Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαυρίλα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαυρίλα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2021

Επιμύθιο σε μια κατάμαυρη χρονιά που φεύγει...

Για να πω ότι θα γράψω στο (προ πολλού ανενεργό) βλόγι μου, προφανώς και υπάρχει σοβαρός λόγος.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά με κάποιες λεπτομέρειες που μετά βεβαιότητος δεν ενδιαφέρουν κανένα και που (για όσους με θυμούνται, ναι, δεν έχω αλλάξει) θα τις πω anyway. 

Όταν ξεκίνησα (ως παλαιός κι επί σειρά ετών φορουμίστας) την οδύσσεια στη βλογόσφαιρα, υπήρχε ήδη ένας οργανωμένος μικρόκοσμος με τα καλά του και τα κακά του. Όταν άρχισα να παρακολουθώ αρχικά πως λειτουργεί η βλογόσφαιρα ήταν η εποχή των γεγονότων με τη συγκλονιστική ιστορία της Αμαλίας καθώς και τα του funEl (για όσους παλαιούς θυμούνται): τελικά (συμπτωματικά) εισήλθα με κάθε επισημότητα που αρμόζει σε ένα θεό αμέσως μετά από αυτά. Εντελώς τυχαία, το πρώτο βλόγι που συνάντησα στο διάβα μου για καλή μου τύχη, ήταν εκεινο του Μαύρου Γάτου. Ένα βλόγι (παιδιά σόρρυ, αλλά η αργκό του βλογ δεν λησμονείται όσα χρόνια κι αν περάσουν) με εξαιρετική γραφή, κυριως όμως πολύ καλούς συνδέσμους.

Μέσα από τα αυτούς τους συνδέσμους βγήκα πολυ ενδιαφέροντα βλόγια, όπως το Άει Σιχτίρ για παράδειγμα.

Και μέσα από αυτό, βρήκα τον polsemannen.

Ο polse, ούτως ειπείν ο αγαπημένος μου βλόγερε όπως χαρακτηριστικά τον αποκαλούσα όλα τα χρόνια, δυστυχώς εδώ και μερικούς μήνες δεν είναι στη ζωή. Μας άφησε μετά από πολλούς μήνες σε κώμα και άνιση μάχη με τον covid. 

Πάντα θαύμαζα αυτό το παλικάρι για την ευγένεια και το διαυγές πνεύμα του. Παντα γούσταρα τις διαδικτυακές κουβεντούλες που πιάναμε οι οποίες σε μεγάλο βαθμό βασίζονταν στην παρεμφερή φιλοσοφία που είχαμε σε πολλά ζητήματα, ένα εκ των οποίων και τα χάλια του νεοΈΛ-ληνα, τα οποία σήκωναν πολύ δούλεμα (κάτι που ήταν η ειδικότητά μας).

Μέσα από αυτή την οπτική γωνία και πάντα για το χαβαλέ και το δούλεμα, διοργανώσαμε πολλά "χάπενινγκς" στα χρόνια των παχιών αγελάδων. Βασικά δεν μας ενδιέφερε καν αν θα δημιουργούσαμε ρεύμα, εμείς το χαβαλέ μας κάναμε σχολιάζοντας βιτριολικά τα πάντα. Και πραγματικά, μέσα από τη μαυρίλα της καθημερινότητας, περνάγαμε ωραία στο μικρόκοσμο που είχαμε φτιάξει (μαζί και με κάποια άλλα παιδιά της βλογόσφαιρας).

Κολοφών όλων αυτών των "ενεργειών" ήταν τα Καζανακοτούμπεια (τα οποία είχαν προκύψει πάνω σε σχολιασμό/διάλογο σε κάποιο θέμα). Για την ιστορία να πω ότι πάρα πολλά χρόνια μετά, είδα ακριβώς ο ίδιος "διαδικτυακός αχτιβυζμός" να επιχειρείται να φανεί σαν χαβαλές στο φεηστσιμβούκιον. Άλλος αχτιβυζμός ήταν η ώρα της μίζας (που ομολογουμένως δεν είχε το σουξέ των Καζανακοτουμπείων, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Παρεμπιμπτόντως, αμφότεραι αι αφίσαι ήσαν δημιουργήματα του polse). 

