Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Metal και ξερό ψωμί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Metal και ξερό ψωμί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017

Γεια σου ρε Αλέκο...

Τα νέα χθες δεν ήταν καλά.
Μια μυστηρια πλην ανησυχητική ανάρτηση του Νικόλα των Convixion στο φεηστσιμβούκιο χτύπησε συναγερμούς. Εντός λίγων λεπτών μας είχε εκμυστηρευτεί το άσχημο μαντάτο: ο Πολωνός δεν ήταν πια ανάμεσά μας...
Σοκ, ρε διάολε...

Ο Αλέκος ήταν ίσως η χαρακτηριστικότερη φιγούρα όλων των συναυλιών. Πάντα στην πρώτη γραμμή, σχεδόν πάντα σε όλες, πάντα με την αγριοφωνάρα του ανάμεσα στα τραγούδια να πετάει ατάκες και να λυνόμαστε στα γέλια.

Δυστυχώς δεν θα τον ξανακούσουμε, ούτε θα τον ξαναδούμε.
Θυμάμαι τότε στου Γρηγόρη που ήμασταν σε διπλανά ραφάκια και κοιτάζαμε δίσκους, εγώ στο Ε κι εκείνος στο Α. Μόλις εμφανίστηκε ο δεύτερος των EXE και τον βούτηξα λαίμαργα, κόντεψε να πέσει πάνω μου: "Αυτόν τον έψαχνα, ευχαριστώ"
"Ρε ουρτ από 'δώ, αγοράστηκε και δεν πωλείται" του ανταπάντησα έχοντάς τον σχεδόν στην πλάτη μου σκαρφαλωμένο. Αυθόρμητος και αυθεντικός ο Αλέκος, όπως πολλά άλλα παιδιά στον χώρο μας.
Τον θυμάμαι στις συναυλίες με το μπουκαλάκι νερό (εναμισάλιτρο). "Καλά ρε, δεν έχει νερό στο μαγαζί;" τον ρώταγα. "Ούζο είναι ρε μαλάκα" μου έλεγε...! Ανέρωτο έτσι; Γι'αυτό φαινόταν σα νερό.

Σε κάθε συναυλία τα λέγαμε με τον Αλέκο. Άλλωστε λίγο, άλλωστε περισσότερο, για πολλά θέματα. Μπορεί να ακουστεί τετριμμένο σε κάποιους αλλά τις συναυλίες μας γνωρίζεις πολύ αξιόλογα άτομα και χαίρομαι που ξέρω αρκετά τέτοια.  
Ανέκαθεν ήμουν πεπεισμένος ότι άκουγε όλα τα φάσματα του μέταλ απλώς και μόνο επειδή ήταν μέταλ. Για τον ίδιον λόγο ερχόταν σχεδόν σε όλες τις συναυλίες κιόλας. Εξάλλου κάποια στιγμή μου είχε εκμυστηρευτεί ότι "πλέον μόνο στο hardcore βρίσκω αυτά που θέλω" και ναι, καλά το καταλάβατε, γούσταρε το τζέρτζελο με τα mosh pit, τα σχεδόν αιματηρά stage dive και το απίστευτο ξυλίκι στις πρώτες γραμμές. 

Δυστυχώς όμως ο Αλέκος δεν θα ξαναβρεθεί στην πρώτη γραμμή. Τουλάχιστον όχι διά ζώσης.
42 χρονών γαμώτο και τον πρόδωσε η καρδιά του.
Δεν θα πω να είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.
Βαρύ πρέπει να είναι, όσο και το μέταλ που άκουγε.
Με πήραν τα ζουμιά γαμώ τον σταυρό μου.

Τρίτη 26 Απριλίου 2016

Ένα δώρο σχεδόν πασχαλινό...

Μιας και βρισκόμαστε σε άγιες μέρες, είπα κι εγώ να ανεβάσω ένα κειμενάκι στο πνεύμα των ημερώνε να'ούμ, μεταξύ άλλων και για να μου φύγουν και τα νεύρα τε και οι ζοχάδες για το ρουφιάνεμα που έφαγα στον λογαριασμό μου στο φεηστσιμβούκιον επειδή δεν άρεσαν κάποια πράγματα που έγραφα, με αποτέλεσμα ο εν λόγω λογαριασμός να βρίσκεται κάπου στο υπερπέραν αυτήν την στιγμή (αλλά σε ξέρω πούστη, διότι είσαι και εντελώς μαλάκας μεταξύ άλλων... Διότι το πρόβλημα εντελώς μαλάκα δεν είναι να ξανακάνω άλλον λογαριασμό, που μπορώ πανεύκολα, αλλά το αν μην χάσω πχ τα μηνύματα που έχω. Διότι κατά τα λοιπά τους διαδικτυακούς φίλους τους ξαναβρίσκω, αλλά είπαμε, είσαι τόσο εντελώς μαλάκας...). Τέλος πάντων, όχι τώρα αυτά...

Όταν ανέβηκα εις τα Αθήνας για να παραστώ στο φίλτατον και πολυαναμενόμενον Up the Hammers, με περίμενε ένα εξ-αιρετικό δώρο, το οποίο λίγες ημέρες πριν είχε παραλάβει ο Mad Putcher από τα Entasis Studios του γνωστού και μη εξαιρεταίου... Καππαδόκη, Νίκου Παπακώστα των Convixion (οι οποίοι παρεμπιπτόντως αύριο 27/04/16 στα 15 χρόνια της Eat Metal θα κυκλοφορήσουν επισήμως και τον νέο τους δίσκο -ο οποίος γαμεί, λίαν επιεικώς- στο απίστευτο επετειακό live με τους Iron Cross το οποίο και χάνω, τον σταυρό μου μέσα.... Αλλά μην αρχίσω πάλι...). Το δώρο αυτό βρισκόταν μέσα σε μια σακούλα. Η σακούλα είχε παραδοθεί από ένα εκλεκτό κάθαρμα ως απεδείχθη (για το οποίο ειρήσθω εν παρόδω να πω ότι όταν κάποια στιγμή που μίλησα μαζί του τηλεφωνικώς, νόμιζα ότι μίλαγα σε μια παραλλαγή του εαυτού μου). Από το εν λόγω κάθαρμα είχα αγοράσει το "δώρο". Τώρα θα μου πείτε, το αγόρασες εσύ και ήταν δώρο; Βεβαίως! Κάποιες φορές αόμη και το παράδοξο μπορεί να γίνει πραγματικότητα!

Τέλος πάντων, για να μην πλατειάζω, το δώρο αυτό ήταν αισθησιακά κλεισμένο σε μια σακούλα από κατάστημα αισθησιακών εσωρούχων.


 Τι άλλο να πεις μετά... Κι εκεί που το μυαλό σου σε έχει βάλει να ταξιδεύεις σε μεθυστικές αόρατες τροχιές από θεσπέσια οσμή τζατζικιού την στιγμή που περιμένεις να βγάλεις από μέσα τις ζαρτιέρες των ονείρων σου που πάντοτε περίμενες, ξάφνου ανοίγεις και βγαίνει.... ΑΥΤΟ:



Chainsaw, Hill of Crosses, σε δίσκο και cd...
Δεν ξέρω αν θυμάστε μια συνέντευξή τους που είχα αναδημοσιεύσει πριν από αρκετό καιρό. Ε, λοιπόν από τότε τους έψαχνα επισταμένα. Και για να σας πω την αλήθεια, παρόλο που και τον δίσκο τους είχα βρει για κατέβασμα, αλλά και κάποια ελάχιστα τραγούδια στο γιουτούμπι, είχα βάλει τον εαυτό μου σε τέτοια φάση να γουστάρω που δεν ήθελα να ακούσω τίποτε απ'αυτούς, μέχρι να τους βρω. Ήθελα λίγο το συναίσθημα των παλιών εποχών ρε διάολε! Το κυνήγι, την προσμονή, την κάβλα του αγνώστου! Κάποια στιγμή λοιπόν πέτυχα τον Witchkiller σε μια συναυλία (δεν θυμάμαι που, ειλικρινά). Ο Witchy έκανε τα κονέ και με έφερε σε επαφή με τον Decapitator (το κάθαρμα που λέγαμε), μέσω του οποίου έκανα και την αγορά. Το πρόβλημα (που μου τα έκανε χειρότερα) ήταν το άλλο όμως: όπως πρόσφατα σας έγραφα στο περί προσφυγικού σενδόνι, ήδη είχα μπει σε φάση απομάκρυνσης από τα εγχώρια, με αποτέλεσμα να αναγκαστώ να επιστρατεύσω τον Mad Putcher να παραλάβει το υλικό, το οποίο ο φίλτατος Decapitator είχε μεριμνήσει να αφήσει σχεδόν άμεσα στο "Αρχηγείον". Το πρόβλημα ήταν όμως ότι την σακούλα αυτήν την είχαν... πάρει όλοι, πλην εμού που ήμουν και ο νόμιμος ιδιοκτήτης! Και περίμενα, και περίμενα, και περίμενα μήνες ολόκληρους... μέχρι που την πήρα στα χέρια μου! Και έμεινα μαλάκας!

Όταν έγραφα για την δισκάρα των Sacral Rage κάπου είχα σημειώσει όιτ ετούτο το βλόγι κανονικά δεν είναι για κριτικές, αλλά ο συγκεκριμένος δίσκος ήταν τέτοιος που δεν γινόταν να κάνω κριτική. Λογικά σε κάποιον καιρό θα κάνω κριτική και για την απίστευτη δισκάρα των Convixion. Στο ενδιάμεσο, μου έκατσε κι αυτό εδώ... Και ξανασκέφτομαι ότι αν και από χρόνο δεν έχω ούτε για τίναγμα (ξέρετε τίνος), μάλλον πρέπει να επανενεργοποιήσω το Hellenic Metal... Ας φύγουμε όμως από τις ενδότερες σκέψεις μου κι ας επιστρέψουμε...

Ακούγοντας αυτό το μεγαλούργημα έμεινα με ανοικτό το στόμα. Θα το χαρακτήριζα... υπερthrash... Άνευ υπερβολών. Μιλάμε για ξύλο, όχι αστεία. Το ακόμη πιο ωραίο είναι ότι με κάθε άκουσμα στο οποίο εμβάθαινα όλο και περισσότερο, ο δίσκος αυτός μου άφηνε και μια παραπάνω γεύση, πάντοτε πέριξ του παλαιού, ρομαντικού thrash των μέσων της δεκαετίας του 80, τότε που το καραχυμαδιό ήταν καλό και σε έκανε να προσμένεις το επόμενο ξύλο με ανυπομονησία. Ακριβώς γι'αυτόν τον λόγο ένα από τα πρώτα πράγματα που μου πέρασαν από το μυαλό ήταν και το ότι "γι'αυτό το πράγμα πρέπει να γράψω κάτι"...
Αλλά τι;
Αρχικώς σκέφτηκα να γράψω κάτι για τα τραγούδια. Το τάδε είναι πιο γαμάτο, ενώ το έτσι πιο τεχνικό. Πίπες! Ο δίσκος δεν σου βγάζει κάτι τέτοιο. Ο δίσκος είναι σχεδόν βιασμός: από το εξώφυλλο και την τιτανοτεράστια φωτογραφία του συγκροτήματος, μέχρι το σημειωματάκι, το αμιγώς αντιχριστιανικό ύφος (είπαμε, το κείμενο είναι στο πνεύμα των ημερών!) και τις τρομερές ταχύτητες των κομματιών. Άρα τι να κάτσω να γράψω εγώ, όταν τα λέει όλα μόνος του; Το μόνο που θα γράψω είναι ότι καλό είναι να τον ακούσετε οπωσδήποτε, ιδίως οι λάτρεις του είδους! Και πάντα δυνατά, πάντα με τους στίχους ανοικτούς για να πολλαπλασιάζεται η απόλαυση, ει δυνατόν και με ένα σουβλάκι στο χέρι.

Η συγκεκριμένη φώτο δεν είναι του συγκροτήματος, αλλά ο κύριος στο μέσον, είναι. Μα ειλικρινά, ποιος θα ποζάριζε με τόσο δέος και σεβασμό έχοντας σουβλάκι στο χέρι;!




 Προσωπικά πλέον δεν περιμένω μόνο τον επόμενο δίσκο της μπάντας, αλλά και το επίσημο ραφτό του συγκροτήματος, το οποίο αν όλα πάνε καλά θα έχει μια έκπληξη πάνω του, την οποίαν από την στιγμή που μου την εμπιστεύθηκε ο εμπνευστής, δεν μπορώ να την αποκαλύψω, αλλά σας εγγυώμαι ότι αν τα καταφέρουν να την κάνουν, θα σπάσει τα ταμεία! Από 'κει κι έπειτα, όπως του είπα και από το τηλέφωνο, περιμένω πως και πως να έρθει η ωρα που θα τσουγκρίσουμε τα σουβλάκια μας κι από κοντά!

Thrash ρε φίλε.
Έτσι απλά.

ΥΓ. Ένα Bonus για το feeling...
Συγγνώμη δηλαδή, αλλά αν εγώ κυκλοφορούσα με το απαυτό έξω δεν θα με μάζευαν; Τι αλητείες είναι τούτες; Είναι δηλαδή δυνατόν εκεί που περπατάς να έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα τέτοιο θέαμα;


Κυριακή 20 Μαρτίου 2016

Up the Hammers XI, 26-27 Φεβρουαρίου 2016

Αργήσαμε αλλά τα καταφέραμε και κάλλιο αργά παρά ποτέ (ή και αργότερα) που λέει κι ο θυμόσοφος ελληνικός λαός.
Βασικά, και μόνο που κατάφερα να πάω στο διήμερο φεστιβάλ ήταν θαύμα (έτσι όπως με έχει πάει φέτος). Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι προτιμώ να μην σκέφτομαι πόσο πολύ μου στοίχησε το γεγονός ότι δεν μπόρεσα να είμαι στους Blaspheme την Πέμπτη (οι οποίοι εξ όσων μου διεμήνυσαν όλοι έδωσαν ρέστα), αλλά δυστυχώς όσο κι αν το ήθελα, εκείνη την ημέρα ταξίδευα. Τι να κάνεις όμως, δεν μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου. Οπότε ας μείνουμε σε όσα είχαμε...

Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου
Seven Sisters
Δεν τους ήξερα και παρόλο που γνώριζα ότι θα έπαιζαν, δεν πρόλαβα ν'ασχοληθώ (κάτι που δεν το συνηθίζω για τα τα γκρουπ που δεν ξέρω) και δυστυχώς δεν τους πρόλαβα κι από την αρχή κιόλας. Πάντως αυτό το λίγο που τους είδα τολμώ να πω ότι έδειξαν πολύ ενδιαφέροντες με αρκετά δυναμική παρουσία. Τα τραγούδια τους δυστυχώς δεν τα γνώριζα οπότε δεν μπορώ να κρινω κάτι περισσότερο.

Sacral Rage
Μια εμφάνιση που περίμενα πως και πως, ιδίως μετά τον υπέρτατο παρθενικό τους δίσκο και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν μετάνοιωσα για την προσμονή. Νομίζω ότι τα παλικάρια συγκαταλέγονται με ιδιαίτερη ευκολία στις πολύ μεγάλες μπάντες της χώρας, έχοντας αφήσει προ πολλού πίσω τους τον χαρακτηρισμό της "ελπίδας". Εδώ δεν μιλάμε για ελπίδα, εδώ μιλάμε για ξύλο ολκής και μάλιστα με όλες τις προδιαγραφές, με σκηνική παρουσία που θα ζήλευαν και επαγγελματίες. Αυξανόμενα καλύτεροι κάθε φορά, παρά το γεγονός ότι έπαιξαν με "υπηρεσιακό" μπασσίστα έβγαλαν προς τα έξω τον καλύτερό τους εαυτό ξεπερνώντας ακόμη και κάποιες μικροαναποδιές που τους έτυχαν. Εκτιμώ ότι δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσω άλλο το λιβάνισμα διότι και στην (κάτι παραπάνω από) κριτική που είχα κάνει στον δίσκο τους είχα καταστήσει σαφές ευθύς εξαρχής ότι έχω αρχίσει και τους τοποθετώ στα "κολλήμματά" μου από μουσικής απόψεως. Βασιζόμενοι σε έναν σεβαστό αριθμό από κομματάρες, τις απέδωσαν τέλεια, κάτι που έχει μεγάλη σημασία διότι έχω ξεκαθαρίσει ότι από τεχνικής απόψεως τους θεωρώ εξαιρετικά απαιτητικούς. Δύσκολα, άλλωστε, μπορείς να βρεις μπάντα (και μάλιστα με τις δυσκολίες που έχει αυτή η χώρα) που να ξεφτιλίζει με τόση ευκολία ολόκληρο Never Neverland... Ειλικρινά απορώ πως καταφέρνουν με αυτά που παίζουν να κρατάνε μόνο με τις κιθάρες του Μάριου τέτοιον απίστευτο ήχο. Καταπληκτικοί! Άψογοι από όλες τις απόψεις!

Tempest
Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα, αλλά δεν θα τους αδικήσω κιόλας. Ήταν μια ευχάριστη νότα, που γέμιζε καλά τον ήχο του χώρου.  Αν και δεν τους κατέχω μου έδειξαν ότι είναι επαγγελματίες και έδωσαν ό,τι μπορούσαν στον κόσμο, κάτι που φάνηκε και από τις αντιδράσεις από κάτω.

Ironsword
Κάπου εδώ το πράγμα σοβαρεύει εκ νέου. Οι Ironsword μου είναι εξαρχής ένα αρκετά συμπαθητικό συγκρότημα (μην πω και κάτι περισσότερο από αυτό) και δεν είχα καταφέρει ποτέ να τους δω μέχρι το φεστιβάλ. Γενικά μου αρέσει το στύλ τους, μου αρέσουν οι συνθέσεις τους (αν και το παρακάνουν στους Manilla ώρες ώρες, κάτι που διαπιστώσαμε και με την εμφάνισή τους!) και βασικά όλα τα χρόνια μόνο καλά λόγια άκουγα για τον Tann και γενικά ήθελα να το δω από κοντά αυτό το παλικάρι με τα "ουρλιαχτά" του οποίου υπήρχαν φάσεις που είχαμε σχεδόν χεστεί στο γέλιο (με την καλή έννοια). Και οφείλω να ομολογήσω ότι τους καταευχαριστήθηκα, παρόλο που κάποιες φορές κρυφοκοιτάζαμε προς την αριστερή γωνία να δούμε τον... Mark να ξεπροβάλλει! Πάρα πολύ ευχάριστη και πωρωτική εμφάνιση, άριστη (αμφίδρομη) επικοινωνία με τον κόσμο, εκπληκτικές εκτελέσεις. Δικαίως αποθεώθηκαν.

