Σελίδες

Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014

Exodus, Bonded by Blood

Διαχρονικά το αγαπημένο μου thrash metal κομμάτι από έναν εκ των αγαπημένων μου δίσκων γενικά. Ξυπνάει όλων των ειδών τα συναισθήματα μαζί με τα όποιοα ψήγματα νεανικής καφρίλας έχουν απομείνει. Για την οργή δεν σχολιάζω κάτι, αυτή έχει πολλαπλασιαστεί...



Όλα αυτά εν όψει του νέου άλμπουμ των Convixion που ετοιμάζεται και που μετά βεβαιότητος θα είναι πιο αισθησιακό κι από τις πρωϊνές κάβλες!

Black magic rites on this black evil night
begin with the slice of the blade
Metal and blood come together as one
onlookers they gasp in dismay
Taste the sweet blood of one another
sharing without any greed
Bang you head as if up from the dead
intense metal is all that you need

Murder in the front row
crowd begins to bang
and there's blood upon the stage
bang you head against the stage
and metal takes its place
Bonded by blood

Metal takes hold death starts to unfold
it's loud like the worlds at an end
You're in a blood fury the metal won't stop
onlookers they bang at command
Cutting your palm and drinking your blood
the power that few others dare
You feed the need to go out and kill
the same need that your blood brother shares

Murder in the front row crowd begins to bang
and there's blood upon the stage
bang your head against the stage
and metal takes its price
Bonded by blood

Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2014

Λίγα (πολιτικά) αθλητικά με νόημα...

Θα μου πείτε, εδώ γίνεται το σώσε κι εσύ ασχολείσαι με τα αθλητικά;

Ναι, ασχολούμαι με τα αθλητικά, αλλά πως ασχολούμαι με τα αθλητικά; Κατωκοσμικά.
Όπως και να'χει ο hades τζέη αρ ως γνήσιο τέκνο μου μου έχει κάψει τον υπολογιστή και για την ώρα αδυνατώ να τον αντικαταστήσω γεγονός που συνεπάγεται ότι δεν μπορώ να κάτσω να αραδιάσω τα σενδόνια που έχω στο κεφάλι μου ενώ ταυτόχρονα έχω διαπιστώσει ότι με τα αθλητικά διακυβεύονται αρκετά διαφορετικά πράγματα απ'όσα κάποιοι τεχνηέντως προσπαθούν να παρουσιάσουν.

Όσοι έχουν "πρόσβαση" στα γεγονότα της χούντας, ούτως ειπείν να έχουν κάποιον που να μπορεί να τους εξιστορήσει με ντοκουμέντα κάποια γεγονότα, θα γνωρίζουν καλά ότι και επί της τότε χούντας (όπως και επί της σημερινής) το ποδόσφαιρο προωθείτο συστηματικά, δήθεν ως έκφανση πολιτισμού κλπ. Παπάρια μάντολες. Το τι ξύλο έπεφτε σε κάτι ντέρμπυ ήταν άνευ προηγουμένου και περιέργως ενώ θα μπορούσε να εκληφθεί ως απόπειρα "στάσης", συνήθως δεν συνέβαινε τίποτα. Μάλλον επειδή (όπως και στην σημερινή χούντα) βοηθούσε στο να εκτονώνεται ο κόσμος κάπου αλλού πέραν της κυβερνήσεως. Κοινώς, έσκαγε η ασφαλιστική βαλβίδα μέσα στους αγωνιστικούς χώρους και οι από πάνω είχαν το κεφάλι τους ήσυχο. Πέραν τούτου φυσικά, κάθε τόσο μπορεί να υπήρχε και πάτημα για κανά μικρομέτρο εδώ κι εκεί, για καμιά προσαγωγούλα στα κεντρικά, για καμιά απαγόρευση τάχα μου δήθεν κλπ, κλπ, αλλά όλα αυτά ήταν στο πλαίσιο των αγώνων, αν με νοείτε. Δεν πα να χτυπιόταν ο άλλος ότι τον πήγαν μέσα ως αντιφρονούντα ή ως κουμμουνιστή ή ως ό,τι να'ναι αντίστοιχο; Όχι φίλε, για τα επεισόδια στη Θύρα 169 σε πάμε για εξακρίβωση του απαντούσαν.
Πρόσφατα έσκασε μύτη και μια αποκάλυψη (για όσους πέφτουν από τα σύννεφα βέβαια) ότι η χούντα είχε μεριμνήσει σχετικά με την εξασφάλιση του αποτελέσματος με τον Ερυθρό Αστέρα το 71. Πριν κάτι χρόνια είχαμε και την ίδιαν ομολογία από την κυρά-Χουντικού αν θυμάστε. βεβαίως δεν το λέω αυτό ούτε για να γίνω κόκκινο πανί από τους φίλους μου τους βάζελους (όσο κι αν κωλοχτυπιούνται ότι τα πράγματα δεν είχαν γίνει έτσι), ούτε φυσικά για να προβοκάρω ότι τάχα μου εμείς σας τα λέγαμε κλπ. Εξάλλου πλέον μου είναι παντελώς αδιάφορο. Το λέω αυτό προς επίρρωσιν του προηγούμενου που ανέφερα, ως προς την προώθηση του ποδοσφαίρου ως πάγια πολιτική τακτική. Και σημειωτέον ότι όταν λέμε για ποδόσφαιρο, δεν εννοούμε μόνο την μπάλα εντός τεσσάρων γραμμών αλλά και το ΠΡΟΠΟ και όλα τα συναφή, έτσι; Ιδίως το ΠΡΟΠΟ εδώ που τα λέμε είχε γνωρίσει τρελή άνθηση λόγω του τρελού σπρωξίματος που έτρωγε.

Βεβαίως, δεν είμαστε πλέον στην ίδιαν εποχή με τότε (ή με τότενες όπως λένε οι γραμματιζούμενοι), αλλά ακόμη και με βασικές διαφορές, η ουσία παραμένει η ίδια και αποσκοπεί στην δημιουργία φανατισμού του κόσμου, αντιπαλότητας, καλλιέργειας μίσους και έχθρας, υποβοηθώντας τον να ανακαλύψει ποιοι είναι οι "πραγματικοί" εχθροί.

Τις μέρες που διανύουμε έχουν συμβεί πράγματα και θάματα: μεταξύ άλλων βγήκαμε από το μνημόνιο με... αρκετόμηνη παράταση και βέβαιη οψιόν για νέο μνημόνιο, γιγαντώσαμε το πρωτογενές πλεόνασμα αλλά πάντοτε μαζί με την τρύπα στα έσοδα του προϋπολογισμού, ορθώσαμε ανάστημα για μη λήψη νέων μέτρων τα οποία θα λάβουμε υπερπολλαπλάσια, κλπ, κλπ. Την ίδιαν στιγμή να υπενθυμίσω απλώς ότι αρκετά από τα προηγουμένως ψηφισθέντα θα αρχίσουν να εφαρμόζονται από το 15 και μετά, έτσι; Παράλληλα, η μεγάλη ελπίς του Έθνους (όχι της εφημερίδος), ο Αλέξης ο Β' ο Ανεπαρκής (Α' ήταν ο Αλαβάνος, αν και τυπικά Αλέκος, όπως την έκανε δηλαδή) έχει αφενός να οργανώσει του περίπου 15 Σύριζες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (πράγμα που αποτελεί άθλο αν αναλογιστούμε ότι οι συνιστώσες είναι λιγότερες των δέκα), ενώ ταυτόχρονα πρέπει να οργανώσει και την μεγάλη κωλοτούμπα (την οποίαν φυσικά εδώ και πάρα πολύ καιρό έχουμε αναπτύξει και τεκμηριώσει αρκούντως αλλά στα παπαράκια σας και σιγά μην την θυμάστε). Ενδεικτικά να υπενθυμήσω ότι ο πρωτοκλασάτος βολευτής Μητρόπουλος πρόσφατα εδήλωσε ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑς δεν λάβει ισχυρά εντολή θα αναγκαστεί να εφαρμώσει μνημονιακές πολιτικές. Ολίγον παλαιότερα ο Δραγασάκης είχε κάνει λόγο για απόσυρση του χρέους ωσάν να αναφερόταν σε αγορά αυτοκινήτου και προφανώς δίχως να συμπληρώσει αν η εν λόγω απόσυρση θα συνοδευόταν από απόκτηση νέου χρέους με πιο συμφέροντες όρους. Και φυσικά (μέσα σε όλον τον ορυμαγδό) μην ξεχνάμε και την πρόσφατη τοποθέτηση Σταθάκη ότι θα μπορούσαν όλοι μαζί να ψηφίσουν για ΠτΔ (τους), αρκεί ο Αντώνιος_ ο Πιτσαδώρος ο Στραβοχυμένος, ο αθλιότερος και θλιβερότερος συνάμα πρωθυπουργός στην σύγχρονη ιστορία της χώρας, ο άνθρωπος που είχε ως σατανικό σχέδιο για να τους τη φέρουμε (στους δανειστές) το να πληρώσουμε τα πάντα και μετά να θέσουμε θέμα επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, ο άνθρωπος που κατά τον φίλτατο polse είναι ο εφευρέτης της πίτσας με τα 4 τυριά που έχει γεύση 5 τυριών, αρκεί λοιπόν ο εν λόγω πολιτικός ανήρ να έδινε τον λόγο του ότι αμέσως μετά την εκλογή του ΠτΔ (τους) να κάνει εκλογές. Και το ερώτημα είναι το εξής: αν ο ΠτΔ (τους) ψηφιστεί, γιατί μετά να κάνουν εκλογές; Την ίδιαν στιγμή, μετά από 6 χρόνια απάνθρωπης πολιτικής, μέσα σε μια φασιστική Ευρώπη και αναπνέοντας τον ίδιον αέρα με ατελείωτο πλήθος ηλιθίων της διπλανής πόρτας τε και ιστολογίου οι οποίοι μασάνε κάθε είδους κουτόχορτο που πέφτει από τον αγρό μέσα από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης, με πλήθος μέτρων και αποφάσεων που έχουν εξαθλιώσει τους πάντες και τα πάντα, με τα καλύτερα και νεώτερα μυαλά να φεύγουν εντός αφήνωντας πίσω τους μια γερασμένη και παρηκμασμένη χώρα, στα πρόθυρα εδαφικών παραχωρήσεων και περαιτέρω οριστική απώλεια εθνικής κυριαρχίας (το παιχνίδι πλέον έχει ξεκινήσει για τα καλά, και προς Βορρά και προς Ανατολάς και φυσικά το αποτέλεσμα το φανταζόμαστε όλοι μας), κάποιοι έχουν βρει το πραγματικό όπιο του λαού: το ποδόσφαιρο.

Θα μου πείτε, δηλαδή ρε Άδη δεν ήταν πάντοτε όπιο του λαού η μπάλα; Ναι, ήταν, όμως δεν ήταν το μόνο. Πλέον δεν βλέπω να έχει μείνει κάτι άλλο και αναγκαστικά έχουν πέσει με τα μούτρα πάνω του. Ούτε με θρησκεία βλέπω να'χει κουράγιο να ασχοληθεί ο Έλληνας, ούτε με κόμματα όπως παλαιότερα που πλακωνόταν λες κι επρόκειτο για ζήτημα τιμής, ούτε με τιποτε άλλο. Μπάλα, κυρίες και κύριοι, μόνο μπάλα, για να πνίγονται οι στεναχώριες. Πως να πνιγεί όμως η ρημάδα όταν δεν σε αφήνει ο κόρακας; Αλλά μην ξεφεύγουμε...
Βεβαίως ξέρω τι θα με ρωτήσετε τώρα και το βρίσκω απολύτως λογικό, και μην με ρωτήσετε πως ξέρω τι θα ρωτήσετε, διότι αυτό είναι γελοίο ερώτημα. Μην ξεχνάτε ότι θεός ειμί άλλωστε εν αντιθέσει μ'εσάς τους κοινοί θνητοί που δεν ξέρετε που πάνε τα 4, και μάλλον γι'αυτό μας έχουν όλους στα 4 και μας εφαρμώζουν τα μνημόνια μετά χαράς στρατοπέδου συγκεντρώσεως. Ξεφύγαμε όμως: το ερώτημα που μετά βεβαιότητος θα θέτατε είναι το τι ενδιαφέρει εσένα που δεν ασχολείσαι, ή τη μάνα σου, ή τη γκόμενά σου που δεν ξέρει καν τι χρώμα φανέλλα έχει ο Ολυμπιακός κ.ο.κ.
Δυστυχώς η απάντηση είναι γελοιωδώς πανεύκολη: όσο δεν σε ενδιέφεραν οι τράπεζες που τα έτρωγαν με χρυσά κουτάλια αλλά σου φόρτωσαν τη σωτηρία τους παρουσιάζωντάς την ως δική σου, έτσι σου έχουν φορτώσει και την μπάλα, άσχετα αν δεν σε ενδιαφέρει ή όχι.

Αν αύριο μεθαύριο γίνουν (που θα γίνουν) χοντρά επεισόδια ανάμεσα στους οπαδούς των τάδε δύο μεγάλων ομάδων (ας πούμε, τους Ολυμπιακούς και τους αεκτζήδες) και πέσει το ξύλο της αρκούδας, τι θα πεις αν σε καλέσει η αστυνομία και σου ανακοινώσει ότι την έπεσαν με μαχαίρι στο παιδί σου, όχι επειδή συμμετείχε στα επεισόδια, αλλά επειδή έτυχε να περνάει από 'κει για να έρθει στο σπίτι, φορώντας ένα τζάκετ σε λάθος χρώμα; Μήπως θα πεις ότι το θέμα δεν σε αφορά; Αν αύριο-μεθαύριο απαγορευτεί η κυκλοφορία στους χ-ψ-ζ δρόμους ένεκα επεισοδείων όπου μπορεί να σου σπάσουν το μαγαζί, ή να σου κάψουν το αυτοκίνητο ή ακόμη και να μένεις εκεί και πνιγείς στα δακρυγόνα δίχως να μπορείς να μπεις ή να βγεις από το σπίτι σου, θα σε αφορά, ναι ή όχι; Αν αύριο-μεθαύριο η το κράτος δήθεν για να πατάξει την βία στα γήπεδα "αναγκαστεί" να προσλάβει κανά διχίλιαρο αστυνομικούς, το οποίο ένεκα των αντιδράσεων της τρόικας θα συνεπάγεται περαιτέρω μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, σε παροχές και δικαιώματα, εσύ τι θα πεις; Ότι δεν συμμετέχεις επειδή δεν σε αφορά το θέμα; Ξέρετε πόσοι που είχαν την ίδια βεβαιότητα κλαίνε με μαύριο δάκρυ (πχ) για το αυτοκίνητό τους που έγινε στάχτη ενώ το χρωστούσαν ακόμα δύο χρόνια στην τράπεζα;

Κατάλαβες τώρα χαζούλη(α) μου  για ποιον λόγο σε αφορά άμεσα κάθε γεγονός που γίνεται στην μπάλα; Διότι είμαστε τόσο βλάκες ως φάρα, που ακριβώς όπως μας πειθει ο κάθε Πρετεντέρης και Παπαδημητρίου για το ποιος φταίει φταίμε, έτσι μας πείθουν  και για το ότι ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ο πολιτικός που παίρνει τις αποφάσεις ή ο ξεφτιλισμένος δημοσιογράφος που καλλιεργεί το έδαφος, αλλά ο οπαδός της άλλης ομάδας ή ο τάδε διαιτητής. Άκομα και η Αμφίπολη μας απογοήτευσε, εκτός αν έχει τον Αλέξανδρο θαμμένο από κάτω, σε κανά υπόγειο που δεν έχει βρεθεί ακόμη. Μόνο που η Αμφίπολη έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα: δεν προκαλεί φόβο και μόνο ο φόβος φυλάει τα έρμα, ήτοι δίχως φόβο μην σου πω ότι μπορεί μέχρι και να βγει κόσμος στους δρόμους για να διαδηλώσει. Άρα, κακό, πολύ κακό μεγάλε, πάρα πολύ κακό... Συνεπώς εμείς πρέπει να ψάξουμε κάτι που να προκαλεί φόβο και ανασφάλεια και αν (ακόμα καλύτερα) από αυτόν τον φόβο η λύση ζητηθεί από το Κράτος, ας πούμε με αύξηση της αστυνόμευσης, ακόμη καλύτερα!

