτηδες δεν θα τα παρουσιάσω όλα, για να ψάξετε και τίποτε) θα διαπιστώσουμε το εξής "μυστήριο" πλην εξαιρετικά ενδιαφέρον:


"ο λόγος είναι πάντοτε για φθόγγους και όχι για γράμματα"

Τι θέλει να πει εδώ ο ποιητής; Ή για να το πούμε διαφορετικά, αυτή η ενδιαφέρουσα διευκρίνιση γιατί δεν υπάρχει στην νεώτερη γραμματική που έχουμε διδαχθεί όλοι; Διότι η (μετέπειτα) πέτρα του σκάνδάλου ναι μεν υποννοείται ή και περιγράφεται στην γραμματική που έχουμε διδαχθεί άπαντες, όμως ουδέποτε αναφέρεται με τον αυτόν ρητό τρόπο όπως στην πρωτότυπη γραμματική της νεοελληνικής. Προφανώς υπάρχει κάποιος λόγος που εξαλείφθηκε μια τόσο σημαντική διευκρίνιση.

Και πάμε τώρα σιγά, σιγά στο πειστήριο "Δ", ήτοι στη νέα γραμματική που προφανώς κρίθηκε πιο παιδαγωγική σε σχέση με τις προηγούμενες. Ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα των πολεμίων της δασκάλας που ανακίνησε το εν λόγω θέμα που εν μέρει είναι φάντασμα, είναι πως η γραμματική που κατηγορείται δεν αφαιρεί φωνήεντα και σύμφωνα από την αλφάβητο αλλά από τους φθόγγους, όπως άλλωστε έκανε και η προηγούμενη γραμματική, δηλαδή του Τιρανταφυλλίδη. Ας δούμε λοιπόν τώρα προσεκτικά, αφού θυμηθούμε αυτό που είχαμε κρατήσει, ότι ο Τριανταφυλλίδης έκανε λόγο για 25 φθόγγους με την υποσημείωση ότι ο αριθμός διατηρείται ανέπαφος και στην σύγχρονη γραμματική Τριανταφυλλίδη και στην πρωτότυπη.

Η αρίθμηση που ακολουθεί είναι δική μου:



Όπου μετράμε 23 φθόγγους. Που πήγαν ο ο 24ος και ο 25ος φθόγγος άραγε; Και βασικά, ποιοι είναι οι δύο απωλεσθέντες φθόγγοι; Για να μην ψάχνετε, είναι οι "τς" και "τζ" που έχουν αφαιρεθεί. Αυτό, λοιπόν, είναι ένα εξαιρετικό συμπέρασμα που μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε πως το επιχείρημα ότι το έλεγε κι ο Τριανταφυλλίδης δεν ευσταθεί, διότι με την ίδιαν λογική ο Τριανταφυλλίδης έλεγε και για 25 φθόγγους.

Στην συνέχεια θα παραθέσω μία σελίδα για να καταδειχθεί ότι το εν λόγω βιβλίο είναι κακογραμμένο και ότι αυτό και μόνο επαρκεί για να δημιουργεί τις πλείστες όσες παρερμηνείες (αν και όχι από επαγγελματίες εδώ που τα λέμε):


Προσέξτε τι γράφει στο πάνω μέρος της σελίδας: Φθόγγοι, γράμματα και συλλαβές. Ενώ διαβάζοντας είναι προφανές ότι κάνει λόγο για φθόγγους (εξάλλου χρησιμοποιεί και τις αγκύλες [ * ] που παραπέμπουν σε φθόγγο και όχι σε γράμμα όπου ακόμη κι αυτό να μην ξέρεις, ε, το ρημάδι τα γκ, μπ, ντ γράμματα δεν είναι οπότε πρέπει να πονηρευτείς αν μη τι άλλο) καθώς διαβάζεις όλη την περί φθόγγων ανάπτυξη, φτάνεις πλέον ξεκάθαρα στα γράμματα και το αλφάβητο, όπου διαπιστώνεις τα εξής:



