Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Πάνε κι αυτές οι εκλογές...

Και τι θα κάνουμε τώρα δίχως εκλογές και διλήμματα; Πως θα περνάει η βαρετή καθημερινότητά μας; Μόνο με τα άνοστα κι αναμενώμενα νέα μέτρα; Ανία...

Το θέμα είναι ότι όπως και σε όλες τις περασμένες περιπτώσεις, ούτε τώρα είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος ότι τα πραγματικά μηνύματα των εκλογών θα αναλυθούν/εκληφθούν δεόντως από τους αρμοδίους.
Και ποια ήταν αυτά τα μηνύματα;
Μα αυτό είναι που θα αναλύσουμε εδώ πέρα...

Κατ' αρχήν αν και έγινε πολύς λόγος περί αποχής, ο μόνος που διαπίστωσα ότι πέταξε μια σωστή κουβέντα κι αυτή μάλλον στο περιθώριο, ήταν (εδώ είναι η έκπληξη) ο Σαμαράς. Καλώς ή κακώς ήταν ο μόνος που δήλωσε ευθέως ότι η μεγάλη αποχή ήταν αποδοκιμασία προς όλους. Και έτσι ακριβώς ήταν.
Λέγαμε σε πρόσφατο κείμενο ότι πρακτικά το μόνο κόμμα που κέρδισε ήταν το ΚΚΕ, κι αυτό γιατί σε σχέση με τις προηγούμενες εκογές πήρε περισσότερους ψήφους. Αντικειμενικά όμως, ούτε καν αυτό δεν κέρδισε και ο λόγος είναι απλός: όταν απέχουν μερικά εκατομμύρια ψηφοφόρων (δεν αναφέρομαι στην... καθιερωμένη αποχή, δηλαδή ανθρώπων που απλά δεν έχουν διαγραφεί από τους εκλογικούς καταλόγους ή βρίσκονται εκτός χώρας) και εσύ καταφέρνεις να πάρεις μερικές χιλιάδες μόνο, πάει να πει ότι απέτυχες οικτρά. Βέβαια από μιαν άλλη άποψη ίσως ακόμη πιο κερδισμένη να ήταν η Δημοκρατική Αριστερά των ανανεωτικών, καθ'όσον έχοντας εξωτερικεύσει ελάχιστες πολιτικές θέσεις πήραν αξιοπρεπέστατα ποσοστά εκ του μη όντος. Αλλά ως νέο κόμμα πρέπει να το δούμε λίγο διαφορετικά και σε βάθος χρόνου.
Η ουσία με την όντως μεγάλη αποχή είναι ότι υπήρξε μια ευρεία αποδοκιμασία προς το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Το πρόβλημα είναι ότι η αποδοκιμασία αυτή δεν έγινε αποκλειστικά με συνείδηση, αλλά έγινε και από σπόντα κλπ, οπότε τα συμπεράσματα της αποχής παραμένουν συγκεχυμένα.

Αξιόλογα συμπεράσματα όμως υπήρχαν και από τη συμμετοχή: δεν ξέρω αν παρατηρήσατε ότι στον δεύτερο γύρο έγιναν πολύ μεγάλα ντέρμπυ που κρίθηκαν στο... φώτο φίνις. Ως επίσης υπήρξε μια έντονη υποστήριξη ανεξαρτήτων υποψηφίων (και δεν αναφέρομαι σε αυτούς που είναι κομματικά στελέχη αλλά κατέβαιναν ως δήθεν ανεξάρτητοι). Είδαμε δηλαδή ακόμη και πρωτοπόρους του α' γύρου να καταποντίζονται μόνο και μόνο επειδή ήταν κομματικά στελέχη. Αυτό ήταν πολύ μεγαλύτερη αντίδραση από την αποχή, η οποία θα είχε νόημα μόνο αν μπορούσε να φτάσει ποσοστά της τάξης του 90%, πράγμα θεωρητικώς και πρακτικώς αδύνατον.

