Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πήρ'ανάποδες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πήρ'ανάποδες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 12 Μαρτίου 2013

Υπερβολικό Δίκαιο, Υπερβολική Αδικία

ή αλλιώς summum jus, summa injuria όπως είναι στα λατινικά αυτή η μέγιστη ρήση η οποία μάλλον αποδίδεται στον Κικέρωνα, αν κι έχω την εντύπωση ότι αρχικώς πηγάζει στον Πλάτωνα. Δεν έχει σημασία όμως. Μιας και ήταν η εορτή του Μέγα Σουβλακέα πρόσφατα (ήτοι η Τσικνοπέμπτη γαρ) ας πάμε απευθείας στο ψητό.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς ασχολείστε και γενικότερα είστε εξοικειωμένοι με τούς αρχαιοελληνικούς μύθους. Οι μύθοι των αρχαίων ήταν διδακτικότατοι. Η μυθολογία τους ολόκληρη είναι περιεκτικότατη σε νοήματα και εξαιρετικά παιδευτική.
Γι'αυτόν τον λόγο άλλωστε έτυχε και τέτοιου πολέμου μεθ'απαξίας κι αφορισμών από το ορθόδοξο ιερατείο, διότι με τους μύθους οι αρχαίοι αποκτούσαν στέρεες βάσεις. Ένας απ'αυτούς τους μύθους λοιπόν είναι και του Αρείου Πάγου. Ας τον δούμε λίγο...

Κάποτε ένας γιος του Ποσειδώνα, ο Αλιρρόθιος επιχείρησε να βιάσει μία κόρη του Άρη, την Αλκίππη. Πάνω στην προσπάθεια όμως ενεφανίσθη ο Άρης και σκότωσε τον Αλιρρόθιο. Ο Ποσειδώνας ζήτησε την τιμωρία του Άρη και επειδή η υπόθεση ήταν σοβαρότατη, αποφασίστηκε να δικαστεί ο Άρης από την "ολομέλεια" των θεών (εννοείται επίσης πλην του Ποσειδώνα). Να σημειωθεί ότι γενικότερα οι θεοί που ήταν καθ'εικόνα και καθ'ομοίωση των αρχαίων Ελλήνων είχαν και διάφορα κουσούρια. Μικροαπάτες ή αδικηματάκια τα διέπρατταν που και που, αλλά πάντοτε έβρισκαν μεταξύ τους τη λύση, όπως τότε που ο μικρός Ερμής έκλεψε τα βόδια του Απόλλωνα, ας πούμε. Δεν έγινε κανένα δικαστήριο παρά αντήλλαξαν τα βόδια με τη λύρα από καύκαλο χελώνας και έληξε εκεί το ζήτημα με μεγάλο όφελος για το ανθρώπινο είδος, αφού λαμβάνοντας την λύρα ο Απόλλων την πήραν και οι άνθρωποι στην συνέχεια.Τώρα όμως ήταν η πρώτη φορά που θεός κατηγορείτο ευθέως για φόνο και η υπόθεση ήταν σοβαρότατη.

Έτσι, ο Άρης κάθησε σε έναν βράχο, άκουσε τις κατηγορίες, υπερασπίστηκε προφανώς τον εαυτό του και τελικώς αθωώθηκε. Η ιστορία αυτή ήταν τόσο σημαντική κι εξόχως σοβαρή που ο βράχος αυτός ακόμη και σήμερα ονομάζεται στην Αθήνα Άρειος Πάγος. Το πόσο σημαντική είναι αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι εκεί κάποια στιγμή χτίστηκε και εκκλησία (που ευτυχώς καταστράφηκε), του Διονυσίου του Αεροπαγίτου (εξου και το όνομα) αφού ο ομώνυμος άγιος φέρεται να δίδασκε εκεί κατά τη διάρκεια της ζωής του (γενικά ως γνωστόν οι χριστιανοί όπου υπήρχε το οτιδήποτε σημαντικό των αρχαίων, έσπευδαν να βάλουν από πάνω κάτι δικό τους, είτε αυτό ήταν γιορτή, είτε παράδοση, είτε εκκλησία). Να μην ξεφεύγουμε όμως. Μια τόσο σοβαρή ιστορία έπρεπε να έχει και αληθοφάνεια και γι'αυτόν τον λόγο υπήρχε εκεί το αποδεικτικό στοιχείο του πάγου ήτοι του βράχου που κάθησε ο Άρης κατά τη διάρκεια της Δίκης του, για να θυμούνται οι Αθηναίοι ότι όλοι -μηδενός εξαιρουμένου- μπορούν να βρεθούν κάτω από τον έλεγχο της Θέμιδος. Ακόμη και οι θεοί.


Όπως λέγαμε, η ιστορία (ή μάλλον ο μύθος) του Αρείου Πάγου ήταν τόσο σημαντική που μέχρι και το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, ο Άρειος Πάγος μάλλον πολύ σοφά από αυτόν τον μύθο πήρε το όνομά του, λες και δεν υπήρχαν άλλα ονόματα. Δεν θα ήταν ας πούμε πιο λογικό να ονομάζεται με κάποια λέξη που να παραπέμπει στην Θέμιδα; Ή στη Νέμεσι, μιας και αμφότερες οι θεότητες παραπέμπουν ευθέως στην Δικαιοσύνη. Θα ήταν λογικό. Και όμως, δεν λέγεται έτσι, αλλά Άρειος Πάγος.

Κάπου εδώ όμως τελειώνουν και οι ομοιότητες με τους αρχαίους στην συγκεκριμένη αφήγηση και αυτό διότι αν οι αρχαίοι είχαν λίγο μυαλό από το δικό μας θα είχαν φτιάξει έναν Νόμο περί Ευθύνης Θεών και θα έληγε αναίμακτα εκεί το θέμα. Ούτε Άρειος Πάγος, ούτε μαλακίες να θυμούνται οι νεότεροι.
Σύντομα και επ' αφορμή ενός ιδιαίτερου (και μάλλον περίεργου) γεγονότος θα μιλήσουμε για τις ομοιότητες των συγχρόνων και των αρχαίων (αν και ήδη το έχουμε κάνει μια φορά ως τώρα) που δεν είναι καθόλου λίγες. Υπάρχουν όμως και διαφορές, πολλές και σημαντικές. Και μία από τις βασικότερες ήταν ότι σε τόσο σοβαρά θέματα οι αρχαίοι δεν άφηναν τις τύχες τους σε μετριότητες τύπου Βενιζέλου και Πάγκαλου, σε Σαμαράδες και Αδώνιδες (κ.ο.κ.).
Ήταν αδιανόητο για τους αρχαίους να μην υπάρχει Δικαιοσύνη. Υπήρχαν οι Ερινύες, υπήρχαν και οι Ευμενίδες. Υπήρχε η τραγωδία, υπήρχε η Κάθαρση υπήρχε όμως και η Νέμεσις. Και υπήρχαν διότι πάνω απ'όλα υπήρχε η  Αδικία και ηΎβρις που θα εξελίσσονταν στα δύο πόδια, τα πλέον σταθερά θεμέλια του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Διόλου τυχαίο ότι συγκεκριμένα αδικήματα ήταν βαρύτατα για τους αρχαίους, ενώ σήμερα με έναν νόμο της πλάκας ή με ένα κουρελιασμένο Σύνταγμα (ή συνηθέστερα πλέον και με μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου) όλα ρυθμίζονται "όπως πρέπει".

Δεν είναι τυχαίο, αγαπητή μου αναγνώστρια, αγαπητέ μου αναγνώστη, ότι το υπ'αριθμόν ένα επάγγελμα μέσα στο Κοινοβούλιο είναι αυτό του δικηγόρου, δηλαδή του υποτιθέμενου γνώστη της Νομικής, ούτως ειπείν της επιστήμης των Νόμων, για τους οποίους ο Πλάτωνας τόσα και τόσα έγραψε. Βέβαια, θα μου πείτε, ποιος Πλάτων όταν εμείς διαθέτουμε ολόκληρο Δένδια. Δεν ενστερνίζομαι πλήρως την παρατήρησή σας αλλά την μνημονεύω. Η ουσία είναι αλλού: η χώρα αυτή πάσχει πρώτιστα στο θέμα της Δικαιοσύνης.

Δεν υπάρχει Δικαιοσύνη πουθενά. Ούτε εμείς οι ίδιοι δεν συμπεριφερόμαστε με Δικαιοσύνη.
Μέχρι και στον Κάτω Κόσμο υπήρχε Δικαιοσύνη, μέχρι και στους νεκρούς: Μίνως, Αιακός, Ραδάμανθυς, οι τρεις Κριτές, οι τρεις δικαιότεροι άνθρωποι ανάμεσα στους ανθρώπους αναγνωρίστηκαν ακόμη και ανάμεσα στους νεκρούς. Ιδού τι περιγράφει ο Όμηρος την αξεπέραστη Ραψωδία λ (568-571):

ἔνθ' ἦ τοι Μίνωα ἴδον, Διὸς ἀγλαὸν υἱόν,
χρύσεον σκῆπτρον ἔχοντα θεμιστεύοντα νέκυσσιν,
ἥμενον· οἱ δέ μιν ἀμφὶ δίκας εἴροντο ἄνακτα,
ἥμενοι ἑσταότες τε, κατ' εὐρυπυλὲς Ἄϊδος δῶ.

Προσέξτε τι μετοχή χρησιμοποιεί ο άνθρωπος: θεμιστεύοντα. Σου σηκώνεται η τρίχα. Η Θέμις, ο θεμιστεύων, αυτός που αποδίδει Δικαιοσύνη, ο μετέχων της Θέμιδος. Είναι συγκλονιστικό το μεγαλείο της ελληνικής γλώσσας, της προ ετών κατηργημένης ετυμολογίας, της αληθινής σημασίας των λέξεων. Ας μην ξεφεύγουμε όμως. Οι αρχαίοι είχαν την ανάγκη να δείξουν ότι μέχρι και οι νεκροί είχαν ανάγκη από Δικαιοσύνη, εμείς όμως τέτοια ανάγκη δεν τη συμμεριζόμαστε ούτε για τους ζωντανούς.

Νοιώθετε σήμερα ότι αποδίδεται Δικαιοσύνη καθώς κοιτάτε γύρω σας;
Και δεν μιλάω μόνο μιλάω κυριολεκτικά αλλά κυρίως επί της ουσίας.
Μπορείς να δικαιωθείς απέναντι στο κράτος ή μήπως το κράτος έχει πάντα δίκιο;
Μήπως μπορείς να δικαιωθείς απέναντι σε φορείς του κράτους; Απέναντι σε ένστολους εκπροσώπους του Νόμου και της Τάξης ίσως; Αστεία πράγματα. Έχουμε ακούσει μέχρι και για έναν να επιτίθεται σε ολόκληρη εκπαιδευμένη διμοιρία και όχι μόνο να τους ξυλοφορτώνει άοπλος αλλά να διαφεύγει κιόλας. Όλα -πάντοτε- στο πλαίσιο της Δικαιοσύνης. Αν κι εδώ που τα λέμε μέχρι και οι ζαρτινιέρες ρίχνουν ξύλο, οι πολίτες δεν θα ρίχνουν; Μήπως νοιώθετε ότι είναι δίκαιοι οι φόροι ή η αντιμετώπιση που έχετε; Υπάρχει Δικαιοσύνη στις παροχές Υγείας, ή στην Παιδεία; Είναι δίκαιο το εκλογικό σύστημα; Μήπως υπάρχει ικανοποίηση του περί Δικαίου αισθήματος του κόσμου αναφορικά με τα σκάνδαλα και τον άθλιο -τον προ πολλού σάπιο- πολιτικό βίο; Ό,τι είναι νόμιμον, είναι και ηθικόν είχε πει κάποτε ο πολιτικός ποιητής ο οποίος τυγχάνει και νομοθέτης κιόλας -καταπληκτικές συμπτώσεις! Δεν πα να έλεγε ο Πλάτων στην Πολιτεία ότι ἐσχάτη γὰρ ἀδικία δοκεῖν δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα (361a) δηλαδή ότι είναι το αποκορύφωμα της αδικίας να δείχνεις δίκαιος χωρίς να είσαι. (η μετάφραση είναι "χειροποίητη" από το βιβλίο των Εκδόσεων Πόλις, υπό του Σκουτερόπουλου)

Ο Ηράκλειτος έγραφε (απ.94) ἥλιος γὰρ οὐχ ὑπερβήσεται μέτρα· εἰ δὲ μή, Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν δηλαδή ο ήλιος δεν θα υπερβεί τα μέτρα ειδάλλως οι Ερυνίες βοηθοί της Δίκης θα τον ανακαλύψουν. Ένα ασύλληπτο απόσπασμα. Όλο το μεγαλείο της Δικαιοσύνης μέσα σε μια μόλις γραμμή. Βέβαια ο Ηράκλειτος κατά τον οποίον ούτε καν ο Ήλιος δεν μπορούσε να κρυφτεί από τη Δίκη και τις Ερινύες σίγουρα δεν είχε κατά νου τον Βενιζέλο και τους ομοίους του.

Ο Επίκουρος έλεγε Οὐκ ἔστι τὸν λάθρα τι ποιοῦντα ὧν συ νέθεντο πρὸς ἀλλήλους εἰς τὸ μὴ βλάπτειν μηδὲ βλάπτεσθαι πιστεύειν ὅτι λήσει͵ κἂν μυριάκις ἐπὶ τοῦ παρόντος λανθάνῃ· μέχρι γὰρ καταστροφῆς ἄδηλον εἰ καὶ λήσει (Κύριαι Δόξαι, 35) δηλαδή κανένας από αυτούς που κρυφά καταπατούν τα όσα συμφώνησαν μεταξύ τους οι άνθρωποι ώστε να μην βλάπτουν και να μην βλάπτονται, δεν είναι δυνατόν να πιστεύει πως θα μείνει απαρατήρητος, έστω κι αν μέχρι τώρα έχει ξεφύγει χιλιάδες φορές, γιατί δεν είναι βέβαιο ότι θα ξεφεύγει μέχρι το τέλος. Εκτός από τους Έλληνες πολιτικούς βέβαια, οι οποίοι είναι υπεράνω του Νόμου, καθ'όσον αυτοί τον έχουν φτιάξει κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους. Και εν ανάγκη για να το διασφαλίσουμε εντελώς με όρους συνενοχής, σας δίνουμε και κανά κοκαλάκι να γλείψετε ώστε να σας πούμε και ότι μαζί τα φάγαμε όταν έρθει εκείνη η μαύρη η ώρα. Βέβαια ίσως να μην είναι τυχαίο αυτό που λέγει ο Σωκράτης (331c) παγκάλως, ἦν δ' ἐγώ, λέγεις, ὦ Κέφαλε, που θα ήθελα να μην μεταφράσω καν!

Μην μου πείτε όμως ότι έτσι όπως μπάζουμε την αρχαιοελληνική (φιλο)σοφία στην κουβέντα μας ότι δεν ανοίγει η όρεξη; Διότι ενώ τον Ηράκλειτο δεν τον ενδιέφερε να σκεφτεί ότι μπορεί να υπάρχουν πολιτικοί όπως οι σημερινοί οι δικοί μας (και μη νομίζετε με αυτό ότι δεν υπήρχαν στην αρχαιότητα και τέτοιοι), τον Πλάτωνα όχι μόνο τον ενδιέφερε αλλά τους είχε περιγράψει κιόλας και μάλιστα πως; Στο πλαίσιο της ιδανικής του Πολιτείας, της οποίας η βάση ήταν η Δικαιοσύνη, η οποία Δικαιοσύνη αν και ουσιαστικά διέπει ολόκληρο το έργο, χρειάστηκε να αναπτυχθεί σχεδόν στα δύο πρώτα από τα συνολικά δέκα βιβλία της Πολιτείας του προκειμένου να γίνει απλώς κατανοητό το να καταδειχθεί πόσο μεγάλη ανάγκη ήταν να υπάρχει και πόσο μεγάλο πρόβλημα μπορούσε να δημιουργήσει εάν δεν υπήρχε. Να σημειώσουμε και το εξής: επειδή ο Πλάτων γενικότερα έδινε μεγάλη βάση στην σημειολογία εξ ου και η ένταση των παραδειγμάτων που χρησιμοποιούσε σε όλους τους διαλόγους, είναι προφανές ότι είναι παραπάνω από ορατός ο παραλληλισμός ότι μια Πολιτεία πρέπει να ξεκινάει από τη Δικαιοσύνη και γι'αυτόν τον λόγο ασχολήθηκε πρώτιστα με αυτήν.