Για περίπτωση που σας διέφυγε, αυτό που παρατηρούμε σχεδόν απελπισμένοι είναι η αντιστοιχία φθόγγων και γραμμάτων, όπου προφανώς στην αριστερή στήλη είναι οι φθόγγοι και στην δεξιά τα γράμματα, στα οποία γράμματα ανήκουν και τα αι, ει, οι, υι, ου, γκ, γγ, μπ, ντ, όπου συμπτωματικά ή μη τα ξι και ψι αναφέρονται σε εντελώς ξεχωριστό σημείο κιόλας.
Να σας προλάβω στο δευτερόλεπτο πριν καταθέσετε ένσταση: η παραπάνω εικόνα είναι από την σελίδα 40 της νέας γραμματικής που διδάσκονται τα παιδιά. Η αμέσως προηγούμενη εικόνα που έχω παραθέσει είναι από την σελίδα 36.

Πάμε τώρα στην σελίδα 39 του ιδίου βιβλίου:



Δηλαδή κατ' αρχήν βλέπουμε ότι η διευκρίνιση (προς το παιδί) στα αριστερά για τον συμβολισμό του φθόγγου έρχεται 3 ολόκληρες σελίδες μετά τα των φθόγγων ενώ θα έπρεπε να ξεκινάνε με αυτό, ενώ η αλφάβητο δε έχει παρατεθεί με τρόπον τέτοιο που ν ακοντεύεις να ξεράσεις στην προσπάθεια να την διαβάσεις. Και αφού έχει γίνει όλο αυτό παρατίθεται ένας πίνακας με φθόγγους και... φθόγγους που παριστάνει τον πίνακα με φθόγγους και γράμματα όπως το ίδιο το βιβλίο διευκρινίζει. Βάλτε τώρα σε αυτό και το ποτ πουρί των γενικώς και ειδικώς μπερδεμένων γραμμάτων (δείτε πχ την "σαρανταποδαρούσα" με τα γράμματα είναι πιο μπερδεμένα και από του Τριανταφυλλίδη και αναρωτιέσαι "γιατί;". Είναι ένα τεχνηέντως εξαιρετικά κακογραμμέον βιβλίο που στοχεύει να βγάλει τούβλα, ή είναι ένα κακογραμμένο βιβλία από (ίσως εγκληματική) αμέλεια κάποιων αρμοδίων;


Να επιστρέψουμε λίγο στην επιχειρηματολογία των υπερασπιστών του υπερκαταπληκτικού εκπαιδευτικού συστήματος που διαθέτουμε καθώς και των αντιστοίχοι πχιότητας βιβλίων των σχολείων. Είχαμε μείνει λοιπόν στο ότι "το έλεγε και η αμέσως προηγούμενη γραμματική", το οποίο φυσικά αποδείξαμε ότι δεν ισχύει μιας και όπως ήδη αναφέραμε, η κανονική γραμματική του Τριανταφυλλίδη είναι καλή (παρά τις όποιες διαφωνίες μου, μιας και προτιμώ την αρχαϊζουσα που δεν ξέρω να μιλάω/γράφω κιόλας). Αυτή που είναι έκτρωμα είναι η ράλλειος γραμματική και γενικότερα η νεοελληνική δημοτική που καθιέρωσε ο Ράλλης κάπου στο 1976 αν δεν απατώμαι. Ακόμη κι αυτή όμως τόσο κακή όσο αυτή εδώ δεν ήταν, διότι απλούστατα αυτή εδώ το πάει ένα βήμα παραπέρα το πράγμα, άρα σίγουρα δεν έχει και πράγματα που έχει η προηγούμενη.