Στον Βενιαμίν Φραγκλίνο έχει αποδοθεί μια τεράστια ρήση: όποιος θυσιάζει την ελευθερία του χάριν της ασφάλειας, τότε δεν του αξίζει ούτε η ελευθερία ούτε η ασφάλεια. Κουβέντα με τεράστια βαρύτητα...

Εδώ και μήνες βρίσκεται σε εξέλιξη μια ολοένα αυξανόμενη προπαγάνδα που αφορά πλήθος θεμάτων αθλητικού ενδιαφέροντος. Η προπαγάνδα αυτή, έχει ξεκινήσει (ως προς το χοντρό της σκέλος) εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, τολμώ να πω σχεδόν από το 2003 που συμπτωματικά συμπίπτει και με τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής μας με το πολυχρονεμένο μας κωλονόμισμα. Βέβαια αυτό που λέω δεν σημαίνει ότι παλαιότερα δεν υπήρχαν θέματα βίας, αλλά ψάχνουμε να βρούμε το πότε ξεκίνησε η όξυνση.
Αυτό που πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό είναι ότι το κράτος ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να δώσει λύση στα προβλήματα που προκαλούνταν με αφορμή το ποδόσφαιρο: πάντα είχαμε ξύλο, σε αρκετές περιπτώσεις είχαμε και σοβαρούς τραυματισμούς, ενώ ουδέποτε είχαν λείψει και οι θάνατοι. Εικοσιένας νεκροί στην Θύρα 7 το 1981, Μπλιώνας στη Λάρισα από παοκτζήδες, Ξηροκώστας της ΑΕΚ ανάπηρος από τη μέση και κάτω στο Χαριλάου, Φιλόπουλος σε ραντεβού πριν από αγώνα βόλεϊ γυναικών, ανηλεές ξύλο σε αγώνες του Ολυμπιακού στη Νίκαια -δις-, στην Ξάνθη και σε χίλια δυο άλλα γήπεδα καθώς και ανάμεσα σε οπαδούς άλλων ομάδων σε ολόκληρη την επικράτεια, πρόσφατα ο Κατσούλης του Εθνικού στον Ηρόδοτο και ενδιάμεσα τόσοι άλλοι μέσα από αμέτρητα περιστατικά, πολλά εκ των οποίων ενδεχομένως να αποτελούν μέχρι και παγκόσμιες πρωτοτυπίες. Θυμηθείτε ας πούμε την περίπτωση που συνδεσμίτες του ΠΑΟΚ είχαν απαγάγει και κρατούσαν αιχμάλωτο για καμιά βδομάδα έναν οπαδό του Ηρακλή σε σύνδεσμό τους, ή μια άλλη τραγική περίπτωση όπου οπαδοί του Άρεως είχαν βάλει φωτιά να κάψουν ζωντανό ένα σκυλάκι μόνο και μόνο επειδή το χρώμα του ήταν άσπρο-μαύρο. Ο Αϊνστάιν είχε απόλυτο δίκιο για την ανθρώπινη βλακεία.

Ασχολήθηκε ποτέ το κράτος; Όχι. Μήπως δεν τα ήξερε; Φυσικά και τα ήξερε. Πάντα τα ξέρει αλλά δεν ενδιαφέρεται. Γιατί; Μα διότι αν δώσει λύση σε τέτοια θέματα κι εσύ σταματήσεις να φοβάσαι, μπορεί αύριο-μεθαύριο να στραφείς ενάντια στο Κράτος. Είναι απλούστατο. Το Κράτος δεν είναι κανάς ερασιτέχνης να βγάζει τα ματάκια του με τα ίδια του τα χέρια. Το πρόβλημα είναι, όμως, ότι από το 2003 κι έπειτα το παιχνίδι παραχόντρυνε και η πρώτη "ουσιαστική" απόφαση ήταν απαγόρευση μετακινήσεων των οπαδών, η οποία διατηρείται ακόμη και σήμερα (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) και η οποία υποδηλώνει με νόημα ότι οι οπαδοί έχουν να χωρίσουν τα πάντα μεταξύ τους. Μέσα σ'όλα τα λοιπά γεγονότα λοιπόν (ήτοι κάκιστες διαιτησίες, ευρύτερη καχυποψία κλπ, κλπ) έχει αρχίσει και μια συστηματική υποκίνηση έχθρας και μίσους με δήθεν δικαιολογημένες αφορμές. Ας πάρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: το γήπεδο της ΑΕΚ. Μία πραγματικά πικραμένη ιστορία που σφίγγει την καρδιά κάθε ποδοσφαιρόφιλου, ανεξαρτήτως οπαδικών προτιμήσεων. Ο τότε πρόεδρος της ΑΕΚ, Γρανίτσας, βλέποντας ότι το Νίκος Γκούμας ήταν ετοιμόρροπο έπαιξε ένα παιχνίδι, αν και η πιο σωστή λέξη ήταν τζόγαρε. Όλοι μας ξέραμε ότι το Καραϊσκάκης θα έμπαινε στον φάκελο των Ολυμπιακών Αγώνων για μερικές δεκάδες λόγους (εξάλλου εξαρχής ήταν μέσα άσχετα αν μπαινόβγαινε για άλλου είδους παιχνίδια). Οι μόνοι που προφανώς δεν το γνώριζαν ήταν οι αεκτζήδες, οι οποίοι βασίστηκαν σε μια προφορική διαβεβαίωση του Λαλιώτη (του ποιου;;;) ότι θα έμπαινε το γήπεδο στον φάκελο. Έτσι ο Γρανίτσας που έβλεπε ότι το γήπεδο δεν θα έμπαινε παρά τις διαβεβαιώσεις, τζόγαρε (ίσως όχι παράλογα εδώ που τα λέμε διότι το γήπεδο ήταν καταδικασμένο να γκρεμιστεί) στο να σπεύσει να το γκρεμίσει έχοντας ανακοινώσει την βέβαιη ανασκευή του γηπέδου προκειμένου όταν χαλάσει η ιστορία να στρέψει τους οπαδούς κατά των "υπευθύνων". Και όπως μπορεί να τζογάρεις και να κερδίσεις, έτσι μπορεί και να χάσεις. Και η ΑΕΚ έχασε. Φυσικά εμείς σαν γαύροι το τι βλακεία έχουμε ακούσει από τότε δε λέγεται, μέχρι και το ότι στο Ν.Γκούμας θα γινόταν ο τελικός των ΟΑ στο ποδόσφαιρο έχουμε ακούσει κλπ, και όλα αυτά για ένα γήπεδο και πάντα αυτός που φταίει είναι ο Ολυμπιακός, ο οποίος Ολυμπιακός ούτε καν με κρατικά λεφτά δεν το έκανε, αλλά τέλος πάντων, αδιάφορο πλέον. Μνημονεύω το θέμα του γηπέδου, όχι τόσο επειδή στο ίντερνετ μπορείς να βρεις τα πάντα, έως και το ότι το μέχρι τότε Στάδιο είχε δηλωθεί πλέον ως Γήπεδο ή ακόμη και όλες τις προσφορές που έκανε τότε ο Κόκκαλης, μία εκ των οποίων προέβλεπε και ανταλλαγή με το γήπεδο του Ρέντη το οποίο είχε και ταρτάν (αυτό το αναφέρω για τους... νοσταλγούς του Στίβου που από το 2004 μας έχουν προκύψει πολλοί), αλλά επειδή εσχάτως έχει ξανανακύψει θέμα με το γήπεδο της ΑΕΚ, για το οποίο φυσικά ποιος φταίει; Μα ο Ολυμπιακός που δεν θέλει η αεκάρα να κάνει το ναό της κλπ, κλπ, λες και όταν η αεκάρα είχε ναό, ο Ολυμπιακός είχε κάτι να φοβάται, αλλά τέλος πάντων. Ακόμη πιο πρόσφατα (κι ενώ ο Δημητράκης ο Τίγρης περιμένει πότε θα ανοίξει η κρατική κάνουλα μπας και μπουν οι αναθεματισμένες μπουλντόζες ν'αρχίσουν δουλειά) έγινε κάτι ακόμη χειρότερο όμως: ευθεία κόντρα Μαρινάκη και Μελισσανίδη για λόγους -ας πούμε- ποδοσφαιρικούς. Βεβαίως, η αλήθεια είναι ότι το ποδόσφαιρο για όλους αυτούς παραείναι κάτι μικρό για τόσο χαμό, αλλά παρέχει σπαθί και ασπίδα για ό,τι άλλες δουλίτσες θέλουν να κάνουν και το σπαθί κι ασπίδα χρειάζεται τίτλους για να τραφεί, και για όσους παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, στον Πειραιά (τον οποίον προόριζαν για τον Μελισσανίδη αλλά τους έκανε μεγάλη χαλάστρα ο Μαρινάκης) έχει γίνει το σώσε εδώ και μήνες. Μέσα στις προσωπικές τους διαφορές και μπίζνες, λοιπόν, ο κόσμος τρώει το κουτόχορτο.

Εγώ θα σας πω το εξής, κυρίες και κύριοι: όπως ο Κόκκαλης έφυγε μέσα σε ένα βράδυ έχοντας οργανώσει άψογα την έξοδό του και αυτό επειδή είχε διαβλέψει ότι δεν υπάρσχει λόγος να παραμείνει άλλο (και ο οποίος Κόκκαλης το 93 σε συνέντευξή του είχε πει ότι τώρα έκρινα ότι ήρθε η στιγμή να μπω στον Ολυμπιακό, και όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν), το ίδιο ισχύει και για τον Μαρινάκη και για τον Μελισσανίδη, και για τον Σαββίδη, και για τον Γιαννάκη τον Τσίου και για τους πάντες. Όλα είναι μπίζνα και για να είμαστε σωστοί και δίκαιοι, καλά κάνουν και εκμεταλλεύονται τον κόσμο όπως τον εκμεταλλεύονται. Την δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι και πολύ καλά κάνουν. Άρα το ερώτημά μας δεν είναι το γιατί κάνουν αυτά που κάνουν οι πρόεδροι των ομάδων, αλλά το γιατί το Κράτος επιτρέπει αυτά τα πράγματα που μαθηματικά θα οδηγήσουν σε αιματοχυσίες, πιθανολογώ ανάλογες με την περίπτωση της Παιανίας προ ετών και ίσως και χειρότερες. Όποιος παρακολουθεί ιδίως το ίντερνετ και τα ραδιόφωνα πιάνει με τη μία ότι ο κόσμος βράζει και όταν λέω "ο κόσμος" εννοώ κυρίως από τους άλλους. Οι πρώτοι που βράζουν είναι φυσικά οι αεκτζήδες, για του ςοποίους για τα πάντα φταίνε οι Ολυμπιακοί. Το μόνο που δεν έχουμε ακούσει είναι ότι εμείς τους φορτώσαμε και τον Ψωμιάδη δηλαδή. Παράλληλα βράζουν οι παοκτζήδες, τους οποίους ο Ιβάν έχει διαβεβαιώσει ότι φέτος θα πάρουν τον πολυπόθητο τίτλο (άσχετα αν και ο ΠΑΟΚ του κώλου ομάδα έχει). Αυτό όμως σημαίνει ήδη ότι αν ο τίτλος χαθεί, θα φταίει ο Ολυμπιακός, άσχετα τι θα έχει μεσολαβήσει. Αντίστοιχα σκηνικά έχουμε και στον αιώνιο αντίπαλο, ο οποίος αντί να βλέπει τα χάλια του ψάχνει για ευθύνες του Ολυμπιακού. Ο οποίος Ολυμπιακός δεν είναι και εντελώς άμοιρος των ευθυνών του φυσικά, αλλά δεν φταίει και για όσα του καταλογίζουν, όμως δεν είναι της παρούσης αυτό διότι μιλάμε για τους οπαδούς αυτήν την στιγμή. Το γεγονός ότι οι οπαδοί του Ολυμπιακού είναι (ως καλοφαγωμένοι) σε μια στάση αναμονής (έως και άμυνας) δεν σημαίνει ότι θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια όταν θα έρθει εκείνη η ώρα. Έχουμε κάτι καλόπαιδα κι εμείς, να γλείφεις τα δάκτυλά σου...

Αν πάμε πίσω στις "αθλητικές" ειδήσεις των τελευταίων μηνών θα διαπιστώσουμε ένα μπαράζ επιθέσεων σε συνδέσμους, ιδίως του Ολυμπιακού. Το τελευταίο διάβασα ότι έγινε χθες στο Μοναστηράκι (δηλαδή κέντρο Αθήνας, έτσι;), ενώ το προηγούμενο αν θυμάμαι καλά ήταν πριν από περίπου 2 βδομάδες στην Πάτρα. Βεβαίως οι κάφροι του Ολυμπιακού ανταπαντούν συνήθως και ειλικρινά θεωρώ αδιάφορο το αν ανταπαντούν τυφλά ή μετά βεβαιότητος, διότι σημασία έχει η ενέργεια και όχι ο λόγος ή ο τρόπος. Ιδίως οι αεκτζήδες που αρκετοί εξ αυτών σχεδόν ανοικτά βγαίνουν και απειλούν για αιματοχυσίες και βιαιοπραγίες έχουν μάλλον μία εντύπωση ότι σαν βγουν στον δρόμο για ξύλο, όλοι οι υπόλοιποι θα κάνουν μία σειρά λες και περιμένουν σε εκδοτήρια θεάτρου και θα λένε "κύριε, εμένα με ξεχάσατε, ελάτε να μου ρίξετε μία". Όταν οι ημέτεροι κάφροι δουν τον αντίπαλο "στρατό" να οργανώνεται, είναι βέβαιο ότι θα βγάλουν έξω τον (μάλλον ήδη έτοιμο και μπαρουτοκαπνισμένο) δικό τους στρατό. Εμείς λοιπόν πρέπει να υποθέσουμε ότι όλα αυτά τα βλέπουμε εμείς μόνο αλλά όχι το Κράτος.

Να επιστρέψω λίγο στην απαγόρευση μετακίνησης οπαδών: θέστε στον εαυτό σας ένα ερώτημα. Πότε έπεφτε περισσότερο ξύλο και πότε είχαμε περισσότερα επεισόδια; Προ ή μετά απαγόρευσης; Είναι πασίγνωστο ότι αν θες να τελειώσεις κάτι, το νομιμοποιείς.