Vardis
Εδώ τα πράγματα είναι λίγο μπλεγμένα και θέλουν μία μικρή εισαγωγή. Ουδέποτε έκρυψα ότι το nwbohm δεν το είχα ποτέ και στις υψηλότερες των προτιμήσεών μου, όχι φυσικά επειδή δεν αναγνωρίζω την τεράστια αξία του ή τις γκρουπάρες που έχει βγάλει, αλλά επειδή απλά η "προσοχή" μου ήταν πάντοτε στραμμένη κατά κύριο λόγο σε πιο σκληρές παραστάσεις. Οκ, ξέρω τι θα μου πείτε και για τις σκληρές παραστάσεις: Jaguar, Tysondog, Preyer κλπ, κλπ. Μέσα σε όλα. Αναφέρομαι όμως στην συνολική ταμπέλα του nwobhm (διότι κακώς πάντα παρουσιαζόταν έτσι ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μία από τις πλέον πολύπλοκες εκφάνσεις της μουσικής μας). Οι Vardis εν προκειμένω ήταν ένα συγκρότημα που αντιμετώπισα με καχυποψία, ακριβώς επειδή από παλιά τους θεωρούσα υπερβολικά rock n roll για την κοψιά μου και έτσι ήμουν αρκετά επιφυλακτικός. Τελικώς από την εξαιρετικά έντιμη εμφάνισή τους συνειδητοποίησα (εκ νέου) ότι όσο περνάνε τα χρόνια, δεν γίνεσαι απλώς και πιο ανεκτικός σε διάφορα ακούσματα αλλά μπορεί μέχρι και να τα γουστάρεις κιόλας. Η εμφάνισή τους δεν ήταν απλώς έντιμη, θα την χαρακτήριζα μάλλον καταπληκτική. Δεν έχει σημασία το στυλ, εδώ που τα λέμε (εχμ, αγκούχ, εξαιρούνται κάποια doom φυσικά. Α, και κάποια progressive, βεβαίως...) αλλά η σκηνική παρουσία. Όπως πριν από αρκετά χρόνια με κέρδισε (αν και απείρως περισσότερο) ένα άλλο βρετανικό συγκρότημα το οποίο είχα πάει να δω απλώς για να κάνω παρέα στον Mad Putcher που τους γούσταρε -και αναφέρομαι στους Pagan Alter φυσικά- έτσι και τώρα μπορώ να πω ότι όλα τα καλά λόγια που λέω για τους Vardis μέχρι πριν από λίγα χρόνια μου ήταν αδιανόητα για ένα τέτοιο συγκρότημα.

Lethal
Και φτάνουμε στους Lethal. Μια ομολογουμένως πολυαναμενώμενη εμφάνιση. Οφείλω να ομολογήσω ότι παρά το γεγονός των πολλών progressive στοιχείων αυτής της μπάντας, τα όσα διάβαζα κατά καιρούς σε συνδυασμό με αυτό το απίστευτο Programmed μου είχαν δημιουργήσει μια πολύ μεγάλη ανυπομονησία. Νομίζω ότι από τα πρώτα δευτερόλεπτα, τόσο εγώ όσο και όλοι οι υπόλοιποι μέσα στο Κύτταρο διαπιστώσαμε πως όσα διαβάζαμε ήταν αληθή και ακριβέστατα. Τα παλικάρια μας πήραν το σκαλπ. Τι να πεις για την εμφάνισή τους, άριστοι σε όλα. Άψογοι επαγγελματίες, τέλειες εκτελέσεις, μας εκτέλεσαν κι εμάς. Κι όσον αφορά τον τραγουδιστή, τι να πρωτοσχολιάσεις; Κατηγορία Tyrant θα έλεγα, άσχετα αν μιλάμε για εντελώς διαφορετικό στυλ: αναφέρομαι στην ποιότητα και τις δυνατότητες της φωνής. Δικαίως αποθεώθηκαν.
Παρεμπιμπτόντως να σημειώσω και κάτι ακόμη: όλοι τους ήταν και την επόμενη μέρα στο Κύτταρο, μέσα στον κόσμο, να βλέπουν τις μπάντες μαζί, σαν απλοί οπαδοί, να συζητάνε μαζί του απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τις ευχαριστίες για το μεγαλειώδες της εμφανίσεως. Σε κερδίζει μια τέτοια συμπεριφορά.

Virgin Steele
Και φτάνουμε αισίως στην πλέον αναμενόμενη και όπως εξελίχθηκε και αμφιλεγόμενη παρουσία του διημέρου, τους Virgin Steele, τους οποίους δεν είχα ποτέ την τύχη να δω. Και επειδή εδώ το πράγμα μπλέκει αρκετά, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Θα ξεκινήσω από αυτό που λένε όλοι: την φωνή του DeFeis. Ο πολυ αγαπητός David για την εμφάνισή του στο Up the Hammers επέλεξε να μας φλομώσει στην ηχώ (ή reverb ή πείτε το όπως θέλετε τέλος πάντων). Μιλάμε ότι η φωνή του είχε τόση πολλή ηχώ, που σου τρύπαγε τ'αφτιά. Δεν ξέρω γιατί έκανε μια τέτοια περίεργη επιλογή αλλά επειδή ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έχει αποδείξει την μουσική του ευφυία καθ'όλη την μουσική του ύπαρξη, δε νομίζω ότι πρέπει να τον καταδικάσουμε έτσι εύκολα. Ναι, κι εγώ συμφωνώ με όλους ότι η φωνή βάλτωσε τα πάντα και μην ξεχνάμε ότι ο τραγουδιστής ονομάζεται frontman, είναι ο μπροστινός, αυτός που τραβάει τα βλέμματα. Εκεί που διαφωνώ είναι με τις κριτικές που διάβασα από την πλειοψηφία του κόσμου, όπου οι περισσότεροι τα έριχναν στην φωνή του ότι δήθεν είχε κάποιο πρόβλημα και κουραφέξαλα. Το ότι η φωνή του ήταν σε άριστη κατάσταση φάνηκε σε πολλά σημεία, και ιδίως στο τέλος στο I Will Come for You (αν δεν μπερδεύομαι, διότι έχει περάσει κι ένας μήνας πλέον). Επίσης μην ξεχνάμε ότι ο DeFeis ποτέ δεν είχε την φωνάρα με τις κορώνες και το μεγάλο εύρος. Αυτό που ανέκαθεν τον διέκρινε ήταν το μέταλλο και η μελωδικότητα της φωνής του. Άρα δεν ήταν θέμα δυνατοτήτων φωνής, αλλά κάτι άλλο. Η προσωπική μου μαντεψιά έχει να κάνει με το γεγονός ότι μάλλον ήθελε να δώσει μια συμφωνική πινελιά στην εμφάνισή του. Σα να λέμε, να προσθέσει έναν ταυτόχρονο "χωρό", εάν θέλουμε να μιλήσουμε με ορολογία αρχαίου ελληνικού (θεατρικού) δράματος και επειδή μιλάμε για το συγκεκριμένο συγκρότημα πολύ θα ήθελα κάποια στιγμή να μαθαίναμε τι ακριβώς σκέφτηκε και ιδίως αν πιστεύει ότι του βγήκε ή όχι. Στα υπόλοιπα τώρα: αν εξαιρέσουμε το συγκεκριμένο ζήτημα της ηχούς που προφανώς και επισκίασε τα πάντα, η εμφάνισή των Virgin Steele συμπεριλαμβανομένου και του DeFeis φυσικά θα έλεγα ότι άγγιξε το άριστα. Καταπληκτικοί, πωρωτικοί, απέδωσαν άψογα όλα τα τραγούδια που έπαιξαν μέσα από ένα αρκετά καλό set list. Ιδίως ο DeFeis ήταν κινητικότατος, πηγαινοερχόμενος από και προς τα πλήκτρα του όλη την ώρα, ενώ ο Pursino γέμιζε άψογα τον ήχο κρατώντας τα πάντα με τη μία κιθάρα. Ειλικρινά, αν εξαιρέσουμε τον.... ελέφαντα στο δωμάτιο (που οκ, δεν ήταν και λίγο), τους καταφχαριστήθηκα και νομίζω πως όλα τα άλλα που ακούγονται είναι πολύ άδικα. Βέβαια θα μου πείτε, η τελική γεύση ποια ήταν; αυτό είναι ένα καλό ερώτημα. Μάλλον γεύση χαρμολύπης.

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου
Endomain
Με τους Endomain δεν είχα προλάβει ν'ασχοληθώ ιδιαίτερα. Το μόνο που είχα προλάβει να δω είναι ότι μπάσο παίζει ο Τσιμάς, τον οποίον ξέρω καλά και από τους Dexter Ward και βεβαίως, βεβαίως από τους Airged 'Amh, οπότε πάνω κάτω ήμουν βέβαιος ότι θα παρακολουθούσα κάτι σίγουρα καλό. Όταν ανέβηκαν, επειδή στην αρχή είμαστε ακόμη στο ζέσταμα και γίνεται και καμιά ψιλοκουβεντούλα με τα φιλαράκια ταυτόχρονα, άκουγα και παρακολουθούσα μεν αλλά δεν έδωσα πολλή βάση στην λεπτομέρεια. Το μόνο που έπεσε στο μάτι μου ήταν ότι ο δεξιός κιθαρίστας είναι ο πρώην των Ivory Tower νυν Illusory που είναι φιλαράκια και γενικά τον ξέρω από παλιά ότι έχει καλό χέρι. Το επόμενο πράγμα που έπεσε το μάτι μου (και μάλλον όχι μόνο το δικό μου αν κρίνω από τα σχόλια που άκουγα) ήταν ο τραγουδιστής, του οποίου οφείλω να ομολογήσω ότι η εμφάνιση δεν σε προϊδέαζε με τίποτε για τις φωνητικές του ικανότητες, όπου το παλικάρι λίαν επιεικώς τα έσπασε. Έλα όμως που δεν ήταν ο μόνος, διότι όσο πέρναγε η ώρα αυτό που άρχισε να μου κάνει εντύπωση ήταν το ανηλεές ξύλο που έπεφτε πίσω από τα ντραμς. Και μιλάω για εντυπωσιακό ξύλο, απ'αυτά που το φχαριστιέσαι. Κάπου εκεί που το κεφάλι περιστρεφόταν από την μία άκρη της σκηνής ως την άλλη, κάτι άρχισε να μου θυμίζει και ο αριστερός κιθαρίστας, ο οποίος βέβαια δεν τραβούσε την προσοχή μόνο επειδή κάτι θύμιζε, αλλά και από το ότι συνεχώς ζωγράφιζε, όμως ρε διάολε όσο κι αν απολάμβανα το παίξιμο είχα σκαλώσει και δεν μπορούσα να θυμηθώ με τίποτα τι μου θύμιζε. Κι έτσι όπως σχολίασα αυτό με τον καλό φίλο Γρηγόρη Μπαξεβανίδη, μου ξεφουρνίζει την "αποκάλυψη": "και οι άλλοι δύο των Airged L'Amh ήταν ρε'σύ..." Κάγκελο ο Άδης... Δεν το κρύβω ότι συγκινήθηκα αρκετά, διότι οι Airged L'Amh ήταν από τις πλέον αγαπημένες μου μπάντες και έχουν περάσει πάαααρα πολλά χρόνια από τότε που τους είδα για τελευταία φορά, και που θεωρώ ότι όμοιά της δεν έχει περάσει από την Ευρώπη ολόκληρη. Πλέον όμως το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν παρακολουθούσαμε τους Airged L'Amh, αλλά τους Endomain, οι οποίοι τουλάχιστον για'μένα που δεν είχα προλάβει ν'ασχοληθώ με αυτούς συγκαταλέγονται στις πολύ ευχάριστες (και δυναμικές) εκπλήξεις του φεστιβάλ. Παρόλο που δεν ήμουν εξοικειωμένος με τις συνθέσεις τους, νομίζω ότι τους ευχαριστήθηκα αρκετά. Οκ, θα ομολογήσω ότι σε κάποια σημεία ήταν λίγο πιο progressive απ'όσο σηκώνει ο οργανισμός μου, αλλά αυτό στην τελική δεν το βρήκα ενοχλητικό. Εξαιρετικοί.

Solitary Sabred
Από την Κύπρο τα παιδιά, ήταν αρκετός ο κόσμος που τους περίμενε πως και πως. Οκ, κι εγώ τους περίμενα όπως περιμένω κάθε συγκρότημα, αλλά όχι σε βαθμό τρέλας που τους περίμεναν άλλοι. Η εμφάνισή τους ήταν αρκετά επαγγελματική, η εκτέλεση των συνθέσεων εξαιρετική αλλά (για τα γούστα μου) ως εκεί. Όχι ότι ήταν κακοί, κάθε άλλο, νομίζω ότι μας προσέφεραν μια από τις πιο δυναμικές παρουσίες του διημέρου, όμως ρε παιδιά το πολύ το κύριέ ελέισον το βαριέται κι ο παπάς γαμώτο. Παρόλο που τα τραγούδια τους είναι πάρα πολύ ωραία, τους θεωρώ πολύ μονόχνωτους στο στυλ (κάτι που μάλιστα το σχολίασε και ο τραγουδιστής τους σε κάποια φάση, αλλά από την αντίθετη πλευρά ότι "εμείς μόνο τέτοια γράφουμε και στ'αρχίδια μας". Παλικάρι μου δεν είναι έτσι, εκτός αν μόνο εσείς αγοράζετε και τους δίσκους σας).

Etrusgrave
Θα ξεκινήσω από το τέλος: παίζει να ήταν μέσα στα δύο συγκροτήματα που αποθεώθηκαν περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα. Ήταν η τρίτη φορά που έρχονται και οι άνθρωποι είναιπραγματική απόλαυση. Η συγκεκριμένη τους εμφάνιση νομίζω κιόλας ότι ήταν μακράν η καλύτερη και των τριών. Σε μεγάλα κέφια όλοι τους, ακόμη κι ο Serena τον οποίον πλέον εμφανώς έχουν καταβάλει τα χρόνια αλλά και που τον έχουν καταβάλει δεν δείχνει να πολυνοιάζεται. Μέσα σε όλο το ποτ πουρί που μας προσέφεραν έκαναν και μια καταπληκτική εκτέλεση του Colossus of Argil κι έγινε το σώσε. Τρομερή εμφάνιση. Μπράβο τους.

Below
Souvlaki time. Η δισκογραφική παρουσία των Σουηδών δε νομίζω να δικαιολογεί την τοποθέτησή τους πάνω από τους Etrusgrave, οπότε κατά πάσα πιθανότητα νομίζω ότι ο Μανώλης έκανε μια εξαιρετική επιλογή στην σωστή ώρα προκειμένου να γεμίσουμε τα στομάχια μας στο γυράδικο της γωνίας ώστε να είμαστε έτοιμοι και φαγωμένοι για την συνέχεια. Είναι σαφές ότι αν είχαμε φάει νωρίτερα θα είχε κόψει λόρδα πάνω στους Heir Apparent, οπότε το μελέτησε σωστά. Οκ, τους παρακολούθησα λίγο και συγγνώμη γι'αυτό που θα πω αλλά ότα τα καλά σχόλια που είχα ακούσει πιο πριν περί του δήθεν δυναμίτη και θα δείτε που θα μας μπήξουν και θα μας δείξουν τα ακούω βερεσέ. Φιλότιμη μπάντα που έδωσε ό,τι μπορούσε μεν, αλλά ως εκεί,. Έχουμε δει πολύ καλύτερες.

Ruthless
Και φτάνουμε στο πρώτο κλου της δεύτερης βραδιάς. US Metal κι άγιος ο θεός και ομολογουμένως οι Ruthless δεν μας απογοήτευσαν. Δε νομίζω ότι είναι η μπάντα που υπήρξε ποτέ στην κορυφαία γραμμή, ακόμη κι εκείνων των συγκροτημάτων που αναφανδόν αδικήθηκαν από τη μοίρα, όμως αναμφίβολα μας απέδειξαν πως είναι μια εξαιρετική μπάντα που γουστάρει αυτό που κάνει και αυτό που έκανε εν προκειμένω ήταν να αποδώσει άριστα με όλη την μεταλλική κάβλα επί σκηνής το καλύτερο δυνατό set list και να αποθεωθεί ακριβώς όπως της άρμοζε. Πραγματικά ρε παιδί μου, κάθομαι και αναλογίζομαι σε αντίστοιχες περιπτώσεις αφενός πόσο τυχεροί είμαστε που βλέπουμε τέτοια συγκροτήματα που δίνουν όλο τους το Είναι στην σκηνή, αφετέρου πόσο δυστυχισμένοι (κι ας μην το ξέρουν) είναι όλοι εκείνοι που πάνε και στήνονται στην σειρά χωμένοι ανάμεσα ακόμη και σε χιλιάδες κόσμου ομολογουμένως για να δουν γκρουπάκια που κυριολεκτικά δεν έχουν τίποτε να επιδείξουν εκτός από το υπερμεγέθες και υπερφύαλο προμοτάρισμα που τους έχουν κάνει συγκεκριμένα περιοδικά. Για το τέλος, να σημειώσω το εξής: όπως μας ενημέρωσε η ίδια η μπάντα (και που λογικά οι περισσότεροι δεν το ήξεραν αν κρίνω από τις αντιδράσεις), η πώρωση της μπάντας ήταν εκ προοιμίου τέτοια που είχαν κανονίσει να βιντεοσκοπηθεί η εμφάνισή τους νομίζω ότι όλοι το βρήκαμε λογικό και αντίστοιχα το αγκαλιάσαμε. Άριστοι.

Heir Apparent
Και φτάνουμε στο δεύτερο κλου της βραδιάς, για τους οποίους ήδη ακούγονταν πολλά και η ανυπομονησία ήταν γενικότερα μεγάλη. Οι Heir Apparent έχουν έρθει άλλες δύο φορές στο παρελθόν στη χώρα μας. Η πρώτη ήταν αν θυμάμαι καλά το 2006 στο Underworld, σε μια συναυλία που μάλλον αποτελεί σημείο αναφοράς για τις συναυλίες στη χώρα μας γενικότερα, σε σημείο να συζητάμε (όντως έγινε) εάν όντως θυμόμαστε καλά ή τα έχουμε μεγαλοποιήσει. Προσωπικά (και μην σταθούμε σε αυτό διότι θα ξεφύγουμε) νομίζω ότι θυμάμαι πάρα πολύ καλά. Η δεύτερή τους εμφάνιση στην οποίαν μου είχε κάτσει στραβή και δεν είχα πάει ήταν πριν λίγα χρόνια (δεν θυμάμαι πόσα) όπου πανθομολογουμένως είχα διαβάσει και ακούσει πως ήταν μια πλήρης αποτυχία. Έτσι, είναι λογικό να υπήρχε διχογνωμία και αγωνία σχετικά με το που θα καθόταν η μπίλια στην τρίτη τους εμφάνιση. Ευτυχώς η μπάντα φρόντισε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να μας λύσει τις όποιες απορίες.
Να ξεκαθαρίσω σε αυτό το σημείο ότι την εμφάνιση του 2006 δεν πιστεύω ότι την έπιασαν (διότι μεταξύ άλλων πρέπει να αναλογιστούμε και την ποιοτική διαφορά ανάμεσα στα δύο μαγαζιά, έτσι;) αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι σχεδόν την άγγιξαν. Η καταπληκτική εμφάνιση δεν έγκειται μόνο στην καταπληκτική απόδοση των συνθέσεων αλλά και στην απίστευτη απόδοση των φωνητικών του Shaw, ο οποίος μας άφησε εντελώς μαλάκες. Κατ' αρχήν το παλικάρι κατάφερε κάτι εκπληκτικό: ανάλογα με το ποιο τραγούδι έπαιζε (ούτως ειπείν από ποιον τραγουδιστή είχε ερμηνευθεί αρχικά) έκανε και την αντίστοιχη φωνή, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια καταπληκτική πιστότητα ως προς την αρχική εκτέλεση του κάθε κομματιού. Το καταπληκτικότερο βέβαια είναι ότι κατάφερε να έχει όλη την διακύμανση στην φωνή του (καθ'όσον Davidson με Benito όχι μόνο δεν είχαν καμία σχέση αλλά ήταν και η μέρα με τη νύχτα) και μάλιστα με απίστευτη ευχέρεια! Το μόνο τραγούδι που κατά την ταπεινή μου άποψη "ψιλοσκότωσε" ήταν το Crossing the Border, όχι επειδή είναι εξαιρετικά απαιτητικό (εξάλλου αυτό και το Cacophony of Anger είναι που σπάνε τα τζάμια από το One Small Voice), αλλά επειδή ήταν το πρώτο που έπιασε με απαίτηση να πιάνει πολύ υψηλές κορώνες και όπως φάνηκε από την συνέχεια απλώς δεν είχε "ζεσταθεί". Πραγματικά, αν και εξακολουθώ να πιστεύω αυτό που έγραψα πιο πάνω ότι η πρώτη εμφάνισή τους ήταν αξεπέραστη, αλλά με αυτά που έκαναν τα παλικάρια στην σκηνή δεν ξέρω αν έχει ιδιαίτερο νόημα η όποια σύγκριση. Πραγματικά, μείναμε με ανοικτό το στόμα. Ισοπεδωτική εμφάνιση, με όλη τη σημασία της λέξεως.