Για να κατανοήσετε πόσο διαχρονικά είναι κάποια προβλήματα (που τάχα μου κάποιοι προσπαθούν να μας τα προσάψουν ως αποκλειστικά μας προνόμια, αποτελέσματα γαρ κάποια διαφθοράς) ας δούμε τι μονολογούσε ο Γλαύκων στην Πολιτεία καθώς προσπαθούσε να κατανοήσει τι είναι δικαιοσύνη και τι αδικία, για να κάταλάβει εν τέλει ποιος έχει δίκιο (ακούγεται λίγο οξύμωρο αυτό!). Για δείτε και πείτε μου τι διαφορές έχουμε με το σήμερα: (365b-d)
τὰ μὲν γὰρ λεγόμενα δικαίῳ μὲν ὄντι μοι, ἐὰν μὴ καὶ δοκῶ ὄφελος οὐδέν φασιν εἶναι, πόνους δὲ καὶ ζημίας φανεράς· ἀδίκῳ δὲ δόξαν δικαιοσύνης παρεσκευασμένῳ θεσπέσιος βίος λέγεται. οὐκοῦν, ἐπειδὴ τὸ δοκεῖν, ὡς δηλοῦσί μοι οἱ σοφοί, καὶ τὰν ἀλάθειαν βιᾶται καὶ κύριον εὐδαιμονίας, ἐπὶ τοῦτο δὴ τρεπτέον ὅλως· πρόθυρα μὲν καὶ σχῆμα κύκλῳ περὶ ἐμαυτὸν σκιαγραφίαν ἀρετῆς περιγραπτέον, τὴν δὲ τοῦ σοφωτάτου ᾿Αρχιλόχου ἀλώπεκα ἑλκτέον ἐξόπισθεν κερδαλέαν καὶ ποικίλην. “᾿Αλλὰ γάρ, φησί τις, οὐ ῥᾴδιον ἀεὶ λανθάνειν κακὸν ὄντα.” Οὐδὲ γὰρ ἄλλο οὐδὲν εὐπετές, φήσομεν, τῶν μεγάλων· ἀλλ’ ὅμως, εἰ μέλλομεν εὐδαιμονήσειν, ταύτῃ ἰτέον, ὡς τὰ ἴχνη τῶν λόγων φέρει. ἐπὶ γὰρ τὸ λανθάνειν συνωμοσίας τε καὶ ἑταιρίας συνάξομεν, εἰσίν τε πειθοῦς διδάσκαλοι σοφίαν δημηγορικήν τε καὶ δικανικὴν διδόντες, ἐξ ὧν τὰ μὲν πείσομεν, τὰ δὲ βιασόμεθα, ὡς πλεονεκτοῦντες δίκην μὴ διδόναι
Γιατί, θα συλλογιστεί μέσα του, σύμφωνα με όσα λέγονται, με το να είμαι δίκαιος, αν συνάμα δεν φαίνομαι κιόλας τέτοιος, δεν πρόκειται να έχω κανένα όφελος, αλλά αντιθέτως βάσανα και ολοφάνερη ζημιά. Ενώ με το να είμαι άδικος αν έχω φροντίσει να δώσω μια εντύπωση δικαιοσύνης, θα ζήσω, λένε, ζωή χαρισάμενη. Επομένως επειδή η εντύπωση καθώς μου το βεβαιώνουν οι σοφοί, βάζει κάτω ακόμη και την αλήθεια, και είναι αυτή από την οποίαν εξαρτάται η ευτυχία, πρέπει να στραφώ εξολοκλήρου σε αυτήν, Πρέπει να στολίσω την εικόνα του εαυτού μου γύρω-γύρω με μια επίφαση αρετής, ξοπίσω μου όμως πρέπει να σέρνω εκείνη την τετραπέρατη πανούργα αλεπού που γι'αυτήν μιλάει ο σοφότατος Αρχίλοχος. Μα, θα πει κάποιος, δεν είναι πάντοτε εύκολο να είσαι κακός χωρίς στο τέλος να σε πάρουν είδηση. Ούτε και κανένα άλλο από τα σημαντικά πράγματα, θα του απαντήσουμε εμείς, είναι εύκολο. Όμως αν είναι να γίνουμε ευτυχισμένοι, πρέπει να πορευθούμε προς τα εκεί που μας πάνε τα αχνάρια των συλλογισμών μας. Γιατί προκειμένου να μην αποκαλυφθεί η αδικία μας θα εξυφάνουμε συνωμοσίες και θα φτιάξουμε εταιρίες μυστικές, κι εξάλλου υπάρχουν για την πειθώ δάσκαλοι που σε μαθαίνουν πως να ρητορεύεις σε μια δημόσια συνάθροιση και πως να αγορεύεις στα δικαστήρια, έτσι ώστε εν μέρει με την πειθώ και εν μέρει με τη βία η απληστία μας να μείνει ατιμώρητη.
Μήπως σας θυμίζει σε κάτι τους πολιτικούς μας; Λέω μήπως. Μήπως ο ισχυρισμός του Θρασύμαχου (338c) δεν είναι η παγιωμένη άποψη της κοινωνίας μας;: ἄκουε δή, ἦ δ' ὅς. φημὶ γὰρ ἐγὼ εἶναι τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο τι ἢ τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον. ἀλλὰ τί οὐκ ἐπαινεῖς; ἀλλ' οὐκ ἐθελήσεις.
Άκου τότε, είπε. Υποστηρίζω ότι το δίκαιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το συμφέρον του ισχυροτέρου! Μα γιατί δεν επικροτείς αυτή την απάντηση; Δεν έχεις τη διάθεση να το κάνεις.

Όπως θα δούμε και στα υπόλοιπα αποσπάσματα που έχω επιλέξει (και που σας προτρέπω θερμά να διαβάσετε) πολλά από τα θέματα που μας απασχολούν και σήμερα ήταν ήδη από τότε γνωστά και προβλημάτιζαν κόσμο. Επίσης -και αυτό είναι πραγματικά εκπληκτικό- ακόμη και τότε η παρουσία ενός δογματικού βλάκα όπως ο σοφιστής Θρασύμαχος που παρολίγον να τίναζε όλη την συζήτηση στον αέρα ήταν σχεδόν επιβεβλημένη, όπως και σήμερα δηλαδή, προκειμένου να συζητηθούν ακόμη και πράγματα που ο πολύς κόσμος θεωρούσε σχεδόν αυτονόητα. Διόλου τυχαίο ότι ο Σωκράτης λέγει με ιδιαίτερο στόμφο ότι δέδοικα γὰρ μὴ οὐδ’ ὅσιον ᾖ παραγενόμενον δικαιοσύνῃ κακηγορουμένῃ ἀπαγορεύειν καὶ μὴ βοηθεῖν ἔτι ἐμπνέοντα καὶ δυνάμενον φθέγγεσθαι. κράτιστον οὖν οὕτως ὅπως δύναμαι ἐπικουρεῖν αὐτῇ (368c) δηλαδή γιατί φοβάμαι μήπως είναι κι ανόσιο να κακολογούν μπροστά σου τη δικαιοσύνη κι εσύ να στέκεσαι άπραγος και να την αφήνεις ανυπεράσπιστη, ενώ έχεις ακόμη μέσα σου πνοή και μπορείς να μιλάς. Το καλύτερο λοιπόν είναι να συντρέξω τη δικαιοσύνη έτσι όπως μπορώ.
Η κύρια διαφορά του τότε και του σήμερα ήταν ότι τότε τα συζητούσαν και τα αντιμετώπιζαν έστω και στο μέτρο του δυνατού εν αντιθέσει με σήμερα που απλώς οι αδικίες παραγράφονται και οι ίδιοι άνθρωποι συνεχίζουν στην πεπατημένη όχι μόνο επειδή δεν πιάστηκαν αλλά με τη δικαιολογία ότι αφού δεν πιάστηκαν δεν έχουν κάνει και τίποτε, εν ολίγοις με πρακτικές που εγγίζουν την Ύβρι. Ας πάμε όμως στα επιλεγμένα αποσπάσματα.
(συζητούν ο Σωκράτης με τον Πολέμαρχο) (335c)

ἀνθρώπους δέ, ὦ ἑταῖρε, μὴ οὕτω φῶμεν, βλαπτομένους εἰς τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν χείρους γίγνεσθαι;
πάνυ μὲν οὖν.
ἀλλ' ἡ δικαιοσύνη οὐκ ἀνθρωπεία ἀρετή;
καὶ τοῦτ' ἀνάγκη.
καὶ τοὺς βλαπτομένους ἄρα, ὦ φίλε, τῶν ἀνθρώπων ἀνάγκη ἀδικωτέρους γίγνεσθαι.
ἔοικεν.

Δηλαδή: (Σ) Κατά τον ίδιον τρόπο, φίλε, δεν πρέπει να πούμε ότι και οι άνθρωποι όταν υφίστανται κάποια βλάβη, γίνονται χειρότεροι σε αυτό που αποτελεί αρετή του ανθρώπου;
(Π) Βεβαίως.
(Σ) Αλλά η δικαιοσύνη δεν είναι ανθρώπινη αρετή;
(Π) Κι αυτό κατανάγκη.
(Σ) Επομένως, αγαπητέ, και όσοι άνθρωποι βλάπτονται γίνονται κατανάγκη πιο άδικοι.
(Π) Έτσι φαίνεται.

(Ο Σωκράτης απευθυνόμενος στον Θρασύμαχο, αναφερόμενος σε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της... εποχής)
οὐκοῦν τοιάνδε τινὰ φαίνεται ἔχουσα τὴν δύναμιν, οἵαν, ᾧ ἂν ἐγγένηται, εἴτε πόλει τινὶ εἴτε γένει εἴτε στρατοπέδῳ εἴτε ἄλλῳ ὁτῳοῦν, πρῶτον μὲν ἀδύνατον αὐτὸ ποιεῖν πράττειν μεθ' αὑτοῦ διὰ τὸ στασιάζειν καὶ διαφέρεσθαι, ἔτι δ' ἐχθρὸν εἶναι ἑαυτῷ τε καὶ τῷ ἐναντίῳ παντὶ καὶ τῷ δικαίῳ; οὐχ οὕτως; (351e-352a)
Δεν είναι επομένως φανερό ότι η αδικία έχει τέτοια δύναμη που σε όποιον τυχόν παρουσιάζεται, είτε πολιτεία είναι αυτό, είτε οικογένεια, είτε στράτευμα, είτε οτιδήποτε άλλο, πρώτον θα είναι πια αδύνατο σε αυτό να ενεργεί ως κάτι ενιαίο, εξαιτίας της όλης διχόνοιας και της διχοστασίας, και δεύτερον θα είναι εχθρικό απέναντι στον εαυτό του τον ίδιο, απέναντι σε κάθε αντίπαλο και απέναντι στο δίκιο; Δεν είναι έτσι;

Και για να μην μακρυγορούμε άλλο με τα αποσπάσματα, άφησα για τελευταίο το πιο χαρακτηριστικό αναφορικά με την εποχή μας, το κερασάκι στην τούρτα, έτσι μιας και είμαστε σε μνημόνιο υπό τον έλεγχο της τρόικας με πλήρη απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Λέγει, λοιπόν, ο Σωκράτης σε κάποιο σημείο (405b):
ἢ οὐκ αἰσχρὸν δοκεῖ καὶ ἀπαιδευσίας μέγα τεκμήριον τὸ ἐπακτῷ παρ’ ἄλλων, ὡς δεσποτῶν τε καὶ κριτῶν, τῷ δικαίῳ ἀναγκάζεσθαι χρῆσθαι, καὶ ἀπορίᾳ οἰκείων;
Ή μήπως νομίζεις ότι δεν είναι ντροπή και περίτρανη απόδειξη αμορφωσιάς το να αναγκάζεται κάποιος να προσφεύγει σε ένα δίκαιο που του το επιβάλλουν κάποιοι άλλοι απ'έξω, σαν δεσπότες του και κριτές του, επειδή ο ίδιος δεν έχει μέσα του δικά του αποθέματα δικαιοσύνης;

Πως είπατε; Είπατε κάτι;
Διότι δεν άκουσα.
Βέβαια η αλήθεια είναι ότι αυτό που λέει ο Σωκράτης εμάς δεν μας αγγίζει και ιδιαίτερα διότι προαπαιτεί κάτι που εμείς δεν διαθέτουμε πλέον: τσίπα. Αλλά ας μην το κάνουμε θέμα διότι δεν βλέπω να κοκκινίζει και κανείς εδώ που τα λέμε.

Βέβαια η απάντηση, γιατί συμβαίνουν πάντα κάποια πράγματα έρχεται από τον Θουκυδίδη και το Βιβλίο Ε' της Ιστορίας του. (89) ἡμεῖς τοίνυν οὔτε αὐτοὶ μετ' ὀνομάτων καλῶν, ὡς ἢ δικαίως τὸν Μῆδον καταλύσαντες ἄρχομεν ἢ ἀδικούμενοι νῦν ἐπεξερχόμεθα, λόγων μῆκος ἄπιστον παρέξομεν, οὔθ' ὑμᾶς ἀξιοῦμεν ἢ ὅτι Λακεδαιμονίων ἄποικοι ὄντες οὐ ξυνεστρατεύσατε ἢ ὡς ἡμᾶς οὐδὲν ἠδικήκατε λέγοντας οἴεσθαι πείσειν, τὰ δυνατὰ δ' ἐξ ὧν ἑκάτεροι ἀληθῶς φρονοῦμεν διαπράσσεσθαι, ἐπισταμένους πρὸς εἰδότας ὅτι δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν.
"Έχει καλώς, ημείς, εν τούτοις, δεν θα κάμωμεν χρήσιν ωραίων φράσεων, υποστηρίζοντες δια πολλών λόγων, οι οποίοι δεν πρόκειται να πείσουν κανένα, ή ότι την ηγεμονίαν μας απεκτήσαμεν δικαίως, λόγω του ότι ενικήσαμεν τους Πέρσας, ή ότι επιδιώκομεν την επανόρθωσιν αδικημάτων, τα οποία υπέστημεν. Ζητούμεν όμως και από σας να μη νομίσετε ότι θα μας πείσετε, ισχυριζόμενοι ή ότι ως άποικοι των Λακεδαιμονίων δεν ελάβατε μέρος εις τον πόλεμον παρά το πλευρόν μας, ή ότι δεν μας επροξενήσατε κάνεν κακόν. Νομίζομεν, τουναντίον, ότι επιβάλλεται να επιδιώξωμεν και ημείς και σεις ό,τι θεωρούμεν αληθώς κατορθωτόν, αφού εξίσου γνωρίζομεν και οι δύο, ότι κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"
...
(105) τῆς μὲν τοίνυν πρὸς τὸ θεῖον εὐμενείας οὐδ' ἡμεῖς οἰόμεθα λελείψεσθαι: οὐδὲν γὰρ ἔξω τῆς ἀνθρωπείας τῶν μὲν ἐς τὸ θεῖον νομίσεως, τῶν δ' ἐς σφᾶς αὐτοὺς βουλήσεως δικαιοῦμεν ἢ πράσσομεν. [2] ἡγούμεθα γὰρ τό τε θεῖον δόξῃ τὸ ἀνθρώπειόν τε σαφῶς διὰ παντὸς ὑπὸ φύσεως ἀναγκαίας, οὗ ἂν κρατῇ, ἄρχειν: καὶ ἡμεῖς οὔτε θέντες τὸν νόμον οὔτε κειμένῳ πρῶτοι χρησάμενοι, ὄντα δὲ παραλαβόντες καὶ ἐσόμενον ἐς αἰεὶ καταλείψοντες χρώμεθα αὐτῷ, εἰδότες καὶ ὑμᾶς ἂν καὶ ἄλλους ἐν τῇ αὐτῇ δυνάμει ἡμῖν γενομένους δρῶντας ἂν ταὐτό.
"Αλλά και ημείς νομίζομεν ότι δεν θα μας λείψη η ευμένεια των θεών. Διότι εις ό,τι ζητούμεν και πράττομεν ουδαμώς απομακρυνόμεθα από ό,τι οι άνθρωποι πιστεύουν εν σχέσει προς τας θρησκευτικάς των πεποιθήσεις, ή από τας ανθρωπίνας αυτών επιθυμίας και σκοπούς. Καθόσον ως προς μεν τους θεούς πιστεύομεν, ως προς δε τους ανθρώπους καλώς γνωρίζομεν ότι ωθούμενοι ανέκαθεν υπό ακαθέκτου φυσικής ορμής, άρχουν παντού, όπου η δύναμίς των είναι επικρατεστέρα. Τον νόμον τούτον ούτε εθέσαμεν, ούτε ισχύοντα ήδη πρώτοι ημείς εφηρμόσαμεν. Τον ευρήκαμεν ισχύοντα και θα τον κληροδοτήσωμεν ισχύοντα αιωνίως, γνωρίζοντες ότι και σεις επίσης και κάθε άλλος, εάν είχατε όσην ημείς δύναμιν, θα επράττατε το αυτό."
(μετάφραση του Ελευθερίου Βενιζέλου. Το αρχαίο κείμενο εδώ)

Το κακό δεν είναι ότι έχουμε ένα γεμάτο παρελθόν στην Ύβρι και την αδικία, αλλά ότι δεν μαθαίνουμε από αυτό. Πρέπει κάθε φορά να βγάζουμε και να ξαναβγάζουμε τα μάτια μας μόνο και μόνο για ν'αποδείξουμε ότι η Ιστορία τωόντι κάνει κύκλους. Ακόμη και τώρα, σε αυτά τα χάλια, με τις  αυξανόμενες αυτοκτονίες, με τους αστέγους που πληθαίνουν, με τους ανέργους που γιγαντώνονται μας είναι αδύνατο να ομονοήσουμε και να πράξουμε τα αυτονόητα. Να σκεφτούμε ότι είναι αδύνατον να μας κυβερνούν με τόση αδικία δίχως να υπάρχει τιμωρία. Μας έχουν πετάξει έναν συνταξιούχο Τσοχατζόπουλο στη μούρη, τάχα μου ως αυτοκάθαρση του πολιτικού συστήματος. Αύριο-μεθαύριο μπορεί να μας πετάξουν στη μούρη και δεύτερο συνταξιούχο πολιτικό, ίσως και τρίτο, τάχα μου για να ικανοποιηθεί το περί δικαίου αίσθημα. Ο ένας αναδρομικός φόρος διαδέχεται το άλλο αναδρομικό χαράτσι και τούμπαλιν ακόμη κι αν απαγορεύεται από το προ πολλού κουρελιασμένο Σύνταγμα. Κι όταν τους ρωτάς "γιατί ο τάδε πολιτικός δεν δικάζεται αφού προέκυψαν ποινικές ευθύνες όταν ήταν υπουργός;" σου απαντάνε ότι καλυπτόταν από βουλευτική ασυλία τότε και δεν προβλέπει ο νόμος αναδρομική ισχύ. Σε βιάζουν να ζήσεις με 480 ευρώ μικτά, 300, 150 και όταν τους θυμίσεις ότι αυτοί ζουν με 6-8-10 χιλιάρικα και βάλε, συν όλα τα προνόμια σου λένε ανερυθρίαστα ότι δεν βγαίνουν, ότι ζορίζονται. Και τα κάνουν γιατί; Διότι απλούστατα, μπορούν. Διότι αυτό είναι στο αίμα τους. Διότι αν δεν το κάνουν αυτοί θα το κάνει κάποιος άλλος, κάποιος επόμενος.

Η χώρα αυτή πάει κατά διαόλου διότι έχει χιλιάδες νόμους και όπως λέει ο τίτλος της παρούσας ανάρτησης, το υπερβολικό δίκαιο απλώς παράγει υπερβολική αδικία. Όταν για να καταλάβεις έναν νόμο χρειάζεσαι τη βοήθεια δικηγόρου, για ποιο Δίκαιο μιλάμε; Όταν πας σε δικηγόρο και το πρώτο που σου λέει είναι ότι θα μελετήσει το νόμο και θα σου πει, για ποιο Δίκαιο μιλάμε; Όταν κάθε νόμος έχει φτιαχτεί τάχα μου για να συμπεριλαμβάνει τον μεγαλύτερο αριθμό περιπτώσεων αλλά στην πραγματικότητα απλώς περιέχει τον μέγιστο αριθμό παραθύρων, για ποιο Δίκαιο μιλάμε; Αυτό ακριβώς ήταν που εννοούσαν οι Ρωμαίοι όταν έκαναν λόγο για υπερβολική δικαιοσύνη. Λες και είχαν κατά νου αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα. Όσα κι αν φτιάξουμε, ακόμη και με την φερόμενη (εδώ γελάνε) προσπάθεια ανοικοδόμησης της χώρας, θα είναι απλώς ένα ακόμη οικοδόμημα στην άμμο. Εξάλλου άπαξ ανίκανος, εσαεί ανίκανος, οπότε αυτοί που μας έριξαν στα βράχια από τη λαμογιά και την αχρηστία τους, γιατί να τα καταφέρουν τώρα;

Πολύ φοβάμαι, λοιπόν, ότι ο άρειος πάγος είναι πλέον για να μπει σε κανά ουϊσκάκι (πιθανώς χρυσαυγήτη κιόλας). Και μέχρι εκεί.
Όσο δεν λαμβάνουν την Δικαιοσύνη οι πραγματικοί φορείς της και περιμένουμε από το κράτος, τόσο θα διαπιστώνουμε ότι Δικαιοσύνη δεν θα υπάρχει. Το ελληνικό κράτος έτσι όπως είναι τώρα πολύ απλά είναι ανίκανο να αναπνεύσει μέσα στη Δικαιοσύνη διότι έχει αλλεργία. Είναι κάτι σαν το σκόρδο για τους βρυκόλακες. Όμως η Δικαιοσύνη είναι υπόθεση όλων μας και ενυπάρχει ακόμη και στον τρόπο σκέψης μας. Υπάρχει;
Χαίρετε.