Πέραν τούτου όμως, ακόμη και να το ανέφερε η προηγούμενη γραμματική, αυτό τι ακριβώς επιχείρημα είναι; Διότι αδυνατώ να το καταλάβω.
Αν -λέμε, αν- ενστερνισθούμε ότι αφού το έλεγε το προηγούμενο βιβλίο τότε ισχύει κιόλας, αυτομάτως θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι ο γίγας Λιάκουρας είναι αυτά που ο ίδιος δηλώνει στα βιβλία του, ήτοι ένα τέρας μορφώσεως διαγαλλαξιακώς αποδεκτό, το οποίο αποδεικνύεται από όλα τα βιβλία του τα οποία έχουν ως βιβλιογραφία όλα τα υπόλοιπα βιβλία του συν κάποια επίλεκτα όπως του Ζαχαρία Σίτσιν, του Φουράκη κλπ, με υπέρτατο το "Κοσμοσκάφος Στάγειρο Έψιλον" του τουλάχιστον θεού κυρίου Λευκοφρύδη που ήτο και ο πρώτος που αποκάλυψε την ύπαρξη της Ομάδος Έψιλον! Θέλετε να αναφέρω άλλα παραδείγματα που αυταπόδεικτα ισχύουν; Όσα πχ λέει η Βίβλος (σας χτύπησα κάτω από τη ζώνη, το ξέρω). Είναι έτσι όμως; Θέλετε να το διευρύνουμε λίγο; Το ότι ο γίγας του ελληνικού πνεύματος και επιστημών Χρήστος Τσόλκας ισχυρίζεται ότι έχει αποδείξει πως ο Αϊνστάιν, ο Νεύτων και κάποιοι άλλοι υπερτιμημένοι επιστήμονες έχουν σφάλλει οικτρά, δεν πρέπει να μας απασχολήσει ως αληθές φαινόμενο; Αφού έχει γραφτεί άλλωστε. Ή μήπως θέλετε να σχολιάσουμε για την τριχοτόμηση της γωνίας με κανόνα και διαβήτη που ενώ από τα αρχαία χρόνια γνωρίζαμε ότι δεν γίνεται, πλέον απεδείχθη υπό λαμπρού πνεύματος πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό; Ξέρετε πόσα τέτοια αδιάσειστα στοιχεία και ακατάρριπτα κείμενα γράφονται σε καθημερινή βάση; Είναι όλα έτσι;
Και γιατί αφού το λέει η γραμματική Τριανταφυλλίδη ισχύει, αλλά δεν ελέγχουμε πως δεν το λέει η γραμματική Οικονόμου; Με ποια κριτήρια δηλαδή επιλέγουμε ή πετάμε βιβλία και γραμματικές; Μήπως παραγίναμε επιλεκτικοί; Και το χειρότερο, μήπως παραγίναμε επιλεκτικοί δίχως καν ουσιαστικά κριτήρια; Μήπως απλώς έχουμε γίνει πιο εύπιστοι προς κάποιους που θεωρούμε αυθεντίες;

Η εν λόγω δασκάλα κατ' εμέ πιάστηκε εντελώς αδιάβαστη στο συγκεκριμένο θέμα γεγονός που είναι εντελώς απαράδεκτο ακριβώς επειδή είναι δασκάλα. Διότι τι διάολο θα πάει να διδάξει στα παιδιά; Ή τι δίδασκε μέχρι τώρα; Ξαναλέω όμως: στο συγκεκριμένο θέμα πιάστηκε αδιάβαστη, διότι η επιστολή της κατά τα λοιπά λέει και πράγματα που δεν είναι εσφαλμένα σε καμία των περιπτώσεων. Μήπως δεν έχει γίνει το τραίνο τρένο και μου διαφεύγει; Ξέρουμε λάθος ότι το αυγό έχει γίνει αβγό; Ή το ξύδι ξίδι; Μήπως έχουμε πνεύματα και τόνους και μας έχει ξεφύγει; Αυτό που καταγγέλει η εν λόγω εκπαιδευτικός άσχετα αν το αρχικό της πάτημα ήταν σωστό ή λάθος είναι ο βιασμός της γλώσσας μέσω του εκλαϊκισμού της, το οποίο είναι γεγονός αναμφισβήτητο και δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να αμφιβάλει επί τούτου. Το ότι εδώ και σχεδόν 20 χρόνια οι Έλληνες αδυνατούν να διαβάσουν και να κατανοήσουν αρχαία ελληνικά δεν έχει να κάνει με το ότι αυτά είναι ξένη γλώσσα, αλλά με το ότι μας τα έχουν καταστήσει ξένη γλώσσα διά της εγκληματικής απλοποίησης της νεοελληνικής. Οι γονείς μου λαϊκοί άνθρωποι είναι που έχουν διδαχθεί την (τότε) νεοελληνική και μπορούν μια χαρά να τα καταλαβαίνουν τα αρχαία και δεν χρειάζονται και μετάφραση κιόλας. Ή μήπως δεν είχε λάβει χώρα η περιβόητη και διαχρονική ρήση της Διαμαντοπούλου κάπου εκεί στο 2002-03 ότι πρέπει να κάνουμε την αγγλική επίσημη γλώσσα του κράτους (εννοώντας φυσικά δεύτερη επίσημη); Μπορούμε να συζητάμε με τις ώρες για τη γλώσσα και το θέμα να μην τελειώνει.

