Γιατί; Μα διότι με τα ψέματα έχουμε φτάσει ως χώρα εδώ που έχουμε φτάσει. Εννοώ, με τα ψέματα και πιο πριν, με τα ψέματα και μετά. Είναι το εθνικό μας σπορ νομίζω. Θέλουμε να λέμε, θέλουμε ν'ακούμε. Δεν αντέχουμε την αλήθεια σε καμία περίπτωση.
Γι'αυτόν τον λόγο και εξακολουθούμε να επιλέγουμε τους συγκεκριμένους πολιτικούς, τους οποίους προστατεύει ως έχουμε ξαναπεί ο θεός Βουτάν. Είναι αυτοί που τα βουτάν που τους προσέχει ο Βουτάν. Είναι οι ασύδοτοι κλέφτες που παριστάνουν τους πολιτικούς. Είναι οι επαγγελματίες ψεύτες που τους προστατεύουν το Σύνταγμα και οι Νόμοι που οι ίδιοι έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους, ήτοι εκτρώματα.
Είναι τα ψέματα που μας λένε ακόμη και τώρα που τάχα μου επικαλούνται την αλήθεια. Ας πάρουμε το πιο απλό (πλην επικίνδυνο) παράδειγμα των ημερών, για το οποίο θα υπάρξει σενδόνι εν ευθέτω χρόνω (και ήδη έγινε μια μικρή αναφορά στο προηγούμενο υποσένδονον): Διαβάζουμε άρθρα περί των αλλεπάλληλών εκλογών που θα επιδιώξει ο Σαμαράς αν δεν βγάλει αυτοδυναμία. Και ο κόσμος γελάει διότι ξέρει πολύ καλά ότι ο Σαμαράς δεν θα βγάλει αυτοδυναμία ούτε με σφαίρες. Σήμερα διάβαζα ότι ο Βενιζέλος εκτιμάει πως η πρωτιά του pasok είναι εφικτή. Και ο κόσμος γελάει διότι όλοι ξέρουμε ότι το pasok ούτε με σφαίρες δεν θα βγει πρώτο κόμμα.
Μόνο που γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος. Και σε αυτήν τη χώρα μόνιμα τελευταίοι γελάνε οι πολιτικοί, τα ΜΜΕ, οι δωσίλογοι, οι εργολάβοι και οι ξένοι δανειστές. Ποτέ ο λαός. Διότι την ίδιαν στιγμή ουδείς γράφει ότι ούτε αυτοδυναμία θα απαιτηθεί, ούτε το ο,τιδήποτε άλλο, διότι ο πάνσοφος νόμος Παυλόπουλου με την αβάντα των 50 εδρών που δίνει στο πρώτο κόμμα, ουσιαστικά αρκεί να βγάλουν 101 βουλευτές και οι δύο τους μαζί, αρκεί βέβαια εις εκ των δύο να είναι και πρώτος. Στην περίπτωση αυτή οι 101 γίνονται μαγικά 151 και πάπαλα η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τι κι αν δεν θα αντιστοιχεί στην πλειοψηφία της λαϊκής βούλησης; Κανένα πρόβλημα. Τα προεκλογικά γελάκια και χαχανητά θα γίνουν μετεκλογικά κλάματα όταν ο κόσμος θα συνειδητοποιήσει πόσο φονική μπορεί να αποδειχθεί η άγνοιά του.
Γιατί φονική; Διότι του φονεύει το μέλλον, τη ζωή.