Ένα ακόμη αξιόλογο συμπέρασμα ήταν ότι σε κάποιες περιπτώσεις τη νίκη δεν τη φέρνει τόσο η προσπάθεια του (μετέπειτα) νικητή, όσο η άθλια στάση του (μετέπειτα) ηττημένου. Και αναφέρομαι φυσικά στην περίπτωση Κακλαμάνη κυρίως, ο οποίος κατάφερε μόνος του όσα δεν κατάφεραν πόσοι άλλοι μαζεμένοι, μηδέ του (μετρίου) Καμίνη εξαιρουμένου. Ως επίσης,κάτι αντίστοιχο πέτυχε ο Άνθιμος στην Θεσσαλονίκη για λογαριασμό... Μπουτάρη (έτερη χρυσή μετριότητα από 'κεί).
Και μέσα σε όλα είχαμε και την ενδιαφέρουσα περίπτωση Κικίλια, ο οποίος μόνο χαμένο στοίχημα για τον Σαμαρά δεν απεδείχθη. Αυτό που είδα ήταν ότι συνολικά τα πήγε εξαιρετικά, ότι κι αν αναλύουν περί του αντιθέτου τα μουμουέ. Διότι και στον β' γύρο πέρασε ενώ φερόταν τρίτος, και με μικρή διαφορά έχασε, ενώ όλοι περίμεναν περίπατο Σγούρου. Από την στιγμή που τίποτε από τα δύο δε συνέβη και με δεδομένο ότι η νουδού έχει αποχωρήσει μόλις έναν χρόνο από την καταστροφική διακυβέρνηση της χώρας άρα λογικό να υπάρχει μερική κατακραυγή συνολικά προς το κόμμα, γι'αυτό ο Κικίλιας τηρουμένων των αναλογιών τα πήγε εξαιρετικά. Και θέλω να τονίσω ότι ο λόγος που στέκομαι στον Κικίλια είναι ένας (και τον θεωρώ πολύ σημαντικό): ο "μικρός" έδειξε ότι δεν το κατέχει το άθλημα της πολιτικής γενικώς και ειδικώς και παρά ταύτα τα πήγε καλά. Τι εννοώ...
Πρώτον, δεν ήταν τηλεπερσόνα (τύπου -μπλιαχ- Ψινάκη). Τουναντίον, ήταν πάντα μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεύτερον και εν συναρτήσει με το πρώτον, είναι νεαρός σε ηλικία. Και τρίτον, όπως ήδη προείπα, δεν το κατέχει το άθλημα της πολιτικής. Και μην παραβλέπουμε το γεγονός ότι το μόνο που είχε ήταν η κομματική στήριξη, πράγμα που ακόμη δεν έχω καταλήξει αν τον βοήθησε ή τον χαντάκωσε. Παρόλαυτά όμως, πήρε τα ποσοστά που πήρε σε αντίθεση με όλα τα προγνωστικά εις βάρος του, γεγονός αν μη τι άλλο αξιοπρόσεκτο, που δείχνει ότι ο κόσμος δεν έχει πρόβλημα να εμπιστευθεί κάποιον νέο που να μην είναι κατ'εξοχήν πολιτικός με τη νεοελληνική έννοια, αρκεί να ξέρει ότι θα ξεφορτωθεί όλους αυτούς τους δεινοσαύρους που έχουν καταληστέψει και καταβαραθρώσει τη χώρα.