Έχετε καταλάβει όμως που καταλήξαμε; Σε κάτι που προανέφερα: από ένα εσφαλμένο εφαλτήριο και με κριτήρια ότι "μίλησε και ο Πολύδωρας" (μιλάμε για καταπληκτικό επιχείρημα, επιπέδου, όχι αστεία), το θέμα έχει γίνει σχεδόν αυταπόδεικτα σωστό και με όλα τα υπόλοιπα δεν ασχολείται κανείς, όπως μεταξύ άλλων με την σχεδόν γελοία απάντηση των 140 γραμματιζουμένων, η οποία είναι απείρως γελοιοδέστερη της επιστολής της δασκάλας, αφού μεταξύ άλλων λέει και τα εξής:

"Επίσης, θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε σειρά επιστημονικών επιχειρημάτων που αποδεικνύουν ότι οι γλωσσικοί μύθοι τους οποίους δείχνει να προσυπογράφει η συντάκτρια του κειμένου (περί δυσλεξίας λόγω μονοτονικού, περί μουσικότητας των φθόγγων, περί της Ελληνικής ως μη συμβατικής γλώσσας, περί της Ελληνικής ως αρχαιότερης γλώσσας όλων των λαών του κόσμου κ.ά.) δεν είναι παρά εθνικά επικίνδυνοι μύθοι που δεν ευσταθούν επιστημονικά. Δεν θα σχολιάσουμε καν τις θέσεις της συντάκτριας του κειμένου περί κινδύνων που διατρέχει η Ελληνική από την απώλεια της ετυμολογίας λόγω της χρήσης της φωνητικής ορθογραφίας. Κανείς δεν υποστήριξε τη χρήση της φωνητικής ορθογραφίας ούτε την απλοποίηση της ιστορικής ορθογραφίας στο συγκεκριμένο εγχειρίδιο. Η παρουσίαση των φθόγγων στη νέα σχολική γραμματική δεν είναι δυνατόν να εκληφθεί κατά κανένα τρόπο ως προτροπή σε αλλαγή του αλφαβήτου, καθώς το αλφάβητο παρουσιάζεται αυτούσιο και με αναλυτικό τρόπο. Η δε παρουσίαση των φθόγγων στη γραμματική δεν συνιστά καινοτομία• τους φθόγγους τους παρουσίαζαν (ξεκινούσαν μάλιστα από αυτούς και μετά πήγαιναν στα γράμματα) και οι προηγούμενες σχολικές γραμματικές. Οι κατηγορίες, λοιπόν, θεωρούμε ότι είναι παντελώς αβάσιμες και ίσως σκόπιμα κινδυνολογικές και διχαστικές σε μια δύσκολη χρονική συγκυρία για τη χώρα μας και τον λαό της. ******* Για τους παραπάνω λόγους, ως ειδικοί επιστήμονες στον τομέα της γλωσσολογίας και πανεπιστημιακοί δάσκαλοι Αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν μια εκπαιδευτικός που δεν παραδέχεται στοιχειώδεις αρχές της γλωσσικής επιστήμης, όπως είναι η διαφορά μεταξύ ήχων και γραμμάτων, βασιζόμενη σε παρανοήσεις και αβάσιμα συμπεράσματα να αμφισβητεί την εγκυρότητα ενός διδακτικού εγχειριδίου, που έχει εγκριθεί από τους αρμόδιους φορείς της Πολιτείας και αποτελεί έργο ειδικών επιστημόνων και το οποίο, ως δασκάλα, καλείται να διδάξει. Θεωρούμε θλιβερό το γεγονός ότι ένα άρθρο με τόσο φτωχά, εσφαλμένα και αντιεπιστημονικά επιχειρήματα αναπαράγεται και να διαδίδεται άκριτα στο διαδίκτυο και στα Μ.Μ.Ε. και αναγορεύεται σε μείζον θέμα συζήτησης. 
 ..... 
Ζητάμε, όπως γίνεται σε κάθε πολιτισμένη χώρα, η κρίση ενός επιστημονικού έργου ή μιας επιστημονικής άποψης ή ενός επιστημονικού ζητήματος να γίνεται με βάση τεκμηριωμένες μεθόδους και αληθή επιχειρήματα από τους ειδικούς στην οικεία επιστήμη. Έτσι λοιπόν, όπως για μια ασθένεια συμβουλευόμαστε τον «γιατρό», για τον σεισμό τον «σεισμολόγο», για ένα νομικό ζήτημα τον «δικηγόρο», για μια γεωργική καλλιέργεια τον «γεωπόνο», για ζητήματα γλώσσας και γλωσσικής εκπαίδευσης, παρά το γλωσσικό μας αισθητήριο, είναι σκόπιμο να συμβουλευόμαστε τον «γλωσσολόγο»"