Επίσης μην ξεχνάμε το βραβείο της χρυσής μουντζας, το οποίο εξ όσων έχω την εντύπωση πρέπει να είναι το πρώτο που καθιέρωθηκε εις το ελληνικόν διαδίκτυον και μάλιστα με τον τιμητικό τίτλο "Η Πατρίς ευγνωμονούσα" (και για το οποίο σόρρυ που θα χάσετε τέτοιο ιστορικό τεκμήριο, αλλά δε βρίσκω το λινκ. Κάπου έχω τη φώτο όμως, που θα πάει...). Ο (αν υπάρχει) αναγνώστης αυτού του βλογίου θα αναρωτηθεί φυσικά "Μα καλά ρε Άδη, πνευματικά δικαιώματα ψάχνεις;". 
Φυσικά και όχι: όμως θέλω να καταδείξω πως ο καλοπροαίρετος κι επιτυχημένος χαβαλές κάποιες φορές μένει και η συνδρομή του polse ήταν καίρια σε αυτό το κομμάτι.

Την ίδια στιγμή, τρελό σουξέ έκαναν οι παραδοσιακοί ετήσιοι Καζαμίες του (τιμής ένεκεν ο τελευταίος, του 2021) καθώς και άλλες πικάντικες ιστορίες (πχ του Βατραχοκλή του Τηγανόλαδου), όπου το καυστικό χιούμορ έδινε κι έπαιρνε. 

Κάπου στο ενδιάμεσο έμαθα κάτι που με στεναχώρησε πολύ, αλλά ταυτόχρονα με έκανε να θαυμάσω το σθένος και το πνεύμα αυτού του παιδιού ακόμα περισσότερο. Ο polse ταλαιπωρείτο επί σειρά ετών από πολύ σοβαρή ρευματοειδή αρθρίτιδα, η οποία τον είχε καθηλώσει από παλιά σε αναπηρικό καροτσάκι. Η πρώτη φορά που έμαθα αυτό το νέο (από το παράξενο δαιμόνιο -το βλόγι μάλλον έχει πέσει) αισθάνθηκα απέραντη θλίψη: αν αυτό το τόσο απελευθερωμένο, καλοσυνάτο και δυνατό πνεύμα ήταν έτσι όντας σε ένα καροτσάκι, πως θα ήταν δίχως αυτό; Μου φαινόταν αδιανόητο. Η ζωή δεν είναι δίκαιη γαμώτο. Οκ, το ξέρουμε αυτό, αλλά κάποιες φορές πραγματικά σε τσακίζει.

Με τον καιρό, δυστυχώς, η βλογόσφαιρα ξεφούσκωσε και για τους δυο μας (όπως και γενικότερα για τη διαδικτυακή "σειρά" μας, έστω και για διαφορετικούς λόγους. Όμως ποτέ δεν χαθήκαμε εντελώς: υπήρχε πάντα το φεητσιμβούκιον που τα λέγαμε ενίοτε, πολλές φορές συζητώντας και για τα παλιά καλά χρόνια του χαβαλέ. 

Δυστυχώς με τον polse δεν βρεθήκαμε ποτέ από κοντά, αν και το είχαμε συζητήσει. Με σκοτώνει η σκέψη, αλλά η υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου να βρισκόμασταν όταν θα γυρνούσα από μια πολυετή υποχρέωση που με είχε μακριά από την Αθήνα (και που στα τελειώματα συνέπεσε με την τρέλα του κορωνοϊού μετά των απαγορεύσεων), δεν μπόρεσε να τηρηθεί. Μου είχε πει που έμενε, είχα το τηλέφωνο, αλλά απλά δεν το κανονίσαμε ποτέ.

Έτσι απλά...

Θα σας εκμυστηρευθώ κάτι, που μέχρι πρότινος δεν θα πίστευα ούτε εγώ (άρα δεν θα κακοχαρακτηρισω κανέναν, αν δεν): κάπου προς τα τέλη Μαϊου, ένα βράδυ μέσα στον ύπνο μου τον είδα να με φωνάζει "Άδουλα" (έτσι με αποκαλούσε). Ταράχτηκα πάρα πολύ που ξύπνησα κάθιδρος. Και τώρα που το γράφω, ανατριχιάζω διότι ήταν τόσο αληθινό (και ανησυχητικό συνάμα). 