UPDATE: Κατόπιν παραινέσεως της Eskarina, έπεσε μια σχετική διόρθωση στον τίτλο.
UPDATE II: Να διευκρινίσω το εξής: τα τρία κλασικότερα επαγγέλματα που συναντά κανείς στο Ελληνικό Κυνοβούλιο είναι αυτά του Συγγενή, του Δικηγόρου και του Συνδικαλιστή. Απλά για την ιστορία.

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2012

Δυό-τρία λογάκια για τις χθεσινές παρελάσεις


και φυσικά ως είναι αυτονόητο, θα προβοκάρω κάργα, αρχής γενομένης με τη συγγνώμη μου που δυσαρέστησα τους δανειστές αλλά και πλήθος νενέκων και βλακών χθες με την ενέργειά μου να σηκώσω ελληνική σημαία αντί για κάποια (πχ) γερμανική.
Στο διά ταύτα βέβαια, ναι μεν τα είχα ξαναπει προ ετών για τη χρησιμότητα των παρελάσεων, η διαφωνία όμως είχε παραμείνει. Τα έφερε έτσι όμως η τύχη (ή η ατυχία, διαλέχτε ό,τι σας βολεύει) και χθες απεδείχθη η τεράστια αξία των παρελάσεων σε αυτήν τη χώρα.

Διότι χθες με τα γεγονότα που θαυμάσαμε λύθηκαν και οι έσχατες απορίες για το τι πολίτευμα έχουμε σε αυτήν τη χώρα. Ή μάλλον για να είμαστε πιο σωστοί, για το τι πολίτευμα δεν έχουμε. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω διότι υπάρχουν πολλές εκδοχές. Πχ προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δικτατορία, ή ευρωπαϊκή επιτροπική βουλή, ή χούντα σκέτο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχουμε Δημοκρατία πλέον.
Μπορεί η Δημοκρατία μας ανέκαθεν να είχε προβλήματα, όπως και όλες οι δημοκρατίες άλλωστε, αλλά πλέον δεν έχουμε Δημοκρατία.

Στον τόπο τούτο που η Δημοκρατία γεννήθηκε,
στον ίδιον τόπο δολοφονήθηκε κιόλας.

Διότι περί δολοφονίας πρόκειται. Ούτε από γηρατειά μας άφησε, ούτε από κάποια ασθένεια.

Όταν δεν μπορείς να παρευρεθείς στην παρέλαση της επετείου της Εθνεγερσίας στην κεντρικότερη και σημαντικότερη πλατεία της χώρας, μίας πλατείας που πρέπει άμεσα να μετονομασθεί διότι δεν υφίσταται και Σύνταγμα φυσικά, τότε για ποια δημοκρατία μιλάμε;
Όταν γίνονται προληπτικές προσαγωγές για να μείνει ήρεμος -τάχα μου- ο κόσμος, για ποια δημοκρατία μιλάμε;
Όταν τα χημικά είναι παρά πόδα, όπως λέγαμε και στον στρατό, τότε για ποια δημοκρατία μιλάμε;
Έπεσε πολλή χλεύη σχετικά με τους ελεύθερους σκοπευτές, δεν βρέθηκε όμως ούτε ένας να μας εξηγήσει πειστικά ότι αφού υπήρχαν και τα περασμένα χρόνια, γιατί ποτέ δεν τους είχε δει κανείς; Μήπως επειδή δεν υπήρχαν; Λέω'γώ ο εγκάθετος τώρα... Για ποια δημοκρατία μιλάμε λοιπόν;
Για μία φερόμενη δημοκρατία της οποίας ο αδρά αμειβόμενος πρόεδρος καλεί τους πολίτες του σε νέες θυσίες με έναν εμετικό -τάχα μου ενωτικό- λόγο; Για ποια αξιοπρέπεια μιλάς πρόεδρε; Αυτήν που σε καθημερινή βάση κλέβει η κυβέρνηση που στηρίζεις με τις υπογραφές σου;



(*δεν ξέρω αν πιάσατε τον παραλληλισμό των τότε φιλελλήνων με τους... σημερινούς)

Πήγαινε πρόεδρε να εξηγήσεις στους αστέγους την ανάγκη να παραμείνουμε στο ευρώ. Πήγαινε εξήγησε σε όσους έχουν κόψει το ρεύμα ή δεν έχουν να φάνε ότι δραχμή είναι καταστροφή. Μόνο μην το κάνεις μέσα από το πανάκριβο αυτοκίνητο με το οποίο έφυγες από τηην παρέλαση, πρόεδρε της... κάπως πρέπει να την ονομάσουμε.

Μια φερόμενη δημοκρατία της οποίας ο διορισμένος πρωθυπουργός, κυριολεκτικά ένας σύγχρονος Τσολάκογλου, ένας δωσίλογος (ούτως ειπείν κάποιος που δίνει λόγο σε κάποιους ανώτερούς του, ένας κοινός τοποτηρητής) κάνει λόγο για την καλύτερη παρέλαση που έγινε ποτέ. Εμ, λογικό: αφού δεν είχε κόσμο, πως να μην ήταν η καλύτερη. Και μην ξεχνάμε τα νεράντζια που επί μέρες πριν μαζεύονταν από τα δέντρα. Τόσο είχατε χεστεί, δωσίλογοι.




Μια φερόμενη δημοκρατία της οποίας ο υπουργός Άμυνας έκανε δηλώσεις υπερηφάνειας ενόσω μια τουρκική φρεγάτα και ένα τουρκικό σαπιοκάραβο εδώ και μέρες αλωνίζουν στο Αιγαίο. Ομιλούμε για τον άνθρωπο που στην πρώτη ημέρα του στο Υπουργείο το πρώτο πράγμα που παρήγγειλε ήταν το κόκκινο χαλί.



Είναι αυτό δημοκρατία;
Μια φερόμενη δημοκρατία που κυνηγείται η ελεύθερη άποψη και η ελέυθερη παρουσία;

Η τελευταία φορά που παρήλασαν στρατεύματα στην Αθήνα δίχως κόσμο, τη μαύρη 27η Απριλίου 1941, ανιστόρητοι ξεφτιλισμένοι, ήταν η μέρα που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα.

Ακόμη και στην χούντα οι παρελάσεις είχαν κόσμο. Μέχρι και οι πρωταίτιοι ένοιωθαν την ανάγκη -μην πω το πολύ βαρύ, ότι είχαν την τσίπα- να επιζητούν την παρουσία του κόσμου ως λαϊκή νομιμοποίηση. Μια λαϊκή νομιμοποίηση την οποίαν αυτή η κυβέρνηση των δωσίλογων αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι.

Ο Αντωνάκης ο Σαμαράς ζητάει λυσσαλέα εκλογές.
Α, ναι; Ε, και γιατί δεν παραιτείται από την συγκυβέρνηση για να τις εκβιάσει; Αφού τόσο πολύ τις θέλει.
Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι εκλογές ακούω όλη την ώρα και εκλογές δε βλέπω .Τι δημοκρατία είναι αυτή, λοιπόν, όπου δε γίνονται εκλογές; Βλάξ μου εξηγούσε πρόσφατα ότι αφού όλα θα γίνουν όπως ζητάνε οι αγορές, τι να τις κάνουμε; Τις εκλογές, όχι τις αγορές. Και σοβαρολογούσε ο άνθρωπος, προσπαθούσε να με πείσει διά το δίκαιον της απόψεώς του. Και ενώ εγώ προσπαθώ να φερθώ δημοκρατικά υποφέρωντας τις βλακείες του με ευγένεια μέσα σε ένα σφόδρα αντιδημοκρατικό -σχεδόν όξινο πολιτικά- καθεστώς, αυτός προσπαθούσε να με πείσει ότι το να εκφράζομαι πολιτικά είναι κακό. Διότι για πείτε μου: είναι μήπως αυτή η κυβέρνηση που έλαβε προ διετίας και βάλε την λαϊκή εντολή να κυβερνήσεί; Ή μήπως είχε αυτό το πρόγραμμα; Τίποτε από τα δύο. Είναι απλώς μια κυβέρνηση από νενέκους, με επικεφαλής έναν Τσολάκογλου, που περνάει όσο το δυνατόν περισσότερα ανθελληνικά νομοσχέδια με τα οποία οι δανειστές μας βγάζουν λεφτά, έχουν κέρδη, βγαίνουν από την κρίση. Και δεν το λέμε εμείς: αυτοί το λένε... Το γερμανικό κρατικό κανάλι...



Δεν με ενδιαφέρει πλέον αν επρόκειτο για εσχάτη προδοσία, αν ήταν κοινή βλακεία ή πολιτικό στοίχημα που δεν έκατσε. Σημασία έχει το τι βιώνω ως πολίτης αυτής της χώρας. Μιας χώρας που πνέει τα λοίσθια.

Όλοι αυτοί οι βλάκες (για τους οποίους έχουμε ξαναμιλήσει και ξαναμιλήσει και ξαναμιλήσει και φυσικά θα ξαναμιλήσουμε στο μέλλον) που καθορίζουν πάντοτε το εκλογικό αποτέλεσμα, μπορούν να μου πουν τι είναι η Δημοκρατία; Ξέρουν; Γνωρίζουν; Διότι και επί χούντας αντίστοιχη δημοκρατία είχαμε (και θα το συζητήσουμε σύντομαι και αυτό). Ήταν τω όντι δημοκρατία όμως; Ε; Για πείτε μου. Τι στοιχεία δημοκρατίας έχει αυτός ο χυλός στον οποίον ζούμε; Τι δημοκρατία είναι αυτή που δεν έχουμε κανένα δικαίωμα; Που το Σύνταγμα καταστρατηγείται σε καθημερινή βάση; Είναι σαν την γυναίκα που επί μήνες τη βιάζουν δεκάδες φορές την ημέρα. Μετά την 5-6η φορά δεν καταλαβαίνει κανέναν βιασμό πλέον, απλώς ξέρει ότι δεν έχει άλλη αξιοπρέπεια. Ο βιασμός όμως γίνεται. Λαμβάνει χώρα. Εξακολουθεί. Δεν σταματά. Και είναι απάνθρωπος.

Και οι βλάκες επικροτούν.

Σωζόμεθα! Επιλέξαμε ευρώ! Επιλέξαμε σταθερότητα!
*Βέβαια, όπως θα θυμάστε το ότι επιλέξαμε να σωθούμε ήταν αποτέλεσμα ένός παντελώς εκβιαστικού και ψευδούς ως αποδεικνύεται σε καθημερινή βάση διλήμματος, ότι αν βγούμε από το ευρώ δεν θα έχουμε λεφτά ούτε για πετρέλαιο, ούτε για να φαγητό, ούτε για τίποτε. Θα καταστραφούμε. Και βγαίνει αυτή η ρουφιάνα η ανοργασμικιά γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελε (κατά το Μέγκελε) και τι λέει; Ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μας επιτρέψουν να φύγουμε -προσοχή, όχι να μας διώξουν αλλά ούτε καν να μας επιτρέψουν να φύγουμε εμείς!- διότι θα καταστρεφόταν όλη η ευρωζώνη.



Ακριβώς όπως τα λέγαμε δηλαδή εμείς οι... ανθέλληνες εγκάθετοι. Και τώρα που εδώ και καιρό έχει σκάσει μύτη ορυμαγδός αποκαλύψεων όχι από εμάς, αλλά από τους ίδιους τους δανειστές, οι βλάκες (που είναι πολλοί περισσότεροι απ'όσους νομίζουμε) έχουν λουφάξει και θα περιμένουν την επόμενη βροχούλα να βγουν
χαμερπείς σαν σαλιγκάρια
να μας σπάσουν τα παπάρια
(με έπιασε και το ποιητικό μου και κάνει και ομοιοκαταληξία).

Όλα αυτά λοιπόν καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος ένεκα της παρελάσεως. Ένεκα μιας παρελάσεως που τόση λάσπη έχει φάει και που με τόσες χαζομάρες έχει ταυτιστεί.
Μιας παρελάσεως που όπως τα πάντα στη χώρα μας έτσι κι αυτή σαφώς έχει και τα αρνητικά της, ουδείς αντιλέγει, που όμως έχει και τη διαχρονική της προσφορά. Η τελευταία της ήταν ότι μας έδειξε τι ακριβώς είναι όλοι αυτοί που μας κυβερνάνε και που ακριβώς ζούμε.

Τώρα, λοιπόν, που τα είπαμε όλα αυτά, ελάτε να μου εξηγείσετε πόσοι γιόρτασαν πραγματικά χθες, τι γιόρτασαν και τι πρέπει να σκεφτούμε για το μέλλον...
Καληνύχτα μας και χαίρετε.


Όσα έπαθε η πατρίς δια τους «νόμους» και το καλό αυτεινών και όσα παληκάρια σκοτώθηκαν, δεν τάπαθε η πατρίς εις τον αγώνα των Tούρκων.

Στρατηγός Ι. Μακρυγιάννης


Επειδή δε ο Καραϊσκάκης επιμένων δεν έδιδε γνώμην να φύγωσι, τινές των αξιωματικών προσκαλούντες και τους άλλους εις την φυγήν ενώπιον του Καραϊσκάκη, είπον ότι δεν κάθονται να γένωσι θύματα της φιλοδοξίας του Καραϊσκάκη, τότε ο Καραϊσκάκης απεκρίθη με αγανάκτησιν «Πηγαίνετε όπου αγαπάτε. Ο Καραϊσκάκης θέλει επιμείνει εις την θέσιν του, και ας χαθή. Όταν όμως σας ερωτήσωσιν οι άνθρωποι τι εκάμετε τον αρχηγόν σας, ειπέτε ότι τον παρεδώσαμεν εις τους εχθρούς, διότι δεν ηθέλησε να γένη αρχηγός της λειποταξίας».

Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011

Ακόμα pasok έχουμε, ή δεν έχω ξυπνήσει; (τρόμου και αυτό)


Από χθες ήθελα να γράψω 5 πράγματα για τα όσα έχουν συμβεί το τελευταίο διήμερο, και με δεδομένο ότι οι πολιτικές εξελίξεις του τελευταίου δεκαημέρου έχουν γίνει με τρόπο τέτοιο που να αντιστοιχούν σε φυσιολογικές πολιτικές εξελίξεις ενός εξαμήνου τουλάχιστον (και δυστυχώς έχουμε πολύ δρόμο μέχρι να τελειώσουν κιόλας), αλλά πολλά πράγματα δεν μου κολλάνε. Δεν είμαι σίγουρος γιατί, αλλά δεν μου κολλάνε.

Ας ξεκινήσουμε με το εξής: μέχρι το απόγευμα της Τρίτης που μας πέρασε όλοι μιλάγανε για την χρωκοπία μας. Η μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης ήταν αυτό που η ίδια η κυβέρνηση ξόρκιζε για 2 χρόνια. Μάλιστα φτάσαμε σε σημείο το δούλεμα και η ξεφτίλα να είναι τόσο μεγάλη που ο βούπαις Α' μας είπε ότι χρεωκοπήσαμε επειδή οι θυσίες του ελληνικού λαού έπιασαν τόπο. Για τόσο μαλάκες μας έχουν οι τύποι.
Ξαφνικά όμως και μετά τους χειρισμούς του νοσηρού μη-εγκεφάλου Μπαφογιώργη, όχι μόνο δεν ασχολούμαστε με την χρεωκοπία της χώρας, αλλά τουναντίον έχουμε και ως δεδομένο ότι η συμφωνία της 26/27ης Οκτωβρίου είναι μια εθνική νίκη που πρέπει να διασφαλιστεί πάραυτα.
Μετά τους χειρισμούς του νοσηρού μη-εγκεφάλου Γεωργίου Β' Παπανδρέου Γ' του Δωσίλογου, πλέον το ερώτημα απέκτησε σαφείς προεκτάσεις, παρακάπτοντας ακόμη και το παντελώς ανύπαρκτο πολιτικό ανάστημα του Καστανίδη (ο οποίος έκτοτε δεν ξαναμίλησε εάν το παρατηρήσατε), ήτοι "ευρώ ή δραχμή"; Τουτέστιν το δημοψηφισματικό υποννοούμενο του Μπαφογιώργη έγινε έγινε επίσημο δημοψηφισματικό ερώτημα των Ευρωπαίων.
Οι οποίοι Ευρωπαίοι φάνηκε ξεκάθαρα ότι είναι αυτοί που ελέγχουν επισήμως τη χώρα. Δε γούσταραν δημοψήφισμα-δεν έγινε. Αν θα γίνονταν, θα γίνονταν με το ερώτημα που θέλουν αυτοί. Ξεκάθαρα πράγματα. Και δήλωσαν και πολύ εκνευρισμένοι που δεν τους ρωτήσαμε. Όχι αλλά για να καταλάβετε τι ακριβώς έχει κάνει το pasok στη χώρα και τι σημαίνει εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, της οποίας μόλις ένα μικρό δείγμα ήταν αυτό το "συμβάν".

