Εμβόλιμον

Τις ειλικρινείς μου απολογίες προς όλους τους φίλους και συμμαχητές βλόγερες που φαινομενικά έχω γειώσει εδώ και καιρό, αλλά δυστυχώς αδυνατώ να τα προλάβω όλα.
Διαβάζω, ενημερώνομαι αλλά δεν προκάμω να γράψω.
Ελπίζω στην κατανόησή σας και επιφυλάσσομαι για το (κοντινό) μέλλον.
Δεν σας έχω ξεχάσει. :)

Επιτέλους, λίγη φρέσκια απαισιοδοξία.

Διότι με την παλιά απαισιοδοξία είχαμε μπουχτίσει.

Βέβαια η αλήθεια είναι ότι κάπου με είχε λούσει κρύος ιδρώτας στο προχθεσινό άκουσμα φημών ότι πχ ο Λουδοβίκος Ιζ' ο Παπακωνσταντίνου ενδέχετο όπως μετακινηθεί εις το Υπουργείο από το Εξωτερικόν προκειμένου να επιβραβευθεί διά το θεάρεστον έργον του, αλλά τελικώς απεδείχθη φόλα η φήμη.
Αντίστοιχα φόλα απεδείχθη και το εμφανώς γελοίο σενάριο ότι ο Θοδωρής, ο δικός μας Θοδωρής, ο δικός μας άνθρωπος, ο Πάγκαλος ντε!, υπήρχε περίπτωση να μείνει εκτός κυβέρνησης. "Περίεργον" εσκέφθην, "και ποιος θ'ακούει τώρα τα γαμωσταυρίδια;"
Τελικώς η πολιτική μου σκέψη απεδείχθη ορθή και ο Θοδωρής παρέμεινε αντιπρόεδρος προκειμένου να συνεχίσει απτόητος το υβρεολόγιό του κατά του κόσμου, ως μας έχει συνηθίσει.

Πλήγμα μέγα φυσικά αποτέλεσε η απομάκρυνση της Άννας Νταλάρα. Δυστυχώς πετάξαμε μία ακόμη ευκαιρία να αναδειχθούμε ως κράτος αποδεικνύοντας για μιαν ακόμη φορά ότι η Ελλάς τρώει τα παιδιά της. Που θα ξαναβρούμε τέτοια στιβαρή πολιτική ύπαρξη ωσάν της Άννας;
Α, ξεχάστηκα: στην άλλη Άννα την Ντιαμαντόπουλος, δίπλα στην οποίαν παρέμεινε ο έτερος γίγας του πνεύματος, η Χριστοφιλοπούλου. Λογικόν, η διάλυση της Παηδίας βάλτωσε από ένα σημείο κι έπειτα και θα θεωρηθεί υποτιμητικόν να αναλάβει κάποιος άλλος την ολοκλήρωση αυτού του έργου. Οπότε το αφήνουμε στα σίγουρα χέρια, εκείνων που ξέρουμε κι εμπιπστευόμαστε.
Ο Χάρης δε, μετά το ευαγές έργον του ως Υπουργός Δικαιοσύνης η οποία λειτουργεί ταχύτερα κι από το φως, ανεβαθμίστη ως Υπουργός Εσωτερικόν. Εχμ, συγγνώμη, Εσωτερικών ήθελα να πω, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι το βαθύ pasok είναι μια μετοχή που πάντοτε αποδίδει κέρδη. Μάλλον το ίδιο ισχύει και για τον Μητσάρα τον Ρέππα, έτερη φρεσκαδούρα και αυτός. Όπως αντίστοιχα και ο Χρηστάρας ο Παπουτσής -ουδέν περαιτέρω σχόλιον.