Βέβαια, τα συμπεράσματα δεν σταματούν εδώ: ένα ακόμη πολύ ενδιαφέρον πλην ανησυχητικό ήταν η άνοδος της χρυσής αυγής σε διάφορα σημεία (τα οποία σημεία είναι... κομβικής σημασίας ως προς την εξαγωγή συμπερασμάτων). Η αλήθεια με δαύτους είναι μία: αν η κοινωνία δεν βάλει συνολικά μυαλό, τότε σε μια δεκαετία από σήμερα η χρυσή αυγή θα έχει... αξιόλογα ποσοστά σε πανελλαδικό επίπεδο. Έχουμε ξαναπεί άλλωστε ότι φάσεις όπως η παρούσα ευνοούν την στροφή προς τα ακροδεξιά και αυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο. Όσοι το πιάσουν, το'πιασαν.
Φυσικά όσον αφορά τις περιφερειακές εκλογές τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι άνευ κομματικών χρωματισμών. Το ερώτημα είναι βέβαια τι είδους χρωματισμοί είναι αυτοί. Ας πάρουμε τον Τατούλη για παράδειγμα: πρώην της νουδού, ντορικός και υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και δίχως την παραμικρή ατάκα από την Ντόρα. Το χρώμα που μπαίνει εδώ είναι μάλλον εμπριμέ, "περιέργως" όμως η εν λόγω περιφέρεια βάφτηκε πράσινη. Ελλάς η χώρα του μυστηρίου...
Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο ήταν η στάση της Ντόρας: μετά τον α' γύρο ευχαρίστησε τους συντοπήτες της, για να λάβει και αυτή με τη σειρά της ένα μεγαλοπρεπές μαύρισμα στον β' γύρο, έτσι για να αναμένουμε πιο ευχάριστα την εξαγγελία του νέου κόμματος με τα νέα παλαιά στελέχη που επιθυμούν να βγάλουν την χώρα από το τέλμα που αυτοί (μεταξύ άλλων) έσυραν. Αθάνατο ελληνικό πολιτικό τοπίο.

Κι όσον αφορά τα μικρά κόμματα, γι'αυτά ισχύει ότι προείπα και για το ΚΚΕ: από την στιγμή που δεν μπόρεσαν επί της ουσίας να εξασφαλίσουν περισσότερες ψήφους μέσα σε ένα τόσο μεγάλο ποσοστό δυσαρέσκειας, αυτό δείχνει ότι ο κόσμος έχει σιχαθεί και αυτά και όχι μόνο τα μεγάλα. Άρα το ηθικό δίδαγμα είναι ότι το πολιτικό σκηνικό πάσχει μέχρι το μεδούλι, πράγμα που φυσικά φάνηκε από τους καθολικούς πανηγυρισμούς του α' γύρου οι οποιοι μετριάστηκαν για κάποιους/ανεστράφησαν για κάποιους άλλους στον β', και όλα αυτά μέσα σε μία εβδομάδα.

Για να συγκεφαλαιώσουμε βάζοντας τα κομμάτια του παζλ στα σημεία που πρέπει, η ιστορία εξελίχθηκε ως εξής: τα μεν κόμματα επέλεξαν να παίξουν ένα παιχνίδι προεκλογικά. Το pasok με τις ευλογίες της νουδού έβαλε το εκβιαστικό δίλημμα εκλογών επειδή έτσι γουστάρω αν δεν μου αρέσει το αποτέλεσμα, από την άλλη μετιά τα μικρά κόμματα αλληλοφαγώθηκαν για το ποιος είναι αντιμνημονιακότερος του αντιμνημονιακοτέρου. Παράλληλα σε όλα τα κομματικά επιτελεία ήταν σαφής η πληροφορία ότι θα πέσει το μαύρισμα του αιώνα, γι'αυτό και παρατηρήσαμε το καινοφανές σκηνικό να παρουσιάζονται άνευ κομματικών αντιδράσεων σωρός υποψηφίων που το έπαιζαν ανεξάρτητοι (κοινώς ως ήδη έχουμε σχολιάσει, ενώ παλαιότερα ξεσκίζονταν για το ποιος θα λάβει το κομματικό χρίσμα, τώρα ξεσκίζονταν για το ποιος δεν θα το λάβει). Οι πολίτες δε, φάνηκαν μπερδεμένοι, μιας και πολλοί την πάτησαν, είτε από την προπαγάνδα των εκλογών, είτε από την αντίστοιχη της αποχής. Το αποτέλεσμα είναι ψιλομπασταρδεμένο, αφού ναι μεν η τεράστια αποχή έδειξε εν μέρει μια έντονη δυσφορία, αυτή όμως εξεφράσθη περισσότερο από την συμμετοχή, η οποία έχω την εντύπωση ότι ήταν πολύ περισσότερο πολιτική σε σχέση με άλλες εκλογικές αναμετρήσεις, γι'αυτό και είχαμε ανάδειξη πολλών ανεξαρτήτων υποψηφίων ακόμη και με αλλαγές σκηνικού σε σχέση με τον πρώτο γύρο.