Και κάθομαι και σκέπτομαι εγώ με τη σειρά μου: οκ, το ότι η δουλειά ήταν στημένη όσο δεν πήγαινε, απεδείχθη από τις καταστάσεις. Το δημοψήφισμα έκανε καλά τη δουλειά του. Ο εκβιασμός πέτυχε και ο κόσμος αντικατέστησε το πραγματικό του ερώτημα "άει γαμήσου Γιωργάκη/θέλω κι άλλο pasok" με το "σας πηδάμε ως χώρα ή άει πηδηχτείτε μόνοι σας" που επί της ουσίας είναι το ευρωπαϊκό δίλημμα "ευρώ ή δραχμή", κι όλα αυτά υπό το βλέμα ενός μπετόβλακα συν μιας κυβέρνησης δωσίλογων (με ψήφο εμπιστοσύνης κιόλας διότι οι δωσίλογοι μεταξύ τους εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον). Ο κόσμος ξέχασε την χρεωκοπία της χώρας μέσα σε μόλις λίγες ώρες. Είναι πραγματικά απίστευτο. Ούτε έναν δημοσικάφρο δεν άκουσα να λέει (μιας και από πολιτικό είναι αυτονόητο ότι δεν θα το ακούγαμε ποτέ) τι διάολο θα συμβεί στην Ευρώπη αν η Ελλάδα έφευγε έτσι βιαίως από την Ευρωζώνη. Όπου είναι γεγονός ότι η Ευρωζώνη θα διαλυόταν μιας και όπως δεν υπάρχει πρόνοια για να φύγει χώρα από το ευρώ έτσι δεν υπάρχει και πρόνοια να αντιμετωπιστεί από τους άλλους η αποπομπή μιας χώρας από το ευρώ (αλλά αυτό το σκέλος δεν το ακούσαμε ποτέ να τίθεται), όπως αντίστοιχα εδώ και δύο χρόνια κανείς δεν μας έχει πει τι ακριβώς σημαίνει η λέξη χρεωκοπία, όχι όπως εκβιαστικά ήρθε τώρα με το κούρεμα του χρέους προκειμένου να μας κρατάει σιδεροδέσμιους εσαεί, αλλά αν χρεωκοπούσαμε ανεξέλεγκτα πχ πριν από έναν χρόνο. Αυτό είναι κάτι που δεν μας το είπε κανείς, ποτέ. Ή μάλλον πιο σωστά, είναι κάτι που μας το απέκρυψαν άπαντες. Και όταν λέω ότι μας το απέκρυψαν, δεν εννοώ τι θα συνέβαινε σε'μάς μόνο αλλά και στους άλλους. Ένα απλό παράδειγμα: αυτό που ούτως ή άλλως υποψιαζόμασταν ότι δηλαδή τα ευρώ από όλες τις χώρες πρακτικά καταλήγουν στη Γερμανία σε τεράστιο ποσοστό του, ήταν κάτι που μόλις τους τελευταίους μήνες ακούσαμε να λέγεται και όχι από Έλληνες αλλά από Γερμανούς που άρχισαν να ιδρώνουν από την αποτυχία της όχι τροϊκανής αλλά τρωανίκανης πολιτικής (από το τρώω και το ανίκανος) και την κάτω βόλτα στην οποίαν είχε μπλέξει η Ευρώπη. Διότι όπως καταλάβατε, το στάνταρ δεν ήταν να σωθεί η Ελλάδα. Για την ακρίβεια δεν ήταν καν να σωθεί το ευρώ. Το στάνταρ ήταν να μην φύγει η Γερμανία από τα τρελά κέρδη το οποίο προϋπέθετε να σωθεί το ευρώ το οποίο προϋπέθετε να σωθεί η Ελλάδα (μαζί με το Βέλγιο και τα υπόλοιπα PI(I)GS). Κοινώς, μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα. Αλλά ούτε καν αυτό δεν μας εξήγησαν ποτέ, ακόμη κι αν το υποψιαζόμασταν. Είναι άλλο πράγμα να το ξέρεις από μόνος σου κι άλλο πράγμα να στο λένε οι ειδικοί ρε διάολε.

Τι έχουμε λοιπόν; Ότι αντί ν'ασχολούμαστε με την πτώχευση της χώρας, με την οριστική εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας (όπου για όσο διάστημα διαρκέσει θα συμβούν δραματικές αλλαγές στην Ελλάδα που θα αλλάξουν εντελώς τη χώρα μας, ήδη έχουν αρχίσει να μας προετοιμάζουν για το Σκοπιανό, για το οποίο στο παρόν ιστολόγιο διαβάζετε εμπεριστατωμένα εδώ και χρόνια: κλιτς εδώ, εκεί και παρακάτω), ασχολούμαστε με τι; Με τον μπετόστοκο και την παρέα του, με την ψήφο παρωδία εμπιστοσύνης, με ένα δημοψήφισμα που όπως εξαρχής είπαμε και αιτιολογήσαμε ήταν δεδομένο ότι δεν θα γίνει; Κοινώς, όχι μόνο δεν βλέπουμε ούτε το δέντρο, ούτε το δάσος, αλλά βλέπουμε έναν άσχετο λόφο σε μια άσχετη περιοχή. Ας ασχοληθούμε λίγο με την ψήφο εμπιστοσύνης, η οποία δυστυχώς εξελίχθηκε ακριβώς όπως μας υπέδειξε ο κρύος ιδρώτας του προηγούμενου σενδονιού (και οποίος απεδείχθη ότι δεν ήταν από κάτι που είχα φάει).

Τι είχαμε; Μα φυσικά μια ομάδα ανθρώπων δίχως αξιοπρέπεια -εν γνώσει τους ή εν αγνοία τους δεν με ενδιαφέρει- οι οποιοι προφανώς εθισμένοι είτε στις κλοπές απεργάζονται πως θα κλέψουν και τη δική μας αξιοπρέπεια, είτε εθισμένοι στην μετριότητα μας βυθίζουν κι εμάς μέσα της, έχοντας για αρχηγό μια μαριονέττα που κάνει ό,τι της λένε. Η μαριονέττα αυτή, λοιπόν, ξαναέπεισε με τα... γνωστά άπταιστα ελληνικά της όλον τον καλό κόσμο, τα προβατάκια, τις κοτούλες. Για τι έπεισε; Μα διότι μας έσωσε οριστικά για τέταρτη συνεχή φορά! Βέβαια θυμηθείτε το ότι ήδη μετράμε αντίστροφά για την πέμπτη κατά σειρά σωτηρία μας (ήτοι νέο κούρεμα, το έχει προαναγγείλει μέχρι και Σόιμπλε) και ποιος θα είναι ο πραγματικός λόγος; Διότι αν μας τα παίρνουν λίγα λίγα δεν θα αντιδράσει κανείς. Αν μας τα πάρουν όλα μαζί θα γίνει της πόρνης, ακόμη και στις ίδιες τους τις χώρες. Ποια να μας πάρουν; Ε, μα τον εθνικό μας πλούτο που ένεκα των αχρήστων πολιτικών και των εξίσου λαμογιών πολιτών έμενε ανεκμετάλλευτος επί δεκαετίες.

Να το πούμε αλλιώς.
Ας υποθέσουμε ότι ο Μπαφογιώργης όντως δεν είχε πει σε κανέναν τίποτε για το δημοψήφισμα και την ψήφο εμπισοσύνης. Είδατε τις εξοργισμένες αντιδράσεις από τους Ευρωπαίους, έτσι; Όταν επί της ουσίας δεν μας αφήνουν ως χώρα ούτε δημοψήφισμα να κάνουμε, θα κάνουμε εκλογές; Ρε πάτε καλά; Από την άλλη γιατί να κάνεις εκλογές; Μα αν ο συνομιλητής σου δεν είναι αξιόπιστος. Όταν όμως βγαίνει ο Έλληνας (;;;;) πρωθυπουργός και ανακοινώνει δημοψήφισμα για κάτι που "κόπιασε" ολόκληρη η Ευρώπη καθώς και σχεδόν βέβαιη πτώση της κυβερνήσεώς του και εσύ ως Ευρώπη δηλώνεις άγνοια σε όλα, είναι αυτός αξιόπιστος συνομιλητής; Πως γίνεται να κάτσεις στο ίδιο τραπέζι με κάποιον που εξαγγέλλει πράγματα πίσω από την πλάτη σου; Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα τον αντικαθιστούσες με συνοπτικές διαδικασίες; Τι σημαίνει αυτό; Εκλογές.
Ώπα, διάλειμμα: θα βγει αυτοδύναμη κυβέρνηση μετά της εκλογές; Το συζητάμε αλλά μάλλον όχι. Ο επόμενος πρωθυπουργός θα μας κάνει τα κέφια; Ίσως, αλλά παίζει και το όχι, υπό την έννοια ότι νόσο ναιναίκος (εκ του Νενέκος) όσο ο Μπαφογιώργης δεν θα είναι. Οπότε τι κάνουμε. Μα κυβέρνηση εθνική ενότητας. Σωστά; Σωστά. Άρα που καταλήγουμε;
Μην βιαστείτε να συμπεράνετε.
Διότι και στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας μπορεί να μπει κάποιος μη δικός μας άνθρωπος (μας=των Ευρωπαίων). Δεδομένου ότι δεν μπορεί να μπει απευθείας ο Ραιχέσεμας ας πούμε. Από την άλλη μεριά προσωπικότητες τύπου Μολυβιάτη δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι θα προκύψουν, όσο έντονα κι αν συζητιούνται. Ο Μολυβιάτης είναι και πατριώτης και σοβαρότατος πολιτικός που ανδρώθηκε επί Καραμανλή όσα κι αν σημαίνει αυτό. Δεν είναι αυτός που θα πει ναι έτσι αβίαστα. Τότε να βάλουμε πχ τον Παπαδήμο. Πολύ ωραία. Και τι θα συμφωνήσει ο Παπαδήμος στα εθνικά θέματα; Θα πρέπει να ρωτήσει τους άλλους; Και ούτω καθεξής. Θέλω να πω ότι όπως βλέπετε το θέμα περιπλέκεται αρκετά. Αν λοιπόν απαλείψουμε τις αρχικές οργισμένες αντιδράσεις των Ευρωπαίων, στην συνέχεια δεν βλέπω καμιά ιδιαίτερη κίνηση και αυτό μου προκαλεί ανησυχίες. Αφού έχουν πάρει ανάποδες με τον πορδηπουργό μας, τι συνέβη; Τους πέρασαν οι ζοχάδες; Ή μήπως όλα πάνε καλά;
Θα μου πείτε, που καταλήγουμε; Κατ' αρχήν ότι όποιος κι αν προκύψει θα έχει δεμένα τα χέρια. Ξεκάθαρο. Επίσης νομίζω ότι πιθανότερη είναι μια προσωπικότητα τύπου Παπαδήμου, ενός τεχνοκράτη δηλαδή. Τέλος, μην ξεχνάμε το βασικότερο, έτσι; Η ψήφος εμπιστοσύνης έτσι όπως εξελίχθηκε δώθηκε σε έναν πρωθυπουργό με την προϋπόθεση να παραιτηθεί, πράγμα που φυσικά δεν έχει ξαναγίνει παγκοσμίως. Τι σημαίνει αυτό; Ότι επί της ουσίας αυτός θα είναι πίσω από όλες τις εξελίξεις καθ'όσον τα γραπτά μένουν: το κόμμα του τον εμπιστεύεται. Απλόν, απλούστατον. Τι νόημα είχε η ψήφος εμπιστοσύνης, νομίζετε; Αν δεν την έπαιρνε θα έπρεπε να γίνουν εκλογές στο τέλος (μετά τις διερευνητικές επαφές κλπ, κλπ). Με την ψήφο εμπιστοσύνης όμως; Ποιες εκλογές ρε Καραμήτρο;


Ας πάμε κάπου αλλού τώρα: ξέρετε ποιος ήταν ο καταλύτης για τις όλες εξελίξεις; Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου. Είναι γνωστό (υπό την έννοια ότι το λένε άπαντες) ότι όλοι φοβούνται τον ξεσηκωμό στην Ελλάδα, όχι μόνο σαν Ελλάδα μεμονωμένα (ή τουλάχιστον όχι πριν τελειώσει το χοντρό πόκερ) αλλά για να μην πάει ο ιός και σε άλλες χώρες. Θα μου πείτε, που κολλάει ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου;
Το σημαντικότερο συμβάν της ημέρας δεν ήταν οι προπηλακισμοί των πολιτικών. Ήταν οι αντιδράσεις της νεολαίας και αυτό ήταν μάλλον εκτός προγράμματος. Τελειώσαν τα λεφτά και τα πιτσιρίκια σταμάτησαν τα ιντερνετάδικα, έκοψαν το play station, δεν έχουν να πληρώσουν ίντερνετ για να μπουν στο φέηστσιμπουκ, με αποτέλεσμα -και με την προφανή επίδραση των γονιών- άρχισαν τις μούντζες και τις πλάτες. Πολιτικές κινήσεις όλες αυτές. Στα σπάργανα μεν, αλλά πολιτικές. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι μια ολόκληρη γενιά μπορεί να είναι πολιτικοποιημένη, το οποίο είναι σοβαρότατο πρόβλημα. Επιπλέον, όλοι αυτοί από ένα έως τρία χρόνια θα ψηφίζουν. Τι θα γίνει αν μια ολόκληρη γενιά ψηφίσει κατά; Αυτό δεν το είχαμε υπολογίσει. Όλα θα πάνε στράφι. Οπότε τι κάνουμε σε μια τέτοια περίπτωση;

Μα φυσικά βάζουμε μπροστά το δικό μας παιδί, τον Τσολάκογλου, ο οποίος με δεδομένο ότι δεν γνωρίζει τη λέξη αξιοπρέπεια θα εξηγήσει στους Έλληνες πόσο φιλότιμες προσπάθειες έχει καταβάλει και ο ίδιος και η κυβέρνησή του και κυρίως πόσο τόπο έπιασαν οι θυσίες του ελληνικού λαού. Το λογύδριο πρέπει να είναι σπαραχτικό (όπως και ήταν). Το μόνο που δεν ακούσαμε ήταν ότι και για την ομαλή εναλλαγή των εποχών ευθύνεται η κυβέρνηση του pasok και οι θυσίες του ελληνικού λαού. Τόσο πολλές ήταν οι επιτυχίες της κυβνερνήσεως (εκ παραδρομής τα μέτρα που έχουν αναληφθεί δεν συμπεριελήφθησαν στις επιτυχίες). Πρέπει να θέτει με σαφήνεια το δίλημμα, ευρώ ή καταστροφή; Πουθενά δεν πρέπει στο δίλημμα να μπει η λέξη αξιοπρέπεια φυσικά, αυτά είναι κακά πράγματα. Το ντόμινο των εξελίξεων ήταν τέτοιο που η ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας πέρασε ως δεύτερο, ως πέμπτο, ως καθόλου θέμα. Ήδη ξεχάστηκε, πριν καλά, καλά συμπληρωθεί βδομάδα. Για την ακρίβεια δεν ξεχάστηκε απλώς αλλά έγινε και ουσιαστική προϋπόθεση για να προχωρήσουμε ως κράτος. Για να προοδεύσουμε, για να πάμε μπροστά. Όλα αυτά αποδεικνύονται κυρίως από το πως την πάτησε σαν πρωτάρης σε όλα ο Σαμαράς (πρωτάρης υπό την έννοια ότι αυτός θα είναι ο επόμενος, έτσι; Το να την πατήσει πχ ο Τσίπρας δεν λέει τόσα πολλά), ένας Σαμαράς που εν αγνοία του συνέβαλε τα μέγιστα προκειμένου να πάρει και την ψήφο εμπιστοσύνης ο μέγας Δωσίλογος με το τσίρκο του. Εξάλλου ο λόγος που απέσυρε το κόμμα του από την συζήτηση παίζει να ήταν το ότι δεν μπορούσε να καταλάβει πόσο σε βάθος πάει το παιχνίδι και να μην ήθελε να παγιδευτεί περισσότερο. Το μη χείρον βέλτιστον δηλαδή. Μόνο που ούτε αυτό του βγήκε, κατά πως όλα δείχνουν. Εκ των υστέρων δείχνουν να είναι πιο κατανοητά κάποια πράγματα που όπως έγραφα στο προηγούμενο σενδόνι έμοιαζαν ακατανόητα. Τώρα η εικόνα δείχνει λίγο πιο σαφής, αν και ακόμη έχουμε πολύυυυυ δρόμο για να καταλάβουμε το όλον της. Αν όμως κάτι έγινε πιο κατανοητό από ποτέ, αυτό είναι όπως το έγραφα ότι το pasok για να μείνει και μισή μέρα παραπάνω στην εξουσία είναι ικανό να κάνει τα πάντα. Πόσω δε μάλλον όταν η τουλάχιστον μισή μέρα έχει στο βάθος όχι κήπο αλλά θέση σε διεθνή οργανισμό κιόλας.