Heathens from the North
...και αισίως φτάνουμε στο tribute της ημέρας, που περιέργως αποτελούσε και το μεγάλο κλου όλου του διημέρου. Η tribute μπάντα στους Heavy Load, αλλά όχι έτσι νέτα-σκέτα: με δύο μέλη αυτού του θρυλικού συγκροτήματος παρόντα, έστω κι αν ο ένας ως απλός τουρίστας (δεν μας πειράζουν αυτές οι λεπτομέρειες). Διάβασα πολλές βλακείες επί του θέματος: άλλος είχε να σχολιάσει ότι ο Κρούσκας δεν έπιασε σωστά τις μελωδίες. Άλλος διάβασα που έγραφε ότι η Gabriel ήταν η παραφωνία της όλης κατάστασης. Άλλος διερωτάτο τι δουλειά είχε ο πρώτος τραγουδιστής των Doomsword. Άκουσα μέχρι και άτομο να λέει για ποιον λόγο έπαιζαν στα όργανα οι συγκεκριμένοι και όχι κάποιοι άλλοι. Ο καθείς με τη μαλακία του, κυριολεκτικώς. Δεν έχεις να πεις κάτι και πετάς μια μεστή υπερμεγέθη μαλακία για να δώσεις στίγμα. Οκ, παμπαρακάτ'.
Εγώ δεν θα σχολιάσω ούτε την παρουσία των δύο Σουηδών ανάμεσα στον κόσμο, ούτε τα αυτόγραφα, ούτε τίποτε άλλο, ούτε καν θα σχολιάσω την ά-ρι-στη εμφάνιση από τα μέλη της tribute μπάντας. Θα πω μόνο ένα πράγμα: και μόνο που με είχαν πάρει τα ζουμιά από την συγκίνηση στο Saturday Nights, ή αντιστοιχα τον Mad Putcher στο Take Me Away, αυτό τα λέει όλα για το τι ακριβώς συνέβη εκείνο το βράδυ στο Κύτταρο, (μεταξύ άλλων) λακαμάδες του γλυκού νερού. Αν σας χαλάει, να αποφεύγετε τέτοιες γιορτές. Σταδιάλα πια με την μιζέρια. Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Πάμε και στα συνηθισμένα παραλειπόμενα.
Κατ΄αρχήν χάρηκα πολύ που είδα και πάλι όλα τα φιλαράκια, αρκετά εκ των οποίων παλιοσειρές εδώ και χρόνια. Τα χρόνια περνάνε, οι μέσες αρχίζουν και πονάνε από την πολύωρη ορθοστασία αλλά εμείς εκεί, στην πρώτη σειρά να κρατάμε ψηλά την σημαία βλέποντας όλα τα συγκροτήματα και πάνω απ'όλα τα ελληνικά συγκροτήματα (άσχετα αν και πόσο σου αρέσουν). δεν κατάλαβα ποτέ μου για ποιον λόγο πρέπει ο κόσμος να προσβάλλει μια μπάντα σε ένα φεστιβάλ και να αδιαφορεί για την εμφάνισή της επειδή το συγκρότημα είναι "μικρό". Μικροί ήταν και οι Maiden κάποτε και αν ο κόσμος είχε τέτοια μυαλά δεν θα είχαν γίνει ποτέ μεγάλοι.
Επίσης χάρηκα πολύ που το φεστιβάλ ήταν sold out. Το άξιζαν όλοι: και το φεστιβάλ, και οι μπάντες και ο Μανώλης που μετά από πολλά χρόνια πλέον σίγουρα είναι σε θέση να βλέπει τον κόπο του να είναι θεσμός, να έχει εδραιωθεί (βεβαίως και με τον δικό μας κόπο!), να αποτελεί σημείο αναφοράς.
Φέτος, νομίζω ότι ήταν η χρονιά με τους περισσότερους αλλοδαπούς (και πιθανώς και τους περισσότερους Γερμανούς), ενώ παρατήρησα ότι ήταν και η χρονιά με τους λιγότερους αλλοδαπούς που καβλαντίζουν έξω πίνοντας μπύρες την ώρα που έπαιζαν τα συγκροτήματα (δηλαδή ρε διάολε, που να'χαμε και μπύρες της προκοπής). Στα θετικά αυτό.
Οκ, σαν το περσινό επετειακό UTH δεν ήταν. Βασικά πολύ αμφιβάλλω αν θα ξαναγίνει κάτι σαν το περσινό επετειακό, όπως επίσης δεν πιστεύω να ξαναγίνει ποτέ UTH με την "νεανική" κάβλα του ιστορικού πρώτου φεστιβάλ. Αλλά νομίζω ότι ήταν αυτό εδώ ήταν από τα φεστιβάλ που άφησαν κάτι ιδιαίτερο, όχι μόνο λόγω Heavy Load αλλά και γενικότερου συνόλου.
Όσον αφορά την γεύση που έμεινε (πέραν της χαρμολύπης των VS), νομίζω ότι Sacral Rage την πρώτη μέρα, και Endomain με Etrusgrave τη δεύτερη και εν συνεχεία (για όλο το διήμερο) Heir Apparent και Heathens πρέπει να πήραν τα περισσότερα φώτα πάνω τους, και όχι αδίκως αφού για τους άλλους πάνω-κάτω τα περιμέναμε. Αυτό το σχόλιο βεβαίως δεν υποβαθμίζει κανένα από τα υπόλοιπα συγκροτήματα. Ίσα, ίσα, νομίζω ότι όλες οι μπάντες στάθηκαν σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Εννοείται δε, ότι προμηθευτήκαμε από φέτος τα εισιτήριά μας για του χρόνου, καλά να είμαστε (διότι του χρόνου μπορεί να μην έχουμε και λεφτά κιόλας) και αναμένουμε εναγωνίως το ήδη σχεδόν κλεισμένο πλην επτασφράγιστο Line up. Κατά βάθος θα ήθελα πολύ οι headliners της μίας μέρας να αποτελούνται από δύο λέξεις, όπου το όνομά τους να είναι πόλη του Άρχοντα των Διακτυλιδιών επί τη ευκαιρία πρόσφατης επανενώσεώς τους, αλλά καλό είναι να σταυρώσω και λίγο τα δάκτυλά μου που λένε και οι Αμερικάνοι.
Πάντως, νομίζω ότι είναι πολλές οι μπάντες που δεν έχουμε δει ακόμα στο φεστιβάλ: και εγχώριες και ξένες και είμαι βέβαιος ότι ο Μανώλης έχει κατά νου τον τρόπο για να σβήσει τις εκκρεμότητες. Τα παραδείγματα είναι πολλά και περιλαμβάνουν μπάντες από όλο το φάσμα, λιγότερο ή περισσότερο γνωστές. Για να μείνω ενδεικτικά μόνο στην χώρα μας: από Illusory, Verdict Denied και (γιατί όχι;) Airged L'Amh (που υποτίθεται ότι έχουν και δίσκο στα σκαριά εδώ και κάτι χρόνια), μέχρι Steamroller Assault, Rotting Christ (ω, ναι!) και InnerWish. Είναι πολλές οι μπάντες και έχουμε μεγάλη υπομονή.

Καλά να είμαστε όλοι να έχουμε να βλέπουμε τέτοια φεστιβάλ, κι ας μας παίρνουν και τα ζουμιά που και που.

ΥΓ. Επειδή την έκανα την μεγάλη υπέρβαση να γράψω ολόκληρο σενδόνι με ένα διαολάκι να τρέχει πέρα-δώθε χωροπηδώντας έως και πάνω από το λάπτοπ, οι καθιερωμένες φωτογραφίες από το φεστιβάλ σε κάποια μελλοντική ανανέωση. Ελπίζω σύντομα.
ΥΓ2. Το ότι έχω χάσει δύο UTH όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορώ να το χωνέψω. Και δεν θα το χωνέψω ποτέ.

Τρίτη 18 Αυγούστου 2015

Αγαπημένα μου συγκροτήματα: Celtic Frost

Κατ' αρχήν πρέπει να περιγράψουμε το τοπίο.
Αν και έχει ξημερώσει εδώ και ώρα, η πρωϊνή ομίχλη δίνει έναν απόκοσμο τόνο στη Φύση. Το φως του ήλιου δεν έχει καταφέρει ακόμη να διασπάσει αυτό το αέρινο τείχος και να φέρει την ζεστασιά του στο έδαφος. Κάπου από το βάθος έρχεται μια περίεργη βοή. Είναι οι πολεμιστές που έρχονται.
Όχι, δεν πρόκειται για βάρβαρους εν αντιθέσει με το τι μπορεί να νομίζει ο οποιοσδήποτε. Και βασικά όσο κι αν το τοπίο θυμίζει αρχαιότητα, η αλήθεια είναι ότι το τοπίο βρίσκεται στο σήμερα αλλά αντί για κανόνια και πολυβόλα έχουν σπαθιά κι ασπίδες. Υπάρχει μια ανατριχιαστική ησυχία που διακόπτεται μόνο από το βάδισμά τους (όχι στρατιωτικά ρυθμικό αλλά σχετικά ελεύθερο). Πλησιάζουν στην πόλη η οποία ήδη εδώ και μια βδομάδα είχε λάβει τα προμηνύματα: διακοπή ρεύματος. Σκοτάδι παντού, πίσσα και θ'ακολουθήσει αίμα κι άμμος, σε μια μάλλον δικαιολογημένη σφαγή, αλλά δικαιολογημένη γιατί; Τι είχε συμβεί στο παρελθόν που να ήταν τόσο αποτρόπαιο ώστε να δικαιολογεί αυτήν την επικείμενη καταστροφή; Μήπως είναι απλώς ο προαιώνιος νόμος της Φύσης που θέλει πάντοτε τον ισχυρό να κυριαρχεί; Ή μήπως δεν γινόταν πάντα έτσι; Κι ο αδύναμος; Μήπως παρουσίαζε ποτέ την συγκατάθεσή του στην επικείμενη υποταγή; Όχι. Μόνο με αίμα λύνονταν οι διαφορές. Οι αγροί είχαν ερημώσει, τα σπαρτά περίμεναν υπομονετικά την συγκομιδή. Και όσο ο ήλιος έπαιρνε τη θέση του ολοένα και ψηλότερα στον ουρανό, τόσο γρηγορότερα πλησίαζε το σκοτάδι στην πόλη...



Θα αναρωτιέστε που κολλάει αυτός ο μυστηριώδης πρόλογος με τους Celtic Frost; Καλό το ερώτημα, αλλά η απάντηση είναι πολύ εύκολη: ένας τέτοιος πρόλογος είναι οι Celtic Frost. Σκοτεινός κι επικός συνάμα.
Η πρώτη μου επαφή με τους φοβερούς και τρομερούς Ελβετούς ήταν το To Mega Therion, κάπου στο 1990 (αν δεν με απατά η μνήμη μου). Μέχρι τότε τους ήξερα μόνο ως όνομα. Γενικά, στην εποχή που δεν υπήρχε ίντερνετ και που ο ξερολισμός του σήμερα ήταν η άγνοια του χθες, το να βρεις και ν'ακούσεις ένα τόσο δυσεύρετο συγκρότημα δεν ήταν και ό,τι πιο εύκολο ούτε καν στο tape trading κι ως εκ τούτου δεν μπορούσες να είσαι σίγουρος για τι μπορούσες να περιμένεις ακόμη κι όταν τελικώς έπεφτε στα χέρια σου. CDs άλλωστε δεν υπήρχαν ακόμη (ούτε και mp3 φυσικά) και οι δίσκοι των Celtic Frost δεν ήταν εύκολοι να τους βρεις (και συνήθως ήταν και ακριβοί, ακόμη και ως προς την ήδη ακριβές κασσέτες που και πάλι για την συγκεκριμένη μπάντα δεν πολυέπαιζαν στην πιάτσα), οπότε η λύτρωση (όταν έπιασα στα χέρια την αντεγραμμένη 90ρα maxell με το Mega Therion στη μία και το Into the Pandemonium στην άλλη) ήταν απερίγραπτη.
Το άκουσμα του Mega Therion αποτέλεσε αναμφίβολα το μεγάλο σοκ σε τέτοιο σημείο που πρέπει να ομολογήσω ότι μου πήρε μερικά χρόνια για να ακούσω "καθαρά" το Pandemonium. Κάτι τέτοιο δεν είχα ξανακούσει ποτέ μου (και βασικά ούτε έκτοτε ξανάκουσα διότι απλούστατα δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο). Οκ, ομολογώ ότι τότε η εμπειρία μου στο μέταλ δεν ήταν ακόμη ιδιαίτερα μεγάλη: εκτός από νεοσσός στην ζωή, ήμουν νεοσσός και στη συγκεκριμένη μουσική, όμως πάντοτε ψαχνόμουν να βρω ό,τι μπορώ και ήμουν ανοικτός στα ακούσματα. Ακόμη κι έτσι όμως, κάποια ακούσματα αποτελούν το μουσικό ανάλογο της ανακάλυψης του τροχού: συνειδητοποιείς πως ό,τι κι αν ακολουθήσει, αυτό που μόλις συνέβη παραήταν μεγάλο και σημαντικό. Και μόνο ότι 25 χρόνια μετά, όχι απλά δεν νοιώθω να έχει χάσει σε φρεσκάδα αυτός ο δίσκος αλλά ίσα-ίσα κάνω μηχανικά την κίνηση να βγάλω το σπαθί, ν'αρπάξω την ασπίδα και να συμμετάσχω στην εκστρατεία, δείχνει την διαχρονικότητα και την ανωτερότητα που υπάρχει σε αυτόν τον δίσκο, όπου για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, νομίζω ότι ακόμη και σήμερα, με τα σύγχρονα μουσικά δεδομένα, το Mega Therion δεν μπορεί να περιγραφεί. Ντάξει, οκ, ούτε το Pandemonium μπορεί, αλλά το ιδίως πρώτο είναι το κάτι άλλο.

Λίγα χρόνια μετά, περί το 1994, έπεσαν στα χέρια μου το Morbid Tales και το Emperor's Return. Το σοκ συνεχίστηκε αμείωτο, οι τύποι αυτοί απλά δεν παίζονταν: σκοτεινοί σε τέτοιο βαθμό ωσάν να μην είχε φτάσει ποτέ ο πολιτισμός του ηλεκτρικού ρεύματος στα μέρη τους, κι επικοί σε βαθμό παράνοιας, αλλά κυριολεκτικά παράνοιας αφού προσέγγιζαν το θέμα με έναν εντελώς μυστηριώδη τρόπο.
The new kingdoms rise
By the circle of the tyrants
In the land of darkness
The warrior, that was me
Grotesque glory
None will ever see them fall
And hunts and war
Are like everlasting shadows
Μας πήρε και μας σήκωσε, λέμε...

Βέβαια η απογοήτευση ήρθε όταν κανάν χρόνο μετά καταφέραμε με τον Mad Putcher να βρούμε τα Cold Lake και Vanity/Nemesis, αλλά το θέμα εδώ σηκώνει μεγάλη κουβέντα. Να πάμε λίγο να τα πάρουμε συνολικά τα πράγματα.

Οι Celtic Frost (δηλαδή κατά βάσιν ο Tommy) ήταν ένα συγκρότημα που είχε περίσσεια ταλέντου και ανησυχιών πάσης λογής και φύσεως. Έχοντας στην πλάτη το διαχρονικό βαρίδι (όπως ο ίδιος το είχε αποκαλέσει) των Hellhammer (τους οποίους ψιλοθεωρούσε γκασμάδες, όχι απολύτως άδικα αλλά όχι κι έτσι πια), δεν έκανε μια απλή αλλαγή ονόματος (διότι τα μέλη είχαν παραμείνει τα ίδια). αλλά επεδίωξε μια πλήρη ανακαίνιση, μια απόλυτη αλλαγή νοοτροπίας και τεχνοτροπίας, και σε επίπεδο εμφάνισης και σε μουσική. Η μεγάλη πλάκα είναι ότι από μόνοι τους οι Hellhammer ήταν πιο σκοτεινοί κι από το έρεβος (όποιος έχει ακούσει στη ζωή του έστω το Triumph of Death καταλαβαίνει απόλυτα τι εννοώ) οπότε η μετεξέλιξη σε Celtic Frost με τον τρόπο που έγινε, προφανώς και ήταν κάτι που δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς, πλήν ίσως μόνο του Tom G. Warrior, αφού παρέσυρε τους πάντεςσαν χιονοστιβάδα δίχως να το περιμένουν.  Και όταν λέω τους πάντες, το εννοώ: και αυτου΄ς που τους γούσταραν κι εκείνους που δεν κατάφεραν ποτέ να τους εκτιμήσουν.

