Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φίλαθλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φίλαθλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 24 Αυγούστου 2013
Το τελευταίο κείμενο του Ηλία Μπαζίνα.
Να δεις που το'χω βάλει...
Με Φαιά Ουσία,
Φίλαθλος
Παρασκευή 23 Αυγούστου 2013
Για τον Λιάκο, τιμής ένεκεν.
Πολλές φορές πριν γράψεις κάτι σταθμίζεις πολλά πράγματα. Εδώ και σχεδόν 2 μήνες εγώ πχ σταθμίζω το πόσο θα με πονέσει το χέρι μετά. Και επειδή η όλη κατάσταση μου ανέβαζε και την πίεση, αποφάσισα να απέχω για λίγο.
Όμως με αυτό που διάβασα σήμερα πρωί-πρωί δεν γινόταν να μην γράψω κάτι. Έφυγε ο Ηλίας Μπαζίνας. Μιλάμε για τεράστια απώλεια που μου έχει σμπαραλιάσει την ψυχολογία. Όλοι εμείς που μεγαλώσαμε με τον Φίλαθλο στο χέρι, που μπολιαστήκαμε στην φιλοσοφία ότι πρώτα σου λερώνει το παντελόνι και μετά σου λερώνει το μυαλό, είχαμε τον Ηλία Μπαζίνα πολύ ψηλά στην εκτίμησή μας. Αρκετές φορές έχω επικαλεστεί ατάκες του, ή και άρθρα ολόκληρα, όπως πχ στην προτελευταία μου ανάρτηση. Σε βοήθαγε να σκεφτείς ο Λιάκος, σου άνοιγε τα μάτια, σε έκανε λιγότερο εμπαθή. Κι αν δεν γούσταρες να ξυπνήσεις, πάλι φίλοι είμαστε βρε αδελφέ, δεν τρέχει τίποτε.
Δεν τον γνώρισα ποτέ από κοντά τον Ηλία, όμως με τόσα κείμενά του συν ένα βιβλίο (δυστυχώς το δεύτερο που είχε προ ετών προαναγγελθεί από την στήλη του στον Φίλαθλο δεν κυκλοφόρησε ποτέ και δεν ξέρω αν πρόκειται) τον νοιώθω πιο κοντά από πολλούς ανθρώπους της καθημερινότητάς μου. Θες να ήταν αυτό το εξεζητημένο χιούμορ του με το οποίο προσωπικά όχι απλώς έσκαγα στα γέλια αλλά μπορεί να με έπιανε νευρικό για ολόκληρα λεπτά; Θες να ήταν το απολύτως ειλικρινές ύφος γραφής του; Θες να ήταν ότι τον συμπαθούσα ως φυσιογνωμία μιας και ήταν από τους λίγους ανθρώπους που ήξερα και που έλεγαν ότι αυτός είμαι μόρτη, αν γουστάρεις; Θες για άλλον λόγο; Αδιάφορο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Λιάκος δεν θα μας ξαναλερώσει το μυαλό. Μόνο με τις αναμνήσεις μας, μόνο με το προσωπικό μας αρχείο, μόνο με ό,τι ενδεχομένως αναδημοσιευθεί στο μέλλον.
Από το πλήθος σχολίων που έχουν ήδη γραφτεί επέλεξα να αντιγράψω μόνο ένα και αυτό για ευνόητους λόγους. Από τον Αποδυτηριάκια:
Για το θάνατο του Μπαζίνα ο αποδυτηριάκιας έχει μια κουβέντα. Μόνο.
"Είναι η μεγαλύτερη απώλεια του "ΦΙΛΑΘΛΟΥ"".Αυτή είναι η κουβέντα. Για το ποιος ήταν σα γραφιάς, στην καθημερινή του στήλη στην εφημερίδα, στον "ΦΙΛΑΘΛΟ", υπάρχουν αρκετοί στο χώρο, συναδελφοί του, να καταγράψουν το μέγεθος του Μπαζίνα. Ποιος ήταν ο Ηλίας προσωπικά για τον αποδυτηριάκια, αυτό δεν μοιράζεται με το πεζοδρόμιο.
Η μοναδική μου διαφωνία έγκειται ως προς το ότι δεν ήταν μόνο του Φιλάθλου απώλεια. Ο Λιάκος ήταν μια μεγάλη απώλεια για όλους μας. Ένας απλός άνθρωπος, ένας σοφός από τους λίγους, με απίστευτη μόρφωση από την ουσιαστική κι όχι από τα κωλόχαρτα που μπορούν να σε κάνουν έως και ΥΠΟΙΚ.
Θα παραθέσω μια σχετικά άγνωστη τηλεοπτική του συνέντευξη που υπάρχει στο γιουτούμπι. Κείμενο ή απόσπασμά του δεν θα γράψω. Δεν υπάρχει κανένας λόγος. Όπως έγραφα στο παρελθόν έτσι θα επανέλθω και στο μέλλον. Μόνο που το μέλλον δεν θα είναι ξανά το ίδιο.
Για τον Λιάκο που αγαπήσαμε.
Καλό σου ταξίδι φίλε, θα σε θυμόμαστε για πάντα.
Μέρος Πρώτο.
Μέρος Δεύτερο.
Μέρος Τρίτο.
Μέρος Τέταρτο.
Μέρος Πέμπτο.
Μέρος Έκτο.
Όμως με αυτό που διάβασα σήμερα πρωί-πρωί δεν γινόταν να μην γράψω κάτι. Έφυγε ο Ηλίας Μπαζίνας. Μιλάμε για τεράστια απώλεια που μου έχει σμπαραλιάσει την ψυχολογία. Όλοι εμείς που μεγαλώσαμε με τον Φίλαθλο στο χέρι, που μπολιαστήκαμε στην φιλοσοφία ότι πρώτα σου λερώνει το παντελόνι και μετά σου λερώνει το μυαλό, είχαμε τον Ηλία Μπαζίνα πολύ ψηλά στην εκτίμησή μας. Αρκετές φορές έχω επικαλεστεί ατάκες του, ή και άρθρα ολόκληρα, όπως πχ στην προτελευταία μου ανάρτηση. Σε βοήθαγε να σκεφτείς ο Λιάκος, σου άνοιγε τα μάτια, σε έκανε λιγότερο εμπαθή. Κι αν δεν γούσταρες να ξυπνήσεις, πάλι φίλοι είμαστε βρε αδελφέ, δεν τρέχει τίποτε.
Δεν τον γνώρισα ποτέ από κοντά τον Ηλία, όμως με τόσα κείμενά του συν ένα βιβλίο (δυστυχώς το δεύτερο που είχε προ ετών προαναγγελθεί από την στήλη του στον Φίλαθλο δεν κυκλοφόρησε ποτέ και δεν ξέρω αν πρόκειται) τον νοιώθω πιο κοντά από πολλούς ανθρώπους της καθημερινότητάς μου. Θες να ήταν αυτό το εξεζητημένο χιούμορ του με το οποίο προσωπικά όχι απλώς έσκαγα στα γέλια αλλά μπορεί να με έπιανε νευρικό για ολόκληρα λεπτά; Θες να ήταν το απολύτως ειλικρινές ύφος γραφής του; Θες να ήταν ότι τον συμπαθούσα ως φυσιογνωμία μιας και ήταν από τους λίγους ανθρώπους που ήξερα και που έλεγαν ότι αυτός είμαι μόρτη, αν γουστάρεις; Θες για άλλον λόγο; Αδιάφορο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Λιάκος δεν θα μας ξαναλερώσει το μυαλό. Μόνο με τις αναμνήσεις μας, μόνο με το προσωπικό μας αρχείο, μόνο με ό,τι ενδεχομένως αναδημοσιευθεί στο μέλλον.
Από το πλήθος σχολίων που έχουν ήδη γραφτεί επέλεξα να αντιγράψω μόνο ένα και αυτό για ευνόητους λόγους. Από τον Αποδυτηριάκια:
Για το θάνατο του Μπαζίνα ο αποδυτηριάκιας έχει μια κουβέντα. Μόνο.
"Είναι η μεγαλύτερη απώλεια του "ΦΙΛΑΘΛΟΥ"".Αυτή είναι η κουβέντα. Για το ποιος ήταν σα γραφιάς, στην καθημερινή του στήλη στην εφημερίδα, στον "ΦΙΛΑΘΛΟ", υπάρχουν αρκετοί στο χώρο, συναδελφοί του, να καταγράψουν το μέγεθος του Μπαζίνα. Ποιος ήταν ο Ηλίας προσωπικά για τον αποδυτηριάκια, αυτό δεν μοιράζεται με το πεζοδρόμιο.
Η μοναδική μου διαφωνία έγκειται ως προς το ότι δεν ήταν μόνο του Φιλάθλου απώλεια. Ο Λιάκος ήταν μια μεγάλη απώλεια για όλους μας. Ένας απλός άνθρωπος, ένας σοφός από τους λίγους, με απίστευτη μόρφωση από την ουσιαστική κι όχι από τα κωλόχαρτα που μπορούν να σε κάνουν έως και ΥΠΟΙΚ.
Θα παραθέσω μια σχετικά άγνωστη τηλεοπτική του συνέντευξη που υπάρχει στο γιουτούμπι. Κείμενο ή απόσπασμά του δεν θα γράψω. Δεν υπάρχει κανένας λόγος. Όπως έγραφα στο παρελθόν έτσι θα επανέλθω και στο μέλλον. Μόνο που το μέλλον δεν θα είναι ξανά το ίδιο.
Για τον Λιάκο που αγαπήσαμε.
Καλό σου ταξίδι φίλε, θα σε θυμόμαστε για πάντα.
Μέρος Πρώτο.
Μέρος Δεύτερο.
Μέρος Τρίτο.
Μέρος Τέταρτο.
Μέρος Πέμπτο.
Μέρος Έκτο.
Να δεις που το'χω βάλει...
Με Φαιά Ουσία,
Φίλαθλος
Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011
Περί Ελευθεροτυπίας
Μμμμ... και ναι, σε πρώτη φάση αναφέρομαι στην αν μη τι άλλο ιστορική εφημερίδα, την οποίαν διάβαζα επί 15 χρόνια -κυριολεκτικά από πιτσιρικάς- και όταν την έκοψα προ τριετίας ένοιωσα ότι ξεβρώμισε το σπίτι.
Ντάξει, θα ομολογήσω ότι έχω μάθει από άλλους ότι μόλις κατέρρευσε και ο μύθος του Γιωργάκη Παπανδρέου, η Ελευθεροτυπία το γύρισε το καλαμπούρι, το θέμα είναι όμως ότι μέχρι τότε ήταν της τακτικής "ΓΙΩΡΓΟ ΧΑΣΑΜΕ".
Ποιοι χάσατε ρε παλουκάρια;
Απλά μέσα από την Ελευθεροτυπία θα το επεκτείνω σε ολόκληρο το φάσμα των ΜΜΕ, διότι μπορεί να μην έχουμε την τότε Ελευθεροτυπία που έκανε τρελά παιχνίδια υποστηρίζοντας pasok, αλλά έχουμε mega, έχουμε ΣΚΑΪ, έχουμε το Έθνος με τις αριστουργηματικές δημοσκοπήσεις και πόσα άλλα. Θέλω να πω ότι πάντοτε κάποιος θα υπάρχει να μας κάνει τα νεύρα τσατάλια, είτε λέγεται Ελευθεροτυπία, είτε ΣΚΑΪ. Θυμάμαι τον Γ.ΚΑΡ ας πούμε (τον Καρελιά δηλαδή): από τον τρόπο που έγραφε κάτι επί νουδού καταλάβαινες αν αυτό που έλεγε ήταν καλό ή όχι. Πχ αν τον Καραμανλή σχεδόν τον ξεφτίλιζε τότε η επιλογή ήταν όντως κακή. Αν από την άλλη μεριά του τα έχωνε απλά με πάθος, τότε ήταν προφανές ότι ο Καραμανλής είχε κάνει καλή επιλογή. Το ίδιο βέβαια ίσχυε και για το υπόλοιπο πολιτικό τημ. Θυμάμαι ας πούμε ότι στην ενεργειακή συμφωνία με τους Ρώσους η Ελευθεροτυπία είχε αρκεστεί απλώς σε μερικά σκατά, δεν είχε προβεί σε περαιτέρω χωσίματα. Όμως αυτό το "ΓΙΩΡΓΟ ΧΑΣΑΜΕ" μου είχε κάτσει στον λαιμό. Ποιοι χάσατε, ξαναρωτάω; Διότι δεν θυμάμαι να βγήκε ποτέ η "Ε" να ζητήσει συγγνώμη για το α' πληθυντικό. Δηλαδή εγώ που τότε διάβαζα "Ε" είχα χάσει μαζί με εκείνους που όντως ένοιωθαν πως είχαν χάσει; Απλώς κάποια στιγμή αποφάσισε ν'αλλάξει τακτική σιωπηρά και με τον με τον καιρό να γίνει αντιληπτό.
Διότι η αλήθεια είναι ότι η πάλαι ποτέ σοβαρότατη εφημερίδα που είχε μέχρι και την αποκάλυψη του Σκανδάλου Κοσκωτά στο καρνέ της είχε πάψει προ ετών να υφίσταται. Κυριοκλεκτικώς περασμένα μεγαλεία.
Τι εννοώ; Εντελώς τυχαία θα ρωτήσω το εξής: ο Φυντανίδης γιατί απολύθηκε; Φέρνω ένα απλό παράδειγμα που το'χω απορία.
Το θέμα είναι ότι επικεντρωνόμαστε στην Ελευθεροτυπία και κακώς.
Διότι υπάρχουν και άλλα μέσα που κλείνουν, και άλλα μέσα που απολύουν, και άλλα μέσα που βλέπουν κατάματα το φάσμα της χρεωκοπίας.
Όπως αντίστοιχα υπάρχουν και μαγαζιά και νοικοκυριά και επιχειρήσεις, μόνο που εμείς έχουμε επικεντρωθεί γύρω από τα προβληματικά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης να υπενθυμίσω) στα οποία εν πολλοίς οφείλεται και το σημερινό χάλι της χώρας και όλων μας.
Ποιοι ήταν αυτοί που έκαναν πλάτες και στραβά μάτια κατά το δοκούν; Τα ΜΜΕ.
Να το πούμε αλλιώς: ο λόγος που μέσα όπως το mega, o ΣΚΑΪ και το Έθνος βγάζουν μάτι είναι ότι έχουν μείνει λίγα με αποτέλεσμα να φαίνονται από μακρυά. Παλαιότερα τα φιλοκυβερνητικά μέσα ήταν απλώς περισσότερα.
Τι χασούρα να υπολογίσει κάποιος χάνοντας 2-3 χιλιάδες αναγνώστες ή τηλεθεατές όταν μπορεί ενδεχομένως έστω να επηρεάσει 15 χιλιάδες με όφελος απείρως μεγαλύτερο;
Τα μέτρα του Μνημονίου σάμπως διαφορετικά πέρασαν; Μέσω κατατρομοκράτησης πέρασαν. Με Πρετεντέρηδες και Μπάμπηδες, με Καψήδες και Μανδραβέληδες, με αναλύσεις επί αναλύσεων για το πόσο συνένοχοι είμαστε όλοι, για το πόσο φταίμε και για το πόσο καλό θα είναι να εξευμενίσουμε τους Γερμανοί πληρώνοντας. Από την αλήστου μνήμης συνάντηση Καραμανλή-Ερντογάν κατά την οποίαν υπήρχε και ψυχρό κλίμα ανάμεσα στους δύο πολιτικούς που είχε δημοσιευθεί σε Βήμα, Έθνος μα και Ελευθεροτυπία ναι μεν δεν έχει περάσει πολύς καιρός ούτε δεν υπήρχαν άλλα παραδείγματα παλαιότερα, ήταν όμως ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, για την βεβαιότητα των ελληνικών ΜΜΕ, των ΜΜΕ που κάνουν το άσπρο μαύρο με την ίδιαν ευκολία που η κυβέρνηση του Μεγάλου Αδελφού παραχάρασσε την ιστορία εν ριπεί οφθαλμού στο οργουελικό 1984. Ή μήπως θέλετε να πάμε και παλαιότερα;
Ακόμη θυμάμαι ας πούμε την επομένη της νίκης της νουδού το 2004 να γράφει κάποιος στα πολιτικά σχόλια "υπομονή, ακόμη 1460 μέρες έμειναν". Και ρωτάω, ήταν αυτό πολιτικό σχόλιο; Να το πω με λίγη περισσότερη διάθεση χαβαλέ: υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι ο Α.Φ. (Φουντής) είναι Ολυμπιακός; Ναι, οκ, το ξέρω, δηλώνει Ολυμπιακός θα μου πείτε και στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις είσαι. Μα αυτό ακριβώς θέλω να στηλιτεύσω κι εγώ, ότι αυτό το ό,τι δηλώσεις είσαι είναι μέρος της ευρύτερης νοοτροπίας που μας έριξε στα βράχια. Κάπως έτσι προέκυψε υπό Προφέτα και ζαφεώδος το α λα Σίμπσονς εικόνιδιο ότι δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι στο παρόν βλόγι. Μήπως θυμάστε τι πόλεμο είχαν φάει τα βλόγια από τους δημοσιογράφους; Μήπως θυμάστε πως είχαν μπουκάρει στην βλογόσφαιρα ανά ορδές λες και δεν είχαν βήμα να μιλήσουν; Που δεν το συζητάμε κιόλας πόσες δουλειές μπορεί να κάνει ταυτόχρονα ένας δημοσιογράφος, έτσι; Δηλαδή κι εδώ να μην έχεις βήμα, θα το βρεις παρακεί.
Εγώ, το ρημάδι, γράφω σε φόρα από το 2000 (δεν έχει σημασία να πω τι και πως), έχω στην πλάτη μου κάμποσους επικούς τσακωμούς (για τους οποίους αναγνωρίζω ότι από την πλευρά μου δεν δεχόμουν να βάλω νερό στο κρασί μου, όμως δεν ευθυνόμουν εγώ κιόλας:, περί το 2004-5 ξεκίνησα να γράφω σαν βλόγερε σε φόρουμ δηλαδή να γράφω δίχως να με ενδιαφέρει αν θα μπω σε διάλογο με κανέναν (μάλιστα τότε ένας από τους πρώτους των βλογιών με τον οποίον γράφαμε σε ίδιους χώρους και γινόμασταν και μαλλιά κουβάρια ασταμάτητα κιόλας -άλλες εποχές!-, μου είχε πετάξει να γίνω κι εγώ βλόγερε αλλά δεν είχα δώσει βάση μιας και δεν με ενδιέφερε) και τελικώς έφτασα σε σημείο να κλείσει και το άλλο φορουμάκι (βάλε και 2 προσπάθειες που είχα κάνει ένα φόρουμ με τον Kevin, ενέργεια που όμως παρεξηγήθηκε από πολλούς και το διαλύσαμε), ε, τελικώς δεν ήθελα να ξαναγράψω σε φόρουμ. Έλα όμως που μου άρεσε να γράφω, οπότε τι έκανα ένα βράδυ του Ιουλίου του 2007; Άνοιξα το βλόγι που σας τυραννάει έκτοτε. Γιατί το έκανα; Διότι έψαχνα για βήμα να μιλήσω. Οι δημοσιογράφοι λοιπόν γιατί μπήκαν στα βλόγια; Μα για να τα διαλύσουν, διότι κάποια εξαυτών έδειχναν να απειλούν την κυριαρχία του τύπου αφενός, αφετέρου επειδή από πολύ νωρίς άρχισαν να εμφανίζονται άνθρωποι αντίθετοι (λιγότερο ή περισσότερο) προς τα χάλια των ΜΜΕ και οι οποίοι έγραφαν -συχνά και με πολύ καλή πένα, για να το θέσω δημοσιογραφικά- τις απόψεις τους οι οποίες έκαναν ζημιά στα ΜΜΕ. Γιατί; Διότι έδειχναν ότι υπάρχει κόσμος που δεν μασάει, που δεν καταλαβαίνει από προπαγάνδα κι ακόμη χειρότερα έγραφε και τ'αντίθετα, έστω κι αν είναι λίγος. Μμμμ... μισό λεπτό όμως διότι υπάρχει και ένας τρίτος λόγος: μπήκαν στα βλόγια διότι στα παραδοσιακά τους ΜΜΕ δεν τους άφηναν να βγάζουν τις πραγματικές ειδήσεις, διότι έπρεπε να συνταχθούν με τη γραμμή του μέσου. Οπότε γι'αυτό και τα βλόγια ήταν μια εξαιρετική και κυρίως ανώνυμη λύση και επειδή ο σκοπός αγίαζε τα μέσα... κλπ, κλπ. Εν ολίγοις πάλι στα λόγια μου ερχόμαστε.
Τον Τύπο ιδίως δεν τον έχουν αποκαλέσει αδίκως τέταρτη εξουσία. Είναι θεματοφύλακας της εξουσίας ο Τύπος, ελέγχει. Βγάζει στη φόρα, κάνει ρόμπες, μα ταυτόχρονα προστατεύει. Στην Ελλάδα ιδίως ο τύπος και γενικότερα τα ΜΜΕ έγιναν κάποια στιγμή μέρος του συστήματος και κατέληξαν να είναι κατά εκείνων που ενημέρωναν. Μήπως γι'αυτό δεν είχε γίνει η μεγάλη σφαγή του "βασικού μετόχου" επί νουδού; Μήπως γι'αυτό δεν έχουμε θαυμάσει πρωτοσέλιδα και πρωτοσέλιδα, άρθρα και αφιερώματα, εκπομπές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές; Αλήθεια, θυμάστε (το'χα γράψει και παλαιότερα) έστω και μία χαμογελαστή φωτογραφία του Καραμανλή στην Ελευθεροτυπία; Δεν υπήρχε ούτε μία. Ξέρετε πως το είχα παρατηρήσει; Από το γεγονός ότι κάποια στιγμή παρατήρησα πως οι φωτογραφίες του Γιωργάκη ήταν όλες γεμάτες αυτοπεποίθηση, με χαμόγελα, με σθένος κλπ. Τότε παρατήρησα ότι του Καραμανλή ήταν όλες συνοφρυωμένες, προβληματισμένες κλπ. Κάπου εκεί είχα καταλάβει κάποια από τα παιχνίδια που παίζονται στα ΜΜΕ, όχι ότι δεν ήξερα αρκετά περισσότερα βέβαια.
Τι είπατε; Θέλετε να σχολιάσουμε εκείνες τις αριστουργηματικές δημοσκοπήσεις του Έθνους που μία μόλις ημέρα μετά την ανακοίνωση της κυβέρνησης Παπαδήμου έβγαζαν σχεδόν 80% δημοφιλία και αποδοχή; Και γιατί αυτό που το κάνουν οι λίγοι και να μην θυμηθούμε σχεδόν όλες τις προ εκλογών 2004 δημοσκοπήσεις που μόνο η Καθημερινή με τον ΣΚΑΪ είχαν αντιταχθεί και απεδείχθη ότι είχαν δίκιο; Μήπως έχουμε ξεχάσει τις ολοσέλιδες καταχωρήσεις στην Καθημερινή που απαιτούσε να ζητήσουν συγγνώμη για την λάσπη; Και είχαν δίκιο; Ε, από το τότε άκρο κι αυτοί πήγανε στο άλλο, όπως αντίστοιχα έχουν γίνει χίλιες δυο κωλοτούμπες από χίλιους δυο άλλους και πιο πριν και αργότερα. Ξεφεύγουμε όμως.
Τι έχουμε λοιπόν αυτήν τη στιγμή; Τουλάχιστον ένα ιστορικότατο ΜΜΕ που μάλλον κλείνει και για το οποίο γίνεται θόρυβος που δεν είχε γίνει πχ όταν σχεδόν έκλεινε ο Φίλαθλος, δίχως τον οποίον ζούμε εδώ και πάνω από 2 μήνες και ο οποίος Φίλαθλος για'μένα ήταν σχεδόν ζωτικής σημασίας. Δεν είναι το 2+ μήνες δίχως αθλητικές ειδήσεις, αυτές από παλαιότερα τις διαβάζω σχεδόν λάιβ σε χίλια δυο σάιτ. Εϊμαι όμως χωρίς Μπαζίνα, είμαι χωρίς Ντόπερμαν, είμαι χωρίς χίλια δυο αντίστοιχα που δεν βρίσκω σε καμία άλλη εφημερίδα. Διότι πχ ο Μπαζίνας μέσα στα σκατα που με περιτριγυρίζουν μου προσέφερε μία σχετική ηρεμία. Γιατί λοιπόν αυτή η κατηγοριοποίηση; Γιατί η οικογένεια ενός που εργαζόταν σε πιο γνωστό ΜΜΕ να έχει προτεραιότητα απέναντι στην οικογένεια ενός που δούλευε σε ένα λιγότερο γνωστό; Με τι κριτήρια η οικογένεια ή η αξιοπρέπεια του δεύτερου έχουν λιγότερη αξία ως προς την άλλη;
Ξέρετε τι έχω να πω; Με θλίβει διότι το να κλείνει ένα ΜΜΕ το θεωρώ πλήγμα προς τη Δημοκρατία, με στεναχωρεί διότι ξέρω ότι θα βρεθούν άνθρωποι άνεργοι, όμως μου είναι και παγερά αδιάφορο διότι (και) το συγκεκριμένο ΜΜΕ όπως έστρωσε κοιμήθηκε. Διότι ο λόγος που την πάτησε δεν ήταν μόνο ότι ξέφυγε από την πραγματική του αποστολή αλλά και ότι δεν μπόρεσε ποτέ ν'αντιληφθεί ότι οι παχιές αγελάδες δεν διαρκούν για πάντα: όταν τρως, τρως, τρως, ε, κάποια στιγμή το φαγητό εξαντλείται. Όσο λοιπόν το μέσον παρείχε στήριξη στο pasok (όπως αντίστοιχα έκαναν και άλλα προς οπουδήποτε θέλουν έτσι; ξαναλέω, η Ελευθεροτυπία είναι η αφορμή, όχι το επίκεντρο του κειμένου) τότε υπήρχαν προφανώς και ταμειακές διευκολύνσεις (πχ τραπεζικά δάνεια χωρίς πολλά-πολλά), τώρα όμως που η Ελευθεροτυπία θυμήθηκε τω όντι μετά από πολλά χρόνια ν'ασκήσει εκ νέου το σοβαρότατο λειτούργημα της δημοσιογραφίας, είδε από την πρώτη γραμμή πως είναι να σε πηδάνε ασάλιωτα.
Και μάλιστα ποιοι; Αυτοί που μέχρι πρότεινως είχες για θεούς, που τους κάλυπτες, που τους υποστήριζες, που τους έκανες τη ζωή ευκολότερη. Αυτοί ήρθαν και στον φόρεσαν.
Ποιο είναι, λοιπόν, το συμπέρασμα;
Ας πρόσεχε.
Για ένα ΜΜΕ πρέπει να ισχύουν οι ίδιοι νόμοι και κανόνες που ισχύουν για όλους τους Έλληνες. Όπως λοιπόν τα περισσότερα ΜΜΕ δούλεψαν πολύ προσεκτικά πριν 2 χρόνια και για εδραιωθεί ο Γιωργάκης αλλά και για να περάσει αυτά που ήθελε να περάσει, ε, τώρα ας τα λουστούν μαζί με τους υπολοίπους. Πολλοί από τους οποίους μπορεί εξαιτίας της στάσης του Τύπου ή και άλλων ΜΜΕ να είναι επί μακρώ άνεργοι, για να φέρω ένα παράδειγμα.
Εγώ απλά να υπενθυμίσω ότι ο κλάδος των δημοσιογράφων δεν είναι αδίκως από αυτούς που όποιος τον ακούει φέρνει στο μυαλό του αρνητικές παραστάσεις. Έστω τώρα, ας κάνουν την αυτοκριτική τους αυτοί που πρέπει... Και στεναχωριέμαι διότι υπάρχουν και πραγματικά σωστοί και φιλότιμοι δημοσιογράφοι που δεν θες να τους βάλεις στο ίδιο καζάνι με τους υπολοίπους, έλα όμως που έχουμε καεί τόσο πολύ στον χυλό που φυσάμε κάθε γιαούρτι που υπάρχει.
Φτάνουμε λοιπόν στο διά ταύτα: Ίσως σύντομα να πάψει να υπάρχει Ελευθεροτυπία και αυτό θα οφείλεται στο γεγονός ότι είχε πάψει προ ετών να υφίσταται ελευθεροτυπία. Και η δράση πάντοτε φέρνει αντίδραση. Το πιθανότερο λοιπόν είναι να μείνουμε μόνο με τα mega και τους ΣΚΑΪ κι αυτό επειδή κάποιοι (όχι λίγοι) θυμήθηκαν πάρα πολύ αργά να ξαναβγάλουν τη δημοσιογραφία από το συρτάρι που την είχαν καταχωνιάσει. Και Δημοκρατία δίχως ΜΜΕ ρέπει πολύ γρηγορότερα προς τον φασισμό.
Βέβαια θα μου πείτε, παπαδημοκρατία έχουμε. Σωστό κι αυτό.
Χαίρετε.
Ντάξει, θα ομολογήσω ότι έχω μάθει από άλλους ότι μόλις κατέρρευσε και ο μύθος του Γιωργάκη Παπανδρέου, η Ελευθεροτυπία το γύρισε το καλαμπούρι, το θέμα είναι όμως ότι μέχρι τότε ήταν της τακτικής "ΓΙΩΡΓΟ ΧΑΣΑΜΕ".Ποιοι χάσατε ρε παλουκάρια;
Απλά μέσα από την Ελευθεροτυπία θα το επεκτείνω σε ολόκληρο το φάσμα των ΜΜΕ, διότι μπορεί να μην έχουμε την τότε Ελευθεροτυπία που έκανε τρελά παιχνίδια υποστηρίζοντας pasok, αλλά έχουμε mega, έχουμε ΣΚΑΪ, έχουμε το Έθνος με τις αριστουργηματικές δημοσκοπήσεις και πόσα άλλα. Θέλω να πω ότι πάντοτε κάποιος θα υπάρχει να μας κάνει τα νεύρα τσατάλια, είτε λέγεται Ελευθεροτυπία, είτε ΣΚΑΪ. Θυμάμαι τον Γ.ΚΑΡ ας πούμε (τον Καρελιά δηλαδή): από τον τρόπο που έγραφε κάτι επί νουδού καταλάβαινες αν αυτό που έλεγε ήταν καλό ή όχι. Πχ αν τον Καραμανλή σχεδόν τον ξεφτίλιζε τότε η επιλογή ήταν όντως κακή. Αν από την άλλη μεριά του τα έχωνε απλά με πάθος, τότε ήταν προφανές ότι ο Καραμανλής είχε κάνει καλή επιλογή. Το ίδιο βέβαια ίσχυε και για το υπόλοιπο πολιτικό τημ. Θυμάμαι ας πούμε ότι στην ενεργειακή συμφωνία με τους Ρώσους η Ελευθεροτυπία είχε αρκεστεί απλώς σε μερικά σκατά, δεν είχε προβεί σε περαιτέρω χωσίματα. Όμως αυτό το "ΓΙΩΡΓΟ ΧΑΣΑΜΕ" μου είχε κάτσει στον λαιμό. Ποιοι χάσατε, ξαναρωτάω; Διότι δεν θυμάμαι να βγήκε ποτέ η "Ε" να ζητήσει συγγνώμη για το α' πληθυντικό. Δηλαδή εγώ που τότε διάβαζα "Ε" είχα χάσει μαζί με εκείνους που όντως ένοιωθαν πως είχαν χάσει; Απλώς κάποια στιγμή αποφάσισε ν'αλλάξει τακτική σιωπηρά και με τον με τον καιρό να γίνει αντιληπτό.
Διότι η αλήθεια είναι ότι η πάλαι ποτέ σοβαρότατη εφημερίδα που είχε μέχρι και την αποκάλυψη του Σκανδάλου Κοσκωτά στο καρνέ της είχε πάψει προ ετών να υφίσταται. Κυριοκλεκτικώς περασμένα μεγαλεία.
Τι εννοώ; Εντελώς τυχαία θα ρωτήσω το εξής: ο Φυντανίδης γιατί απολύθηκε; Φέρνω ένα απλό παράδειγμα που το'χω απορία.
Το θέμα είναι ότι επικεντρωνόμαστε στην Ελευθεροτυπία και κακώς.
Διότι υπάρχουν και άλλα μέσα που κλείνουν, και άλλα μέσα που απολύουν, και άλλα μέσα που βλέπουν κατάματα το φάσμα της χρεωκοπίας.
Όπως αντίστοιχα υπάρχουν και μαγαζιά και νοικοκυριά και επιχειρήσεις, μόνο που εμείς έχουμε επικεντρωθεί γύρω από τα προβληματικά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης να υπενθυμίσω) στα οποία εν πολλοίς οφείλεται και το σημερινό χάλι της χώρας και όλων μας.
Ποιοι ήταν αυτοί που έκαναν πλάτες και στραβά μάτια κατά το δοκούν; Τα ΜΜΕ.
Να το πούμε αλλιώς: ο λόγος που μέσα όπως το mega, o ΣΚΑΪ και το Έθνος βγάζουν μάτι είναι ότι έχουν μείνει λίγα με αποτέλεσμα να φαίνονται από μακρυά. Παλαιότερα τα φιλοκυβερνητικά μέσα ήταν απλώς περισσότερα.
Τι χασούρα να υπολογίσει κάποιος χάνοντας 2-3 χιλιάδες αναγνώστες ή τηλεθεατές όταν μπορεί ενδεχομένως έστω να επηρεάσει 15 χιλιάδες με όφελος απείρως μεγαλύτερο;
Τα μέτρα του Μνημονίου σάμπως διαφορετικά πέρασαν; Μέσω κατατρομοκράτησης πέρασαν. Με Πρετεντέρηδες και Μπάμπηδες, με Καψήδες και Μανδραβέληδες, με αναλύσεις επί αναλύσεων για το πόσο συνένοχοι είμαστε όλοι, για το πόσο φταίμε και για το πόσο καλό θα είναι να εξευμενίσουμε τους Γερμανοί πληρώνοντας. Από την αλήστου μνήμης συνάντηση Καραμανλή-Ερντογάν κατά την οποίαν υπήρχε και ψυχρό κλίμα ανάμεσα στους δύο πολιτικούς που είχε δημοσιευθεί σε Βήμα, Έθνος μα και Ελευθεροτυπία ναι μεν δεν έχει περάσει πολύς καιρός ούτε δεν υπήρχαν άλλα παραδείγματα παλαιότερα, ήταν όμως ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, για την βεβαιότητα των ελληνικών ΜΜΕ, των ΜΜΕ που κάνουν το άσπρο μαύρο με την ίδιαν ευκολία που η κυβέρνηση του Μεγάλου Αδελφού παραχάρασσε την ιστορία εν ριπεί οφθαλμού στο οργουελικό 1984. Ή μήπως θέλετε να πάμε και παλαιότερα;
Ακόμη θυμάμαι ας πούμε την επομένη της νίκης της νουδού το 2004 να γράφει κάποιος στα πολιτικά σχόλια "υπομονή, ακόμη 1460 μέρες έμειναν". Και ρωτάω, ήταν αυτό πολιτικό σχόλιο; Να το πω με λίγη περισσότερη διάθεση χαβαλέ: υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι ο Α.Φ. (Φουντής) είναι Ολυμπιακός; Ναι, οκ, το ξέρω, δηλώνει Ολυμπιακός θα μου πείτε και στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις είσαι. Μα αυτό ακριβώς θέλω να στηλιτεύσω κι εγώ, ότι αυτό το ό,τι δηλώσεις είσαι είναι μέρος της ευρύτερης νοοτροπίας που μας έριξε στα βράχια. Κάπως έτσι προέκυψε υπό Προφέτα και ζαφεώδος το α λα Σίμπσονς εικόνιδιο ότι δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι στο παρόν βλόγι. Μήπως θυμάστε τι πόλεμο είχαν φάει τα βλόγια από τους δημοσιογράφους; Μήπως θυμάστε πως είχαν μπουκάρει στην βλογόσφαιρα ανά ορδές λες και δεν είχαν βήμα να μιλήσουν; Που δεν το συζητάμε κιόλας πόσες δουλειές μπορεί να κάνει ταυτόχρονα ένας δημοσιογράφος, έτσι; Δηλαδή κι εδώ να μην έχεις βήμα, θα το βρεις παρακεί.
Εγώ, το ρημάδι, γράφω σε φόρα από το 2000 (δεν έχει σημασία να πω τι και πως), έχω στην πλάτη μου κάμποσους επικούς τσακωμούς (για τους οποίους αναγνωρίζω ότι από την πλευρά μου δεν δεχόμουν να βάλω νερό στο κρασί μου, όμως δεν ευθυνόμουν εγώ κιόλας:, περί το 2004-5 ξεκίνησα να γράφω σαν βλόγερε σε φόρουμ δηλαδή να γράφω δίχως να με ενδιαφέρει αν θα μπω σε διάλογο με κανέναν (μάλιστα τότε ένας από τους πρώτους των βλογιών με τον οποίον γράφαμε σε ίδιους χώρους και γινόμασταν και μαλλιά κουβάρια ασταμάτητα κιόλας -άλλες εποχές!-, μου είχε πετάξει να γίνω κι εγώ βλόγερε αλλά δεν είχα δώσει βάση μιας και δεν με ενδιέφερε) και τελικώς έφτασα σε σημείο να κλείσει και το άλλο φορουμάκι (βάλε και 2 προσπάθειες που είχα κάνει ένα φόρουμ με τον Kevin, ενέργεια που όμως παρεξηγήθηκε από πολλούς και το διαλύσαμε), ε, τελικώς δεν ήθελα να ξαναγράψω σε φόρουμ. Έλα όμως που μου άρεσε να γράφω, οπότε τι έκανα ένα βράδυ του Ιουλίου του 2007; Άνοιξα το βλόγι που σας τυραννάει έκτοτε. Γιατί το έκανα; Διότι έψαχνα για βήμα να μιλήσω. Οι δημοσιογράφοι λοιπόν γιατί μπήκαν στα βλόγια; Μα για να τα διαλύσουν, διότι κάποια εξαυτών έδειχναν να απειλούν την κυριαρχία του τύπου αφενός, αφετέρου επειδή από πολύ νωρίς άρχισαν να εμφανίζονται άνθρωποι αντίθετοι (λιγότερο ή περισσότερο) προς τα χάλια των ΜΜΕ και οι οποίοι έγραφαν -συχνά και με πολύ καλή πένα, για να το θέσω δημοσιογραφικά- τις απόψεις τους οι οποίες έκαναν ζημιά στα ΜΜΕ. Γιατί; Διότι έδειχναν ότι υπάρχει κόσμος που δεν μασάει, που δεν καταλαβαίνει από προπαγάνδα κι ακόμη χειρότερα έγραφε και τ'αντίθετα, έστω κι αν είναι λίγος. Μμμμ... μισό λεπτό όμως διότι υπάρχει και ένας τρίτος λόγος: μπήκαν στα βλόγια διότι στα παραδοσιακά τους ΜΜΕ δεν τους άφηναν να βγάζουν τις πραγματικές ειδήσεις, διότι έπρεπε να συνταχθούν με τη γραμμή του μέσου. Οπότε γι'αυτό και τα βλόγια ήταν μια εξαιρετική και κυρίως ανώνυμη λύση και επειδή ο σκοπός αγίαζε τα μέσα... κλπ, κλπ. Εν ολίγοις πάλι στα λόγια μου ερχόμαστε.
Τον Τύπο ιδίως δεν τον έχουν αποκαλέσει αδίκως τέταρτη εξουσία. Είναι θεματοφύλακας της εξουσίας ο Τύπος, ελέγχει. Βγάζει στη φόρα, κάνει ρόμπες, μα ταυτόχρονα προστατεύει. Στην Ελλάδα ιδίως ο τύπος και γενικότερα τα ΜΜΕ έγιναν κάποια στιγμή μέρος του συστήματος και κατέληξαν να είναι κατά εκείνων που ενημέρωναν. Μήπως γι'αυτό δεν είχε γίνει η μεγάλη σφαγή του "βασικού μετόχου" επί νουδού; Μήπως γι'αυτό δεν έχουμε θαυμάσει πρωτοσέλιδα και πρωτοσέλιδα, άρθρα και αφιερώματα, εκπομπές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές; Αλήθεια, θυμάστε (το'χα γράψει και παλαιότερα) έστω και μία χαμογελαστή φωτογραφία του Καραμανλή στην Ελευθεροτυπία; Δεν υπήρχε ούτε μία. Ξέρετε πως το είχα παρατηρήσει; Από το γεγονός ότι κάποια στιγμή παρατήρησα πως οι φωτογραφίες του Γιωργάκη ήταν όλες γεμάτες αυτοπεποίθηση, με χαμόγελα, με σθένος κλπ. Τότε παρατήρησα ότι του Καραμανλή ήταν όλες συνοφρυωμένες, προβληματισμένες κλπ. Κάπου εκεί είχα καταλάβει κάποια από τα παιχνίδια που παίζονται στα ΜΜΕ, όχι ότι δεν ήξερα αρκετά περισσότερα βέβαια.
Τι είπατε; Θέλετε να σχολιάσουμε εκείνες τις αριστουργηματικές δημοσκοπήσεις του Έθνους που μία μόλις ημέρα μετά την ανακοίνωση της κυβέρνησης Παπαδήμου έβγαζαν σχεδόν 80% δημοφιλία και αποδοχή; Και γιατί αυτό που το κάνουν οι λίγοι και να μην θυμηθούμε σχεδόν όλες τις προ εκλογών 2004 δημοσκοπήσεις που μόνο η Καθημερινή με τον ΣΚΑΪ είχαν αντιταχθεί και απεδείχθη ότι είχαν δίκιο; Μήπως έχουμε ξεχάσει τις ολοσέλιδες καταχωρήσεις στην Καθημερινή που απαιτούσε να ζητήσουν συγγνώμη για την λάσπη; Και είχαν δίκιο; Ε, από το τότε άκρο κι αυτοί πήγανε στο άλλο, όπως αντίστοιχα έχουν γίνει χίλιες δυο κωλοτούμπες από χίλιους δυο άλλους και πιο πριν και αργότερα. Ξεφεύγουμε όμως.
Τι έχουμε λοιπόν αυτήν τη στιγμή; Τουλάχιστον ένα ιστορικότατο ΜΜΕ που μάλλον κλείνει και για το οποίο γίνεται θόρυβος που δεν είχε γίνει πχ όταν σχεδόν έκλεινε ο Φίλαθλος, δίχως τον οποίον ζούμε εδώ και πάνω από 2 μήνες και ο οποίος Φίλαθλος για'μένα ήταν σχεδόν ζωτικής σημασίας. Δεν είναι το 2+ μήνες δίχως αθλητικές ειδήσεις, αυτές από παλαιότερα τις διαβάζω σχεδόν λάιβ σε χίλια δυο σάιτ. Εϊμαι όμως χωρίς Μπαζίνα, είμαι χωρίς Ντόπερμαν, είμαι χωρίς χίλια δυο αντίστοιχα που δεν βρίσκω σε καμία άλλη εφημερίδα. Διότι πχ ο Μπαζίνας μέσα στα σκατα που με περιτριγυρίζουν μου προσέφερε μία σχετική ηρεμία. Γιατί λοιπόν αυτή η κατηγοριοποίηση; Γιατί η οικογένεια ενός που εργαζόταν σε πιο γνωστό ΜΜΕ να έχει προτεραιότητα απέναντι στην οικογένεια ενός που δούλευε σε ένα λιγότερο γνωστό; Με τι κριτήρια η οικογένεια ή η αξιοπρέπεια του δεύτερου έχουν λιγότερη αξία ως προς την άλλη;
Ξέρετε τι έχω να πω; Με θλίβει διότι το να κλείνει ένα ΜΜΕ το θεωρώ πλήγμα προς τη Δημοκρατία, με στεναχωρεί διότι ξέρω ότι θα βρεθούν άνθρωποι άνεργοι, όμως μου είναι και παγερά αδιάφορο διότι (και) το συγκεκριμένο ΜΜΕ όπως έστρωσε κοιμήθηκε. Διότι ο λόγος που την πάτησε δεν ήταν μόνο ότι ξέφυγε από την πραγματική του αποστολή αλλά και ότι δεν μπόρεσε ποτέ ν'αντιληφθεί ότι οι παχιές αγελάδες δεν διαρκούν για πάντα: όταν τρως, τρως, τρως, ε, κάποια στιγμή το φαγητό εξαντλείται. Όσο λοιπόν το μέσον παρείχε στήριξη στο pasok (όπως αντίστοιχα έκαναν και άλλα προς οπουδήποτε θέλουν έτσι; ξαναλέω, η Ελευθεροτυπία είναι η αφορμή, όχι το επίκεντρο του κειμένου) τότε υπήρχαν προφανώς και ταμειακές διευκολύνσεις (πχ τραπεζικά δάνεια χωρίς πολλά-πολλά), τώρα όμως που η Ελευθεροτυπία θυμήθηκε τω όντι μετά από πολλά χρόνια ν'ασκήσει εκ νέου το σοβαρότατο λειτούργημα της δημοσιογραφίας, είδε από την πρώτη γραμμή πως είναι να σε πηδάνε ασάλιωτα.
Και μάλιστα ποιοι; Αυτοί που μέχρι πρότεινως είχες για θεούς, που τους κάλυπτες, που τους υποστήριζες, που τους έκανες τη ζωή ευκολότερη. Αυτοί ήρθαν και στον φόρεσαν.
Ποιο είναι, λοιπόν, το συμπέρασμα;
Ας πρόσεχε.
Για ένα ΜΜΕ πρέπει να ισχύουν οι ίδιοι νόμοι και κανόνες που ισχύουν για όλους τους Έλληνες. Όπως λοιπόν τα περισσότερα ΜΜΕ δούλεψαν πολύ προσεκτικά πριν 2 χρόνια και για εδραιωθεί ο Γιωργάκης αλλά και για να περάσει αυτά που ήθελε να περάσει, ε, τώρα ας τα λουστούν μαζί με τους υπολοίπους. Πολλοί από τους οποίους μπορεί εξαιτίας της στάσης του Τύπου ή και άλλων ΜΜΕ να είναι επί μακρώ άνεργοι, για να φέρω ένα παράδειγμα.
Εγώ απλά να υπενθυμίσω ότι ο κλάδος των δημοσιογράφων δεν είναι αδίκως από αυτούς που όποιος τον ακούει φέρνει στο μυαλό του αρνητικές παραστάσεις. Έστω τώρα, ας κάνουν την αυτοκριτική τους αυτοί που πρέπει... Και στεναχωριέμαι διότι υπάρχουν και πραγματικά σωστοί και φιλότιμοι δημοσιογράφοι που δεν θες να τους βάλεις στο ίδιο καζάνι με τους υπολοίπους, έλα όμως που έχουμε καεί τόσο πολύ στον χυλό που φυσάμε κάθε γιαούρτι που υπάρχει.
Φτάνουμε λοιπόν στο διά ταύτα: Ίσως σύντομα να πάψει να υπάρχει Ελευθεροτυπία και αυτό θα οφείλεται στο γεγονός ότι είχε πάψει προ ετών να υφίσταται ελευθεροτυπία. Και η δράση πάντοτε φέρνει αντίδραση. Το πιθανότερο λοιπόν είναι να μείνουμε μόνο με τα mega και τους ΣΚΑΪ κι αυτό επειδή κάποιοι (όχι λίγοι) θυμήθηκαν πάρα πολύ αργά να ξαναβγάλουν τη δημοσιογραφία από το συρτάρι που την είχαν καταχωνιάσει. Και Δημοκρατία δίχως ΜΜΕ ρέπει πολύ γρηγορότερα προς τον φασισμό.
Βέβαια θα μου πείτε, παπαδημοκρατία έχουμε. Σωστό κι αυτό.
Χαίρετε.
Να δεις που το'χω βάλει...
Δημοσιοκαφρία,
Πολιτικές καταστάσεις,
Φίλαθλος
Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011
Μπαζίνας...
Κανονικά ο Λιάκος θέλει μια ξεχωριστή σελίδα και να ανεβάζεις τα κείμενά του κάθε μέρα. Διαβάστε προσεχτικά έστω του τελευταίου διημέρου (χθες και προχθές). Με πολλή προσοχή...
Κι ό,τι καταλάβει ο καθείς.