Τώρα, όσον αφορά τα αγκίστρια και τις ρίζες προκειμένου να μην φύγει από την εξουσία. Γιατί; Νομίζω είναι προφανές. Το μοναδικό θέμα που εκκρεμεί είναι τα εθνικά μας θέματα για τα οποία να υπενθυμίσω ότι εδώ και καιρό γράφω ότι ευτυχώς που διαρρέουν οι Τούρκοι και οι Σκοπιανοί κάποια πράγματα διότι από τους δικούς μας δεν τα μαθαίνουμε. Και η αλήθεια είναι ότι εδώ και καιρό λαμβάνουν χώρα μυστικές διαβουλεύσεις, αυτό έχει αποκαλυφθεί. Όλα τα υπόλοιπα τα διέλυσε. Υγεία, τετέλεσται. Παιδεία δεν υπάρχει και αυτό είναι το χειρότερο. Οικονομία, οριστικό τέλος με κηδεμονία τουλάχιστον για 30 χρόνια (ήτοι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού). Εσωτερικόν, σε λίγα χρόνια θα καταλάβετε τι συνέβη πέρσυ με την ψήφιση του Καλλικράτη και κατ' επέκταση την καντονοποίηση της χώρας. Μόνο τα εθνικά μας θέματα μένουν, τα οποία από προχθές ήδη ξεκίνησαν κάποιοι να τα ψελλίζουν ότι έρχεται η ώρα να επιλυθούν. Και σε ελάχιστους από τους μαλάκες πολίτες αυτής της χώρας δεν κάνει εντύπωση το γιατί ήθελε να ασχοληθεί με τα πάντα αυτός ο εθνοπροδότης. Για να δούμε, η απόφαση για τα Σκόπια ποια θα είναι; Αν κρίνω από μια συνέντευξη του Σκοπιανού ΥΠΕΞ στην real news προ 2 εβδομάδων οπου ο άνθρωπος μας παραχωρούσε το δικαίωμα να χρησιμοποιούμε κι εμείς τη λέξη Μακεδονία, τότε η απόφαση θα είναι προφανής. Προ μηνών είχα γράψει ένα σενδόνι περί Ελληνοτουρκικών όπου μεταξύ άλλων κατέληγα στο ότι ήγγικεν η ώρα να εκμεταλλευθεί ο εθνικός ορυκτός πλούτος. Μαντεύω ότι μάλλον κάπου εκεί πρέπει να έχει κολλήσει το θέμα, κι αυτό διότι συνέβη ένα απρόοπτο το οποίο οι Αμερικάνοι προφανώς δεν περίμεναν να ξεφύγει και ποιο ήταν αυτό; Ότι η Ευρώπη μπούκαρε στην Ελλάδα με περισσότερο αέρα από το αναμενώμενο. Κι όταν λέμε για Ευρώπη εννοούμε φυσικά τους Γερμανούς, πράγμα που για το αμερικανικό δόγμα είναι κακό (αλλά αυτό μάλλον στο επόμενο σενδόνι). Είναι δεδομένο ότι θα το ρουφήξουν το αυγουλάκι τους και οι Γερμανοί (και προφανώς μαζί ολόκληρη η Ευρώπη) αν δεν κάνουν πίσω στα ενεργειακά αποθέματα της Ελλάδας. Και πως θα το ρουφήξουν; Μα φυσικά με τη διάλυση του ευρώ, για την οποίαν έχουμε εξελιχθεί σε δούρειο ίππο. Αλλά ας μην το περιπλέκουμε το ζήτημα, είναι που'ναι ήδη πολύπλοκο από μόνο του. Ήμασταν στα εθνικά θέματα: είναι το τελευταίο φιλέτο που μένει να ξεπουληθεί. Θεωρείτε τυχαίο το ξέσπασμα του δημάρχου Αλεξανδρούπολης προ μηνός ότι η Θράκη μπορεί να τα βγάλει πέρα ανεξάρτητη; Το ξεκαθάρισε ο άνθρωπος: δεν είναι απειλή, απλά το ανέφερε έτσι για να περνάει η ώρα. Μήπως θεωρείτε τυχαίες τις φήμες περί ανεξαρτησίας της Κρήτης το 2012; Ή μήπως θεωρείτε τυχαίο το επικό... σαρδάμ (έλα που δεν ήταν) του Μπαφογιώργη κατά την σύσκεψη της σοσιαλιστικής διεθνούς ότι η Κρήτη έχει παραδοσιακούς δεσμούς με τον αραβικό κόσμο; Αλήθεια, αυτός ο μύθος περί ανεξαρτησίας της Κρήτης ξέρετε από που πηγάζει; Κατά μια φήμη από την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου. κατά την οποίαν η ενσωμάτωση της Κρήτης με την ηπειρωτική Ελλάδα το 1913 με την προϋπόθεση ότι μετά από 100 χρόνια θα επανεξεταζόταν μέσω δημοψηφίσματος η περαιτέρω παραμονή της Κρήτης στην Ελλάδα. Πως προέκυψε αυτό; Δεν έχω ιδέα, απλά σας το λέω διότι το'χω δει να αναπαράγεται ακόμη και από υποτιθέμενες έγκυρες πηγές (εξάλλου την φημολογία εξετάζουμε). Εδώ και χρόνια λοιπόν επετράπη σε διαφόρους αμαθείς να κάνουν λόγο για δημοψήφισμα για ένα θέμα κυριολεκτικά ανυπόστατο λοιπόν με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συνωμοσιολογίες. Την ίδιαν στιγμή οι δογματικοί εχθροί της συνωμοσιολογίας απέρριπταν μετά βδελυγμίας όλα αυτά τα ενδεχόμενα και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Σαν το παραμύθι με τον τσοπάνο και τον λύκο που δήθεν του έτρωγε τα πρόβατα, όταν θα έρθει ο λύκος να φάει τα πρόβατα δεν θα έρθει κανείς χωριανός. Αυτή είναι η αξία των αχρήστων βιβλίων που πραγματεύονται συνωμοσίες τύπου "οι ΕΛ έρχονται", "ζουν ανάμεσά μας" κλπ, κλπ. Καταλαβαίνετε πως έχει συντελεστεί η εθνική αποβλάκωση, όπου ενώ εμείς κοιμόμαστε η τύχη μας δουλεύει; Και που να μιλάγαμε για τον ρόλο της τηλεοράσεως κιόλας με τις διάφορες Βερεμειάδες, εκτός από τις Ρεπουσιάδες του σχολείου...Όλα αυτά που βιώνουμε επειδή είναι υπερβολικά πολλά για να χωνέψει ο μέσος (κατά γενική ομολογία ηλίθιος) ελληνικός νους, δημιούργησαν μια εντύπωση ότι στην πραγματικότητα δε συμβαίνει.
Στην πραγματικότητα στην Σμύρνη ο κόσμος συνωστίσθηκε.
Στην πραγματικότητα οι Τούρκοι είναι φίλοι μας και δεν έχουμε διαφορές.
Στην πραγματικότητα οι Σκοπιανοί δεν μας απειλούν.
Στην πραγματικότητα όλα είναι αποκυήματα της φαντασίας μας κ.ο.κ.
Κι όταν θα έρθει η ώρα της πληρωμής (των άλλων) η οποία ώρα ήδη έχει ξεκινήσει προ πολλού, είμαι περίεργος να δω ποιες θα είναι οι αντιδράσεις του κόσμου -ιδίως εκείνων που μια ζωή έλεγαν παπαριές. Διότι ο κόσμος επέτρεψε να τον υπνωτίσουν, όχι μόνο οι πολιτικοί αλλά και οι διάφοροι επιτήδειοι. Όλοι αυτοί που τεχνηέντως χώριζαν τον κόσμο σε παιδιά και αποπαίδια. Όλοι αυτοί που άπαξ και έλεγες κάτι υπέρ πατρίδος πχ, αυτομάτως σε αποκαλούσαν φασίστα είτε πιο ευγενικά ακροδεξιό (ο κλασικότερος χαρακτηρισμός του νεοελληνικού κράτους). Την ώρα αυτή λοιπόν, ο Γεώργιος Β' Παπανδρέου Γ' ο Δωσίλογος εκτιμώ ότι απεργάζεται και τα εθνικά θέματα. Μόλις τα βάλει στον δρόμο που πρέπει, τότε θα αποσυρθεί οριστικά από την πολιτική σκηνή (μέχρι της οριστικής ανταμοιβής του φυσικά). Υπό άλλες συνθήκες δεν θα μίλαγε σαν την Πυθία. Ακόμη και χθες πχ στον ΠτΔ τι είπε; Όχι ότι θα παραιτηθεί αλλά ότι θέλει να συμβάλει όσο το δυνατόν περισσότερο. Αφού υποτίθεται ότι θες να παραιτηθείς ρε μεγάλε, γιατί δεν το λες; Όλα έχουν τη σημειολογία τους.
Συνομωσιολογίες θα μου πείτε.

Ναι, ε; Και γιατί ακόμη και σήμερα οι Ευρωπαίοι (πχ) δεν ξέρουν; Γιατί ο Γερμανός ή ο Γάλλος φορολογούμενος που τω όντι ματώνει η τσέπη του να μην ξέρει ότι τα λεφτά που αφειδώς δίνει δεν πηγαίνουν στο Έλληνα πολίτη αλλά σε ελληνικές τράπεζες. Θυμάστε τι έλεγαν για την 6η δόση προ 2 μηνών; Ότι δεν μας αγχώνει επειδή δεν έχουμε να πληρώσουμε κάτι πλην μισθών. Ήδη από προχθές (που ήδη έχει πάει ένα μήνα πίσω) έχουν σκάσει μύτη κάτι διακρατικά "θεματάκια" που πρέπει να πληρώσουμε και που όλων τυχαίως δεν τα είχε δει κανείς. Κάπως έτσι μας έχουν πείσει ότι ότι τα λεφτά του δανείου πάνε στις πληρωμές των μισθών και των συντάξεων (μιας και σε όλα τα υπόλοιπα ήδη εδώ και κοντά ένα χρόνο έχει σχεδόν κηρυχθεί στάση πληρωμώ, μην ξεχνιώμαστε). Γιατί λοιπόν να μην τα ξέρει αυτά ο Ευρωπαίος ή ο Αμερικάνος πολίτης; Γιατί να νομίζει ότι πληρώνει αυτός για τα λάθη μας; Από που κι ως που είναι λάθος να πας να αγοράσεις ένα σπίτι; Το σπίτι σου; Από που κι ως που είναι λάθος το να θες να ονειρευτείς για το αύριο; Και προφανώς δεν αναφέρομαι στις λάιφ στάιλ παπαριές που μαστίζουν τη χώρα εδώ και 2 δεκαετίες σχεδόν διότι δεν είναι αυτές που έριξαν τη χώρα έξω. Μία μίζα της Ζήμενς σε πόσα χιλιάδες διακοποδάνεια αντιστοιχεί; Πλάκα κάνουμε; Υπάρχει σύγκριση;
Είχε έρθει το καλοκαίρι ένας γνωστός από τη Γερμανία. Ελληνογερμανός το παιδί που αισθάνεται περισσότερο Γερμανός παρά Έλληνας. Όταν είδε τι έχει γίνει στην Ελλάδα σε μισθούς κσι συντάξεις (διότι εδώ μένει η Ελληνίδα μητέρα του) έμεινε άναυδος. Όλη την ώρα έλεγε ότι στη Γερμανία δεν τα ξέρουμε αυτά. Στη Γερμανία ξέρουν ακόμη ότι εμείς καλοπερνάμε -λες και καλοπερνούσαμε ποτέ με τους μισθούς των 700 και των 1000 ευρώ που πλέον έχουν πέσει στα 450 και βλέπουμε. Κι έχω κι άλλους Γερμανούς γνωστούς. Κανείς δεν τα ξέρει αυτά που συμβαίνουν εδώ. Τους τα λέω και δεν με πιστεύουν. Γιατί; Διότι οι άνθρωποι σκέφτονται λογικά: όταν δεν μας τα λένε οι πολιτικοί μας και όλα τα ΜΜΕ πως είναι δυνατόν να ισχύουν αυτά που λες εσύ; Οπότε μάλλον εσύ τα βλέπεις όπως σε συμφέρει. Και δεν τους κακολογώ γι'αυτό διότι βλέπω ταυτόχρονα ότι θέλουν να με πιστέψουν. Τι έχουμε λοιπόν; Τόσες πολλές παραλείψεις; Τόσες πολλές συμπτώσεις;

Αν έχω μάθει κάτι από τη ζωή μου είναι κατ' αρχήν ότι συμπτώσεις δεν υπάρχουν. Ένα δεύτερο είναι ότι ακόμη κι αν υπάρχουν, οι πολλές τότε σημαίνουν ότι δεν είναι συμπτώσεις. Άρα συμπτώσεις δεν υπάρχουν. Ψάχνουμε για τον κανόνα, όχι για την εξαίρεση, μην το ξεχνάμε αυτό. Και μου κάνει τρομερή εντύπωση ακόμη και τώρα που ενώ υπάρχουν τα ίδια και χειρότερα και σε άλλες χώρες, τα πάντα συμβαίνουν μόνο σε'μάς. Δηλαδή, για την ώρα διότι θα'ρθει η ώρα και άλλων, αυτό είναι βέβαιο. Το ότι μετά από ενάμιση χρόνο ακυβερνησίας οι αγορές ασχολήθηκαν τώρα λίγο με το Βέλγιο δεν είναι τυχαίο. Ούτε είναι τυχαίο ότι την ίδια στιγμή η Ιταλία ζήταγε συμβουλές από το ΔΝΤ, ούτε φυσικά ότι την ίδιαν στιγμή ο επόμενος της σειράς ήτοι η Πορτογαλία δημοσιοποίησε τις σκέψεις της να ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση των όρων δανεισμού της.
Τι βλέπω λοιπόν, εγώ; Κατ' αρχήν ότι η χώρα στο τέλος-τέλος μάλλον θα βγει από το ευρώ, απλά δεν θα βγει αν δεν την έχουν γδύσει από τα πάντα. Μάλλον η καβάντζα του Γιωργάκη θα είναι η νέα δραχμή να συνδεθεί με το δολλάριο κιόλας (υπόθεση αυτό, το ξέρω, αλλά δεν μπορώ να δώσω καμία άλλη εξήγηση για συνολικά τις κινήσεις του μεγάλου Δωσίλογου). Όλοι (πλην ημών) θα έχουν πάρει αυτά που θέλουν και όποιος δεν το πιστεύει μπορεί να ρίξει μια ματιά στις συμφωνίες που έχουμε υπογράψει (καθώς και θα, άμεσα).

Και φυσικά ξεχάσαμε και την ιστορία του υποτιθέμενου πραξικοπήματος, έτσι;! Πήγε ο Μπεγλίτης και αποκεφάλισε σχεδόν όλη την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων αφήνωντας να διαρρεύσει ότι ετοίμαζαν πραξικόπημα, όταν η όλη φάση έκανε νιάου-νιάου στα κεραμύδια εξαρχής. Όμως έπιασε ακόμη και αυτό, αν είναι ποτέ δυνατόν. Πόσος κόσμος και κοσμάκης άρχισε εκ του μη όντως να φοβάται για στρατιωτικό πραξικόπημα και το έβλεπες παντού, σε όλα τα σχόλια. Πραγματικά απίστευτο το πόσοι βλάκες ή εύπιστοι κυκλοφορούν. Μέχρι και στους Ευρωπαίους φέρεται να το είπε ο Μπαφογιώργης. Ότι γι'αυτό συνέβησαν όλα, έως και το δημοψήφισμα. Άρα που καταλήγουμε; Παρένθεση: η γελοιογραφία του Πόντικα από εποχές προ εκλογών 2000 με το δίλημμα pasok ή τανκς μήκε για να σας υπενθυμίσει ότι το pasok τις συνηθίζει κάτι τέτοιες τακτικές...

Η μπλόφα του δημοψηφίσματος έπιασε στο 100%.
Ακόμη και η μπλόφα της ψήφου εμπιστοσύνης έπιασε στο 100% και το γράφαμε από προχθές, γαμώ τον κρύο ιδρώτα μου μέσα, γαμώ.
Κι αυτό γιατί; Διότι έχουμε πολιτικούς τόσο μικρούς ή/και ξεπουλημένους που δεν έχουν τ'άντερα ή/και τη θέληση να δείξουν ότι η μαχαίρι στον λαιμό που μας έβαλαν οι Γαλλογερμανοί ήτοι ευρώ η δραχμή ήταν και αυτό μια προφανής μπλόφα.
Και όλα έγιναν όπως γράφαμε: ο Γεώργιος Β' Παπανδρέου Γ' ο Δωσίλογος θα συνεχίσει το έργο του, η Κ.Ο. του pasok συνεχίζει να βράζει σαν καζάνι στον δρόμο της αναξιοπρέπειας και της εθνοπροδοσίας που έχει προ πολλού επιλέξει -ενσυνείδητα ή ασυνείδητα, ποσώς με ενδιαφέρει, η χώρα θα συνεχίσει να οδεύει στην οδό της διάλυσης και της πλήρους αποσύνθεσης. Πλέον νομίζω ότι το πουλάκι πέταξε οριστικά. Το επόμενο επεισόδιο είναι το εξής: ΗΠΑ vs Γερμανία (ήτοι Ευρώπη) δηλαδή πιο βαθειά στο πραγμτικό σενάριο, διότι εμείς απλώς έτυχε να βρισκόμαστε στο λάθος σημείο την λάθος ώρα. Αυτό το λέω για όσους νομίζουν υπάρχει η συνωμοσία ότι είχαν εμάς για στόχο.

Και τι έχουμε στο επόμενο επεισόδιο;
Ας το δούμε ως εξής: οι χώρες που ηττήθηκαν στον Β' ΠΠ είναι πανίσχυρες, ήτοι Γερμανία και Ιαπωνία. Χώρες που κέρδισαν (όπως η τότε ΕΣΣΔ, νυν Ρωσία, ή και η Ελλάδα ακόμη, γιατί όχι;) δεν λένε και πολλά πράγματα. Για την ακρίβεια είναι οι πραγματικές χαμένες. Πλην αγγλοσαξώνων φυσικά. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι παρά της ήττα της στον Β' ΠΠ η Γερμανία είδε το όνειρο του Χίτλερ να γίνεται πραγματικότητα: η Ευρώπη ενωμένη υπό τη γερμανική σκεπή με τους Μπολσεβίκους απ'έξω. Με δεδομένο ότι η Γερμανία σύμφωνα με το αμερικανικό δόγμα όμως πρέπει να είναι περιορισμένη και με κάτω το κεφάλι, εδώ έχουμε μια σοβαρή ρήξη στα συμφέροντα Αμερικανών και Ευρωπαίων.
Πριν από σχεδόν ένα χρόνο περίπου, η Μέρκελ αν θυμάστε ανακάλυψε ότι υπάρχει και Κύπρος στον χάρτη. Πότε το ανακάλυψε; Όταν έγινε γνωστό ότι το μεγάλο κοίτασμα του Λεβιάθαν πάει για εκμετάλλευση. Πήγε, λοπόν, τότε να δει από κοντά τους καλούς της φίλους. Πρώτη φορά. Η πρώτη φορά δεν ήταν τυχαία φυσικά. Όπως τυχαία δεν είναι και τα όσα συμβαίνουν. Δεν πρόκειται περί συνωμοσίας, αγαπητές κι αγαπητοί. Είναι απλό εμπόριο. Είναι το προαιώνιο πάρε-δώσε. Είναι λεφτά. Και μάλιστα πάρα πολλά λεφτά. Ίσως κάποιοι να συνειδητοποίησαν ότι τα σάβανα δεν έχουν τσέπες και αποφάσισαν να φάνε τώρα όσο περισσότερα μπορούν. Ποιος ξέρει; Το θέμα είναι πως τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα είναι τμήμα ενός πολύ μεγαλύτερου παιχνιδιού που εδώ και πολύ καιρό παίζεται. Το γεγονός ότι η Κύπρος υπέγραψε με την εταιρία Noble Energy μια εξαιρετικά επαχθή (οικονομικώς) συμφωνία για την ίδιαν την Κύπρο ήταν μια εξαιρετικά ευφυής κίνηση. Θυμάστε πόσο πολύ βρυχάτο η Τουρκία; Ότι όλα αυτά που κάνει η Κύπρος είναι προκλητικά και θα τους δείξει η Τουρκία και λοιπά δακρύβρεχτα; Ε, λοιπόν ούτε έχει συμβεί κάτι, ούτε βλέπω να συμβαίνει. Εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Ισραηλινοί κι Αμερικάνοι και ελέγχουν τα πάντα. Που να κουνηθούν οι Τούρκοι; Αυτό ήταν το πραγματικό αντάλλαγμα της συμφωνίας των Κυπρίων, αυτό ήταν το ουσιαστικό κέρδος, όχι τα λεφτά τα οποία σε καμία περίπτωση δεν είναι αμελητέα. Οι Κύπριοι που έχουν πατριώτες πολιτικούς και που είναι πολύ πιο πατριώτες από εμάς τους ίδιους, διότι έχουν καταλάβει προ καιρού ότι διακυβεύονται πάρα πολλά στους "ενδιαφέροντες καιρούς" που ζούμε. Εμείς τι έχουμε, λοιπόν, σε αυτούς τους καιρούς; Έχουμε για πρωθυπουργό τον άνθρωπο που ήθελε οπωσδήποτε ναι στο σχέδιο Ανάν. Αυτός ο άνθρωπος χειρίζεται όλα τα θέματά μας, αυτός ο άνθρωπος θέλει να ολοκληρώσει (ήτοι να κλείσει) θέματα που δεν μπόρεσαν να κλείσουν ικανοτεροι πολιτικοί σε δεκαετίες ολόκληρες. Αυτός ο άνθρωπος χειρίζεται τα πάντα.

Ο δωσίλογος.
Η δική μου απορία μόνο μία μπορεί να είναι στο τέλος. Καταλαβαίνει τι κάνει, ή απλώς πάει μόνο το γράμμα; Είναι πραγματικά τόσο βλάκας και ξεπουλημένος όσο έχω υποθέσει ή έχει επίγνωση του τι συμβαίνει; Διότι ειλικρινά δεν βγάζω άκρη. Αδυνατώ.


Συγχαρητήρια σε όσους τον εμπιστεύτηκαν βουλευτές τε και πολίτες. Θέλω πολύ να τους σφίξω το χέρι σε έναν-έναν, να τους γνωρίσω από κοντά.
Μόνο μην ξεχάσεις, ότι και ο εφιάλτης ως όνομα ξεκίνησε, Γιώργο Παπανδρέου. Στην συνέχεια έγινε ουσιαστικό, για να μην ξεχαστεί ποτέ.
Το σπαθί είναι έξω, ας πέσουμε μαχώμενοι.
Διότι εμείς θα την διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας, λαμόγια.
Η Ιστορία θα μας κρίνει όλους. Εμένα ως πολίτη, εσάς ως πολιτικούς.

Χαίρετε και καληνύχτα σας.