Το επόμενο πρωί του έστειλα μήνυμα στο φεηστσιμβούκιον να δω αν ήταν καλά. Το μήνυμα δεν το διάβασε ποτέ. Άρχισα να ανησυχώ. Αν πω ότι δεν πήγε στον κορωνοϊό το μυαλό μου θα έλεγα ψέματα: ούτως ή άλλως ήδη από τα ξεκινήματά του στο 20 μου είχε πει ότι τον απασχολούσε το θέμα (συναρτήσει με την αρθρίτιδα). Με τον καιρό η ανησυχία μεγάλωσε και κάποια στιγμή, κάπου στο καλοκαίρι, έμαθα το ασχημο: είχε ήδη πέσει σε κώμα (από τον Απρίλιο). 

Όσον αφορά το όνειρο μην με ρωτάτε, δεν έχω απάντηση, ήθελα όμως απλά να το καταγράψω. Και δεν είμαι άνθρωπος που πιστευει στα όνειρα, για να σας προλάβω σε τυχόν κακεντρεχή σχόλια (σιγά μην σχολιάσει ψυχή δηλαδή, αλλά λέμε τώρα).

Για πολύ καιρό πολλοί διαδικτυακοί φίλοι κατέβαλαν προσπάθεια να μάθουν νέα του. Κάποια στιγμή κάποιοι κατάφεραν να επικοινωνήσουν με την οικογένεια, όπου τα νέα δεν ήταν καθόλου καλά. Οφείλω να ομολογήσω ότι, δυστυχώς, το ενδιαφέρον μας ενόχλησε και την οικογένειά του, στις αναμφίβολα δύσκολες ώρες που πέρναγε. 

Μέχρι την 29 Ιουλίου 2021 οπότε και τα νέα μαύρισαν: ο polse, αυτό το απίστευτα φωτεινό πνεύμα, αυτό το αδιανόητα καλόκαρδο κι αιώνιο παιδί, δεν ήταν πια μαζί μας: είχε γίνει ένα με το Σύμπαν. Η ηλικία του, αν θυμάμαι καλά, 53 ετών.

Μαχαιριά που πόνεσε πολύ. Πάρα πολύ.

Προσπάθησα πολλές φορές να γράψω κάτι αμέσως μετά το θάνατό του. Τη μια φορά έσβηνα το κείμενο, άλλες καθόμουν σα χαζός να κοιτάζω την οθόνη σαν ένα μεγάλο κενό. Κάποιες άλλες, απλά έβαζα τα κλάματα. Δεν ήθελα να γράψω κάτι απλά τιμής ένεκεν, αλλά κάτι για έναν καλό φίλο, έστω και διαδικτυακό. Δεν τα κατάφερα. Κάποιες φορές, απλά το απέφυγα κιόλας.

Δεν θα κρύψω ότι πιέστηκα πολύ να γράψω αυτές τις αράδες, αυτά τα λόγια αγάπης και θύμησης γι'αυτό το παιδί, που με τόση εγκαρδιότητα μοιράστηκε την καλοσύνη του μαζί μας. Το έκανα, ωστόσο, όχι μόνο επειδή το αισθανόμουν ηθική υποχρέωση να γράψω κάτι εις μνήμην αυτού του καλού φίλου, αλλά κι επειδή, υπό άλλες συνθήκες, σε ένα άλλο σύμπαν, ο polse σε λίγες μέρες από σήμερα, την 1η Ιανουαρίου, θα είχε γενέθλια. Και πλέον δεν μπορώ να του ευχηθώ χρόνια πολλά και υγεία, όπως έκανα κάθε χρόνο.