Κάποια στιγμή πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε και για το μέχρι τούδε ένα και μοναδικό βιβλίο του Μπαζίνα.
Κι ό,τι καταλάβει ο καθείς.


Κάποια στιγμή πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε και για το μέχρι τούδε ένα και μοναδικό βιβλίο του Μπαζίνα.
Να δεις που το'χω βάλει...
Είν'των άλλων,
Φίλαθλος
Δευτέρα 30 Μαΐου 2011
Πριν από έναν μήνα έφυγε ο Λάκης Σάντας

και ενσυνείδητα επέλεξα να μην γράψω κάτι τότε.
Τουναντίον, εξαρχής είχα προγραμματίσει να το γράψω σήμερα, αφού σαν σήμερα το 1941 ήταν που μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατέβασαν την γερμανική σημαία με την σβάστιγκα από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.
Και επέλεξα να το κάνω σήμερα αφού τέτοιες πράξεις είναι που μένουν αθάνατες.
Είναι πολύς κόσμος που δεν ξέρει τον Σάντα. Ούτε εγώ τον ήξερα για χρόνια, μέχρι που μια μέρα σε μια κουβέντα με τον πατέρα μου μου το πέταξε και κάθησα μετά και το'ψαξα. Και μέσα σ'όλα συνειδητοποίησα και το γιατί δεν ήξερα για πολλά χρόνια τον Σάντα, όπως αντίστοιχα δεν τον ήξεραν πολλοί: διότι ο ίδιος ο Σάντας έκανε κάτι και σιώπησε μετά. Όχι σαν τους φροντοφωνάζοντες αντιστασιακούς των καναλιών και των συντάξεων που θέλουν να το μαθαίνουν όλοι τι έκαναν (αν έκαναν φυσικά, όπου αν τολμήσεις να το αμφισβητήσεις σε περιμένει μήνυση στην γωνία).

Πραγματικά μαθήματα ήθους από έναν άνθρωπο που έκανε αλλά δεν μίλησε.
Δεν έχω κάτι άλλο να πω, πέραν του ότι -για περίπτωση που σας ενδιαφέρει- ότι ο Λάκης Σάντας έχει γράψει και ένα πολύ μικρό πλην δυσανάλογα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για τις τότε μέρες.
Τέλος, ένα εκπληκτικό (πάλι) κείμενο του Ηλία Μπαζίνα στον Φίλαθλο (6 Μαϊου), όπου μιλάει και για Σάντα και για Βέγγο...