Φυσικά, αυτά είναι συμπεράσματα που όπως είπαμε (και θα το λέμε μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα) τα κόμματα κάνουν πως δε βλέπουν.
Γι'αυτό και καλώς ή κακώς η μόνη λύση που υπάρχει είναι η πλήρης διάλυση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, πάντοτε με δημοκρατικές διαδικασίες φυσικά.
Επιβάλλεται να γεννηθεί ένα νέο πολιτικό σκηνικό, με νέα κόμματα εξουσίας, με νέα αριστερά που δεν θα αυτοπροσδιορίεται ως "διαμρτυρίας", ακόμη και με νέο Καρατζαφέρη (στην Δημοκρατία άλλωστε υπάρχει χώρος για όλους, πάντοτε). Νέα πρόσωπα, νέες ιδέες, νέα κόμματα. Κόμματα πολιτικά όμως και ουχί κομματικά. Κόμματα που δημιουργήσουν μια νέα σχέση με τους πολίτες και όχι που θα συνεχίσουν στον δρόμο της υπάρχουσας κομμένης σχέσης με αυτούς.

Και ένα τέτοιο πολιτικό σκηνικό φυσικά δεν μπορεί να γίνει με πρόσωπα τύπου Ντόρας, η οποία το μόνο που δεν μας έχει πει ακόμη είναι ότι πρόκειται για παρθενογέννεση, ούτε με αριστερές τύπου Παπαρηγας με ορολογίες και ιδέες περασμένων αιώνων (ούτε καν δεκαετιών, πλέον), ούτε με νέους Τσίπρες φυσικά (ο οποίος αν δεν ήταν ξεροκέφαλος θα μπορούσε να είχε σηματοδοτήσει μια τέτοια νέα εποχή, αλλά μόνος του έκαψε το χαρτί του), και φυσικά ούτε με Αλαβάνους που να ονειρεύονται γ' γύρους και νέες κοινωνικές εξεγέρσεις (οι οποίες αν και όταν γίνουν, βλέπω να τον συμπεριλαμβάνουν από τους πρώτους στην... αποπληρωμή που του αξίζει, μιας και ούτε αυτός το έπιασε το νόημα των ποσοστών του).
Βέβαια πως θα γίνει αυτό; Μμμμμ... επί τούτου θα μπορούσα να πω πολλά, αλλά θα το αποφύγω από την ώρα μιας και αυτό είναι σενδόνι ολκής από μόνο του. Μια σπόντα θα πετάξω μόνο, η οποία είναι πολύ πιθανό να ανατριχιάσει πολλούς. Ποια είναι αυτή;

Έβλεπα το βράδυ των εκλογών στον ΣΚΑΪ τον Κυριάκο Μητσοτάκη (είπα, θα σας ανατριχιάσει) και ειλικρινά εξεπλάγην με κάτι που είπε, και ποιο ήταν αυτό; Ότι στην επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος θα πρέπει να το ξαναγράψουμε από την αρχή και όχι απλά βλέποντάς το ως ένα ακόμη κείμενο το οποίο θα αλλάξουμε μερικώς. Διότι ναι μεν η πολιτική αφέλεια των πολιτών είναι αυτή που νομιμοποιεί την ασυδωσία των πολιτικών, είναι όμως -ω, ποία κατάντια- το ίδιο το Ελληνικό Σύνταγμα που έχει φέρει τη χώρα σε αυτό το επίπεδο διά μέσου των οργάνων του. Όταν λοιπόν λέμε ότι πρέπει να αλλάξουν όλα από τη βάση τους, δεν θα ήταν κακή ιδέα οι αλλαγές να ξεκινήσουν κάπως έτσι... Και γιατί όχι, από όλα τα εδάφια περί βουλευτικής ασυλίας και λοιπών προνομίων.

Ειδάλλως μια ζωή τα ίδια θα έχουμε.

8 σχόλια:

ESKARINA είπε...