Διότι αυτό που αβίαστα προκύπτει από τον νόμο Παυλόπουλου είναι ότι αν δεν θες να πριμοδοτήσεις το πρώτο κόμμα, τότε πρέπει να μην απέχεις, να μην ψηφίσεις λευκό και σε καμία περίπτωση να μην ψηφίσεις κόμμα που δεν θα μπει στη Βουλή, όπερ μεθερμηνευόμενον, είσαι υποχρεωμένος να σε καλύπτει, να σε εκφράζει κόμμα από αυτά που θα μπουν στην Βουλή υποχρεωτικά. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση πριμοδοτείς το πρώτο κόμμα. Τι έχουμε λοιπόν; Έναν ψεύτικο νόμο που δημιουργεί ένα εκλογικό σώμα ψεύτικο ως προς τη λαϊκή βούληση και με ψεύτικες αναλογίες θα φτιάξει μια ψεύτικη αυτοδυναμία, ήτοι ένα ψεύτικο πολιτικό σύστημα για μια ακόμη φορά. Πως γίνεται λοιπόν να μη γιορτάζει σήμερα ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα; Πως γίνεται να μην γιορτάζει σήμερα αυτή η χώρα που με ψέματα στηρίζει τους πλέον ψεύτες πολιτικούς; Οι οποίοι επέτρεπαν να λαμβάνει ο κόσμος με ψέματα επιδόματα που δεν δικαιούτο, που έταζε ψέματα λέγοντας ότι λεφτά υπάρχουν ή ότι θα φέρει κάθαρση ή αλλαγή ή ότι θα επανιδρύσει το κράτος ή ότι θα φέρει τον εκσυγχρονισμό; Ψέματα όλα. Ψέματα που οι περισσότεροι ενσυνείδητα έτρωγαν από πολιτικούς που ζούσαν μόνο για να λένε ψέματα. Από πολιτικούς που μας έκαναν ακριβώς όπως μας ήθελαν: σαν τα μούτρα τους. Και γιατί μας έκαναν έτσι; Για να βγει κάποτε ο Χ Πάγκαλος και να μας πει χυδαία ότι μαζί τα φάγαμε. Τι λε ρε ξετσίπωτε χοντρέ, που τα φάγαμε και μαζί...
Διότι μην μου πείτε ότι βλέπατε πουθενά κοινωνικό κράτος όλ'αυτά τα χρόνια. Μην μου πείτε ότι βλέπατε ανάπτυξη και υγιή οικονομία. Μην μου πείτε ότι βλέπατε ρόδινο μέλλον.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η φούσκα φαινόταν από μακρυά ότι κάποια στιγμή θα έσκαγε, άσχετα ποιος ήθελε να το δει και ποιος όχι.
Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους μας, μιας και αποδεδειγμένα μυαλό δε βάζουμε με τίποτε. Διότι τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί σε αυτήν τη χώρα όλα τα χρόνια εξακολουθούν να διαπράττονται. Χαίρετε.
Hands locked in darkness - a nocturnal greeting
We flutter like moths round the brazier's flame
Shrouded in shadow - our clandestine meeting
Here where past and present are one and the same.
No-one dies in Cardboard City
Faces only fade away Eat your pride and take their pity Fight to live another day.
And did those feet in ancient times
Walk bare upon these lonely streets like mine?
Does God watch us from that penthouse high above
His children down below who live on air and love?
Wrapped in old headlines beneath this shop awning
I shiver in silence and wait for the morning.
No-one cries in Cardboard City
That would be a waste of tears
Eat your pride and take their pity Like you have so many years.
Youth of our nation - A lost generation Like lepers we march to the chimes of Big Ben. Exiled and rejected by powers elected
Our cries from the gutter don't reach number ten.
Give us this day our daily bread
Before the headlines read "bring out your dead."
Chip-wrapper flowers are blown onto this cardboard grave My spray paint epitaph upon the wall it says... "Here lies the bones of some poor homeless vagrant He died as he lived, in the shit on the pavement."
No-one dies in Cardboard City
Faces only fade away
Eat your pride and take their pity
Fight to live another day.
No-one cries in Cardboard City
That would be a waste of tears
Eat your pride and take their pity
Like you have so many years.
Κατ' αρχήν να πω ότι οι Skyclad είναι από τα πλέον πολιτικοποιημένα συγκροτήματα στο metal. Κύρια αιτία για'αυτό, η καρδιά του συγκροτήματος, ο πρώην τραγουδιστής τους Martin Walkyier, άνθρωπος με τεράστιο ταλέντο στην ποίηση (όπως αποδεικνύεται από τους στίχους τους) και τεράστιες ανησυχίες. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει γράψει (με το πρώτο του συγκρότημα, τους Sabbat) το αμίμητο:
I have wealth beyond measure - my treasures are words
Forged by time in a tale of such beauty they cry to be heard.
Still a young fool was I as my story begins,
Yet like all fools considered myself to be wise - a match for all things.
But the lessons I've learned I will never forget,
When your teacher is life then Success is survival and Failure is death
από το τεράστιο (πλην αρκετά θορυβώδες) Dreamweaver, Reflections of our Yesterdays.