Ειλικρινά δεν μπορούσα να διαννοηθώ ότι σε τόσο λίγες γραμμές θα μπορούσε να συμπεριληφθεί τοση πολλή παραχάραξη, διαστρέβλωση, ούτως ειπείν -αν μου επιτρέπετε- τόση συσσωρευμένη βλακεία από αυτοαποκληθέντες ειδικούς και επιστήμονες, "σεισμολόγους και γεωπόνους" της ελληνικής γλώσσας.Διότι αν μη τι άλλο ακριβώς επειδή πάνω στο μείζον θέμα της γλώσσας στηρίζεται ολόκληρη η Παιδεία της χώρας και ως εκ τούτου από την στιγμή που η Παιδεία αποδεδειγμένα πάει κατά διαόλου (εκτός πια αν αμφισβητείται και αυτό επιστημονικά) μοιραία πάει και η γλώσσα και μάλιστα τουλάχιστον ένα βήμα πιο πριν. Άρα το θέμα είναι τόσο μεγάλο και σοβαρό που είναι καλό να απασχολεί τον κόσμο και να συζητείται από όλους και όχι μόνο από τους... ειδικούς (όπου αν κρίνουμε και την θέση των ελληνικών πανεπιστημίων στην παγκόσμια κατάταξη συνειδητοποιούμε και την πχιότητα των ειδικών φυσικά, χάριν των οποίων ως ξερά καίνε μαζί τους και αρκετά από τα χλωρά που υπάρχουν). Άρα είναι μείζον θέμα συζήτησης το θέμα της γλώσσας.

