Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μεγάλα Λόγια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μεγάλα Λόγια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014

Καλή χρονιά λοιπόν.

Θέλει, λέει, να'ναι λεύτερος. Σκοτώστε τον!
(Καζαντζάκης, Αδερδοφάδες)

Στοχάσου και αρκεί.
(Αγνώστου, Ελληνική Νομαρχία)

Καλά μυαλά σε όλους.
(Άδης, ο Άρχων του Κάτω Κόσμου)

Δευτέρα 22 Ιουλίου 2013

Ο Ραγιάς...

...Γιατί ραγιάς δεν είναι απλά ένας σκλάβος. Είναι ένας σκλάβος που λέει τον αφέντη του πολυχρονεμένο. Η διαφορά είναι μεγάλη. Ο ραγιάς δεν θέλει να αντισταθεί. Βλέπει τον εαυτό του ως κατώτερο και τον αφέντη ως απαραβίαστο...

Από το τεράστιο Ηλία Μπαζίνα, από κείμενό του στον Φίλαθλο με ημερομηνία 16/6/99.
Για τον φίλο μου τον polse που ξέρω ότι μοιραζόμαστε τον ίδιον θαυμασμό για τον γίγαντα Λιάκο.

Επίσης θέλω να παραθέσω και ένα (ακόμη) διαχρονικό ποίημα του μέγιστου Γεωργίου Σουρή, τον Ρωμηό...


Στον καφενέ απ'έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
τού ήλιου τίς ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,
κανέναν δεν κυττάζω, κανέναν δεν ψηφώ.

Σε μιά καρέκλα τόνα ποδάρι μου τεντώνω,
το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
αφίνω το καπέλλο, και αρχινώ με τόνο
τούς υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί ουρανός! τί φύσις!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές,
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τίς βρίσκω μεγάλες και σοφές.

Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω
και στρίβω το μουστάκι μ' αγέρωχο πολύ,
και μέσα στο θυμό μου κατά διαβόλου στέλλω
τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νούν στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ...
Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,
κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τίς πω.

Στον καφετζή ξεσπάνω...φωτιά και κείνος παίρνει.
Αμέσως άνω κάτω τού κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,
και τέλος δεν πληρώνω...δεκάρα τον καφέ!"


Διότι πάντα ραγιάς θα είσαι μαλάκα Έλληνα... Πάντα...
Και θα τα αξίζεις μέχρι την τελευταία σταγόνα τα χειρότερα (της σωτηρίας) που έρχονται...

Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009

Για τον φίλο μου τον Σπίθα...

Με νού και τέχνη σ'έφερα εδώ πάνω
τον πόθο σου οδηγό να πάρεις τώρα
απ'τα τραχιά, στενά δρομάκια εβγήκες.
Τήρα τον ήλιο απά στο μέτωπό σου
(Δάντης, Θεία Κωμωδία-Καθαρτήριο)

ήθος ανθρώπω δαίμων
(το ήθος είναι για τον άνθρωπο ο δαίμων του)
(Ηράκλειτος, απ.119)

Αυτό είναι από τα μεγάλα μυστικά της ζωής, να θεραπεύεις την ψυχή με τις αισθήσεις και τις αισθήσεις με την ψυχή.
(Ο. Ουάιλντ, Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέη)

Κυριακή 26 Απριλίου 2009

Άνευ σχολιασμού

Μη σε απασχολεί τι τρως και πίνεις, αλλά με ποιους τρως και πίνεις

Στη θεωρητική συζήτηση κερδισμένος βγαίνει ο ηττημένος εφ'όσον κάτι έμαθε παραπάνω
(Επίκουρος)

Σάββατο 25 Απριλίου 2009

Τίποτα

δεν υποκινεί τόσο τις αγαθές προθέσεις όσο το χρήμα...
(Ουμπέρτο Έκο, Το νησί της προηγούμενης μέρα)