Αλλά ας μην πλατειάζουμε. Διάλεξα το Cardboard City (που αναφέρεται στο Λονδίνο) ως πρώτη γνωριμία με αυτόν τον κυριολεκτικά μέγιστο στιχουργό, καθ'όσον το θεωρώ πιο λάιτ περίπτωση σε σχέση με άλλα τραγούδια τους.
Οι στίχοι όπως είπα είναι πολιτικοποιημένοι σε τεράστιο βαθμό και απευθύνονται σχεδόν ποιητικά προς τους κυβερνώντες με στίχους μαχαιριές. Πάρτε για παράδειγμα τον κορυφαίο στίχο όλου του τραγουδιού που επίτηδες έχω μαρκάρει και με κόκκινο χρώμα: exiled and rejected by powers elected. Ένας στίχος που πρακτικά είναι τόσο απλός να τον σκεφτείς, τόσο όμως ποιητικός, τόσο ισχυρός όταν τον διαβάζεις, που νοιώθεις ότι σου καρφώνεται στο μυαλό: αυτοί που εσύ εκλέγεις είναι αυτοί που ενσυνείδητα σε πετάνε στο περιθώριο. Είναι αυτοί που σε φτάνουν στο σημείο αντί να ζεις για να πολεμήσεις μιαν άλλη μέρα (αφού η φράση είναι live to fight another day) σε κάνουν να προσπαθείς το ανάποδο, δηλαδή να πολεμάς μπας και ζήσεις μιαν ακόμη μέρα (fight to live another day). Οι πολιτικοί που σε φέρνουν στα όριά σου, που σε αναγκάζουν μέσω της λύπησής τους να μην έχεις καν αξιοπρέπεια, επί χρόνια. Όλα τα χρόνια, το ίδιο πράγμα. Έξις δευτέρα φύσις. Μεγάλο πράγμα το συνήθειο. Μην τολμήσει και έρθει κανάς νέος απατεώνας στο μαντρί, εμείς εμπιστευόμαστε μόνο τους απατεώνες που ξέρουμε.
Συγκλονιστικό όμως είναι και το τελείωμα του τραγουδιού, που ουσιαστικά αναφέρεται σε ένα γκράφιτι με σπρέυ, μιας και οι θάνατοι (κυριολεκτικοί ή μεταφορικοί) είναι τόσοι πολλοί που δεν έχει νόημα να πετάξεις τα πτώματα σε νεκροταφείο. Σχεδόν σαν σε πόλεμο δηλαδή.
Ποια είναι αυτή πάλι; Θ'αναρωτιέστε... Οκ, ας ξεκινήσουμε λιγότερο επιθετικά σήμερα.
Ας ξεκινήσουμε σχεδόν φυσιολογικά.
Υπάρχουν πολλοί ακόμα (ευτυχώς) φυσιολογικοί άνθρωποι στην πιάτσα, που έχουν εντελώς κοινά και λογικά ενδιαφέροντα, όπως πχ το να μην πολυκυκλοφορεί μια ψευδής ή ανακριβής είδηση, για παράδειγμα. Εις εξ αυτών είναι και ο καλός φίλος, συμμαχητής και συσσουβλακιστής προφέτας, οποίος προχθές έψαξε και ανακάλυψε την παρακάτω πολύ ενδιαφέρουσα φωτογραφία:
Εκτιμώ ότι την συνδυάσατε αμέσως με την "είδηση" που κυκλοφόρησε από προχθές ότι ο Παπαδήμ(ι)ος αφαίρεσε μέχρι και την ελληνική σημαία από το γραφείο του, είδηση η οποία παίχτηκε πάρα πολύ στο διαδίκτυο και την οποίαν κι εγώ αναπαρήγαγα (στο αμέσως προηγούμενο σενδονάκι από το οποίο αφαιρέθηκε φυσικά αφού δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα). Μου έβαλε με τον τρόπο του χέρι λοιπόν ο προφέτας (και με το δίκιο του εν μέρει) ότι θα έπρεπε να είχα ψάξει περισσότερο την είδηση.