Όσον αφορά τη μουσική, με τυπικούς όρους οι πρώτοι 4 δίσκοι τους (2 ΕΡ και 2 πλήρεις) είναι αδύνατο να περιγραφούν με κάποια ταμπέλα. Το ξέρω ότι έχουμε μεγαλώσει στη χώρα του ψεύτικου κόσμου των ναρκωτικών του μέταλ χάμστερ, αλλά "δυστυχώς" δεν υπάρχει απάντηση στην ερώτηση "τι είδος metal έπαιζαν οι Celtic Frost μέχρι και το Pandemonium", τόσο απλά. Επίσης, ο μεταγενέστερος όρος (εντυπωσιασμού) που επιχειρήθηκε ννα τους αποδωθεί ότι παίζουν avant garde εννοείται ότι δεν ευσταθεί, ακριβώς επειδή το avant garde δεν αποτελεί είδος μουσικής αλλά γενικότερη τεχνοτροπία.
Ο Mega Therion σαφώς και αποτελεί την λογική εξέλιξη των δύο πρώτων δίσκων, τόσο σε επίπεδο συνθετικό, όσο και σε feeling. Θυμάμαι μια φορά είχα βάλει στο walkman σε έναν  φίλο που δεν άκουγε metal ν'ακούσει κάποια τραγούδια από αυόν τον δίσκο και η αυθόρμητη αντίδρασή του ήταν να φωνάξει με γρέζα και άγρια φωνή (που δεν είχε τέτοια) ένα μακρόσυρτο "Πάμεεεε", λες και ήταν έτοιμος να συμμετάσχει στην εκστρατεία. Αν θέλουμε να κάνουμε μια απαραίτητη ιστορική αναδρομή για να θυμηθούμε από που πέρασε το μέταλ για να γίνει αυτό που ξέρουμε σήμερα, με τα τότε δεδομένα οι Celtic Frost ήταν ο ορισμός του black metal όπου ως black metal ορίζαμε το -τιμής ένεκεν- venόmειο είδος που συμπεριελάμβανε συγκροτήματα όπως οι Mercyful Fate, οι Bathory, οι Death SS κλπ. Κοινώς, το τότε black metal (που κατ' εμέ ήταν και το μόνο αυθεντικό με αυτόν τον τίτλο) δεν είχε να κάνει με τον ήχο, αλλά με την θεματολογία (η οποία εν αντιθέσει με όσα νομίζουν οι περισσότεροι δεν είχε να κάνει απαραίτητα με σατανάδες και λοιπές πορδές) και οι Celtic Frost ήταν ο ορισμός της μαυρίλας. Ή μάλλον πιο σωστά, της επικής μαυρίλας (βλ. Dethroned Emperor, Circle of the Tyrants, The Usurper, Jewel Throne κλπ, κλπ, κλπ). Σε αυτό το σημείο -για να καταδειχθεί το όλο μεγαλείο- θα ήθελα να μνημονεύσω δύο τραγούδια, που αποτελούν μεγαλείο επικού σκότους, δίχως καν να έχουν έστω έναν στίχο: τα Innocence and Wrath και Oriental Masquerade, δύο τραγούδια που τ'ακούς και ανατριχιάζεις καθώς νοιώθεις την αύρα του επικού μεγαλείου να σε διαπερνάει απ'άκρη σ'άκρη.
Φυσικά, το παρατηρητικό μάτι πρόσεξε ότι δεν έχω πει κουβέντα για το Into the Pandemonium. Δεν είναι ότι δεν έχω κάτι να πω γι'αυτήν την δισκάρα. Είναι ότι δεν θέλω να πω κάτι. Μιλάμε για έναν δίσκο που ξεκινάει από το Rex Irae και το Babylon Fell και φτάνει στο I won't Dance και το Mexican Radio. Δεν είναι εύκολο να σχολιάσεις αυτό το υπερτάτως ψαγμένο μεγαλούργημα, πέραν του να αρκεστείς στο σχόλιο πως πρόκειται περί δισκάρας. Πριν προχωρήσω, να εκθειάσω και την άριστη επιλογή της μπάντας στην επιλογή εξωφύλων, αφού στις δύο "μεγάλες" κυκλοφορίες δέσποζαν τα αντίστοιχα αριστουργήματα του προσφάτως εκλιπόντος H. I. Giger στο μεν εξώφυλο του Mega Therion (το οποίο βεβαίως αποτελούσε κλωτσιά στα παπάρια του πουριτανικού παγκόσμιο κατεστημένου που ανέκαθεν είχε το μέταλ στο στόχαστρο), του Ιερώνυμου Μπος στο δε Pandemonium.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να πούμε δυο κουβέντες για την αρκετά παρεξηγημένη συνέχεια, αρχής γενομένης από το Cold Lake, το οποίο αποτέλεσε επί σειρά ετών το παγκόσμιο αφοδευτήριο: τόσο χέσιμο έπεσε άμα τη κυκλοφορία του. Βάζω έναν αστερίσκο για να συνεχίσω αργότερα και πάω στο Vanity/Nemesis, το οποίο επί της ουσίας αν και έλαβε πολύ καλύτερες κριτικές, δεν αποτελεί τίποτε λιγότερο από ένα Cold Lake με καλύτερη παραγωγή και εδώ ξαναβάζω το αστερίσκο για λίγο παρακάτω.
Όλα τα χρόνια ο Tommy είχε αποδείξει ότι αρέσκεται στους πειραματισμούς (με τα δικά του δεδομένα βέβαια κι όχι με αυτά ενός φυσιολογικού ανθρώπου). Κάπως έτσι αποφάσισε κάποτε να βγάλει το Emperor's Return, κάπως έτσι αποφάσισε να βγάλει το Mega Therion, κάπως έτσι να βγάλει το Pandemonium, και κάπως έτσι αποφάσισε να κάνει και την μεταστροφή των Cold Lake και Vanity/Nemesis. Λυπάμαι, αλλά αυτά πάνε με το πακέτο και το πακέτο ή το παίρνεις ως έχει, ή το αφήνεις. Από πλευράς μου, δεν μπορώ να διαννοηθώ ότι θα αφήσω την πρώτη περίοδό τους μόνο και μόνο επειδή έβγαλαν δύο δίσκους οι οποίοι δεν αρέσουν στον πολύ κόσμο.
Και λέω στον πολύ κόσμο, διότι εμένα μου αρέσουν. Βεβαίως όχι όσο οι πρώτοι και πιθανώς όχι σε σημείο να σκέφτομαι ότι πρόκειται όντως για Celtic Frost, αλλά μου αρέσουν, ακόμη και ο Cold Lake, με τον οποίον ο Tommy έκανε μια ιστορική παπάτζα στο θέμα της παραγωγής και η οποία φάνηκε με την κυκλοφορία της καταπληκτικής συλλογής Parched with Thirst Am I and Dying (πείτε μου ποιος άλλος διάολος πλην αυτού θα έβγαζε κυκλοφορία με τέτοιον τίτλο). Στην συλλογή αυτή περιέρχονται μια δυο ακυκλοφόρητες στιγμές τους (όπως πχ το Journey into Fear των demo εποχών από την εποχή που ακόμη οι Hellhammer ήταν νωποί στο προσκήνιο), κυρίως όμως οι πειραματικές στιγμές τους από όλη τους την πορεία. Δύο από αυτές τις στιγμές προέρχονται από το Cold Lake και δύο από το Vanity/Nemesis, όλες επανηχογραφημένες (ή μάλλον πιο σωστά, επανεπεξεργασμένες). Η διαφορά ανάμεσα στα τραγούδια αυτά από την συλλογή και τα "αυθεντικά" των δίσκων είναι κάτι παραπάνω από εντελώς χαοτική: με τα τραγούδια της συλλογής διερωτάσαι τι κομματάρες είναι αυτές, με τα αντίστοιχα (ίδια) των δίσκων όμως σφυράς αδιάφορα. Κοινώς, τους δύο δίσκους αυτούς επί της ουσίας τους έθαψε ο Tommy με την κάκιστη παραγωγή που έκανε (αν και στο V/N την είχε ψιλοδιορθώσει), γεγονός που ήρθε και προστέθηκε στο διαχρονικά δυσκοίλιο σε τέτοιου είδους ουσιαστικούς νεωτερισμούς μέταλ κοινό, το οποίο ιδίως στις τότε εποχές δεν σήκωνε και πολλές αποκλίσεις από το κοινώς αποδεκτό (δεν θέλω να σας υπενθυμίσω ας πούμε τι καντήλια είχαν ακούσει οι Maiden για τα Somewhere in Time και 7th Son, έτσι για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης).

Ο παρατηρητικός αναγνώστης του παρόντος ιστολογίου (ελληνιστί, βλογιού) ήδη θα έχει πεταχτεί από την πολυθρόνα του ανακράζωντας θριαμβευτικά: "Άδη, μα... σου αρέσει το glam;;;". Απάντηση: όχι, τουναντίον το απεχθάνομαι. Οι δυο αυτοί δίσκοι δεν είναι glam, όση λακ κι αν έβαλε ο Tommy στο βίδεον κλιπ του Cherry Orchards (όπως αντίστοιχα δεν ήταν ποτέ glam και οι Warlord στο Cannons of Destruction, ας πούμε). Το glam εκείνο το φεγγάτι ήταν τραγικά της μόδας και οι όχι ιδιαίτερα δημοφιλείς (για πλήθος λόγων) Celtic Frost, κυριολεκτικά μισό βήμα πριν τη διάλυση (που τελικώς δεν απεφεύχθη πολύ λίγα χρόνια αργότερα) επιχείρησαν να αφήσουν το στίγμα τους -προσοχή, το δικό τους στίγμα κι ουχί να παρασυρθούν από τη μόδα- πάνω από το σημείο που απλώς έτυχε να κοιτάζει ο κόσμος εκείνη την περίοδο, με την ελπίδα ότι θα τους προσέξουν λίγο περισσότερο. Δυστυχώς για τους ίδιους, όμως, δεν είχαν ούτε γκόμενες και ξέκωλα στα δικά τους βίδεον κλιπς της εποχής, ούτε μιλούσαν για αλησμόνητες αγάπες και κωλαράκια που θα ήθελαν να πηδήξουν, στέλνοντας φιλάκια και μαζεύοντας εσώρουχα στην τσέπη όπως όλα τα συγκροτήματα του είδους. Οι Frost απλώς πήραν τη μουσική τους και την προσάρμοσαν σε αυτό που θεωρούσαν "τις εποχής". Αν σκεφτείτε αυτούς τους δύο δίσκους με παραγωγή όπως αυτήν της απίστευτης συλλογής, θα διαπιστώσετε ότι δεν απέχει πολύ από μια λογική (εξίσου πειραματική) συνέχεια του Into the Pandemonium, κάτι που αποδεικνύεται και από τις ίδιες τις συνθέσεις: δεν είναι δυνατόν από τη μία μεριά να αποθεώνονται το Mexican Radio ή το I won't Dance ή το Sorrows of the Moon και από την άλλη να αναρωτιέται κόσμος και κοσμάκης τι μαλακία που είναι η κομματάρα Juices Like Wine μόνο και μόνο επειδή το Cold Lake το έθαψε ο παγκόσμιος μέταλ τύπος (δηλαδή τα μέταλ χάμστερ όλων των χωρών). Οκ, δεν είπαμε ότι είναι Mega Therion αλλά υπάρχει κι ένα όριο πια και ούτως ή άλλως όλα τα συγκροτήματα δικαιούνται την κακή τους κυκλοφορία.

Όσον αφορά τη συλλογή Parched with Thirst Am I and Dying που ανέφερα και πιο πάνω, νομίζω ότι αποτελεί το κύκνειο άσμα τους, ακριβώς επειδή έδωσε το στίγμα ολόκληρης της σταδιοδρομίας τους. Όπως μνημόνευσα και πιο πριν, δεν περιέχει τα καλύτερα, ως είθισται να κάνουν οι περισσότερες μπάντες. Τουναντίον περιέχει τα πιο περίεργα, από όλες τις απόψεις, μαζί με μια δυο πινελιές του παρελθόντος. Βασικά αν και συλλογή μπορεί πολύ άνετα να χαρακτηριστεί δισκάρα.
Οι Celtic Frost πέτυχαν το εξής απίστευτο: μέσα σε μόλις 7 χρόνια (85-92), μπόρεσαν να κάνουν τα πάντα (για το μέτρο τους): έβγαλαν σε μία τριετία (85-87) τα υπέρτατα αριστουργήματα αλλά ουδέποτε τους αναγνωρίστηκε στην έκταση που έπρεπε. Έφτασαν στην αυτοκαταστροφή σε μία διετία (88-90), τόσο από λάθη, όσο και από τις επιλογές τους που ήταν αδύνατον να συνδυαστούν με το κοινό στο οποίο απευθύνονταν. Και τελικώς έβαλαν και μια πινελιά μελαγχολική, δίκην "κλάστε μας τρεις μάντρες" και διαλύθηκαν έχοντας γευτεί όλο το ποτήρι της αδικίας, μέχρι την τελευταία σταγόνα....


...μέχρι το 2006 δηλαδή οπότε μάλλον και παρασύρθηκαν από τη λαίλαπα των επανασυνδέσεων και έβγαλαν έναν δίσκο που είτε είναι ό,τι πιο ψαγμένο έχει κυκλοφορήσει ποτέ σε όλα τα είδη μουσικής, γαστρονομίας, αστροφυσικής και δεν ξέρω κι εγώ που αλλού, είτε πρόκειται για την μεγαλύτερη παπάτζα όλων των εποχών. Δυστυχώς τείνω προς το δεύτερο, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν θέλω να το σκέφτομαι ως κυκλοφορίων αυτής της πολυαγαπημένης μου μπάντας που προσέφερε τόσα πολλά στη μουσική (και την τέχνη γενικότερα) που πιθανώς ούτε καν η ίδια δεν μπόρεσε ποτέ να το συνειδητοποιήσει. Διότι -έτσι απλά- οι Celtic Frost ήταν πάντοτε τέχνη. Ακόμη και με τα εφηβικά προεόρτια της σκανδιναυικής Black metal σκηνής μέσω των Hellhammer, όπου ο Tom κατάφερε να επηρεάσει μερικές δεκάδες χιλιάδες κόσμο, αποτελόντας ίσως το πιο επιδραστικό συγκρότημα που πέρασε ποτέ τουλάχιστον από τον κόσμο του μέταλ και σε επίπεδο image, και σε επίπεδο μουσικής (αν και κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να τους αντιγράψει), και σε επίπεδο περιεχομένου, ακόμη και σε επίπεδο ονοματολογίας. Και μην ξεχνάμε τις ατάκες: στον Tommy ανήκει η μνημειώδης ατάκα "Venom kill music, we kill Venom" που νομίζω τα λέει όλα. Επίσης, αν και δεν είναι δικιά του νομίζω, είναι αυτός που καθιέρωσε την ατάκα "Only Death is real" που για ένα (μεγάλο φεγγάρι) είχεψ γίνει εφάμιλλη με το Up the Irons των Maiden, το Up the Hammers των Manilla και το death to False Metal των Manowar.

Βεβαίως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι και οι ίδιοι βοήθησαν στο να βγάλουν τα ματάκια τους με τα ίδια τα χεράκια τους. Ο Ain ας πούμε, όσο ταλαντούχος υπήρξε ως μουσικός, άλλο τόσο προβληματικός υπήρξε ως άνθρωπος και φυσικά ο Tom που έριχνε το βάρος στην μουσική τον κράταγε ακριβώς για το πρώτο σκέλος, παρόλο που έφτασε σε σημείο να τον αφήσει στα κρύα του λουτρού στις ηχογραφήσεις του Mega Therion στο οποίο παίζει μόνο σε 2 τραγούδια. Αντίστοιχα, πέραν του υπερβολικού πειραματισμού σε σχέση με τον όσον άντεχε ο κόσμος του μέταλ, έκαναν κι άλλα λάθη, όπως promotioning. Aς πούμε, όταν είχε κυκλοφορήσει το Emperor's Return που προανήγγειλε την "επικείμενη κυκλοφορία του Necromantical Screams", δεν εννοούσε το τελευταίο τραγούδι του επόμενου δίσκου, αλλά ότι έτσι θα ήταν το όνομα του δίσκου (και ευτυχώς που δεν βγήκε έτσι, διότι το Mega Therion είναι απείρως πιο γαμάτο). Όταν όμως ακούς αυτήν την απερίγραπτη μουσική, δεν είναι δυνατόν να στέκεσαι σε τέτοιες λεπτομέρειες. Δεν είναι δυνατόν ν'ακούς ας πούμε τον ασύλληπτο ρυθμό (αλλά και ειρμό) του Dethroned Emperor και να αντιστέκεσαι στο μεγαλείο, ούτε να θαυμάζεις το απίστευτο παίξιμο του Reed St. Mark και να αναρωτιέσαι με πόσα χέρια και πόσα πόδια παίζει ο άνθρωπος. Κι όσον αφορά εκείνη την καταραμένη εισαγωγή του Circle of the Tyrants... Καταραμένη... Δε βγαίνει με τίποτε...

Δεν υπάρχουν λόγια.
Παμμέγιστοι.

(And) dark ships sailed beyond those lost realms
Through gates to eternity, above the sleeping mind

Innocence and Wrath
https://www.youtube.com/watch?v=oxtZc-pRC1Q

Oriental Masquerade
https://www.youtube.com/watch?v=HngrV6bn0Jc

Dethroned Emperor
https://www.youtube.com/watch?v=qnFYwNw7-dU

Circle of the Tyrants
https://www.youtube.com/watch?v=41PxFzoqULU

Jewel Throne
https://www.youtube.com/watch?v=qm7qQlWmMEc

(και ένα bonus)
Satanic Rites (Hellhammer)
https://www.youtube.com/watch?v=5sTGxdobvvk



Τετάρτη 24 Ιουνίου 2015

Για να ευθυμήσουμε και λίγο: συνέντευξη με τους (Έλληνες) Chainsaw...

(αντιγράφω από την ιστοσελίδα του Metal Invader)
Νομίζω ότι πρόκειται για την επικότερη συνέντευξη που έχω διαβάσει ποτέ μου, στα πάντα. Μέχρι και στην φωτογραφία, ο θεός (αριστερά) με το τριβείο είναι όλα τα λεφτά. Δεν υπάρχουν οι άνθρωποι (α, ρε Witchy, είσαι εγγύηση αγόρι μου!)
Με κόκκινο χρώμα οι επισημάνσεις μου.
Και μία απορία: μα ποιος διάολος ακύει Bulldozer;;;