Εδώ δεν πρέπει ποτέ να κάνει κανείς το κοσμικό του ντεμπούτο με ένα σκάνδαλο. τα σκάνδαλα πρέπει να τα φυλάει για αργότερα, για να δίνουν κάποιο ενδιαφέρον στα γεράματά του.
(Όσκαρ Ουάιλντ, Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέη)

Μπείτε βαθιά μες στης ζωής τα μυστικά
που άπαντες τα ζουν μα λίγοι τα γνωρίζουν
(Γκαίτε, Φάουστ)

Μα να, η συνείδησή μου με γκαρδιώνει
συντρόφισσα καλή, που αυτή μας σώζει
με της αγνότητάς της την ασπίδα
(Δάντης, Θεία Κωμωδία)

Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2008

"Υπάρχουν πολλά πράγματα

που θα θέλαμε να ξεφορτωθούμε αν δεν φοβόμασταν ότι θα τα'παιρναν άλλοι"...

(Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέη)

Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου 2008

Και μια ωραία ατάκα

από ένα βιβλίο (εκ των αγαπημένων μου) που (ξανα)διάβαζα πρόσφατα (Παίζει ο θεός ζάρια;, του Ίαν Στιούαρτ).

"Ξεκινήσαμε χωρίς να καταλαβαίνουμε τον Υπερίωνα, τώρα δεν καταλαβαίνουμε ούτε την εξίσωση 2x^2-1. Για τα μαθηματικά αυτό συνιστά συγκλονιστική πρόοδο."

Μην την προσπεράσετε γρήγορα αυτήν την κουβέντα. Έχει τεράστιο νόημα και δεν απευθύνεται μόνο σε μαθηματικούς...

Σημειώσεις: ο Υπερίων είναι δορυφόρος του Κρόνου που ακολουθεί χαοτική τροχιά, η οποία εκφράζεται από την προαναφερθείσα (απλούστατη) εξίσωση (στην οποίαν ο αστερίσκος υποδηλώνει ύψωση σε δύναμη, δηλαδή δύο-χι-τετράγωνο).

Πέμπτη 22 Μαΐου 2008

Faust

Τόλμα τις πύλες ν'ανοίξεις με ορμή,
που τις κοιτά κανείς μα δεν τις πλησιάζει,
ήρθε η ώρα να δείξεις με πυγμή,
πως ο άνθρωπος μπροστά στο θείο δε δειλιάζει.
Μην τρέμεις μπροστά στην σκοτεινή σπηλιά,
που σε κατάρα μετατρέπει την κάθε φαντασία,
μα να περνάς χωρίς να δίνεις σημασία,
από το στόμιο που ξερνά της κόλασης φωτιά -
με διαύγεια το βήμα να τολμήσεις
έστω και στο Μηδέν αν τερματίσεις.
(Φάουστ, 710-719)

Ανάλαφροι θα σηκωθούμε χωρίς καθυστερήσεις
σε συγχαίρω που αποφάσισες να ζήσεις.
(Μεφιστοφελής, 2071-2072)

Πράγματι, ο θεός δεν το επέτρεψε όμως ο Φάουστους το έκανε.
(Φάουστους, ε' πράξη, σκηνή β')

Τρίτη 25 Μαρτίου 2008

Άσχημο πράγμα

ο μαλάκας με άποψη, συνηθίζει να λέει ένας φίλος μου. Πόσο δίκιο έχει τελικά...

Παρασκευή 7 Μαρτίου 2008

Τελικά ο σύγχρονος πολιτισμός

είναι μακράν το μεγαλύτερο ανθρώπινο δημιούργημα στην ιστορία.
Αρκεί να μην κοπεί το ρεύμα φυσικά.

Να δώσουμε και λίγη μουσική υπόκρουση, με ένα εκ των αγαπημένων μου ασμάτων. Full Moon's Eyes από τους Βέλγους Ostrogoth. Δεν κολλάει πουθενά, αλλά μ'αρέσει πάντα! :)

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2008

Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος

Σαν σήμερα πριν από 187 χρόνια ο αφορισμένος από το τότε παπαδαριό Αλέξανδρος Υψηλάντης έβγαλε την παρακάτω "ανακοίνωση". Δεν έχω κάτι να προσθέσω (εκτός ίσως από το ότι ξεχνάμε).