Δίκιο είχε διότι ως κατέστη αμέσως σαφές, ναι μεν η φωτογραφία δεν ήταν προϊόν photoshop αλλά απλή κοπτοραπτική της δεξιάς γωνίας, αποτέλεσε όμως κόπο ενός βλάκα. Ενός από τους βλάκες που τα χώνω σε εντονότατο ύφος εδώ και πολύ καιρό, ο οποίος όμως ήθελε να δείξει κάτι άλλο από αυτό που κυρίως ασχολούμαι. Ως προς αυτό το θέμα λοιπόν, την πάτησα κι εγώ διότι έμεινα στο σκέτον της ειδήσεως. Γιατί όμως έμεινα στο σκέτον της ειδήσεως; Διότι η είδηση αυτή ούτε καν δευτερεύουσα δεν ήταν. Και τι εννοώ...
Εδώ λοιπόν ξαναϋπεισέρχεται ο θεμελλιωδώς ζωτικός για τη χώρα παράγων των βλακών και των λοιπόν ηλιθίων, οι οποίοι ως νέες ακρίδες νέας πληγής κάποιου φαραώ έσπευσαν να αυτοδικαιωθούν από την κοπτοραπτική της φωτογραφίας εκμεταλλευόμενοι το ενδιαφέρον κάποιων ανθρώπων (όπως του προφέτα) που εντελώς καλοπροαίρετα βρήκαν ένα (όποιο) σφάλμα, για ποιο θέμα λέτε;
Ότι αφού η φωτογραφία ήταν κοπτοραπτική, τότε δεν ισχύουν όλα τα υπόλοιπα. Δηλαδή ότι το psi είναι δίκαιο, ο Παπαδήμ(ι)ος εργάζεται υπέρ των Ελλήνων, ότι δεν είναι δωσίλογος πρωθυπουργός κλπ, κλπ, κλπ. Άντε βγάλε άκρη.
Ταυτόχρονα, παρά την αυτοϊκανοποίηση των βλακών, η τρόικα απολογήθηκε σε επίσημη διαδικασία ενώπιον της Ευρωβουλής, δείγμα του ότι των όντι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας του ΓΑΠ. Και ως απόρροια της αυτής απολογίας για περίπτωση που δεν το πήρε τ'αυτί σας, μέχρι και η Κάτια "φουλ χάουζ pasok" Μακρή σήμερα στον real σε συνέντευξή της με την Συλβάνα Ράπτη (ήτοι του pasok) εξέφρασε την έντονη απορία ότι αφού είναι τόσο θετικά τα πράγματα όσο μας τα λένε εδώ μέσα, τότε γιατί δεν το είπαν και στην Ευρωβουλή; Φανταστείτε για ν'άρχισε να το ψιλιάζεται σχεδόν 2,5 χρόνια μετά και η Κάτια, πόσο κρα κάνει πλέον... Και δεν είναι μόνο αυτά, διότι μετά τις παλαιές αποκαλύψεις ότι το ΓΑΠ συζητούσε μυστικά προεκλογικώς με τον Στρος Καν την είσοδο του ΔΝΤ στην Ελλάδα, μετά τα όσα έχουν πρόσφατα προκύψει περί στρεβλώσεως των στατιστικών προς τα πάνω προκειμένου η χρεωκοπία να καταστεί βέβαιη, ήρθε και το μέγιστο χτύπημα του Αλμούνια ο οποίος τι δήλωσε ο αθεόφοβος; Ότι δεν υπήρχε λόγος να συμπεριληφθούν τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ στο έλλειμμα του 2009... Μέχρι και ο Γερμανός επικεφαλής του περιβόητου EFSF, Κλάους Ρέγκλινγκ, δήλωσε τα δι'ημάς τους ανθέλληνες (που άπαντες έχουμε μπει από τους βλάκες στο ίδιο καζάνι βεβαίως, βεβαίως) αυτονόητα, ότι δηλαδή τα πάντα είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της η Γερμανίας, ήτοι ως είναι αυτονόητο ίδια συμφέροντα με τη Γερμανία εμείς δεν έχουμε... Αυτό λοιπόν που με εξοργίζει πραγματικά με όλους αυτούς τους βλάκες είναι ότι εκμεταλεύτηκαν τόσο σκαιά το φιλότιμο, την φιλαληθεία ή ό,τι άλλο κάποιων ανθρώπων για να στρεβλώσουν εκ νέου τα πάντα προς όφελος της βλακείας τους και μόνο. Και γιατί αυτό;
Μα διότι για έναν βλάκα το σημαντικότερο πράγμα που έχει συμβεί ποτέ στη ζωή του είναι η βλακεία του. (πόρισμα)
Και από τη βλακεία του βλάκα, πάρα πολλοί μπορούν να την πατήσουν και μάλιστα πάρα πολύ εύκολα, όπως απεδείχθη και από τη φωτογραφία.