Όχι τίποτε άλλο αλλά πλέον υπάρχει νέα ξένη σημαία που πρέπει να υποσταλλεί.
Να δεις που το'χω βάλει...
Διαχρονικά,
Ιστορικά ζητήματα,
Τέχναι,
Φίλαθλος
Σάββατο 9 Απριλίου 2011
Φίλαθλος ΙΙ
...και ελπίζω να μην χρειαστεί να επανέλθουμε με το Φίλαθλος ΙΙΙ.
Όπως έχω ξαναπεί και ξαναγκαρίξει, ο υποφαινόμενος είναι Φιλαθλαίος εδώ και σχεδόν 18 χρόνια. 18 χρόνια που σχεδόν στιγματίζουν μια πολύ ιδιαίτερη σχέση. Ο λόγος που έχω κολλήσει έτσι με τον Φίλαθλο δεν είναι η λόξα μου με τα αθλητικά (η οποία υφίσταται όπως θα έχετε καταλάβει), αλλά... όλα τα υπόλοιπα.
Θα έχετε παρατηρήσει ότι σχεδόν κάθε φορά που αναφέρομαι στον Φίλαθλο χρησιμοποιώ και την ατάκα ότι δεν ξέρετε τι χάνετε όσοι δεν διαβάζετε Φίλαθλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι διαβάζουμε είμαστε μέλη κάποιας ανεπίσημης ελίτ, ούτε ότι πιάσαμε το τζόκερ ξαφνικά. Σημαίνει αυτολεξί αυτό που διαβάζετε, ότι όσοι δεν διαβάζετε ειλικρινά δεν ξέρετε τι χάνετε.
Όπως έχουμε δείξει (με κείμενα του Μπαζίνα, του Αποδυτηριάκια και του Ντοπερμαν κυρίως) ο Φίλαθλος δεν είναι μια ακόμη εφημερίδα. Για την ακρίβεια, ο Φίλαθλος δεν είναι ούτε καν μια ακόμη αθλητική εφημερίδα. Μπορεί να εντάσσεται στις αθλητικές, αλλά ο Φίλαθλος είναι μια πολιτική εφημερίδα που απλώς έχει λίγο εκτεταμένα αθλητικά ρεπορτάζ. Διότι δεν μπορείς να αποκαλέσεις διαφορετικά μια εφημερίδα με τέτοια κείμενα, όπως αυτά του Φιλάθλου. Ακόμη και οι ατάκες του Ιάκωβου πολλές φορές στο πρωτοσέλιδο σε κάνουν να σκέφτεσαι για ώρα μέχρι να καταλάβεις που το πάει.
Πριν από κοντά 3 μήνες λοιπόν ήταν που όλους εμάς τους Φιλαθλαίους μας έλουσε κρύος ιδρώτας, όταν ουσιαστικά ο ιδιοκτήτης του, ο Κουρής, ουσιαστικά προεξόφλησε το κλείσιμο της εφημερίδας ένεκα δυσθεώρητου οικονομικού βάρους. Πρόσφατα, παρακολουθούσα τις εξελίξεις στο Alter, επίσης ιδιοκτησίας Κουρή, οι οποίες μόνο θετικές δεν μπορούν να αποκληθούν. Ένα πρόσφατο πρωϊνό, τελείως συμπτωματικά άκουγα τον Χατζηνικολάου στον real fm εμμέσως πλην σαφώς να... κάνει τον σταυρό του για τις εξελίξεις στο κανάλι (που για να πω την αλήθεια, για το κανάλι δεν μου καίγεται καρφί). Το θέμα είναι ότι αν ένα τόσο ισχυρό μέσον πίεσης, όπως ένα τηλεοπτικό κανάλι, σε μια τέτοια εποχή που η ύφεση και τα προβλήματα γιγαντώνονται, αντιμετωπίζει ολοένα αυξανόμενα προβλήματα, τότε δεν θέλω να φανταστώ πως εξακολουθούν να είναι τα πράγματα στον Φίλαθλο. Διότι το να έφτιαξαν από το πουθενά υπό τέτοιες συνθήκες, χλωμό το κόβω. Απλώς δεν σχολιάζονται (αν και που και που όλο και κάποια μπηχτή θα βρω σε κάποιο κείμενο).
Το ερώτημα λοιπόν είναι μοιραία το εξής: θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα βρούμε νέο πωλητήριο στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας; Μήπως θα διαβάσουμε την ανακοίνωση του οριστικού της κλεισίματος αυτήν τη φορά; Ή μήπως απλώς δεν θα την ξαναδούμε στα περίπτερα; Διότι έτσι όπως το βλέπω το πράγμα, μάλλον απευθείας για το τρίτο θα πάμε -η προειδοποίηση άλλωστε πέφτει συνήθως μία φορά.
Θα αναρωτιέστε γιατί με καίει τόσο πολύ το θέμα, ενώ πρακτικά δεν με ενδιαφέρει καν αν θα κλείσει το οποιοδήποτε άλλο ΜΜΕ. Ο λόγος που με καίει είναι αυτός που προανέφερα: τα φιλαθλαίικα κείμενα που κατά καιρούς ανεβάζω σε τούτο το βλόγι, καθώς και όλα όσα εκείνα δεν ανεβάζω, μιας και είναι τόσο πολλά που θα ήταν αδύνατο κάτι τέτοιο. Τέτοια κείμενα δεν γράφονται πουθενά στον ελληνικό τύπο. Δεν υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα σήμερα πχ που να γράφει σαν τον Ηλία Μπαζίνα. Δεν μπορώ λοιπόν να διαννοηθώ ότι μέσα σε ένα σκηνικό πλήρους κατάρρευσης της χώρας ολόκληρης, θα χάσω μέχρι και τον Φίλαθλο, έναν Φίλαθλο που δεν αποτελεί μια ακόμη συνήθειά μου, αλλά ιεροτελεστία ολόκληρη, κομμάτι του Είναι μου. Διότι αυτή η εφημερίδα όπως πολύ εύστοχα έχει παρατηρήσει ο Κολοκοτρώνης, δεν έχει αναγνώστες αλλά οπαδούς. Το θέμα είναι ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα πλέον, το πιθανότερο είναι να μην κερδίσει άλλους οπαδούς ποτέ, και εξηγούμαι (για να πάμε και στην ταμπακέρα πλέον).
Δεν χρησιμοποίησα τυχαία την έκφραση "ανεβάζω κείμενα του Φιλάθλου", ενώ να προσθέσω και την έκφραση "ξεπατώνομαι στην αντιγραφή". Δυστυχώς από τον Φίλαθλο το μόνο που μπορείς να εμφανίσεις εδώ μέσα είναι είτε το πρωτοσέλιδο, είτε κάποιο κείμενο του Μπαζίνα που βρίσκεται στην πρώτη σελίδα, αφού είναι τα μοναδικά που μπορείς να λινκάρεις ή να παρουσιάσεις απευθείας (ή πιο σωστά, μέχρι πρότινως δηλαδή αφού πλέον ο Β. Γαλούπης ανεβάζει πολλά και διάφορα στο βλόγι του. Κάτι είναι κι αυτό.). Αν θες κάτι άλλο, πρέπει είτε να το σκανάρεις, είτε να το αντιγράψεις (που έχω κάνει αν θυμάστε και τα δύο). Σε αυτό οδηγεί η πλήρης απουσία ιστοσελίδας. Και όταν λέω απουσία, δεν αναφέρομαι σε αυτήν που υπάρχει (εξάλλου έχω ξεχάσει πόσους μήνες ήδη "η υπηρεσία συνδρομών δεν λειτουργεί προσωρινά"), αλλά ακριβώς στο ότι είναι κλειστή και ανοίγει μόνο με συνδρομή. Καλώς ή κακώς -και αυτό που διαπιστώνω είναι ότι αρκετοί "ρομαντικοί" μάλλον δημοσιογράφοι το τελευταίο διήμερο αυτής της πολύ περίεργης απεργίας της ΕΣΗΕΑ το έχουν σχολιάσει αυτό- μάλλον πρόκειται για το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του παραδοσιακού τύπου. Δεν μπορείς να σταθείς μπροστά στη λαίλαπα που λέγεται τεχνολογική εξέλιξη και η οποία οδηγεί μοιραία στο ίντερνετ. Εδώ και χρόνια έχει ξεκινήσει από το εξωτερικό κιόλας στροφή ακόμη και παραδοσιακών έντυπων προς το ίντερνετ και στο μέλλον (πιθανώς το άμεσο κιόλας) αυτό να συνεχίσει με αυξανόμενο ρυθμό. Δεν έχει να κάνει με τα προσωπικά μου γούστα, μιας και εγώ το χαρτί δεν το αλλάζω με τίποτε, είτε είναι βιβλίο είτε εφημερίδα. Όταν όμως ξέρω ότι με μια ιστοσελίδα θα μπορούσα να λινκάρω ή να παίρνω πολύ περισσότερα κείμενα, αυτό για την εφημερίδα που εμπιστεύομαι (και που είναι η μοναδική εδώ και μία διετία) θα ήταν μεγάλη διαφήμιση (που προφανώς δεν θα έκανα μόνο εγώ).
Το θέμα όμως δεν είναι ότι αυτό αποτελεί αμέλεια του Φιλάθλου κι αυτό διότι αυτή η εφημερίδα επί κοντά 20 χρόνια εισήγαγε εντελώς πρωτοποριακές "μεθόδους" στη σφαίρα των εντύπων, ενώ από πολλά πράγματα εκεί μέσα φαίνεται ότι τα φρέσκα μυαλά δεν έχουν εκλείψει. Οπότε πως θα μπορούσαν αυτά τα μυαλά να μην κατανοούν την εξαιρετική σημασία του ίντερνετ; Μήπως δεν βλέπουν ότι κανένα έντυπο δεν έκλεισε επειδή άνοιξε παράλληλη ιστοσελίδα του; Μήπως δεν βλέπουν ότι τα έσοδα από τις ιστοσελίδες είναι μεγαλύτερα από αυτά του εντύπου; Μήπως δεν βλέπουν ότι οι δυνατότητες για διαφήμιση είναι απείρως μεγαλύτερες μέσω του ίντερνετ; Μήπως δεν βλέπουν ότι αυτά που η εφημερίδα θα φέρει αύριο στα περίπτερα, ολες οι ιστοσελίδες το έχουν γράψει από σήμερα το μεσημέρι κιόλας; Ή μήπως δεν βλέπουν ότι όλες οι ιστοσελίδες είναι ελεύθερες και δεν κλείνουν κιόλας; Το μείζον πρόβλημα δεν είναι στο ότι δεν το βλέπουν στον Φίλαθλο. Το έχω διαπιστώσει αρκετές φορές που έχω πάρει τηλέφωνο και έχω μιλήσει με διαφόρους άλλωστε. Το μείζον πρόβλημα είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς, που έχει οδηγήσει αυτήν την πάλαι ποτέ πρωτοποριακή εφημερίδα σε μια εικόνα εγκατάλειψης.
Πάρτε την μορφή της εφημερίδας για παράδειγμα. Μπορεί να ακουστεί μαζοχιστικό, αλλά προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα που είναι έτσι τεράστια. Χώρια ότι το θεωρώ μέρος της ιεροτελεστίας να λερώνει και λίγο. Όταν όμως βλέπω πολύ κόσμο που θα έκοβα και το χέρι μου ότι θα κόλλαγε με τον Φίλαθλο, να λέει ότι δεν μπορεί να διαβάσει επειδή λερώνει, αυτομάτως η επιβίωση της εν λόγω εφημερίδας γίνεται πιο σημαντική από το αν γουστάρω την τρέχουσα μορφή της. Και ενώ μέχρι πρότινως πίστευα ότι δεν είναι δυνατόν ν'αλλάξει μορφή (καθ'όσον θέλει άλλα πιεστήρια κλπ), η πρόσκαιρη κυκλοφορία της στοιχηματικής εφημερίδας του Καραγιαννίδη με έπεισε ότι κάτι τέτοιο δεν ίσχυε: ο Φίλαθλος μπορεί να βγει και σε πιο "ευπρεπή" μορφή αλλά και με καλύτερα και ποιοτικότερα χρώματα.
Αλήθεια, έχει κάτσει ποτέ να σκεφτεί κανείς τι πουλάνε οι άλλες φυλλάδες; Χρώμα και σχήμα, αυτό είναι που πουλάνε. Κι από 'κει κι έπειτα μεταγραφές, ύμνους για την ομαδάρα, ατελείωτο γλείψιμο ή χώσιμο ανάλογα με τον αποδέκτη και μερικές ξυπνητζίδικες απόψεις που συνήθως αλλάζουν ανάλογα με το κατά πως φυσάει ο άνεμος. Ο Φίλαθλος που πουλάει κυριολεκτικά ποιότητα, τροφή για σκέψη, αδιαφορεί πλήρως για την εμφάνιση όμως, όχι επειδή δεν το γνωρίζουν οι συντελεστές του αλλά επειδή έχουν δεμένα χέρια και δεν μπορούν να κάνουν κυριολεκτικά τίποτε. Κι αυτό σε μια χώρα που η ποιότητα δεν πουλάει και που πάντοτε έρχεται δεύτερη και καταϊδρωμένη.
Παρατηρήστε κάτι: πηγαίντε σε μια καφετέρεια και δείτε πόσες άλλες εφημερίδες θα βρείτε χύμα, δεξιά κι αριστερά. Σχεδόν όλες. Τον Φίλαθλο δεν θα τον βρείτε ποτέ όμως. Ξέρετε γιατί; Διότι κανείς Φιλαθλαίος δεν διαννοείται να αφήσει την εφημερίδα. Στο σπίτι πέφτει ψαλίδι σε συγκεκριμένα άρθρα (παλαιότερα και σε επιστολές) τα οποία πάνε στο προσωπικό αρχείο του καθενός. Αυτό δείχνει και το περιεχόμενο της εφημερίδας. Από τις άλλες τι να κρατήσεις; Την μεταγραφολογία;
Και όμως, παρόλο που ο Φίλαθλος είναι η πιο φτηνή εφημερίδα (κυριολεκτικά ισχύει εκείνο το αλήστου μνήμης "σας κλέβουμε με ένα ευρώ" που είχε γράψει κάποτε ένας αναγνώστης), παρόλο που έχει μακράν την καλύτερη ύλη, είναι μια εφημερίδα που ψυχορραγεί διαρκώς. Μια εφημερίδα που με το υπάρχον καθεστώς δεν σώνεται με τίποτε.
Το ιδανικό θα ήταν να άλλαζε χέρια προκειμένου να ξεφύγει από αυτήν την μέγγενη, της οποίας το ένα άκρο λέγεται Alter (εσχάτως μαζί με το Kontra) και το άλλο λέγεται Αυριανή. Όταν όμως βλέπεις πλέον όλοι οι οίκοι να παρουσιάζουν μεγάλες χασούρες, κάτι τέτοιο όπως μια αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος είναι μάλλον όνειρο θερινής νυκτός.
Τι μένει λοιπόν; Μόνο ένα: με κάποιον τρόπο κάτι ν'αλλάξει εκεί μέσα. Να γίνει η μία μεγάλη αλλαγή που με τη σειρά της θα φέρει όλες τις επόμενες.
Μόνο που δεν είμαι μέσα για να ξέρω ποια μπορεί να είναι αυτή η μία αλλαγή, παρόλο που ήδη ανέφερα κάποιες από τις επόμενες: η ταυτόχρονη στροφή προς το ίντερνετ και η αλλαγή μορφής της εφημερίδας. Επίσης, πρέπει επιτέλους η εφημερίδα να αποκτήσει έναν σταθερό σκελετό: οι επιστολές πχ να βρίσκονται πάντοτε στην σελίδα 2, ο υγρός στίβος και το βόλεϋ πάντοτε στην σελίδα 8 κ.ο.κ. Όχι σήμερα στην 2, αύριο στην 18, μεθαύριο στην 11 κλπ. Όλα αυτά απλώς αποθαρρύνουν τον ενδεχόμενο μελλοντικό αναγνώστη που θέλει λίγο πιο τακτοποιημένα πράγματα, μιας και είναι αδύνατον να μπει εξαρχής στην φιλοσοφία της όλης εφημερίδας (αυτό μόνο με τον καιρό μπορεί να έρθει). Το θέμα είναι ότι για να έρθει ο νέος αναγνώστης, χρειάζεται και λίγη μόστρα και αυτή η μόστρα πως θα έρθει; Από το ίντενετ κατ' αρχήν -θα μαλλιάσει η γλώσσα μου αλλά δεν θα σταματήσω να το λέω. Μέσα από το ίντερνετ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα στραφεί και προς την έντυπη έκδοση κάποια στιγμή. Ίσως όχι όλοι, πάντως σίγουρα κάποιοι. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι ο μελλοντικός αναγνώστης είναι αυτός που μπορεί να σώσει την εφημερίδα. Εγώ ήδη την αγοράζω άλλωστε.
Εφιστώ, λοιπόν, την προσοχή σε όλους τους Φιλαθλαίους στους οποίους απευθύνω κάλεσμα, μιας και ξέρω ότι όλοι βλέπετε την εφημερίδα με το ίδιο συναίσθημα που την βλέπω κι εγώ. Χρειάζεται προσπάθεια και από το μέρος μας πλέον, σαν αναγνώστες. Η εφημερίδα μας δεν πάει καλά. Πιθανώς ήδη να πνέει τα λοίσθια κιόλας και να μην το γνωρίζουμε. Ας μην φτάσουμε στο σημείο να μην την δούμε στα περίπτερα προκειμένου να την κατακλίσουμε πάλι από επιστολές ή να σπάσουμε τα τηλέφωνα και τα μέηλ. Η εφημερίδα αυτή αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο στην πνευματική ζωή του καθενός μας και εκτιμώ ότι έχει έρθει η ώρα να προσπαθήσουμε ο καθένας στο μέτρο που του αναλογεί, να βοηθήσουμε στην σωτηρία της. Και κακά τα ψέματα, ο μοναδικός τρόπος να το πράξουμε αυτό είναι -εκτός από το να την αγοράζουμε- το να να δείχνουμε ότι υπάρχουμε, όχι ως αριθμοί εβδομαδιαίων ή ημερησίων πωλήσεων, αλλά ως οντότητες, με κείμενα και σχόλια.
Δεν είναι ντροπή λοιπόν το να γράψουμε κάτι. Εξάλλου για τους ίδιους τους ανθρώπους της εφημερίδας δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από την θετική άποψη ή την όποιαν προσπάθεια του κόσμου. Τόσα μας έχουν προσφέρει άλλωστε, να μην δώσουμε κι εμείς κάτι πίσω;
Ήγγικεν η ώρα της μάχης και εδώ λοιπόν.
Τον Φίλαθλο και τα μάτια μας.
ΥΓ. Μεταξύ άλλων, τιμής ένεκεν και για τον φιλαθλαίο Λάζαρο Μουρκάκο που έφυγε σε ηλικία μόλις 45 ετών χθες το βράδυ. Update: Εξαιρετικά συγκινητικό το κείμενο από τον Α. Παγαρτάνη.
Update: Δύο ακόμη συγκλονιστικά κείμενα εδώ κι εδώ από το βλόγι του Βασίλη.
Όπως έχω ξαναπεί και ξαναγκαρίξει, ο υποφαινόμενος είναι Φιλαθλαίος εδώ και σχεδόν 18 χρόνια. 18 χρόνια που σχεδόν στιγματίζουν μια πολύ ιδιαίτερη σχέση. Ο λόγος που έχω κολλήσει έτσι με τον Φίλαθλο δεν είναι η λόξα μου με τα αθλητικά (η οποία υφίσταται όπως θα έχετε καταλάβει), αλλά... όλα τα υπόλοιπα.
Θα έχετε παρατηρήσει ότι σχεδόν κάθε φορά που αναφέρομαι στον Φίλαθλο χρησιμοποιώ και την ατάκα ότι δεν ξέρετε τι χάνετε όσοι δεν διαβάζετε Φίλαθλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι διαβάζουμε είμαστε μέλη κάποιας ανεπίσημης ελίτ, ούτε ότι πιάσαμε το τζόκερ ξαφνικά. Σημαίνει αυτολεξί αυτό που διαβάζετε, ότι όσοι δεν διαβάζετε ειλικρινά δεν ξέρετε τι χάνετε.
Όπως έχουμε δείξει (με κείμενα του Μπαζίνα, του Αποδυτηριάκια και του Ντοπερμαν κυρίως) ο Φίλαθλος δεν είναι μια ακόμη εφημερίδα. Για την ακρίβεια, ο Φίλαθλος δεν είναι ούτε καν μια ακόμη αθλητική εφημερίδα. Μπορεί να εντάσσεται στις αθλητικές, αλλά ο Φίλαθλος είναι μια πολιτική εφημερίδα που απλώς έχει λίγο εκτεταμένα αθλητικά ρεπορτάζ. Διότι δεν μπορείς να αποκαλέσεις διαφορετικά μια εφημερίδα με τέτοια κείμενα, όπως αυτά του Φιλάθλου. Ακόμη και οι ατάκες του Ιάκωβου πολλές φορές στο πρωτοσέλιδο σε κάνουν να σκέφτεσαι για ώρα μέχρι να καταλάβεις που το πάει.
Πριν από κοντά 3 μήνες λοιπόν ήταν που όλους εμάς τους Φιλαθλαίους μας έλουσε κρύος ιδρώτας, όταν ουσιαστικά ο ιδιοκτήτης του, ο Κουρής, ουσιαστικά προεξόφλησε το κλείσιμο της εφημερίδας ένεκα δυσθεώρητου οικονομικού βάρους. Πρόσφατα, παρακολουθούσα τις εξελίξεις στο Alter, επίσης ιδιοκτησίας Κουρή, οι οποίες μόνο θετικές δεν μπορούν να αποκληθούν. Ένα πρόσφατο πρωϊνό, τελείως συμπτωματικά άκουγα τον Χατζηνικολάου στον real fm εμμέσως πλην σαφώς να... κάνει τον σταυρό του για τις εξελίξεις στο κανάλι (που για να πω την αλήθεια, για το κανάλι δεν μου καίγεται καρφί). Το θέμα είναι ότι αν ένα τόσο ισχυρό μέσον πίεσης, όπως ένα τηλεοπτικό κανάλι, σε μια τέτοια εποχή που η ύφεση και τα προβλήματα γιγαντώνονται, αντιμετωπίζει ολοένα αυξανόμενα προβλήματα, τότε δεν θέλω να φανταστώ πως εξακολουθούν να είναι τα πράγματα στον Φίλαθλο. Διότι το να έφτιαξαν από το πουθενά υπό τέτοιες συνθήκες, χλωμό το κόβω. Απλώς δεν σχολιάζονται (αν και που και που όλο και κάποια μπηχτή θα βρω σε κάποιο κείμενο).
Το ερώτημα λοιπόν είναι μοιραία το εξής: θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα βρούμε νέο πωλητήριο στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας; Μήπως θα διαβάσουμε την ανακοίνωση του οριστικού της κλεισίματος αυτήν τη φορά; Ή μήπως απλώς δεν θα την ξαναδούμε στα περίπτερα; Διότι έτσι όπως το βλέπω το πράγμα, μάλλον απευθείας για το τρίτο θα πάμε -η προειδοποίηση άλλωστε πέφτει συνήθως μία φορά.
Θα αναρωτιέστε γιατί με καίει τόσο πολύ το θέμα, ενώ πρακτικά δεν με ενδιαφέρει καν αν θα κλείσει το οποιοδήποτε άλλο ΜΜΕ. Ο λόγος που με καίει είναι αυτός που προανέφερα: τα φιλαθλαίικα κείμενα που κατά καιρούς ανεβάζω σε τούτο το βλόγι, καθώς και όλα όσα εκείνα δεν ανεβάζω, μιας και είναι τόσο πολλά που θα ήταν αδύνατο κάτι τέτοιο. Τέτοια κείμενα δεν γράφονται πουθενά στον ελληνικό τύπο. Δεν υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα σήμερα πχ που να γράφει σαν τον Ηλία Μπαζίνα. Δεν μπορώ λοιπόν να διαννοηθώ ότι μέσα σε ένα σκηνικό πλήρους κατάρρευσης της χώρας ολόκληρης, θα χάσω μέχρι και τον Φίλαθλο, έναν Φίλαθλο που δεν αποτελεί μια ακόμη συνήθειά μου, αλλά ιεροτελεστία ολόκληρη, κομμάτι του Είναι μου. Διότι αυτή η εφημερίδα όπως πολύ εύστοχα έχει παρατηρήσει ο Κολοκοτρώνης, δεν έχει αναγνώστες αλλά οπαδούς. Το θέμα είναι ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα πλέον, το πιθανότερο είναι να μην κερδίσει άλλους οπαδούς ποτέ, και εξηγούμαι (για να πάμε και στην ταμπακέρα πλέον).
Δεν χρησιμοποίησα τυχαία την έκφραση "ανεβάζω κείμενα του Φιλάθλου", ενώ να προσθέσω και την έκφραση "ξεπατώνομαι στην αντιγραφή". Δυστυχώς από τον Φίλαθλο το μόνο που μπορείς να εμφανίσεις εδώ μέσα είναι είτε το πρωτοσέλιδο, είτε κάποιο κείμενο του Μπαζίνα που βρίσκεται στην πρώτη σελίδα, αφού είναι τα μοναδικά που μπορείς να λινκάρεις ή να παρουσιάσεις απευθείας (ή πιο σωστά, μέχρι πρότινως δηλαδή αφού πλέον ο Β. Γαλούπης ανεβάζει πολλά και διάφορα στο βλόγι του. Κάτι είναι κι αυτό.). Αν θες κάτι άλλο, πρέπει είτε να το σκανάρεις, είτε να το αντιγράψεις (που έχω κάνει αν θυμάστε και τα δύο). Σε αυτό οδηγεί η πλήρης απουσία ιστοσελίδας. Και όταν λέω απουσία, δεν αναφέρομαι σε αυτήν που υπάρχει (εξάλλου έχω ξεχάσει πόσους μήνες ήδη "η υπηρεσία συνδρομών δεν λειτουργεί προσωρινά"), αλλά ακριβώς στο ότι είναι κλειστή και ανοίγει μόνο με συνδρομή. Καλώς ή κακώς -και αυτό που διαπιστώνω είναι ότι αρκετοί "ρομαντικοί" μάλλον δημοσιογράφοι το τελευταίο διήμερο αυτής της πολύ περίεργης απεργίας της ΕΣΗΕΑ το έχουν σχολιάσει αυτό- μάλλον πρόκειται για το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του παραδοσιακού τύπου. Δεν μπορείς να σταθείς μπροστά στη λαίλαπα που λέγεται τεχνολογική εξέλιξη και η οποία οδηγεί μοιραία στο ίντερνετ. Εδώ και χρόνια έχει ξεκινήσει από το εξωτερικό κιόλας στροφή ακόμη και παραδοσιακών έντυπων προς το ίντερνετ και στο μέλλον (πιθανώς το άμεσο κιόλας) αυτό να συνεχίσει με αυξανόμενο ρυθμό. Δεν έχει να κάνει με τα προσωπικά μου γούστα, μιας και εγώ το χαρτί δεν το αλλάζω με τίποτε, είτε είναι βιβλίο είτε εφημερίδα. Όταν όμως ξέρω ότι με μια ιστοσελίδα θα μπορούσα να λινκάρω ή να παίρνω πολύ περισσότερα κείμενα, αυτό για την εφημερίδα που εμπιστεύομαι (και που είναι η μοναδική εδώ και μία διετία) θα ήταν μεγάλη διαφήμιση (που προφανώς δεν θα έκανα μόνο εγώ).
Το θέμα όμως δεν είναι ότι αυτό αποτελεί αμέλεια του Φιλάθλου κι αυτό διότι αυτή η εφημερίδα επί κοντά 20 χρόνια εισήγαγε εντελώς πρωτοποριακές "μεθόδους" στη σφαίρα των εντύπων, ενώ από πολλά πράγματα εκεί μέσα φαίνεται ότι τα φρέσκα μυαλά δεν έχουν εκλείψει. Οπότε πως θα μπορούσαν αυτά τα μυαλά να μην κατανοούν την εξαιρετική σημασία του ίντερνετ; Μήπως δεν βλέπουν ότι κανένα έντυπο δεν έκλεισε επειδή άνοιξε παράλληλη ιστοσελίδα του; Μήπως δεν βλέπουν ότι τα έσοδα από τις ιστοσελίδες είναι μεγαλύτερα από αυτά του εντύπου; Μήπως δεν βλέπουν ότι οι δυνατότητες για διαφήμιση είναι απείρως μεγαλύτερες μέσω του ίντερνετ; Μήπως δεν βλέπουν ότι αυτά που η εφημερίδα θα φέρει αύριο στα περίπτερα, ολες οι ιστοσελίδες το έχουν γράψει από σήμερα το μεσημέρι κιόλας; Ή μήπως δεν βλέπουν ότι όλες οι ιστοσελίδες είναι ελεύθερες και δεν κλείνουν κιόλας; Το μείζον πρόβλημα δεν είναι στο ότι δεν το βλέπουν στον Φίλαθλο. Το έχω διαπιστώσει αρκετές φορές που έχω πάρει τηλέφωνο και έχω μιλήσει με διαφόρους άλλωστε. Το μείζον πρόβλημα είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς, που έχει οδηγήσει αυτήν την πάλαι ποτέ πρωτοποριακή εφημερίδα σε μια εικόνα εγκατάλειψης.
Πάρτε την μορφή της εφημερίδας για παράδειγμα. Μπορεί να ακουστεί μαζοχιστικό, αλλά προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα που είναι έτσι τεράστια. Χώρια ότι το θεωρώ μέρος της ιεροτελεστίας να λερώνει και λίγο. Όταν όμως βλέπω πολύ κόσμο που θα έκοβα και το χέρι μου ότι θα κόλλαγε με τον Φίλαθλο, να λέει ότι δεν μπορεί να διαβάσει επειδή λερώνει, αυτομάτως η επιβίωση της εν λόγω εφημερίδας γίνεται πιο σημαντική από το αν γουστάρω την τρέχουσα μορφή της. Και ενώ μέχρι πρότινως πίστευα ότι δεν είναι δυνατόν ν'αλλάξει μορφή (καθ'όσον θέλει άλλα πιεστήρια κλπ), η πρόσκαιρη κυκλοφορία της στοιχηματικής εφημερίδας του Καραγιαννίδη με έπεισε ότι κάτι τέτοιο δεν ίσχυε: ο Φίλαθλος μπορεί να βγει και σε πιο "ευπρεπή" μορφή αλλά και με καλύτερα και ποιοτικότερα χρώματα.
Αλήθεια, έχει κάτσει ποτέ να σκεφτεί κανείς τι πουλάνε οι άλλες φυλλάδες; Χρώμα και σχήμα, αυτό είναι που πουλάνε. Κι από 'κει κι έπειτα μεταγραφές, ύμνους για την ομαδάρα, ατελείωτο γλείψιμο ή χώσιμο ανάλογα με τον αποδέκτη και μερικές ξυπνητζίδικες απόψεις που συνήθως αλλάζουν ανάλογα με το κατά πως φυσάει ο άνεμος. Ο Φίλαθλος που πουλάει κυριολεκτικά ποιότητα, τροφή για σκέψη, αδιαφορεί πλήρως για την εμφάνιση όμως, όχι επειδή δεν το γνωρίζουν οι συντελεστές του αλλά επειδή έχουν δεμένα χέρια και δεν μπορούν να κάνουν κυριολεκτικά τίποτε. Κι αυτό σε μια χώρα που η ποιότητα δεν πουλάει και που πάντοτε έρχεται δεύτερη και καταϊδρωμένη.
Παρατηρήστε κάτι: πηγαίντε σε μια καφετέρεια και δείτε πόσες άλλες εφημερίδες θα βρείτε χύμα, δεξιά κι αριστερά. Σχεδόν όλες. Τον Φίλαθλο δεν θα τον βρείτε ποτέ όμως. Ξέρετε γιατί; Διότι κανείς Φιλαθλαίος δεν διαννοείται να αφήσει την εφημερίδα. Στο σπίτι πέφτει ψαλίδι σε συγκεκριμένα άρθρα (παλαιότερα και σε επιστολές) τα οποία πάνε στο προσωπικό αρχείο του καθενός. Αυτό δείχνει και το περιεχόμενο της εφημερίδας. Από τις άλλες τι να κρατήσεις; Την μεταγραφολογία;
Και όμως, παρόλο που ο Φίλαθλος είναι η πιο φτηνή εφημερίδα (κυριολεκτικά ισχύει εκείνο το αλήστου μνήμης "σας κλέβουμε με ένα ευρώ" που είχε γράψει κάποτε ένας αναγνώστης), παρόλο που έχει μακράν την καλύτερη ύλη, είναι μια εφημερίδα που ψυχορραγεί διαρκώς. Μια εφημερίδα που με το υπάρχον καθεστώς δεν σώνεται με τίποτε.
Το ιδανικό θα ήταν να άλλαζε χέρια προκειμένου να ξεφύγει από αυτήν την μέγγενη, της οποίας το ένα άκρο λέγεται Alter (εσχάτως μαζί με το Kontra) και το άλλο λέγεται Αυριανή. Όταν όμως βλέπεις πλέον όλοι οι οίκοι να παρουσιάζουν μεγάλες χασούρες, κάτι τέτοιο όπως μια αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος είναι μάλλον όνειρο θερινής νυκτός.
Τι μένει λοιπόν; Μόνο ένα: με κάποιον τρόπο κάτι ν'αλλάξει εκεί μέσα. Να γίνει η μία μεγάλη αλλαγή που με τη σειρά της θα φέρει όλες τις επόμενες.
Μόνο που δεν είμαι μέσα για να ξέρω ποια μπορεί να είναι αυτή η μία αλλαγή, παρόλο που ήδη ανέφερα κάποιες από τις επόμενες: η ταυτόχρονη στροφή προς το ίντερνετ και η αλλαγή μορφής της εφημερίδας. Επίσης, πρέπει επιτέλους η εφημερίδα να αποκτήσει έναν σταθερό σκελετό: οι επιστολές πχ να βρίσκονται πάντοτε στην σελίδα 2, ο υγρός στίβος και το βόλεϋ πάντοτε στην σελίδα 8 κ.ο.κ. Όχι σήμερα στην 2, αύριο στην 18, μεθαύριο στην 11 κλπ. Όλα αυτά απλώς αποθαρρύνουν τον ενδεχόμενο μελλοντικό αναγνώστη που θέλει λίγο πιο τακτοποιημένα πράγματα, μιας και είναι αδύνατον να μπει εξαρχής στην φιλοσοφία της όλης εφημερίδας (αυτό μόνο με τον καιρό μπορεί να έρθει). Το θέμα είναι ότι για να έρθει ο νέος αναγνώστης, χρειάζεται και λίγη μόστρα και αυτή η μόστρα πως θα έρθει; Από το ίντενετ κατ' αρχήν -θα μαλλιάσει η γλώσσα μου αλλά δεν θα σταματήσω να το λέω. Μέσα από το ίντερνετ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα στραφεί και προς την έντυπη έκδοση κάποια στιγμή. Ίσως όχι όλοι, πάντως σίγουρα κάποιοι. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι ο μελλοντικός αναγνώστης είναι αυτός που μπορεί να σώσει την εφημερίδα. Εγώ ήδη την αγοράζω άλλωστε.
Εφιστώ, λοιπόν, την προσοχή σε όλους τους Φιλαθλαίους στους οποίους απευθύνω κάλεσμα, μιας και ξέρω ότι όλοι βλέπετε την εφημερίδα με το ίδιο συναίσθημα που την βλέπω κι εγώ. Χρειάζεται προσπάθεια και από το μέρος μας πλέον, σαν αναγνώστες. Η εφημερίδα μας δεν πάει καλά. Πιθανώς ήδη να πνέει τα λοίσθια κιόλας και να μην το γνωρίζουμε. Ας μην φτάσουμε στο σημείο να μην την δούμε στα περίπτερα προκειμένου να την κατακλίσουμε πάλι από επιστολές ή να σπάσουμε τα τηλέφωνα και τα μέηλ. Η εφημερίδα αυτή αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο στην πνευματική ζωή του καθενός μας και εκτιμώ ότι έχει έρθει η ώρα να προσπαθήσουμε ο καθένας στο μέτρο που του αναλογεί, να βοηθήσουμε στην σωτηρία της. Και κακά τα ψέματα, ο μοναδικός τρόπος να το πράξουμε αυτό είναι -εκτός από το να την αγοράζουμε- το να να δείχνουμε ότι υπάρχουμε, όχι ως αριθμοί εβδομαδιαίων ή ημερησίων πωλήσεων, αλλά ως οντότητες, με κείμενα και σχόλια.
Δεν είναι ντροπή λοιπόν το να γράψουμε κάτι. Εξάλλου για τους ίδιους τους ανθρώπους της εφημερίδας δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από την θετική άποψη ή την όποιαν προσπάθεια του κόσμου. Τόσα μας έχουν προσφέρει άλλωστε, να μην δώσουμε κι εμείς κάτι πίσω;
Ήγγικεν η ώρα της μάχης και εδώ λοιπόν.
Τον Φίλαθλο και τα μάτια μας.
ΥΓ. Μεταξύ άλλων, τιμής ένεκεν και για τον φιλαθλαίο Λάζαρο Μουρκάκο που έφυγε σε ηλικία μόλις 45 ετών χθες το βράδυ. Update: Εξαιρετικά συγκινητικό το κείμενο από τον Α. Παγαρτάνη.
Update: Δύο ακόμη συγκλονιστικά κείμενα εδώ κι εδώ από το βλόγι του Βασίλη.
Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011
Μπαζίνας...
Τι πράγμα είναι αυτό με τον Ηλία Μπαζίνα, πραγματικά ώρες, ώρες είναι να χάνεις τα λόγια σου. Ο άνθρωπος αυτός δεν δίνει απλώς ρεσιτάλ αλλά παραδίδει μαθήματα ήθους και σκέψης. Και δεν είναι μόνο το περιεχόμενο αλλά και η επιμέρους φρασεολογία που χρησιμοποιεί και που τσακίζει κόκκαλα ώρες, ώρες...
Παραθέτω τα κείμενά του των τριών τελευταίων ημερών τα οποία σας συνιστώ να διαβάσετε με προσοχή.
Και για περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί των τριών τελευταίων ημερών, η απάντηση είναι απλή: διότι δεν γίνεται όλων των ημερών...