Η ώρα ήλθεν, ω Άνδρες Έλληνες! Πρό πολλού οι λαοί της Ευρώπης, πολεμούντες υπέρ των ιδίων Δικαιωμάτων και ελευθερίας αυτών, μας επροσκάλουν εις μίμησιν, αυτοί, καίτοι οπωσούν ελεύθεροι, επροσπάθησαν όλαις δυνάμεσι να αυξήσωσι την ελευθερίαν, και δι’ αυτής πάσαν αυτών την Ευδαιμονίαν.
Οι αδελφοί μας και φίλοι είναι πανταχού έτοιμοι, οι Σέρβοι, οι Σουλιώται, και όλη η Ηπειρος, οπλοφορούντες μας περιμένωσιν· ας ενωθώμεν λοιπόν με Ενθουσιασμόν! η Πατρίς μάς προσκαλεί!
Η Ευρώπη, προσηλώνουσα τους οφθαλμούς της εις ημάς, απορεί διά την ακινησίαν μας, ας αντηχήσωσι λοιπόν όλα τα Όρη τής Ελλάδος από τον Ήχον τής πολεμικής μας Σάλπιγγος, και αι κοιλάδες από την τρομεράν κλαγγήν των Αρμάτων μας. Η Ευρώπη θέλει θαυμάση τας ανδραγαθίας μας, οι δε τύραννοι ημών τρέμοντες και ωχροί θέλουσι φύγει απ’ έμπροσθέν μας.
Οι φωτισμένοι λαοί της Ευρώπης ενασχολούνται εις την αποκατάστασιν της ιδίας ευδαιμονίας· και πλήρεις ευγνωμοσύνης διά τας προς αυτούς των Προπατόρων μας ευεργεσίας, επιθυμούσι την ελευθερίαν της Ελλάδος.
Ημείς, φαινόμενοι άξιοι της προπατορικής αρετής και του παρόντος αιώνος, είμεθα Εύελπεις, να επιτύχωμεν την υπεράσπισιν αυτών και βοήθειαν· πολλοί εκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν έλθη, διά να συναγωνισθώσι με ημάς. Κινηθήτε, ω φίλοι, και θέλετε ιδή μίαν Κραταιάν δύναμιν να υπερασπισθή τα δίκαιά μας! Θέλετε ιδή και εξ αυτών των εχθρών μας πολλούς, οίτινες, παρακινούμενοι από την δικαίαν μας αιτίαν, να στρέψωσι τα Νώτα προς τον εχθρόν και να ενωθώσι με ημάς· ας παρρησιασθώσι με ειλικρινές φρόνημα, η Πατρίς θέλει τους εγκολπωθή! Ποίος λοιπόν εμποδίζει τους ανδρικούς σας Βραχίονας; ο άνανδρος εχθρός μας είναι ασθενής και αδύνατος. Οι στρατηγοί μας έμπειροι και όλοι οι ομογενείς γέμουσιν ενθουσιασμού! ενωθήτε λοιπόν, ω ανδρείοι και μεγαλόψυχοι Έλληνες! ας σχηματισθώσι φάλαγκες εθνικαί, ας εμφανισθώσι Πατριωτικαί λεγεώνες, και θέλετε ιδή τους παλαιούς εκείνους Κολοσσούς του δεσποτισμού να πέσωσιν εξ ιδίων, απέναντι των θριαμβευτικών μας Σημαίων! Εις την φωνήν της Σάλπιγκός μας όλα τα παράλια του Ιωνίου και Αιγέου πελάγους θέλουσιν αντηχήση· τα Ελληνικά πλοία, τα οποία εν καιρώ ειρήνης ήξεραν να εμπορεύωνται, και να πολεμώσι, θέλουσι σπείρη εις όλους τους λιμένας του τυράννου με το πυρ και την μάχαιραν, την φρίκην και τον θάνατον...