Περίπου όπως πριν από μερικά χρόνια στην περίπτωση της Παιανίας, όπου μερικές εκατοντάδες μηχανάκια είχαν ξεκινήσει από τον Πειραιά και με... άκρα μυστικότητα είχαν διασχίσει κυριολεκτικά όλη την Αττική μέχρι να φτάσουν στην Παιανία, προς την οποίαν είχαν κάνει αντίστοιχη μετακίνηση από την Αθήνα (εκεί παραδίπλα από τη ΓΑΔΑ ντε) οι σιχαμεροί αντίπαλοι και τελικώς έβγαλαν όλοι μαζί τα μάτια τους αφήνωντας πίσω έναν νεκρό. Και δεν θα μπω στην διαδικασία να κατηγοριοποιήσω, ότι αφού είχαν πάει σε ραντεβού, καλά να πάθουν, διότι εδώ πέρα είμαι πεπεισμένος ότι συμβαίνουν μεγαλύτερα πράγαμτα και μάλιστα, πράγματα μεγάλα που είναι αδύνατον το Κράτος να μην τα βλέπει. Ειδικότερα δε για την συγκεκριμένη σφαγή, το μόνο που έχω να πω (αν και η Δικαιοσύνη έχει αποφανθεί διαφορετικά) είναι ότι εμένα εκείνο το ραντεβού δεν μου μύριζε μόνο... αθλητισμό. Αλλά τι και πως, δεν μπορώ να ξέρω κι ούτε θέλω κιόλας.

Πριν λίγο καιρό, σε έναν αγώνα γ' εθνικής, ανάμεσα στον Εθνικό και τον Ηρόδοτο, στην έδρα του δευτέρου, έφαγαν εν ψυχρώ έναν άνθρωπο. Γιατί; Επειδή ήταν από τους από 'κει κι όχι από τους από'δώ. Βεβαίως και διαβάσαμε για δισχιλιοστή φορά για τον αποτροπιασμό και την αηδία των συνηθισμένων "υπόπτων" (πολιτικών, ΜΜΕ, φορέων, αρμοδίων, παρατρεχάμενων κλπ). Μάλιστα για να καταδειχθεί και η αποφασιστικότητα των Αρχών, η υπόθεση απεστάλλη στη Δικαιοσύνη! Αν μάθουμε δε, ότι έγινε και κάποια ΕΔΕ για το θέμα, θα είμαστε βέβαιοι και για το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Αν το Κράτος ήθελε να δείξει ότι υπάρχει, πολύ απλά θα διέλυε τον Ηρόδοτο (κυριολεκτικά), θα έστελνε 2-3 υπευθύνους μέσα για καμιά 10ριά χρονάκια τουλάχιστον (και άνευ εξαγοράς) και θα έδειχνε ότι θέλει να παρέμβει. Φυσικά αντίστοιχα αν ήθελε να μπορούσε να διαλύσει και τους συνδέσμους, θα μπορούσε να τηρεί και τις νομοθεσίες που το ίδιο ψηφίζει κλπ, κλπ, αλλά όλα αυτά είναι κοινά όνειρα θερινής νυκτός.
Στην ιστορία με τον Μαρινάκη και τον Μελισσανίδη που ομολογουμένως ανταλλάχθηκαν βαρειές κατηγορίες εκατέροθεν, αν ήθελε να καθαρίσει τον χώρο θα είχε αποστείλει 5 εισαγγελείς να ψάχνουν ταυτόχρονα. Αντ'αυτού, απλώς αφήνει τους εν λόγω να σφάζονται, ενώ έχει να αιωρείται εδώ και αρκετά χρόνια και η υπόθεση με τα υποτιθέμενα στημένα παιχνίδια, όπου θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι στο τέλος και θυμηθείτε το ότι δεν θα φοράει τόσο πολλά ερυθρόλευκα όσο είναι σίγουρος ο κόσμος ότι θα φοράει. Κάπου πήρε το μάτι μου πρόσφατα ότι ο αθλητικός εισαγγελέας κάλεσε τους Αγγελοπουλαίους και τον Τράκη τον Γιαννακόπουλο (γνωστό και ως εφευρέτη της αλητείας, για να μην ξεχνιώμαστε) να σταματήσουν τις δημόσιες αντεγκλήσεις. Υποθέτω ότι με αυτήν την αποφασιστική παρέμβαση θα λυθεί και το πρόβλημα της βίας στα γήπεδα του μπάσκετ. Πιθανώς αύριο-μεθαύριο κάτι αντίστοιχο να γίνει και με τον Μαρινάκη και τον Μελισσανίδη για το ποδόσφαιρο. Ταυτόχρονα, σιγά μην κάτσει κανείς λογικός άνθρωπος ν'ασχοληθεί πως διάολο ένα απλό βούλευμα (και τίποτε περισσότερο) έφτασε στα χέρια του Γιαννάκη του Τσίου και κάνει παιχνίδι ρίχνωντας λάδι στη φωτιά σε εβδομαδιαία βάση και πάει λέγοντας.

Εδώ πέρα δεν μιλάμε απλώς για γκαιμπελίστικες μεθόδους αλλά οι άνθρωποι το έχουν πάει ένα βήμα παραπέρα (μην πω περισσότερα): αφήνουν απλώς να αιωρείται κάτι, επιτρέπουν να πλακώνονται και κάποιοι άλλοι και η δουλίτσα γίνεται έτσι, ενώ επιβραβεύεται διά της εκκωφαντικής τους απουσίας. Όταν αυτό το πράγμα θα ξεσπάσει, και επειδή το επόμενο ραντεβού μπορεί να μην είναι στις ερημιές της Παιανίας αλλά σε κάποιο σοκάκι της γειτονιάς μας, ή σε κάποιο μαγαζί κλπ, είναι ασαφές το ποιος απο εμάς μπορεί να βρίσκεται εκεί πέρα. Επίσης, πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλα τα χρώματα πρέπει να απορριφθούν διότι πάντα κάποιο θα σκανδαλίζει κάποιον οπότε μάλλον θα πρέπει να περπατάμε και ξεβράκωτοι για να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας.
Είναι προφανές ότι η κατάσταση έχει παραξεφύγει όπως και στα πάντα σε αυτήν τη χώρα...

Οι οπαδοί δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε -όπως φυσικά καμία κοινωνική ομάδα δεν έχει να χωρίσει κάτι με κάποια άλλη- και κυρίως δεν πρέπει να υποκύπτουμε στη βία τρώγωντας το κουτόχορτο που μας πλασάρουν. Το ποδόσφαιρο, είχα γράψει κάποτε, ότι είναι το σημαντικότερο από τα δευτερεύοντα πράγματα. Εξακολουθώ να το πιστεύω. Εμπεριέχει ιδεολογίες, φανατισμό, πολιτισμό, έντονα συναισθήματα, τα πάντα. Δεν μπορείς όμως να το βάλεις στην ίδιαν κατηγορία με την Υγεία ας πούμε, ή την Μουσική, εξ ου και το "δευτερεύον". Τα δευτερεύοντα δεν σημαίνει ότι έχουν μικρή σημασία. Πολλές φορές τα δευτερεύοντα είνια αυτά που χρωματίζουν τη ζωή μας περισσότερο από τα πρωτεύοντα. Ίσως αν βρεθούμε καμιά μέρα με ανοιγμένο κεφάλι θα το κατανοήσουμε αυτό. Το ερώτημα είναι, τι κάνουμε μέχρι τότε ή μάλλον πιο σωστά, τι κάνουμε για να το αποφύγουμε. Είναι αυτονόητο ότι το Κράτος δεν πρότίθεται να κάνει κάτι. Δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά του κάτι τέτοιο και μην ξεχνάμε ότι αυτά τα συμφέροντα εξυπηρετούνται άριστα από το να σφαζόμαστε μεταξύ μας. Διαίρει και βασίλευε, η πιο αρχαία και αποδοτική τακτική. Δεν αλλάζουν αυτά τα πράγματα. Ξεδίνουμε, ξεσπάμε, βγάζουμε τη μιζέρια και τα απωθημένα μας, βρίσκουμε ενόχους για την κατάντια μας και όταν έρθει η ώρα να ασχοληθούμε με τους πραγματικούς υπαιτίους, εμείς έχουμε ξεχαρμανιάσει.
Ποιος σου φταίει περισσότερο; Αυτός που σε έχει άνεργο για 3 χρόνια, ή εκείνος που δεν σου έδωσε ένα πέναλτι; Μα φυσικά ο δεύτερος...

 Αυτά τα πράγματα -και πρέπει να το κατανοήσουμε όλοι αυτό- δεν συμβαίνουν τυχαία. Δεν είναι δυνατόν το Κράτος που με τον υπερκοριό μπορεί ν'ακούει τον οποιονδήποτε, ή που με τους φυτευτούς που έχει παντού έχει εισχωρήσει μέσα σε τρομοκρατικές ομάδες, αναρχικούς χώρους και δεν ξέρω κι εγώ που αλλού, αλλά περιέργως δεν ξέρει τι γίνεται μέσα στους συνδέσμους ή δεν μπορεί να μάθει τι οργανώνεται όταν βγαίνουν και το βροντοφωνάζουν μέρες πριν δεξιά κι αριστερά (διότι μην ξεχνάμε ότι είμεθα Ελληνάρες, έτσι; Αν δεν πούμε από πριν τι θα κάνουμε, τι νόημα έχει να το κάνουμε;). Η ιστορία βολεύει να γίνεται έτσι. Οι σοβαροί τραυματισμοί, το κλίμα τρομοκρατίας, ακόμη και οι νεκροί είναι λίπασμα στην γλάστρα του κυβερνητικού έργου διότι παρέχει το πάτημα για καταστολή.
Την ίδιαν στιγμή, συντηρείται το όλο κλιμα, όπου ανάλογα με τις εξελίξεις προσπαθούμε να το κάνουμε και χειρότερο κάθε φορά διότι ξέρουμε ότι θα τσιμπήσετε, ξέρουμε ότι σας πιέζουμε εκεί που πονάτε, στην ομάδα. Θα σου κόψω την σύνταξη, θα σου κόψω την ασφάλεια, την Υγεία, την Παιδεία, αλλά θα σε έχω στα γόνατά μου να παίζεις με το πέναλτυ του (κάθε) Σπάθα, πίσω από τον οποίον είναι ο κακός Ολυμπιακός και αφού οι οπαδοί του δεν αντιδρούν, είναι συνένοχοι, αποδέχονται την ατιμία κλπ, κλπ, κλπ.

Το θέμα του αθλητισμού είναι καθαρά πολιτικό. Αυτό δυστυχώς δεν το έχουμε καταλάβει.
Κι από θύματα, δεν μασάμε. Φέρτε μας κι άλλα.
Κι εμείς θύματα είμαστε άλλωστε.
Της ίδιας μας της βλακείας, την οποίαν στηρίζουμε σε ψεύτικες κι ανούσιες αφορμές κι αιτίες προκειμένου να φάμε τον διπλανό, να του βγάλουμε το μάτι, να ευχηθούμε να ψοφήσει και η δικιά του κατσίκα και πάνω απ'όλα επειδή είμαστε και φιλέσπλαχοι χριστιανοί, να χαρούμε όταν θα τον δούμε να υποφέρει.
Διότι ο Έλλην πάντοτε βρίσκει τον ένοχο, ο οποίος ένοχος είναι πάντα ο άλλος, ποτέ ο ίδιος.
Δεν υπάρχει σωτηρία γι'αυτήν τη χώρα αφού μετά από τόσα χρόνια ο λαός δεν μπορεί να πάρει μυρωδιά τι συμβαίνει. Και ίσως να μην της αξίζει η σωτηρία αφού έχει τόσο ηλίθιο λαό.

Κατά τα λοιπά εγώ ως ρομαντικός θεός που είμαι, θα εμείνω στην πάγια θέση μου: δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε, με κανέναν. Και μην σπεύσετε να με πείτε κουμμουνιστή, διότι δεν είμαι ούτε τέτοιος ούτε τίποτα.

Χαίρετε.

Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014

Ενωτικό διάγγελμα του πρωθυπουργού για την σημερινή επαίτειο.

(η ορθογραφία, σωστή)

Σύντομη περιγραφή του σκηνικού.
Ο πρωθυπουργός ανεβαίνει στο Βήμα. 
Τα καθεστωτικά ΜΜΕ διά των αντιπροσωπειών τους παίρνουν θέση προσοχής. 
Ο πρωθυπουργός λαμβάνει την γνωστή στραβοχυμένη χαρακτηριστική στάση ενώ από το βάθος μυρίζει ως δείγμα ανάπτυξης και σωτηρίας η γνωστή πίτσα με τα 4 τυριά που έχει γεύση πίτσας 5 τυριών.

Ανάκρουση Εθνικού Ύμνου Γερμανίας με ταυτόχρονη έπαρση της σημαίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έναρξη διαγγέλματος.

Ελληνίδες, Έλληνες.
Πολυχρονεμένη μας Καγκελάριε.
Σαν σήμερα πριν από πολλά χρόνια, η χώρα μας είπε μέσω του τότε κυβερνήτη της ένα μεγάλο ΟΧΙ στις εχθρικές δυνάμεις που την απειλούσαν.
Αυτό όπως όλοι μας γνωρίζουμε πλέον ήταν ένα ιστορικό λάθος. Οι Γερμανοί ήταν πάντοτε φίλοι μας και αυτό έχει αποδειχθεί στην πράξη με μία στενή φιλία δεκαετιών. Το ΟΧΙ που αμαύρωσε την εικόνα ενός ολόκληρου Έθνους το είπε για μικροκομματικά οφέλη ένας κοινός δικτάτορας που εμφανώς επρόσκειτο στην Αριστερά και ο οποίος δεν επιθυμούσε την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Σημερα διορθώνουμε εκείνο το λάθος.
Σήμερα όλοι μαζί διαγράφουμε τα θλιβερά απομεινάρια του παρελθόντος και βγαίνουμε από την κρίση πιο δυνατοί, με τους Γερμανούς όχι απέναντί μας αλλά στο πλάι μας, ή ακόμη και από πίσω μας. Το τονίζω αυτό το τελευταίο, διότι το αντίτιμο που πρέπει να πληρώσουμε είναι το ελάχιστο για να διατηρήσουμε τα κεκτημένα μας. Με την αξιοπρέπεια και την ελευθερία δεν τράφηκε κανείς, Ελληνίδες και Έλληνες. Με την αξιοπρέπεια και την ελευθερία ουδείς κατάφερε να πάει φαγητό στην οικογένειά του κι εξάλλου από την Ιστορία ξέρουμε καλά τι έπαθαν όλοι εκείνοι που προασπίστηκαν τέτοιες θλιβερές έννοιες, όπως ο Ρήγας για παράδειγμα.
Δεν χρειαζόμαστε, λοιπόν, αξιοπρέπειες και λοιπά φαντάσματα του παρελθόντος, αλλά ένα δυνατό νόμισμα που να μπορεί να στηρίξει τις τράπεζες και ταυτόχρονα να κάνουμε εμείς το κομμάτι μας με την στήριξη των ξένων. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να προχωρήσουμε, εσείς να πληρώνετε κι εμείς να τα τρώμε, μισά-μισά δηλαδή. Οι ευθύνες και τα βάρη είναι πάντοτε μοιρασμένα, με αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Το ξέρουμε ότι πολλοί από εσάς είτε αυτοκτονείτε, είτε μένετε άστεγοι, είτε αναγκάζεστε να μεταναστεύσετε, είτε μένετε άνεργοι επί μακρώ, είτε βλεπετε να σας παίρνουν το σπίτι και την περιουσία, είτε βιώνετε κάθε λογής απάνθρωπη προσβολή, είτε παρακολουθείτε ανήμποροι τα παιδιά σας να καταστρέφονται, αλλά γι'αυτό είμαστε εμείς εδώ. Για νας χτυπήσουμε φιλικά την πλάτη δίνοντάς σας κουράγιο υπενθυμίζοντάς σας ότι συμβαίνουν αυτά, για να θρηνήσουμε για λογαριασμό σας, για να βεβαιώσουμε ότι οι θυσίες σας δεν θα πάνε χαμένες και θα ανοίξουν δρόμο για άλλες θυσιες. Με αίσθημα ευθύνης συμμετέχουμε στον πόνο σας, όχι σαν την ανεύθυνη αντιπολίτευση.