Εκπληκτικός...
Παραθέτω τα κείμενά του των τριών τελευταίων ημερών τα οποία σας συνιστώ να διαβάσετε με προσοχή.
Και για περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί των τριών τελευταίων ημερών, η απάντηση είναι απλή: διότι δεν γίνεται όλων των ημερών...
31-1-2011

1-2-2011

2-2-2011

Εκπληκτικός...
Να δεις που το'χω βάλει...
Είν'των άλλων,
Φίλαθλος
Κυριακή 23 Ιανουαρίου 2011
Φίλαθλος
Σήμερα όλους εμάς τους φιλαθλαίους μας περίμενε μια ψυχρολουσία μόλις πιάσαμε την εφημερίδα στα χέρια μας. Ποια ήταν αυτή;
Η ακόλουθη.

Πριν περάσουμε στον σχολιασμό της, επιβάλεται να διαβάσουμε πολύ προσεκτικά το κείμενο του Καραγιαννίδη της 30ης Νοεμβρίου 2010, ήτοι στα γεννέθλια για τα 28 χρόνια του Φιλάθλου:

Ελπίζω να διαπιστώσατε ότι το κείμενο του Καραγιαννίδη διαπνέεται από μια μελαγχολία. Ιδίως η τελευταία ατάκα του ουσιαστικά αποκάλυπτε το τι θα επακολουθούσε. Προφανώς λοιπόν δεν ήταν τυχαίο ότι πριν λίγες μέρες βγήκε ρεπορτάζ στο φως (όχι την εφημερίδα) κατά το οποίο οι δημοσιογράφοι είναι απλήρωτοι (κάτι που επιβεβαίωσε και ο Γεωργίου από αέρος -το άκουσα με τα ίδια μου τ'αφτιά) και δεν έχει σημασία το αν είναι έναν, πέντε ή δεκατέσσερεις μήνες όπως διαψεύδει ο Κουρής. Σημασία έχει ότι ο Φίλαθλος έμοιαζε εδώ και καιρό εγκαταλειλημένος και δεν μιλάω σε καμία περίπτωση για τους εκεί δημοσιογράφους. Αναφέρομαι στο ιδιοκτησιακό καθεστώς.
Προ καιρού ο Καραγιαννίδης κυκλοφόρησε μια στοιχηματική εφημερίδα, το Ταμείο. Η εφημερίδα αυτή κατέρριψε τον μύθο ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να κυκλοφορήσει με άλλη μορφή ο Φίλαθλος και όταν λέω μορφή, εννοώ και μέγεθος και χρώματα. Διότι κακά τα ψέματα, ο Φίλαθλος υστερεί σχεδόν ως προς όλες τις εφημερίδες ακριβώς εκεί: στην πρώτη εντύπωση. Κανείς δεν θα μπει στον κόπο να διαβάσει τα αριστουργήματα του Μπαζίνα όταν δεν τον τραβάει η εμφάνιση, μην κρυβόμαστε. Οι περισσότερες εφημερίδες αυτό πουλάνε: μια ευπαρουσίαστη μόστρα, συνοδευόμενη από πολλές μεταγραφολογίες τε και διαιτητολογίες. Και δεν αναφέρομαι στις κάφρικες που τουλάχιστον απευθύνονται σε συγκεκριμένους πελάτες, αλλά στις υποτιθέμενες αντικειμενικές που ώρες, ώρες απορώ πως και δεν έχουν ζαλιστεί από τις ασταμάτητες κωλοτούμπες.
Μπαζίνας, Γεωργίου, Γαλούπης, Καραγιαννίδης, Αποδυτηριάκιας είναι μεταξύ άλλων οι λόγοι που διαβάζουμε Φίλαθλο. Βέβαια για να πω και την κακία μου, κατά το παρελθόν την αγοράζαμε και για τις επιστολές, οι οποίες έχουν καταβαραθρωθεί ανηλεώς κατά τα τελευταία χρόνια. Ποια αθλητικά ρε; Πλέον τα αθλητικά μπορείς να τα πληροφορηθείς από 50 διαφορετικές ελεύθερες ιστοσελίδες και πολύ πιο άμεσα και έγκαιρα. Για τ'αθλητικά θα πάρουμε τον Φίλαθλο; Για το παρασκήνιο ναι, για τ'αθλητικά όχι. Σιγά τ'αθλητικά γεγονότα που έχουμε στην Ελλάδα άλλωστε. Γι'αυτό και ανέκαθεν υποστηρίζαμε ότι ο Φίλαθλος είναι μια πολιτική εφημερίδα και ουχί αθλητική. Μια πολιτική εφημερίδα που όμως υστερεί σε όλους τους τομείς πλην της ποιότητας σε σχέση με τους ανταγωνιστές της. Το πρόβλημα όμως στην Ελλάδα είναι ότι στην Ελλάδα η ποιότητα δεν πουλάει. Αυτό που πουλάει είναι η μόστρα και η μπουρδολογία, γι'αυτό άλλωστε φτάσαμε και στο σημείο που φτάσαμε ως χώρα.
Δεν είναι δυνατόν εν έτει 2011 να έχεις ακόμη συνδρομητική ιστοσελίδα ρε αγορίνα μου. Το ίντερνετ είναι ελεύθερο και οι συνδρομητικές ιστοσελίδες που επιβιώνουν είναι απειροελάχιστες και για πολύ συγκεκριμένους και συνήθως πολύ ειδικούς λόγους. Θέλουμε να περάσουμε κάτι από τον Φίλαθλο και είτε θα πρέπει να πέσει σκανάρισμα (όπως εν προκειμένω), είτε να πέσει χειρονακτική αντιγραφή όπως στο παρελθόν, είτε να μπει με λινκ κανά πρωτοσέλιδο αν πρόκειται για Μπαζίνα και μόνο. Να περάσεις απευθείας κάποιο λινκ (που αν μη τι άλλο θα είναι διαφήμιση για την εφημερίδα) δεν υπάρχει περίπτωση. Και το ρημάδι, να πω ότι δεν υπάρχουν εφημερίδες που εκτός από την έντυπη έκδοση έχουν και την ηλεκτρονική, κομμάτια να γίνει. Έχει κλείσει καμία τους εξαιτίας της ελεύθερης ιστοσελίδας; Ούτε μία. Άρα; Δεν είναι μόνο αυτά όμως: αλλεπάλληλα ορθογραφικά λάθη, επιστολές που διαρκώς μετακινούνται ή και εξαφανίζονται, στήλες που μία είναι εδώ και μία παραπέρα κ.ο.κ. Όλα αυτά δεν αποσκοπούν στο να κερδίσουν νέους αναγνώστες. Τουναντίον συχνά-πυκνά κουράζουν ακόμη και τους παλαιούς.
Και φτάνουμε λοιπόν στο σημείο να βγάζει ο Κουρής πωλητήριο. Ας βάλει όσα θέλει. Το θέμα είναι να μην βάλει και λουκέτο, διότι η εκτίμησή μου είναι ότι προς τα'κεί πάει η δουλειά. Εδώ και μήνες έβλεπα ότι ο Φίλαθλος ουσιαστικά έπνεε τα λοίσθια, απλώς όταν διάβασα το παραπάνω κείμενο του Καραγιαννίδη σιγουρεύτηκα.
Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι λοιπόν, ουδόλως με απασχολεί αν ο Κουρής έχει τα χίλια δυο οικονομικά προβλήματα, άσε που δεν τον πιστεύω κιόλας. Πως γίνεται να αναγκάζεσαι να πουλήσεις ένα μεγάλης αξίας οικόπεδο στο χ μέρος, όταν το νέο σου κανάλι είναι ολόφρεσκο; Αν έχεις τόσα προβλήματα δεν ανοίγεις νέο κανάλι, υπαγορεύει η λογική εκτιμώ. Ή μήπως λίγες λίαν επιτυχημένες αγοραπωλησίες ή κινήσεις έχει κάνει ο Κουρής στον χώρο των ΜΜΕ όλα αυτά τα χρόνια; Συνεπώς η ίδια η "ανοικτή επιστολή" με οδηγεί να συμπεράνω ότι ο Κουρής απλά κουράστηκε από τον Φίλαθλο, διότι αν δεν είχε κουραστεί θα τον είχε χειριστεί-αξιοποιήσει απείρως καλύτερα όλα αυτά τα χρόνια. Και ουδόλως με απασχολεί αν ο Κουρής ξαφνικά θυμήθηκε το αγγελιόσημο ή τα πόσα άλλα μπορεί να συμβαίνουν στον χώρο των ΜΜΕ, ούτε με ενδιαφέρουν τα όποια οικονομιά προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίζει. Τα τελευταία που γράφει ναι μεν ισχύουν, αλλά τώρα τα θυμήθηκε; Τόσα χρόνια δεν τα ήξερε; Ή μήπως δεν υπάρχουν πολυθεσίτες ακόμη και εντός των δικών του ΜΜΕ; Τι με ενδιαφέρουν λοιπόν τα προβλήματα του Κουρή; Καρφί δεν μου καίγεται. Το ότι τα ΜΜΕ μπορούν άνετα να σε βάλουν μέσα είναι γνωστό παλαιολιθικόθεν. Για την ακρίβεια, τον έχω πλήρως γειωμένο από τότε που έκλεισε το 95 τον Sprint FM χάριν του Love Radio. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το να μην ντουμπλαριστεί το έγκλημα, διότι αν κλείσει ο Φίλαθλος θα είναι έγκλημα.
Τι έγκλημα; Κατά της σοβαρής ενημέρωσης (όσων τον διαβάζουμε), κατά των σοβαρών απόψεων (όσων τις γράφουν).
Κατ' επανάληψιν έχω γράψει εδώ μέσα ότι όσοι δεν διαβάζετε Φίλαθλο δεν ξέρετε τι χάνετε. Δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής σε αυτό. Το ερώτημα που αναφύεται πλέον είναι το κατά πόσον θα μπορούμε να τον διαβάζουμε κι εμείς στο μέλλον...
Διότι 18 χρόνια είναι αυτά, το ρημάδι...
UPDATE: Βγήκε ο Καραγιαννίδης σήμερα (24/01) στην εκπομπή του Γεωργίου στον real και μίλησε επί του θέματος κατόπιν λαϊκού αιτήματος. Η αλήθεια είναι ότι όπως του είπε κι ο Γεωργίου, μίλησε σε μεγάλο βαθμό σαν Πυθία. Μεταξύ άλλων είπε πχ ότι "το χειρότερο ίσως να μην είναι το χειρότερο". Αυτό είναι σαφώς κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί διττά. Υπάρχει δηλαδή η αισιόδοξη πλευρά, υπάρχει όμως και η απαιδιόδοξη.
Όπως και να'χει, ο Καραγιαννίδης επιβεβαίωσε ότι ο Φ πάει για φούντο, παρόλο που τίποτε δεν είναι τελεσίδικο. Επίσης δεν απέκλεισε το να φανούν αχτίδες φωτός. Που και πως, μάλλον μόνο αυτός το γνωρίζει: "ακόμη είμαστε στην προθέρμανση, δεν έχουμε βγει στο γρασίδι" είπε με νόημα. Βέβαια το θέμα είναι και το γιατί θα βγουν στο γρασίδι, για ποιον λόγο και με ποια αφορμή δηλαδή. Όπως και να'χει όμως, ήταν μια νότα αισιοδοξίας αυτή η ατάκα του.
Το καλό ήταν ότι ενώ ξεκίνησε με τα πολλά "πρόσωπα" του Φιλάθλου, τελικώς επέλεξε να μιλήσει για το πνευματικό του παιδί, που είναι αυτό με το οποίο είμαστε σε "σύνδεση" όλοι μας. Και όπως είπα, ενώ σε κάποια σημεία ήταν σαφέστατος, σε κάποια άλλα άφησε ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα.
Η ουσία είναι μία: αν κλείσει ο Φίλαθλος θα είναι τεράστιο πλήγμα. Και επί προσωπικού για τον κάθε αναγνώστη και σε επίπεδο ενημέρωσης γενικώς.
Το μέλλον προφανώς είναι ρευστό. Δυστυχώς το μόνο που μένει είναι να περιμένουμε τις εξελίξεις, ευχόμενοι τα καλύτερα. Διότι η αλήθεια είναι ότι καθημερινότητα δίχως Φϊλαθλο αδυνατό να την σκεφτώ. Μην πω ότι με πιάνει κρύος ιδρώτας...
Η ακόλουθη.