chainsaw

Chainsaw. Το μουσικό φαινόμενο που μας έκανε να ξαναβάλουμε στις αγκάλες μας και να πασπατέψουμε τον Εωσφόρο. Η μπάντα που έκανε μικρά κοριτσάκια να τσιρίζουν και ώριμες γυναίκες να στάζουν. Οι άνθρωποι που ξεπαστρεύουν φλώρους σε στενά με σουβλακοκάλαμα. Είπαμε να τους κάνουμε μια συνέντευξη. Μιλήσαμε με τον Decapitator. Και καλά κάναμε.
Κατ’ αρχάς, καλησπέρα και καλή βραδιά… Ευχαριστώ που κάνατε λίγο χώρο στο καρνέ σας και με ζουλήξατε ανάμεσα στο «Παραγγελία σουβλακίων από την Χαροκόπου» και «Αγορά σιδηρολοστών για σκηνικά στα στενά». Σε τι φάση σας πετυχαίνω;
Καλησπέρα και ευχαριστούμε για την φιλοξενία και το ενδιαφέρον. Αυτή την εποχή έχουμε επισκεφτεί ένα μοναστήρι γνωστό για την κουζίνα του ,τα ιαματικά λουτρά του και τα άγρια πάρτι που διοργανώνει μέρα και νύχτα . Παράλληλα σχεδόν έχουμε τελειώσει με το γράψιμο του επόμενου δίσκου και αν όλα πάνε καλά κάπου Οκτώβρη – Νοέμβρη θα μπούμε στο στούντιο για να το ηχογραφήσουμε.
Οι Chainsaw γεννήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1997 και κυκλοφόρησαν δύο rehearsal tapes το 1998. Μετά ξαφνικά, πάγωσαν όλα. Επανήλθαν δριμύτεροι τον Δεκέμβρη του 2013. Για ποιο λόγο μεσολάβησαν τόσα χρόνια μέχρι να αναγεννηθούν οι Chainsaw;
Τα πρώτα χρόνια που διαλύθηκε η μπάντα ήταν δύσκολο να βρεθούν μέλη που να θέλουν να παίξουν πάνω σ αυτό το είδος και έτσι ψόφησε η όλη φάση . Η ιδέα έπεσε από ένα φίλο όταν άκουσε τις τότε κασέτες και πρότεινε να ηχογραφηθούν και να βγουν παραέξω τα τραγούδια .Έτσι μετά το demo που ηχογραφήθηκε το 2013 πήγαμε σαν συγκρότημα πλέον για τον δίσκο.
Εκτός από εσένα, Decapitator, που είσαι ο μόνος σταθερός εξ αρχής, πλέον αναπόσπαστα κομμάτια της μπάντας είναι ο Witchkiller, ο γητευτής, και ο Nuctemeron, που έχουμε χάσει τη μπάλα με τις χιλιάδες μπάντες στις οποίες παίζει. Πώς καταλήξατε σε αυτή τη σύνθεση; Ποια ήταν η διαδικασία μύησης;
Ο πρώτος επιλέχτηκε μετά από αλλεπάλληλα τηλέφωνα σε γραμμές πρόβλεψης ζωδίων, γιατί έπρεπε να βρεθεί ο αστρικά κατάλληλος ενώ ο δεύτερος εμφανίστηκε σε ντοκιμαντέρ που αφορούσε μια ξεχασμένη φυλή ιθαγενών που αγνοούσε τον πολιτισμό και ειδικά τα πλήκτρα.
Οι συνθέσεις του δίσκου είναι προϊόν συλλογικής τελετής με το τωρινό lineup ή ήταν κομμάτια που προϋπήρχαν, απλώς τα ηχογραφήσατε μαζί;
Τα τραγούδια προϋπήρχαν σαν συνθέσεις αλλά έφαγαν τέτοια κλωτσιά στο κώλο στις ηχογραφήσεις, που σίγουρα πήραν άλλο χαρακτήρα και έδωσαν ένα πολύ πιο δυνατό αποτέλεσμα .
Το εξώφυλλο του “Hill of Crosses” είναι απόκοσμα σκανδαλώδες. Διαόλια, σφαγές και έντερα ιδανικά για κανιβαλιστικό κοκορέτσι στέκουν διάσπαρτα. Ποιος το φιλοτέχνησε;
Κάποιος ανώνυμος του 18ου αιώνα .Επίσης μας άρεσε ότι παραπέμπει λίγο σαν φιλοσοφία στο πρώτο Inferno και είναι μακριά απ τα καρτουνοειδή εξώφυλλα που βάζουν οι πιο πολλές μπάντες του είδους σήμερα .
Το “Hill Of Crosses” κυκλοφόρησε σε μορφή CD μέσω του Chainsaw Distro και σε κοχονάτο βινύλιο μέσω Hell’s Fire. Γιατί χωρίστηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο οι κυκλοφορίες;
Οι πρώτες εταιρίες που είχαμε βρει και έδειξαν ενδιαφέρον είτε δεν μας συνέφεραν είτε ήθελαν κάτι παλαβά τύπου να αλλάξει το όνομα ,το λογότυπο και ο τρόπος που ζευγαρώνουν οι πιγκουίνοι . Όταν μιλήσαμε με την Hellsfire τα βρήκαμε αμέσως, γιατί θέλαμε τα ιδία πράγματα και πραγματικά είναι τιμή μας που κυκλοφόρησε ο δίσκος από αυτή την εταιρία . Ε, μιας και δεν βγάζει CD , το κυκλοφορήσαμε μαζί με την Chainsaw Distro και λύθηκε το πρόβλημα .
Bulldozer: Μια μπάντα κεφάλαιο για εσάς και για πολλούς από εμάς, δικαιολογημένα άλλωστε. Επιλέξατε να κάνετε ένα cover στο “Whiskey Time”. Αρχικά, γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο κομμάτι και κατά δεύτερον ποια η αντίδραση του ΑC Wild όταν ήρθατε σε επαφή;
Είχαμε κάποιες διασκευές στα υπ όψιν πριν τις ηχογραφήσεις και καταλήξαμε να κάνουμε το «Whiskey Time» και το «Warchild» απ το demo των Running Wild. H πρώτη είναι που κόλλησε στο κλίμα του δίσκου περισσότερο και επιλέχτηκε αυτή. Όταν ήρθαμε σε επαφή με τους Bulldozer και τους στείλαμε την διασκευή μας απάντησαν αμέσως ότι τους άρεσε πολύ και ότι είναι τιμή τους να μπει στον δίσκο. Όταν ακούς τέτοια πράγματα απ τους ανθρώπους που έχεις είδωλα εδώ και 20 χρόνια, δεν θες τίποτα άλλο.
Φαγητάρες, πιώματα, μανιακοί δολοφόνοι, γυναίκες. Να φανταστώ πως οι στίχοι είναι βγαλμένοι μέσα από την καθημερινότητα. Παρεμπιπτόντως ποιος τους γράφει;
Εγώ γράφω τους στίχους και αναφέρονται σε καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μέσος αστός , ο γείτονας ,ο οδηγός που σκαλίζει την μύτη του στο φανάρι , ο μεροκαματιάρης . Παράλληλα αγγίζουν ευαίσθητες πτυχές της κοινωνίας και είναι γεμάτοι τρυφερότητα και συμπόνια για την πονεμένη και αδικημένη ζωή των κληρικών .
Στα thanks του δίσκου, πρώτος πρώτος είναι ο φίλος όλων και poser-killer Σατανάς. Ποια η σχέση σας μαζί του; Είναι ο κρυφός ήρωας του παρασκηνίου που έδωσε ώθηση στον δίσκο;
Ναι, δεν νομίζω ότι ο δίσκος βγήκε με τη βοήθεια του χριστού !
Θα σας χορτάσουμε σε κανένα λάιβ – τελετή ευχαριστιών προς τον Εξαποδώ – στο άμεσο μέλλον ή είστε ιδιαίτερα απασχολημένοι ως ηγεσία του Metal Police;
Θα ήταν ιδανικό ένα λαιβ όπου θα καίγονταν δίσκοι κλασσικής μουσικής , μάνικες θα εκτόξευαν τζατζίκι στο κοινό και θα επιτρεπόταν η είσοδος μόνο σε μεθυσμένους . Επειδή κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να οργανωθεί σωστά το θέμα λαιβ στο άμεσο μέλλον είναι χλωμό. Όσο για το θέμα ηγεσίας νομίζω ότι άνηκε και θα ανήκει πάντα στους Gehennah. Εμείς μπορούμε μόνο να τους κοιτάμε με δέος και απεριόριστο σεβασμό .
Αρνίσια ή κατσικίσια παϊδάκια;
Σαν να ρωτάς «Bomber» η «Overkill». Δεν θα μπορέσω να διαλέξω ποτέ.
Κλείνεις όπως θέλεις, λέγοντας ότι θες, άμα λάχει εξαπέλυσε και κατσαβιδιαστικό μανιφέστο.
Το progressive , οι θρησκείες και οι διαιτολόγοι είναι οι πληγές της ανθρωπότητας . Θα μας βρουν απέναντι τους .

Κυριακή 19 Απριλίου 2015

Sacral Rage, Illusions In Infinite Void: κάτι πολύ παραπάνω από μια κριτική.

Το λεπόν, ως γνωστόν (λέμε τώρα) αποφεύγω τις κριτικές δίσκων σε τούτο το ταπεινό βλόγι (εκτός φυσικά αν μιλάμε για Maiden οπότε αλλάζει το πράγμα, ή για αγαπημένα συγκροτήματα και δίσκους που εκεί πλεόν ομιλούμε για αφιερώματα κι ουχί κριτικές). Αν το καλοσκεφτείτε, το γεγονός αυτό είναι απολύτως λογικό αν αναλογιστούμε πόσες κυκλοφορίες υπάρχουν και με ενδιαφέρουν πάραυτα: εν ολίγοις θα έπρεπε να έχω ένα βλόγι που θα ήταν σκέτο κριτικές, όπερ αδιανόητον (μην πω και εντελώς ανόητον). Όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα... παγόβουνο που είμαστε υποχρεωμένοι να ασχοληθούμε διότι πέραν του κομματιού που φαίνεται υπάρχει κι αυτό που δεν φαίνεται. Για πάμε λοιπόν...
(εξέρχεται της θήκης του χρυσούν φτυάρι. Όχι για τους Sacral Rage, θα καταλάβετε γιατί.)




Κατ' αρχήν, πρέπει να προειδοποιήσω όποιον μπορώ και περνάει από το χέρι μου, ώστε να μην πράξει το ίδιο λάθος που διέπραξα κι εγώ ακούγοντας αυτόν τον δίσκο: ιδίως πριν το πρώτο άκουσμα είναι επιβλεβλημένη η αγορά πολλών εσωρούχων, διότι μόλις ο δίσκος τελειώσει αυτά μετά βεβαιότητος θα έχουν εξαφανιστεί από το σπίτι. Εγώ την πάτησα αγαπητή μου αναγνώστρια, αγαπητέ μου αναγνώστη: δεν είχα προμηθευτεί αυτά που έπρεπε με αποτέλεσμα το ίδιο βράδυ να μην υπάρχει σώβρακο στο σπίτι να φορέσω. Μου τα είχαν πάρει όλα.

Ήταν περίπου ένας χρόνος πριν όταν είδα (στους Jag Panzer) για πρώτη φορά τους Sacral Rage ζωντανά και είχα εντυπωσιαστεί. Λίγους μήνες πιο πριν είχα ακούσει για πρώτη φορά και το ΕΡ τους (για την ακρίβεια λίγο αργότερα απ'όταν κυκλοφόρησε), το οποίο μου είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στο σύνολό του, σε σημείο να με κάνει να αποφασίσω να τους παρακολουθήσω σχετικά στενά ως εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίπτωση. Εξάλλου κάποια στιγμή είδα και το καταπληκτικό βίδεον κλιπ του Master of a Darker Light το οποίο μεταξύ άλλων το γούσταρα και για τις καταπληκτικές αλλαγές του τολμώ να πω ότι σχεδόν τους ερωτεύτηκα, μιας και ήταν εξ αρχής  προφανές ότι δεν επρόκειτο απλώς για παικταράδες αλλά για γκρουπάρα συνολικά. Κάπως έτσι τέλος πάντων, μείναμε για αρκετό καιρό στην αναμονή για τον δίσκο τους: έστω και με μικρογεύσεις, αφού το Panic in Urals είχε ήδη κυκλοφορήσει ως δείγμα κάποια στιγμή και η πρώτη εντύπωση που μου είχε αφήσει ήταν λίαν επιεικώς θετικότατη: ξέρετε πως πάει, σάλια να τρέχουν από την πείνα και την ανυπομονησία που πάντοτε συνοδεύει εκείνο το περίεργο συναίσθημα ότι επίκειται δισκάρα.

Πριν κυριολεκτικά ελάχιστο καιρό, λοιπόν, η δισκάρα βγήκε. Και το εννοώ με όλη τη σημασία της λέξεως: δισκάρα, κάτι που αποδεικνύεται μεταξύ άλλων και από το γεγονός ότι παρά το μικρό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την κυκλοφορία της, η πρώτη χιλιάδα έχει σχεδόν εξαντληθεί!
Αν πω ότι σχεδόν μου έπεσε το σαγώνι ακούγοντάς τους, δεν θα λέω ψέματα. Βασικά το πρώτο που σου τρυπάει τ'αφτιά είναι η ασύλληπτη τεχνική της μπάντας. Για να φανταστείτε τι εννοώ (και όσοι με ξέρουν θα δώσουν μεγάλη βαρύτητα σε αυτό) σε πολλά σημεία ίσως ν'αγγίζει μέχρι και το progressive και εν προκειμένω δεν το θεωρώ καν ενοχλητικό (μιας και ως γνωστόν εγώ με το progressive βγάζω καντήλες και παθαίνω αναφυλαξία ακόμη κι εξ αποστάσεως). Πιο συγκεκριμένα, από τις περίπου 50φεύγα φορές που άκουσα (σερί) τον δίσκο (δεν πρόκειται για υπεροβλή το νούμερο) όλες τις φορές μου έφερε στο μυαλό αναρίθμητα περάσματα από το Never Neverland (που θεωρώ έναν όχι μόνο ασύλληπτο δίσκο αλλά και εν πολλοίς progressive κιόλας, αφού ο Waters μάλλον είχε μαζεμένες όλες τις εμπνεύσεις της ζωής του), σε σημείο να αναρωτιέμαι ποιος απ'όλους από την μπάντα μεγάλωσε με αφίσα αυτού του δίσκου στο δωμάτιό του (τελικώς την απάντηση την έλαβα κατ' ιδίαν αλλά δεν σας τη λέω, για να έχετε αγωνία). Αν και σε μεγάλο βαθμό θεωρώ αρκούντως χαζό όταν ακούμε κάτι να προσπαθούμε να καταλάβουμε τι μας θυμίζει (αφού όλοι έχουν τις επιρροές τους), εν προκειμένω ο υψηλότατος βαθμός δυσκολίας που έχουν βάλει τα παιδιά στους εαυτούς τους νομίζω ότι επιβάλει αυτήν την εξαίρεση.

Βέβαια, σε αυτό το σημείο πρέπει να ανοίξω μια παρένθεση ώστε να κάνω και μια απαραίτητη διευκρίνιση που μάλλον θα κάνει αρκετούς από το αρκούντως ψαγμένο κοινό της χώρας να ανατριχιάσουν από την αηδία. (Ως γνωστόν) Μία από τις επιρροές της μπάντας είναι και οι Watchtower. Οκ, τους αναγνωρίζουμε αυτό το ολίσθημα και το παραβλέπουμε ως μικρής σημασίας. Εντάξει, εντάξει, κάντε τα εγκεφαλικά να περιμένουν λίγο (διότι σας ετοιμάζω και έμφραγμα μαζί) ώστε να το αναλύσω λιγουλάκι: το ότι οι Watchtower (όπως και πλήθος άλων progressive μπαντών) αποτελούνται από υπερπαικταράδες που ο καθένας τους ξέρει από 145 καντάρια μουσική όταν ο μέσος όρος για έναν καλό μουσικό είναι τα 30 καντάρια, δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από το ότι οι συγκεκριμένοι μουσικοί είναι απλώς καταπληκτικοί. Όπως, όμως, υπάρχουν και καθηγητές που ξέρουν άριστα το αντικείμενό τους αλλά δεν έχουν καλή μεταδοτικότητα στους μαθητές τους, κάπως έτσι και οι Watchtower ναι μεν παίρνουν πολύ παραπάνω από άριστα σε ατομικό επίπεδο, αλλά πολύ κάτω από τη βάση ως σύνολο. Διότι αυτό το τελευταίο μάλλον το έχουμε ξεχάσει: παίρνωντας έναν δίσκο ακούς το σύνολο, την μπάντα. Ακόμη κι αν θαυμάσεις τις τεχνικές του ντράμερ ή το απίστευτο χέρι του κιθαρίστα, κανείς τους δεν μπορεί να καπελώσει το σύνολο στην τελική. Οι Watchtower είναι η κλασική περίπτωση των τύπων που ξεκίνησαν για να πάνε να φάνε μοσχαρίσιες μπριζόλες σε αμερικάνικο στεϊκάδικο, και κατέληξαν να παίζουν play station μέσα σε γήπεδο ποδοσφαίρου, δηλαδή αλλού γι'αλλού. Να το πω αλλιώς; Το πιλοφόρι στον ώμο και γρήγορα στον τρίτο όροφο της οικοδομής για τα τούβλα και διάλειμμα για τοστ στις 12. Και μην αλλάξετε θέση στις σακούλες σκουπιδιών στο ενδιάμεσο γιατί μπορεί να το κάνετε λάθος.
Θέλω να πω ότι είναι άλλο πράγμα να μιλάμε για τις ικανότητές τους ως μεμονωμένους μουσικούς και άλλο για το σύνολο και τη συνεργασία τους η οποία μας χάρισε μερικά (ευτυχώς λίγα) κουραστικά αποτελέσματα (και γι'αυτό δεν έκαναν ποτέ καριέρα κιόλας). Από αυτήν την οπτική γωνία, λοιπόν, θεωρώ πάρα πολύ άδικο αυτό που διαβάζω από αρκετό κόσμο, να επιχειρεί μια άτυπη σύγκριση ανάμεσα στους Sacral Rage και τους Watchtower. Το ότι κάποιοι εκ των πρώτων έχουν ως επιρροή (και) τους δεύτερους (ήτοι όχι μόνο αυτούς), δεν σημαίνει ότι σώνει και καλά τους μοιάζουν ή ότι υπάρχει ανάγκη συγκρίσεως.
Για να το πούμε πολύ χύμα, βασικά μια τέτοια σύγκριση αδικεί  εκ των πραγμάτων τους Sacral Rage διότι αν και είναι σημαντικά ανώτεροι από τους Watchtower ως σύνολο, θα υστερούν μέχρι τον αιώνα τον άπαντα στους δύο παράγοντες που για το ελληνικό κοινό έχουν σημασία: την εθνικότητα και τον μύθο που τους ακολουθεί. Οι Watchtower θα είναι πάντοτε Αμερικάνοι και θα φέρουν πάντοτε την ταμπέλα της γκρουπάρας, άσχετα αν είναι ικανοί να κάψουν μέχρι και το γάλα με τα κορν φλέικς ως άλλος (επίσης Αμερικάνος) Όμηρος Σίμπσον. Κλείνω την παρένθεση και μπορείτε να καλέσετε ελεύθερα το 166 να σας παραλάβει.

Κάτι άλλο που με έχει κουράσει πολύ και που μου δίνεται η ευκαιρία επ'αφορμή των Sacral Rage να το θίξω είναι αυτή η μάστιγα με τις ταμπέλες, διότι εδώ συμβαίνει κάτι πολύ σημαντικό (που είχα θίξει και με τους Convixion αν ενθυμείστε). Ψάχνουν όλοι να βρουν τι ακριβώς παίζουν. Μην είναι speed; Μην είναι thrash; Μην είναι τεχνικό αμερικανοτραφές υποσαχάρειο power με ψήγματα από progressive καυκάσιο thrashospeedoheavy και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο; Μην είναι ο σούπερμαν; Ή εν τέλει, μήπως είναι απλώς η μαλακία που μας δέρνει, ως κατάλοιπο της μάστιγας του μέταλ χάμστερ με την οποίαν γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές μεταλλάδων στη χώρα; Διότι όταν αναρωτιέσαι τι ακριβώς παίζουν οι Sacral Rage η απάντηση είναι εύκολη και είναι μόνο μία που δεν αφήνει περιθώρια ούτε για παρεξηγήσεις, ούτε για παρερμηνείες: παίζουν απλώς metal. Metal που το λες και που γεμίζει το στόμα σου ρε αδελφέ. Εδώ έχουμε να κάνουμε ίσως με έναν από τους καλύτερους (και πιθανώς και σημαντικότερους) δίσκους που έβγαλε ποτέ ελληνικό συγκρότημα και υπάρχει κόσμος που διερωτάται τι ακριβώς παίζει αυτή η υπερμπάντα; Δηλαδή αν παίζουν thrash θα σου αρέσουν περισσότερο, ενώ αν παίζουν speed θα σου αρέσουν λιγότερο;
Τα τελευταία χρόνια (και αυτό το είχαμε διαπιστώσει κατά βάσιν με το προσωπικό μου απωθημένο, τους τιτανοτεράστιους Convixion) παρατηρώ ότι έχουν αρχίσει να βγαίνουν και μπάντες που είτε παίζουν αυτό που γουστάρουν δίχως να ενδιαφέρονται για το ποιος θα πει τι, είτε δεν έχουν έναν σαφή μουσικό προσανατολισμό, παρά παίρνουν ό,τι καλό βρουν από όπου γουστάρουν να το πάρουν, δίχως να έχουν στο κεφάλι το μεταλχαμστέρειο άχθος του παρελθόντος (αρχικής εφευρέσεως του μυθικού Χαρούλη -ξέρετε ποιον Χαρούλη εννοώ, δεν τα ρωτάνε αυτά τα πράγματα) ότι υπάρχουν ταμπέλες αποδεκτές και ταμπέλες μη αποδεκτές. Νομίζω ότι ήγγικεν η ώρα αυτό το βάρος να καταρρεύσει οριστικά και συνειδητοποιήσουμε πως όταν το metal είναι αυτό που μας αρέσει και που μας γεμίζει, δεν έχει καμία σημασία η όποια κωλοταμπέλα. Κάπως έτσι είναι και οι Sacral Rage: απλά κόβουν κεφάλια και αυτό είναι που πρέπει να κρατήσουμε.