Ελληνίδες, Έλληνες, ο λαός αυτός έχει κάνει πολλά ιστορικά λάθη στο παρελθόν και ένα από αυτά ονομάζεται Εθνική Αντίσταση. Αυτά είναι μύθοι που δεν φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Στον βιαστή και τον φονιά δεν πρέπει να αντιστέκεσαι διότι απλώς θα πονέσεις περισσότερο κι εξάλλου το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Δεν πρέπει να πιστεύετε μικροπρεπείς αήθειες ότι δήθεν τη μοίρα σας τη γράφετε εσείς και ότι έχετε τις τύχες σας στα χέρια σας. Αυτά δεν ισχύουν, ή μάλλον ποτέ δεν ίσχυαν. Εξάλλου τι μπορούν να κάνουν μερικά εκατομμύρια πολίτες απέναντι σε μερικές χιλιάδες; Τίποτα. Δεν έχει νόημα να αντιστρατεύεσαι την φυσική ροή των πραγμάτων που το μεγάλο ψάρι τρώει πάντα το μικρό. Πρέπει επιτέλους να αποδεχθούμε τον ρόλο μας, ότι είμαστε απλώς τροφή για τα μεγαλύτερα ψάρια και είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε όπως μας επιτρέπουν οι μεγάλοι να ζήσουμε, έστω κι αν τα ανταλλάγματα είναι βαρύτατα. Ποτέ δεν αναλογιστήκατε ότι θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Θυμηθείτε όσα μάθατε στην Ιστορία, προ Ρεπούση φυσικά: ανθρωποθυσίες στην Κρήτη στον Μινώταυρο, εκτελέσεις και απαγχωνισμοί, Εμφύλιος, Δικαίωμα πρώτης Νύχτας των Ευγενών, Υποδούλωση, Ακρίδες , Κατακλυσμός του Νώε, εξαφάνιση των Δεινοσαύρων κλπ, άρα δεν είμαστε στα χειρότερα που κάποιοι θέλουν κάποιοι να μας φέρουν.
Μία ιδέα είναι όλα, και η σημερινή εσφαλμένη επαίτειος αποδεικνύει του λόγου το αληθές θυμίζοντάς μας ότι μπορούμε να ζήσουμε και δίχως αχρείαστες μνήμες που αποτελούν ένα ακόμη βαρίδι κι εμπόδιο στον δρόμο μας προς το ένδοξο ευρωπαϊκό μέλλον.Ένα μέλλον που είναι συνυφασμένο με το ευρώ, το κοινό μας πολυχρονεμένο νόμισμα. Ένα νόμισμα του οποίου η απουσία θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου και θα έφερνε εκτός από τις πληγές του Φαραώ αναμφίβολα και πλήθος από άλλες κατάρες, μάστιγες και λοιπές τιμωρίες. Δεν είναι, όμως καιρός για περιπέτειες, και είμαι βέβαιος ότι το αναγνωρίζεται αυτό όπως αναγνωρίζετε και τις ιστορικές σας ευθύνες ως λαός.

Διάφοροι επιτήδιοι  προσπαθούν να σας πείσουν να επαναλάβετε τα ίδια λάθη ψηφίζοντας άλλους στις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν. Θέλουμε να υπενθυμίσουμε σε όλους ότι εμείς είμαστε η ήρεμη δύναμη που αποδέχονται ως ισότιμο συνομιλητή οι Τράπεζες, οι Αγορές, οι Δανειστές, οι Διαπλεκόμενοι, οι Νταβατζήδες του εγχώριου και διεθνούς στερεώματος. Δεν είναι δυνατόν να παραδώσετε τις τύχες της χώρας σε πολιτικούς ανώριμους, που τυχάρπαστοι όντες θέλουν απλώς να πειραματιστούν με τις τύχες σας, στερώντας μας το αναφαίρετο δικαίωμά μας να παίζουμε με τις τύχες σας. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε υπογράψει τα πάντα εις βάρος μας και θέλουμε να το γνωρίζετε αυτό. Έχουμε παραιτηθεί ακόμη και από θεμελιώδη διεθνή δικαιώματα και δεν υπάρχει κανένας λόγος να δημιουργήσουμε δυσθυμία ή στεναχώριες στους Δανειστές μας.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να ξεχνάτε ότι οι επόμενοι απλώς δεν θα μπορέσουν να κάνουν τίποτα, άρα δεν έχετε κανέναν λόγο να τους ψηφίσετε, δήθεν τιμώντας μας με αυτό το άθλιο απομεινάρι κάποιας φιλολογικής αντιστάσεως απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό σαν κάποιος σύγχρονος Δον Κιχώτης. Μην επιβραβεύσετε τους άλλους διότι σας λένε ψέματα ότι μπορούν να κάνουν κάτι και το ξέρουμε διότι έχουμε μεριμνήσει εμείς ώστε να μην μπορούν να κάνουν τίποτα.

Είμαστε ένας λαός με μεγάλη παράδοση και γι'αυτό πρέπει τιμήσουμε και την τωρινή μας οικειοθελή παράδοση σε όλα όσα μας ζητάνε διότι οι άνθρωποι δεν θέλουν το κακό μας. Θέλουν απλώς τα λεφτά τους πίσω και για να τα λάβουν είναι σαφές ότι εμείς -δηλαδή εσείς για να μην δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπωσεις- πρέπει να δουλεύουμε σκληρά για να το επιτύχουμε.
Συνεπώς δεν έχετε κανέναν απολύτως λόγο να μην ψηφίσετε εμάς που έχουμε την τεχνογνωσία να σας δολοφονούμε αργά, αργά και να καταστρέφουμε τα πάντα, διαιωνίζοντας την δική μας θέση στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Δεν είναι δυνατόν η πολιτική ανωριμότητα της στιγμής που μπορεί να σας διακρίνει σε εκείνο το απολίθωμα που ονομάζεται εκλογές και που πρέπει να καταργθεί σύντομα, να μας στερήσει τα βουλευτικά μας προνόμια, την αυθαιρεσία που μας προστατεύει διά μέσου του Συντάγματος και των Νόμων, τα οικονομικά και υλικά προνόμια και τους παχυλούς μισθούς. Δεν είναι δυνατόν να επιλέξετε να πέσουμε όλοι μας σε μία Οδύσσεια, όταν τουλάχιστον κάποιοι μπορούν να τη γλιτώσουν και σε καμία περίπτωση δεν εννοούμε μόνο εμάς, εάν αυτό νομίσατε. Υπάρχουν και εφοπλιστές, και βιομήχανοι, και μεγαλοκατασκευαστές, και μεγαλοδημοσιογράφοι, και μεγαλοεκδότες, και συνδικαλιστές, και άπειροι διαπλεκόμενοι και πολλά κομμματόσκυλα αλλά και κομματικοί στρατοί που αξίζουν να επιβιώσουν, διαιωνίζοντας το δικό μας Έθνος, ένα Έθνος δωσίλογων και ρουφιάνων, το μέγιστο Έθνος που ανέδειξε τον Εφιάλτη δείχνοτας από την αρχαιότητα κιόλας μια εξευρωπαϊσμένη νοοτροπία προς ένα κοινό όραμα. Το Έθνος στο οποίο η μεγαλύτερη ευλογία που συνέβη ποτέ ήταν η Τουρκοκρατία.
Η μεγαλύτερη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί, λοιπόν, είναι ότι απλώς δεν υπάρχει επιλογή. Κι αν δεν το καταλάβετε, θα βγάλουμε την Αστυνομία, τους Χρυσαυγήτες και τους λοιπούς παρακρατικούς να σας το υπενθυμίσουν, όπως κάνουμε κάθε φορά. Οπότε που να τρέχετε σε δικαστήρια με ψευδομάρτυρες και ερμηνείες νόμων όπως μας βολεύει και λοιπές αντισυνταγματικές διατάξεις κι αποφάσεις. Απλώς απολαύστε τον βιασμό και φροντίστε να επιλέγετε κάθε φορά σωστά. Μην μας αναγκάσετε να κάνουμε και άλλα από αυτά που ξέρετε ότι μπορούμε να κάνουμε προκειμένου να σας πείσουμε να κάνετε αυτό που ούτως ή άλλως θα κάνετε. Οι εποχές που μερικοί ρακένδυτοι κατσαπλιάδες κήρυτταν επαναστάσεις έχουν παρέλθει. Σήμερα η μοναδική επανάσταση που επιτρέπεται είναι ή αυτή του καναπέ, ή εκείνη της 21ης Απριλίου και είναι βασικό να κατανοήσουμε ότι έτσι πράττουν οι ευπεύθυνοι λαοί στις υπεύθυνες Δημοκρατίες. Δεν μπορεί ένα παγκόσμιο σύστημα, όσο σάπιο κι αν είναι, να διακινδυνεύει από τα όνειρα και τις ελπίδες ενός μικρού λαού.

Ελληνίδες, Έλληνες. Σήμερα καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα στο διεφθαρμένο και ανούσιο παρελθόν που κόντεψε να εκμηδενίσει τη χώρα και στο ένδοξο μέλλον της ασφάλειας και της ευημερίας. Καλούμαστε να απορρίψουμε τα φαντάσματα του παρελθόντος: Αντίσταση, Όχι, Αγώνες,  Ανεξαρτησία, Αξιοπρέπεια, Δημοκρατία, Ελευθερια, Δικαιοσύνη, Ισότητα, Νόμοι, Σύνταγμα, Ευνομούμενη Πολιτεία κλπ. Καλούμαστε να αναγνωρίσουμε ότι το παρελθόν αυτό ανήκει στα μουσεία τα οποία πρέπει να επισκέπτονται τα δισεκατομμύρια τουριστών που μας ξελασπώνουν κάθε χρόνο και στους οποίους πρέπει να νοιώθουμε ατελείωτη υποχρεώση αφού μεταξύ άλλων δημιουργούν και εκατομύρια θέσεις εργασίας. Καλούμαστε να αναγνωρίσουμε ότι μια ζωή με άλλο νόμισμα θα ήταν ανυπόφορη. Ο Έλληνας δεν επιτρέπεται και δεν του αξίζει να πεθαίνει με δραχμές. Μπορεί να αυτοκτονεί, να απαξιώνεται και να μένει άπορος με ευρώ ώστε να έχει αξία η θυσία του. Ποιος αντέχει τις ανυπόφορες τύψεις, τις Ερυνίες, να μην έχει μία σε δραχμές, όταν μπορεί να είναι ευτυχισμένος μη έχοντας μία σε ευρώ; Τι να το κάνεις το σπιτι και τα χρήματα (που δεν φέρνουν την ευτυχία άλλωστε) αν η χώρα δεν μπορεί να σταθεί στο διεθνές στερέωμα σαν ισότιμη εταίρα πάνω στο ευρωπαϊκό κρεβάτι; Μήπως έχουμε λησμονήσει την καταστροφή και την δυστυχία που υπήρχε στη χώρα προ ευρώ; Ούτε τουρίστες επισκέπτονταν τη χώρα, ούτε σπίτια χτίζονταν, ούτε θέσεις εργασίας υπήρχαν, ούτε προοπτική για ανάπτυξη υπήρχε. Κόσμος έτρωγε από του κάδους, δεν υπήρχε ασφάλιση ούτε εργασιακά δικαιώματα, ούτε δημοσια Υγεία ούτε τίποτε. Τώρα αυτά έχουν αλλάξει. Με το ευρώ είναι καλύτερα, το έλεγε και η διαφήμιση.

Χρεώνουμε τη χώρα με ασφάλεια, δημιουργούμε νέα διαφθορά και παρέχουμε νέες προοπτικές σε όποιον επιθυμεί να μην μπορεί να συμετάσχει πουθενά. Καταστρέφουμε τη νέα γενιά με μεθοδικότητα και ρημάζουμε κάθε δομή που υπάρχει ξεπουλώντας παράλληλα τα πάντα. Αντικαθιστούμε την παλαιά ανασφάλεια και απελπισία με νέα ανασφάλεια και απελπισία. Καταργούμε τις απαρχαιωμένες δομές που εριξαν το κράτος στα βράχια όπως τους φορείς ασφάλισης, την Κοινωνική Πρόνοια, το Κοινωνικό Κράτος κλπ. Οι πολίτες με υπευθυνότητα υποστηρίζουν τις ορέξεις των δανειστών και των αρπαχτικών και το ενθαρρύνουμε να συμβαίνει ως φυσική εξέλιξη. Δημιουργούμε ένα κράτος σύγχρονο και ευρωπαϊκό όπου όλα θα είναι ιδιωτικά. Χαρίζουμε τα υγιή τμήματα του Κράτους σε ιδιώτες ενθαρρύντας την ιδιωτική επιχειρηματικότητα, δανειζόμαστε αλόγιστα και το ονομάζουμε εξυγίανση, ξεπουλάμε τη χώρα ή και την χαρίζουμε σε όσους μπορούμε να δανείσουμε και μετά να τα πληρώσετε εσείς για να αποδείξουν ότι ενδιαφέρονται για τη χώρα και τον Πλούτο της, αλλά προπάντων σας τρομοκρατούμε μέσα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ για να μας υποστηρίζετε με δική σας ελεύθερη επιλογή, το οποίο είναι και το σημαντικότερο. Καμία αξία δεν θα είχαν όλα αυτά δίχως τη δική σας νομιμοποίηση. Και όλα αυτά είναι αποτελέσματα της εμπιστοσύνης που μας δείχνουν οι Δανειστές μας και ιδίως οι Γερμανοί, οι οποίοι αναγνώρισαν την ειλικρινή μας μεταμέλεια για τα λάθη του παρελθόντος, για τις ψευτομαγκιές της στιγμής. Μια μεταμέλεια που απεδείχθη στην πράξη και τους έπεισε ότι είμαστε ισότιμες εταίρες.

Πρέπει να αναλογιστούμε επι τη ευκαιρία της σημερινής επαιτειου ότι με τους Δανειστές έχουμε κοινούς στόχους: όλοι θέλουν τα χρήματα και την περιουσία σας και όλοι θέλουν να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα, έτσι όλοι μαζί μαχόμαστε για τον κοινό σκοπό.

Ελληνίδες, Έλλληνες, πριν από πολλά χρόνια σε ένα έτος που δεν χρειάζεται να θυμόμαστε πλέον, ένας δικτάτορας είπε ένα μεγάλο και εσφαλμένο Όχι στους Γερμανούς, αμαυρωνοντας την εικόνα των δικτατόρων και στερόντας μας το δικαίωμα για μια πιο ξεκάθαρη υστεροφημία πλάι σε όλους τους ένδοξους δικτάτορες, οι οποίοι σε σχέση με'μάς έκαναν απλώς κάποια. Εμείς τα κάνουμε όλα. Δεν είναι καιρός για ανυπακοή και λοιπές αηδίες, ούτε για όνειρα κι ελπίδες. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα πρώτη και πρέπει να το κατανοήσουν όλοι αυτό διότι μόνο έτσι μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές μέλλον για το Σύστημα. Έτσι, σήμερα επιχειρούμε να καθιερώσουμε την ίδιαν ημέρα, ως αντίστοιχη αλλά νέα επαίτειο του μεγάλου ΝΑΙ. Σήμερα προσπαθούμε να αναλογιστούμε τις ιστορικές μας ευθύνες και να συνεχίσουμε στον δρόμο που εχουμε χαράξει, όλοι μαζί, χέρι-χέρι. Κι αν στην διαδρομή κάποιοι από εσάς δεν τα καταφέρουν πρέπει να γνωρίζουμε ότι μια ένδοξη διαδρομή έχει και τις παράπλευρες απώλειές της. Όπως έχουν πει πολύ σωστά και οι υπουργοί μας, όποιος δεν μπορεί να προσαρμοστεί πεθαίνει.