Η μετακίνηση του Λουδοβίκου ομολογουμένως με παραξένεψε λίγο. Μόνο Περιβάλλοντος; Τέτοιο έργο στην ανα(σο)δόμηση της οικονομίας και δεν πήρε το κατιτίς παραπάνω; Κι όχι τίποτε άλλο αλλά πλέον δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε στις πόσες αποτυχίες θα παραιτηθεί την επόμενη φορά ρε γαμώτο. Στο Οικονομικών ας πούμε ξέραμε ότι αν ξαναπάρει μέτρα για πάνω από 20 φορές θα παραιτηθεί, στο Περιβάλλοντος πόσο πάει το μαλλί;

Και μέσα σε όλα, χάσαμε και τον Αντώναρ... Πεταλωτή. Ωιμέ και τρισαλί... Η χώρα ετούτη δεν έχει κανένα μέλλον.
Εντύπωση πάντως μου προκάλεσε και η υποβάθμιση Ραγκούση. Γενικά δεν θα τον χαρακτήριζα κακό ως Εσωτερικών, δίχως αυτό να σημαίνει ότι κι αυτός δεν τα'κανε σαν τα μούτρα του σε κάποια πράγματα. Πάντως τον είχα για να παρέμενε, είναι η αλήθεια. Εδώ πιθανώς να έχουμε πολλά κουτσομπολιά στο μέλλον για το τι μπορεί να παίχτηκε -όπου σίγουρα παίχτηκε κάτι.

Άφησα για το τέλος τα δύο σημαντικότερα Υπουργεία συν κάτι ψιλούλια ακόμη.
Κατ' αρχήν, Βενιζέλος.
Ίσως να μην περιμένατε την απάντηση, αλλά νομίζω πως επρόκειτο για την πλέον ενδεδειγμένη λύση, από την στιγμή που αποφάσισε (ή έφαγε πόρτα αντίστοιχα) να μην βάλει κάποιον τεχνοκράτη εκτός πολιτικής στη θέση-φωτιά του Υπουργού Οικονομικών.
Προσωπικά τον Μπένι τον γούσταρα ανέκαθεν ως πολιτικό (ως χαρακτήρας, είναι μια άλλη ιστορία φυσικά) υπό την έννοια ότι είναι ικανός για πολλά πράγματα. Διότι κακά τα ψέματα, το πείραμα Παπακωνσταντίνου μας παραέκαψε. Βέβαια το τι θα κάνει ο Βενιζέλος έχει να κάνει με την καμμένη γη που θα παραλάβει κι εκεί δεν ξέρω κατά πόσον μπορώ να είμαι αισιόδοξος. Πάντως αναμφίβολα ως πολιτική επιλογή είναι αναμφίβολα καλή. Και όπως έγραφα και στο προηγούμενο σχόλιό μου, από την στιγμή που μια τέτοια κίνηση συνδυάζεται εμφανώς με το πολιτικό του μέλλον, με κάνει να αισιοδοξώ ότι δεν έχουν χαθεί τα πάντα. Διότι αν και μπορούμε να πούμε πολλά για τον Βενιζέλο, μόνο ένα δεν μπορεί να πει κανείς: ότι είναι χαζός. Τουναντίον, είναι πανθομολογουμένως ευφυέστατος, οπότε για να παραλαμβάνει το Οικονομικών σε μία τέτοια συγκυρία προφανώς σημαίνει ότι το βλέπει ως δυνατό χαρτί για το πολιτικό του μέλλον. Θα δείξει η πράξη.

Όσον αφορά τώρα το Εξωτερικών, εδώ κι αν κουφάθηκα. Ρε παιδιά, μην λέω ψέματα, δεν τον ξέρω καν τον άνθρωπο. Μπορεί ν'αποδειχθεί αστέρι και μακάρι. Αλλά το κέρατό μου μέσα, με Νταβούτογλου απέναντι (διότι κατά πως φαίνεται δεν θα τονε σφουγγαρίζει ο Ερντογάνης τελικώς), έχει τον πολιτικό όγκο ν'ανταπεξέλθει; Εδώ είναι το ερώτημα. Διότι ειλικρινά μακράν τον καλύτερο που έχει περάσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια θεωρώ τον Μολυβιάτη (και δεν κάνω καθόλου πλάκα), γεγονός που αποτελεί ιστορική ξεφτίλα αν αναλογιστούμε ότι δεν έχουμε βγάλει ούτε έναν της προκοπής. Να είναι, λοιπόν, αυτός ο επόμενος καλός; Επιφυλάσσομαι, αλλά...