Μέχρι το σημείο που αναφέρεσε στην απανδιατύπωση του Συντάγματος, με βρίσκεις απολύτως σύμφωνη. Αυτή όμως η επαναδιατύπωση, σε πρώτο άκουσμα, με φοβίζει, διότι - συνειερμικά ίσως - τη συνδέω με την γραφή εκ του μηδενός, επί κενού χαρτιού. Η κοινωνία όμως δεν είναι - και αν θέλεις τη γμώμη μου δεν πρέπει να συμπεριφερθεί ως - tabula rasa. Δεν μπορείς να γράψεις από την αρχή τα πάντα, διότι κάποια από αυτά κρύβουν ιστορία την οποία δεν μπορείς και δεν πρέπει να ξαναγράψεις. Αν πρέπει να κάνεις restart στο σύνταγμα, εμένα μου φαίνεται σαν να πιστεύεις ότι κάπου κατέρρευσε και μπορεί να έχει fatal error (αυτά είναι τα απλά λόγια, σκέψου να ήθελα να το πω και με πολύπλοκα!).

Για να μην αναφέρω ότι τέτοιες εγγραφές από το μηδέν μου θυμίζουν και μου μυρίζουν λιγάκι νεοφιλελευθερισμό και με πιάνει αλλεργία...

Hades είπε...

Ναι, κατάλαβα τι εννοείς και όντως υπάρχει κενό που δεν παρατήρησα στο κείμενο.
Όταν λέμε να ξαναγραφτεί, δεν εννούμε φυσικά στα πάντα, όπως πχ το Πολίτευμα. Ως επίσης δεν χρειάζεται να σβηστεί κάτι από τα Δικαιώματα και Ελευθερίες ή από τις "γραφές παρανόμων" (όπου υπάρχουν) προκειμένου να γραφτεί καλύτερα.
Εκεί όμως που πιάνει για Παιδεία, για ασυλίες, για δάση κλπ, γόμα, μολύβι και ξανά από την αρχή. Κοινώς, τουλάχιστον το 70% του κειμένου.

Θα μου πεις βέβαια, πως μπορεί να γίνει αυτό; Μα, όπως έχει ξαναγίνει και στο παρελθόν, και το ρημάδι, ας βγει και με λάθη. Ποιος είναι τέλειος; Θα τα διορθώσουμε. Όλοι μας όμως είμαστε σε θέση να καταλάβουμε πότε ένα λάθος είναι... κατά λάθος και πότε ηθελημένο. Αν ξαναμπεί πχ θέμα βουλευτικής ασυλίας, θα μιλάμε για ηθελημένο λάθος αναμφίβολα.

Αυτό που χρειάζεται είναι ασφαλιστικές δικλείδες για να γίνει κάτι τέτοιο, διότι κακά τα ψέματα, ούτε εγώ τους έχω εμπιστοσύνη για κάτι τόσο σοβαρό και θεμελιώδες. Εδώ τα κάνουν σκατά σε απείρως απλούστερα θέματα.

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη λύση: αν πια νοιώθουν τόοοοοοσο ανίκανοι και άχρηστοι, ας πάρουν παλαιότερα κείμενα να τα κάνουν Σύνταγμα. Τι κείμενα; Τη Χάρτα του Ρ¨ηγα, τον Θούριο, την Ελληνική Νομαρχία, τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη... ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει. Δουλειά τους είναι, δεν μπορ΄ωνα τους την υποδείξω εγώ. Άσε που πληρώνονται και αδρότατα κιόλας γι'αυτήν.

ellinaki είπε...

Ο Σαμαράς ως τρισμέγιστος μετρ του λαϊκισμού, φυσικά και θα έλεγε ότι η αποχή ήταν αποδοκιμασία προς όλους. Και αφού μας "συγκίνησε" όλους με την "αυτοκριτική" του, προσέθεσε μετά και τη γνωστή του πλέμπα: "... όμως ήταν κυρίως κατά της κυβέρνησης".

Εγώ και πάλι αρνούμαι να μπω στο τριπάκι ανάλυσης της αποχής. Γιατί πολύ απλά ΔΕΝ γνωρίζω. Όπως και κανείς ΔΕΝ γνωρίζει. Μπορεί από μέσα μου να ποσοτικοποιώ τους διάφορους λόγους, όπως "αποδοκιμασία", "αδιαφορία", "ασθένεια", "θανών", "βαρεμάρα", "ΚΚΕ" ή δεν ξέρω γω τι, αλλά δεν μπαίνω καν στον κόπο να το αναλύσω, γιατί ουδέν οίδα.