UPDATE: O φίλτατος zaphod θυμίζει παλαιές καλές εποχές... :)

UPDATE II: Από την Ελληνοφρένεια το πρωτοάκουσα και ομολογουμένως έπαθα πλάκα. Ολλανδοί το έβγαλαν το τραγούδι (προφανώς αντίστοιχοι με αυτούς που μας διασύρουν και δικαίως εδώ που τα λέμε: εμείς τον ψηφίσαμε αυτόν τον άθλιο. Το πραξικόπημα έγινε μετέπειτα). Το αφτί του δωσίλογου όμως δεν ιδρώνει...



Πρσέξτε ότι η επίθεση δεν είναι κατά της χώρας αλλά κατά του πρωθυπουργού της.

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011

Χρόνια πολλά σε όλους, με ωραίους εορτασμούς!

Να παραδεχόμαστε κάποια πράγματα: μπορεί να μην περίμενε κανείς την σημερινή έκταση των γεγονότων όμως όλοι μας περιμέναμε ότι θα είχαμε αντιδράσεις.
Σάμπως μόλις χθες δεν είχαμε τα προεόρτια στη Θεσσαλονίκη που συνοδεύτηκαν από την έκρηξη Μπεγλίτη κιόλας; -άλλο ανέκδοτο αυτό, εξερράγη ο Μπεγλίτης. Μάλλον θα του'πεσε βαρειά η φορολογία Βενιζέλου...

Όμως τα σημερινά γεγονότα θα τα χαρακτήριζα μεγαλειώδη, σε ολόκληρη τη χώρα. Και εξηγούμαι.
Κατ' αρχήν να ξεκινήσω από το αδιαμφησβήτητο γεγονός της ημέρας: την αποχώρηση του ΠτΔ από τη Θεσσαλονίκη καθώς και τη ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης. Επικροτώ και για τα δύο αφού υπενθυμίσω ότι είμαι υπέρ των παρελάσεων, έτσι;

Τι είχαμε χθες; Είχαμε το τέταρτο διάγγελμα σωτηρίας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο από τον δωσίλογο πρωθυπουργό. Τέσσερα διαγγέλματα που έλεγαν τα ίδια ακριβώς πράγματα. Επιπρόσθετα χθες είχαμε και το διάγγελμα του βούπαιδος ΥΠΟΙΚ. Και διερωτάμαι: από την στιγμή που τα πράγματα είναι τόσο πασιφανή που μπορεί να τα βλέπει όλος ο κόσμος, γιατί χρειάζονται τόσα διαγγέλματα και τόσες επεξηγήσεις για να τα αποδεχθούμε; Μήπως είμαστε ηλίθιοι; Όχι βέβαια. Απλά, μας θεωρούν ηλίθιους και τώρα που τσινάμε δεν ξέρουν πως να διαχειριστούν την κατάσταση. Οι πραγματικοί ηλίθιοι.

Χθες που χρεωκοπήσαμε με κάθε επισημότητα μάλιστα ο βούπαις μας εξήγησε ότι οι θυσίες του ελληνικού λαού έπιασαν τόπο και γι'αυτό χρεωκοπήσαμε! Και διευκρίνισε μάλιστα ότι δεν θα χρειαστούν άλλα μέτρα! Εκτιμώ ότι τον πιστέψατε όλοι, έτσι; Ε;! Θυμηθείτε την ημερομηνία που μας είπε ότι δεν θα απαιτηθούν άλλα μέτρα: 27 Οκτωβρίου 2011.

Ποτέ άλλωτε τόσοι προδότες δεν είχαν μαζευτεί σε ένα τόσο συγκεκριμένο πολιτικό τοπίο. Ποτέ άλλωτε οι ψεύτες (και δη επαγγελματίες) δεν ήταν τόσοι πολλοί.
Ο Γεώργιος Β' Παπανδρέου Γ' ο Δωσίλογος την στιγμή που μας εξηγούσε προ διετίας πόσο κακό θα ήταν το ΔΝΤ ταυτόχρονα επεξεργαζόταν την προσφυγή μας σε αυτό. Έλεγε ψέματα εν γνώσει του και αυτό απεδείχθη στην πράξη ακόμη και από τον πάλαι ποτέ συνεργάτη του, Στρος Καν. Όλοι αυτοί που μέχρι και προ ολίγων μηνών μας εξηγούσαν ότι η πάσης φύσεως χρεωκοπία (κούρεμα το λένε γιατί το χρεωκοπία ακούγεται κάπως βαρύ) είναι εκτός συζητήσεως διότι θα μας καταστρέψει οριστικά, από χθες πανηγυρίζουν για την εμπιστοσύνη που μας επέδειξαν οι Ευρωπαίοι επιτρέποντάς μας να χρεωκοπήσουμε. Και μάλιστα πως; Μερικώς! Είναι ίσως η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά που χώρα χρεωκοπεί και μένει με τόσο μεγάλα χρέη, όπως εμείς! Και έχει έναν στόχο σύμφωνα με τον οποίον μετά από 9 χρόνια θα πρέπει να φτάσουμε το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το οποίο θα το καθιστά εντελώς βιώσιμο, όταν αυτό ακριβώς το ποσοστό ήταν που είχε χαρακτηρισθεί μη βιώσιμο το 2009 και μας έσπρωξε στα δόντια του καρχαρία. Και προσέξτε, έτσι; Το 2020 το ΑΕΠ θα είναι μικρότερο κιόλας πράγμα που θα σημαίνει ότι η ελάττωση του χρέους θα είναι πιο δύσκολη σε σχέση με την αντίστοιχη προσπάθεια εν έτει 2009. Και όχι μόνο αυτό! Αλλά το γεγονός ότι πανηγυρίζουν όλοι οι Ευρωπαίοι και όλες οι αγορές αντί να συνιστά την εθνοπροδοσία και να έχουν μπουκάρει όλοι οι εισαγγελείς της χώρας, μας κάνει να πανηγυρίζουμε κι εμείς! Είναι τόσο ξεφτιλισμένοι προδότες οι άνθρωποι, είναι τόσο δωσίλογοι! Διότι όπως μόνο τις τελευταίες ημέρες απεκαλύφθη ότι κούρεμα της τάξης του 50% ουσιαστικά είναι κούρεμα της τάξης του 10% , έτσι αντίστοιχα έχουν ξεχάσει να μας πουν ότι η συμφωνία προβλέπει μεγαλύτερο επιτόκιο σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Άρα για τη χασούρα έχει ήδη υπάρξει πρόνοια να καλυφθεί, ενώ φυσικά το κούρεμα από μόνο του θα μας οδηγήσει σε μεγάλους δανεισμούς για να μην καταρρεύσουν τα ταμεία και φυσικά οι τράπεζες. Διότι εδώ έχει συμβεί και κάτι άλλο: εδώ και έναν χρόνο απεδείχθη ότι η Γερμανία ξεφόρτωνε ελληνικά ομόλογα, κάτι που οι Γάλλοι μόλις εσχάτως πήραν μυρωδιά και γι'αυτό αντιδρούσαν στο μεγάλο κούρεμα. Η αλήθεια είναι το όποιο κούρεμα ελάχιστα επηρέασε τις γερμανικές τράπεζες, κάτι που αποδεικνύεται από τη νηφαλιότητα με την οποίαν αντιμετώπισε την όλη κατάσταση η Γερμανία. Που έπεσε λοιπόν το βάρος; Σε κάποιους λίγους ιδιώτες (ήτοι ξένες τράπεζες) και κυρίως στα εγχώρια ταμεία, ασφαλιστικά τε και τραπεζικά. Άρα η χρεωκοπία της χώρας έγινε σχεδόν κυριολεκτικά εντός συνόρων και θα με θυμηθείτε στους επόμενους μήνες που θα βιώσουμε δραματικότατες στιγμές. Θα μου πείτε, που τα βλέπω όλα αυτά; Στα ψέματά τους. Στα μαύρα τους τα μάτια. Στα μάτια των προδοτών. Εκεί είναι όλα.

Και μέσα από φρικτά μέτρα που τάχα μου στο πλαίσιο της δημοσιονομικής εξυγίανσης απλώς εξωθούν τον κόσμο στην ανέχεια και εκτελούν το οργανωμένο σχέδιο κατά πως αποδεικνύεται ολοένα και περισσότερο μέρα με τη μέρα, μέσα από φτώχεια, μέσα από εγχώρια στάση πληρωμών που έχει βαλτώσει τα πάντα, μέσα από τη διάλυση της Παιδείας και της Υγείας, μέσα από σφοδρές κοινωνικές αντιδράσεις, οι δωσίλογοι της κυβερνήσεως σήμερα εξοργίσθηκαν.

Ναι, διαβάσατε πολύ καλά: όλοι αυτοί που εδώ και μήνες βράζουν από τα νεύρα τους και που έχουν ψηφίσει για οκτώ ή εννιά τελευταίες φορές τα απάνθρωπα νομοσχέδια, σήμερα εξερράγησαν που τους επιτέθηκαν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ...
Ναι, τελικά αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ πάει για αυτοδυναμία. Πρέπει να έχει εκατομμύρια οπαδούς σε όλη την Ελλάδα. Και αν μη τι άλλο εντελώς άρτια οργάνωση με υπερσύγχρονα μέσα. Δηλαδή έτσι θέλουν να μας πείσουν οι πραγματικοί ηλίθιοι, οι Τσολάκογλου.

Διότι όπως είναι αυτονόητο ότι σήμερα υπήρχαν και οργανωμένες ομάδες που αντέδρασαν στην πράξη, έτσι είναι αυτονόητο ότι σήμερα υπήρξαν και υπερπολλαπλάσιοι απλοί άνθρωποι, πολίτες δίχως οργάνωση και ταμπέλες που θέλησαν να βγάλουν την πικρία και την οργή τους. Απλά πράγματα, απλούστατα.
Ήδη, μία μίολις ημέρα μετά την επίσημη (μερική) πτώχευση βγαίνουν ειδικοί (που ενεπλάκησαν κιόλας με την χρεωκοπία) και λένε ότι η λύση δεν είναι τελική (Γερμανοί να μιλάνε για τελική λύση....μπρρρρρρρρρρρρρ....). Ακόμη δεν κόπασαν οι σοσιαλιστικοί πανηγυρισμοί και μας προϊδεάζουν ότι απλώς ήταν μια ακόμη μάσα των αρπαχτικών και ότι θ'ακολουθήσουν κι άλλες. Και την ίδια στιγμή εγχώρια μπετά της διπλανής πόρτας μας λένε "καθήστε να δούμε τι θα γίνει και κρίνουμε μετά". Ναι μεγάλε, έπεσες μέσα: να έρθω να σε πηδάω από κώλο για κανά χρόνο, να σου πάρω τα λεφτά, τις καταθέσεις και το σπίτι και να σου πω και στο τέλος να μην βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα και ότι θα δεις σε βάθος χρόνου. Όταν θα στα έχω πάρει όλα. Θα το κάνεις; Δε νομίζω κουτοπονηρίδη μου...
Πραγματικά η βλακεία δεν έχει όρια, όπως είχε πει και ο Αλβέρτος.

Που είχαμε μείνει λοιπόν; Α, ναι... Στα μερικές εκατοντάδες μεμονωμένα γεγονότα σε εκατοντάδες πολεις ανά τη χώρα... Στους μεμονωμένους εκατομμύρια πολίτες της χώρας που αντιδρούν. Και την ίδια στιγμή η κρίση βαθαίνει. Γιατί βαθαίνει; Γιατί είναι βαθειά πολιτική. Διότι το πολιτικό σύστημα της διαφθοράς που μας οδήγησε σε αυτά τα χάλια ψυχορραγεί, πνέει τα λοίσθια, και προσπαθεί ακόμη με τα γαμψά του νύχια να γαντζωθεί στην γλυκιά του καρέκλα.
Διότι ο ΠτΔ ξαφνικά θυμήθηκε ν'ανοίξει το στόμα του και να μας πει την άποψή του, όχι για τα όσα τραβάει ο κόσμος παρά για τα όσα θεωρεί ότι τράβηξε ο ίδιος.
Σας παρακαλώ υπενθυμήστε μου τυχόν άλλες δηλώσεις του κυρίου Παπούλια για τα όσα τραβάμε εδώ και δύο χρόνια διότι δεν θυμάμαι κάτι. Και θυμήθηκε να μιλήσει σήμερα επειδή ματαιώθηκε η στρατιωτική παρέλαση; Καλώς και ματαιώθηκε αφού η πολιτεία στάθηκε ανίκανη μέχρι και στο να διοργανώσει μία απλή παρέλαση. Με δικά μου λεφτά θα γινόταν η παρέλαση, με δικά μου λεφτά πήγε κι ο ίδιος εκεί. Όταν λοιπόν αυτός ο πρόεδρος υπογράφει αμάσητα όλα τα ΦΕΚ με τα αισχρότερα δωσίλογα μέτρα όλων των εποχών, όταν δεν έχει εκφράσει ούτε μία αντίθετη άποψη, όταν δεν του'χει περάσει καν από το μυαλό να παραιτηθεί προκειμένου να μην μπαίνει καν το όνομά του σε αυτά τα δωσίλογα ΦΕΚ, ε, τότε αυτός ο Παπούλιας γιατί να με εκφράζει; Που διά της σιωπής του συναινεί; Ξέρετε πολύ καλά ότι σέβομαι απόλυτα τους θεσμούς αλλά τι άλλο πρέπει να συμβεί για να χαρακτηρίσω αίσχος όλες αυτές τις καταστάσεις; Και δεν αναφέρομαι στις σημερινές αντιδράσεις, έτσι;
Γιατί μίλησε σήμερα ο κύριος Παπούλιας; Σήμερα τον έτσουξε; Σήμερα το θυμήθηκε; Σήμερα τον έπιασε ο πονος να αντιδράσει; Ε, δεν πειράζει τότε. Διότι πλέον ο συγκεκριμένος κύριος δεν με εκφράζει για το πολίτευμα της χώρας μου. Δεν τον θεωρώ Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά πρόεδρο της δημοκρατίας ΤΟΥΣ. Εγώ τους θεσμούς τους σέβομαι και τα έχω ξαναγράψει και ξαναγράψει αυτά τα πράγματα. Να σέβονται και οι άλλοι όμως τους θεσμούς: αυτό είναι δικιά μου απαίτηση.

Είμαι εξοργισμένος. Βράζω. Μόνο που εγώ βράζω κανονικά, όχι σαν τους δωσίλογους βουλευτές του pasok οι οποίοι αντιδρούν τις μονές ημέρες του μήνα και υπερψηφίζουν τα δωσίλογα νομοσχέδια τις ζυγές. Κι εγώ όταν βράζω εκρήγνυμαι. Διότι εν αντιθέσει με τους πραγματικά αχρήστους δημοσίους υπαλλήλους του ελληνικού Κυνοβουλίου που εγώ πληρώνω με κόπο, έχω φτάσει σε σημείο να έχω κόψει μετά από 18 χρόνια έως και το κάπνισμα για να εξοικονομήσω μερικά ευρώ το μήνα. Έχω φτάσει σε σημείο να σκέφτομαι πως να φτιάξω το μέλλον μου κι αν μπορώ να φτιάξω μέλλον με τα περισσέματα που μου πετάνε, με τα μαζί τα φάγαμε του ξεφτιλισμένου χοντρού.

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Την επέτειο του ΟΧΙ. Ενός ΟΧΙ που είχε πει ένας δικτάτορας. Διότι αυτό ήταν ο Μεταξάς, δικτάτορας. Ναι μεν το Κοινοβούλιο τον είχε καλέσει σχεδόν ομόφωνα, όταν όμως το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να καταργείς το Σύνταγμα αυτομάτως γίνεσαι δικτάτορας. Ήταν όμως ένας δικτάτορας που δεν πέρασε ως τέτοιος στην ιστορία και δικαιότατα, διότι ο δικτάτορας Μεταξάς έκανε πράγματα που ήθελε ο λαός, ήσκησε πολιτικές που ήταν υπέρ της Ελλάδος. Τι έχουμε σήμερα; Στην επέτειο του ΟΧΙ έχουμε έναν δωσίλογο που είπε το μεγάλο ΝΑΙ. Το ΝΑΙ της υποδούλωσης. Το ΝΑΙ της υποτέλειας. Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, εμείς τους φωνάξαμε. Το είπε και ο νοσηρός μη-εγκέφαλος και ο βούπαις. Προχθές το είπε και ο Ρόβλιας για τον Ράιχενμπαχ. Σατανική σύμπτωση, θα μας κυβερνάει ένας Ράιχ-κάτι... Το τέταρτο ράιχ είναι εδώ και σύμφωνα με το χθεσινό διάγγελμα Τσολάκογλου τους φωνάξαμε εμείς, διότι είναι καλή λίγη γνώμη από μερικούς ειδικούς. Ποια Ελλάδα; Υπάρχει πλέον Ελλάδα; Μόνο στους χάρτες κι αυτό μέχρι να μας βαρεθούν. Εμείς τους φωνάξαμε, εμείς τους φέραμε. Είναι συκοφάντες -σχεδόν έτσι ειπώθηκε- όσοι ισχυρίζονται ότι θα υπογράφουν οι επίτροποι. Όχι ρε ζαρτούλη, απλά δεν θα γίνεται τίποτε αν δεν δώσουν το οκ. Αλλά δεν θα υπογράφουν. Εμείς δεν εκχωρούμε εθνική κυριαρχία, απλώς την ξεπουλάμε.

Οι δωσίλογοι πολιτικοί, οι προδότες του Έθνους, που εδώ κι ενάμιση χρόνο ψηφίζουν ασταμάτητα ό,τι πιο προδοτικό έχει ψηφιστεί στην χώρα. και το χειρότερο, η προδοσία επικυρώνεται με την Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους. Τώρα είναι η πραγματική χούντα, τώρα μας κυβερνούνε οι πραγματικοί δικτάτορες. Τώρα έχουμε τους πραγματικά επικίνδυνους που δεν έχουν ούτε πατρίδα ούτε τσίπα.

Από όλα αυτά που συμβαίνουν τίποτε δεν τους ενόχλησε. Ούτε τον κύριο Παπούλια, ούτε κανέναν άλλον.
Κανέναν δεν έχει ενοχλήσει η αισχρή Παιδεία με την οποίαν παίζει η Διαμαντοπούλου ωσάν να είναι κτήμα της. Κανέναν δεν συγκινεί η ανύπαρκτη Υγεία του επίδοξου δελφίνου και προωθυπουργού Λοβέρδου. κανέναν δεν έχουν συγκινήσει οι συντάξεις των 300 ευρώ, οι μισθοί των 480 ευρώ, η υποαπασχόληση, η υψηλή μετανάστευση, η υψηλότατη ανεργία, τα λουκέτα στα μαγαζιά. Έλληνες αυτοκτονούν, μένουν άστεγοι, χάνουν τα πάντα και ουδείς εκ των αρμοδίων στεναχωριέται.