Έλεγα πιο πάνω ότι τεχνικά έχουν θέσει πολύ ψηλά τον πήχυ. Αυτό είναι κάτι που υπάρχει σε όλα τα τραγούδια τους και αυτό είναι αρκετά εντυπωσιακό. Οκ, θα ομολογήσω ότι το Sanctum Asylum είναι το μοναδικό τραγούδι που δεν με ενθουσιάζει ιδιαίτερα αλλά και πάλι το προσωπικό μου γούστο είναι υποδεέστερο του αποτελέσματος που μας έχουν προσφέρει. Το Never Neverland που μνημόνευσα πιο πάνω δεν το επέλεξα στην τύχη. Νομίζω ότι όντως θα μπορούσα να συγκρίνω το Illusion in Infinite Void ακόμη και με έναν δίσκο επιπέδου Never Neverland. Είναι τόσο μεγάλη δισκάρα, έχω φάει τόσο μεγάλη ήττα.
Θεωρώ ότι οι Sacral Rage δεν είναι απλώς αυτό που λέμε το the next big thing στην ελληνική σκηνή. Πιστεύω ακράδαντα ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο και για να το διαπιστώσουμε θα πρέπει απλώς να είμαστε υπομονετικοί. Αρκεί βέβαια να μην πάρουν τα μυαλά τους αέρα.

Και όπως είπα και στον Νικόλα, θα το γράψω κι εδώ: φίλε, οι Convixion απέκτησαν πολύ σοβαρό ανταγωνισμό μου φαίνεται.

Προκειμένου να γίνει κατανοητό τόσο όλο αυτό το ξέσπασμα που προηγήθηκε, όσο και ο περίεργος τίτλος της εν λόγω αναρτήσεως, επέλεξα έναν ολίγον τι διαφορετικό (και αρκετά συναισθηματικό) πρόλογο.
Όσοι με ξέρουν από κοντά γνωρίζουν την αγάπη που είχα ανέκαθεν για την ελληνική σκηνή. Κάποια στιγμή αποφάσισα να κάνω μέχρι κι ένα βλόγι για την σκηνή, το Hellenic Metal (επειδή έτσι γούσταρα ρε αδελφέ). Όταν, όμως, έσκασε μύτη ιδίως η κρίση που αναγκάστηκα εκ των πραγμάτων να παρακολουθώ πολύ στενότερα σε σχέση με το παρελθόν τα πολιτικά πράγματα, αναγκάστηκα να αφήσω το Hellenic Metal στην άκρη διότι οι απαιτήσεις που έχω από τον εαυτό μου γι'αυτό το βλόγι είναι αυστηρότατες. Προτίμησα, λοιπόν, να μην κάνω νέες αναρτήσεις από το να βγαίνει προχειροδουλειά.
Πριν λίγες μέρες έψαχνα κάτι σε μια κούτα με "παλιατζούρες" και έπεσα πάνω σε ένα παλιό τετράδιο, στο οποίο η πρώτη καταχώρηση έχει γίνει το φθινόπωρο του 1993. Τότε ήταν που αγόρασα με το χαρτζιλίκι μου τον πρώτο μου δίσκο (δεν μιλάω για κασσέτες αλλά για βινύλια) και είχα την λόξα να θέλω να καταγράφω τι αγόρασα, πόσο, και την ημερομηνία. Στο πίσω μέρος του τετραδίου λοιπόν είχα γράψει δύο πράγματα όπως τα βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία.


(άσχετη υποσημείωση: επισήμως το nwobhm λογίζεται ως το 81, αλλά εγώ πάντοτε έγραφα ως το 82 προκειμένου να συμπεριλαμβάνεται και η δισκάρα The Unexpected Guest)


Σχεδόν με πήραν τα ζουμιά. Greek Scene Exists...
Το έγραφα το 1993 σχεδόν με παράπονο για μια σκηνή που πέθαινε, δίχως υποστήριξη από πουθενά και ιδίως από τον εγχώριο μεταλλικό τύπο (και δεν αναφέρομαι στους φανζινάδες, οκ;). Ακόμη και ο συνομήλικός μου Γρηγόρης είναι αρκετά μεταγενέστερος (τον οποίον Γρηγόρη θεώρώ από τους ελάχιστους πραγματικούς υποστηρικτές της σκηνής και τον οποίον θεωρώ από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στη χώρα μας στον χώρο της αγαπημένης μας μουσικής, ίσως λίγο παρακάτω από τον Ανδρέα Βενέρη που μάλλον είναι η σημαντικότερη προσωπικότητα γενικώς στο μέταλ στην Ελλάδα αλλά μην ξεφεύγουμε, αυτά είναι για άλλη συζήτηση). Αναλογιζόμενος πόσες γκρουπάρες έχουν βυθιστεί αύτανδρες, πόσες πισώπλατες μαχαιριές έχουν πέσει αλλά και πόσο δούλεμα ταυτόχρονα, πόσος κόπος έχει πάει χαμένος αλλά και που έχουν φτάσει σήμερα τα ελληνικά συγκροτήματα, δεν είναι και πολύ εύκολο να μην συγκινηθείς, ιδίως αν σκεφτείς ακόμη και σήμερα πόσες αδικίες μπορούν να αντιμετωπίζουν πολλά πανάξια συγκροτήματα. Και ξάφνου πέφτεις πάνω σε κυκλοφορίες όπως αυτή των Sacral Rage και συνειδητοποιείς ότι ακόμη κι έτσι δεν πήγαν όλα στον βρόντο και στην συνέχεια φέρνεις στο μυαλό σου ονόματα του παρόντος που κρατούν με κόπο, ιδρώτα και αίμα, πολύ ψηλά την σημαία της χώρας, συκγροτώντας πιθανώς την καλύτερη underground σκηνή της Ευρώπης: Airged L'Amh, Dexter Ward, Steamroller Assault, Verdict Denied, Released Anger, Convixion, Illusory, Sacral Rage, Wrathblade, Valor, Heathendom, Dark Nightmare, Black Sword Thunder Attack, InnerWish και πόσα άλλα ακόμα!

Κάτι τελευταίο: όταν νοιώθετε ότι θέλετε να πείτε μια καλή κουβέντα σε μια ελληνική μπάντα, μην διστάσετε να την πείτε. Όλες οι μπάντες το εκτιμούν βαθύτατα και τους δίνει κουράγιο να συνεχίσουν. κατανοώ ότι όλοι μας με τα ξένα συγκροτήματα μεγαλώσαμε, αλλά το ρημάδι ας κρατήσουμε και μια καλή κουβέντα για να πούμε και σε όποια δικά μας συγκροτήματα θεωρούμε ότι αξίζουν.

Και για να κλείσω με το επίκεντρο του σμερινού μας σενδονιού, τους Sacral Rage: Μπράβο παιδιά. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο.
Περιμένουμε εναγωνίως την συνέχεια.
Κι ευχαριστώ για την συγκίνηση πανάθεμά σας.


Σάββατο 14 Μαρτίου 2015

Up the Hammers X Anniversary Edition, 6-7 Μαρτίου 2015.

Προσμονή και αγωνία.
Δεν υπάρχει άλλη επαρκής επεξήγηση των συναισθημάτων όσο πλησίαζε το φετινό επετειακό Up the Hammers.
Προσμονή λόγω της καταπληκτική συνθέσεώς του (άσχετα αν μια-δυο διαφωνίες τις είχα, δεν έχει σημασία) αλλά και ένεκα της αραιής δυνατότητας που έχω πλέον να πηγαίνω σε συναυλίες, ενώ αγωνία για την περίπτωση που κάτι στράβωνε την τελευταία στιγμή και δεν τα κατάφερνα. Αφού να σκεφτείτε ότι για να... εκβιάσω τον εαυτό μου είχαμε αποφασίσει να πάρουμε εισιτήρια από πέρσι (κάτι που δεν είχα ξανακάνει ποτέ μου), άσχετα αν τελικά αυτό κατέστη επιτακτικό διότι ήδη από πέρσι εξαντλήθηκαν όλα!
Τέλος πάντων, όλα πήγαν καλά.
Δηλαδή σχεδόν όλα.

Ο Mad Putcher δυστυχώς δεν κατάφερε να έρθει την πρώτη μέρα λόγω ενός σοβαρού θέματος υγείας που είχε προκύψει μόλις δύο μέρες πριν και δεν ήταν τόσο απλό να προσπελαστεί οπότε έχασε την πολύ ενδιαφέρουσα βραδιά της Παρασκευής. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, την αρχή την έχασα κι εγώ διότι κατέστη εντελώς αδύνατον (χρονικά) να είμαι στις 3 ακριβώς εκεί για τους Magister Templi, για τους οποίους είχα ακούσει καλά λόγια που δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω. Μικρό το κακό πάντως αν και μου την ψιλοέσπασε. Να λέω πάλι καλά όμως που δεν έχασα και περισσότερο...

Στην συνέχεια βγήκαν οι Convixion. Οκ, τι να πω γι'αυτό το συγκρότημα πια; Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός και το ξέρω. Έχω γράψει ξανά και ξανά ότι τους θεωρώ κορυφαία περίπτωση αφού μεταξύ άλλων δεν τους έχω δει ποτέ μου να γκελάρουν ρε αδελφέ. Πάντοτε οι εμφανίσεις τους τα σπάνε, τόσο από κέφι όσο και εκτελεστικά και πιστέψτε με σε αυτό διότι τους έχω δει περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη μπάντα, ξένη ή ελληνική. Το play list που επέλεξαν ήταν νομίζω το καλύτερο δυνατό δεδομένου του λίγου χρόνου που είχαν στην διάθεσή τους και λέω το καλύτερο δυνατό διότι υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήθελα να ακούσω όλα τα τραγούδια τους, ακόμη και τα καινούρια από τον δίσκο που θα κυκλοφορήσει σε κανάν μήνα περίπου! Ή έστω για να κάνω την καρδιά μου πέτρα, να ακούω για κανά 20λεπτό σερί σε κάποια ειδική έκδοση το Black Magic Night και στο τέλος ένα δεκαλεπτάκι Drink Metal για να στανιάρουμε (παρόλο που όπως μου είπε ο ντράμερο τους ο Μάνος την επομένη, 10 λεπτά Drink Metal μάλλον δεν βγαίνουν όχι μόνο από τον ίδιον αλλά ίσως ούτε από ανθρώπινο ον, και τον πιστεύω σε αυτό). Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι, μια γκέλα την έκαναν: μετά την εμφάνιση με ρώτησε ο Νίκος πως μου φάνηκαν. Δεν τα ρωτάνε αυτά παιδάκι μου... Μόνη έκπληξη της εμφάνισής τους ήταν το ότι δεν είδα τον Στέλιο στην δεύτερη κιθάρα και όπως έμαθα αποτελεί παρελθόν από την μπάντα για προσωπικούς λόγους. Πάντως το παλικάρι από τους Sacral Rage που τον κάλυψε τα πήγε περίφημα, αλλά δε νομίζω να αποτελέσει μόνιμη λύση.
Μετά από λίγη ώρα ανέβηκαν στην σκηνή οι Damien Thorne, ένα όνομα που εξαρχής με είχε παραξενέψει. Δυστυχώς τα δύο προηγούμενα UTH τα είχα χάσει (σπάζοντας έτσι το σερί των 7/7 που είχα μέχρι τότε που γινόταν 9/9 αν συνυπολογίσουμε και τα δύο πρώτα Special Edition, έχοντας χάσει το τρίτο) κι έτσι δεν ήμουν σε θέση να γνωρίζω πόσο καλά είχαν παίξει στο VIII που να οδήγησε στην επαναπρόσκλησή τους. Παρακολουθώντας τους πάντως οφείλω να ομολογήσω ότι άσχημα δεν τα πήγαν σε καμία περίπτωση. Και παικτικά ήταν ωραίοι και σκηνικά, αν και υπερβολικά λιτοί. Γενικά η παρουσία τους δεν παίρνει αρνητικό πρόσημο, παρόλο που διέκρινα μια σχετική (και λογική) ξενέρα λόγω της μικρής προσελεύσεως κόσμου κατά τη διάρκεια του σετ τους.
Όταν τελείωσαν οι DT την σκυτάλη πήραν οι Dexter Ward, ένα συγκρότημα που πάντοτε γουστάρω
να βλέπω και λόγω σκηνικής παρουσίας και λόγω των τραγουδιών τους. Και εννοείται ότι δεν το μετάνιωσα. Πάρα πολύ ευχάριστη παρουσία όπως πάντα, με επαγγελματισμό και έναν Marco σε μεγάλα κέφια ως συνήθως. Ειλικρινά δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος να γράψω κάτι περισσότερο. Μετά από τόσα χρόνια πλέον νομίζω ότι το μόνο άξιο σχολιασμού θα είναι το να τους δω να μην αποδίδουν καλά. Παρεμπιπτόντως, σε λίγες βδομάδες αν όλα πάνε καλά θα κυκλοφορήσουν τη νέα τους δουλειά, την οποίαν αναμένω εναγωνίως (αφού άλλωστε εδώ και καιρό μόνο ελληνικά συγκροτήματα αγοράζω).

Επόμενοι ήταν οι Battleroar με την τρέχουσα σύνθεση. Εδώ δεν θα πω κάτι, διότι θα τα γράψω όλα μαζί με τους Battleroar του Σαββάτου. Στην συνέχεια είχαμε τους Atlantean Kodex τους οποίους δεν μπορώ να κρύψω ότι βρήκα αρκετά βαρετούς, άσχετα αν από κάτω το κοινό τους έδειχνε να περνάει πολύ καλά. Προσωπικά θα προτιμούσα κάτι σε Sorcerer αντ'αυτών ή Solstice που αμφότεροι είναι του ιδίου στυλ και κατ' εμέ πολύ καλύτεροι. Τέλος πάντων, αυτούς είχαμε, αυτούς είδαμε. Οκ, μην λέω ψέματα, έπεσε κι ένα σουβλάκι εκεί μέσα διότι είχε κόψει λόρδινγκ. Πάντως θα ήθελα να παρατηρήσω κάτι που με όσους το συζήτησα δεν το είχε παρατηρήσει κανείς και όλοι έμεναν με ανοικτό το στόμα μόλις τους το έλεγα: τα τελευταία λεπτά του δεύτερου κομματιού τους (που φυσικά δεν θυμάμαι τον τίτλο) ήταν χαρτί και καλαμάρι το Child in Time, τόσο σε φωνές όσο και σε μελωδία. Όπως και να'χει ομολογώ ότι το γούσταραν και φάνηκαν έντιμη μπάντα.
Doomsword για τη συνέχεια και το πράγμα αρχίζει να σοβαρεύει, μιας και οι Ιταλοί συγκαταλέγονται
στις αγαπημένες μου μπάντες! Δυστυχώς στο παρελθόν τους έχω δει μόνο μια ακόμη φορά και λέω δυστυχώς, διότι είχαν πέσει πάνω σε μια ανυπέρβλητη συγκυρία που λειτούργησε εις βάρος τους: είχαν βγει αμέσως μετά τους Slauter Xstroyes στο UTH V του 2010, με αποτέλεσμα πέραν του κοινού τους να μην δίνει κανείς άλλος σημασία στο τι συνέβαινε εκείνες τις στιγμές στην σκηνή του An. Το μόνο που θυμάμαι από τότε ήταν ότι ήταν σε σχετικά μέτρια μέρα ο Deathmaster μιας και δεν του έβγαινε ούτε μία κορώνα, οπότε όπως καταλαβαίνετε ήθελα πως και πως να τους δω σε μια αξιοπρεπή εμφάνιση δίχως να βρίσκομαι υπό την.. επήρεια μιας μπάντας που τα έσπασε όλα όπως το 10 οι Slauter Xstroyes. Η αλήθεια είναι ότι ήταν καλοί και κλασικά πωρωτικοί. Βέβαια ο Deathmaster έβγαλε τα τρία τελευταία τραγούδια εντελώς βραχνιασμένος, κάτι που δείχνει είτε ότι είχε κάποιο θεματάκι που του βγήκε προς το τέλος, ή δεν έκανε καλή διαχείριση με αποτέλεσμα να την πατήσει από την αδιαμφισβήτητη υπερκαύλα που είχε. Όπως και να'χει, η παρουσία τους ήταν θετικότατη κι ο κόσμος γούσταρε πολύ, πόσω δε μάλλον εγώ που σε κάτι άσματα όπως το Heathen Assault ή το Doomsword ενδέχεται να χοροπήδαγα και σαν κατσίκι αλλά να μην το θυμάμαι.

Και για μετά είχε Omen το μενού, κι εδώ το πράγμα όντως παρασοβάρεψε, αλλά όχι όπως θα περίμενε κανείς. Η αλήθεια είναι τους Omen τους είχα δει άλλες δύο φορές στο παρελθόν και γενικά δεν είχα μεγάλη πρεμούρα να τους ξαναδώ (για αρκετούς λόγους). Βέβαια θα μου πεις ότι και τους Manilla είχες δει άλλες δυο φορές στο παρελθόν αλλά περίμενες πως και πως να τους ξαναδείς, άρα;
Για να μη λέω ανακρίβειες, δεν είχα καν ασχοληθεί να δω με τι line-up έρχονταν. Κατά βάθος ήλπιζα να έρθουν με τον τραγουδιστή των Aska (δηλαδή νομίζω ότι ήταν αυτός) όπως είχαν εμφανιστεί δηλαδή στο UTH III του 2008 όπου και πανθομολογουμένως είχαν κάνει μια καταπληκτική εμφάνιση με μια φωνή που συνειρμικά έφερνε αυτήν του Kimball στο μυαλό. Επειδή όμως ο Powell είναι γνωστός για τα τερτίπια του, δεν ήμουν και πολύ αισιόδοξος. Για να μη λέω και μαλακίες όμως, το ότι θα ξαναέβλεπα τον μετριότατο Goocher δεν το περίμενα. Αυτό και μόνο με έκανε να ξενερώσω. Μόλις είδα ότι ο χοντρός είχε βγεί και με "πανοπλία" προσπαθώντας να θυμίσει κάτι από το ένδοξο παρελθόν, εκεί σχεδόν μου ήρθε να φύγω. Και μόνο η εικόνα έφτανε τα όρια της βεβήλωσης. Το μοναδικό που περίμενα και όντως βγήκε ήταν ότι ο Powell ήταν πάλι λιάρδα, κάτι που έχει αρχίσει και καταντάει κουραστικό. Κι αν τουλάχιστον άλλες φορές είχε παίξει λιάρδα αλλά του έβγαιναν αυτά που έκανε, την Παρασκευή δεν μπορώ να πω ότι του βγήκαν πάρα πολλά πράγματα.
Διάβασα δεξιά κι αριστερά διάφορες ενθουσιώδεις κριτικές για την εμφάνιση των Omen. Το κοινό σημείο όλων αυτών ήταν ότι αυτοί που τις έγραφαν τους έβλεπαν για πρώτη φορά. Κατανοώ απόλυτα ότι είχαν την αυθόρμητη κάβλα μέσα τους να δουν αυτό το μυθικό όνομα. Κάπως έτσι ένοιωθα κι εγώ όταν τους είχα πρωτοδεί πριν από καμιά δεκαετία, όπου μέχρι κι ο Goocher παίζει να μου είχε φανεί σχεδόν καταπληκτικός στο καταγώγι του Underworld. Όμως από τότε έχουν περάσει 10 χρόνια και τους είχα δει και ξαναδεί και απο την στιγμή που δεν είμαι πιτσιρίκι πλέον, έχω μεγάλες απαιτήσεις, ιδίως από ένα όνομα επιπέδου Omen το οποίο απαιτώ πρώτ'απ'όλα να δείχνει σεβασμό στο ίδιο του το όνομα. Δεν μπορώ, λοιπόν, να βλέπω έναν Powell λιάρδα να κάνει το ένα λάθος πίσω από άλλο (σε κάποιο τραγούδι έχασε μέχρι και τον ρυθμό και το έσωσε ο ντράμερ μετά από λίγα δευτερόλεπτα), έναν Goocher γενικότερα μετρίων δυνατοτήτων να τα κάνει όλα χειρότερα με πιο παγωμένο κι από "κράκουλη" μπύρα χιούμορ του, ή να ανεβάζει την κόρη του να συντραγουδήσει ακριβώς με το ίδιο νταβατζιλίκι που προ δεκαετίας είχε βάλει support στους Omen το άλλο (μέτριο) συγκότημά του ονόματι Phantom X ή με εκτελέσεις ένα τακ πιο αργές από τις φυσιολογικές διότι προφανώς πλέον δεν βγαίνουν αλλιώς. Γελοιότητες και στεναχώρια που δεν αρμόζουν σε ένα συγκρότημα που έχει γράψει μερικά από τα πιο πωρωτικά τραγούδια στο metal και το οποίο είχε ένα όνομα ίσως πιο μυθικό ακόμη κι από την θεματολογία του. Επίσης, έχω κουραστεί κι από την πατέντα να παίζει το θέμα του Nightmares που είναι κομματάρα ούτως ή άλλως μόνο και μόνο για να το κάνει outro, αντί να παίζει το ίδιο το τραγούδι. Λυπάμαι, αλλά ο Kenny θα πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά να δώσει ένα τέλος σε αυτό το τσίρκο, που δεν αρμόζει στο ένδοξο παρελθόν της μπάντας. Μοναδικός διασωθείς ήταν ο ντράμερ ο οποίος ομολογουμένως έδωσε με απόλυτη αξιοπρέπεια τα ρέστα του. Ως προς την εμφάνιση τώρα, το μοναδικό αξιοπρόσεκτο ήταν η ατάκα ενός (εμφανώς εξίσου ξενερωμένου) μέταλου που βρισκόταν λίγο πιο πίσω μόλις ο χοντρός προλόγισε την κόρη του. Αμέσω φώναξε το τυπάκι "γδύστην... τα βυζιά, τα βυζιά..." και λιώσαμε στο γέλιο. Εξάλλου δεν ήταν για σοβαρότερα σχόλια οι Omen αυτό το βράδυ....