Ποία ελληνική ψυχή θέλει αδιαφορήση εις την πρόσκλησιν της Πατρίδος; Εις την Ρώμην ένας του Καίσαρος φίλος σείων την αιματομένην χλαμύδα του τυράννου εγείρει τον λαόν. Tι θέλετε κάμη Σεις ω Έλληνες, προς τους οποίους η Πατρίς γυμνή δεικνύει μεν τας πληγάς της και με διακεκομμένην φωνήν επικαλείται την βοήθειαν των τέκνων της; Η θεία πρόνοια, ω φίλοι Συμπατριώται, ευσπλαγχνισθείσα πλέον τας δυστυχίας μας ηυδόκησεν ούτω τα πράγματα, ώστε με μικρόν κόπον θέλομεν απολαύση με την ελευθερίαν πάσαν ευδαιμονίαν. Αν λοιπόν από αξιόμεμπον αβελτηρίαν αδιαφορήσωμεν, ο τύραννος γενόμενος αγριώτερος θέλει πολλαπλασιάση τα δεινά μας, και θέλομεν καταντήση διά παντός το δυστυχέστερον πάντων των εθνών.
Στρέψατε τους οφθαλμούς σας, ω Συμπατριώται, και ίδετε την ελεεινήν μας κατάστασιν! ίδετε εδώ τους Ναούς καταπατημένους! εκεί τα τέκνα μας αρπαζόμενα διά χρήσιν αναιδεστάτην της αναιδούς φιληδονίας των βαρβάρων τυράννων μας! τους οίκους μας γεγυμνωμένους, τον αγρούς μας λεηλατισμένους και ημάς αυτούς ελεεινά ανδράποδα!
Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον τούτον Ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον να υψώσωμεν το σημείον, δι’ ου πάντοτε νικώμεν! λέγω τον Σταυρόν, και ούτω να εκδικήσωμεν την Πατρίδα, και την Ορθόδοξον ημών Πίστιν από την ασεβή των ασε-βών Καταφρόνησιν.
Μεταξύ ημών ευγενέστερος είναι, όστις ανδρειοτέρως υπερασπισθή τα δίκαια της Πατρίδος, και ωφελιμοτέρως την δουλεύση. Το έθνος συναθροιζόμενον θέλει εκλέξη τους Δημογέροντάς του, και εις την ύψιστον ταύτην Βουλήν θέλουσιν υπείκει όλαι μας αι πράξεις...
Ας κινηθώμεν λοιπόν μέ εν κοινόν φρόνιμα, oι πλούσιοι ας καταβάλωσιν μέρος της ιδίας περιουσίας, oι ιερoί ποιμένες ας εμψυχώσωσι τον λαόν με το ίδιόν των παράδειγμα, και oι πεπαιδευμένοι ας συμβουλεύσωσιν τα ωφέλιμα. Oι δε εν ξέναις αυλαίς υπουργούντες στρατιωτικοί και πολιτικοί ομογενείς, αποδίδοντες τας ευχαριστίας εις ην έκαστος υπουργεί δύναμιν, ας ορμήσωσιν όλοι εις το ανοιγόμενον ήδη μέγα και λαμπρόν στάδιον, και ας συνεισφέρωσιν