Ενδεικτικά θα σας πω το εξής παράδειγμα: είμαι τις προάλλες σε ιδιωτικό ιατρείο. Ο κόσμος που περίμενε τη σειρά του κουβέντιαζε για τις εξελίξεις και τα γεγονότα. Σε κάποια στιγμή λοιπόν αναφέρθηκε μετά θριαμβολογίας η βεβαιότητα ότι μπορούμε να τους κάνουμε τα μούτρα κρέας αν τα λευκά φτάσουν το 51% που εν συνεχεία ακυρώνουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Ξέρω, ξέρω... κάτι σας θυμίζει, έτσι;
Καταλάβατε τώρα γιατί σκυλιάζω με τους βλάκες;
Διότι με το τάχα μου περισπούδαστο ύφος τους και με δεδομένο ότι πάντοτε τους βρίσκεις σε ματσάκια, πολλούς μαζί όπως και τον μαϊντανό στο μανάβικο, επηρεάζουν κόσμο.
Και με δεδομένο το μπόνους των 50 βουλευτών του επικού νόμου Παυλόπουλου, οι οποίοι 50 είναι το 1/6 του όλου για περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει, ενδεχομένως και ο ένας βουλευτής που θα/δεν θα εκλεγεί να διαδραματίσει τεράστιο ρόλο. Γι'αυτό η επιρροή που ασκούν οι βλάκες είναι τεράστια και η ζημιά ακόμα μεγαλύτερη. Καταλάβατε γιατί έχω φάει τέτοιο κόλλημα με την πάρτη τους; Ουδείς μας έχει εξηγήσει ότι το μέγιστο που "πρέπει" να βγάλουν τα δύο κόμματα είναι 100 βουλευτές, διότι στους 101 αυτόματα έχουν 151. Σε τι ποσοστό λοιπόν αντιστοιχεί το 101; Μας έχει πει κανείς; Όχι.
Και μην σας λέω ψέματα, ούτε εγώ έχω καταφέρει να υπολογίσω ως τώρα.
Τι σημαίνουν λοιπόν όλα αυτά; Μα φυσικά ότι τα γεγονότα δεν παραγράφονται από μία φωτογραφία, δεν αναιρούνται από την προσπάθεια ενός βλάκα, η οποία παρουσιάστηκε τόσο πειστικά και γι'αυτό την πάτησε κόσμος και κοσμάκης (που στο κάτω-κάτω της γραφής, εμπίπτει στο στατιστικό λάθος το να την πατήσεις κι εσύ που και που. Όχι όμως ρε αδελφέ να μας τη λένε και αυτοί που δεν την πατάνε μόνο όταν δεν παίρνουν θέση. Ανήκουστο.).
Και η οποία φωτογραφία εδώ που τα λέμε ως ήδη προαναφέραμε ήταν εντελώς δευτερεύουσα. Δεν έγινε ούτε υπερπατριώτης ο Παπαδήμ(ι)ος χωρίς αυτήν τη φωτογραφία, ούτε κάποιος υπερήρωας, ούτε φυσικά αυξήθηκε το βιωτικό επίπεδο των πολιτών της χώρας ή μειώθηκε η ανεργία και η ύφεση.
Καλή η προσπάθεια λοιπόν παιδιά, αλλά δεν αλλάζει κάτι...
Λυπάμαι.
και φυσικά ως είναι αυτονόητο, θα προβοκάρω κάργα, αρχής γενομένης με τη συγγνώμη μου που δυσαρέστησα τους δανειστές αλλά και πλήθος νενέκων και βλακών χθες με την ενέργειά μου να σηκώσω ελληνική σημαία αντί για κάποια (πχ) γερμανική.
Στο διά ταύτα βέβαια, ναι μεν τα είχα ξαναπει προ ετών για τη χρησιμότητα των παρελάσεων, η διαφωνία όμως είχε παραμείνει. Τα έφερε έτσι όμως η τύχη (ή η ατυχία, διαλέχτε ό,τι σας βολεύει) και χθες απεδείχθη η τεράστια αξία των παρελάσεων σε αυτήν τη χώρα.