Χρόνια πολλά σε όλες και όλους.
Ζήτω το Ευρώ.
Ζήτω η Ευρωπαϊκή Ένωσις.
Ζήτω το ένδοξο 1984.
Ζωή σε λόγου μας.

Ακολουθεί έντονο χειροκρότημα από όλους τους παρευρισκόμενους.
Ο πρωθυπουργγός έντονα συγκκινημένος αποχωρεί διότι έχει να πάει τα καφεδάκια στον Σόιμπλε.

Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014

Πιάσε ένα σανσέξ στόρυ με ολίγη και πάντα με πλήρη σεβασμό προς το Πολίτευμα.

(κι εμένα ένα, ακούστηκε η φωνή από το βάθος)

Τα πράγματα είναι απλά και απορώ γιατί προσπαθούν κάποιοι να τα παρουσιάσουν διαφορετικά. Τον τελευταίο καιρό με πρόσχημα την εκλογή του ΠτΔ στην χώρα παίζεται ένα χοντρό πολιτικό παιχνίδι, πέραν φυσικά όλων των άλλων παιχνιδιών που παίζονται εδώ και χρόνια.

Ο Αντώνιος_ ο Σαμαράς ο Α' ο Πιτσαδώρος, γνωστός και ως στραβοχυμένος ένεκα του ιδιαιτέρως χαρακτηριστικού στυλ με το οποίο περπατάει και γέρνει μονόμπαντα, επί σειρά μηνών πίστευε ότι το παιχνίδι σώζεται. Και λογικό να το πίστευε, εδώ πίστευε και τις δημοσκοπήσεις, αλλά τέλος πάντων ο λόγος ήταν άλλος:  αφού ο πιο άχρηστος λαός που έχει αναπνεύσει ποτέ οξυγόνο στον πλανήτη εξακολουθεί να ανέχεται την ξενόφερτη χουντάρα  με τις ντόπιες ευλογίες εντελώς αδιαμαρτύρητα γιατί να πίστευε κι ο Αντώνης_ μας ότι πετάει ο γάιδαρος; Οπότε, ποιος να αντιμιλήσει και γιατί; Ο Γαρουφαήλ και οι λοιποί του Δικτύου 21(ης Απριλίου) ή μήπως το κύτος με το λίπος αντί εγκεφάλου; Μέχρι και ο Δον κυρ-Φώτης λογικά παρών θα έλεγε σε κάτι τέτοιο. 
Βέβαια στις διπλές εκλογές που είχαμε πριν λίγους μήνες (ευρωεκλογές και τοπικής αυτοδιοίκησης) έφαγε βέβαια την σακουλίτσα του που όπως θυμόμαστε είχε αναλύσει ως πλήρη αποδοχή της πολιτικής που ακολουθεί, αλλά και πάλι η νοοτροπία ενός αχρήστου ανθρώπου που δεν έχει δουλέψει ποτέ είναι πάντοτε η ίδια: εμείς τα κάνουμε όλα σωστά και το μήνυμα ήταν λάθος άρα πρέπει να το διορθώσουμε με κάποιον τρόπο.

Έλα όμως που ακόμη και η πιο άχρηστη (και ίσως επικίνδυνη) αξιωματική αντιπολίτευση όλων των εποχών (τουλάχιστον μέχρι σήμερα) νομοτελειακά θα αρχίσει να ανοίγει την ψαλίδα από ένα σημείο κι έπειτα και ο λόγος είναι απλός και όχι μόνο αυτό αλλά απεδείχθη περίτρανα με τους τελευταίους λεονταρισμούς περί δήθεν και τάχα μου και λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα περί εξόδου από το Μνημόνιο. Μόλις ο πιτσαδώρος που έχει εφεύρει την πίτσα με τα 4 τυριά με γεύση πίτσας με 5 τυριά (όπως λέει και ο φίλτατος polse) ανακοίνωσε ότι η χώρα ετοιμάζεται να βγει από το Μνημόνιο, τι συνέβη λοιπόν;

Απάντηση: το σώσε μαζί με το έλα να δεις, στον κύβο.

Εδώ, λοιπόν, αναγκαστικά αναφύονται μερικές αυτονόητες ερωτήσεις τε και απορίες. Φερειπείν, εδώ και 5 χρόνια που έχουμε μπει σε αυτό το σπιράλ θανάτου (κυριολεκτικά κι ουχί μεταφορικά) υποτίθεται ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο βελτιώνουμε την κατάσταση. Μάλιστα, κάθε τόσο έχουμε και μια καλή κουβέντα ν'ακούσουμε από τα ομώτιμα καθάρματα της διεθνούς τοκογλυφίας υπό την Μέρκελ και του μισανθρώπου ανθρωποειδούς. Τα πάτε καλά, ο ένας. Χαιρετίζουμε τις μεταρρυθμίσεις, ο άλλος. Η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει στον σωστό δρόμο, ο τρίτος κ.ο.κ. Φυσικά την ίδιαν στιγμή στην χώρα οι αριθμοί απλώς χειροτερεύουν και αναφέρομαι σε όλους τους αριθμούς: το χρέος, το ΑΕΠ, τις αυτοκτονίες, την ανεργία, το ύψος των μισθών, τους ανασφάλιστους, τους υποαπασχολούμενους, τους απλήρωτους, την μετανάστευση, τη δυνατότητα κατανάλωσης και γενικά όλους τους αριθμούς. Τίποτε στην χώρα δεν πάει καλά, αλλά το κατά Πιτσαδώρο σανσέξ στόρυ είναι αναγνωρισμένο απ'όλους. 

Συμφωνώ και επαυξάνω: όσο μας πηδάνε και μας αλλάζουν τα φώτα, όσο μας κλέβουν από τους πόρους μέχρι τις ζωές, το σανσέξ στόρυ πάει καλά. Μόνο που μόλις ειπώθηκε -διότι δεν ξέρω αν το καταλάβατε ότι απλώς ειπώθηκε και τίποτε περισσότερο- έγινε της εκδιδομένης η καγκελαρία κιγκαλερία. Το χρηματιστήριο έπαθε ένα μίνι κραχ, τα περιβόητα spread έφτασαν σε ύψη μεγαλύτερα από εκείνα που δήθεν-τάχα μου-λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα μας είχα αναγκάσει να μπούμε στο Μνημόνιο, πανταχόθεν άρχισαν να πέφτουν από ήπια καντήλια μέχρι κόσμια σκατά ότι κόφτε τις μαλακίες, ενώ άρχισαν πάλι να εξωτερικεύονται κάτι περίεργες φοβίες περί της νομισματάρας, του ευρώ, συν φυσικά του παγκοσμίου οικονομικού συστήματος που περιέργως μέσα από την πλήρη σταθερότητά του φέρεται έτοιμο (πάλι) προς κατάρρευση και όλα αυτά μέσα από έναν ορυμαγδό ανακοινώσεων. Μυστήρια πράγματα. Οι επιτυχίες του χθες είναι οι ανασφάλειες του σήμερα και ενδεχομένως η αποτυχία του αύριο. Κάτι δενπάει καλά...

Είπαμε, δηλαδή, μια μαλακιούλα για να περνάει η ώρα, σχεδόν σαν αυτές που λέγονται κάπου ανάμεσα στον καφέ και το τσιγάρο, άντε και λίγο μετά την πρώτη μπυρίτσα, και κόντεψε να διαλυθεί το ορατό (οικονομικό) Σύμπαν. Και διερωτώμαι, πέντε χρόνια σωτηρίας που στο διάολο εξαφανίστηκαν; Φτερνηστήκαμε στο πλαίσιο της σαμαρικής κουραδομαγκιάς ότι η χώρα τάχα μου κυβερνάται από μόνη της και μάλιστα εν πλήρη ευρωπαϊκή μεγαλοπρέπεια (αυτό κρατήστε το διότι θα ακολουθήσει -ελπίζω σύντομα- δεύτερο σενδόνι, σχετικό και απείρως σοβαρότερο) και ξαφνικά άρχισαν πάλι να φοβούνται για παγκόσμιο κραχ. Διάβαζα πριν λίγες μέρες από ξένα μέσα (μιας και προφανώς κάποιοι που μας ξέρουν καλά ήταν βέβαιοι ότι ο Πιτσαδώρος θα την έκανε την κίνηση ανωτερότητος) ότι το γερμανικό θαύμα, ούτως ειπείν deutsches wunder, είναι έτοιμο να καταρρεύσει και ότι στα επόμενα 5 χρόνια η Γερμανία θα βιώσει δραματικές στιγμές, το οποίο εκτός από Θεία Δίκη θα είναι και το μοναδικό λογικό συνεπακόλουθο όπως άλλωστε έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν. Άλλοι, Γερμανοί και μη, τα χώνουν προσπαθώντας να προλάβουν καταστάσεις αλλά δυστυχώς είναι ήδη αργά, συνολικά στην οικονομική πολιτική. Το δε χάσμα φιλοσοφίας ανάμεσα στην ευρωπαϊκή/γερμανική οικονομική πολιτική και την αμερικανική (που έχουμε ξεχάσει ότι είναι αυτή που κάνει το κουμάντο κιόλας) όχι μόνο είναι τεράστιο αλλά ανοίγει ολοένα και περισσότερο. Οι Αμερικάνοι κατάλαβαν ότι η συγκέντρωση του πλούτου σε συγκεκριμένες σφαίρες δεν προσφέρει τίποτε και τελικώς για να υπάρχει κατανάλωση το πείραμα να κυκλοφορεί λιγότερο χρήμα απέτυχε. Μόνο που τώρα πρέπει να πείσουν όλη την Υφήλιο ότι τα τελευταία 40 χρόνια έλεγαν μαλακίες, που είναι και το πιο δύσκολο. Η εξίσωση, λοιπόν, δεν βγαίνει και πλέον το βλέπουν όλοι, ή μάλλον όλοι όσοι έχουν τα μάτια ανοικτά, διότι εξακολουθούμε να ζούμε ανάμεσά τους. Ο λόγος που τις τελευταίες μέρες ο ένδοξος κι ευπερδής πρωθυπουργός μας ανέκρουσε πρύμνην και από τις μάγκικες εξόδους από το Μνημόνιο παρήγγειλε άλλα τρία με ολίγη για να έχει το κεφάλι του ήσυχο, είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν όχι επειδή έχουμε κάνει κάτι λάθος, αλλά ακριβώς επειδή έχουμε κάνει όλα αυτά που μας έχουν επιβάλει. Ο λόγος που οι αριθμοί πάνε κατά διαόλου, ο λόγος που μας έχουν ζητήσει συγγνώμη για εσφαλμένες εκτιμήσεις καμιά δεκαριά φορές το τελευταίο έτος, ο λόγος που τίποτε δεν γίνεται όπως είχε προβλεφθεί, ο λόγος που είμαστε σε απείρως δυσχερέστερη θέση από την αρχική, ο λόγος που ακόμη και σήμερα τόσο εντός ευρωζώνης όσο και παγκοσμίως φοβούνται για το μεγάλο κραχ, είναι ακριβώς ότι είμαστε στο Μνημόνιο. Το πρόβλημα είναι το Μνημόνιο, το πρόβλημα είναι η Ευρώπη, τα έχουμε ξαναπεί και ξανατεκμηριώσει και απλώς το βιώνουμε μέσα από το σύνολο της νεοελληνικής μας σχιζοφρένειας. 

Το πρόβλημα δεν είναι της Ελλάδας, το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα είχε απλώς την γεωργακικοπαπανδρεϊκή μεγαλειώδη έμπνευση να βγάλει πρώτη την τάπα. Το ίδιο ακριβώς θα συνέβαινε αν την τάπα την είχε βγάλει πρώτη η Πορτογαλία, με τη μόνη διαφορά ότι εμείς θα ήμασταν στη θέση της Πορτογαλίας και η Πορτογαλία στη δική μας. Το πρόβλημα το έχει το σύστημα, είναι τόσο απλό. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από αυτούς που μας έχουν βάλει στο πρόβλημα και που μας βυθίζουν μέσα του ολοένα και περισσότερο, να μας βγάλουν εντέλει έξω από αυτό. Αυτό θα ήταν το ιδανικό αλλά δυστυχώς ρεαλιστικά είναι αδύνατον να συμβεί και ο λόγος είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι αποδεδειγμένα άχρηστοι. Και φυσικά δεν είναι δυνατόν να σωθεί ένα σύστημα που δεν είναι φτιαγμένο για να μπορεί να σωθεί.

Όποιος νομίζει ότι η ιστορία σώνεται, είναι βαθύτατα νυχτωμένος, και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα. Ειδικότερα για την Ελλάδα βέβαια, είναι γνωστή η μοίρα των βαριδίων σε ένα αερόστατο: τα πετάνε όσοι είναι μέσα μπας και σωθούν. Βέβαια το αερόστατο δεν πρόκειται να σωθεί διότι έχει και τρύπα, γι'αυτό και χάνει ολοένα και περισσότερο ύψος: η μόνη διαφορά, κοινώς, είναι το ποιος θα πέσει πρώτος και ποιος τελευταίος, ακριβώς όπως και σε ένα πλοίο που βυθίζεται και που αυτοί που βρίσκονται στην πλώρη νομίζουν ότι θα σωθούν βλέποντας την πρύμνη να βυθίζεται. 
Η σύγχρονη οικονομική πολιτική αποδεδειγμένα πλέον βασίζεται σε μία απλή παραδοχή: ότι απαγορεύεται να συμβεί κάτι κακό, διότι το σύστημα είναι φτιαγμένο με τέτοιον τρόπο που δεν μπορεί να έχει (κατασκευαστικά) αντίμετρο. Είναι τόσο απλό, γι'αυτό και όλα γίνονται όπως έχουμε που γράφουμε εδώ και χρόνια, όχι μόνο εγώ αλλά και πολλοί άλλοι. Τα πράγματα είναι μετρημένα κουκιά, μόνο που το πιο ανησυχητικό δεν είναι άλλο παρά ο στρουθοκαμηλισμός των περισσοτέρων (υπενθύνων και μη), που παριστάνουν ότι δεν βλέπουν γύρω τους τα γεγονότα και ευελπιστούν πως μόλις το πρόβλημα λυθεί θα σταματήσουν και όλα τα παρατράγουδα.