εις την πατρίδα τον χρεωστούμενον φόρον, και ως γενναίoι ας ενοπλισθώμεν όλοι άνευ αναβολής καιρού με το ακαταμάχητον όπλον της ανδρείας και υπό-σχομαι εντός ολίγου την νίκην και μετ' αυτήν παν αγαθόν. Πoίoι μισθωτοί και χαύνοι δούλοι τολμούν να αντιπαραταχθώσιν απέναντι λαού, πολεμούντος υπέρ της ιδίας ανεξαρτησίας; Μάρτυρες oι Ηρωικοί αγώνες των προπατόρων μας· Μάρτυς η lσπανία, ήτις πρώτη και μόνη κατετρόπωσε τας αηττήτους φάλα-γκας ενός τυράννου.
Με την Ένωσιν, ω Συμπολίται, με το προς την ιεράν Θρησκείαν Σέβας, με την προς τους Νόμους και τους Στρατηγούς υποταγήν, με την ευτολμίαν και σταθηρότητα, η νίκη μας είναι βεβαία και αναπόφευ-κτος, αυτή θέλει στεφανώση μέ δάφνας αειθαλείς τους Ηρωικούς αγώνας μας, αυτή με χαρακτήρας ανεξαλείπτους θέλει χαράξη τα ονόματα ημών εις τον ναόν της αθανασίας, διά το παράδειγμα των επερχομένων γενεών. Η Πατρίς θέλει ανταμείψη τα ευπειθή και γνήσιά της τέκνα με τα βραβεία της δόξης και τιμής· τα δε απειθή και κωφεύοντα εις την τωρινήν της πρόσκλησιν, θέλει αποκηρύξη ως νόθα και Ασιανά σπέρματα, και θέλει παραδώση τα ονόματά των, ως άλλων προδότων, εις τον αναθεματισμόν και κατάραν των μεταγενεστέρων.
Ας καλέσωμεν λοιπόν εκ νέου, ω Ανδρείοι και μεγαλόψυχοι Έλληνες, την ελευθερίαν εις την κλασικήν γην της Ελλάδος! Ας συγκροτήσωμεν μάχην μεταξύ του Μαραθώνος και των Θερμοπυλών! Ας πολεμήσωμεν εις τους τάφους των Πατέρων μας, οι οποίοι, διά να μάς αφήσωσιν ελευθέρους, επολέμησαν και απέθανον εκεί! Το αίμα των τυράννων είναι δεκτόν εις την σκιάν τον Επαμεινώνδου Θηβαίου, και του Αθηναίου Θρασυβούλου, οίτινες κατετρόπωσαν τους τριάκοντα τυράννους, εις εκείνας του Αρμοδίου και Αριστογείτωνος, οι οποίοι συνέτριψαν τον Πεισιστρατικόν ζυγόν, εις εκείνην του Τιμολέοντος, όστις απεκατέστησε την ελευθερίαν εις την Κόρινθον και τας Συρακούσας, μάλιστα εις εκείνας τον Μιλτιάδου και Θεμιστοκλέους, του Λεωνίδου και των τριακοσίων, οίτινες κατέκοψαν τοσάκις τους αναριθμήτους στρατούς των βαρβάρων Περσών, των οποίων τους βαρβαροτέρους και ανανδροτέρους απογόνους πρόκειται εις ημάς σήμερον, με πολλά μικρόν κόπον, να εξαφανίσωμεν εξ ολοκλήρου.
Εις τα όπλα λοιπόν φίλοι η Πατρίς Μάς Προσκαλεί!