Και μ'αυτά και μ'αυτά φτάσαμε στους Titan Force, τους οποίους τι κι αν τους είχα ξαναδεί; Κανένα πρόβλημα. Να το πω κυνικά, το να βλέπεις τον Tyrant να τραγουδάει είναι από τις μεγαλύτερες
εμπειρίες και αυτό συμπεριλαμβάνει όλες τις πιθανές εκδοχές, μία εκ των οποίων είναι και οι Titan Force φυσικά. Νομίζω ότι για την παρουσία τους δεν πρέπει να ειπωθεί κάτι: ήταν τόσο τέλεια που πολύ φοβάμαι πως ό,τι σχόλιο κι αν κάνω θα τους αδικήσω. Όσο κι αν θες να είσαι αυστηρός, να βρεις το οποιοδήποτε ψεγάδι, είναι πραγματικά αδύνατον να βρεις κάτι. Όλα λειτούργησαν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι, κάνοντας την εμφάνιση των Omen απόλυτη καρικατούρα καθ'όσον η συγκριση ήταν άμεση. Τόσο από πλευράς κεφιού, όσο και από εκτελεστικής απόψεως η μπάντα έδωσε τα ρέστα της. Βέβαια δεν έδωσε τα ρέστα έτσι σκέτα, διότι σε αντάλλαγμα μας πήρε και τα σώβρακα ταυτόχρονα, αλλά ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες; Ειλικρινά το λέω, όπου κι αν γύρναγα, έβλεπα χαρούμενα πρόσωπα, χαμογελαστά, να έχουν ξεχάσει για λίγες στιγμές τις μίζερες εποχές που ζούμε. Με όσους φίλους μίλησα, είχαν όλοι την ίδιαν άποψη με'μένα για την εμφάνιση: λίαν επιεικώς τέλεια. Δεν υπήρχε ενδεχόμενο να μπορούμε να απαιτήσουμε κάτι περισσότερο διότι πολύ απλά δεν υπήρχε πιο πάνω: οι Titan Force είχαν πιάσει ταβάνι.

Κάπως έτσι κύλησε η πρώτη μέρα, πολύ ευχάριστα αλλά αρκετά κουραστικά.
Κουραστικά διότι ο Κύτταρο δυστυχώς δεν έχει τις αβάντες του An, να μπορείς να κάτσεις σε κάποιο σημείο (για πάνω δεν το συζητάμε κάν), έστω και έξω από το μαγαζί. Έτσι η ορθοστασία είναι αναγκαστική, κάτι που σε συνδυασμό με τις.. μαγκιές του παρελθόντος που έχουν αρχίσει να βγαίνουν στην μέση με έκαναν να βγάλω τους Omen και τους Titan Force με αρκετά ενοχλητικούς πόνους, κάτι που με ανάγκασε να πω στον εαυτό μου το αδυσώπητο: Άδη, μεγαλώνεις φίλε...

Και φτάνουμε στη δεύτερη μέρα.
Battle Ram η πρώτη μπάντα, την οποίαν έχασα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν πολυψηνόμουν να τους δω κιόλας, όχι επειδή δεν μου αρέσουν. Ίσα, ίσα τους βρίσκω συμπαθητικούς, αλλά ιδίως επειδή είχα αποφασίσει να κάνω μια συντήρηση δυνάμεων για να μην την πατήσω με τη μέση όπως την Παρασκευή. Έτσι, ενώ υπό άλλες συνθήκες θα ξέχεζα τον Mad Putcher που είχε καθυστερήσει χαρακτηριστικά να περάσει από το σπίτι ("έλα, περνάω σε ένα μισάωρο" είπε, και περασε κλασικά μετά από μία ώρα κι ένα τέταρτο αποδεικνύωντάς μου ότι σε αυτήν τη χώρα μπορούν ν'αλλάξουν τα πάντα εκτός από την αίσθηση του χρόνου που έχει ο Mad Putcher). Από Wrathblade δεν έχασα πολλά, μάλλον μόνο το πρώτο τραγούδι και ομολογώ ότι τα έσπασαν όλα ακριβώς όπως ανέμενα. Καταπληκτική μπάντα, άκρως πωρωτική και φιλότιμη. Μεταξύ άλλων βρίσκονται απ'όσο έμαθα ήδη σε πορεία να κυκλοφορήσουν τον νέο τους δίσκο, ο οποίος όμως ένεκα της όλης κατάστασης μάλλον θα κυκλοφορήσει με ρυθμούς... Litany! Δηλαδή τόσο αργά που είναι άγνωστο το πότε! Ντάξει, καλά να είμαστε και θα τον περιμένουμε και αυτό.
Στην συνέχεια βγήκαν οι Valor, ένα συγκρότημα που που εδώ και χρόνια παρακολουθώ σχετικά στενά διότι αποτελούν μια σταθερή και αυξανόμενη αξία της σκηνής της χώρας. Μάλιστα ετούτη η φορά ήταν ακόμη πιο σημαντική διότι ήταν η πρώτη φορά που τους είδα και με δεύτερο κιθαρίστα, κάτι που ήταν πάγια απαίτηση όλων μας και που είχε τα αποτελέσματα που όλοι περιμέναμε: η ούτως ή άλλως εξαιρετική μουσική τους γέμιζε αρχοντικά με την δεύτερη κιθάρα και το συγκρότημα έδειχνε πολύ πιο δεμένο. Γενικά η εμφάνισή τους ήταν εξαιρετική, αλλά πάλι έμεινα με το παράπονο ότι δεν έπαιξαν το Perseus, το οποίο αδυνατώ να καταλάβω για ποιον λόγο θάβουν -τολμώ να πω- συστηματικά.

Και φτάνει η σειρά των Battleroar για τους οποίους έχουμε και την εκκρεμότητα από την προηγούμενη μέρα, από την οποίαν και θα αρχίσω.. Δεν θα διαφωνήσω ότι ο Gerrit είναι ένας καταπληκτικός frontman, πλήρως επαγγελματίας που τα δίνει όλα με τον μοναδικό χαρακτηριστικό του τρόπο. Επίσης δεν θα διαφωνήσω ότι η εμφάνισή τους το Σάββατο ήταν καταπληκτική. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι μπροστά στην κλασική σύνθεση των Battleroar με Μανώλη, Marco και Μακρυκώστα δεν πιάνουν μία. Δεν είναι τόσο το ότι με ξενέρωσε αρκετά ο νέος βιολιστής που αν και ωραίος στο παίξιμο, στην performance έκανε σχεδόν σαν κούκλα σε κουκοθέατρο με κάτι απότομες -σχεδόν σπαστικές- κινήσεις. Έχει να κάνει ξεκάθαρα με το συναίσθημα που βγάζει το κάθε line-up και όταν μιλάμε για το κλασικό line-up των Battleroar δηλαδή αυτό του Σαββάτου κυριολεκτικά μιλάμε για τους Battleroar. Για να το πω απλά ώστε να γίνει απολύτως κατανοητό: ευτυχώς που ξαναείδαμε το καλό line-up και μας θύμησε ότι κάποτε υπήρχε ένα συγκρότημα με το όνομα Battleroar. Τόσο αδιάφοροι μου είναι οι Battleroar πλέον και λυπάμαι πολύ που το λέω. Έτσι απλά και άνετα. Η δε συγκίνηση δεν περιορίστηκε μόνο πάνω στην σκηνή, αλλά έπεσε και κάτω στον κόσμο και αυτό φάνηκε από την ζεστασιά και την προσμονή με την οποίαν αγκάλιασε αυτό το εγχείρημα. Ιδίως η συγκίνηση του Μανώλη και του Marco ήταν παραπάνω από έκδηλη και αυτό βγήκε και στην απόδοσή τους. Παρεμπιπτόντως να μνημονεύσω κάτι ακόμη, αν και στο warm up της Πέμπτης δεν ήμουν (όπως και δεν έχω καταφέρει να πάω σε κανένα warm up): εκεί μεταξύ άλλων έπαιξαν και οι Battleroar με την πρώτη σύνθεσή τους. Απ'όσο έμαθα κι εκεί τα έσπασαν.
Στην συνέχεια είχαμε την πολυαναμενόμενη παρουσία των Crush, η οποία δυστυχώς ήταν λίγο μικρότερη από την προγραμματισμένη λόγω ενός προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε ο τραγουδιστής. Έπαιξαν κάποια παλιά αλλά και δύο καινούρια από τον επερχόμενο δίσκο. Βέβαια εδώ είναι και το ανέκδοτο της ημεράς μάλλον, διότι αυτόν τον καινούριο δίσκο των Crush τον περιμένουμε περί τα 15 χρόνια τουλάχιστον. Ίσως θα έπρεπε να κρατήσουν και καμιά πισινή του στυλ "ξέρουμε ότι δεν μας πιστεύετε και εδώ που τα λέμε καλά κάνετε". Τέλος πάντων, μακάρι να τον δούμε στα ράφια κι αυτόν. Όσον αφορά την εμφάνισή τους, ήταν ως συνήθως αξιοπρεπέστατη, αφού σαφώς πρόκειται για τεράστια μπάντα. Τα δε παλιά τραγούδια δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να τα σχολιάσω, ευνόητοι οι λόγοι. Αν είχαν παίξει και το Gloriest Night μπορεί πάντως να έλεγα και καμιά παραπάνω καλή κουβέντα!
Για τη συνέχεια είχαμε την "εποχική" μπάντα tribute στους Bathory όπου ως μέγας (μέγιστος) φαν του Quorthon περίμενα να δω αυτό το πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα. Η αλήθεια είναι ότι εδώ και καιρό είχα μια μεγάλη απορία: τι διάολο μπάντα μπορεί να είναι για να ανεβαίνει τρίτο όνομα; Από κάποιες
ερωτήσεις που έκανα ιδίως την πρώτη μέρα τελικώς έμαθα ότι είχε κάποιες καλές συμμετοχές, όπως πχ τον Τζώρτζη των Battleroar, τον τραγουδιστή των Ιρλανδών Primordial συν διάφορους άλλους, όπου μεταξύ άλλων θα ανέβαινε και ο Σάκης των Rotting Christ. Μάλιστα... ιδίως αυτό το τελευταίο θα ήθελα πολύ να το δω. Βέβαια τελικώς διαπίστωσα ότι ο Σάκης θα ανέβαινε μόνο για φωνή (όπερ και εγένετο) και όχι για κιθάρα (όπου είχαμε μια ακόμη σπεσιαλ συμμετοχή από τους RC κι εκεί). Το play list δεν ήταν μεγάλο (5 ή 6 τραγούδια έπαιξαν) αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν πολύ ενδιαφέρον. Δυστυχώς όμως όσο ενδιαφέρον ήταν άλλο τόσο απεδείχθη και προβληματικό, υπό την έννοια ότι και να μην μας το έλεγε ο Alan ότι η μπάντα δεν είχε κάνει ούτε μία πρόβα, το καταλάβαμε και μόνοι μας, καθ'όσον ο τύπος δολοφονούσε με μαεστρία την πλειοψηφία των στίχων. Ιδίως στα Home of Once Brave και Fine Day to Die τα δολοφόνησε με σχεδόν μαφιόζικο τρόπο, θα έλεγα. Τέλος πάντων, η ουσία είναι ότι ιδίως το Fine Day to Die και το τελευταίο Enter the Eternal Fire (το οποίο παίζει να είναι το πιο επικό black κομμάτι που έχει γραφτεί παγκοσμίως και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ιδιοφυίας του αείμνηστου Σουηδού) ήταν καταπληκτικές εκτελέσεις που έδειχναν να ταιριάζουν εκτελεστικά περισσότερο στο στυλ του Alan. Επίσης, δεν πρέπει να μας ξεφύγει ότι ήταν στην εκτέλεση του Enter the Eternal Fire που είχαμε την σχεδόν συγκινητική παρουσία του Necromayhem (για να μην ξεχνιώμαστε δηλαδή) στην σκηνή του Κυττάρου. Ειρήσθω εν παρόδω να σημειώσω κάτι επί τούτου: τους Rotting Christ δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να τους δω ποτέ live μέχρι σήμερα και θέλω να το κάνω οπσωδήποτε κάποια στιγμή διότι τα παιδιά είναι απίστευτα. Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν στο στόμα για να πουν μια ..."καλή" κουβέντα, η πραγματικότητα όμως είναι ότι ιδίως οι RC είναι ένα συγκρότημα που έφαγε πολλά σκατά στη μάπα για να γίνει αυτό που είναι και η μουσική τους πορεία που επί της ουσίας από ένα σημείο κι έπειτα μόνο black δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτελεί μεγάλη απόδειξη για πολλά πράγματα, οπότε τα όποια ειρωνικά σχόλια ακούστηκαν από κάποιους θα έπρεπε να απουσιάζουν και η γλώσσα θα έπρεπε να είχε βουτηχτεί πρώτα στο μυαλό.

    Και πλέον αρχίζουμε να μπαίνουμε σε τελική φάση. Η καρδιά έχει αρχίσει να χτυπάει σχετικά δυνατά από την ανυπομονησία που περιέργως παραπέμπει σε εφηβικά καρδιοχτύπια κι έτσι. Μπορεί να ξενίζει ο παραλληλισμός αλλά μην το ψάχνετε: όσοι δεν κατέχετε το metal είναι αδύνατον να κατανοήσετε αυτήν την κουβέντα. Το metal είναι απλώς το ελιξήριο της νεότητας. Η ώρα περνάει και ναι, οι τέσσερεις φοβεροί και τρομεροί Αμερικάνοι από το Σικάγο είναι ξανά μπροστά μας, για πρώτη φορά μετά από εκείνη την μυθική εμφάνιση του 2010 στο An. Ήμουν πολυ περίεργος να δω αν θα την... πάταγαν και παλι. Τι εννοώ; Το 2010 είχαν ανοίξει την εμφάνισή τους με το Winter Kill. Η αμηχανία τους από αυτά που γινόντουσαν από κάτω ήταν παραπάνω από εμφανής. Οι τύποι πολύ απλά δεν περίμεναν με τίποτε αυτά που έβλεπαν. Ένα μικρό συγκρότημα κάπου από τα βάθη των ΗΠΑ με μόλις δύο δίσκους στο ενεργητικό του και πλήθος προβλημάτων στο παρελθόν, γνώριζαν την απόλυτη αποθέωση από έναν κόσμο που είχε κατακλύσει το An. Τελικώς απεδείχθη ότι το μάθημά τους το πήραν καλά εκείνο το βράδυ και το θυμούται ακόμα, κι έτσι άνοιξαν με το Free the Beast. Μμμμ... Καλό σημάδι. Επόμενο τραγούδι, ξανά από το δεύτερο. Μμμμ... καλά πάμε... Επόμενο τραγούδι, Winter Kill...κι εγένετο το σώσε, αδέλφια, όπου μεταξύ άλλων διαλύθηκε και η όποια αμφιβολία αν όντως είχαν πάρει το μάθημά τους το 2010 ή αν μέχρι τώρα απλώς παρακολουθούσαμε κάτι συγκυριακό... Ο τραγουδιστής παίζει να τραγούδησε σχεδόν το μισό τραγούδι, και ηθελημένα διότι ήθελε να βιώσει το μεγαλείο της συμμετοχής του κόσμου αλλά και λόγω μιας ατυχούς συγκυρίας. Ποια ήταν αυτή; Περί το τελευταίο 1/3 κάτι έγινε και χάθηκε ο ήχος από όλη την μπάντα. Κανένα πρόβλημα: έστω και με υπόκωφα το πάσο, την κιθάρα και τα ντραμς, ο κόσμος από κάτω υποκατέστησε τη φωνή και τα έλεγε αυτός. Μιλάμε για ανατριχίλα. Αν και το ξέραμε, είναι ωραίο να ακούς ότι φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την κυκλοφορία αυτής της υπερδισκάρας. Βέβαια ήταν προφανές ότι αυτό δεν ειπώθηκε για να ειπωθεί αλλά για να τονίσει ότι θα παίξουν όλον τον δίσκο. Τι να πεις μετά... Το play list ήταν απλά άψογο (συμπληρώθηκε και απο 2-3 κομμάτια ακόμα), η δε εμφάνιση... χμμμ... ειλικρινά δεν ξέρω αν τα λόγια είναι αρκετά για να την περιγράψουν. Να πω ότι ήταν μεγαλειώδης; Θα τους αδικήσω. Να πω πως πρόκειται αναμφίβολλα για μια από τις μεγαλύτερες μπάντες που έχω δει; Λίγα θα λέω. Ειλικρινά τα παιδιά (και οι 4) είναι τόσο παικταράδες που κάθεσαι και γελάς και μόνο στην σκέψη κάποιων άλλων δήθεν rock idols που είναι με το χρονόμετρο και το σταγονόμετρο για να παίζουν τραγουδάκια για γκομενίτσες. Νομίζω ότι η φράση όλου του φεστιβάλ δικαίως ανήκει στον Μητσάρα τον Beerdrinker, ο οποίος κάπου ανάμεσα σε δύο τραγούδια παρατήρησε το προφανές: "πόσο βαριά είναι τ'αρχίδια σας;". Ακριβώς έτσι. Αυτή η μπάντα βγαίνει από την σφαίρα της φαντασίας και για καλή μας τύχη δεν μένει μόνο εκεί. Για κάτι τέτοια ακούμε μέταλ ρε πούστη...