Πριν περάσουμε στον σχολιασμό της, επιβάλεται να διαβάσουμε πολύ προσεκτικά το κείμενο του Καραγιαννίδη της 30ης Νοεμβρίου 2010, ήτοι στα γεννέθλια για τα 28 χρόνια του Φιλάθλου:

Ελπίζω να διαπιστώσατε ότι το κείμενο του Καραγιαννίδη διαπνέεται από μια μελαγχολία. Ιδίως η τελευταία ατάκα του ουσιαστικά αποκάλυπτε το τι θα επακολουθούσε. Προφανώς λοιπόν δεν ήταν τυχαίο ότι πριν λίγες μέρες βγήκε ρεπορτάζ στο φως (όχι την εφημερίδα) κατά το οποίο οι δημοσιογράφοι είναι απλήρωτοι (κάτι που επιβεβαίωσε και ο Γεωργίου από αέρος -το άκουσα με τα ίδια μου τ'αφτιά) και δεν έχει σημασία το αν είναι έναν, πέντε ή δεκατέσσερεις μήνες όπως διαψεύδει ο Κουρής. Σημασία έχει ότι ο Φίλαθλος έμοιαζε εδώ και καιρό εγκαταλειλημένος και δεν μιλάω σε καμία περίπτωση για τους εκεί δημοσιογράφους. Αναφέρομαι στο ιδιοκτησιακό καθεστώς.
Προ καιρού ο Καραγιαννίδης κυκλοφόρησε μια στοιχηματική εφημερίδα, το Ταμείο. Η εφημερίδα αυτή κατέρριψε τον μύθο ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να κυκλοφορήσει με άλλη μορφή ο Φίλαθλος και όταν λέω μορφή, εννοώ και μέγεθος και χρώματα. Διότι κακά τα ψέματα, ο Φίλαθλος υστερεί σχεδόν ως προς όλες τις εφημερίδες ακριβώς εκεί: στην πρώτη εντύπωση. Κανείς δεν θα μπει στον κόπο να διαβάσει τα αριστουργήματα του Μπαζίνα όταν δεν τον τραβάει η εμφάνιση, μην κρυβόμαστε. Οι περισσότερες εφημερίδες αυτό πουλάνε: μια ευπαρουσίαστη μόστρα, συνοδευόμενη από πολλές μεταγραφολογίες τε και διαιτητολογίες. Και δεν αναφέρομαι στις κάφρικες που τουλάχιστον απευθύνονται σε συγκεκριμένους πελάτες, αλλά στις υποτιθέμενες αντικειμενικές που ώρες, ώρες απορώ πως και δεν έχουν ζαλιστεί από τις ασταμάτητες κωλοτούμπες.
Μπαζίνας, Γεωργίου, Γαλούπης, Καραγιαννίδης, Αποδυτηριάκιας είναι μεταξύ άλλων οι λόγοι που διαβάζουμε Φίλαθλο. Βέβαια για να πω και την κακία μου, κατά το παρελθόν την αγοράζαμε και για τις επιστολές, οι οποίες έχουν καταβαραθρωθεί ανηλεώς κατά τα τελευταία χρόνια. Ποια αθλητικά ρε; Πλέον τα αθλητικά μπορείς να τα πληροφορηθείς από 50 διαφορετικές ελεύθερες ιστοσελίδες και πολύ πιο άμεσα και έγκαιρα. Για τ'αθλητικά θα πάρουμε τον Φίλαθλο; Για το παρασκήνιο ναι, για τ'αθλητικά όχι. Σιγά τ'αθλητικά γεγονότα που έχουμε στην Ελλάδα άλλωστε. Γι'αυτό και ανέκαθεν υποστηρίζαμε ότι ο Φίλαθλος είναι μια πολιτική εφημερίδα και ουχί αθλητική. Μια πολιτική εφημερίδα που όμως υστερεί σε όλους τους τομείς πλην της ποιότητας σε σχέση με τους ανταγωνιστές της. Το πρόβλημα όμως στην Ελλάδα είναι ότι στην Ελλάδα η ποιότητα δεν πουλάει. Αυτό που πουλάει είναι η μόστρα και η μπουρδολογία, γι'αυτό άλλωστε φτάσαμε και στο σημείο που φτάσαμε ως χώρα.
Δεν είναι δυνατόν εν έτει 2011 να έχεις ακόμη συνδρομητική ιστοσελίδα ρε αγορίνα μου. Το ίντερνετ είναι ελεύθερο και οι συνδρομητικές ιστοσελίδες που επιβιώνουν είναι απειροελάχιστες και για πολύ συγκεκριμένους και συνήθως πολύ ειδικούς λόγους. Θέλουμε να περάσουμε κάτι από τον Φίλαθλο και είτε θα πρέπει να πέσει σκανάρισμα (όπως εν προκειμένω), είτε να πέσει χειρονακτική αντιγραφή όπως στο παρελθόν, είτε να μπει με λινκ κανά πρωτοσέλιδο αν πρόκειται για Μπαζίνα και μόνο. Να περάσεις απευθείας κάποιο λινκ (που αν μη τι άλλο θα είναι διαφήμιση για την εφημερίδα) δεν υπάρχει περίπτωση. Και το ρημάδι, να πω ότι δεν υπάρχουν εφημερίδες που εκτός από την έντυπη έκδοση έχουν και την ηλεκτρονική, κομμάτια να γίνει. Έχει κλείσει καμία τους εξαιτίας της ελεύθερης ιστοσελίδας; Ούτε μία. Άρα; Δεν είναι μόνο αυτά όμως: αλλεπάλληλα ορθογραφικά λάθη, επιστολές που διαρκώς μετακινούνται ή και εξαφανίζονται, στήλες που μία είναι εδώ και μία παραπέρα κ.ο.κ. Όλα αυτά δεν αποσκοπούν στο να κερδίσουν νέους αναγνώστες. Τουναντίον συχνά-πυκνά κουράζουν ακόμη και τους παλαιούς.
Και φτάνουμε λοιπόν στο σημείο να βγάζει ο Κουρής πωλητήριο. Ας βάλει όσα θέλει. Το θέμα είναι να μην βάλει και λουκέτο, διότι η εκτίμησή μου είναι ότι προς τα'κεί πάει η δουλειά. Εδώ και μήνες έβλεπα ότι ο Φίλαθλος ουσιαστικά έπνεε τα λοίσθια, απλώς όταν διάβασα το παραπάνω κείμενο του Καραγιαννίδη σιγουρεύτηκα.
Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι λοιπόν, ουδόλως με απασχολεί αν ο Κουρής έχει τα χίλια δυο οικονομικά προβλήματα, άσε που δεν τον πιστεύω κιόλας. Πως γίνεται να αναγκάζεσαι να πουλήσεις ένα μεγάλης αξίας οικόπεδο στο χ μέρος, όταν το νέο σου κανάλι είναι ολόφρεσκο; Αν έχεις τόσα προβλήματα δεν ανοίγεις νέο κανάλι, υπαγορεύει η λογική εκτιμώ. Ή μήπως λίγες λίαν επιτυχημένες αγοραπωλησίες ή κινήσεις έχει κάνει ο Κουρής στον χώρο των ΜΜΕ όλα αυτά τα χρόνια; Συνεπώς η ίδια η "ανοικτή επιστολή" με οδηγεί να συμπεράνω ότι ο Κουρής απλά κουράστηκε από τον Φίλαθλο, διότι αν δεν είχε κουραστεί θα τον είχε χειριστεί-αξιοποιήσει απείρως καλύτερα όλα αυτά τα χρόνια. Και ουδόλως με απασχολεί αν ο Κουρής ξαφνικά θυμήθηκε το αγγελιόσημο ή τα πόσα άλλα μπορεί να συμβαίνουν στον χώρο των ΜΜΕ, ούτε με ενδιαφέρουν τα όποια οικονομιά προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίζει. Τα τελευταία που γράφει ναι μεν ισχύουν, αλλά τώρα τα θυμήθηκε; Τόσα χρόνια δεν τα ήξερε; Ή μήπως δεν υπάρχουν πολυθεσίτες ακόμη και εντός των δικών του ΜΜΕ; Τι με ενδιαφέρουν λοιπόν τα προβλήματα του Κουρή; Καρφί δεν μου καίγεται. Το ότι τα ΜΜΕ μπορούν άνετα να σε βάλουν μέσα είναι γνωστό παλαιολιθικόθεν. Για την ακρίβεια, τον έχω πλήρως γειωμένο από τότε που έκλεισε το 95 τον Sprint FM χάριν του Love Radio. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το να μην ντουμπλαριστεί το έγκλημα, διότι αν κλείσει ο Φίλαθλος θα είναι έγκλημα.
Τι έγκλημα; Κατά της σοβαρής ενημέρωσης (όσων τον διαβάζουμε), κατά των σοβαρών απόψεων (όσων τις γράφουν).
Κατ' επανάληψιν έχω γράψει εδώ μέσα ότι όσοι δεν διαβάζετε Φίλαθλο δεν ξέρετε τι χάνετε. Δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής σε αυτό. Το ερώτημα που αναφύεται πλέον είναι το κατά πόσον θα μπορούμε να τον διαβάζουμε κι εμείς στο μέλλον...
Διότι 18 χρόνια είναι αυτά, το ρημάδι...
UPDATE: Βγήκε ο Καραγιαννίδης σήμερα (24/01) στην εκπομπή του Γεωργίου στον real και μίλησε επί του θέματος κατόπιν λαϊκού αιτήματος. Η αλήθεια είναι ότι όπως του είπε κι ο Γεωργίου, μίλησε σε μεγάλο βαθμό σαν Πυθία. Μεταξύ άλλων είπε πχ ότι "το χειρότερο ίσως να μην είναι το χειρότερο". Αυτό είναι σαφώς κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί διττά. Υπάρχει δηλαδή η αισιόδοξη πλευρά, υπάρχει όμως και η απαιδιόδοξη.
Όπως και να'χει, ο Καραγιαννίδης επιβεβαίωσε ότι ο Φ πάει για φούντο, παρόλο που τίποτε δεν είναι τελεσίδικο. Επίσης δεν απέκλεισε το να φανούν αχτίδες φωτός. Που και πως, μάλλον μόνο αυτός το γνωρίζει: "ακόμη είμαστε στην προθέρμανση, δεν έχουμε βγει στο γρασίδι" είπε με νόημα. Βέβαια το θέμα είναι και το γιατί θα βγουν στο γρασίδι, για ποιον λόγο και με ποια αφορμή δηλαδή. Όπως και να'χει όμως, ήταν μια νότα αισιοδοξίας αυτή η ατάκα του.
Το καλό ήταν ότι ενώ ξεκίνησε με τα πολλά "πρόσωπα" του Φιλάθλου, τελικώς επέλεξε να μιλήσει για το πνευματικό του παιδί, που είναι αυτό με το οποίο είμαστε σε "σύνδεση" όλοι μας. Και όπως είπα, ενώ σε κάποια σημεία ήταν σαφέστατος, σε κάποια άλλα άφησε ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα.
Η ουσία είναι μία: αν κλείσει ο Φίλαθλος θα είναι τεράστιο πλήγμα. Και επί προσωπικού για τον κάθε αναγνώστη και σε επίπεδο ενημέρωσης γενικώς.
Το μέλλον προφανώς είναι ρευστό. Δυστυχώς το μόνο που μένει είναι να περιμένουμε τις εξελίξεις, ευχόμενοι τα καλύτερα. Διότι η αλήθεια είναι ότι καθημερινότητα δίχως Φϊλαθλο αδυνατό να την σκεφτώ. Μην πω ότι με πιάνει κρύος ιδρώτας...
Να δεις που το'χω βάλει...
Δημοσιοκαφρία,
Φίλαθλος
Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010
Ζήσε τον τύφο σου στην Ελλάδα ΙΙ (η εκδίκηση του τύφου)
Όπως καταλαβαίνετε κι από τον τίτλο, πρόκειται περί μπλοκμπάστερ χολυγουντιανής πχιότητος, μιας και προ 2 μηνών είχαμε την κυκλοφορία του πρώτου επεισοδίου, το οποίο για περίπτωση που δεν θυμάστε είχε να κάνει με τους διαβητικούς που το ευαγές ελληνικό κράτος έκρινε ότι κάλλιο να χάσουν τα πόδια τους μια ώρα αρχύτερα, παρά αργότερα ή και καθόλου.
Επανέρχομαι λοιπόν σε μία τριλογία κειμένων του εξαιρετικού Βασίλη Γαλούπη (aka Ντόπερμαν) στον Φίλαθλο, τα οποία ήρθαν λίγο πίσω χρονικά ένεκα φόρτου.
Η ουσία δεν αλλάζει ποτέ σε αυτήν τη χώρα: αυτά που λέμε συχνά-πυκνά ως χιούμορ (πχ ευθανασία μετά τα 70 κλπ) οι κυβερνώντες καθώς και λοιποί αρμόδιοι τα παίρνουν πραγματικά στα σοβαρά και επιδιώκουν αρειμανίως την υλοποίησή τους. Δυστυχώς για τους έχοντες και το μαχαίρι και το πεπόνι, η ανθρώπινη ζωή δεν έχει κατά πως φαίνεται την παραμικρή αξία. Για την αξιοπρέπεια φυσικά ούτε λόγος να γίνεται. Τα πάντα είναι χρήμα: η ζωή, η υγεία, τα πάντα... Αν χρήμα δεν υπάρχει, δεν υπάρχει και λόγος να ζεις ως ανθρώπινο ον...
Πάμε λοιπόν, και σας συνιστώ να τα διαβάσετε προσεκτικά και τα τρία κείμενα.
Κείμενο πρώτο, 22/12/10:
Ενα μπράβο κατ’ αρχήν στην εκπομπή του Κώστα Ουϊλς στον ΑΝΤ1 που ανέδειξε το πρόβλημα στην ραδιοφωνική του εκπομπή στον ΑΝΤ1 {Πού πήγαν τα λεφτά;} την περασμένη Πέμπτη. Και πέρα από το δελτίο τύπου που βγήκε από την ΕΣΑμεΑ, στάλθηκε χθες και η φοβερή επιστολή προς τον υπουργό, την οποία και παρουσιάζουμε.
Κείμενο δεύτερο, 23/12/10:
Ποιος εκφράζει την νομοθεσία στο μπάχαλο που λέγεται κράτος;
Κείμενο τρίτο, 24/12/10:
Το θράσος για δελτίο
Και οι τρόφιμοι είναι 45. Θα περάσουν τα γεροντάκια τα Χριστούγεννα της ζωής τους. Θα τα θυμούνται για όσο ζήσουνε ακόμα. Για μένα, ακόμα κι αν πάρουν πίσω την απόφαση για το ξεσπίτωμα, δεν αλλάζει τίποτα. Θα τα πετάξουν στον δρόμο κάποια άλλη στιγμή.
Ξέρετε τι άλλο αποκαλύπτει η Ελευθεροτυπία; {Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι το φιλανθρωπικό σωματείο διέθετε μάνατζερ που πληρωνόταν με 12.000 ευρώ το μήνα, ενώ χιλιάδες ευρώ κατασπαταλήθηκαν σε ανακαίνιση του κτιρίου, η οποία έγινε εξ’ αρχής, υπερδιπλασιάζοντας το ποσό που δαπανήθηκε}. Είδατε; Λεφτά υπάρχουν. Για εκεί που πρέπει, όμως. Οχι για εκεί που δεν πρέπει.
Δεν είναι ίδια φέτος…
Τραβάτε εσείς σήμερα, λοιπόν, αν έχετε άντερα και πείτε σ’ αυτά τα 45 γεροντάκια {χρόνια πολλά, καλές γιορτές}. Θα έχουνε άδικο να σας διαολοστείλουν κι εσάς και τα δεντράκια σας και τους κουραμπιέδες σας και τα ρεβεγιόν σας; Τα φετινά Χριστούγεννα είναι αλλιώτικα. Δεν είναι σαν τα άλλα για γαλοπούλες και μελομακάρονα. Εκτός αν κάποιος θέλει να παραμυθιαστεί, οπότε ας περιμένει το δωράκι του από τον άγιο Βασίλη. Θα του το φέρει από την καμινάδα του καλοριφέρ σίγουρα.
Ετοιμάστε τα χρυσαφικά
Και κάτι τελευταίο. Το πήρατε είδηση τι βγάλανε τα γερμανικά ΜΜΕ; Αλλο ότι τα διέψευσε χθες η Μέρκελ. Οτι φτιάχνουνε έναν μηχανισμό για τις απείθαρχες χώρες, ώστε όσες χρωστάνε να υποχρεώνονται να υποθηκεύουν τον χρυσό τους.
Τώρα, λοιπόν, που θα κάθεστε τις γιορτές μην χάνετε χρόνο και χαζολογάτε. Ετοιμάστε τα χρυσαφικά και τα ασημικά που φυλάτε στο σπίτι για να τα έχετε έτοιμα. Ενα ωραίο πρωϊ όλο και κάποιος θα σας κτυπήσει την πόρτα για να σας τα ζητήσει. Δεν φτάνουν, άλλωστε, τα αποθέματα που έχει η Ελλάδα, άρα με τόσα που οφείλει θα χρειαστεί σε λίγο και των Ελλήνων…
Μερικά σύντομα δικά μου σχόλια τώρα:
Κατ' αρχήν νομίζω πως είναι άξιος συγχαρητηρίων ο Κώστας Ουίλς, παρόλο που τον άνθρωπο δεν τον έχω παρακολουθήσει ποτέ. Μνημονεύεται όμως και στο κείμενο για τους διαβητικούς και σε αυτό με τις μεταμοσχεύσεις συκωτιού ως αυτός που ανακάλυψε το θέμα. Και πραγματικά μπράβο του που ασχολήθηκε με 2 θέματα εκτός... μόδας των καιρών. Για τον Ντόπερμαν δε, τα'χουμε ξαναπεί και άλλες φορές οπότε έχετε εικόνα. Η ερώτησή μου όμως είναι άλλη: μήπως πρέπει να μην εκπλησόμεθα από τέτοιες συμπεριφορές; Διότι αν κάτσουμε να το καλοσκεφτούμε, πέραν των κομματόσκυλων και των λοιπών κρατικοδίαιτων, για ποιον έχουν ενδιαφερθεί πραγματικά όλοι αυτοί που μας εξουσιάζουν; Ή μήπως πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η εκκλησία δεν μπορεί να βγάλει βόλτα ένα γηροκομείο; Λογικόν: λεφτά ν'αγοράζουν μετοχές της ΕΤΕ έχουν, ομοίως και χρόνο ν'ασχοληθούν με χρυσόβουλα και ευαγείς ανταλλαγές ακινήτων με το δημόσιο, αλλά για μερικούς γέροντες που χρόνος. Ούτως ή άλλως αυτοί ότι είχαν να μας δώσουν μας το έδωσαν, με αυτούς θ'ασχοληθούμε;
Ξεφτίλες όλοι τους.
Να τους χαιρόμαστε .
ΥΓ. Αποφάσισα ν'ανοίξω και μια νέα κατηγορία: Φίλαθλος. Με τον καιρό θα περάσω σε αυτήν όλα τα κείμενα που έχω αναδημοσιεύσει, με την ελπίδα ότι δεν θα έχω ξεχάσει κανένα.
Επανέρχομαι λοιπόν σε μία τριλογία κειμένων του εξαιρετικού Βασίλη Γαλούπη (aka Ντόπερμαν) στον Φίλαθλο, τα οποία ήρθαν λίγο πίσω χρονικά ένεκα φόρτου.
Η ουσία δεν αλλάζει ποτέ σε αυτήν τη χώρα: αυτά που λέμε συχνά-πυκνά ως χιούμορ (πχ ευθανασία μετά τα 70 κλπ) οι κυβερνώντες καθώς και λοιποί αρμόδιοι τα παίρνουν πραγματικά στα σοβαρά και επιδιώκουν αρειμανίως την υλοποίησή τους. Δυστυχώς για τους έχοντες και το μαχαίρι και το πεπόνι, η ανθρώπινη ζωή δεν έχει κατά πως φαίνεται την παραμικρή αξία. Για την αξιοπρέπεια φυσικά ούτε λόγος να γίνεται. Τα πάντα είναι χρήμα: η ζωή, η υγεία, τα πάντα... Αν χρήμα δεν υπάρχει, δεν υπάρχει και λόγος να ζεις ως ανθρώπινο ον...
Πάμε λοιπόν, και σας συνιστώ να τα διαβάσετε προσεκτικά και τα τρία κείμενα.
Κείμενο πρώτο, 22/12/10:
- ΞΑΦΝΙΚΟ ΛΟΥΚΕΤΟ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗΣ ΗΠΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ, ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΟΙ ΖΩΕΣ 32 ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ
- ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΥΣ, ΠΗΡΑΝ ΣΕΙΡΑ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ ΗΠΑΤΟΣ
Το πιο πικρό χριστουγεννιάτικο {δώρο} πήραν τουλάχιστον 32 συνάνθρωποί μας, οι οποίοι βρίσκονται από χθες στο έλεος του θεού και κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι τους ξημερώνει. Το
μεταμοσχευτικό κέντρο ήπατος του Λαϊκού νοσοκομείου έβαλε λουκέτο και διέκοψε την λειτουργία του, με συνέπεια να έχει προκληθεί μεγάλος κίνδυνος για την υγεία όσων το είχαν πραγματικά ανάγκη.
μεταμοσχευτικό κέντρο ήπατος του Λαϊκού νοσοκομείου έβαλε λουκέτο και διέκοψε την λειτουργία του, με συνέπεια να έχει προκληθεί μεγάλος κίνδυνος για την υγεία όσων το είχαν πραγματικά ανάγκη.
Πολλά μπορεί να καταλάβει κανείς από την επιστολή απόγνωσης που συνέταξε χθες η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία. Το έγγραφο στάλθηκε με την μορφή του κατεπείγοντος στον υπουργό υγείας Ανδρέα Λοβέρδο, ενώ κοινοποιήθηκε και στην υπουργό εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης κ. Κατσέλη.
Μεταξύ άλλων η Εθνική Συνομοσπονδία αναφέρει στην επιστολή της: {Κύριε Υπουργέ, η διακοπή της λειτουργίας του μεταμοσχευτικού κέντρου ήπατος του νοσοκομείου Αθηνών {Λαϊκό} εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους όχι μόνο για την υγεία, αλλά και για την ζωή 32 ατόμων που ήδη έχουν μεταμοσχευθεί σε αυτό το Κέντρο και όσων εντάσσονταν, επί μακρό χρονικό διάστημα στην λίστα αναμονής για τη μεταμόσχευσή τους}.
Αφού ρίχνουν βέλη για το σοβαρό αυτό θέμα και στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), τα άτομα με αναπηρία αναφέρουν: {Η ανεπίτρεπτη καθυστέρηση που διέκρινε τις ενέργειες του ΕΟΜ, ο οποίος είναι ο κατεξοχήν αρμόδιος οργανισμός για τις μεταμοσχεύσεις στην χώρα μας, και τυχόν συναρμόδιων υπηρεσιών του υπουργείου υγείας, είναι προφανές ότι έθεσαν σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή των μεταμοσχευθέντων ήπατος και όσων βρίσκονταν στην λίστα για μεταμόσχευση}…
Στον τάκο
Αυτή είναι η μίζερη Ελλάδα του ΔΝΤ; Μετά τους διαβητικούς με τα παπούτσια του ΙΚΑ βρίσκονται στον… τάκο οι άνθρωποι με μεγάλο πρόβλημα στο συκώτι. Κι αύριο ποια άλλη κοινωνικά ευαίσθητη ομάδα έχει σειρά;
Ενα μπράβο κατ’ αρχήν στην εκπομπή του Κώστα Ουϊλς στον ΑΝΤ1 που ανέδειξε το πρόβλημα στην ραδιοφωνική του εκπομπή στον ΑΝΤ1 {Πού πήγαν τα λεφτά;} την περασμένη Πέμπτη. Και πέρα από το δελτίο τύπου που βγήκε από την ΕΣΑμεΑ, στάλθηκε χθες και η φοβερή επιστολή προς τον υπουργό, την οποία και παρουσιάζουμε.
Τον πρώτο αριθμό…
Τι είναι το κρατικό νοσοκομείο Λαϊκό; Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του είναι {τριτοβάθμιο νοσοκομείο, το οποίο διαθέτει ένα μείγμα πανεπιστημιακών Κλινικών και Κλινικών του ΕΣΥ, που το καθιστά μοναδικό. Φιλοδοξούμε να είμαστε κορυφαίοι στην παροχή υπηρεσιών υγείας}. Βεβαίως και είναι όλα αυτά. Κανείς δεν το αμφισβητεί. Μια χαρά νοσοκομείο είναι. Υπάρχουν μέσα πανεπιστημιακές κλινικές κι ένα σωρό πράγματα. Ναι, αλλά οι μεταμοσχευθέντες στο ήπαρ κέρδισαν, τρόπος του λέγειν, τον πρώτο… λαχνό του Λαϊκού, αλλά από την ανάποδη! Οπως, βέβαια, πρέπει και ο ΕΟΜ να μας πει τι διάολο έχει συμβεί.
Ποιο δώρο ζωής;…
Και συνεχίζουμε… Η Εθνική Συνομοσπονδία κατακεραυνώνει τον ΕΟΜ επειδή γνώριζε την κρισιμότητα του θέματος των μεταμοσχεύσεων επί εφτά μήνες, αλλά δεν είχε πληροφορήσει τους πάσχοντες για την αναστολή της λειτουργίας του Κέντρου. Και λένε: {Αυτός ο χρόνος των εφτά μηνών είναι πλέον κρίσιμος και καθοριστικός για την ζωή των πασχόντων που περιμένουν την μεταμόσχευση, κυριολεκτικά, ως δώρο ζωής}. Καταλαβαίνετε για τι σοβαρά πράγματα μιλάμε; Το δώρο ζωής που περιμένουν το πετάνε κάποιοι στον δρόμο…
Πόλεμος κι από διοικητικούς υπαλλήλους
Και ρωτάνε οι πονεμένοι και ταλαιπωρημένοι αυτοί άνθρωποι στην επιστολή τους προς τον υπουργό: {Κατά τον πολύτιμο χρόνο αναμονής για την τελική απόφαση του ΕΟΜ σχετικά με την αναστολή ή, όχι της λειτουργίας του κέντρου, ποιες ήταν οι επιπτώσεις στους πάσχοντες; Ποια είναι τώρα η κατάσταση της υγείας των μεταμοσχευθέντων του εν λόγω Κέντρου;}.
Θέλετε και κάτι άλλο για να εξοργιστείτε ακόμα περισσότερο με την αδιαφορία που συναντούν οι συνάνθρωποί μας; Διαβάστε το κι αυτό που γράφουν:
{Οι διοικητικοί υπάλληλοι του Λαϊκού νοσοκομείου απαιτούν ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ από τους μεταμοσχευθέντες ήπατος να πληρώσουν τις εργαστηριακές εξετάσεις στις οποίες υποβάλλονται, ενώ οι μεταμοσχευθέντες νεφρού δεν καταβάλλουν εξέταστρα}.
Ντροπής πράγματα… Αν, δηλαδή, ευσταθούν οι καταγγελίες των μεταμοσχευθέντων, τότε έχει χαθεί η μπάλα. Οχι μόνο τούς αφήνουν ξεκρέμαστους, αλλά τους ζητάνε να βάλουν κι από την τσέπη τους λεφτά για εξετάσεις.
… Τι μας λένε εδώ πέρα; Αλλες παροχές έχουν οι νεφροπαθείς, που κι αυτοί αντιμετωπίζουν τα δικά τους τεράστια προβλήματα, κι άλλοι οι μεταμοσχευθέντες ήπατος; Πού το γράφουν αυτό οι νόμοι; Ο Λοβέρδος πρέπει σήμερα το πρωϊ που θα σηκωθεί από το κρεβάτι του να αρχίσει να παίρνει κεφάλια. Και στα γρήγορα! Αν θέλει να κάνει το σωστό και να μην φέρεται όπως οι προκάτοχοί του. Αν δεν θέλει να κάνει το σωστό, τότε ας αφήσει αυτή την κατάσταση να υπάρχει. Και θα είναι και ο ίδιος εκτεθειμένος.
{Στο σημείο μηδέν…}
Και καταλήγει η εθνική Συνομοσπονδία: {Κύριε υπουργέ, τα ερωτήματα αυτά δείχνουν ότι η πολιτική των μεταμοσχεύσεων και της δωρεάς ιστών οργάνων σώματος στην χώρα μας βρίσκεται διαρκώς στο σημείο μηδέν! Το υπουργείο υγείας καλείται πλέον να αναζητήσει τις ευθύνες που αναλογούν στον κάθε αρμόδιο φορέα για το θέμα των μεταμοσχεύσεων. Δεν επιτρέπεται πλέον καμία ολιγωρία για ένα ζήτημα από το οποίο εξαρτάται η ζωή συμπολιτών μας}.
Ζούγκλα
Ελεος! Τίποτα άλλο. Ελεος! Να σηκωθούμε να φύγουμε να πάμε στο Μπαγκλαντές και στην Ταγκανίκα να ζήσουμε πιο ανθρώπινα. Χίλιες φορές καλύτερα από μια χώρα που γέννησε την δημοκρατία, τον πολιτισμό, την ίδια την κοινωνία για τα οποία κοκορευόμαστε σαν καραγκιόζηδες, λες κι εμείς τα φτιάξαμε.
… Εμείς φτιάξαμε μια ζούγκλα που όποιος είναι άρρωστος πρέπει να μείνει πίσω – πίσω στο κοπάδι για να τον κατασπαράξουν τα πιο άγρια ζώα. Ζούγκλα που όποιος δεν μπορεί να ακολουθεί, ας πεθάνει. Δεν μπορούμε να προσφέρουμε αξιοπρεπή ζωή στα άτομα με αναπηρίες, στα γεροντάκια, στα ορφανά.
… Μπορούμε μόνο να προσφέρουμε μεσογειακούς αγώνες για κλωτσιές, μεγάλες διοργανώσεις αθλητικές για άτομα με ή, χωρίς ειδικές ανάγκες και τέτοια κουραφέξαλα. Για όλες αυτές τις μπούρδες υπάρχουν λεφτά. Γι’ αυτούς που χρειάζονται μια βοήθεια, όχι. Ζούγκλα! Τίποτα άλλο. Αντί για ένα δικό μου μπινελίκι, βάλτε ως φινάλε ένα δικό σας…
Κείμενο δεύτερο, 23/12/10:
Τι θάνατοι υπήρξαν…
… ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ;
- ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ (ΣΕ ΠΟΙΟΝ;) ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΘΕΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ
- ΣΟΚ ΑΠΟ ΤΟ ΞΑΦΝΙΚΟ ΛΟΥΚΕΤΟ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΗΠΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΑΙΚΟΥ
Τι να κάθομαι να λέω τώρα κι εγώ; Αν έβαλε γκολ ο Ιμπαγάσα ή, αν σκόραρε ο Νίνης; Εντάξει…, υπάρχουν ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ. Τα εμπεδώσαμε αυτά. Υπάρχουν, όμως, και τα καθημερινά προβλήματα που κάνουν τον κόσμο να υποφέρει βουβά. Πνιχτά. Πού να βρει το δίκιο του ο άλλος; Ούτε και με ενδιαφέρει αν οι άλλες
εφημερίδες ή, τα κανάλια και τα ραδιόφωνα ασχολήθηκαν με το τρομερό ζήτημα να μπει ξαφνικό λουκέτο στο μεταμοσχευτικό κέντρο ήπατος στο Λαϊκό Νοσοκομείο και να είναι στον αέρα οι ζωές 32 συνανθρώπων μας.
Και γιατί να με νοιάζει; Ο καθένας κάνει τη δουλειά του όπως νομίζει καλύτερα αυτός. Εγώ επιλέγω το άλφα θέμα, ο άλλος το βήτα. Πρόβλημά μου, πρόβλημά του. Εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Κι ενώ έχω και σήμερα να ρίξω ντοκουμέντα - φωτοτυπίες, δεν θα το κάνω. Απλά θα αντιγράψω τις επιστολές, διότι το ζουμί βρίσκεται στο τι λένε αυτοί οι άνθρωποι, όχι να κάνουμε εφέ.
εφημερίδες ή, τα κανάλια και τα ραδιόφωνα ασχολήθηκαν με το τρομερό ζήτημα να μπει ξαφνικό λουκέτο στο μεταμοσχευτικό κέντρο ήπατος στο Λαϊκό Νοσοκομείο και να είναι στον αέρα οι ζωές 32 συνανθρώπων μας.
Και γιατί να με νοιάζει; Ο καθένας κάνει τη δουλειά του όπως νομίζει καλύτερα αυτός. Εγώ επιλέγω το άλφα θέμα, ο άλλος το βήτα. Πρόβλημά μου, πρόβλημά του. Εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Κι ενώ έχω και σήμερα να ρίξω ντοκουμέντα - φωτοτυπίες, δεν θα το κάνω. Απλά θα αντιγράψω τις επιστολές, διότι το ζουμί βρίσκεται στο τι λένε αυτοί οι άνθρωποι, όχι να κάνουμε εφέ.
Διαβάστε τι φοβερή επιστολή είχαν στείλει από το Σωματείο Μεταμοσχευθέντων Ελλάδος στις 9 Δεκεμβρίου προς την διοικήτρια του Λαϊκού Νοσοκομείου Αθηνών, με κοινοποίηση προς το υπουργείο υγείας. Πριν από λίγες μέρες, δηλαδή, αφού το έγγραφο πρωτοκολλήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου.
Και θίγουνε μέσα στην επιστολή τους κάποια σοβαρά θέματα. Οποιος έχει όρεξη ας διαβάσει να φρίξει τι γίνεται με κάποια ζητήματα που μένουν, κατ’ εμέ επίτηδες, θαμμένα από τα περισσότερα ΜΜΕ:
{Αξιότιμη κ. Διοικήτρια,
Το καλοκαίρι του 2006 λειτούργησε στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών μεταμοσχευτικό κέντρο Ηπατος του οποίου τα εγκαίνια, με αφορμή την πραγματοποίηση της πρώτης μεταμόσχευσης ήπατος έκανε ο τότε υπουργός υγείας μαζί με τον τότε πρόεδρο του ΕΟΜ.
Τρία χρόνια μετά, δηλαδή το καλοκαίρι του 2009 και αφού το ως άνω κέντρο πραγματοποίησε 32 μεταμοσχεύσεις ήπατος και καταχώρησε στην λίστα του ικανό αριθμό προς μεταμόσχευση, ανεστάλη η λειτουργία του διότι δεν πληρούσε τους όρους και τις προϋποθέσεις λειτουργίας των Μονάδων Μεταμοσχεύσεων Συμπαγών Οργάνων}.
Αντίπαλος ο χρόνος
{Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι οι άρρωστοι οι οποίοι ήταν στην λίστα αναμονής για το πολυπόθητο {δώρο ζωής} και οποίοι δεν έχουν άλλο μηχανισμό υποστήριξης για να κρατηθούν στη ζωή παρά μόνον το μόσχευμα και των οποίων ο χρόνος είναι αντίπαλος, δεν ειδοποιήθηκαν αμέσως.
Σύμφωνα με την 18/2/10 επιστολή του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), δηλαδή επτά μήνες αργότερα, τους πληροφορεί ότι {έχει ανασταλεί η λειτουργία του κέντρου και σύντομα θα λειτουργήσει οριστικά}}.
Απόφαση για την μοίρα…
{Στη συνέχεια με το έγγραφο του ΕΟΜ στις 20/7/10 τούς πληροφορεί ότι το διοικητικό συμβούλιο του εν λόγω οργανισμού {έχοντας επίγνωση των ευθυνών του κατέληξε στην απόφαση να μην ανανεώσει υπό τις υπάρχουσες συνθήκες τη λειτουργία του μεταμοσχευτικού κέντρου του Λαϊκού νοσοκομείου} και ότι {οι ασθενείς παρελήφθησαν από το Ιπποκράτειο}, όπως κατά λέξη αναφέρεται στο εν λόγω έγγραφο. Δηλαδή, η τελική απόφαση για τη μοίρα αυτών των ασθενών, των οποίων η ζωή των ίδιων και των οικογενειών τους σχονοιβατεί, πάρθηκε σχεδόν ένα χρόνο μετά}.
Το κέρδισαν το στοίχημα;
{Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να μας ενημερώσετε εγγράφως: Ο πολύτιμος χρόνος ο οποίος απωλέσθηκε στο μεσοδιάστημα, ΤΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ (ΔΗΛΑΔΗ ΘΑΝΑΤΟΥΣ) ΕΧΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΤΟΥ ΕΝ ΛΟΓΩ ΚΕΝΤΡΟΥ; Οι ασθενείς του εν λόγω κέντρου, οι οποίοι κέρδισαν το στοίχημα κόντρα στο χρόνο, ΣΕ ΤΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ; Το Λαϊκό Νοσοκομείο σαν πρώην μεταμοσχευτικό κέντρο ήπατος, μπορεί να πραγματοποιήσει τη διαχείριση των ασθενών που μεταμοσχεύθηκαν σε αυτό καθώς και των υπόλοιπων ασθενών οι οποίοι του εμπιστεύθηκαν μέρος της διαχείρισής τους;}.
Ποιος εκφράζει την νομοθεσία στο μπάχαλο που λέγεται κράτος;
{Πρόσφατα μέλη τους σωματείου μας κατήγγειλαν ότι στα πλαίσια του τακτικού εργαστηριακού ελέγχου τους που προσπάθησαν να υλοποιήσουν στο ίδρυμά σας βρέθηκαν μπροστά ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ του ιδρύματός σας, οι οποίοι απαίτησαν από τους ασθενείς να πληρώσουν τις εξετάσεις τους διότι δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης τυγχάνουν μόνον οι μεταμοσχευμένοι νεφρού και όχι οι μεταμοσχευμένοι ήπατος.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι το υπουργείο εργασίας απάντησε στο σωματείο μας ότι έχει μεριμνήσει ώστε οι μεταμοσχευμένοι ήπατος να έχουν τις ίδιες παροχές υγείας, που αναφέρονται για τους μεταμοσχευμένους νεφρού και άλλων συμπαγών οργάνων.
Κατόπιν τούτου θα θέλαμε να ρωτήσουμε:
Ποιος εκφράζει την ισχύουσα νομοθεσία στο θέμα αυτό; Η διεύθυνση υγείας του υπουργείου εργασίας ή, ο αρμόδιος διοικητικός υπάλληλος του ιδρύματός σας;
Σε δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας την Πέμπτη 25/11/2010 έκπληκτοι διαβάσαμε ότι με απόφαση του υπουργού υγείας χορηγήθηκε η οριστική άδεια λειτουργίας της μονάδας μεταμόσχευσης νεφρού του ΓΝΑ, γιατί το Λαϊκό Νοσοκομείο πληροί τους όρους και τις προϋποθέσεις του νόμου}.
Καμία προσπάθεια
Και ολοκληρώνουν την επιστολή τους οι μεταμοσχευθέντες: {Για όλα τα παραπάνω μάς γεννάται το ερώτημα πώς για το ίδιο νοσηλευτικό ίδρυμα και με διαφορά σχεδόν ενός έτους, υφίστανται οι προϋποθέσεις για τη λειτουργία της μονάδας μεταμόσχευσης νεφρού, ενώ δεν υπήρχαν και δεν έγινε προσπάθεια να υπάρξουν οι προϋποθέσεις για τη μονάδα μεταμόσχευσης ήπατος}.
Μια βόμβα
Πέρα από τριτοκοσμική, ποια άλλη εικόνα σας έρχεται στο μυαλό; Οτι κάποιοι άνθρωποι, κι ας το βρούνε αυτοί που πρέπει αν είναι ικανοί ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, εμπαίζουν ασθενείς. Τους πετάνε σαν μπαλάκι από εδώ κι από εκεί.
Εχει ο άλλος το τεράστιο πρόβλημά του με το συκώτι του, δεν ξέρει αν θα καταφέρει να αντέξει η υγεία του, βρίσκεται σε έναν οικογενειακό Γολγοθά κι αντί να τον διευκολύνουν τουλάχιστον, πάνε και του κάνουν τον βίο αβίωτο.
Τι να πει κανείς;… Ντροπή. Πραγματική ντροπή νιώθω που κυκλοφορώ δίπλα σε τύπους που δεν έχουν ίχνος ευαισθησίας απέναντι σε συνανθρώπους τους. Κάθονται όλοι στα πόστα τους για να ψήνουν το ψάρι στα χείλη ανήμπορων. Αυτή είναι η Ελλάδα του 21ου αιώνα…
Εγώ πιστεύω ότι μια χρεοκοπία θα μας σώσει. Ειλικρινά το πιστεύω. Πώς οι γιαπωνέζοι γίνανε οι μεγαλύτεροι αντιφασίστες απ’ όταν φάγανε την βόμβα; Ετσι με μια οικονομική βόμβα που θα ξεσκίσει όλες τις σάπιες νοοτροπίες έχουμε μια ελπίδα να φτιάξουμε κάτι καλύτερο, κάτι πιο ανθρώπινο. Διαφορετικά, δεν μας σώσει όχι το ΔΝΤ, όχι η τρόικα, αλλά ούτε το {ο σώζων εαυτόν σωθήτω} με τα χάλια που έχουμε.
Κείμενο τρίτο, 24/12/10:
Εγώ τώρα να αρχίσω τα κουραφέξαλα {καλές γιορτές} και {χρόνια πολλά}, δεν το κάνω. Και δεν το κάνω διότι έχω ζοχάδες. Από την στιγμή, λοιπόν, που δεν έχω εκ γενετής το ταλέντο να υποκρίνομαι, γι’ αυτό και δεν θα προσπαθήσω και πολύ να την σπάσω στο χαζοχαρούμενο κλίμα
που δεν έχει να μας πει τίποτα απολύτως. Μου βγαίνει από μόνη της η τσαντίλα, δηλαδή.Κι αυτό διότι τα καλάντα, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και οι αγιοβασίληδες είναι ωραία για τα παιδάκια και για τις χαζογκόμενες. Εμείς μεγαλώσαμε και πρέπει να κοιτάμε και τίποτα πιο σοβαρό, ειδικά τέτοιες εποχές. Δυο μέρες, λοιπόν, είχαμε το τριτοκοσμικό θέμα με τους μεταμοσχευθέντες ήπατος που ένα ωραίο πρωϊ αποφασίστηκε να κλείσει το κέντρο στο Λαϊκό Νοσοκομείο και 32 άτομα μείνανε με το συκώτι στο χέρι χριστουγεννιάτικα.
Και χθες έρχεται η άλλη ξεφτίλα. Διαβάζεις στην Ελευθεροτυπία ότι μέσα στις γιορτές έγινε έξωση σε 45 ηλικιωμένους από το γηροκομείο Αθηνών!
Θυμόσαστε τι φωνάζουμε από την πρώτη στιγμή που κηρύξαμε πνιχτά την πτώχευση και μπήκαμε στο ΔΝΤ; Είπαμε ότι τώρα ένα θα γίνει. Θα την πέσουν στις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. Αυτές θα είναι που θα την πληρώσουν πρώτες. Κι από τότε τη μια έχουμε τους νεφροπαθείς, την άλλη τους διαβητικούς, την παράλλη τις χήρες και τα ορφανά, τώρα τους μεταμοσχευθέντες ήπατος και τα γεροντάκια.
Πώς την πάτε την δουλειά, ρε σείς; Βάρος της κοινωνίας τούς θεωρείτε αυτούς τους ανθρώπους; Φύρα; Τι ακριβώς σας φταίνε και τους κοπανάτε τόσο απροκάλυπτα και ανελέητα;
Κι έχεις και τον Παπανδρέου να πουλάει παραμύθι. Το ίδιο μούσι όπως ο άλλος ατάλαντος πολιτικός, ο Καραμανλής. Η, μήπως χρειάζεται κανένα δίπλωμα για να γίνεις πολιτικός; Δεν υπάρχει τέτοια σχολή στα πανεπιστήμια. Μόνο ταλέντο χρειάζεσαι. Και τσαμπουκά. Ε, αυτοί οι δυο δεν το έχουνε. Το μόνο που έχουνε είναι όνομα.
Στον πρωθυπουργό για να πούνε, τι;
Μετά το κράξιμο που έπεσε για το Λαϊκό, ξέρετε τι έγινε χθες ξαφνικά; Κάλεσε ο Παπανδρέου στην βουλή τον πρόεδρο της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, τον Γιάννη τον Βαρδακαστάνη. Ο οποίος υπέγραφε την επιστολή που δημοσιεύσαμε προχθές, αυτή προς τον Λοβέρδο.
Και άρχισε ο Παπανδρέου να του λέει κάτι θεωρητικά, του στυλ {εμείς ρίχνουμε το βάρος στα κοινωνικά στρώματα} και κάτι τέτοια. Αρχισε την υψηλή φιλοσοφία, δηλαδή.
Το θράσος για δελτίο
Τι να κάνει και ο Βαρδακαστάνης; Αρχισε να του λέει του Παπανδρέου ένα, ένα τα προβλήματα ο άνθρωπος. Που για να του τα αναφέρει όλα επιγραμματικά χρειαζόταν ένα τρίωρο. Και είχαν και το θράσος από την κυβέρνηση να το βγάλουνε δελτίο Τύπου αυτό για τη συνάντηση. Διότι εδώ τα πράγματα είναι απλά. Το ανοίξανε ξανά το κέντρο μεταμοσχευθέντων ήπατος στο Λαϊκό για να πάνε οι 32 άνθρωποι που η ζωή τους κρέμεται σε μια κλωστή; Οχι. Αρα, όλα τα άλλα είναι λόγια. Ποια κρίση; Η Ελλάδα, δηλαδή, έδειξε ποτέ κοινωνική ευαισθησία; Εδώ πεζοδρόμια για τα άτομα με ειδικές ανάγκες φτιάξανε το 2004. Αργότερα κι από την Ταγκανίκα.
Για μεσογειακούς και ολυμπιακούς…
Για κάτι διοργανώσεις της πλάκας, όπως οι μεσογειακοί, ή, για αθλητικούς αγώνες ατόμων με ειδικές ανάγκες, έχει λεφτά η Ελλάδα. Για να δικαιωθεί και ο Παπανδρέου που είπε προεκλογικά {υπάρχουν λεφτά}. Το ζήτημα είναι πού πάνε αυτά τα λεφτά. Κάνουμε μεσογειακούς αγώνες που είναι ανύπαρκτη διοργάνωση διεθνώς, κάναμε ολυμπιακούς αγώνες της φουλ ντόπας και ρεμούλας, αλλά τα γεροντάκια πάμε και τα πετάμε στο δρόμο τα Χριστούγεννα. Για φραγκοδίφραγκα…
{Χιλιάδες ευρώ κατασπαταλήθηκαν}
Ορίστε τι έγραψε χθες η Ελευθεροτυπία: {Το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν θα σταθεί φέτος πάνω από κάποιους υπερήλικες του Γηροκομείου Αθηνών, που λειτουργεί από το 1864, καθώς η διοίκηση του Ιδρύματος ειδοποίησε αιφνιδιαστικά τους συγγενείς 45 από τους τροφίμους - εκ των οποίων πολλοί πάσχουν από σοβαρές ασθένειες - να τους απομακρύνουν από το ίδρυμα έως αύριο, παραμονή Χριστουγέννων. Η απόφαση του Γηροκομείου, που απευθύνθηκε σε ανθρώπους οι οποίοι πληρώνουν κανονικά τα τροφεία, προκάλεσε απόγνωση}.{Χιλιάδες ευρώ κατασπαταλήθηκαν}
Και οι τρόφιμοι είναι 45. Θα περάσουν τα γεροντάκια τα Χριστούγεννα της ζωής τους. Θα τα θυμούνται για όσο ζήσουνε ακόμα. Για μένα, ακόμα κι αν πάρουν πίσω την απόφαση για το ξεσπίτωμα, δεν αλλάζει τίποτα. Θα τα πετάξουν στον δρόμο κάποια άλλη στιγμή.
Ξέρετε τι άλλο αποκαλύπτει η Ελευθεροτυπία; {Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι το φιλανθρωπικό σωματείο διέθετε μάνατζερ που πληρωνόταν με 12.000 ευρώ το μήνα, ενώ χιλιάδες ευρώ κατασπαταλήθηκαν σε ανακαίνιση του κτιρίου, η οποία έγινε εξ’ αρχής, υπερδιπλασιάζοντας το ποσό που δαπανήθηκε}. Είδατε; Λεφτά υπάρχουν. Για εκεί που πρέπει, όμως. Οχι για εκεί που δεν πρέπει.
Δεν είναι ίδια φέτος…
Τραβάτε εσείς σήμερα, λοιπόν, αν έχετε άντερα και πείτε σ’ αυτά τα 45 γεροντάκια {χρόνια πολλά, καλές γιορτές}. Θα έχουνε άδικο να σας διαολοστείλουν κι εσάς και τα δεντράκια σας και τους κουραμπιέδες σας και τα ρεβεγιόν σας; Τα φετινά Χριστούγεννα είναι αλλιώτικα. Δεν είναι σαν τα άλλα για γαλοπούλες και μελομακάρονα. Εκτός αν κάποιος θέλει να παραμυθιαστεί, οπότε ας περιμένει το δωράκι του από τον άγιο Βασίλη. Θα του το φέρει από την καμινάδα του καλοριφέρ σίγουρα.
Ετοιμάστε τα χρυσαφικά
Και κάτι τελευταίο. Το πήρατε είδηση τι βγάλανε τα γερμανικά ΜΜΕ; Αλλο ότι τα διέψευσε χθες η Μέρκελ. Οτι φτιάχνουνε έναν μηχανισμό για τις απείθαρχες χώρες, ώστε όσες χρωστάνε να υποχρεώνονται να υποθηκεύουν τον χρυσό τους.
Τώρα, λοιπόν, που θα κάθεστε τις γιορτές μην χάνετε χρόνο και χαζολογάτε. Ετοιμάστε τα χρυσαφικά και τα ασημικά που φυλάτε στο σπίτι για να τα έχετε έτοιμα. Ενα ωραίο πρωϊ όλο και κάποιος θα σας κτυπήσει την πόρτα για να σας τα ζητήσει. Δεν φτάνουν, άλλωστε, τα αποθέματα που έχει η Ελλάδα, άρα με τόσα που οφείλει θα χρειαστεί σε λίγο και των Ελλήνων…
Μερικά σύντομα δικά μου σχόλια τώρα:
Κατ' αρχήν νομίζω πως είναι άξιος συγχαρητηρίων ο Κώστας Ουίλς, παρόλο που τον άνθρωπο δεν τον έχω παρακολουθήσει ποτέ. Μνημονεύεται όμως και στο κείμενο για τους διαβητικούς και σε αυτό με τις μεταμοσχεύσεις συκωτιού ως αυτός που ανακάλυψε το θέμα. Και πραγματικά μπράβο του που ασχολήθηκε με 2 θέματα εκτός... μόδας των καιρών. Για τον Ντόπερμαν δε, τα'χουμε ξαναπεί και άλλες φορές οπότε έχετε εικόνα. Η ερώτησή μου όμως είναι άλλη: μήπως πρέπει να μην εκπλησόμεθα από τέτοιες συμπεριφορές; Διότι αν κάτσουμε να το καλοσκεφτούμε, πέραν των κομματόσκυλων και των λοιπών κρατικοδίαιτων, για ποιον έχουν ενδιαφερθεί πραγματικά όλοι αυτοί που μας εξουσιάζουν; Ή μήπως πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η εκκλησία δεν μπορεί να βγάλει βόλτα ένα γηροκομείο; Λογικόν: λεφτά ν'αγοράζουν μετοχές της ΕΤΕ έχουν, ομοίως και χρόνο ν'ασχοληθούν με χρυσόβουλα και ευαγείς ανταλλαγές ακινήτων με το δημόσιο, αλλά για μερικούς γέροντες που χρόνος. Ούτως ή άλλως αυτοί ότι είχαν να μας δώσουν μας το έδωσαν, με αυτούς θ'ασχοληθούμε;
Ξεφτίλες όλοι τους.
Να τους χαιρόμαστε .
ΥΓ. Αποφάσισα ν'ανοίξω και μια νέα κατηγορία: Φίλαθλος. Με τον καιρό θα περάσω σε αυτήν όλα τα κείμενα που έχω αναδημοσιεύσει, με την ελπίδα ότι δεν θα έχω ξεχάσει κανένα.
Να δεις που το'χω βάλει...
Δημοσιοκαφρία,
Είν'των άλλων,
Παρακμή,
Φίλαθλος
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
Τα σιωνιστικά κτυπήματα δεν έχουν τελειωμό...
Σήμερα που βγαίνει ο νέος Χάρρυ Πόττερ βρήκε ο γνωστός πράκτωρ zaphod να δημοσιεύσει ετούτο εδώ το τερατούργημα... Οφθαλμοφανές χτύπημα κάτω από τη ζώνη...
Κανόνισε ρε να δω ότι ξαναδιαμαρτύρεσαι ότι γράφω σενδόνια υπερδεκάδιπλα, γιατί θα γίνει μακελειό... :)
Ας διαβάσουμε λίγο τον (και σήμερα) εξαιρετικό Ηλία Μπαζίνα τώρα να ξελαμπικάρουμε από τις ζαφειάδες (που συνιστώνται ανεπιφύλακτα)...