Αλέξανδρος Υψηλάντης
Την 24ην Φεβρουαρίου 1821, Εις το γενικόν στρατόπεδον του Ιασίου


Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2008

Η πληρωμή...

Διότι αγαπητοί μου αναγνώσται δεν πληρώνεσθε δια να σκέπτεσθε.
Τα ΜΜΕ πληρώνονται για να το κάνουν για εσάς!

Από ένα εξ-αιρετικό κείμενο του polse, το οποίο δεν δίστασα να αντιγράψω επειδή μου άρεσε πολύ... Χώρια ότι έχει και βαθύτατο νόημα...
Τα σ(κ)εύη μου...

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2007

Λευτεριά

στους φυλακισμένους τηλεθεατές...

Έγραφε ο τοίχος προχθές που πέρασα. Έχω ξαναπεί: μπορεί η αναρχία να με βρίσκει αντίθετο (εξάλλου ο Πλάτων έλεγε ότι είναι ο εχθρός της Δημοκρατίας), όμως το τρίπτυχο αναρχικός-σπρέυ-τοίχος πάντοτε μου άρεσε... :) )

Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2007

Τέχνη

Το σπαθί δεν έχει κατασκευασθεί για να χρησιμοποιείται με το στόμα.
(Το εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός)

Λέω τις αυριανές αλήθειες.
Προτιμώ τα λάθη του σήμερα, απάντησε εκείνη.
(Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέη)

Γιέ μου, κρένει,
Κουνήσου πια, τι ο χρόνος που μας δόθη
Καλύτερα να ξοδεφτεί πρεπό ‘ναι.
(Θεία Κωμωδία, Καθαρτήριο)

Προφανές (;)

Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2007

Η ελευθερία άποψης

Και στη συνέχεια του προηγούμενου σχολίου, θα προσθέσω δύο διαχρονικά ρητά:

-Έχουμε ελευθερία λόγου αλλά η άποψή σας δεν μας ενδιαφέρει
και πάνω απ'όλα
-Είσαι ελεύθερος να λες αυτό που εγώ πιστεύω.

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2007

Εν οίδα

Όσοι νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα ενοχλούν εμάς που πραγματικά τα ξέρουμε.
(είχε πει κάποτε ένας (φ)ίλος μου).

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2007

Ο Ηλίθιος

Αν ο ηλίθιος μπορούσε να γνωρίζει ότι είναι ηλίθιος, τότε δεν θα ήταν ηλίθιος.
Συμπέρασμα: μη διαφωνείς ποτέ με έναν ηλίθιο, ο κόσμος δεν θα καταλάβει τη διαφορά.

Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2007

Κι εσείς...

...., ρώτησα με παιδιάστικο θράσος, δεν κάνετε ποτέ λάθη;
Συχνά, απάντησε. Όμως αντί να σκέπτομαι ένα μόνο, φαντάζομαι πολλά, κι έτσι δεν γίνομαι σκλάβος κανενός.

Ουμπέρτο Έκο, Το Όνομα του Ρόδου.



Διότι από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Και το να κάνεις λάθη τα οποία έχεις τη δύναμη να αναγνωρίζεις, δείχνει το ανθρώπινο μεγαλείο.

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2007

Σε κάποιον τοίχο

το'χε πάρει κάποτε το μάτι μου:
"Η τηλεόραση είναι μαγική: παίρνει μηδενικά και τα κάνει νούμερα..."

Ουδέν σχόλιον.

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2007

Ο μεγάλος πατέρας των Ελλήνων

(προσοχή: ουδεμία σχέση με τον... μεγάλο αδελφό).

Ομιλώ για τον Ηράκλειτο, αυτόν τον μέγιστο φιλόσοφο, για τον οποίον ο Σωκράτης (όχι ο Κόκκαλης) είχε πει κάποτε πως "όσα κατάλαβα ήταν σημαντικά, το ίδιο νομίζω κι όσα δεν κατάλαβα όμως". Ο αποκαλούμενος και σκοτεινός, όχι επειδή συνήθιζε να κυκλοφορεί μέσα στη τη νύχτα, ούτε επειδή ήταν δυσνόητος, αλλά επειδή οι θέσεις του ήταν δυνατόν να προσεγγιστούν από διάφορες οπτικές γωνίες και να επιδέχονται πολλές και διάφορες ερμηνείες.

Βασικά για να κατανοήσει κάπόιος τον Ηράκλειτο απαιτούνται κάποιες "κουβέντες γνωριμίας" αναφορικά με την φιλοσοφία του. Προσωπικά όμως προτιμώ να προσπεράσω αυτό το στάδιο και να περάσω απευθείας στον λόγο του. Εξάλλου μια από τις "μαγείες" της φιλοσοφίας έχει να κάνει με τις ερμηνείες που δίνει ο καθένας.

Ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα, είναι το 53, στο οποίο ο μέγας φιλόσοφος αναφέρει
πόλεμος παντών μέν πατήρ έστι, πάντων δέ βασιλεύς, καί τούς μέν θεούς έδειξε τούς δέ ανθρώπους, τούς μέν δούλους εποίησε τούς δέ ελευθέρους
(ο πόλεμος είναι ο πατέρας και βασιλιάς των πάντων, και άλλους αναδεικνύει θεούς, άλλους δε ανθρώπους, άλλους τους καθιστά δούλους και άλλους ελευθέρους)
(Σ.σ.: την επιείκιά σας για την έλλειψη κανονικών τόνων και πνευμάτων)

Ένα απόσπασμα όπως αυτό μπορεί να προσεγγιστεί από πολλές γωνίες. Αυτολεξεί επί παραδείγματι: ότι μιλάει για τον πόλεμο μεταξύ ανθρώπων, και σε μια τέτοια περίπτωση είναι πολύ προφανείς οι χαρακτηρισμοί. Δεν το κρύβω πως η "κυριολεκτική" ανάλυση του αποσπάσματος δεν με συναρπάζει και ιδιαίτερα (άσε που δεν πρόκειται για φιλοσοφία πλέον).
Το απόσπασμα χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο μιλάει για τον πόλεμο (ότι είναι πατέρας και βασιλιάς των πάντων) και στο δεύτερο, όπου κάνει λόγο για τα αποτελέσματά του.

Ως φυσικός φιλόσοφος ο Ηράκλειτος (όπως και όλοι οι προσωκρατικοί) μάλλον δεν είχε το μυαλό του στην κυριολεξία. Στη φύση τα πάντα είναι ένας πόλεμος, αν το δούμε μεταφορικά. Το ίδιο το σύμπαν μέσα από έναν τεράστιο πόλεμο δυνάμεων γεννήθηκε (η λεγόμενη Μεγάλη Έκρηξη). Οι δυνάμεις στη φύση εναλάσσονται, υπάρχει η δράση και η αντίδραση, η ίδια η ζωή και η επιβίωση (όλων των ζώων αλλά και του ανθρώπου -ποιος είπε ότι ο άνθρωπος δεν είναι κομμάτι της φύσης; άσχετα αν ο ίδιος έχει πειστεί για το αντίθετο...) είναι ένας διαρκής πόλεμος. Ο πόλεμος που αναφέρει ο Ηράκλειτος συνεπώς δεν είναι ο πόλεμος με την κυριολεκτική σημασία που όλοι γνωρίζουμε. Είναι μια έννοια πιο γενική, με μεγαλύτερο περιεχόμενο. Μια χημική αντίδραση είναι ένα είδος πολέμου. Η έκρηξη ενός αστεριού είναι
ένα είδος πολέμου. Ομοίως, η επιβίωση των ειδών και πάει λέγοντας. Τα πάντα εμπεριέχουν έναν πόλεμο. Δυστυχώς, ο άνθρωπος βέβαια τον εμπεριέχει και στην χειρότερη μορφή του...

Ο πόλεμος του Ηρακλείτου έχει να κάνει με την αέναη προσπάθεια. Όπως λοιπόν γνωρίζουμε ότι τα καλά κόποις κτώνται, έτσι έρχεται κι ο πρώτος διαχωρισμός, το πρώτο ζεύγος αντιθέτων: θεός-άνθρωπος. Η "κατηγοριοποίηση" έχει να κάνει ξεκάθαρα με το μέγεθος της επιτυχίας ή της αποτυχίας. Το δεύτερο ζεύγος αντιθέτων όμως έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον κατ' εμέ: ελεύθερος-δούλος. Εδώ είναι προφανές πως μιλάμε μόνο για ανθρώπους. Το πως θα χειριστεί λοιπόν ο καθένας την υπόθεσή του θα έχει και το αντίστοιχο αποτέλεσμα, θα καθορίσει την υπόλοιπη πορεία του.