Και εξερράγησαν όλοι προεξέχοντος του κυρίου Παπούλια για τις αντιδράσεις του κόσμου. Και μου λέτε μετά να μην μου ανεβαίνει η πίεση; Να μην μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι; Πως να μην μου γυρνάνε τα μάτια ανάποδα; Αυτή είναι η Ελλάδα; Αυτή είναι η χώρα μου; Αυτή είναι η πατρίδα μου;
Η χώρα που αν κάτσεις λίγο παραπάνω στο νοσοκομείο θα παρακαλάς να είχες πεθάνει διότι σε περιμένει στη γωνία ο βούπαις;
Πόση άλλη υπομονή να κάνω ρε ξεφτιλισμένοι; Πόσο άλλο σκόντο; Πόσα άλλα ψέματα πρέπει να ανεχτώ ρε δωσίλογοι; Πόσες άλλες θυσίες πρέπει να κάνω ρε ξεφτιλισμένα ρεμάλια του κερατά; Που για όλους εσάς η τσίπα είναι έννοια άγνωστη; Ξεφτιλισμένα τομάρια;

Σε τι έγινε κούρεμα; Στο χρέος; Σε ποιο χρέος; Στις μίζες της Ζήμενς; Στα υπερκοστολογημένα υποβρύχια που γέρνουν; Στο πάρτυ της Υγείας; Στις βίλες; Στους λογαριασμούς στις υπεράκτιες; Στο πάρτυ του χρηματιστηρίου; Στο σκάνδαλο της μο*νής του Βατοπεδίου; Σε αυτό το χρέος έγινε κούρεμα. Εγώ δεν χρώσταγα σε κανέναν πούστη, Έλληνα τε και Ευρωπαίο ή ό,τι άλλο.

Όχι, λοιπόν, κύριε Παπούλια. Ουδείς αμαύρωσε την σημερινή επέτειο. Τουναντίον σήμερα πολύς κόσμος -υπερβολικά πολύς- προσπάθησε να την αποκαταστήσει, εν αντιθέσει με το δωσίλογο πολιτικό τοπίο της χώρας το οποίο υποθέτω ότι αν ζούσαμε το 1940 θα προσπαθούσε να μας πείσει ότι η αντίσταση αμαυρώνει τις προσπάθειες της κυβέρνησης Τσολάκογλου (όπως αντίστοιχα ο Άρης Πορτοσάλτε θα προσπαθούσε να μας πείσει για την ζημία που θα υποστεί ο τουρισμός και κατ' επέκταση η ελληνική οικονομία). Οι πολιτικοί είνια που αμαυρώνουν την εθνική μνήμη και την Ιστορία. Οι πολιτικοί είναι αυτοί που αποτελούν την μέγιστη Ντροπή. Αυτοί μας έφεραν σε αυτά τα χάλια. Αυτοί έκαναν τα ρουσφέτια, αυτοί έπαιρναν τις μίζες, αυτοί βόλευαν τους ημετέρους, αυτοί έλεγαν ψέματα, αυτοί δημιουργούσαν καθεστώς ανομίας, αυτοί έχουν ισοπεδώσει τα πάντα.

Τι είχαμε λοιπόν σήμερα;
Είχαμε μια τεράστια γιορτή.
Είχαμε την τιμή της μνήμης των πεσόντων της αντίστασης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Είχαμε την μεγάλη εορτή του ΟΧΙ απέναντι στον φασισμό, σε ημέρες που βιώνουμε έναν νέο φασισμό και που μόλις χθες είχαμε ένα μεγάλο ΝΑΙ από τον πρωθυπουργό της χώρας, ο οποίοας ως νέος Τσολάκογλου που πραγματικά είναι ξεπουλάει τα πάντα. Ένα ναι που δεν εκφράζει τον ελληνικό λαό πλην ελαχίστων παπαγάλων και αυτό φαίνεται ολοένα και περισσότερο μέρα με τη μέρα.
Τι άλλο θέλουν για να κάνουν εκλογές; Είχε πάει ο Μέγας Δωσίλογος στη ΔΕΘ και είχε 7500 αστυνόμους να τον προστατεύουν. Στο Σύνταγμα η Διαμαντοπούλου ήταν περιτρυγηρισμένη από μπράβους να την προστατεύουν με δικά μας λεφτά. Στο Ηράκλειο που το pasok, το κόμμα των δωσίλογων συγκεντρώνει παραδοσιακά το μεγαλύτερο ποσοστό του ανά το πανελλήνιο, τα αβγά έφευγαν ανά κοτέτσια. Στην Θεσσαλονίκη -όπου έλαβε χώρα και η μεγάλη σημερινή νίκη του Έθνους- είχαμε τη μεγάλη φυγή. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι όταν τα'χεις κάνει όλα σωστά, όταν έχεις καθαρό μέτωπο δεν φεύγεις. Όταν φεύγεις, κάτι τρέχει. Αν αντιδρούσαν 5-10 θα είχαμε την εξαίρεση. Όταν στα χώνουν οι περισσότεροι, έχουμε τον κανόνα.

Κανείς δεν αφουγκράζεται πια τι αισθάνεται ο ελληνικός λαός πια; Ή είναι τόσο διεφθαρμένοι που δεν ενδιαφέρονται ν'αφουγκραστούν; Τι τραγική ημέρα για τον θλιβερό Υπουργό ΠΡΟΠΟ η σημερινή, να μην μπορεί να καταπνίξει τους πάντες στα δακρυγόνα, να διαλύσει κάθε δημοκρατική αντίδραση όπως το συνηθίζει εδώ και καιρό, ε; Πάνε οι παλιές καλές σοσιαλιστικές μέρες...
Και τώρα τι;
Πάλι στον ΣΥΡΙΖΑ ή/και τους ακροδεξιούς θα τα φορτώσουμε όλα; Τόσες χιλιάδες κόσμου, ή μάλλον εκατομμύρια θα έλεγα, όλοι αυτοί συντονίζονται από τον Τσίπρα; Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να συντονίσει τις συνιστώσες του κόμματός του συντονίζει εκατομμύρια κόσμου; Δηλαδή αύριο πάει για κυβέρνηση κιόλας;

Και τι άλλο πρέπει να συμβεί επιτέλους για να γίνουν εκλογές; Τι άλλο;
Για τέταρτη φορά ο μέγας Δωσίλογος πανηγυρίζει ότι μας έσωσε. Και μας το ανακοινώνει εκβιαστικά. Ε, λοιπόν Γιωργάκη να σου πω κάτι;
ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ.

Ζήτω το ΟΧΙ.
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940.

Ζήτω η Δημοκρατία.
Ζήτω η Ελλάδα.

Κι όσον αφορά τους δωσίλογους, αυτούς που κατατρώνε το μέλλον ενός ολόκληρου λαού, αυτούς που χρόνια τώρα έχουν τις τύχες του τόπου στα χέρια τους και ρημάζουν τα πάντα, θέλω να πιστεύω ότι θα έχουν το τέλος που τους αξίζει. Ένα τέλος πολύ κακό, με κρεμάλες. Και μη νομίζετε ότι δεν το φοβούνται αυτό το τέλος. Δεν παρατηρήσατε ότι σήμερα οι περισσότεορι απουσίαζαν; Που ήταν ο Πάγκαλος; Που ήταν ο Βενιζέλος; που ήταν ο Ραγκούσης; Ο Δωσίλογος Πρωθυπουργός Τσολάκογλου; Ελάχιστοι ήταν έξω. Οι λαγοί. Οι υπόλοιποι το'πιασαν το νόημα.

Τα ελικόπτερα ζεσταίνονται...
Έχουν καταλάβει ότι είμαστε όλοι μας και μόνοι τους...
Χαίρεται και χρόνια μας πολλά.



Ακολουθεί υλικό από το ίντερνετ όπου μεταξύ άλλων σήμερα ίσως να άκουσα την συγκλονιστικότερη Ελληνοφρένεια που έχω ακούσει όλα τα χρόνια που την παρακολουθώ...

Ιδού -για αρχή- πόσο απλά μπορεί ένας συνάνθρωπός μας να δείξει περισσότερη αξιοπρέπεια απ'όση έχουν όλοι οι πολιτικοί μαζί.


Αυγά στο Ηράκλειο...

Ηράκλειο επίθεση στην εξέδρα των επισήμων by fon1972

Το ξέσπασμα του κυρίου Παπούλια που έχει υπογράψει όλα τα ΦΕΚ...


Η αποχώρηση του κυρίου Παπούλια από την εξέδρα των επισήμων...


Πρόγευση του τι θ'ακολουθήσει, από τα Τρίκαλα


Ωραία πράγματα στην Καλαμάτα...


Ενθουσιώδης υποδοχή στον Μπεγλίτη


Η δήλωση Γλέζου



Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011

Η πολιτική διαχείριση του αποθεματικού σε βλακεία.

Θα εξετάσουμε, τώρα, εις βάθος ένα ζωντανό υποκείμενο προκειμένου να διαπιστώσουμε πως και γιατί τα πράγματα στην Ελλάδα έχουν πάρει τόσο στραβό δρόμο.
Όχι, όχι, μην βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα, δεν αναφέρομαι στον πορδηπουργό της χώρας Γεώργιο Β' Παπανδρέου Γ' τον Δωσίλογο, ο οποίος αποτελεί ζωντανό παράδειγμα ότι ο άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει και δίχως εγκέφαλο.
Παρακάτω θα διαβάσετε (όσοι θέλετε αν και σας το προτείνω με κλειστά μάτια διότι είναι εξαιρετικά σημαντικό) ένα κείμενο το οποίο επίτηδες κοπυπαστάρω ολόκληρο επειδή δεν θέλω να το λινκάρω. Και γιατί δεν θέλω; Πρώτον διότι ποτέ δεν λινκάρω βλάκες και δεύτερον επειδή δεν είμαι βέβαιος ποιος είναι ο αρχικός συγγραφέας αυτού του Έπους, αν και νομίζω ότι τον έχω βρει. Μετά το κείμενο θα ακολουθήσουν τα σχόλιά μου.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΕΙ
Αν ψηφίσουμε 50% λευκό διαλύονται τα κόμματα!
ΜΕ ΛΕΥΚΟ 50%+1 ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ...ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ
ΤΟ ΞΕΡΑΤΕ ΑΥΤΟ?
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΝ ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ?
ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ?
....Τα ψηφοδέλτια τα διακρίνουμε σε έγκυρα, άκυρα και λευκά. Το κάθε ένα από αυτά τα ψηφοδέλτια έχει την δικιά του αρίθμηση κατά την εξαγωγή τους από την κάλπη. Τα έγκυρα εκφράζουν την επιλογή προτάσεων που δίδουν τα εκάστοτε πολιτικά κόμματα. Τα άκυρα εκφράζουν κάποια παραβίαση των παραπάνω αρχών και τέλος η λευκή ψήφος αποτελεί αρνητική ή ουδέτερη πολιτική τοποθέτηση απέναντι στις προτεινόμενες προτάσεις των κομμάτων.
Τι συμβαίνει στην περίπτωση που οι λευκές ψήφοι αποτελούν το 50% συν 1 του εκλογικού σώματος;
Όταν το 50% συν ένα του εκλογικού σώματος επιλέξει την λευκή ψήφο τότε υπάρχει πρόβλημα αντιπροσώπευσης και έκφρασης του κυρίαρχου λαού από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με βάση την αρχή της Δεδηλωμένης (δήλωση της βούλησης του λαού), της Λαϊκής Κυριαρχίας και την αρχή της Ισότητας της ψήφου πρέπει να διαλύσει τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς, να ορίσει υπηρεσιακή κυβέρνηση και να δώσει εντολή σχηματισμού νέων πολιτικών σχηματισμών προκειμένου να εκφράσουν την λαϊκή βούληση.
Παράδειγμα: 1) Έστω ότι έχουμε τις Α,Β,Γ,Δ και Ε πέντε προτάσεις προς ψήφιση (η ψηφοφορία θα διεξαχθεί με βάσει ΠΔ 96/2007 το οποίο ισχύει και σήμερα) και υπάρχει το δικαίωμα της λευκής ψήφου από τους εκλογείς. Ο αριθμός των εκλογέων είναι εκατό (100) άτομα .
Από τα αποτελέσματα της ψηφοφορία προκύπτει ότι οι πενήντα ένας (51) ψήφισαν λευκό και 30 την Α πρόταση, 10 την Β, 5 την Γ , 2 την Δ, 1 την Ε και 1 άκυρο. Η πλειοψηφία των εκλογέων (51%) ψήφισε λευκό ( πλειοψηφικό σύστημα) και το λευκό αποτελεί συνειδητή επιλογή (και όχι αδιαφορία γιατί αυτή εκφράζεται από την αποχή ) που εκφράζει αρνητική ή ουδέτερη στάση τόσο απέναντι στις παραπάνω πέντε προτάσεις όσο και σε αυτούς που τις εκφράζουν. Τότε οι παραπάνω, αφού έχουν απολέσει την νομιμοποίηση τους να μιλούν εκ μέρους της πλειοψηφίας, πρέπει να αποσυρθούν (γιατί ανάλογη χρήσης έχουν και τα λευκά όταν έχουν μικρό ποσοστό, επίσης δεν υπάρχει εκπρόσωπος του λευκού) γιατί αυτό είναι το σαφές μήνυμα της λευκής ψήφου. Στη συνέχεια πρέπει να γίνουν ζυμώσεις, καταγραφή τάσεων και επιλογή (π.χ. δημοψηφίσματα) για το τι ζητάει η πλειοψηφία των εκλογέων και να διαμορφωθούν νέες προτάσεις που θα περικλείουν αυτές τις τάσεις της πλειοψηφίας Οι εκπρόσωποι αυτών των προτάσεων πρέπει να μπορούν να εκφράσουν την πλειοψηφία.
Παράδειγμα: 2) Σε σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Πρώτο Τμήμα), που αφορά την υπόθεση Πασχαλίδη, Κουτμερίδη και Ζαχαράκη κατά Ελλάδος αρ. απόφασης: Ν Φ092.22-2512-1/1 10/4/2008 στο κεφάλαιο Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση και στην παράγραφο 32 αναφέρεται ΄΄ Περαιτέρω , το Δικαστήριο …..σώματος. Ειδικότερα, επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, ένα μέρος του εκλογικού σώματος της μείζονος εκλογικής περιφέρειας της Κεντρικής Μακεδονίας επιθυμούσε να εκφράσει την αποκήρυξη όλων των πολιτικών σχηματισμών.΄΄ Όλη η απόφαση στο www.nsk.gr/edad/ee474.pdf. Δηλαδή, σύμφωνα με τα παραπάνω, η λευκή ψήφος αποκηρύσσει όλα τα πολιτικά κόμματα. Όταν το ποσοστό της λευκής ψήφου υπερβαίνει το 50% συν 1 του εκλογικού σώματος τότε μήπως διαλύονται τα πολιτικά κόμματα;
Αν στο Σύνταγμα α.41 παρ. 1΄΄ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δύναται να διαλύσει την Βουλή εάν αυτή ευρίσκεται εν προφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα………΄΄ στην άνω περίπτωση που σε μεγάλο ποσοστό (50% συν 1) του εκλογικού σώματος αποκηρύσσει, με την ψήφο του, τα πολιτικά κόμματα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως ρυθμιστής του πολιτεύματος – αρχηγός της πολιτείας (α30 παρ.1 του Συντάγματος ) θα πρέπει να διαλύσει όλα τα κόμματα (αρχή της λαϊκής κυριαρχίας).
Στο α. 52 του Συντάγματος αναφέρει περί της “Γνήσια και ανόθευτη εκδήλωσης της λαϊκής κυριαρχίας” και αφορά την πληροφόρηση του λαού από τα ΜΜΕ. Ο λαός είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΤΟΣ για την δύναμη της λευκής ψήφου. Οι δημοσιογράφοι είναι επιλήσμονες των καθηκόντων τους έναντι στον ελληνικό λαό γιατί ο τελευταίος είναι εντελώς απληροφόρητος για την δύναμη της λευκής ψήφου.

Η λευκή ψήφος αποτελεί την μεγαλύτερη, δημοκρατικότερη και κυρίως ουσιαστικότερη μορφή διαμαρτυρίας στα δημοκρατικά καθεστώτα.
Η λευκή ψήφος είναι πολιτική απόφαση που αποκηρύσσει το πολιτικό σκηνικό και στην εκλογική διαδικασία έχει την μορφή πολιτειακού δημοψηφίσματος.
Αν δεν ισχύουν τα παραπάνω, τι νόημα θα είχε η επιλογή της λευκής ψήφου από το εκλογικό σώμα και ποια θα ήταν η ουσία της στην εκλογική διαδικασία με βάσει των αρχών της δεδηλωμένης και της λαϊκής κυριαρχίας ; Μήπως ο πολίτης – εκλογεύς ασκώντας το ανώτερο δημοκρατικό του δικαίωμα, συμμετέχοντας με την ψήφο του στις εκλογές, επιλέγοντας λευκό ουσιαστικά η ψήφος του είναι υποδεέστερη και άνευ σημασία για το εκλογικό σώμα καταπατώντας την αρχή της ισότητας; Θα έπρεπε τότε να υπάρχουν μόνο τα έγκυρα και τα άκυρα ψηφοδέλτια που σημαίνει ότι θα έπρεπε υποχρεωτικά να υιοθετήσουμε μία από τις επιλογές που δίδουν τα πολιτικά κόμματα χωρίς δικαίωμα άλλης επιλογής, όπως γίνεται ουσιαστικά σήμερα γιατί ποτέ δεν άνοιξε η συζήτηση για τις δυνατότητες που προσφέρει στο εκλογικό σώμα η λευκή ψήφος. Το Σύνταγμα της Ελλάδος προστατεύει τον κυρίαρχο λαό και το Δημοκρατικό πολίτευμα και όχι το status quo (ηγεμονία) των πολιτικών κομμάτων και των υποψηφίων τους.
Στα δημοκρατικά πολιτεύματα λοιπόν έχει προβλεφθεί το πώς ο κυρίαρχος λαός έχει την δυνατότητα να απαλλαγεί από τους πολιτικούς σχηματισμούς και τους υποψηφίους αυτών βοηθώντας στην εξέλιξη του πολιτικού μας συστήματος. Αν οι τυχόν ομάδες πίεσης (Τράπεζες, Εκδότες, ΜΜΕ, Βιομήχανοι κ.ά.) έχουν βρεθεί πάνω από το πολιτικό σύστημα και αυτό εκτελεί εντολές τους πώς αλλιώς μπορεί ο κυρίαρχος λαός να απεγκλωβιστεί ειρηνικά από όλα αυτά; Όταν το πολιτικό σκηνικό συνολικά είναι κατώτερο σε πολιτικές, αξίες και ήθος από την κοινωνία δεν θα πρέπει να μπορεί να απαλλαγεί από αυτό ή θα πρέπει και η κοινωνία να γίνει σαν και αυτούς; Στη Δημοκρατία μόνο επιλέγεις δεν μπορείς να απορρίπτεις;
Οι πολιτικοί σήμερα είναι αυτοί που ουσιαστικά ασκούν την νομοθετική, εκτελεστική και ελεγκτική εξουσία και όπως είναι φανερό, αν το πολιτικό σύστημα είναι σάπιο, δεν υπάρχει πιθανότητα τιμωρίας πολιτικών προσώπων ή επιχειρηματιών. Η λευκή ψήφος έχει την δυνατότητα να ΄΄καθαρίσει΄΄ το παρακμάζον πολιτικό σύστημα και να δώσει την δυνατότητα στον κυρίαρχο λαό να θέσει νέους κανόνες διακυβέρνησης. Είναι ευκαιρία να διδάξουμε δημοκρατία όλο τον κόσμο και να τους αποδείξουμε ότι στη Δημοκρατία οι λαοί δεν εγκλωβίζονται σε ΄μέτριες΄ από το σύστημα προτεινόμενες επιλογές αλλά μπορούν να τις αποσύρουν και να αναζητούν αυτό που τους εκφράζει.
Εκπομπή για τη λευκή ψήφο δεν έχει γίνει ποτέ, γιατί;

Τα σχόλιά μου τώρα...
Τέτοιο ρεσιτάλ ξερολίστικης βλακείας δεν θυμάμαι πότε είχα συναντήσει την τελευταία φορά.
Κατ' αρχήν για να μιλάμε με τεκμήρια, εδώ θα βρείτε το Σύνταγμα των Ελλήνων και εδώ θα βρείτε το Προεδρικό Διάταγμα 96/2007 που καθορίζει τον τρέχοντα εκλογικό νόμο μαζί με όλες τις λεπτομέρειες, εμετικές τε και μη.
Γιατί όμως την χαρακτήρισα ξερολίστικη βλακεία; Για δύο λόγους: πρώτον, διότι δεν θέλω να την χαρακτηρίσω καλοστημένη προπαγάνδα και δεύτερον, διότι υπάρχει και η αφελής βλακεία όλων εκείνων που έχουν προωθήσει την παρούσα είδηση ως κάτι το συγκλονιστικό που όντως μας κρύβουν.