Όσον αφορά το θέμα της ετυμολογίας, εκπλήσσομαι και μόνο που αυτό αποτελεί επιχείρημα γλωσσολόγων, όταν είναι παγκοσμίως πασίγνωστο ότι η ετυμολογία είναι αυτή που σε κάνει να μαθαίνεις τη γλώσσα σε βάθος όχι με παπαγαλία αλλά με συγκεκριμένο μηχανισμό εκμάθησης. Όπως έλεγε και κάποιος παλιός μου (φ)ίλος, η ετυμολογία είναι επιστήμη. Αν ρωτήσεις κάποιον από που βγαίνει το ποδήλατο μάλλον κανείς δεν θα ξέρει να σου πει από τις λέξεις πους και ελαύνω. Δίχως την ετυμολογία ξέρεις απλώς που αντιστοιχεί μια λέξη (πχ εν προκειμένω η λέξη ποδήλατο αντιστοιχεί στο αντικείμενο που οπτικά ξέρουμε ως ποδήλατο). Με την ετυμολογία ξέρουμε γιατί το ποδήλατο ονομάζεται έτσι. Και το ότι αυτό δεν ισχύει και είναι αποκύημα της φαντασίας το διαβάσαμε από... ειδικούς επιστήμονες ήτοι γλωσσολόγους. Τελικώς καλά λέω ότι η γλώσσα είναι το αμιγώς σεξουαλικό όργανο που καταχρηστικά χρησιμοποιείται και για την ομιλία... Αλλά μην ξεφεύγουμε. Ως προς τη δυσλεξία και τις μαθησιακές δυσκολίες γενικότερα, προφανώς οι γλωσσολόγοι αυτοδικαίως είναι και καθηγητές ειδικής αγωγής ήτοι πρέπει να κατέχουν και πολλά περί ψυχολογίας του ανθρώπου, διότι το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι μαθησιακές δυσκολίες (άρα και η δυσλεξία) έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία 15 χρόνια (με ρυθμούς τρομακτικούς κιόλας) σημαίνει πως είτε πρόκειται για ιατρικό γεγονός (ήτοι κάποιου είδους αρρώστια ή κάποιο γεννετικό θέμα) είτε αν δεν είναι έτσι τότε -ναι, όπως παραδέχονται και αρκετοί επιστήμονες που έχουν σχέση με το αντικείμενο και των οποίων η άποψη τεχνηέντως αποκρύπτεται από τους 140... γεωπόνους της γλώσσας, οι τόνοι και τα πνεύματα όντως παίζουν μεγάλο ρόλο δίχως αυτό να σημαίνει πως μόνο αυτοί ευθύνονται. Μάλιστα υπάρχει και ένα εξαιρετικό βιβλίο (το οποιό συμπτωματικά ή όχι, προ λίγων εβδομάδων διαπίστωσα ότι έπεσε και θύμα χλεύης κιόλας) με τον τίτλο "Η εκδίκηση των Τόνων" από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις που αν μη τι άλλο περιγράφει επαρκώς το όλο πρόβλημα με όσο το δυνατόν περισσότερα δεδομένα μπορεί. Σημειωτέον, το εν λόγω βιβλίο το έχω διαβάσει και το τονίζω αυτό διότι εδώ και πολύ καιρό έχω διαπιστώσει την εξής μόδα: πολλοί επικαλούνται βιβλία τα οποία αποδεδειγμένα δεν έχουν διαβάσει (ως "δεν" ορίζω και το αφηρημένο ξεφύλλισμα των σελίδων ως τάχα μου διάβασμα) νομίζοντας ότι δεν τα έχεις διαβάσει ούτε εσύ. Έτσι η βλακεία τους είναι συνήθως εμφανής μόνο που εξακολουθούν να μένουν στην μακαριότητά τους ακριβώς επειδή εσύ βαριέσαι να μπεις στην διαδικασία κουβέντας (αντιπαράθεσης) μαζί τους. Το λέω αυτό διότι είχα διαπιστώσει ότι και όσοι χλεύαζαν αυτό το βιβλίο, δεν το είχαν διαβάσει. Παμπαρακάτ'...
Το αν η παρουσίαση των φθόγγων μπορεί να εκληφθεί ως αλλαγή του αλφαβήτου ή όχι νομίζω ότι το αποδείξαμε με εικόνα του ίδιου του βιβλίου, όπου επικαλείται μεν τη γραμματική αλλά έχει κατ' ουσίαν έναν αχταρμά γραμμάτων και φθόγγων. Αυτό που -ξαναλέω- δεν ξέρω είναι αν αυτό έχει γίνει τεχνηέντως ή κατά λάθος. Οπότε οι... γιατροί της γλώσσας καλό θα ήταν να προσπαθήσουν να εξηγήσουν αυτό ακριβώς αντί να λένε πράγματα τα οποία διαψεύδονται από το ίδιο το αντικείμενο του σκανδάλου. Όσον αφορά τις προηγούμενες γραμματικές δε, που τόσο εμφατικά επικαλούνται, προσωπικά ανέφερα τρεις: την μία του Οικονόμου και τις δύο του Τριανταφυλλίδη (και το θέτω έτσι διότι η δεύτερη πρακτικά δεν είναι δική του). Και αν μη τι άλλο είδαμε τι λένε όλες οι γραμματικές. Αυτοί, ποιες διάολο προηγούμενες γραμματικές επικαλούνται και τι ακριβώς λένε; Πολύ θα ήθελα να ξέρω. Κι ως προς το εγκεκριμένο ειδικό επιστημονικό διδακτικό εγχειρίδιο, εδώ είναι που γελάνε! Τύφλα να'χει η Ρεπούση με τον εγκεκριμένο συνωστισμό της να'ούμ! Ναι, πράγματι, ό,τι εγκρίνεται από το Κράτος είναι και καλό: κάπως έτσι βέβαια έχουν εγκριθεί έως και διάφοροι... νόμοι βέβαια, όπως ο περί ευθύνης Υπουργών, κάπως έτσι παραμένουν εγκεκριμένα τα θρησκευτικά ως άκρως απαραίτητο μάθημα σχεδόν σε όλες τις τάξεις του σχολείου, κάπως έτσι μπορούμε να λέμε παραδείγματα μέχρι τον επόμενο χειμώνα.