Κανόνισε ρε να δω ότι ξαναδιαμαρτύρεσαι ότι γράφω σενδόνια υπερδεκάδιπλα, γιατί θα γίνει μακελειό... :)
Ας διαβάσουμε λίγο τον (και σήμερα) εξαιρετικό Ηλία Μπαζίνα τώρα να ξελαμπικάρουμε από τις ζαφειάδες (που συνιστώνται ανεπιφύλακτα)...

Να δεις που το'χω βάλει...
Άσχετα (sic),
Είν'των άλλων,
Φίλαθλος
Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010
Ζήσε τον τύφο σου στην Ελλάδα.
(UPDATE στο τέλος)
Κατ' αρχήν ας δούμε το σημερινό πρωτοσέλιδο του Φιλάθλου.

Τώρα, ας ρίξουμε μια πολύ προσεκτική ματιά στο παρακάτω υψήστης σημασίας έγγραφο (από τον Φίλαθλο πάλι):

Ωραία. Ας διαβάσουμε προσεκτικά και τη σημερινή στήλη του Ντόπερμαν για το ίδιο θέμα (το κολάζ δικό μου, για να χωρέσει πιο άνετα).

Φυσικά, θα μπορούσα να το έχω λινκάρει κι από εδώ ως πιο ειδησεογραφικό, αλλά ο εξαιρετικός Βασίλης Γαλούπης έχει κάνει μια εξίσου εξαιρετική ανάλυση, φιλαθλέικη, από αυτές που γουστάρουμε περισσότερο, όχι αυστηρά δημοσιογραφική δηλαδή.
Πλέον μετά από κάτι τέτοιο, τι να πεις και τι να σχολιάσεις. Μάλλον ταιριάζει αυτό που έγραφα πρόσφατα: κατάσταση pasok. Όπως καταλαβαίνετε, το επόμενο "προνοιακό μέτρο" της κυβερνήσεως pasok θα είναι να κόψουν τα φάρμακα από τους ασθενείς με καρκίνο, aids κλπ, να σταματήσουν την υποστήριξη ζωής σε όσους βρίσκονται σε κώμα, να κόψουν τελείως ό,τι δωρεάν έχει μείνει στην περίθαλψη κλπ. Εξάλλου όλοι τους θα πεθάνουν κάποτε, οπότε γιατί να μπαίνουμε σε περιττά έξοδα; Βέβαια την ίδιαν στιγμή έχουμε λεφτά να λειτουργούν ευαγή ιδρύματα που δεν λειτουργούν, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Εξάλλου κάποιοι έχουν οικογένειες να θρέψουν, παιδιά να σπουδάσουν, δόσεις αυτοκινήτων να ξεχρεώσουν, πως θα τη βγάλουν χωρίς τη μίζα ή την αργομισθία τους; Μην γινόμαστε υπερβολικοί λοιπόν, με πόδια διαβητικών θα ασχολούμεθα;
Κι εδώ που τα λέμε, θα είναι μέτρα που αν μη τι άλλο θα συμβαδίζουν με τα εθνοσωτήρια μέτρα της περικοπής των πλουσιοπάροχων συντάξεων των 500 κι 700 ευρώ, καθώς και των αντιστοίχων μισθών.
Και την ίδιαν στιγμή, ο μεν Ζορζ Pasok καμαρώνει ωσάν το παγώνι για τα σχόλια που ακούει από τους αγοραστές της χώρας, και αυτός και ο συνδικαλιστικός εκπρόσωπος των εκλεγμένων πολιτικών της χώρας, Λουδοβίκος Ιστ' ο Παπακωνσταντίνου (τελικά μήπως είναι Ιζ';). Βέβαια κάπου ήρθε κι εκείνο το βιβλίο του Στάινμπρουκ και τον έκανε ολίγον τι ρόμπα, αλλά μάλλον τα ρέφαρε τα πράγματα η δήλωση Γιούνκερ περί κάποιου πρωθυπουργού της χώρας που δήλωσε ότι κυβερνάει διεφθαρμένη χώρα και προφανώς θεωρεί ότι ρεφάρει.
Νταξ', δεν τρέχει τίποτε. Ποιος τα γαμεί και τα πόδια των διαβητικών; Ας τα κόψουν. Εν ανάγκη ει δυνατόν ας τους κόψουν απευθείας το κεφάλι να ξεμπερδεύουμε. Αφού βοηθούν που βοηθούν στην εξυγίανση της Υγείας, γιατί να μην βοηθήσουν και στην περαιτέρω εξυγίανση του ασφαλιστικού; Σωστό. Επίσης θα πρότεινα να εισαχθεί και νέος φόρος έκτακτης εισφοράς ζωής που να μας αφορά όλους. Δηλαδή να οριστεί ένα λογικό προσδόκιμο όριο ηλικίας, ας πούμε περί τα 27 χρόνια, και όποιος το ξεπερνάει να πληρώνει φόρο υπολογιζόμενο με κάποιο χρονοεπίδομα δηλαδή όσο πιο πολύ ζεις, τόσο πιο πολύ να αυξάνεται ο φόρος. Και ακόμη καλύτερα, αν ο θρασύς πολίτης ξεπεράσει κι ένα δεύτερο όριο (το λεγόμενο και "κόκκινη γραμμή ασφαλιστικού") πχ, τα 45 χρόνια να υπάρχει και κάποιο πρόστιμο.
Επίσης, καλό θα ήταν να επιβληθεί και κάποιο πρόστιμο σε όσους είναι αρτιμελείς. Πχ, αν έχεις και τα 10 δάκτυλα στα χέρια, 1000 ευρώ φόρος τον χρόνο. Αν σου λείπει ένα δάκτυλο, 900 ευρώ. Αν σου λείπει ένα χέρι, 1500 ευρώ. Και να δίνεται πλήρης φοροαπαλαγή σε όσους έχουν μόνο το σώμα, δίχως κανένα άκρο. Να ξέρουμε τι γίνεται δηλαδή, είμαι φορολογούμενος και δεν υπάρχει ένας κατάλογος να ξέρω πόσο κοστολογείται το χέρι ή το πόδι μου: έλεος πια, σε τι χώρα ζούμε; Επίσης, για να γίνει πιο ολοκληρωμένο το μέτρο, κάθε πολίτης να υπογράφει και υπεύθυνη δήλωση που να βεβαιώνει πχ πότε υπολογίζει να πεθάνει, ή αν προτίθεται να κόψει αυτοβούλως κάποιο μέλος του σώματός του. Και φυσικά μην ξεχνάμε και τον φόρο αναπνοής: κάθε πολίτης της χώρας να κυκλοφορεί με έναν ειδικό μετρητή ο οποίος κατ' αντιστοιχίαν με την κάρτα ελέγχου καυσαερίων να υπολογίζει πόσο αέρα κατανάλωσες κατά το περασμένο έτος, κόβωντας φυσικά την απαιτούμενη ταρίφα.
Και παρακαλώ... μην μου πείτε ότι γίνομαι χυδαίος. Τελώ απλώς υπό καθεστώς αμηχανίας. Άλλωστε αν είσαι χυδαίος σε αυτήν τη χώρα, γίνεσαι πολιτικός, κι εγώ πολιτικός δεν είμαι. Αλλά μπροστά σε αυτό το αίσχος που διάβασα σήμερα, ειλικρινώς δεν ξέρω πως να αντιδράσω.
Μα τον Τουτάτη, τέτοιους μαλάκες παίζει να μην έχουν ξαναδεί ποτέ άλλοτε τα μάτια μου. Και μαζεμένους μάλιστα.
Ειλικρινά σας λέω, έχω αρχίσει να αναπολώ τις εποχές Καραμανλή (φτου-φτου). Τουλάχιστον τότε γελάγαμε και καθόλου εν αντιθέσει με τώρα που δεν γελάμε καθόλου. Δηλαδή όπως πάει το πράγμα, στο τέλος θα καταντήσω να μου λείπει μέχρι κι ο κύριος Δένδιας (μπρρρρρρρρρρρ).
Πως το είχε πει το άλλο ο παμμέγιστος Πρωτόπαπας; Α, ναι: "όντως είπε ότι λεφτά υπάρχουν αλλά εννοούσε να βρούμε που έχουν πάει".
Να ξεκαθαρίσω κάτι: Όποιος ξαναπαραγγείλει μαλάκα μαζί με τις πίτσες θα γίνει μακελειό.
Το κέρατό μου μέσα. Καθάρματα.
Τουλάχιστον ας ρίξουμε ένα βλέφαρο στον εξαιρετικό (και σήμερα) Ηλία Μπαζίνα στο πρωτοσέλιδο για να συνειδητοποιήσουμε ότι ακόμη υπάρχουν κάποιοι σοβαροί άνθρωποι με σοβαρές απόψεις.
UPDATE: Συνεχίζει ο Φίλαθλος και σήμερα, εκ νέου με πολύ δυνατά άρθρα. Κατ' αρχήν όμως, το πρωτοσέλιδο.

Ξανά Γαλούπης:

Και Αποδυτηριάκιας:

Σημειωτέον ότι πλέον σκάνε μύτη και έγραφα του αρμοδίου Υπουργείου. Βέβαια εδώ υπάρχει μια παρανόηση: πολύς κόσμος έχει την εσφαλμένη εντύπωση ότι Κράτος είναι μόνο οι επίσημοι φορείς του, δηλαδή Υπουργεία, Υπουργοί, βουλευτές κλπ. Λάθος: Κράτος είναι όλοι εκείνοι που φέρουν την στρογγυλή σφραγίδα. Άρα και το ΙΚΑ, Κράτος είναι, άσχετα αν είναι πιο χαμηλά στην κρατική ιεραρχία. Τουτέστιν η "δικαιολογία" που επιχείρησαν κάποιοι να εμφανίσουν ότι ντάξει, δεν ήταν και κρατικό έγγραφο, του ΙΚΑ ήταν, δεν ισχύει.
Σε αυτό το σημείο ας κάνουμε ένα ευχάριστο διάλειμμα για αν ευθυμήσουμε λίγο ενθυμούμενοι ότι προ ολίγων ετών είχε εγκριθεί η συμμετοχή του ΙΚΑ στις εγχειρίσεις αλλαγής φύλου οι οποίες προφανώς είναι πιο σημαντικές από τα πόδια των διαβητικών τα οποία είναι τελείως αναλώσιμα.
Και συνεχίζω: Σήμερα οι ειδήσεις λένε ότι το ΙΚΑ αποφάσισε ν'αλλάξει τακτική ένεκα της γενικής κατακραυγής. Θα ρωτήσω ευθέως: μα γιατί; Αφού το μέτρο ήταν ανθρωπιστικό, αμιγούς κοινωνικής μέριμνας, γιατί να το πάρουμε πίσω; Οι καιροί είναι δύσκολοι, τα περιττά έξοδα πρέπει να κόβονται μαχαίρι (εν προκειμένω... κυριολεκτικώς), γιατί λοιπόν το ΙΚΑ επιτρέπει την περαιτέρω κατασπατάληση των δημοσίων πόρων; Μήπως επειδή όπως ορθά διάβασα τα συγκεκριμένα παπούτσια κοστίζουν μόλις 3 κατοστάρικα αλλά τα προσθετικά μέλη μερικά χιλιάρικα, άρα το περιθώριο για "κέρδος" είναι απείρως μεγαλύτερο; Αφελής η ερώτηση, ξέρω.
Και αλήθεια, ο κύριος Παπακωνσταντίνου τι έχει να πει επί τούτου; Σε ποιον δίνει δίκαιο; Καίγομαι να μάθω...
Κατ' αρχήν ας δούμε το σημερινό πρωτοσέλιδο του Φιλάθλου.

Τώρα, ας ρίξουμε μια πολύ προσεκτική ματιά στο παρακάτω υψήστης σημασίας έγγραφο (από τον Φίλαθλο πάλι):

Ωραία. Ας διαβάσουμε προσεκτικά και τη σημερινή στήλη του Ντόπερμαν για το ίδιο θέμα (το κολάζ δικό μου, για να χωρέσει πιο άνετα).

Φυσικά, θα μπορούσα να το έχω λινκάρει κι από εδώ ως πιο ειδησεογραφικό, αλλά ο εξαιρετικός Βασίλης Γαλούπης έχει κάνει μια εξίσου εξαιρετική ανάλυση, φιλαθλέικη, από αυτές που γουστάρουμε περισσότερο, όχι αυστηρά δημοσιογραφική δηλαδή.
Πλέον μετά από κάτι τέτοιο, τι να πεις και τι να σχολιάσεις. Μάλλον ταιριάζει αυτό που έγραφα πρόσφατα: κατάσταση pasok. Όπως καταλαβαίνετε, το επόμενο "προνοιακό μέτρο" της κυβερνήσεως pasok θα είναι να κόψουν τα φάρμακα από τους ασθενείς με καρκίνο, aids κλπ, να σταματήσουν την υποστήριξη ζωής σε όσους βρίσκονται σε κώμα, να κόψουν τελείως ό,τι δωρεάν έχει μείνει στην περίθαλψη κλπ. Εξάλλου όλοι τους θα πεθάνουν κάποτε, οπότε γιατί να μπαίνουμε σε περιττά έξοδα; Βέβαια την ίδιαν στιγμή έχουμε λεφτά να λειτουργούν ευαγή ιδρύματα που δεν λειτουργούν, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Εξάλλου κάποιοι έχουν οικογένειες να θρέψουν, παιδιά να σπουδάσουν, δόσεις αυτοκινήτων να ξεχρεώσουν, πως θα τη βγάλουν χωρίς τη μίζα ή την αργομισθία τους; Μην γινόμαστε υπερβολικοί λοιπόν, με πόδια διαβητικών θα ασχολούμεθα;
Κι εδώ που τα λέμε, θα είναι μέτρα που αν μη τι άλλο θα συμβαδίζουν με τα εθνοσωτήρια μέτρα της περικοπής των πλουσιοπάροχων συντάξεων των 500 κι 700 ευρώ, καθώς και των αντιστοίχων μισθών.
Και την ίδιαν στιγμή, ο μεν Ζορζ Pasok καμαρώνει ωσάν το παγώνι για τα σχόλια που ακούει από τους αγοραστές της χώρας, και αυτός και ο συνδικαλιστικός εκπρόσωπος των εκλεγμένων πολιτικών της χώρας, Λουδοβίκος Ιστ' ο Παπακωνσταντίνου (τελικά μήπως είναι Ιζ';). Βέβαια κάπου ήρθε κι εκείνο το βιβλίο του Στάινμπρουκ και τον έκανε ολίγον τι ρόμπα, αλλά μάλλον τα ρέφαρε τα πράγματα η δήλωση Γιούνκερ περί κάποιου πρωθυπουργού της χώρας που δήλωσε ότι κυβερνάει διεφθαρμένη χώρα και προφανώς θεωρεί ότι ρεφάρει.
Νταξ', δεν τρέχει τίποτε. Ποιος τα γαμεί και τα πόδια των διαβητικών; Ας τα κόψουν. Εν ανάγκη ει δυνατόν ας τους κόψουν απευθείας το κεφάλι να ξεμπερδεύουμε. Αφού βοηθούν που βοηθούν στην εξυγίανση της Υγείας, γιατί να μην βοηθήσουν και στην περαιτέρω εξυγίανση του ασφαλιστικού; Σωστό. Επίσης θα πρότεινα να εισαχθεί και νέος φόρος έκτακτης εισφοράς ζωής που να μας αφορά όλους. Δηλαδή να οριστεί ένα λογικό προσδόκιμο όριο ηλικίας, ας πούμε περί τα 27 χρόνια, και όποιος το ξεπερνάει να πληρώνει φόρο υπολογιζόμενο με κάποιο χρονοεπίδομα δηλαδή όσο πιο πολύ ζεις, τόσο πιο πολύ να αυξάνεται ο φόρος. Και ακόμη καλύτερα, αν ο θρασύς πολίτης ξεπεράσει κι ένα δεύτερο όριο (το λεγόμενο και "κόκκινη γραμμή ασφαλιστικού") πχ, τα 45 χρόνια να υπάρχει και κάποιο πρόστιμο.
Επίσης, καλό θα ήταν να επιβληθεί και κάποιο πρόστιμο σε όσους είναι αρτιμελείς. Πχ, αν έχεις και τα 10 δάκτυλα στα χέρια, 1000 ευρώ φόρος τον χρόνο. Αν σου λείπει ένα δάκτυλο, 900 ευρώ. Αν σου λείπει ένα χέρι, 1500 ευρώ. Και να δίνεται πλήρης φοροαπαλαγή σε όσους έχουν μόνο το σώμα, δίχως κανένα άκρο. Να ξέρουμε τι γίνεται δηλαδή, είμαι φορολογούμενος και δεν υπάρχει ένας κατάλογος να ξέρω πόσο κοστολογείται το χέρι ή το πόδι μου: έλεος πια, σε τι χώρα ζούμε; Επίσης, για να γίνει πιο ολοκληρωμένο το μέτρο, κάθε πολίτης να υπογράφει και υπεύθυνη δήλωση που να βεβαιώνει πχ πότε υπολογίζει να πεθάνει, ή αν προτίθεται να κόψει αυτοβούλως κάποιο μέλος του σώματός του. Και φυσικά μην ξεχνάμε και τον φόρο αναπνοής: κάθε πολίτης της χώρας να κυκλοφορεί με έναν ειδικό μετρητή ο οποίος κατ' αντιστοιχίαν με την κάρτα ελέγχου καυσαερίων να υπολογίζει πόσο αέρα κατανάλωσες κατά το περασμένο έτος, κόβωντας φυσικά την απαιτούμενη ταρίφα.
Και παρακαλώ... μην μου πείτε ότι γίνομαι χυδαίος. Τελώ απλώς υπό καθεστώς αμηχανίας. Άλλωστε αν είσαι χυδαίος σε αυτήν τη χώρα, γίνεσαι πολιτικός, κι εγώ πολιτικός δεν είμαι. Αλλά μπροστά σε αυτό το αίσχος που διάβασα σήμερα, ειλικρινώς δεν ξέρω πως να αντιδράσω.
Μα τον Τουτάτη, τέτοιους μαλάκες παίζει να μην έχουν ξαναδεί ποτέ άλλοτε τα μάτια μου. Και μαζεμένους μάλιστα.
Ειλικρινά σας λέω, έχω αρχίσει να αναπολώ τις εποχές Καραμανλή (φτου-φτου). Τουλάχιστον τότε γελάγαμε και καθόλου εν αντιθέσει με τώρα που δεν γελάμε καθόλου. Δηλαδή όπως πάει το πράγμα, στο τέλος θα καταντήσω να μου λείπει μέχρι κι ο κύριος Δένδιας (μπρρρρρρρρρρρ).
Πως το είχε πει το άλλο ο παμμέγιστος Πρωτόπαπας; Α, ναι: "όντως είπε ότι λεφτά υπάρχουν αλλά εννοούσε να βρούμε που έχουν πάει".
Να ξεκαθαρίσω κάτι: Όποιος ξαναπαραγγείλει μαλάκα μαζί με τις πίτσες θα γίνει μακελειό.
Το κέρατό μου μέσα. Καθάρματα.
Τουλάχιστον ας ρίξουμε ένα βλέφαρο στον εξαιρετικό (και σήμερα) Ηλία Μπαζίνα στο πρωτοσέλιδο για να συνειδητοποιήσουμε ότι ακόμη υπάρχουν κάποιοι σοβαροί άνθρωποι με σοβαρές απόψεις.
UPDATE: Συνεχίζει ο Φίλαθλος και σήμερα, εκ νέου με πολύ δυνατά άρθρα. Κατ' αρχήν όμως, το πρωτοσέλιδο.

Ξανά Γαλούπης:

Και Αποδυτηριάκιας:
Σημειωτέον ότι πλέον σκάνε μύτη και έγραφα του αρμοδίου Υπουργείου. Βέβαια εδώ υπάρχει μια παρανόηση: πολύς κόσμος έχει την εσφαλμένη εντύπωση ότι Κράτος είναι μόνο οι επίσημοι φορείς του, δηλαδή Υπουργεία, Υπουργοί, βουλευτές κλπ. Λάθος: Κράτος είναι όλοι εκείνοι που φέρουν την στρογγυλή σφραγίδα. Άρα και το ΙΚΑ, Κράτος είναι, άσχετα αν είναι πιο χαμηλά στην κρατική ιεραρχία. Τουτέστιν η "δικαιολογία" που επιχείρησαν κάποιοι να εμφανίσουν ότι ντάξει, δεν ήταν και κρατικό έγγραφο, του ΙΚΑ ήταν, δεν ισχύει.
Σε αυτό το σημείο ας κάνουμε ένα ευχάριστο διάλειμμα για αν ευθυμήσουμε λίγο ενθυμούμενοι ότι προ ολίγων ετών είχε εγκριθεί η συμμετοχή του ΙΚΑ στις εγχειρίσεις αλλαγής φύλου οι οποίες προφανώς είναι πιο σημαντικές από τα πόδια των διαβητικών τα οποία είναι τελείως αναλώσιμα.
Και συνεχίζω: Σήμερα οι ειδήσεις λένε ότι το ΙΚΑ αποφάσισε ν'αλλάξει τακτική ένεκα της γενικής κατακραυγής. Θα ρωτήσω ευθέως: μα γιατί; Αφού το μέτρο ήταν ανθρωπιστικό, αμιγούς κοινωνικής μέριμνας, γιατί να το πάρουμε πίσω; Οι καιροί είναι δύσκολοι, τα περιττά έξοδα πρέπει να κόβονται μαχαίρι (εν προκειμένω... κυριολεκτικώς), γιατί λοιπόν το ΙΚΑ επιτρέπει την περαιτέρω κατασπατάληση των δημοσίων πόρων; Μήπως επειδή όπως ορθά διάβασα τα συγκεκριμένα παπούτσια κοστίζουν μόλις 3 κατοστάρικα αλλά τα προσθετικά μέλη μερικά χιλιάρικα, άρα το περιθώριο για "κέρδος" είναι απείρως μεγαλύτερο; Αφελής η ερώτηση, ξέρω.
Και αλήθεια, ο κύριος Παπακωνσταντίνου τι έχει να πει επί τούτου; Σε ποιον δίνει δίκαιο; Καίγομαι να μάθω...
ΟΥΣΤ ΡΕΜΑΛΙΑ.
Να δεις που το'χω βάλει...
Παρακμή,
Πολιτικές καταστάσεις,
Φίλαθλος
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
Σκέτο ποίημα. Διαβάστε το.
Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στον χθεσινό (5-5-2010) Φίλαθλο από τον "ντόπερμαν" Βασίλη Γαλούπη και πρόκειται για αριστούργημα (για όσους δεν θυμούνται, είναι ο ίδιος που μέσα σ'όλα έχει γράψει και το Περί Διοξινών έπος). Και χαίρομαι να βλέπω ανθρώπους νέους και σοβαρούς όπως ο Βασίλης που μοιράζονται παρόμοιους προβληματισμούς και έχουν ανάλογες ανησυχίες. Οι τονισμοί στο κείμενο είναι δικοί μου.
Επίσης, μετά το κείμενο έχω τρία συνεχόμενα αριστουργηματικά κείμενα του Ηλία Μπαζίνα (από προχθές έως και σήμερα).
Πάμε...
Το ξεκαθαρίζω από τώρα. Το κείμενο είναι προσωπικό και μη δημοσιογραφικό. Δεν περιμένω να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει κάποιος. Θα ήθελα να το γράψω σε ένα προσωπικό ημερολόγιο, αλλά δεν έχω τον χρόνο γι'αυτό. Άρα, θα τις μοιραστώ θέλοντας και μη αυτές τις σκέψεις με όσους αναγνώστες επιθυμούν κι ας θεωρηθώ γραφικός, περιθωριακός, αντισυμβατικός, τρελός, ένα νούμερο σκέτο, ένα βλαμμένο που θέλει κάπου να πει τον πόνο του. Δεν πειράζει... Για όλους υπάρχει χώρος... Στο φινάλε, δεν καταδέχομαι να αυτολογοκριθώ.
Ανήκω στην ευάλωτη γενιά μεταξύ 30-40 ετών. Αν ήμουν μεγαλύτερος ίσως να τα έβλεπα αλλιώς τα πράγματα. Το ίδιο κι αν ήμουν ένας 18χρονος.
Έχω ανατραφεί σε μια χώρα που ο γονιός μου, ο φίλος μου, ο γνωστός μου, ο πολιτικός της γειτονιάς μου, από την ημέρα της γέννησής μου μέχρι σήμερα περίμεναν από 'μένα να σκέφτομαι λογικά... Να κάνω το σωστό. Να είμαι εντάξει τύπος.
...Την ίδια στιγμή ο γονιός μου σήκωνε στο μπαλκόνι τη μια φορά σημαία του ΠΑΣΟΚ και την άλλη της ΝΔ με την ελπίδα ότι κάπου θα του βολέψουν τον 18χρονο γιο. "Όπως όλοι να το κάνουμε κι εμείς... Που θα σε πάρουν για δουλειά εσένα τον άχρηστο;..."
...Την στιγμή που ο άλλος συνομήλικος συγγενής μου τόλμαγε να με ξυπνάει τρεις το πρωί για να κάνουμε αφισοκόλληση στο κόμμα μήπως και "χωθούμε κι εμείς κάπου ρε μαλάκα"...
...Την στιγμή που για να πάω τη μάνα μου σε ένα νοσοκομείο έπρεπε να έχω λεφτά για να δώσω φακελλάκι. Αν δεν είχα, δεν την κοιτάζανε. Ο δημόσιος λειτουργός; Ο υπάλληλός "μας"; Δεν του έφτανε ο μισθός που του δίναμε, ήθελε και λάδωμα αν ήταν σε πόστο που περνούσε από το χέρι του να μας εξυπηρετήσει.
...Την στιγμή που τα κομματόσκυλα κυκλοφορούσαν με μαύρες σακούλες γεμάτς λεφτά, λεφτά μας από τα κλεμμένα, να μοιράζουν σε ψηφοφόρους.
...Την στιγμή που η δικτατορία των καναλιών με παραπληροφορούσε εν γνώσει της με σκληρές κομματικές γραμμές και με κοίμιζε αυνανιστικά με πουτανάκια που αντί για βύζητες κάνανε σόου τηλεοπτικό για το φιλοθέαμον κοινό και με "στημένους" λοξούς που φωνάζανε τόσο δυνατά για να μου θολώνουν κι άλλο το μυαλό.
...Την στιγμή που η χούντα της παγκοσμιοποίησης άρχισε να βλέπει κάθε κίνησή μου..., στον δρόμο με κάμερες, στο τηλέφωνο, στο ίντερνετ, ακόμα και στον δορυφόρο του GPS στο αυτοκίνητο. Για να βλέπουν αν είμαι... σωστός.
...Την στιγμή που ο κάθε Άγγλος, Αμερικάνος, Γερμανός θεωρούσε τον τόπο που γεννήθηκα ιδιοκτησία του. Δική του γη. Αν ήθελε να πολεμήσω, θα με έβαζε να πολεμήσω με τον "εχθρό" Τούρκο. Αν ήθελε να μου κάνει χούντα, θα μου την έκανε. Αν ήθελε να πεινάσω, θα έφτανα να ψάχνω στους κάδους. Αν ήθελε να με δανείσει, θα με "αγόραζε" για άλλον έναν αιώνα.
...Και μου επέβαλε ένα μοντέλο ζωής, όπου για να βρω γκόμενα θα έπρεπε να έχω αμάξι, να έχω δουλειά, να έχω λεφτά για ξόδεμα κι ένα σπίτι. Και η γκόμενα θα έπρεπε να με κοιτάει στην τσέπη, διότι αυτό είναι το μοντέλο ζωής, τι να κάνουμε;... Κι αν σ'όλα αυτά έλεγες "όχι" από την αρχή, τότε ήσουν ανθέλληνας, ήσουν στημένος, ήσουν μοναχικός, ήσουν περίεργος και αντιδραστικός, ήσουν οφ...
...Η φιλία... ποια φιλία; Φιλία είναι πλέον οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στα κομματικά συνέδρια, οι φίλοι που έχεις στο facebook. Δεν υπάρχουν άλλοι φίλοι. Με ποιον να μιλήσεις; Και τι να μοιραστείς; Τα άγχη σου; Τα κόμπλεξ σου; Τα απωθημένα σου; Τι να πεις και τι να σου πούνε; Ή απλά να βρίσκεσαι με κάποιον πίνωντας μπύρες για να κοιτάς τον κώλο της πιτσιρίκας στο δίπλα τραπέζι; "Ναι, αλλά είσαι ελεύθερος...", μου λένε. "Ζεις σε δημοκρατία..." μου λένε. Ελευθερία είναι, τί; Να μπορώ να πάρω μια πλάσμα τηλεόραση για να βλέπω μπάλα; Ελευθερία είναι, τι; Να μπορώ να επιλέξω σε ποιο διαμέρισμα μπορώ να μείνω και τι μάρκα υπολογιστή να αγοράσω; Καταναλωτική ελευθερία ίσον ελευθερία, ή απλά φιλελευθερισμός;...
Και δημοκρατία είναι, τι; Να μου αρπαζουν τα λεφτά οι πολιτικοί και τα κόμματα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν μπορώ να τους ασκήσω ούτε καν δίωξη; Να παραγράφουν τα αίσχη τους; Να βολευτούν τα παιδιά τους με δικά μου λεφτά σε κόμματα και υπηρεσίες δημοσίου; Να μου επιβάλλουν τι θα ψηφίσω μέσω της πλύσης εγκεφάλου των ΜΜΕ, που πετσοκόβουν, που αμέσως υποβαθμίζουν όποια άποψη είναι εκτός γραμμής; Να νιώθουν τα κομματόσκυλα ηδονή από τις μίζες διαπλεκομένων επιχειρηματιών όταν εγώ κι εσύ πέφτουμε όλο και πιο κάτω, ενώ αυτοί ανεβαίνουν αρπάζοντας κάτω από τη μύτη σου, με ψηφοφορική εξουσιοδότηση σου και την κοινωνική αδιαφορία σου, τα χρήματα των παιδιών σου για να σπουδάζουν τα δικά τους στο Χάρβαρντ;
...Πριν μερικά χρόνια αν η αστυνομία κυκλοφορούσεμε τέτοια πυκνότητα στους δρόμους, όπως εδώ και λίγες μέρες, όλοι θα μιλούσαν για ασφυκτική αστυνομοκρατία. Σήμερα, όλοι νιώθουν ασφάλεια. Όλοι το βλέπουν με καλό μάτι. Μας προφυλάσσουν, λέει. Από τι; Από τον Αλβανό και τον Νιγηριανό; Από τον κάθε τρομοκράτη; Ή από τον ίδιο μας τον θυμό μας... προφυλάσσουν σε αυτό το ελεύθερο και δημοκρατικό καθεστώς;
"Να παντρευτείς να κάνεις παιδάκια...". Από μωρό το ακούω. Τι να σου πούνε οι περισσότεροι σήμερα; Δεν μπορώ ρε. Αυτό θα σου πούνε. Δεν βγαίνω στα λεφτά μου για να παντρευτώ, ούτε για να κάνω παιδάκια. Και αν βγαίνω τώρα, δεν έβγαινα χθες, ούτε ξέρω αν θα βγαίνω αύριο. Ούτε εγγυώμαι αν θα μπορώ να τα θρέψω τα όποια κουτσούβελα ή αν θα έχω τον χρόνο να ασχοληθώ μαζί τους πραγματικά. Και που να τα φέρω; Σε μια Ελλάδα παραλογισμού που όλοι θα τους ζητάνε να σκέφτονται λογικά και να πράττουνε τα νόμιμα μέτρα για την κάσα μας;... Και τι να τους κληροδοτήσω; Μια ξεφτίλα κοινωνία, στην οποίαν είμαι κι εγώ βασικός μέτοχός της και παίρνω τα μερίσματα που μου δίνουν κάθε φορά;...
...Βαρέθηκα τις ξελιγωμένες μοντέλες, τον φτηνό χαβαλέ, σιχάθηκα τα δελτία ψευδοειδήσεων, τα πάνελ των πολιτικών που φωνάζουνε κι ασεβούν απέναντι στον συνομιλητή τους, τις λαμογιές, τις Μέρκελ και τους Τρισέ και τους Ομπάμες, την βαβούρα. Δεν θέλω το όνειρο φαλιρισμένων "-ισμών", που από πίσω πίσω πάντα κάτι μου κρύβουν. Το όνειρο ότι θα έχω κάποτε μια αμαξάρα, μια γκομενάρα, μια σπιταρόνα κι όλοι θα μου τραβάνε προσοχές, ενώ ο γείτονάς μου μπορεί να έχει καταντήσει ζητιάνος και τα παιδιά του να μην έχουν αύριο. Ο διπλανός σου είναι ανταγωνιστής σου. Δεν θέλει το καλό σου. Το δικό σου συμφέρον είναι η δική του χασούρα. Άρα ό,τι μπορείς πάρτου το πριν στο πάρει εκείνος. Αυτό δεν μας μάθανε;
...Δεν μου κάνει το όνειρο αυτό, δεν το φτιάξανε για'μένα, δεν με σκέφτηκε κανείς όταν το φτιάχνανε... Δεν θέλω να είμαι ανταγωνιστικός και να έχω επιτυχίες, ούτε με φοβίζουν οι αποτυχίες σε έναν τέτοιο πόλεμο με στημένο σκηνικό ώστε αν χρειαστεί αύριο, τότε εγώ να φάω εσένα, κι εσύ να φας εμένα το ίδιο ξεδιάντροπα.
Τι θα κάνουμε τώρα; Τίποτα δεν θα κάνουμε. Δεν νιώθουμε ότι γίνονται αυτά για εμάς. Τα βλέπουμε στην τηλεόραση κι έχουμε την ψευδαίσθηση ότι αφορούν κάποιους άλλους. Κοιτάζαμε τους Αργεντίνους όταν πτωχεύαμε και λέγαμε "βρε τους φουκαράδες". Σήμερα οι Αργεντίνοι βλέπουν εμάς και λένε τα ίδια. Τρώγαμε σάντουιτς και πίναμε μπύρα στον καναπέ βλέποντας το "σοκ και δέος" του Ράμσφελντ στο Ιράκ. Τώρα κάποιοι άλλοι βλέπουν εμάς, μασώντας σνακ στην πολυθρόνα τους. Κι εμείς το ίδιο κάνουμε. Βλέπουμε τηλεόραση για να... μάθουμε τι γίνεται, όπως κοιτάμε ένα ματς, μια ταινία, ένα σόου. Κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει τι συμβαίνει στον ίδιον και τι συμβαίνει στον άλλον. "Θα ξεσηκωθούμε", λένε κάποιοι. Εναντίον ποιου; Με ποιον θα τα βάλεις; Με τους άλλους που είναι πολιτικοί ή συνδικαλιστές ή ξένα συμφέροντα ή μήπως καλύτερα με τον εαυτό σου πρώτα και ύστερα με όλους τους άλλους; Τι θέλουμε τελικά; Επιστροφή στον παλιό μας κόσμο του χαβαλέ ή να κάνουμε ένα βήμα εμπρός;
Δες το παζλ. Ζούμε σε έναν μεσαίωνα. Στον χειρότερο μεσαίωνα από τον προηγούμενο. Έχασες την μουσική σου, τα βιβλία σου, το πνεύμα σου, την σκέψη σου, την ενέργειά σου, τον αυθορμητισμό σου. Τίποτα δεν έχεις. Όλα σου τα ρούφηξαν κι εσύ απλά άνοιγες την κάνουλα μέχρι να σου πάρουν και την τελευταία σταγόνα. Έμεινες ορφανός από ουσία. Τώρα που την χρειάζεσαι την ουσία για να σε βοηθήσει να βγεις από το σοκ, δεν την έχεις...
...Κι απέμεινες να κοιτάς σαν κομπιούτερ τους αριθμούς, τους δείκτες, τα συμφέροντα... Ό,τι είναι μετρήσιμο, έχει αξία. Έτσι, ε; Έτσι δεν μας μάθανε; Η αξία στην εμπορική αξία. Μόνο αυτό μετράει. Δεν μετράει αν η Αφρική πεθαίνει από την πείνα. Η Αφρική ας πεθάνει, εμείς να μην πεθάνουμε. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε πόσο κοντά είναι η Αφρική στο Δυτικό όνειρο... Και πόσο εύκολο είναι το όνειρο να γίνει εφιάλτης...
...Τι είναι η οικονομική κρίση; Είναι η πρόοδος του σύγχρονου πολιτισμού. Μέσα από την κρίση θα έρθει η άνοδος. Και μέσα από την άνοδο θα έρθει, αναπόφευκτα, η ύφεση. Είναι νόμος αυτός στην καπιταλιστική θεώρηση. Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Κι ό,τι κατεβαίνει, ανεβαίνει. Όποιος τρώει, αφοδεύει. Κι όποιος αφοδεύει, μετά ξαναπεινάει και τρώει.
Η Δύση δεν καταλαβαίνει πως το ψεύτικο αμερικανικό όνειρο που πούλησε στον κόσμο είχε μια διάρκεια 100 χρόνων. Τόσο άντεξε το δόλωμα του συγκεκριμένου συστήματος... Και τώρα όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει όνειρο. Ποτέ δεν υπήρξε... Κι όπως άλλοι ήταν στη θέση μας μέχρι τώρα, έτσι κι άυριο θα έρθουν στη θέση μας άλλοι.. Μπήκαμε σε πηγάδι χωρίς πάτο. Ένα πηγάδι κλάψας και υποκρισίας. Και δεν θέλω να με σώσει κανένας "-ισμός", ίδιος ή καινούριος, κανένας "άλλος" που θα σκεφτεί το δικό μου καλό. Θέλω απλά να ξαναθυμηθώ πως είναι να είσαι αυθόρμητος πραγματικά. Πως είναι να χαίρεσαι με τα λίγα και τα απλά, τα διαχρονικά κι αιώνια..., όχι με τα πολύπλοκα των άλλων. Όποιος πήγε να με σώσει από οτιδήποτε και οποτεδήποτε, ήταν μια μαριονέττα που μου έσφιξε πιο πολύ τη θηλιά στον λαιμό... Δεν μου προσέφερε φως στο τούνελ. Δόλωμα έβαλε στη φάκα... Αυτά. Και συγγνώμη για μια ακόμη φορά. Απλά ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου.



Ως έχω ξαναπεί, όσοι δεν διαβάζετε Φίλαθλο δεν ξέρετε τι χάνετε.
Επίσης, μετά το κείμενο έχω τρία συνεχόμενα αριστουργηματικά κείμενα του Ηλία Μπαζίνα (από προχθές έως και σήμερα).
Πάμε...
Το ξεκαθαρίζω από τώρα. Το κείμενο είναι προσωπικό και μη δημοσιογραφικό. Δεν περιμένω να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει κάποιος. Θα ήθελα να το γράψω σε ένα προσωπικό ημερολόγιο, αλλά δεν έχω τον χρόνο γι'αυτό. Άρα, θα τις μοιραστώ θέλοντας και μη αυτές τις σκέψεις με όσους αναγνώστες επιθυμούν κι ας θεωρηθώ γραφικός, περιθωριακός, αντισυμβατικός, τρελός, ένα νούμερο σκέτο, ένα βλαμμένο που θέλει κάπου να πει τον πόνο του. Δεν πειράζει... Για όλους υπάρχει χώρος... Στο φινάλε, δεν καταδέχομαι να αυτολογοκριθώ.
Ανήκω στην ευάλωτη γενιά μεταξύ 30-40 ετών. Αν ήμουν μεγαλύτερος ίσως να τα έβλεπα αλλιώς τα πράγματα. Το ίδιο κι αν ήμουν ένας 18χρονος.
Έχω ανατραφεί σε μια χώρα που ο γονιός μου, ο φίλος μου, ο γνωστός μου, ο πολιτικός της γειτονιάς μου, από την ημέρα της γέννησής μου μέχρι σήμερα περίμεναν από 'μένα να σκέφτομαι λογικά... Να κάνω το σωστό. Να είμαι εντάξει τύπος.
...Την ίδια στιγμή ο γονιός μου σήκωνε στο μπαλκόνι τη μια φορά σημαία του ΠΑΣΟΚ και την άλλη της ΝΔ με την ελπίδα ότι κάπου θα του βολέψουν τον 18χρονο γιο. "Όπως όλοι να το κάνουμε κι εμείς... Που θα σε πάρουν για δουλειά εσένα τον άχρηστο;..."
...Την στιγμή που ο άλλος συνομήλικος συγγενής μου τόλμαγε να με ξυπνάει τρεις το πρωί για να κάνουμε αφισοκόλληση στο κόμμα μήπως και "χωθούμε κι εμείς κάπου ρε μαλάκα"...
...Την στιγμή που για να πάω τη μάνα μου σε ένα νοσοκομείο έπρεπε να έχω λεφτά για να δώσω φακελλάκι. Αν δεν είχα, δεν την κοιτάζανε. Ο δημόσιος λειτουργός; Ο υπάλληλός "μας"; Δεν του έφτανε ο μισθός που του δίναμε, ήθελε και λάδωμα αν ήταν σε πόστο που περνούσε από το χέρι του να μας εξυπηρετήσει.
...Την στιγμή που τα κομματόσκυλα κυκλοφορούσαν με μαύρες σακούλες γεμάτς λεφτά, λεφτά μας από τα κλεμμένα, να μοιράζουν σε ψηφοφόρους.
...Την στιγμή που η δικτατορία των καναλιών με παραπληροφορούσε εν γνώσει της με σκληρές κομματικές γραμμές και με κοίμιζε αυνανιστικά με πουτανάκια που αντί για βύζητες κάνανε σόου τηλεοπτικό για το φιλοθέαμον κοινό και με "στημένους" λοξούς που φωνάζανε τόσο δυνατά για να μου θολώνουν κι άλλο το μυαλό.
...Την στιγμή που η χούντα της παγκοσμιοποίησης άρχισε να βλέπει κάθε κίνησή μου..., στον δρόμο με κάμερες, στο τηλέφωνο, στο ίντερνετ, ακόμα και στον δορυφόρο του GPS στο αυτοκίνητο. Για να βλέπουν αν είμαι... σωστός.
...Την στιγμή που ο κάθε Άγγλος, Αμερικάνος, Γερμανός θεωρούσε τον τόπο που γεννήθηκα ιδιοκτησία του. Δική του γη. Αν ήθελε να πολεμήσω, θα με έβαζε να πολεμήσω με τον "εχθρό" Τούρκο. Αν ήθελε να μου κάνει χούντα, θα μου την έκανε. Αν ήθελε να πεινάσω, θα έφτανα να ψάχνω στους κάδους. Αν ήθελε να με δανείσει, θα με "αγόραζε" για άλλον έναν αιώνα.
...Και μου επέβαλε ένα μοντέλο ζωής, όπου για να βρω γκόμενα θα έπρεπε να έχω αμάξι, να έχω δουλειά, να έχω λεφτά για ξόδεμα κι ένα σπίτι. Και η γκόμενα θα έπρεπε να με κοιτάει στην τσέπη, διότι αυτό είναι το μοντέλο ζωής, τι να κάνουμε;... Κι αν σ'όλα αυτά έλεγες "όχι" από την αρχή, τότε ήσουν ανθέλληνας, ήσουν στημένος, ήσουν μοναχικός, ήσουν περίεργος και αντιδραστικός, ήσουν οφ...
...Η φιλία... ποια φιλία; Φιλία είναι πλέον οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στα κομματικά συνέδρια, οι φίλοι που έχεις στο facebook. Δεν υπάρχουν άλλοι φίλοι. Με ποιον να μιλήσεις; Και τι να μοιραστείς; Τα άγχη σου; Τα κόμπλεξ σου; Τα απωθημένα σου; Τι να πεις και τι να σου πούνε; Ή απλά να βρίσκεσαι με κάποιον πίνωντας μπύρες για να κοιτάς τον κώλο της πιτσιρίκας στο δίπλα τραπέζι; "Ναι, αλλά είσαι ελεύθερος...", μου λένε. "Ζεις σε δημοκρατία..." μου λένε. Ελευθερία είναι, τί; Να μπορώ να πάρω μια πλάσμα τηλεόραση για να βλέπω μπάλα; Ελευθερία είναι, τι; Να μπορώ να επιλέξω σε ποιο διαμέρισμα μπορώ να μείνω και τι μάρκα υπολογιστή να αγοράσω; Καταναλωτική ελευθερία ίσον ελευθερία, ή απλά φιλελευθερισμός;...
Και δημοκρατία είναι, τι; Να μου αρπαζουν τα λεφτά οι πολιτικοί και τα κόμματα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν μπορώ να τους ασκήσω ούτε καν δίωξη; Να παραγράφουν τα αίσχη τους; Να βολευτούν τα παιδιά τους με δικά μου λεφτά σε κόμματα και υπηρεσίες δημοσίου; Να μου επιβάλλουν τι θα ψηφίσω μέσω της πλύσης εγκεφάλου των ΜΜΕ, που πετσοκόβουν, που αμέσως υποβαθμίζουν όποια άποψη είναι εκτός γραμμής; Να νιώθουν τα κομματόσκυλα ηδονή από τις μίζες διαπλεκομένων επιχειρηματιών όταν εγώ κι εσύ πέφτουμε όλο και πιο κάτω, ενώ αυτοί ανεβαίνουν αρπάζοντας κάτω από τη μύτη σου, με ψηφοφορική εξουσιοδότηση σου και την κοινωνική αδιαφορία σου, τα χρήματα των παιδιών σου για να σπουδάζουν τα δικά τους στο Χάρβαρντ;
...Πριν μερικά χρόνια αν η αστυνομία κυκλοφορούσεμε τέτοια πυκνότητα στους δρόμους, όπως εδώ και λίγες μέρες, όλοι θα μιλούσαν για ασφυκτική αστυνομοκρατία. Σήμερα, όλοι νιώθουν ασφάλεια. Όλοι το βλέπουν με καλό μάτι. Μας προφυλάσσουν, λέει. Από τι; Από τον Αλβανό και τον Νιγηριανό; Από τον κάθε τρομοκράτη; Ή από τον ίδιο μας τον θυμό μας... προφυλάσσουν σε αυτό το ελεύθερο και δημοκρατικό καθεστώς;
"Να παντρευτείς να κάνεις παιδάκια...". Από μωρό το ακούω. Τι να σου πούνε οι περισσότεροι σήμερα; Δεν μπορώ ρε. Αυτό θα σου πούνε. Δεν βγαίνω στα λεφτά μου για να παντρευτώ, ούτε για να κάνω παιδάκια. Και αν βγαίνω τώρα, δεν έβγαινα χθες, ούτε ξέρω αν θα βγαίνω αύριο. Ούτε εγγυώμαι αν θα μπορώ να τα θρέψω τα όποια κουτσούβελα ή αν θα έχω τον χρόνο να ασχοληθώ μαζί τους πραγματικά. Και που να τα φέρω; Σε μια Ελλάδα παραλογισμού που όλοι θα τους ζητάνε να σκέφτονται λογικά και να πράττουνε τα νόμιμα μέτρα για την κάσα μας;... Και τι να τους κληροδοτήσω; Μια ξεφτίλα κοινωνία, στην οποίαν είμαι κι εγώ βασικός μέτοχός της και παίρνω τα μερίσματα που μου δίνουν κάθε φορά;...
...Βαρέθηκα τις ξελιγωμένες μοντέλες, τον φτηνό χαβαλέ, σιχάθηκα τα δελτία ψευδοειδήσεων, τα πάνελ των πολιτικών που φωνάζουνε κι ασεβούν απέναντι στον συνομιλητή τους, τις λαμογιές, τις Μέρκελ και τους Τρισέ και τους Ομπάμες, την βαβούρα. Δεν θέλω το όνειρο φαλιρισμένων "-ισμών", που από πίσω πίσω πάντα κάτι μου κρύβουν. Το όνειρο ότι θα έχω κάποτε μια αμαξάρα, μια γκομενάρα, μια σπιταρόνα κι όλοι θα μου τραβάνε προσοχές, ενώ ο γείτονάς μου μπορεί να έχει καταντήσει ζητιάνος και τα παιδιά του να μην έχουν αύριο. Ο διπλανός σου είναι ανταγωνιστής σου. Δεν θέλει το καλό σου. Το δικό σου συμφέρον είναι η δική του χασούρα. Άρα ό,τι μπορείς πάρτου το πριν στο πάρει εκείνος. Αυτό δεν μας μάθανε;
...Δεν μου κάνει το όνειρο αυτό, δεν το φτιάξανε για'μένα, δεν με σκέφτηκε κανείς όταν το φτιάχνανε... Δεν θέλω να είμαι ανταγωνιστικός και να έχω επιτυχίες, ούτε με φοβίζουν οι αποτυχίες σε έναν τέτοιο πόλεμο με στημένο σκηνικό ώστε αν χρειαστεί αύριο, τότε εγώ να φάω εσένα, κι εσύ να φας εμένα το ίδιο ξεδιάντροπα.
Τι θα κάνουμε τώρα; Τίποτα δεν θα κάνουμε. Δεν νιώθουμε ότι γίνονται αυτά για εμάς. Τα βλέπουμε στην τηλεόραση κι έχουμε την ψευδαίσθηση ότι αφορούν κάποιους άλλους. Κοιτάζαμε τους Αργεντίνους όταν πτωχεύαμε και λέγαμε "βρε τους φουκαράδες". Σήμερα οι Αργεντίνοι βλέπουν εμάς και λένε τα ίδια. Τρώγαμε σάντουιτς και πίναμε μπύρα στον καναπέ βλέποντας το "σοκ και δέος" του Ράμσφελντ στο Ιράκ. Τώρα κάποιοι άλλοι βλέπουν εμάς, μασώντας σνακ στην πολυθρόνα τους. Κι εμείς το ίδιο κάνουμε. Βλέπουμε τηλεόραση για να... μάθουμε τι γίνεται, όπως κοιτάμε ένα ματς, μια ταινία, ένα σόου. Κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει τι συμβαίνει στον ίδιον και τι συμβαίνει στον άλλον. "Θα ξεσηκωθούμε", λένε κάποιοι. Εναντίον ποιου; Με ποιον θα τα βάλεις; Με τους άλλους που είναι πολιτικοί ή συνδικαλιστές ή ξένα συμφέροντα ή μήπως καλύτερα με τον εαυτό σου πρώτα και ύστερα με όλους τους άλλους; Τι θέλουμε τελικά; Επιστροφή στον παλιό μας κόσμο του χαβαλέ ή να κάνουμε ένα βήμα εμπρός;
Δες το παζλ. Ζούμε σε έναν μεσαίωνα. Στον χειρότερο μεσαίωνα από τον προηγούμενο. Έχασες την μουσική σου, τα βιβλία σου, το πνεύμα σου, την σκέψη σου, την ενέργειά σου, τον αυθορμητισμό σου. Τίποτα δεν έχεις. Όλα σου τα ρούφηξαν κι εσύ απλά άνοιγες την κάνουλα μέχρι να σου πάρουν και την τελευταία σταγόνα. Έμεινες ορφανός από ουσία. Τώρα που την χρειάζεσαι την ουσία για να σε βοηθήσει να βγεις από το σοκ, δεν την έχεις...
...Κι απέμεινες να κοιτάς σαν κομπιούτερ τους αριθμούς, τους δείκτες, τα συμφέροντα... Ό,τι είναι μετρήσιμο, έχει αξία. Έτσι, ε; Έτσι δεν μας μάθανε; Η αξία στην εμπορική αξία. Μόνο αυτό μετράει. Δεν μετράει αν η Αφρική πεθαίνει από την πείνα. Η Αφρική ας πεθάνει, εμείς να μην πεθάνουμε. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε πόσο κοντά είναι η Αφρική στο Δυτικό όνειρο... Και πόσο εύκολο είναι το όνειρο να γίνει εφιάλτης...
...Τι είναι η οικονομική κρίση; Είναι η πρόοδος του σύγχρονου πολιτισμού. Μέσα από την κρίση θα έρθει η άνοδος. Και μέσα από την άνοδο θα έρθει, αναπόφευκτα, η ύφεση. Είναι νόμος αυτός στην καπιταλιστική θεώρηση. Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Κι ό,τι κατεβαίνει, ανεβαίνει. Όποιος τρώει, αφοδεύει. Κι όποιος αφοδεύει, μετά ξαναπεινάει και τρώει.
Η Δύση δεν καταλαβαίνει πως το ψεύτικο αμερικανικό όνειρο που πούλησε στον κόσμο είχε μια διάρκεια 100 χρόνων. Τόσο άντεξε το δόλωμα του συγκεκριμένου συστήματος... Και τώρα όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει όνειρο. Ποτέ δεν υπήρξε... Κι όπως άλλοι ήταν στη θέση μας μέχρι τώρα, έτσι κι άυριο θα έρθουν στη θέση μας άλλοι.. Μπήκαμε σε πηγάδι χωρίς πάτο. Ένα πηγάδι κλάψας και υποκρισίας. Και δεν θέλω να με σώσει κανένας "-ισμός", ίδιος ή καινούριος, κανένας "άλλος" που θα σκεφτεί το δικό μου καλό. Θέλω απλά να ξαναθυμηθώ πως είναι να είσαι αυθόρμητος πραγματικά. Πως είναι να χαίρεσαι με τα λίγα και τα απλά, τα διαχρονικά κι αιώνια..., όχι με τα πολύπλοκα των άλλων. Όποιος πήγε να με σώσει από οτιδήποτε και οποτεδήποτε, ήταν μια μαριονέττα που μου έσφιξε πιο πολύ τη θηλιά στον λαιμό... Δεν μου προσέφερε φως στο τούνελ. Δόλωμα έβαλε στη φάκα... Αυτά. Και συγγνώμη για μια ακόμη φορά. Απλά ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου.
4-5-2010

5-5-2010

6-5-2010

Ως έχω ξαναπεί, όσοι δεν διαβάζετε Φίλαθλο δεν ξέρετε τι χάνετε.
Να δεις που το'χω βάλει...
Είν'των άλλων,
Ο θαυμαστός (νεο)Έλληνας,
Φίλαθλος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