Διότι χθες με τα γεγονότα που θαυμάσαμε λύθηκαν και οι έσχατες απορίες για το τι πολίτευμα έχουμε σε αυτήν τη χώρα. Ή μάλλον για να είμαστε πιο σωστοί, για το τι πολίτευμα δεν έχουμε. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω διότι υπάρχουν πολλές εκδοχές. Πχ προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δικτατορία, ή ευρωπαϊκή επιτροπική βουλή, ή χούντα σκέτο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχουμε Δημοκρατία πλέον.
Μπορεί η Δημοκρατία μας ανέκαθεν να είχε προβλήματα, όπως και όλες οι δημοκρατίες άλλωστε, αλλά πλέον δεν έχουμε Δημοκρατία.
Στον τόπο τούτο που η Δημοκρατία γεννήθηκε, στον ίδιον τόπο δολοφονήθηκε κιόλας.
Διότι περί δολοφονίας πρόκειται. Ούτε από γηρατειά μας άφησε, ούτε από κάποια ασθένεια.
Όταν δεν μπορείς να παρευρεθείς στην παρέλαση της επετείου της Εθνεγερσίας στην κεντρικότερη και σημαντικότερη πλατεία της χώρας, μίας πλατείας που πρέπει άμεσα να μετονομασθεί διότι δεν υφίσταται και Σύνταγμα φυσικά, τότε για ποια δημοκρατία μιλάμε;
Όταν γίνονται προληπτικές προσαγωγές για να μείνει ήρεμος -τάχα μου- ο κόσμος, για ποια δημοκρατία μιλάμε;
Όταν τα χημικά είναι παρά πόδα, όπως λέγαμε και στον στρατό, τότε για ποια δημοκρατία μιλάμε;
Έπεσε πολλή χλεύη σχετικά με τους ελεύθερους σκοπευτές, δεν βρέθηκε όμως ούτε ένας να μας εξηγήσει πειστικά ότι αφού υπήρχαν και τα περασμένα χρόνια, γιατί ποτέ δεν τους είχε δει κανείς; Μήπως επειδή δεν υπήρχαν; Λέω'γώ ο εγκάθετος τώρα... Για ποια δημοκρατία μιλάμε λοιπόν;
Για μία φερόμενη δημοκρατία της οποίας ο αδρά αμειβόμενος πρόεδρος καλεί τους πολίτες του σε νέες θυσίες με έναν εμετικό -τάχα μου ενωτικό- λόγο; Για ποια αξιοπρέπεια μιλάς πρόεδρε; Αυτήν που σε καθημερινή βάση κλέβει η κυβέρνηση που στηρίζεις με τις υπογραφές σου;
(*δεν ξέρω αν πιάσατε τον παραλληλισμό των τότε φιλελλήνων με τους... σημερινούς)
Πήγαινε πρόεδρε να εξηγήσεις στους αστέγους την ανάγκη να παραμείνουμε στο ευρώ. Πήγαινε εξήγησε σε όσους έχουν κόψει το ρεύμα ή δεν έχουν να φάνε ότι δραχμή είναι καταστροφή. Μόνο μην το κάνεις μέσα από το πανάκριβο αυτοκίνητο με το οποίο έφυγες από τηην παρέλαση, πρόεδρε της... κάπως πρέπει να την ονομάσουμε.
Μια φερόμενη δημοκρατία της οποίας ο διορισμένος πρωθυπουργός, κυριολεκτικά ένας σύγχρονος Τσολάκογλου, ένας δωσίλογος (ούτως ειπείν κάποιος που δίνει λόγο σε κάποιους ανώτερούς του, ένας κοινός τοποτηρητής) κάνει λόγο για την καλύτερη παρέλαση που έγινε ποτέ. Εμ, λογικό: αφού δεν είχε κόσμο, πως να μην ήταν η καλύτερη. Και μην ξεχνάμε τα νεράντζια που επί μέρες πριν μαζεύονταν από τα δέντρα. Τόσο είχατε χεστεί, δωσίλογοι.