Παρεμπιπτόντως, μιας και ανέφερα πιο πάνω την ανικανότερη αξιωματική αντιπολίτευση αν και τα έχω ξαναπεί, δεν πρέπει να λησμονούμε ή να παρερμηνεύουμε (επειδή δεν μας συμφέρει) και το ότι η όλη ιστορία έγινε μεταξύ άλλων και για να το δει ο Τσίπρας και οι συν αυτώ. Ναι, έχουμε πει ξανά και ξανά ότι ο Τσίπρας δεν θα μπορέσει να κάνει το παραμικρό και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να συνεχίσει την ίδιαν ιστορία και ιδίως τώρα που πλέον έχει ξεκινήσει και η αντίστροφη μέτρηση της βόμβας, για την οποίαν το ερώτημα δεν είναι το πότε θα σκάσει αλλά το εις τίνος τα χέρια θα σκάσει, διότι μετά τους μεγαλοφυείς χειρισμούς Πιτσαδώρου προκειμένου να σκάσει στα χέρια του Τσίπρα υπάρχει ένα σοβαρό ένδεχόμενο τελικώς να σκάσει στα δικά του. Αλλά τέλος πάντων ας μην προτρέχουμε. Η ουσία είναι ότι με έναν σμπάρο έπεσαν πολλά τρυγώνια. Δεν ξέρω αν θυμάστε που γράφαμε εδώ και καιρό ότι δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε αν σε προεκλογική φάση μας γίνει κανά στρατιωτικού τύπου καψόνι α λα Κύπρου, που τους έκλεισαν τα ΑΤΜ για κανά δίμηνο -όσο ήταν τέλος πάντων- και έτρεχαν οι άνθρωποι και δεν έφταναν. Κάτι αντίστοιχο ήταν και αυτό, για να τα δει κι ο Τσίπρας, για να τα δούμε και εμείς, για να καταλάβει και ο Αντώνης_ ότι πλέον έκαψε το χαρτί του και μόνο σε κανάν διορισμό στο Χάρβαρντ μπορεί να ελπίζει μπας και περισώσει το όνομά του από τον κάδο των πολιτικών περιττωμάτων στο οποίο το έχει εναποθέσει με περισσή σπουδή, όπως έκανε και ο συμφοιτητής του αλλά και πλήθος άλλων, μικροτέρων και εμγαλυτέρων καθ'όλα τα χρόνια ύπαρξης αυτού του χιλιοταλαιπωρημένου κράτους.

Θα κλείσω δανειζόμενος μια κουβέντα από τον αγαπημένο μου βλόγερε, polse, ότι το δράμα αυτού του έθνους είναι ότι μόλις πρωτοσυστάθηκε μετά το 21, είχε κόμμα ρούσσικο, είχε κόμμα γαλλικό, είχε κόμμα αγγλικό, αλλά δεν είχε κανένα ελληνικό. Δυστυχώς εξακολουθεί να μην έχει κανένα ελληνικό. Κι επίσης να προσθέσω ότι προτού ακόμη συσταθεί, είχε ήδη χρεωθεί με δάνεια που όπως ξέρουμε σχεδόν δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, μιας και κυρίως τα έφαγαν οι ίδιοι οι δανειστές, όπως άλλωστε γίνεται και σήμερα. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν και πάνω απ'όλα δείχνουν αν μη τι άλλο λαό του κώλου, κάτι που προφανώς και επιβεβαιώνεται στο πλήρες μεγαλείο του σε συνεχή και καθημερινή βάση σε κάθε τομέα της καθημερινότητάς μας. Δεν απαιτούμε να αλλάξει τίποτε, διότι φοβόμαστε μήπως πρέπει να συμμετάσχουμε κι εμείς στις αλλαγές αλλά περιμένουμε να αλλάξουν όλα. Με την ίδιαν λογική συνεχώς ψηφίζουμε τους πλέον ανίκανους και άχρηστους πολιτικούς που έχουν υπάρξει, διότι έχουμε αποδεχθεί ότι αυτούς έχουμε και ότι δεν αλλάζει αλλά αυτοί που δεν αλλάζουν είναι η ελπίδα μας για αλλαγή. Παρομοίως, έχουμε εναποθέσει τη σωτηρία μας μοναχά στους άλλους, μόνο που οι άλλοι κάνουν τη δουλειά τους σωστά αφού κοιτάνε τη δική τους πάρτη και όχι τη δική μας. Πιστεύουμε καθημερινά αυτούς που ξέρουμε ότι μας λένε τα μεγαλύτερα ψέματα και σπεύδουμε να κατηγορήσουμε τον δίπλα μας βασιζόμενοι σε αυτά τα ψέματα. Αρνούμαστε να κάνουμε την αυτοκριτική μας αλλά είμαστε εξπέρ στο να κάνουμε την αυτοκριτική των άλλων, την ώρα που όποιος κάνει τη δική μας αποτελεί casus belli. 
Κοινώς, είμαστε εθισμένοι στην ίδιαν την μετριότητα και την ανικανότητά μας, που ευχόμαστε να ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα προκειμένου να νοιώσουμε καλύτερα μιας και πρόσφατα ψόφησε και η δική μας κατσίκα. Κι αν ακόμα καλύτερα συμβεί στον δίπλα κάτι κακό αλλά σε'μένα όχι, θα είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος που υπάρχει διότι θα έχω ξαναθυμηθεί με απολύτως αναίμακτο τρόπο ότι συμβαίνουν και άσχημα πράγματα στην ζωή. Δεν πα να περνάνε τα πάντα με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, δεν πα να καταστρατηγείται το Σύνταγμα, δεν πα να χεστούν και οι Νόμοι με τον όποιον ρομαντισμό αποπνέουν; Σημασία έχει το ευρώ. Θα είναι τραγωδία αν πεθάνουμε με δραχμές, σημασία έχει να πεθάνουμε με ευρώ.
Για όλα έχουμε πάντα έτοιμη μια δικαιολογία συν μια κατηγορία διά παν ενδεχόμενον. Αυτό είναι ο νεοέλληνας, μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις. Άριστα έλεγε ο μέγιστος Ηλίας Μπαζίνας ότι η τουρκοκρατία ήταν η μεγαλύτερη ευλογία που συνέβη στον Έλληνα διότι του έδωσε μια δικαιολογία ότι του φταίνε τα πάντα και το πάτημα να μην κάνει ποτέ τίποτα.

Και μου λέτε μετά ότι μπορεί να σωθεί ετούτη η χώρα, ε;
Δυστυχώς ούτε πρόκειται αλλά ούτε και της αξίζει.
Με έχετε κουράσει, ω, άνθρωποι.
Χαίρετε.

Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014

Επειδή οι πραγματικοί οπαδοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα.

Συγχαρητήρια στον φίλτατο αεκτζή αρθρογράφο και τα ειλικρινή μου σέβη. Αντιγράφω από εδώ δίχως ν'αλλάξω ούτε ένα κόμμα.
Δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε, με κανέναν και για κανέναν λόγο.

Κάποια στιγμή όταν θα βρω λίγη ευκαιρία θα πούμε δυο τρία πράγματα και για την δολοφονία του φιλάθλου του Εθνικού στην Κρήτη.

16 Σεπτέμβρη Ολυμπιακός–Ατλέτικο Μαδρίτης στο τηλέφωνο ο φίλος… «Χάρη πάω σε καφετέρια να δω τον αγώνα…»
40 χρόνια φίλοι, φανατικός γαύρος αυτός φανατικός ΑΕΚτζης εγώ, ποτέ ανάμεσα μας δεν μας χώρισε τίποτα, πάντα ο ένας έτρεχε να βοηθήσει τον άλλον σε δύσκολες στιγμές. Ποτέ δεν χώνεψα αυτήν την ομάδα του λιμανιού γιατί πάντα ένοιωθα το άδικο να με πνίγει με τις διάφορες μεθοδεύσεις της για να είναι μόνιμα νικητής. Ο φίλος μου απαντούσε «είναι ο Ολυμπιακός και γι αυτο πρέπει πάντα να κερδίζει με οποιονδήποτε τρόπο χώνεψε το». Τα χρόνια περνούσαν σε όλη αυτήν την διαδρομή ούτε συγγενείς μεταξύ τους δεν είχαν τόσο δέσιμο και ήμασταν και οι δυο κομμένοι από το στενό οικογενειακό μας περιβάλλον. Κάποια στιγμή τον φίλο τον έχασα τον παλιογαυρο πέρσι το καλοκαίρι τον αναζήτησα σπίτι του τίποτα…

Κάποια ξαδέλφια του ούτε είχαν επαφή μαζί του μόνος του ο φίλος χωρίς οικογένεια δεν τον βρήκα πουθενά αυτά πέρσι τον Σεπτέμβρη. Ξάφνου κτυπά το τηλέφωνο μου είναι από το νοσοκομείο Παπαγεωργίου της Θεσσαλονίκης ο φίλος σας μου λένε είναι στην εντατική με έμφραγμα. Σε λίγες μέρες βγήκε ακολουθώντας και την αγωγή των γιατρών και ξανά πάλι οι χαρές και τα αστεία μεταξύ μας. Τέταρτη στο τηλέφωνο 17 Σεπτέμβρη ο φίλος θα δει την Μπαγερν Μονάχου με την Μάντσεστερ Σίτυ τον είπα καληνύχτα ήρθε και η Πέμπτη πιάσαμε Κυριακή ο φίλος πουθενά Δευτέρα τρέχω σπίτι του κτυπώ την πόρτα τίποτα. Φεύγω για την σστυνομία σε λίγο το περιπολικό με έναν κλειδαρά ανοίγουμε την πόρτα ο φίλος είχε φύγει για πάντα στους ουρανούς με τους αγγέλους εκεί να βρει την γαλήνη του γιατί είχε παιδική ψυχή.
Δεν το πίστευα ένοιωθα τώρα μόνος αμήχανος και φοβισμένος ήταν ο μόνος άνθρωπος που μεταξύ μας είχαμε τόσα βιώματα μαζί παντού σε γιορτές σε εκδρομές και ξένοι με τους συγγενείς. Τι έμεινε σε μένα τώρα να του προσφέρω λίγα λουλούδια και μια ευχή με πολλά δάκρυα. Καλό σου ταξίδι αδελφέ μου ΤΑΣΟ ΚΟΥΡΤΗ ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει εκεί στα κοιμητήρια Θέρμης Θεσσαλονίκης, ένας κύκλος μια ζωή 40 χρόνια μεταξύ μας από τα θρανία τελείωσε, και τι έμειναν τώρα κάτι σκέψεις. ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ φίλοι των ομάδων που αγαπούσαμε και αγαπώ ακόμη, όμως αυτή η αντιπαλότητα ποτέ δεν πρέπει να γίνεται έκφραση βίας μέσα στα γήπεδα παίζοντας ο κάθε φίλαθλος και οπαδός το παιχνίδι του επιχειρηματία Προέδρου που θέλει να έχει τον στρατό του για τα δικά του σχεδία που αγνοεί ο οπαδός της οποιαδήποτε ομάδας.

Ας λογικευτούμε και ας δούμε λίγο ποιο ήρεμα κάποια πράγματα το ποδόσφαιρο, είναι ο βασιλιάς των σπορ είναι λαοφιλές ποτέ όμως να μην γίνεται χρήση βίας από τους οργανωμένους αυτοί ας υποστηρίζουν με φανατισμό την ομάδα τους μέσα στο γήπεδο όχι με τις πράξεις και ενέργειες τους να υπάρχουν θύματα όπως πρόσφατα με τον άτυχο φίλαθλο του ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ. Mακαρι μέσα από αυτές τις λίγες γραμμές να καταλάβουν κάποιοι όπου και αν ανήκουν είτε δημοσιογράφοι που δηλητηριάζουν τις ψυχές των οπαδών από τις εφημερίδες για το μεροκάματο τους ότι πρέπει να υπάρχει σεβασμός μεταξύ των οπαδών των ομάδων. Αντίπαλοι είμαστε μέσα στον αγώνα χωρίς βιαιοτητες μετά των αγώνα είμαστε όλοι φίλοι κα συνάνθρωποι
ΑΝΤΙΟ ΠΑΛΙΟΓΑΥΡΕ ΦΙΛΕ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ ΤΑΣΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ
Χάρης Καρολίδης

Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2014

Μεταλλικές ιστορίες...

ή αλλιώς Δέκα μουσικές κυκλοφορίες που με σημάδεψαν...

Ξέρω, θυμίζει λίγο από τα παλαιά παιχνίδια που κοπροσκύλιαζαν στα βλόγια, αλλά εν προκειμένω πρόκειται για μια πρόσκληση ενός φίλου από το φεηστσιμβούκιον, να μνημονεύσω τις δέκα πιο σημαντικές κυκλφοροίες που με σημάδεψαν ανεξίτηλα.

Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιο για'μένα που ως βασικό χόμπυ και κύριο αποκούμπι έχω τη μουσική, είναι εξαιρετικά δύσκολο διότι μέσα από μερικές χιλιάδες δίσκους και cd, demos και singles πως μπορείς να διαλέξεις τα δέκα, που να μην είναι όμως τα τοπ αλλά αυτά που "απλώς" σε άλλαξαν; Και αυτό ανεξάρτητα από το αν είναι στα αγαπημένα σου ή όχι, άλλο μπλέξιμο αυτό! Είναι εξαιρετικά δύσκολη η επιλογή, αλλά θα το δοκιμάσω, κυρίως επειδή έχει ένα ενδιαφέρον για να δω τι αποτέλεσμα θα βγει και ελπίζω οι δίσκοι που θα αφήσω έξω να με... συγχωρέσουν.

1) Iron Maiden- Piece of Mind
Είναι ο πρώτος μου metal δίσκος, ή μάλλον πιο σωστά κασσέτα, διότι δεν είχα πικάπ τότε. Μέχρι τότε το metal το ήξερα από τρεις πηγές: πρώτον, από τις κουβέντες των άλλων (όσων άκουγαν), δεύτερον από το Αγόρι που ο Κουτουβός μας είχε πρήξει στις αφίσες ιδίως των Megadeth (ντάξει, οκ, και των Maiden έβαζε πολλές), και τρίτον, έστω και καθ'υπερβολή μιας και δεν ήταν metal αλλά δώρο της μητέρας μου στη γιορτή μου το 1988, ημερομηνία που εκλαμβάνω επίσημα ως πρώτη ημέρα μου στο metal. Παρεμπιπτόντως να πω ότι η μητέρα μου είναι αυτή που μου μετέδωσε και την όλη αγάπη για τη μουσική). Στην παρέα, λοιπόν, υπήρχαν 2-3 φιλαράκια που άκουγαν metal και εμένα ομολογουμένως οφείλω να ομολογήσω ότι κάτι με έτρωγε. Βεβαίως η μετέπειτα πορεία απέδειξε περίτρανα το γιατί. Η πρώταση ενός εκ των τότε κολλητών της παιδικής ηλικίας, του Γιάννη, ήταν το Piece of Mind. Πράγματι, με λίγο χαρτζιλίκι από 'δώ, λίγο από 'κει, λίγο τσοντάρισμα και από τη μητέρα μου, κάπου στο 1989 την Άνοιξη αν δεν με απατά η μνήμη μου, αγόρασα για τρία ολόκληρα χιλιάρικα την κασσέτα από ένα δισκάδικο στην Αφεντούλη, στον Πειραιά, κοντά στα λημέρια μου. Η κασσέτα αυτή (της οποίας το εξώφυλλο δυστυχώς έχασε κάποτε ένα φίλος, στο λύκειο) δεν αποτέλεσε μόνο την επίσημη είσοδό μου στον μαγευτικό κόσμο του metal, αλλά σηματοδότησε και την ανεξίτηλη σχέση μου με τους Maiden που είναι απλώς οι Άρχοντες του Σύμπαντος, ένα (παραπάνω από) συγκρότημα που με έχει σημαδέψει σε ολόκληρη τη ζωή μου. Για χαρές ή στεναχώριες, για μεγάλες προσμονές ή αγωνίες, στο σπίτι παίζει πάντα κάτι από Maiden και όλα αυτά σαφώς και οφείλονται στο Piece of Mind σε τεράστιο βαθμό.
hard rock, από το Lovedrive των Scorpions που ήταν η πρώτη μου κασσέτα και γενικώς σημείο αναφοράς (

2) Helloween- Walls of Jericho
Πιο πριν έγραψα ότι η μετέπειτα πορεία μου στο metal απέδειξε το γιατί το αγάπησα τόσο. Η απάντηση μάλλον βρίσκεται σε τούτον τον δίσκο: if you don't feel it you won't understand. Είναι απλά τα πράγματα. Το metal πολλοί το βλέπουν ελιτίστικα αλλά στην πραγματικότητα εκ φύσεώς της αυτή η μουσική μόνο ελιτίστικη δεν μπορεί να είναι. Είναι όμως πολύ ιδιαίτερη και απευθύνεται σε συγκεκριμένο κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να έχεις την... γεννετική προδιάθεση να "μολυνθείς" προκειμένου να ακούσεις και κυρίως να μείνεις στο metal. Ε, όταν έπεσε στα χέρια μου αυτός ο δίσκος που (στις εποχές της νεότητός μου, απουσία του ίντερνετ και λοιπών δυνατοτήτων) ήταν εξαιρετικά σπάνιος κιόλας, τολμώ να πω ότι έπαθα ένα τεράστιο σοκ. Ήταν σα να άκουγα τον εαυτό μου σε νότες και σα να τον διάβαζα σε στίχους. Από τον ύμνο εις την ελευθερίαν "Ride the Sky" και το αντριχιαστικά σχεδόν επικό "Metal Invaders" έως τον υπέρτατο εθνικό ύμνο "Heavy Metal (is the Law)" και το ασύλληπτα συναισθηματικό How Many Tears, ο δίσκος αυτός αποτέλεσε μια μικρή αποκάλυψη στα μάτια μου, κάνοντάς με να συνειδητοποιήσω με την πάροδο των ετών ότι το metal είμαι εγώ, δηλαδή είμαι απόλυτα ταυτισμένος μαζί του, είναι κάτι σαν την αναπνοή και τον χτύπο της καρδιάς. Δίχως metal τα πράγματα είναι δύσκολα και η ζωή άχρωμη και μονότονη... Φιλοσοφία με ηλεκτρικές κιθάρες.