Που καταλήγουμε λοιπόν; Στο ότι αφού η δασκάλα έκανε ένα κατά την άποψή μου φρικτό λάθος, δεν ισχύει τίποτε. Όλα βαίνουν ομαλώς και δεν υπάρχει κανένας λόγος ν'ανησυχούμε. Αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι μίλησε και ο Πολύδωρας. Βέβαια κάποιοι (αρκετοί) από εσάς έχετε την εντύπωση πως μόνο οι χρυσαυγήτες είναι ανορθόγραφοι και ανιστόρητοι. Οκ, πάω πάσο. Σάμπως υπάρχει περίπτωση να σας αλλάξω άποψη; Άλλωστε κάπως έτσι δεν φτάσαμε στην πόλωση που βιώνουμε εδώ και χρόνια; Κάπως έτσι δεν έχει βιαστεί και η ίδια η γνώση; Κάπως έτσι δεν έχουμε φτάσει στην αμετροέπεια ο καθένας να εκφράζει ανερυθρίαστα άποψη δίχως καν να έχει την παραμικρή γνώση του οποιουδήποτε αντικειμένου; Κι έχει ακόμη δρόμο να διανύσουμε. Ο αυτοδιασυρμός είναι ακόμη στο μέσον του δρόμου... Το ότι και το εν λόγω βιβλίο είναι κακογραμμένο δεν το σχολίασε κανείς. Μόνο στην μόστρα μείναμε οι περισσότεροι, ως συνήθως δηλαδή.
Χαίρετε.