Θα προσθέσω μια τελευταία παράγραφο πιάνοντας το αγαπημένο μας θέμα (δηλαδή τη χαζομάρα του νεοΈΛ-ληνα), κυρίως για να ελαφρύνω λίγο το κείμενο διότι με έχει πιάσει ένα σφίξιμο. Όπως είπα ο polse έφυγε από κορωνοϊό διότι έπρεπε να είναι ανεμβολίαστος (ανήκε στις κατηγορίες ασθενών που ο εμβολιασμός εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους). Αν και πρόσεχε, προφανώς κόλλησε από κάποιον άλλον. Ζούμε σε μια χώρα που ο καθένας έχει την ψευδαίσθηση πως, επειδή έχει πρόσβαση σε μια σύνδεση συν ένα πληκτρολόγιο, μπορεί να γράφει ό,τι παπαριά του κατέβει στο νου: μεταξύ άλλων και να αμφισβητεί ιατρικές μελέτες, στατιστικές και δεδομένα (όπως περί του εμβολιασμού) ή να θεωρεί εαυτόν ισότιμο με έναν επιστήμονα. Αν δούμε τη συνολική ιστορία του εμβλιασμού (από το 18ο αι.) θα διαπιστώσουμε ότι είχαμε κι άλλες φορές αντιδράσεις από τον κόσμο (το πόπολο που έγραφε κι ο polse περιπαιχτικά κάποιες φορές). Όμως άλλο πράγμα ο 19ος αιώνας κι άλλο ο 21ος, όπου θεωρητικά θα έπρεπε να έχουμε υψηλότερο επίπεδο μόρφωσης (οκ λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, μιας και γελάει και η... επίπεδη γη μαζί μας). Αλλά ρε διάολε, αναλογιστείτε ότι την ανωριμότητα κάποιων δεν υπάρχει καμία συνταγματική πρόνοια ή άλλη νομική κάλυψη για να την πληρώνουν άνθρωποι που δεν φταίνε, άνθρωποι που μπορεί να ήθελαν να ζήσουν αλλά κάποιος άλλος τους στέρησε αυτό το δικαίωμα. Μην παίζετε με τις ζωές των άλλων.  Δεν είναι δικαίωμα να σκοτώνετε κόσμο με την άγνοιά σας ή τις απόψεις σας, όσοι (για δικούς σας λόγους) δεν θέλετε να προσέχετε. Εμβολιαστείτε γαμώτο.

Κι όσον αφορά τις στιγμές, να τις επιδιώκετε ρε. Δεν έρχονται μόνες τους. Όπως έτσι απλά με τον polse δεν βρεθήκαμε ποτέ, έτσι το ίδιο απλά θα μπορούσαμε να έχουμε βρεθεί. Οι στιγμές δεν γυρνάνε πίσω...

Αντίο φιλαράκο. Αντίο.


Τη φωτογραφία τη δανείστηκα από το φεηστσιμβουκικό προφίλ του Δράκου.

Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014

Για τον ξάδελφό μου που έφυγε νωρίς...

Την Κυριακή έμαθα κάτι άσχημο.
Το απόγευμα του Σαββάτου ένας κοντινός μου ξάδελφος πέθανε από ανακοπή. Νέος, στα 42.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες που άπτονταν της προσωπικής του ζωής, διότι θα ήταν ασέβεια από πλευράς μου.
Το μόνο που θα πω είναι ότι ήταν μακροχρόνια άνεργος, το ίδιο και η γυναίκα του. Εμφανώς αχάριστοι αμφότεροι, δεν πρέπει να εκτίμησαν ποτέ την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας και τις θυσίες του ελληνικού λαού που πιάνουν τόπο αν και αυτός σώθηκε χάρη στη μεγαλοψυχία των Ευρωπαίων εταίρων.

Δεν ήξερα ότι ο ξάδελφος είχε θέμα με την καρδιά του που έπρεπε να το προσέχει.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο: όταν είσαι διαρκώς μέσα στην στεναχώρια (έχοντας και ένα μικρό παιδάκι) δεν την επιβαρύνεις την καρδιά σου; Προφανώς.
Μήπως έχεις τη δυνατότητα να αγοράσεις τα φάρμακά σου ή να προσέξεις την υγεία σου; Εννοείται πως όχι.
Μήπως έχεις τη δυνατότητα περίθαλψης; Αυτό έλειπε δα! Δεν θα επιβαρύνεις εσύ το ελληνικό δημόσιο κύριε, το έχει πει και ο τηλεβιβλιοπώλης που παριστάνει τον Υπουργό Υγείας.

Όταν έφτασε το ΕΚΑΒ κάποια ώρα μετά, απλώς έκανε τις τυπικές προσπάθειες που έπρεπε. Η ιστορία είχε ήδη τελειώσει. Είχε ξεψυχήσει στον δρόμο, 42 χρονών παλικάρι.

Την ίδιαν στιγμή η χώρα σώνεται, το πρωτογενές πλεόνασμα θα μοιραστεί στις ευπαθείς ομάδες, θα βγούμε στις αγορές και λοιπές πίπες για να ακούνε και να πιστεύουν τα ντόπια ζώα.
Διότι ακόμη και στις μέρες μας υπάρχουν ζώα που θεωρούν ότι ένας αποτυχημένος οικονομολόγος με στραβοχυμένο ύφος που δεν δούλεψε ποτέ στην ζωή του καθώς και ένας αμόρφωτος φασίστας τηλεπλασιέ συν όλος ο υπόλοιπος συρφετός μπάσταρδων της πολιτικοοικονομικής ελίτ της χώρας, θα τη σώσουν, όταν αυτοί ήταν που συστηματικά την χαντάκωσαν.