3) Slayer- Show No Mercy
Ο κατά Βενιέρη, Ιερός Δίσκος. Και πόσο δίκιο είχε. Η στήλη του στο μέταλ χάμστερ υπό τον τίτλο Underground Metal παίζει να είναι ό,τι σημαντικότερο έχει υπάρξει ποτέ στον ελληνικό metal τύπο. Η αλήθεια είναι ότι ο πάλαι ποτέ (πρωτοπόρος) φανζινάς Ανδρέας Βενιέρης είναι μάλλον η σημαντικότερη προσωπικότητα στον ελληνικό μικρόκοσμο του metal, ο οποίος μας έμαθε τα κέρατά του τα τράγια. Βέβαια, δεν παραγνωρίζω ότι παραμένει και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, κυριολεκτικώς χαμένη στον μύθο, όπου κι εγώ ακόμη του τα έχω χώσει αμέτρητες φορές ίσως και άδικα πολλές φορές, αλλά η ουσία για την αξία του Βενιέρη δεν αλλάζει ό,τι κι αν λέμε: ο άνθρωπος ήταν τεράστιος. Μέχρι να πέσει στα χέρια μου αυτός ο δίσκος, λοιπόν, είχα διαβάσει αμέτρητες φορές για το πόσο δισκάρα είναι οπότε δεν ήθελε και πολύ να τον προσμένω πως και πως. Όπως καταλαβαίνετε, η απορία μου ήταν συνεχώς αυξανόμενη. Όταν επιτέλους έλαβα την κόπια μου κάπου στο 1990, απλώς δεν είχα άλλες απορίες. Τα πάντα ήταν διαφορετικά. Ανήκα πλέον στο thrash, είχα ταχθεί. Μην με ρωτάτε να σας το εξηγήσω αυτό. Απλώς δεν περιγράφεται. Μεγαλωμένος (έστω και κατά τι μετά) με την πρασούλειο κόντρα των manowarάδων με τους thrashάδες που κατέστρεψε (σχεδόν κυριολεκτικά) την metal κοινότητα της χώρας για ένα τερτίπι ενός περίεργου που παρίστανε τον ιδεολόγο, εγώ είχα πάρει τη θέση μου στο στρατόπεδο των όξω από 'δώ. Και μην λέω μαλακίες, δεν μπορώ να πω ότι το μετάνιωσα κιόλας. Τουλάχιστον εμείς γούνινα βρακάκια δεν φοράγαμε...

4) Celtic Frost- To Mega Therion
Οι εποχές είναι περίεργες, η πληροφόρηση ελάχιστη και απολύτως ελεγχόμενη κι από νέο υλικό, μόνο αν είσαι κωλόφαρδος, εκτός αν το επιδιώκεις διά αλληλογραφίας που είναι πολυέξοδη και δρα εις βάρος του tape trading από πλευράς χρημάτων. Εγώ τότε η αλήθεια είναι ότι είχα σταθεί κωλόφαρδος ως ένα σημείο. Κάποια στιγμή μέσα στην όλη τύχη μου, λοιπόν, έπεσε στα χέρια μου κάπου στην άνοιξη του 1991 και η κόπια ενός μυθικού άλμπουμ υπό τον τίτλο To Mega Therion. Κατά διαβολική σύμπτωση, κανάν χρόνο αργότερα έπεσαν στα χέρια μου και οι στίχοι (ακόμη πιο σπάνια περίπτωση αυτή) με αποτέλεσμα το... πάρτι να ολοκληρωθεί. Αναμφίβολα από τους πολυαγαπημένους μου δίσκους, εντελώς σκοτεινός σε αμέτρητα σημεία του, απέπνεε ένα αδιαμφισβήτητο μεγαλείο σε κάθε δευτερόλεπτο, δίχως να σε κουράζει ούτε στιγμή με την επιβλητικότητά του. Αυτό που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωσε δε, ήταν ο εντελώς σκοτεινός τρόπος με τον οποίον πέρναγαν ακόμη και οι επικές αναφορές τόσο σε μουσικό, αλλά και ιδίως σε στιχουργικό επίπεδο. Ο δίσκος αυτός αν και όχι άμεσα διότι ήταν δύσπεπτος, με έκανε να συνειδητοποιήσω έστω και με την πάροδο των ετών πολλά πράγματα, όπως ότι το metal τελικώς δεν είναι και τόσο πολύ σκέτο metal αλλά μπορεί να πηγαίνει και με πολλά άλλα, καθώς επίσης και ότι η προ ολίγων ετών στροφή μου προς το speedthrash τελικώς δεν είχε και ιδιαίτερο νόημα. Το μόνο που είχε νόημα ήταν το metal, σκέτο. Οι ταμπέλες ήταν αδιάφορες και όλα έπρεπε να μπαίνουν στο μικροσκόπιο ως προς τον λόγο ύπαρξής τους πλέον... Και όλα αυτά σε μία εποχή που το μέταλ χάμστερ έδινε σαφείς "οδηγίες" για το πως πρέπει να συμπεριφέρεται ο κόσμος, έτσι; Ο σπόρος είχε φυτευτεί...

5) Running Wild- Pile of Skulls
Ο δίσκος αυτός είχε πολλαπλά οφέλη. Κατ' αρχήν κυκλοφόρησε το 1992. Κρατήστε το αυτό διότι έχει τεράστια σημασία. Έτυχε να διαβάζω μέταλ χάμστερ από το πρώτο του τεύχος (απ'όταν μετονομάστηκε δηλαδή), το οποίο αν δεν με απατά η μνήμη μου ήταν το καλοκαίρι του 88 με εξώφυλλο τον Eddie από το Can I Play with Madness?. Στο αντίστοιχο τεύχος (4-93) που είχε την απόλυτη ατυχία να φιλοξενήσει την κριτική του υπέρτατου θεού Πάνου Ματθαιογιάννη για το Pile of Skulls, λοιπόν, το θάψιμο που είχε πέσει ήταν άνευ προηγουμένου. Για την ακρίβεια είχα σοκαριστεί τόσο πολύ, που σχεδόν είχα σταματήσει ν'ασχολούμαι με τους Running Wild, οι οποίοι κατά τα λοιπά ήταν από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Η δισκοκριτική ήταν τόσο πειστική, που τελικώς είχα διαγράψει τα πάντα από τη μνήμη μου όσον αφορά την μετά-Blaze of Stone εποχή, απλώς επειδή αρνιώμουν να δεχθώ ότι η γκρουπάρα αυτή είχε ξεπέσει έτσι (που να ήξερα ο έρμος τι εστί Ματαθιογιάνης...). Φυσικά και μόνο απ'αυτό που γράφω καθίσταται σαφές ότι τον δίσκο δεν τον είχα ακούσει ποτέ μου. Μια μέρα, όμως, που έτυχε να κοπροσκυλιάζω στο Metropolis του Πειραιά περιμένωντας να έρθει ένα φιλαράκι για καφέ, έτσι όπως κοίταζα ένα-ένα τα cds στον αλφαβητικό πάκο, νάσου πέφτω πάνω στο Pile of Skulls. Πάγωσα. Ήμουν αντιμέτωπος με το μεγάλο παλτό, το κράταγα στα χέρια μου. Τι έπρεπε να κάνω; Ήμουν σε δίλημμα. να το έσπαγα για να μην το αγόραζε κανείς άλλος; Θα είχαν και στοκ, αναμφίβολλα. Να το άφηνα στη θέση του; Ε, και; Τι θα είχα καταφέρει; Μήπως να το έβαζα στα pop ή τα σκυλλάδικα; Όλο και κάποιος θα το έπαιρνε χαμπάρι και θα το ξανάβαζε στη θέση του. Εκείνη την στιγμή μίλησε το δαιμόνιο μέσα μου, το οποίο ήταν το ίδιο που μερικά χρόνια πριν με είχε σπρώξει μέσα σε έναν χώρο που είχα μάθει από το σχολείο πως πρόκειται για χώρο ανόσιο, με πλήθος από μπούρδες και που τελικά απεδείχθη ότι είχε δίκιο που με έσπρωξε να μπω αυθόρμητα μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο διότι έκτοτε δεν ξαναβγήκα έξω. Η φωνή αυτή λοιπόν μου είπε με ηρεμία και απόλυτη λογική το εξής: "μα είναι Running Wild βρε μαχλέμπουρα, πόσο χάλια μπορεί να είναι πια; Σταδιάλα πάρτο να τελειώνουμε να σου φύγει και η απορία, λες και δεν έχεις αγοράσει και χειρότερες φόλες". Αυτό ήταν, με είχε πείσει, το αγόρασα. Όταν πήγα σπίτι και το άκουσα, όχι μόνο που έφυγε το καφάσι και μου έπεσε το σαγόνι κάτω, αλλά παραλίγο να το κάψω κυριολεκτικώς έτσι όπως έπαιζε τη μία φορά μετά την άλλη. Τελικώς συνειδητοποίησα ότι δεν υπήρχε κανένα δίλημμα: έκοψα μαχαίρι το μέταλ χάμστερ και κυριολεκτικώς ξεβρώμισε το σπίτι. Εξαιτίας ενός γελοίου έκανα 7 ολόκληρα χρόνια να πάρω στα χέρια μου αυτήν την δισκάρα. Χαλάλι, τουλάχιστον γλίτωσα από τους άσχετους, έστω κι αν μου πήρε (ακριβώς) 12 χρόνια που δεν είχα χάσει ούτε ένα τεύχος.
UPDATE: Επίσης ξέχασα να μνημονεύσω το ιστορικότατον, ότι η ιστορία αυτή με την δισκοκριτική του Ματθαιογιάννη αποτέλεσε την έμπνευση για τη δημιουργία του παμμυθικού και τιτανοτεράστιου Skorthum Biskotum 'zine που ως μοναδικό σκοπό είχε την προώθηση (πάντοτε αντικειμενικά) της μεγαλύτερης μπάντας όλων των εποχών, των Skatanic Religion. Νομίζω ότι πλέον ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να σας τα αποκαλύψω αυτά, και όταν έρθει η ώρα να πούμε 2-3 πράγματα επί τούτου. Σημειωτέον βέβαια ότι οι παμμεγιστοι SR είναι κατά μερικά χρόνια προγενέστεροι, αλλά αυτά δεν είναι της παρούσης. Τέλος UPDATE.

6) Brocas Helm- Black Death
Ένας ακόμη δίσκος που μάθαμε από τον Βενιέρη και τη στήλη του, ένα ακόμη δυσεύρετο διαμάντι που έπρεπε να απλώσουμε τα χέρια ωσάν χταπόδι με την ελπίδα ότι κάποια κόπια (αντεγραμμένη πάντα) θα κόλλαγε σε κάποια βεντούζα. Διότι και μόνο που διάβαζες τις κριτικές του Βενιέρη, πριζωνόσουν, αυτή είναι η αλήθεια. Κάποια στιγμή, έπεσε στα χέρια μου η πολυπόθητη κόπια. Όταν άκουσα τον δίσκο αυτό το σοκ που ακολουθησε ήταν απερίγραπτο. Μέσα από την εμφανώς κάκιστη ποιότητα ένεκα των πολλών αντιγραφών από κασσέτα σε κασσέτα, υπήρχε ένα μεγαλειώδες διαμάντι που συνδύαζε απίστευτα στοιχεία στη μουσική του. Αν οι Celtic Frost με είχαν κάνει να συνειδητοποιήσω ότι τελικώς αυτό που μετράει είναι το metal δίχως ταμπέλες, οι Brocas Helm και το Black Death με είχαν κάνει να καταλάβω οριστικά και αμετάκλητα ότι στο μέταλ χωράνε τα πάντα, ακόμη και το μεσαιωνικό feeling συνοδευόμενο από ένα απερίγραπτο ξύλο. Σημασία έχει να ξέρεις τι κάνεις και πως να το κάνεις. Ή μάλλον νόμιζα ότι είχα καταλάβει, αλλά μην προτρέχουμε... Για την ιστορία να πω ότι ο ήχος δεν ήταν χάλια από τις πολλές αντιγραφές αλλά από την αισχρή παραγωγή. Παρόλο που ήμουν διαχρονικά χωμένος στον βούρκο της ελληνικής σκηνής ακούγοντας ακόμη και τα αθλιότερα των demo (από πλευράς ήχου), ο δίσκος αυτός ήταν που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η παραγωγή είναι κάτι καλό, θεμιτό, που μπορεί να αλλάξει όλη την εικόνα αλλά είναι και κάτι δευτερεύον. Κάτι μπορεί να γαμεί και δίχως σοβαρή παραγωγή.