UPDATE: Επειδή κάποια φιλικά πρόσωπα του κύκλου μου εξέφρασαν κάποιες απορίες (ένα μου τα... έχωσε κιόλας και δυστυχώς με μήνυμα κι όχι από εδώ μέσα όπου ενδεχομένως να κάλυπτε απορίες και κανενός άλλου), να διευκρινίσω κάποια πράγματα παρόλο που τα θεωρώ αρκετά ξεκάθαρα, μιας και μπορεί να δημιουργήσουν και σε άλλους σύγχηση.
Πρώτον, η αναφορά μου στον Μπαμπινιώτη ήταν ξεκάθαρη. Είπα πως ξέρουμε τις απόψεις του και δεν το είπα μεταφορικά, κυριολεκτικά το είπα. Επίσης υπενθύμισα την τεράστια... αγάπη που του τρέφω διαχρονικά διότι δεν θα ήθελα να κατηγορηθώ ότι το απέκρυψα. Σε κανένα σημείο όμως δεν είπα πως αφού ο Μπαμπινιώτης είπε το τάδε, τόδε δεν ισχύουν οι θέσεις δείνα. Αυτό, επειδή τέθηκε ένα θέμα γι'αυτό που είπα για τον Πολύδωρα.
Δεύτερον, ως προς τον Πολύδωρα τώρα, αυτό που σχολίασα ήταν το άστοχον του επιχειρήματος. Κάπως έτσι έχουμε καταλήξει σε νοοτροπίες του στυλ ότι αφού οι ακροδεξιοί κύκλοι ασχολούνται σε βαθμό τρέλας με τους αρχαίους Έλληνες, τότε κάτι δεν πρέπει να πήγαινε καλά με τους αρχαίους Έλληνες. Ουδέποτε έλαβα θέση για το αν θεωρώ βλακείες ή όχι αυτό που είπε ο Πολύδωρας. Δεν το θεωρώ σχετικό με το θέμα.
Τρίτον, ως προς το θέμα των "ειδικών" τώρα. Έχω ξεκαθαρίσει ότι με τους αυθέντες δεν τα πάω καθόλου καλά. Κάποιος που είναι καλός στο αντικείμενό του δεν χρειάζεται να το αναφέρει καν ότι είναι σχετικός με το αντικείμενο. Αφήνει να το ανακαλύψουν οι άλλοι. Όταν όμως κάποιος ή μάλλον κάποιοι έρχονται και σου λένε εμείς είμαστε ειδικοί κι ως εκ τούτου έχουμε δίκιο, μου ακούγεται πολύ.. εκκλησιαστικό κάτι τέτοιο και βγάζω καντήλες. Εξάλλου αποτελεί διαχρονική θέση μου πως για να κάψεις ψωμί πρέπει να είσαι φούρναρης κι όχι μανάβης. Επιπρόσθετα να πω και το ότι το καλύτερο άτομο που έχω γνωρίσει ποτέ σε ορθογραφία και ετυμολογία δεν είχε την παραμικρή επαγγελματική σχέση με το θέμα (ούτε καν το είχε σπουδάσει), το έκανε από αγάπη για τη γλώσσα και μόνο.
Τέταρτον, δεν βλέπω να έγραψα έστω και εκ παραδρομής κάπου πως αν δεν είσαι ειδικός επί ενός θέματος δεν είναι δυνατόν να εκφέρεις γνώμη. Τουναντίον τα έχωσα για την μομφή των... ειδικών πως είναι σχεδόν αδιανόητο να συζητιέται το θέμα απ'όλους. Το πρόβλημα είναι να λαμβάνεις θέση δίχως να έχεις ασχοληθεί με το θέμα (και αυτό πήγαινε κυρίως σε απόψεις κόσμου που σώνει και καλά πρέπει να λαμβάνει θέση για τα πάντα -αυτήν τη νοοτροπία δεν μπορώ να την κατανοήσω με τίποτε).
Πέμπτον, ως προς την εξέλιξη της γλώσσας δεν την έχω αρνηθεί ποτέ. Να προσδιορίζουμε όμως και το τι θεωρούμε εξέλιξη κιόλας. Είναι τα πάντα εξέλιξη; Μήπως πρέπει να καθορίσουμε και κάτι ως οπισθοδρόμηση;
Έκτον, νομίζω ότι είναι φυσιολογικό το να μην συμφωνούμε όλοι με όλους, ε; Εξάλλου η όλη ιστορία-σχιζοφρένεια από σωρεία διαφωνιών έχει προκύψει.
Για την ώρα αυτά.