Μια φερόμενη δημοκρατία της οποίας ο υπουργός Άμυνας έκανε δηλώσεις υπερηφάνειας ενόσω μια τουρκική φρεγάτα και ένα τουρκικό σαπιοκάραβο εδώ και μέρες αλωνίζουν στο Αιγαίο. Ομιλούμε για τον άνθρωπο που στην πρώτη ημέρα του στο Υπουργείο το πρώτο πράγμα που παρήγγειλε ήταν το κόκκινο χαλί.
Είναι αυτό δημοκρατία;
Μια φερόμενη δημοκρατία που κυνηγείται η ελεύθερη άποψη και η ελέυθερη παρουσία;
Η τελευταία φορά που παρήλασαν στρατεύματα στην Αθήνα δίχως κόσμο, τη μαύρη 27η Απριλίου 1941, ανιστόρητοι ξεφτιλισμένοι, ήταν η μέρα που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα.
Ακόμη και στην χούντα οι παρελάσεις είχαν κόσμο. Μέχρι και οι πρωταίτιοι ένοιωθαν την ανάγκη -μην πω το πολύ βαρύ, ότι είχαν την τσίπα- να επιζητούν την παρουσία του κόσμου ως λαϊκή νομιμοποίηση. Μια λαϊκή νομιμοποίηση την οποίαν αυτή η κυβέρνηση των δωσίλογων αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι.
Ο Αντωνάκης ο Σαμαράς ζητάει λυσσαλέα εκλογές.
Α, ναι; Ε, και γιατί δεν παραιτείται από την συγκυβέρνηση για να τις εκβιάσει; Αφού τόσο πολύ τις θέλει.
Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι εκλογές ακούω όλη την ώρα και εκλογές δε βλέπω .Τι δημοκρατία είναι αυτή, λοιπόν, όπου δε γίνονται εκλογές; Βλάξ μου εξηγούσε πρόσφατα ότι αφού όλα θα γίνουν όπως ζητάνε οι αγορές, τι να τις κάνουμε; Τις εκλογές, όχι τις αγορές. Και σοβαρολογούσε ο άνθρωπος, προσπαθούσε να με πείσει διά το δίκαιον της απόψεώς του. Και ενώ εγώ προσπαθώ να φερθώ δημοκρατικά υποφέρωντας τις βλακείες του με ευγένεια μέσα σε ένα σφόδρα αντιδημοκρατικό -σχεδόν όξινο πολιτικά- καθεστώς, αυτός προσπαθούσε να με πείσει ότι το να εκφράζομαι πολιτικά είναι κακό. Διότι για πείτε μου: είναι μήπως αυτή η κυβέρνηση που έλαβε προ διετίας και βάλε την λαϊκή εντολή να κυβερνήσεί; Ή μήπως είχε αυτό το πρόγραμμα; Τίποτε από τα δύο. Είναι απλώς μια κυβέρνηση από νενέκους, με επικεφαλής έναν Τσολάκογλου, που περνάει όσο το δυνατόν περισσότερα ανθελληνικά νομοσχέδια με τα οποία οι δανειστές μας βγάζουν λεφτά, έχουν κέρδη, βγαίνουν από την κρίση. Και δεν το λέμε εμείς: αυτοί το λένε... Το γερμανικό κρατικό κανάλι...
Δεν με ενδιαφέρει πλέον αν επρόκειτο για εσχάτη προδοσία, αν ήταν κοινή βλακεία ή πολιτικό στοίχημα που δεν έκατσε. Σημασία έχει το τι βιώνω ως πολίτης αυτής της χώρας. Μιας χώρας που πνέει τα λοίσθια.
Όλοι αυτοί οι βλάκες (για τους οποίους έχουμε ξαναμιλήσει και ξαναμιλήσει και ξαναμιλήσει και φυσικά θα ξαναμιλήσουμε στο μέλλον) που καθορίζουν πάντοτε το εκλογικό αποτέλεσμα, μπορούν να μου πουν τι είναι η Δημοκρατία; Ξέρουν; Γνωρίζουν; Διότι και επί χούντας αντίστοιχη δημοκρατία είχαμε (και θα το συζητήσουμε σύντομαι και αυτό). Ήταν τω όντι δημοκρατία όμως; Ε; Για πείτε μου. Τι στοιχεία δημοκρατίας έχει αυτός ο χυλός στον οποίον ζούμε; Τι δημοκρατία είναι αυτή που δεν έχουμε κανένα δικαίωμα; Που το Σύνταγμα καταστρατηγείται σε καθημερινή βάση; Είναι σαν την γυναίκα που επί μήνες τη βιάζουν δεκάδες φορές την ημέρα. Μετά την 5-6η φορά δεν καταλαβαίνει κανέναν βιασμό πλέον, απλώς ξέρει ότι δεν έχει άλλη αξιοπρέπεια. Ο βιασμός όμως γίνεται. Λαμβάνει χώρα. Εξακολουθεί. Δεν σταματά. Και είναι απάνθρωπος.