Και στις ΗΠΑ η αποχή είναι μεγάλη, αλλα δεν μπορεί κανείς να πει ότι ο αμερικάνικος λαός αποδοκιμάζει τους πολιτικούς. Απλά αδιαφορεί.

Η αποχή είναι αποχή. Είναι απρόσωπη, χωρίς φωνή και χωρίς σαφές ή ουσιαστικό μήνυμα. Τέλος. Όσοι απείχαν για να μεταφέρουν κάποιο μήνυμα, τους το πήρε ο αέρας.

Zaphod είπε...

H αποχη ειναι λαδι στον τροχο του συστηματος. Αν τωρα ειναι αποψη το "δεν λεω τιποτε" τι να πω.....

Περι συνταγματος, ευχαριστως να αλλαξει... εχω πεντεξ προτασεις να κανω :))

polyvios είπε...

Κι εμένα με εξέπληξε (ευχάριστα) η πρόταση του Κ. Μητσοτάκη για συντακτική (όχι αναθεωρητική) βουλή. Το σύνταγμα κάνει περισσότερο κακό απ' ότι καλό έτσι που είναι. Πρέπει να ξαναγραφεί από την πρώτη πρόταση: "Εις το όνομα της αγίας κλπ τριάδος", μέχρι την τελευταία λέξη: "βίας". Διαβάζοντάς το, βλέπω: παραγραφές, ασυλίες και άλλες αηδίες, συν τα περί εκκλησίας και περιουσίας της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας (βοήθειά μας). Άσε όλες τις διατάξεις που "νόμος ορίζει" κάτι, τί νόημα έχουν; Δεν μπορεί να "ορίζει" ο νόμος και χωρίς το σύνταγμα;

Hades είπε...

@ellinaki
Εμένα γιατί μου τα χώνεις; Αφού είπα, στο περιθώριο έγινε αυτή η δήλωση... :)
Θα συμφωνήσω ότι η αποχή είναι όλα αυτά που λες και πολλά άλλα, αλλά είναι λα΄θος να την αφήνουμε τελείως απ'έξω όπως αντίστοιχα λάθος είναι και το να βλέπουμε μόνο αυτήν. Αν πρόσεξες, τα ουσιαστικότερα συμπεράσματά μου προέκυψαν από την συμμετοχή.

@zaphod
Όντως είναι λάδι που περιέργως στο παρελθόν αντιμετωπιζόταν με προεκλογικό "λάδωμα"...

@Πολύβιο
Για να'μαι ειλικρινής αυτό το τελευταίο το "και χωρίς το Σύνταγμα" είναι που δεν κατάλαβα. Δηλαδή εννοείς να το καταργήσουμε τελείως; Αν ναι, είμαι σφόδρα αντίθετος. Έχουμε βιώσει και τέτοιες εποχές και δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε εκεί.

polyvios είπε...

Παρεξήγηση. Δεν εννοούσα να καταργηθεί το σύνταγμα, αλλά να κλείσουν τα παραθυράκια. Π.χ. αρθρο 4 παρ.4 (και μάλιστα μια από τις παραγράφους που απαγορεύεται να αναθεωρηθούν), είναι:

"Μόνο Έλληνες πολίτες είναι δεκτοί σε όλες τις δημόσιες λειτουργίες, εκτός από τις εξαιρέσεις που εισάγονται με ειδικούς νόμους."

Δηλαδή, μια τρύπα στο νερό, "απαγορεύεται το ξύσιμο, εκτός αν έχετε φαγούρα". Υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια σημεία, όπου μια παράγραφος του συντάγματος δεν λέει τίποτα απολύτως, υπάρχει για να πιάνει χώρο. Αυτό που λέω είναι ότι αν δεν κλείσουν αυτές οι εξαιρέσεις τύπου "εκτός αν φυσήξει νοτιάς" όπως η παραπάνω, το σύνταγμα δεν περιορίζει το νομοθέτη καθόλου, μπορεί να ορίσει ό,τι θέλει, σαν να μην υπήρχε καθόλου τέτοιο άρθρο.

Hades είπε...

Αυτό, ναι. Συμφωνώ απολύτως.