Αυτοί που σου λένε ότι πρέπει να κάνεις θυσίες, όταν οι ίδιοι δεν έχουν κάνει ούτε μία. Μόλις προ δεκαημέρου διάβαζα ότι ο σταρχίδιατου πρόεδρος της Βουλής σκέφτηκε να κόψει τους τσάμπα καφέδες διότι προκαλούν το δημόσιο αίσθημα. Λίγες μέρες παλαιότερα διάβαζα ότι χαρίζονται τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής. Και πάει λέγοντας, κάθε τρεις και λίγο η ίδια διεφθαρμένη ιστορία. Πάρτυ, ξανά πάρτυ και ξανά πάρτυ, με χρυσές μασέλες, με τα δικά σου λεφτά ηλίθιε. Και τα δικά μου. Με λεφτά που θα έπρεπε να αναλογούν σε ανασφάλιστους, σε ανέργους, σε σχολεία, σε νοσοκομεία, σε γιατρούς, σε δασκάλους και καθηγητές, στο κοινωνικό κράτος.

Ο ξάδελφός μου, ο Μήτσος, ήταν από τον Πειραιά. Από φτωχογειτονιά. Στην ομιλία του είχε αυτήν την χαρακτηριστική προφορά που έχουν οι Πειραιώτες από αυτές τις περιοχές. Ο Μητσάκος είχε τρία πράγματα: την αγάπη του για την Οικογένειά του, τον Ολυμπιακό και την αξιοπρέπειά του.
Τα δύο του τα πήραν, επειδή έτσι γουστάρουν.
Την αξιοπρέπειά του την πήρε μαζί του, αφήνωντας πίσω μια γυναίκα και ένα παιδάκι, καθώς περίμενε πάντα κι έλεγε ότι "που θα πάει, νέος άνθρωπος είμαι, θα βρω δουλειά".

Την ίδιαν στιγμή εμένα με ζώνουν οι τύψεις. Λόγω των καιρών έχουμε φτάσει όλοι με όλους να μιλάμε μόνο σε γιορτές, πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Με τον Μητσάκο από εκεί που κάθε τόσο πηγαίναμε και για κανά καφεδάκι στο Πασαλιμάνι, φτάσαμε σε σημείο να μιλάμε αραιά και πού, έως σπανίως. Προ καιρού που μιλήσαμε μου είχε πει ότι είναι δύσκολα τα πράγματα αλλά δεν πήγαινε το μυαλό μου πόσο. Και αναρωτιέσαι, δυστυχώς πάντα εκ των υστέρων, αν θα μπορούσες να είχες κάνει κάτι διαφορετικά. Μας έχουν κάνει να βλέπουμε ως έξοδο ακόμη και το να είμαστε άνθρωποι, το να έχουμε κοινωνικές σχέσεις, το να πάμε λίγο να ξεσκάσουμε ή να πιούμε έναν κωλοκαφέ, να σηκώσουμε το τηλέφωνο για να ρωτήσουμε τον άλλον τι κάνει ρε διάολε.

Όμως αν θα ακούσετε ποτέ κανά σχόλιο επί τούτου μάλλον θα είναι του στυλ "είναι γεμάτες οι καφετέριες, ποια κρίση;". Κι ούτε φυσικά θα ακούσετε για περιπτώσεις σαν του ξαδέλφου μου στα ΜΜΕ διότι δεν πουλάνε. Δεν είναι καν αυτοκτονίες για να βγει ο κάθε καραγκιόζης να τις αποδώσει έστω σε ψυχολογικά προβλήματα. Κι ούτε, φυσικά, θα κάτσει κανείς να αναλύσει πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι οδηγοί του ΕΚΑΒ ή τραυματιοφορείς θα έπρεπε να υπάρχουν ή πόσα θα έπρεπε να πληρώνονται. Αυτά είναι ψιλά γράμματα που πήρε η τρόικα.
Μας έχουν κάνει να μη θεωρούμε ως δεδομένα ούτε καν τα αυτονόητα και το χειρότερο είναι ότι εμείς το έχουμε αποδεχθεί. Γιατί;

Όμως μη φοβάσαι, ηλίθιε τε και γελοίε της διπλανής πόρτας τε και ιστολογίου, βγαίνουμε στις αγορές.
Καληνύχτα.

Οργή... Μόνο οργή...