Και οι βλάκες επικροτούν.
Σωζόμεθα! Επιλέξαμε ευρώ! Επιλέξαμε σταθερότητα!
*Βέβαια, όπως θα θυμάστε το ότι επιλέξαμε να σωθούμε ήταν αποτέλεσμα ένός παντελώς εκβιαστικού και ψευδούς ως αποδεικνύεται σε καθημερινή βάση διλήμματος, ότι αν βγούμε από το ευρώ δεν θα έχουμε λεφτά ούτε για πετρέλαιο, ούτε για να φαγητό, ούτε για τίποτε. Θα καταστραφούμε. Και βγαίνει αυτή η ρουφιάνα η ανοργασμικιά γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελε (κατά το Μέγκελε) και τι λέει; Ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μας επιτρέψουν να φύγουμε -προσοχή, όχι να μας διώξουν αλλά ούτε καν να μας επιτρέψουν να φύγουμε εμείς!- διότι θα καταστρεφόταν όλη η ευρωζώνη.
Ακριβώς όπως τα λέγαμε δηλαδή εμείς οι... ανθέλληνες εγκάθετοι. Και τώρα που εδώ και καιρό έχει σκάσει μύτη ορυμαγδός αποκαλύψεων όχι από εμάς, αλλά από τους ίδιους τους δανειστές, οι βλάκες (που είναι πολλοί περισσότεροι απ'όσους νομίζουμε) έχουν λουφάξει και θα περιμένουν την επόμενη βροχούλα να βγουν
χαμερπείς σαν σαλιγκάρια να μας σπάσουν τα παπάρια
(με έπιασε και το ποιητικό μου και κάνει και ομοιοκαταληξία).
Όλα αυτά λοιπόν καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος ένεκα της παρελάσεως. Ένεκα μιας παρελάσεως που τόση λάσπη έχει φάει και που με τόσες χαζομάρες έχει ταυτιστεί.
Μιας παρελάσεως που όπως τα πάντα στη χώρα μας έτσι κι αυτή σαφώς έχει και τα αρνητικά της, ουδείς αντιλέγει, που όμως έχει και τη διαχρονική της προσφορά. Η τελευταία της ήταν ότι μας έδειξε τι ακριβώς είναι όλοι αυτοί που μας κυβερνάνε και που ακριβώς ζούμε.
Τώρα, λοιπόν, που τα είπαμε όλα αυτά, ελάτε να μου εξηγείσετε πόσοι γιόρτασαν πραγματικά χθες, τι γιόρτασαν και τι πρέπει να σκεφτούμε για το μέλλον...
Καληνύχτα μας και χαίρετε.
Όσα έπαθε η πατρίς δια τους «νόμους» και το καλό αυτεινών και όσα παληκάρια σκοτώθηκαν, δεν τάπαθε η πατρίς εις τον αγώνα των Tούρκων.
Στρατηγός Ι. Μακρυγιάννης
Επειδή δε ο Καραϊσκάκης επιμένων δεν έδιδε γνώμην να φύγωσι, τινές των αξιωματικών προσκαλούντες και τους άλλους εις την φυγήν ενώπιον του Καραϊσκάκη, είπον ότι δεν κάθονται να γένωσι θύματα της φιλοδοξίας του Καραϊσκάκη, τότε ο Καραϊσκάκης απεκρίθη με αγανάκτησιν «Πηγαίνετε όπου αγαπάτε. Ο Καραϊσκάκης θέλει επιμείνει εις την θέσιν του, και ας χαθή. Όταν όμως σας ερωτήσωσιν οι άνθρωποι τι εκάμετε τον αρχηγόν σας, ειπέτε ότι τον παρεδώσαμεν εις τους εχθρούς, διότι δεν ηθέλησε να γένη αρχηγός της λειποταξίας».