Επειδή η φιλοσοφία είχε ως στόχο τη βελτίωση της ζωής, έτσι κι εγώ αρέσκομαι να τα συνδυάζω όλα με τη ζωή (δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο άλλωστε, όσο κι αν ισχυριζόμαστε για πλάκα πως η ζωή είν'ωραία αλλά τα'χει μ'άλλον!). Καλώς ή κακώς ζούμε σε μιαν εποχή όπου η μετριότητα και η απάθεια θεωρούνται ύψιστες αρετές. Βλέπουμε παντού κόσμο σαλταρισμένο που δεν μπορεί ν'αντέξει τους ρυθμούς της εποχής μας, βλέπουμε άλλους να αφήνονται στα φτερά της μιζέριας τους (η οποία είναι εθιστικότατη, είναι γεγονός), βλέπουμε κακομοιριά, καταστροφή, μεμψιμοιρία, απαξίωση, εγκατάλειψη.
Κοινώς βλέπουμε κόσμο και κοσμάκη να παραδίδει τα όπλα, να αφήνεται στο κύμα, στα σημεία των καιρών. Ζούμε και δουλεύουμε γιατί; Για να πληρώσουμε το κινητό, τις πιστωτικές και να πάμε στα σκυλάδικα; Μήπως είμαστε δούλοι και μάλιστα κατ' επιλογήν και δεν το'χουμε πάρει χαμπάρι;

Η προσπάθεια απαιτεί κόπο κι ο κόπος συνήθως μας κουράζει και μόνο στην σκέψη. Επίσης, απαιτεί κόντρες, ιδρώτα, συχνά φέρνει αποτυχίες. Τι σημαίνει αυτό; Μήπως η ζωή η ίδια δεν είναι πόλεμος; Μήπως ο πόλεμος δεν έχει απώλειες; Πως θα επιτύχουμε όμως τους στόχους μας, όσο απλοί κι αν είναι τούτοι; Πως θα υλοποιήσουμε τα όνειρά μας; Με απάθεια; Με αδιαφορία; Με αποτροπιασμό; Πως;

Πυκνώνουν οι διαμαρτυρίες για τα καμμένα δάση. Δεν βλέπω να πυκνώνουν τα αναδασωμένα σημεία όμως. Γιατί; Μα διότι έχει δει κανείς κάποιον απλό πολίτη να πάρει αυτοβούλως ένα δεντράκι να πάει μόνος του να το φυτεύσει; Από τους φορείς τα περιμένουμε όλα.
Συχνά διάφορες πόλεις πνίγονται από τα σκουπίδια, είδατε όμως κανέναν να τα κρατάει στο σπίτι του μέχρι να λήξει η όποια απεργία; Μπα, δε σφάξανε.
Διαμαρτύρονται όλοι για το νέφος στην Αθήνα, την κίνηση, καθώς και το απάνθρωπον της διαβιώσεως. Πόσοι όμως μετακόμισαν στην περιφέρεια ή έπαψαν να χρησιμοποιούν το αυτοκίνητό τους; Μετρημένοι στα δάχτυλα.
Απαιτήσεις έχουμε όλοι. Οι περισσότεροι όμως αρνούμαστε (σχεδόν δογματικά) να συμβάλουμε στο να τις ικανοποιήσουμε. Γιατί; Διότι δεν έχουμε μάθει να πολεμάμε (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα βέβαια). Έχουμε χάσει το αίσθημα του μαχητή και τα περιμένουμε όλα έτοιμα, από τους άλλους.
Θέλουμε να διεκδικούμε, δεν έχουμε μάθει να το πράττουμε όμως. Θέλουμε να ονειρευόμαστε κάτι καλύτερο, δεν επιθυμούμε να κουνήσουμε το δακτυλάκι μας. Είμαστε δέσμιοι των παθών μας (ηλίθια ως επί τω πλείστω), δουλεύουμε για ν'αποπληρώνουμε τις τράπεζες, για να πουλάμε μούρη στις πίστες, να πληρώνουμε για πράγματα που δεν χρειαζόμαστε.
Γι'αυτό και δεν μπορούμε να χαρούμε τη ζωή μας. Γι'αυτό και δεν είμαστε ελεύθεροι, όσο κι αν προπαγανδίζουμε το αντίθετο. Δούλοι είμαστε, κι όσο δεν προσπαθούμε, έτσι θα παραμείνουμε.
Χμ, όσο για το "θεούς", ούτε λόγος να γίνεται... Αστεία πράγματα...