Βέβαια εδώ υπάρχει μια αλήθεια: όντως μας το κρύβουν, μόνο που μας το κρύβουν διότι δεν υφίσταται κάτι τέτοιο. Αν ο οποιοσδήποτε αντί να συμπεριφέρεται σαν κοινός βλαξ είχε κάτσει ποτέ να διαβάσει έστω και ένα κείμενο από όλα αυτά που τάχα μου διασπείρονται ως νέος ιός, όπως αντίστοιχα διασπείρονται κείμενα που αν δεν τα στείλεις σε 50 φίλους σου θα σου καεί ο υπολογιστής, θα έχεις κακή τύχη για τα επόμενα 50 χρόνια και θα σε κατουρήσει σκύλος στο πόδι, έτσι αντίστοιχα -με χρήση λίγης απλής κοινότατης λογικής-θα μπορούσε να καταλάβει τι ισχύει και τι όχι. Στην Ελλάδα όμως είμαστε μαθημένοι κάποιος άλλος να ψάχνει κάτι για εμάς και να μας προσφέρει έτοιμη τη λύση.
Παρεμπιπτόντως να πω ότι μια τέτοια λύση μας έχει προσφέρει και το pasok, του οποιου το θεάρεστο έργο ολοκληρώθηκε, εκτιμώ, αργά χθες το βράδυ με την χρεωκοπία της χώρας, η οποία επιπρόσθετα είναι μερική που οδηγεί σε σχεδόν καθόλου κούρεμα προκειμένου να διασφαλιστεί ότι μας κρατάνε στο χέρι και μετά την αναδόμηση, αν αυτή έρθει ποτέ. Και όλο αυτό το αίσχος, το ιστορικό ΝΑΙ που είπε ο δωσίλογος πορδηπουργός της χώρας μια μέρα πριν την ιστορική επέτειο του ΟΧΙ, παρουσιάζεται ως εθνική επιτυχία και ακόμη και τώρα υπάρχει κόσμος που το σκέφτεται. Γιατί; Διότι σου λέει "κάτι θα ξέρουν αυτοί".
Και αυτοί που "ξέρουν" κάνουν τα πάντα για να μην μπεις εσύ στον κόπο για να μάθεις.

Κάπως έτσι, χίλιοι δυο άλλοι επίδοξοι ξυπνητζήδες τε και ξερόλες διαβάζουν αντ'ημών προκειμένου δήθεν να μας ανοίξουν τα μάτια ακριβώς όπως ο πορδηπουργός θεωρεί ότι βάζει τάξη στα δημοσιονομικά της χώρας. Και έστω ότι αυτοί κάνουν το κομμάτι τους. Οι υπόλοιποι που τα προωθούν με ενθουσιασμό όλα αυτά τα βδελύγματα, δεν έχουν κουκούτσι μυαλό πια; Εϊναι τόσοι πολλοί αυτοί που έχουν τον Γεώργιο Β' Παπανδρέου Γ' τον Δωσίλογο, αυτόν τον νοσηρό μη-εγκέφαλο, για ίνδαλμα; Ψάξτε το λίγο ρε.

Δηλαδή αν εγώ έρθω και σας πω ότι αν δεν μου στείλετε 10.000 ευρώ ο καθένας εντός 50 λεπτών από την στιγμή που θα λάβετε το μέηλ και εάν στην συνέχεια δεν το στείλετε σε 100 φίλους σας, τότε θα πάθετε οικονομική ζημιά ύψους 100.000 ευρώ, θα με πιστέψετε; Και θα στείλετε 10.000 ευρώ;

Πόση βλακεία υπάρχει σε αυτήν τη χώρα πιά;
Τα λευκά δεν προσμετρώνται στο εκλογικό αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα πάντοτε θα είναι 100% επί των εγκύρων. Είτε ψηφίσουν πέντε πολίτες σε ολόκληρη την επικράτεια, είτε ψηφίσουν πέντε εκατομμύρια, αυτό που μετράει είναι τα έγκυρα ψηδοφέλτια. Και αν όσοι ελάμβαναν αυτό το ηλίθιο μέηλ το έψαχναν έστω και λιγουλάκι, θα είμασταν ένας τω όντι πολιτικοποιημένος λαός που δεν θα μάσαγε κουτόχορτο και όλοι αυτοί οι χαζομάρες κι επιτήδιοι, επαγγελματίες τε κι ερασιτέχνες, δεν θα είχαν πρόσφορο έδαφος δράσης.

Άρθρο 98
(Άρθρα 4 και 11 Ν. 3231/2004 και άρθρο 1 Ν. 3434/2006)
Συγκέντρωση αποτελεσμάτων - Λευκά Ψηφοδέλτια

...
4. Το αρμόδιο Πρωτοδικείο, για την αντίστοιχη εκλογική περιφέρεια συντάσσει (σε συμβούλιο) τον πίνακα των αποτελεσμάτων της, ο οποίος περιέχει:
α. τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων,
β. τον αριθμό των εκλογέων που ψήφισαν,
γ. τον αριθμό των εγκύρων ψηφοδελτίων,
δ. τον αριθμό των άκυρων ψηφοδελτίων,
ε. τον αριθμό των λευκών ψηφοδελτίων και
στ. τον αριθμό των εγκύρων ψηφοδελτίων που έλαβε κάθε συνδυασμός και κάθε μεμονωμένος υποψήφιος.
Στον πίνακα προτάσσονται οι συνδυασμοί των κομμάτων, κατά τη σειρά της εκλογικής τους δύναμης και ακολουθούν οι συνδυασμοί των συνασπισμών κομμάτων, οι συνδυασμοί των ανεξαρτήτων και οι μεμονωμένοι υποψήφιοι. Στο κάτω μέρος του αναγράφονται ολογράφως τα παραπάνω στοιχεία και ο πίνακας υπογράφεται από τον Πρόεδρο, τα μέλη και τον γραμματέα του Πρωτοδικείου.
...
8. Κατά την αληθή έννοια των διατάξεων της παρ. 4 του παρόντος άρθρου και των άρθρων 99 και 100, κατά τη σύνταξη, ανά εκλογική περιφέρεια, των πινάκων αποτελεσμάτων από τα αρμόδια δικαστήρια, κατά την κατανομή των εδρών, καθώς και για τον καθορισμό του εκλογικού μέτρου, τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα.


Νομίζω ότι ο Νόμος είναι από μόνος του σαφέστατος. Που όμως έγινε η παρεξήγηση;
Κατ' αρχήν στο ότι ο εμπνευστής του προαναφερθέντος Έπους είτε δεν ξέρει να διαβάζει, είτε ηθελημένα παρερμήνευσε, είτε προσπάθησε μεν αλλά δεν συμπέρανε σωστά ως προς το εξής σημείο:

2. Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση
29. Το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι δεν καλείται να εξετάσει in abstracto κατά πόσον είναι πρόσφορο τα λευκά ψηφοδέλτια να προσμετρώνται κατά τον υπολογισμό του εκλογικού μέτρου και την κατανομή των εδρών, ούτε να αποφασίσει εάν ένα τέτοιο σύστημα υπολογισμού επιβάλλεται από τις αρχές της λαϊκής κυριαρχίας και της ισότητας των ψήφων. Όπως έχει ήδη κρίνει, το ζήτημα αυτό ανάγεται στο περιθώριο εκτιμήσεως του οποίου απολαύουν τα Κράτη στον τομέα αυτό. Αντιθέτως, το ζήτημα το οποίο τίθεται στην προκειμένη περίπτωση είναι εάν ο τρόπος με τον οποίο το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, δια της αποφάσεως 12/2005, ερμήνευσε και στη συνέχεια εφήρμοσε τον εκλογικό νόμο, ήταν συμβατός με την ίδια την ουσία του δικαιώματος των προσφευγόντων να εκλέγονται και να ασκούν τα βουλευτικά τους καθήκοντα.
30. Στο σημείο αυτό, το Δικαστήριο προσδίδει ιδιαίτερο βάρος σε πολλά στοιχεία. Πρώτον, οι προσφεύγοντες κατήλθαν στις εκλογές και εξελέγησαν συμφώνως προς τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, όπως αυτός παγίως ερμηνευόταν από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο και το Συμβούλιο της Επικρατείας. Κατά τον νόμο αυτόν, το εκλογικό μέτρο υπολογιζόταν χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα λευκά ψηφοδέλτια. Οι προσφεύγοντες ανέμεναν ότι θα εφαρμοσθεί αυτή η νομοθεσία και ότι τα της εκλογής τους θα κριθούν βάσει της νομοθεσίας αυτής. Οι προσφεύγοντες δεν ηδύναντο να φαντασθούν ότι θα ήταν δυνατόν να ακυρωθεί η εκλογή τους κατόπιν νομολογιακής μεταστροφής. Πράγματι, το γεγονός ότι το Ανώτατο Ειδικό
Δικαστήριο απεφάσισε να αναθεωρήσει την επί μακρόν ισχύουσα νομολογία του και
- 10 -
να κηρύξει αντισυνταγματική την οικεία νομοθεσία, ήταν αναπάντεχο για τους προσφεύγοντες.
31. Στο σημείο αυτό, το Δικαστήριο προσδίδει σημασία στο γεγονός ότι η προσβληθείσα από τους προσφεύγοντες απόφαση 12/2005 του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου αποτελεί τη μοναδική απόφαση, με την οποία το Εκλογοδικείο συνυπολόγισε, ως έγκυρα, τα λευκά ψηφοδέλτια, διότι, στη συνέχεια, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε νέα διάταξη, το άρθρο 1 του ν. 3434/2006, προς αποφυγή ασαφειών οι οποίες θα ήταν δυνατό να αναφυούν κατόπιν της εν λόγω αποφάσεως (βλ. παρ. 16 ανωτέρω). Κατά τη νέα διάταξη, δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα λευκά ψηφοδέλτια.
32. Περαιτέρω, το Δικαστήριο δεν δύναται να παραβλέψει το γεγονός ότι η παράλειψη πολλών διατάξεων του εκλογικού νόμου στο πλαίσιο εκλογών οι οποίες έχουν ήδη διενεργηθεί, δύναται να αλλοιώσει την εκπεφρασμένη βούληση του εκλογικού σώματος. Ειδικότερα, επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, ένα μέρος του εκλογικού σώματος της μείζονος εκλογικής περιφέρειας της Κεντρικής Μακεδονίας επιθυμούσε να εκφράσει την αποκήρυξη όλων των πολιτικών σχηματισμών. Ωστόσο, κατόπιν της νομολογιακής μεταστροφής, τα λευκά ψηφοδέλτια αυτών των εκλογέων ερμηνεύθηκαν ως θετικές ψήφοι υπέρ όλων των πολιτικών κομμάτων.
33. Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο εκτιμά ότι, αξιολογώντας την εκλογή των προσφευγόντων υπό το πρίσμα της νέας ερμηνείας του εκλογικού νόμου, χωρίς να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η εκλογή αυτή υπήρξε εντελώς νόμιμη, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο προσέβαλε τις αρχές της νομίμου εμπιστοσύνης και της νομιμότητας όσον αφορά τόσο τους προσφεύγοντες όσο και τους εκλογείς (βλ., προς την κατεύθυνση αυτή, προαναφερθείσα απόφαση Λυκουρέζος κατά Ελλάδος, παρ. 54- 57).
34. Εξ άλλου, το Δικαστήριο σημειώνει ότι η μείζων εκλογική περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας ήταν η μοναδική εκλογική περιφέρεια στην οποία, κατά τις εν λόγω βουλευτικές εκλογές, ο υπολογισμός του εκλογικού μέτρου έλαβε χώρα βάσει της νέας νομολογίας του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου. Κατά το Δικαστήριο, με την απόφαση 12/2005 του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, δημιουργήθηκαν δύο κατηγορίες βουλευτών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο : εκείνοι οι οποίοι εξελέγησαν χωρίς να ληφθούν υπόψη τα λευκά ψηφοδέλτια, και εκείνοι οι οποίοι, σε βάρος των
- 11 -

τριών προσφευγόντων, εισήλθαν στη Βουλή χάρις στην προσμέτρηση των λευκών ψηφοδελτίων. Ωστόσο, μία τέτοια κατάσταση δεν είναι συμβατή με τη νομολογία του Δικαστηρίου, δυνάμει της οποίας έχει θεσπισθεί «η αρχή της ίσης μεταχείρισης όλων των πολιτών κατά την άσκηση των δικαιωμάτων τους όσον αφορά τη συμμετοχή στις εκλογές, τόσο υπό την ιδιότητα του εκλογέως όσο και υπό αυτή του εκλόγιμου» (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Mathieu-Mohin και Clerfayt κατά Βελγίου, παρ. 54).
35. Στο σημείο αυτό, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η Κυβέρνηση δεν επικαλέσθηκε επιτακτικό για τη δημοκρατική τάξη λόγο δυνάμενο να αιτιολογήσει την ανάμειξη στο δικαίωμα των προσφευγόντων να εκλεγούν βουλευτές και να ασκήσουν τα βουλευτικά τους καθήκοντα. Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο εκτιμά ότι ο απρόβλεπτος τρόπος με τον οποίο το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο ερμήνευσε και, στη συνέχεια, εφήρμοσε, δια της αποφάσεως 12/2005, τον εκλογικό νόμο, έπληξε την ίδια την ουσία των δικαιωμάτων τα οποία εγγυάται το άρθρο 3 του Πρώτου Πρωτοκόλλου.
Επομένως, υπήρξε παραβίαση του άρθρου 3 του Πρώτου Πρωτοκόλλου.

Πιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα; Ότι το κείμενο το οποίο φέρεται να διάβασε ο εμπνευστής του Έπους καταλήγει στα ακριβώς αντίθετα συμπεράσματα με τα οποία επιχειρεί να μας διδάξει, ήτοι ότι η προσμέτρηση των λευκών ψηφοδελτίων είναι παράνομη και ότι στην περίπτωση της Παρθένας Φουντουκίδου κακώς είχε συμβεί το αντίθετο.

Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε γιατί φτάσαμε σε αυτά τα χάλια;
Μπορείτε να συνειδητοποιήσετε ότι αυθέντες δεν υπάρχουν;
Μπορείτε να κατανοήσετε τις ατομικές ευθύνες που έχει ο καθένας μας;
Το Κράτος είμαστε εμείς, όλοι. Ενεργοί πολίτες συνεπάγονται σοβαρό κράτος. Πολίτες καφενεία σημαίνουν κράτος Ελλάδα. Κοινώς, μπουρδέλο. Αυτή είναι η πραγματική μας ευθύνη ως πολίτες, η μη σκέψη, η pasokοποίηση της πολιτικής. Ότι αν βάλεις και εμένα στο δημόσιο δεν θα έχουμε πρόβλημα. Αυτό ήταν το μαζί τα φάγαμε του εμετικού χοντρού.

Όταν εσύ, ο υποτιθέμενος ενεργός πολίτης δεν ψάχνεις τα τόσο απλά και αρκείσαι στην "γνώση" του αυθέντη για ένα τόσο απλό θέμα, τότε φαντάσου τι σου κάνουν στα πιο πολύπλοκα όπως η πολιτική και τα δημοσιονομικά.
Μην αναρωτιέσαι αδίκως λοιπόν, οι απαντήσεις που ψάχνεις βρίσκονται στον καθρέπτη σου. Έχεις όμως τ'άντερα να κοιτάξεις τον καθρέπτη σου κατάματα; Μπορείς να αντιμετωπίσεις όλες τις λαμογιές που έχεις κάνει, ακόμη κι εκείνες που σκέφτηκς αλλά δεν μπόρεσες ή πρόλαβες να κάνεις; Εδώ σε θέλω;
Έχεις τη θέληση ν'αλλάξεις;

Δεν πειράζει αν κάνεις λάθος, δεν πειράζει αν συμπεράνεις μαλακία. Τουλάχιστον ψάξε ρε παπάρα, συμπέρανε, σκέψου. Κι αν σε κάτι κάνεις λάθος όλο και κάποιος θα σε διορθώσει.
Λάθη κάνουμε όλοι. Το θέμα είναι να τα διορθώνουμε και όχι να τα διαιωνίζουμε.

Που καταλήγουμε λοιπόν, μεγάλε; Στο ότι η βλακεία παίζει μεγάλο ρόλο στο πως ήρθαν τα πράγματα και αποδεδειγμένα πλέον φαίνεται ακόμη και στον πιο αφελή ότι η βλακεία μόνο προς το χειρότερο μπορεί να μεταβάλει τα πράγματα. Ή λοιπόν την διαχειριζόμαστε πολιτικά για να την αποδιώξουμε και να κάνουμε κάτι για το μέλλον, ή θα συνεχίσει να μας βυθίζει σαν βαρίδι στα πόδια.

Και μην ξεχνάτε: οι βλάκες είναι δυστυχώς παντού, κυκλοφορούν ανάμεσά μας, αναπνέουν τον ίδιον αέρα. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Το μόνο που μπορεί ν'αλλάξει είναι το ειδικό τους βάρος μέσα στην κοινωνία και στην λήψη αποφάσεων.

Χαίρετε.
Και επειδή πολύ το βαρύναμε, ρίχτε οπωσδήποτε μια ματιά στην ανταπόκριση του φλιτάτου ζαφεώδος εδώ πέρα, μιας και τον πετύχαμε σε φόρμες!