Και πλέον φτάνουμε στους Manillaaaaaaa.... Καλά, δεν μπορώ να μην σχολιάσω ότι η ανυπομονησία και η αγωνία είχε χτυπήσει κόκκινα... Θα βλέπαμε τον Randy "Thrasher" Foxe. μιλάμε για φιγούρα σχεδόν ανάλογη με αυτήν του Τsamis (για περίπτωση που ενθυμείστε τι έγραφα για τους Warlord). Δεν είναι λίγο αυτό το πράγμα... Τέλος πάντων, το συγκρότημα βγήκε, είχαμε λίγες δοκιμές των οργάνων, λίγο ζέσταμα και τα γνωστά και ξαφνικά ο Mark αποφασίζει να ζεστάνει λίγο καλύτερα την κιθάρα με ένα σολάρισμα. Αλλά για μισό λεπτό... δεν είναι ακριβώς σολάρισμα αυτό... είναι το... Flamming Metal Systems... μας έπιασαν στον ύπνο, μας πήραν και τα σώβρακα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Το σώσε από κάτω! Η μπάντα δείχνει από την αρχή σε καλή βραδιά. Να σημειώσω ότι ήδη ξέρουμε ότι πάνε πάλι για τρίωρη εμφάνιση οπότε ποιος τη χάρη μας. Η εμφάνιση χωρίστηκε εκ των πραγμάτων στη μέση: το πρώτο μισό βασίστηκε περισσότερο στις πιο νέες δουλειές και κυρίως στην πολύ πρόσφατη νέα τους δουλειά από την οποίαν έπαιξαν τα περισσότερα κομμάτια, ενώ σαφώς και είχαμε και κάποιες από τις "παλιατζούρες" που έγινε το έλα να δεις (Far Side of the Sun, Crystal Logic, Cage of Mirrors, Necropolis καθώς και το κουλό της βραδιάς, το Ram που ομολογουμένως παίζει να είναι το χειρότερο τραγούδι του Crystal Logic). Μετά από περίπου μιάμιση ώρα, χρονικό διάστημα που άλλες μπάντες θα πήγαιναν κατάκοπες για κακάκια και ύπνο δηλαδή, η μπάντα μας ενημέρωσε ότι θα αποχωρήσει για λίγο προκειμένου να γίνουν οι απαιτούμενες "αλλαγές" συν ένα ceremonial (αυτό δεν το είχα κατά νου αλλά θα το μάθαινα μαζί με όλους). Οκ, το πιάσαμε το υποννοούμενο μεγάλε!



Με την επανέναρξη, ανέβηκε ο Μανώλης στην σκηνή που μας ενημέρωσε ότι επί τη ευκαιρία των 10 ετών του φεστιβάλ ήθελε να κάνει κάποιες βραβεύσεις για κάποιους ανθρώπους. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν ο Tyrant, ο Kenny Powell, o Mark Shelton, ο Randy Foxe, ο Γρηγόρης και ο Oliver που είναι ο ιθύνων νους του Keep It True. Τον Tyrant τον βράβευσε ο Marco των Dexter Ward, τον δε Randy ο ντράμερ των Battleroar. Τους υπόλοιπους τους ανέλαβε ο Μανώλης και γενικά η ατμόσφαιρα ήταν συγκινησιακά φορτισμένη. Αν εξαιρέσουμε τον Marco που σχεδόν έκανε τον Harry να κοκκινίσει από μετριοφροσύνη από αυτά που άκουγε, γενικά δεν ειπώθηκαν περισσότερες από δύο κουβέντες για τον καθέναν. Ακόμη και την βράβευση του Powell μπορώ να δικαιολογήσω, αφού παρά τα χάλια του εδώ και κάμποσα χρόνια, έχει υπάρξει ο συνθέτης μερικών από των πιο πωρωτικών επικών κομματιών στο μέταλ και αυτό δεν είναι λίγο. Νομίζω όμως ότι οι σημαντικότερες βραβεύσεις ήταν αυτές του Γρηγόρη και του Γερμανού. Για τον Γρηγόρη τα είπε ο Μανώλης λιτά και καθαρά: του χρωστάμε όλοι μας, διότι όταν κανείς δεν ήθελε καν ν'ακούει για τέτοια εγχειρήματα, ήταν ο πρώτος (και επί σειρά ετών μοναδικός) που είχε τ'αρχίδια να φέρει underground συγκρότημα για συναυλία στην Ελλάδα (και αναφέρομαι φυσικά στους Brocas Helm το 2001). Αν ο Γρηγόρης δεν είχε κάνει κάτι τέτοιο (έχοντας μπει πολλάκις μέσα κιόλας, τα ξέρω από πρώτο χέρι αυτά) η συναυλιακή πορεία της χώρας θα ήταν εντελώς διαφορετική, να είστε σίγουροι. Γενικά ο Γρηγόρης είναι από τα σημαντικότερα παιδιά στο μέταλ στην χώρα μας και κάποια στιγμή πρέπει να κάνουμε μια τέτοια κουβέντα. Προσωπικά τον κατατάσσω σχεδόν στην συνομοταξία του Ανδρέα Βενέρη, ο οποίος είναι μακράν η σημαντικότερη προσωπικότητα στο μέταλ που έχουμε αναδείξει ως χώρα (αλλά κι αυτός είναι ένα σεντόνι από μόνος του). Όσον αφορά τον Γερμανό, η αλήθεια είναι ότι το ΚΙΤ έστω και διά της τεθλασμένης έχει βοηθήσει πολύ το Up the Hammers. Δίχως την "επικείμενη" εμφάνιση στο ΚΙΤ, ίσως πολλά συγκροτήματα να μην είχαν έρθει ποτέ σε τούτο το φεστιβάλ όλα τα προηγούμενα χρόνια. Και φυσικά δεν αποκλείσω ο τύπος να έχει βοηθήσει τον Μανώλη και σε άλλα θέματα που δεν γνωρίζω. Τέλος πάντων, κάπως έτσι τελείωσε και η λιτή τελετή... Και πλέον φτάνουμε στο ζουμί...



Οι Manilla είναι ήδη στην σκηνή και ένας από τους ήρωες των εφηβικών μας μεταλλικών χρόνων βρίσκεται πίσω από τα ντραμς. Όποιος δεν έχει ακούσει τον Randy πραγματικά χάνει πολλά πράγματα από την ουσία των ντραμς, αφού μιλάμε για έναν από τους πιο δυναμικούς ντράμερ όλων των εποχών, ο οποίος έπαιρνε σβάρνα τους πάντες και τα πάντα με τον απίστευτο συνδυασμό της απαράμιλλης τεχνικής του και της απερίγραπτης δύναμης που είχε. Και η αλήθεια είναι ότι μόλις ξεκίνησε το Open the Gates συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν σαν να μην είχε περάσει μια μέρα ρε διάολε... Απίστευτος...
Αν και θα ήθελα ένα κατά τι διαφορετικό play list, νομίζω ότι αυτό περνάει σε δεύτερη μοίρα. Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι οι Manilla θα είχαν επιλέξει τραγούδια τέτοια που να δίνουν την ευκαιρία στο τιμώμενο πρόσωπο να βγάζει τον καλύτερό του εαυτό. Έτσι, δεν θεωρώ παράλογο το γεγονός ότι επιλέγησαν πολλά τραγούδια από το Mystification ή το Deluge όπου εκεί πέρα (όπως και στο διαχρονικά αδικημένο Out of the Abyss βέβαια) τα έσπαγε μεγαλοπρεπώς. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι το ανυπέρβλητο σοκ των δύο τελευταίων κομματιών (Into the Courts of Chaos και Prophecy)  που προέρχονταν από το πτωχό πλην τίμιο (σε σχέση με όλα τα προηγούμενα) Courts of Chaos. Σε αυτό το σημείο πρέπει να κάνω μια απαιραίτητη εισαγωγή: όπως όλοι μας θυμόμαστε, στα μικρά παιδιά οι μεγαλύτεροι είθισται να λένε διάφορες ιστορίες για να τα κρατάνε το κατά δύναμην ήρεμα και υπάκουα. Μια από αυτές είναι το ότι θα έρθει ο αράπης που τρώει ζωντανά τα μωράκια, ή ο μπαμπούλας που έρχεται το βράδυ, ή ο παλιατζής που δεν μαζεύει μόνο τα παλιά αντικείμενα κλπ. Κάπως έτσι είχαμε μεγαλώσει και με μια ακόμη ιστορία (σχεδόν αστικό μύθο), ότι δηλαδή ο Randy ταυτόχρονα με τα ντραμς έπαιζε και πλήκτρα. Μα φυσικά αυτά τα πράγματα δεν γίνονται σκέφτεται ο κάθε λογικός άνθρωπος, όπως ακριβώς δεν γίνονταν και οι λοιπές απειλές των μεγάλων. Εξάλλου στο Ninth Wave που του έφτιαξαν μια ειδική εκτέλεση για την περίσταση (αφού οι Manilla υπεραγαπούν την Ελλάδα και πάντοτε προσπαθούν να κάνουν κάτι ξεχωριστό) ο Randy έπαιξε μια ολόκληρη εισαγωγή με πλήκτρα οπότε ήταν προφανές ότι αυτή ήταν η χρησιμοτητά τους. Όμως η αλήθεια μας χτύπησε κατακούτελα σαν ψυχρολουσία. Το σοκ ήταν μεγαλύτερο κι από το απότομο κόψιμο μετά τα περιβόητα σουβλάκια των γηπέδων. Ο Randy όντως παίζει ταυτόχρονα και πλήκτρα και ντραμς και μάλιστα με τρόπο... "προκλητικό": με το δεξί χέρι έπαιζε και τις κάλτσες τους, με ταμπούρα, γυρίσματα, πιατίνια και με το αριστερό χέρι έπαιζε ωσάν καλός αρμονίστας τα πλήκτρα του. Αδιανόητο... Αυτό που ακούγαμε στα φάνζιν τη δεκαετία του 90 και θεωρούσαμε ότι είναι απλές φόλες μόνο και μόνο για να πουλήσει το φάνζιν καμιά δεκαριά κόπιες παραπάνω, ήταν τελικώς αλήθεια. Και όχι μόνο το έκανε σε δύο τραγούδια αυτό, αλλά πως το έκανε κιόλας; Το τελευταίο 20λεπτο και βάλε ο Randy αντιμετώπισε ένα πρόβλημα στο δεξί χέρι: ίσως από την πολλή πώρωση (μιας και ήταν εμφανώς συγκινημένος και από τη συμμετοχή του σε αυτήν την συναυλία αλλά και από την μεγαλειώδη αποθέωση του κοινού -τα σκέφτομαι και ανατριχιάζω) πρέπει να τα έσπασε όλα με τόση δύναμη που κάτι έπαθε. Χτύπημα ήταν; Κράμπα ήταν; Τράβηγμα ήταν; Κάτι ήταν τέλος πάντων και δεν του επέτρεψε να παίξει κανονικά. Έτσι, ήδη πριν το Courts of Chaos είχαν αρχίσει κάποιες παύσεις για να κάνει κάποιες κινήσεις για να συνέλθει. Ήταν σαφές ότι το συγκρότημα είχε και άλλα κομμάτια να παίξει: εξάλλου ο Bryan τον ρώτησε αμέσως μετά το Prophecy αν μπορεί να παίξει ένα ακόμα (που κατά πάσα πιθανότητα πρέπει να ήταν το Metalstrom) αλλα πόναγε τόσο πολύ που έγνεψε αρνητικά. Είχε φτάσει στα όριά του και το συγκρότημα έπρεπε να σταματήσει. Δε νομίζω να πειράχτηκε κανείς όμως.

Όσο σκέφτομαι ότι αυτός ο άνθρωπος έβγαλε δύο απαιτητικά τραγούδια παίζοντας με ένα χέρι κι αυτό χτυπημένο, μιας και το άλλο ήταν απασχολημένο στα πλήκτρα, ανατριχιάζω. Όπως έλεγε χαριτολογώντας ο Mad Putcher μετά, είναι η κλασική ερώτηση: "Είναι λίγο κουλός ο ντράμερ σας, ε; Διότι παρατήρησα ότι έπαιζε με το ένα χέρι...". Τι να πεις δηλαδή; Το άτομο εβγαλε κανονικότατα δύο τραγούδια δίχως να πάρει χαμπάρι κανείς τίποτα. Σημειωτέον ότι δεν κοίταζε καν τα ντραμς: ήταν γυρισμένος προς την πλευρά των πλήκτρων. Στα τραγούδια αυτά έτυχε να έχω δίπλα μου τον ντράμερ των Convixion, Μάνο, με τον οποίον αλλάζαμε και καμιά κουβέντα σε κανά διάλειμμα. Στο Into the Courts of Chaos σχεδόν χλωμός παραλίγο να πέσει πάνω μου καθώς κοίταζε στην σκηνή να καταλάβει τι γινόταν... Το παιδί (που τον θεωρώ καταπληκτικό ντράμερ) όχι μόνο δεν ήταν βέβαιος ότι ο Randy έπαιζε και πλήκτρα ταυτόχρονα, αλλά προσπαθούσε να καταλάβει αν αυτό που έβλεπε ήταν όντως κάτι που έβλεπε και που δεν ήταν προϊόν της φαντασίας του. Πριν προλάβει να με ρωτήσει του το είπα εγώ: καλά βλέπεις, παίζει και πλήκτρα. Μαλάκα δε γίνεται, μου απάντησε ο ντράμερ... Έτσι για να καταλάβετε τι ακριβώς παρακολουθήσαμε...

Στο διά ταύτα...
Ήταν ένα διήμερο με έντονες συγκινήσεις. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, με δεδομένο τον ρυθμό που πηγαίνω σε συναυλίες εδώ και 3 χρόνια, το πρώτο και σημαντικότερο πράγμα που με χαροποίησε ήταν ότι μετά από πολύ καιρό βρέθηκα ανέμσα σε γνωστούς και φίλους και γενικότερα κοντά στην "οικογένεια". Όσο νταπαντούπα κι αν έχει, όση κούραση, η χαρά που παίρνεις σε τέτοιους χώρους, σε τέτοιες γιορτές, με τέτοιους ανθρώπους είναι απερίγραπτη. τα φιλαράκια που είχα να δω κάμποσους μήνες τα είδα όλα καλά. Μεταξύ άλλων και τον παλαιολιθικόθεν διαδικτυακό συμμαχητή Mordred εκ Πορτογαλίας (εδώ και χρόνια ιδυτή και κιθαρίστα των Ravensire), με τον οποίον πιάσαμε και μια πολιτικοοικονομική κουβεντούλα στην οποίαν μου εξήγησε πόσο πολύ βγαίνει από το μνημόνιο η Πορτογαλία (για να μην αλλάζουμε θέμα, μου περιέγραφε χαρτί και καλαμάρι την κατάσταση στην Ελλάδα, δίχως να το ξέρει). Επίσης μέσα σε όλους τους φίλους είδα μετά από καιρό και τον παιδικό φίλο και σύμμαχο Γιώργαρο που μας έκανε την τιμή να ανέβει από την Κρήτη και τα είπαμε επί μακρώ! Και φυσικά να μνημονεύσω ότι γνώρισα από κοντά και κάποιον νέο κόσμο.
Από πλευράς μουσικής και εμφανίσεων, μόνο ικανοποιημένος μπορεί να μείνει κάποιος, με μοναδική ίσως παραφωνία την θλιβερή παρουσία των Omen που είναι πλέον σκιά του εαυτού τους. Όλοι οι υπόλοιποι έδωσαν ό,τι μπορούσαν και αυτό που μπορούσαν μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ήταν εξαιρετικό. Ως κάποιο σημείο οφείλω να ομολογήσω ότι με ξένισαν λίγο οι Battleroar αλλά δεν έχει νόημα να επεκταθώ περισσότερο σε αυτό. Δίχως να θέλω να υποβαθμίσω τις εμφανίσεις των υπολοίπων συγκροτημάτων και ιδίως όλων των ελληνικών που πήραν σώβρακα και αποτέλεσαν την εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη του φεστιβάλ, τόσο οι Titan Force, όσο οι Slauter Xstroyes και οι Manilla Road μας χάρισαν τρεις από τις πιο μεγαλειώδεις εμφανίσεις επί ελληνικού εδάφους, οι οποίες προφανώς και γιγαντώνονται επειδή ήρθαν μαζεμένες και δεν μας επέτρεψαν να πάρουμε ανάσα.
Από πλευράς κόσμου τώρα, εδώ και κάμποσους μήνες το φεστιβάλ ήταν sold out (600 άτομα) και αυτό νομίζω ότι λέει τα πάντα. Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που είδα τόσους ξένους κιόλας, όπου αυτό δεν ξέρω πως μπορώ να το εκλάβω. Το γεγονός της οικονομικής κρίσης μάλλον συνέβαλε πολύ στο να υπάρχει μικρότερη εγχώρια εκπροσώπηση. Υπήρχαν Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί, ενώ είδα και άτομα από Πορτογαλία, Σουηδία και πλήθος άλλων χωρών που έδειξε ότι το Up the Hammers πλέον έχει καθιερωθεί στην συνείδηση της underground μεταλλικής κοινότητας πανευρωπαϊκά.

Θα ήθελα για το τέλος να σταθώ σε κάποια πραγματάκι. Αμέσως μετά το τέλος της εμφάνισης των Manilla, μίλαγα με τον καλό φίλο τον Κώστα (γνωστό και ως ΚΚ) ο οποίος μου είπε κάτι που εκείνη την ώρα δεν μπόρεσα να αξιολογήσω σωστά: ότι τα δύο τελευταία κομμάτια είναι η ουσία των Manilla. Φυσικά δεν εννοούσε την ποιότητα των κομματιών που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να συγκριθούν με εκείνα για τα οποιά τους έχουμε αγαπήσει, αλλά το feeling και την αξία όσων παρακολουθήσαμε στα τραγούδια αυτά.
Επίσης, έχοντας ως δεδομένο ότι ανεξαρτήτως των προσωπικών γούστων του καθενός, σε όλα τα UTH έχουμε δει πράγματα από ενδιαφέροντα έως αδιάφορα, που είτε μας διέλυσαν όντας εξαιρετικά είτε εμφανίστηκαν έως και κάτω του αναμενωμένου. Προσωπικά όμως πάντοτε έβαζα σαν πρώτο με διαφορά (μικρή ή μεγάλη) το πρώτο, το παρθενικό Up the Hammers του 2006 που είχε εκείνη την απίστευτη νεανική καύλα που μόνο στο underground μπορείς να βρεις. Ξέχωρα ότι ήταν και το πρώτο ουσιαστικό φεστιβάλ που γινόταν στη χώρα. Πλέον όμως μετά τα όσα παρακολουθήσαμε νομίζω ότι δικαιωματικά μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι παρακολουθήσαμε το καλύτερο UTH, δίχως να θέλω σε καμία περίπτωση να υποβαθμίσω όλα τα προηγούμενα.

Κι όσον αφορά αυτό που μας προσέφερε το Randy "Thrasher" Foxe, ειλικρινά δε νομίζω ότι θα το ξαναδούμε ποτέ. Πάντοτε για κάποιους ανθρώπους έχεις κάποιες έμφυτες απορίες, πως δηλαδή καταφέρνουν κάποια πράγματα. Όταν ο Randy πήρε μικρόφωνο να μας μιλήσει και κόντεψε να μας σπάσει τα τύμπανα από την ένταση της φωνής του, συνειδητοποίησα το μέγεθος του νεύρου και της δύναμης που κρύβει μέσα του αυτό το παιδί, τα οποία μαζί με το ταλέντο του και την αδιαμφισβήτητη Παιδεία που απέδειξε ότι έχει, δημιούργησαν αυτό το τεράστιο είδωλο των εφηβικών μας χρόνων. Αναφορικά με την Παιδεία, από τα λίγα λόγια που μας απηύθηνε καταλάβαμε πολλά για το ήθος του, το οποίο συμπίπτει άριστα με το ήθος και τον ψυχισμό της υπόλοιπης μπάντας.

Νομίζω είπα πολλά, αν και όλα ήταν απαραίτητα.
Up the Hammers ρε!


(ΥΓ. Τις δυο τελευταίες φωτογραφίες τις βούτηξα από το προφίλ του Μανώλη στο φεηστσιμβούκιον)