7) Riot- Privilege of Power
Από τον δίσκο αυτό, επίσης εξαιρετικά σπάνιο, είχα ακούσει μόνο το Storming the Gates of Hell από την εκπομπή Metal City του τότε (παλαιού) φίλου Ηλία. Γενικά η μόνη επαφή μου είχα με αυτούς ήταν (κλασικά) το Thundersteel από τις εποχές του γυμνασίου. Είχα πάντως μία εντύπωση ότι πρόκειται για ανηλεές ξύλο, speed και άγιος ο θεός που λέγαμε άρα νομοτελειακά ήταν καλό, όπως και το Thundersteel άλλωστε. Κάποια στιγμή, σε ένα υπαίθριο παζάρι στη Γερμανία που ήμουν για δουλειές κάπου ανάμεσα στο 1999 και το 2000, μέσα σε πάμγκους με μεταχειρισμένα σαμπουάν και ανοικτά χαρτιά κουζίνας ή σπασμένα μεταχειρισμένα έπιπλα, τσουπ, νάσου ένας πάγκος με δίσκους και cd. Άλλο που δεν ήθελα εγώ να σκοτώσω τη βαρεμάρα μου και άρχισα να ψάχνω. Μ'αυτά και μ'αυτά εκείνη την ημέρα παίζει να είχα αγοράσει καμιά 20ριά cd και καμιά 10ριά δίσκους (ο τύπος έτριβε τα χέρια του λέμε). Εννοείται ότι ο πρώτος που άκουσα μόλις μπήκα στο σπίτι ήταν το Privilege of Power και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ήξερα από που μου έρχονταν οι μπουνιές και οι κλωτσιές. Ναι μεν μόλις 3-4 μήνες πριν είχα κόψει μαχαίρι το "κωλοπεριοδικό" και ήδη ένοιωθα άλλος άνθρωπος (περίπου σα να έχεις όψει το τσιγάρο, ένα πράγμα) αλλά η αλήθεια είναι ότι όπως και στην περίπτωση του τσιγάρου, οι επιπτώσεις μένουν για αρκετό καιρό μέσα σου. Μία από αυτές τις επιπτώσεις ήταν και ότι το metal σαφώς και δεν είχε καμία σχέση με τα λοιπά μιαρά είδη μουσικής, τα σαφώς υποδεέστερα, που πιθανώς να απευθύνονται σε γελοίους και ενίοτε υπανθρώπους και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Προφανώς και ένα απ'αυτά τα είδη ήταν και η τζαζ, ενα είδος που οι μουσικοί εμφανώς παίζουν ό,τι τους κατέβει, έτσι σκέτα. Ο δίσκος αυτός με έκανε απλώς να χάσω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου και να συνειδητοποιήσω πως τα πάντα έχρηζαν επανεκτιμήσεως. Ο κακοήθης όγκος του μέταλ χάμστερ είχε επεκτεθεί περισσότερο απ'όσο νόμιζα και έπρεπε να βρεθεί και να αφαιρεθεί πλήρως. Οι μίξεις επιρροών καθώς και ειδών όταν αυτός που τις επιχειρεί ξέρει πως να το κάνει, όχι μόνο δεν είναι κακές αλλά τουναντίον μπορουν να προσφέρουν μεγαλειώδη αποτελέσματα. Με τον δίσκο αυτόν, διεύρυνα κατά πολύ τους ορίζοντές μου έχοντας αφαιρέσει πλήρως τις παρωπίδες. Από τότε το μόνο κριτήριο που υπήρχε ήταν απλώς το να μου άρεσε κάτι.

8) King Diamond- Them
Μέχρι το μυστήριο καλοκαίρι του 1991 το μόνο που είχα ακούσει από King Diamond ήταν το Eye of the Witch από την εκπομπή του Ριχάρδου στον Ηχώ FM. Τίποτε άλλο. Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε αρκετά έστω και με ένα τραγούδι. Εκείνο το καλοκαίρι, λοιπόν, έπεσαν στα χέρια μου μετά από μεγάλη αναμονή οι τρεις πολυπόθητες 90ρες maxell, που περιείχαν όλη την δισκογραφία του King Diamond. Πιο συγκεκριμένα η πρώτη είχε το Fatal Portrait και το The Eye, η δεύτερη το Conspiracy και το Dark Sides και η τρίτη το Them και το Abigail. Αυτή ήταν και η σειρά με την οποίαν τις άκουσα. Δεν πρόκειται να ξεχάσω εκείνο το απόγευμα με τίποτα. Οι γονείς μου δούλευαν, η αδελφή μου είχα πάει σε ένα γειτονικό σπίτι να παίξει με το κοριτσάκι της οικογενείας εκεί, κι εγώ είχα όλο το σπίτι δικό μου να κάνω ό,τι θέλω. Αρχοντιά! Ξεκίνησε η πρώτη κασσέτα. βαρύ πράμα, αλλά καλό. Η δεύτερη ήταν ακόμη καλύτερη, αν και με το Cremation είχα πάθει ένα σοκ. Κι όσον αφορά το Dark Sides, οκ, αυτό πέρασε γρήγορα. Η τρίτη όμως ήταν το κάτι άλλο. Το Abigail που ήταν στην πρώτη πλευρά με έστειλε εντελώς αδιάβαστο, απίστευτη δισκάρα. Εντωμεταξύ ήδη είχε βραδιάσει, ήταν περασμένες 9. Να βάλω και το Them, ή να το αφήσω για αύριο;, αναρωτιώμουν. Άστο καλύτερα, έλεγε η φωνή μέσα μου, εξάλλου θα έρθουν και οι δικοί σου όπου να'ναι. Τελικώς αποφάσισα να το βάλω.
Μεγάλο λάθος....
Κατά τις 12 το βράδυ και παρόλο που είχαν μεσολαβήσει λίγες ώρες δίχως μουσική, αναγκάστηκα να σηκωθώ από το κρεβάτι και να βάλω λίγο Maiden στο walkman για να ηρεμήσω. Εννοείται ότι για ώρες δεν έκλεισα μάτι. Από παντού άκουγα ψιτ και ψιτ: κάτω από το κρεβάτι, έξω από το παράθυρο, μέσα από την κουζίνα. Θα σας πω και κάτι που, ντάξει, για γέλια είναι αλλά τότε παραλίγο να πάθαινα συγκοπή. Βαθειά στη νύχτα, μπορεί να'ταν και 5 η ώρα, κι ενώ είχα καταφέρει να αποκοιμηθώ, ξαφνικά αισθάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά στο δωμάτιο. Για την ακρίβεια ήμουν σίγουρος ότι κάποιος ήταν μέσα. Θυμάμαι να προσπαθώ να χλευάσω τον εαυτό μου μέσα στον περίπου ύπνο μου ότι όλα αυτά είναι ιδέα μου και ότι είχα επηρεαστεί από τις ιστορίες των δίσκων του King Diamond. Τελικώς επειδή η ανησυχία μου μεγάλωνε άνοιξα τα μάτια και... τρόμος. Στο παράθυρο υπήρχε μια τεράστια σκιά που κάλυπτε πάνω από το μισό. Προσπάθησα να συγκρατήσω τον εαυτό μου και συγκεντρώθηκα: δεν ήταν ιδέα μου. Ξαφνικά η σκιά έγινε σχεδόν τριπλάσια και έμοιαζε να θέλει να κινηθεί προς το μέρος μου. Αμέσως, είδα ένα κεφάλι να γυρνάει και δύο πολύ άγρια ολοστρύγγυλα κιτρινωπά μάτια να με κοιτάζουν έντονα. Πήρα με αργές κινήσεις μια σαγιονάρα από το πάτωμα και με δύναμη την πέταξα προς το παράθυρο. Ο τεράστιος μπούφος που είχε πάει και είχε σταθεί στο παράθυρο έφυγε...
Δυστυχώς την επόμενη μέρα δεν πήγα να παίξω λόττο, το ομολογώ, διότι η όλη συγκυρία ήταν ανεπανάληπτη!
Και μου λες μετά ότι ο King Diamond είναι "ντάξει μωρέεεε"... Πως να μην ακούς μετά φανατικά;

9) Manilla Road- Open the Gates
Manilla Road... ένα συγκρότημα που γενικά είχα πάρει πολύ στραβά λόγω της περίεργης χροιάς στη φωνή του Mark Shelton. Η αλήθεια είναι ότι μόνο το Deluge είχα μέχρι τότε, το οποίο είναι ένας γενικά βαρύς δίσκος από πολλές απόψεις. Όπως και να'χει, είχα επιλέξει να μην ασχοληθώ ιδιαίτερα. Κάποια στιγμή,ο Mad Putcher που οφείλω να ομολογήσω ότι όλα τα χρόνια της γνωριμίας μας που έτρωγε τα σωθηκα ν'ακούσω και ν'ακούσω Manilla Road, μου έγραψε μια κασσέτα με το Open the Gates στην πρώτη πλευρά και το Crystal Logic στη δεύτερη. Θα ντραπώ που θα ομολογήσω ότι αυτήν την κασσέτα παίζει να την άκουσα με κανάν χρόνο καθυστέρηση -κάπου στο 95, ίσως και 96- και αυτό το έκανα πιο πολύ για χαβαλέ, επειδή του την έλεγα για πλάκα τι συγκροτήματα είναι αυτά που ακούει κι έτσι. Στην πραγματικότητα ήθελα απλώς να διασκευάσω κάτι από δαύτους για να τον δουλεύω. Βεβαίως, το master plan δεν λειτούργησε ακριβώς έτσι. Ευτυχώς ο αρκετά προνοητικός σε τέτοιες περιπτώσεις Mad Putcher είχε μεριμνήσει να μου δώσει και τους στίχους. Το Metalstrom που είναι και το πρώτο κομμάτι του δίσκου, μάλλον μου ξερίζωσε τα παπάρια εντελώς και δεν είναι τυχαίο που είναι το διαχρονικώς αγαπημένο μου τραγούδι από Manilla. Η χροιά της φωνής του Mark είχε πάψει να με απασχολεί και ήδη ταξίδευα πάνω στις νότες, ωσάν να ήμουν σε κάποιο ακυκλοφόρητο παραμύθι της Αλίκης σε κάποια νέα χώρα ακόμα μεγαλύτερων θαυμάτων. Μετά το πρώτο άκουσμα, έσπευσα να βρω τους στίχους. Μα που διάολο τους είχα; Αααα! Εδώ είναι. Μα γιατί τους είχα καταχωνιάσει εδώ κάτω; (έλα μου ντε)... Πάμε, δεύτερη φορά... Ψυχρολουσία... Σοκ... Εμφράγματα... Μα τι έχει γράψει το παλικάρι ρε; Μυθολογία, φιλοσοφία, διαχρονική μάχη του καλού με το κακό με κάθε τρόπο ώστε να επικρατήσει το καλό. Ένας σύγχρονος ιππότης που αντί για σπαθί είχε κάτι πιο δυνατό: μία κιθάρα και πολλή φαντασία. Με τον δίσκο αυτόν, έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Μεταξύ άλλων, άρχισα να βλέπω τους στίχους με άλλο μάτι, να τους σπουδάζω περισσότερο. Αυτό και μόνο με μύησε σε βαθύτερα επίπεδα του metal. Δεν μπορώ να πω ότι οι στίχοι μου ήταν αδιάφοροι, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με έκαιγε κιόλας να τους τραγουδάω. Από τότε το θεωρούσα απλώς αδιανόητο να μην διαβάσω και συχνά αποστηθήσω τους στίχους των τραγουδιών που μου άρεσαν πολύ και αυτό ήταν κάτι που με βοήθησε πάρα πολύ στα χρόνια που ακολούθησαν. Κι όσον αφορά τη μουσική, οκ, δεν είναι πολλά τα τραγούδια που να έχω δακρύσει από την συγκίνηση όπως το Fires of Mars. Δεν υπάρχουν λόγια. Ναι, και οι μεταλλάδες κλαίνε ενίοτε.

10) Cirith Ungol- King of the Dead
Άφησα επίτηδες για το τέλος αυτόν τον δίσκο, καθώς ολοκληρώνω με πόνο ψυχής αυτήν την δεκάδα απ'όπου άφησα απ'έξω ό,τι μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους (ενδεικτικά παραδείγματα Death, Bathory, το Bonded by Blood και το Seven Churches, το υπέρτατο Operation Mindcrime και το demo καθώς και ο δίσκος των Sarissa, το Winter Kill των Slauter Xstroyes, τα Somewhere in Time/7th Son αλλά ακόμη και το Epicus, Doomicus, Metallicus και φυσικά οι Warlord και οι Omen ή οι Savatage και τόσα άλλα. Τι να πρωτοχωρέσεις στα 10 πιο επιδραστικά άλμπουμ;;; Για το metal μιλάμε ρε! Αααααααααχχχχχχ.....).
Ο λόγος που τον άφησα για το τέλος είναι ότι για κάποιον περίεργο λόγο που ποτέ μου δεν κατάλαβα αλλά ούτε και με ενδιέφερε να διερευνήσω, αυτός ο δίσκος μου έχει γίνει σχεδόν τατουάζ. Στο βλόγι τον έχω χαλάκι. Το ίδιο και στο προφίλ μου στο φεηστσιμβούκιον. Επιφάνεια εργασίας είναι και στον υπολογιστή, ομοίως και στο κινητό (αν και καμιά φορά κάνω καμιά εναλλαγή με τους Blaspheme). Επίσης, είναι και αυτή η σχέση που έχω με αυτόν τον δίσκο αλλά και το συγκρότημα γενικότερα. Ίσως να είναι το χαρακτηριστικόν της φωνής, ίσως το επικόν των εξωφύλλων, ίσως το ασύλληπτον των συνθέσεων, τέλος πάντων δεν έχει καμία σημασία. Θα μπορούσα να γράφω για το One Foot in Hell που μου αρέσει κατά πολύ περισσότερο, αλλά όχι, είναι το King of the Dead που πάντοτε με ιντριγκάριζε, που πάντοτε θεωρούσα πιο βαθύ και πιο μυστηριώδες. Ίσως να είναι εκείνο το.. κοροϊδευτικό δάκτυλο που μας σημαδεύει όλους, δεν ξέρω.... Όπως και να'χει, χωρίς αυτόν εδώ δεν πάω πουθενά...

Αυτά είναι λοιπόν. Ειλικρινά δεν ξέρω αν αύρι οθα έγραφα κάτι άλλο, αλλά σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι έκανα καλή δουλειά. Προσπάθησα να κρατήσω το επίπεδο του αρχικού αιτήματος και να περιοριστώ σε σημαντικούς δίσκους που όντως με άφησαν κάτι σοβαρό.

Για το τέλος, ένα πράγμα θα πω μόνο: όποιος δεν ακούει μουσική είναι πραγματικά δυστυχισμένος. Αυτό συμπεριλαμβάνει κι εκείνους που ακούνε σκουπίδια αλλά νομίζουν πως πρόκειται για μουσική (όπως τα σκυλάδικα για παράδειγμα). Η μουσική, να ξέρετε, ότι αποτελεί την εξωτερική εμφάνιση του εσωτερικού μας κόσμου. Για την αφεντιά μου ξέρω πολύ καλά την οργή που κρύβω μέσα μου από μικρό παιδί, μάλλον θα το'χετε διαπιστώσει και από τις αναρτήσεις άλλωστε. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο metal κόλλησα ωσάν ο μαγνήτης στο μέταλλο, ούτε φυσικά ότι με τράβηξε το thrash από μικρή ηλικία. Τα πάντα έχουν την εξήγησή τους και η μουσική είναι ο μεγαλύτερος γιατρός, από πολλές απόψεις. Δεν ξέρω τι μουσική ακούει ο καθένας, αλλά είναι ενδιαφέρουσα διαδικασία αυτή που μόλις έγραψα. Κάντε την και θα δείτε ότι βγάζει ωραία συμπεράσματα!

Για το τέλος να μνημονεύσω κάτι: το Mindcrime υπήρχε λόγος που δεν μπήκε. Το πως και γιατί, άλλη φορά.Το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε είναι ότι το Mindcrime παραείναι μεγάλο κεφάλαιο ακόμη και για ένα τέτοιο κείμενο.