Σε γενικές γραμμές τι είχαμε;
Η δεξιά κάλτσα μπήκε στο αριστερό πόδι και τούμπαλιν η αριστερή, το σώβρακο φορέθηκε το μέσα έξω, αντίστοιχα και το φανελλάκι κ.ο.κ. Τα κυρίως πρόσωπα παρέμειναν τα ίδια, μόνο που δώθηκε μια σχετική έμφαση εις το βαθύ pasok (όπου βέβαια θα πρέπει να ξεπεράσουμε ψυχολογικά και το τεράστιο βάρος της πολιτικής απώλειας του Τηλέμαχου, αααααχχχχ), το δε κυβερνητικό σχήμα είναι μικρό κι ευέλικτο κατά τας εξαγγελίας, με περισσότερα άτομα από το προηγούμενο, τα πρόσωπα-κλειδιά ανακυκλώθηκαν σε συγκεκριμένες θέσεις, το παρεάκι δεν μπορώ να πω ότι διαλύθηκε, απλά μόνο συρρικνώθηκε κατά τι, ενώ -αυτό έλειπε δα- θα συνεχίσουμε να τρώμε στην μάπα τον Πάγκαλο (που αντικειμενικά, θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία του Γιωργάκη να τον έβγαζε εντελώς: όχι μόνο θα άκουγε μόνο αυτός τα πάντα από τον κόσμο πλέον, αλλά θα άκουγε και τον Πάγκαλο κι από πάνω).
Κοινώς, άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς. Την πρόσκαιρη ευδαιμονία θα ακολουθήσει το μια απ'τα ίδια, όπου η νέα κυβέρνηση θα συνεχίσει να τα κάνει σκατά στα χνάρια της προηγούμενης.

Όσον αφορά τα προχθεσινά καραγκιοζιλίκια, ειλικρινά δεν επιθυμώ να τα σχολιάσω. Νομίζω ότι οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους: το μεσημέρι τέθηκε ανοιχτά έως και θέμα ηγεσίας, οι πολιτικές εξελίξεις έμοιαζαν δραματικές και τελικώς και μόνο που μπήκε στην αίθουσα ο Ζορζ, η αποθέωση ήταν ατελείωτη. Και δεν ξέρω πόσους τιμάει το γεγονός ότι μόνο η Βασούλα του βαθέως pasok ετίμησε τη θέση της. Οι υπόλοιποι ακόμη σκουπίζονται με απαλά χαρτιά υγείας. Και φυσικά για μιαν ακόμη φορά απεδείχθη στην πράξη ότι "ένας Παπανδρέου ποτέ δεν παραιτείται".
Μήτε τον ρίχνουν, να προσθέσω.

Κι όποιος νομίζει ότι η χώρα απέκτησε πολιτική σταθερότητα, κοιμάται όρθιος.
Μιλάτε σιγά μην τον ξυπνήσετε όμως.
Για την ώρα απολαύστε το ηλιόλουστο Σαββατοκύριακο, διότι από βδομάδα πάλι μάχες στα χαρακώματα θα έχουμε και δη, αγριότερες από τις έως τώρα. Και μην ξεχνάμε ότι τέτοιες μάχες όχι μόνο έχουν πολλαπλά θύματα πάντοτε, αλλά έχουν και απρόβλεπτες εξελίξεις.

Η λεπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Ιστορικές στιγμές για γελοίους

Χθες στο Σύνταγμα που για τα δεδομένα της μέρας (δηλαδή τα γεγονότα του "πρωϊνού") παρά την μπόχα των δακρυγόνων, η συμμετοχή ήταν μεγαλύτερη από τις τελευταίες ημέρες, γεγονός αν μη τι άλλο ελπιδοφόρο.
Την ίδιαν στιγμή αν έστηνες αφτί άκουγες δεξιά κι αριστερά κόσμο εν μέσω μούντζας και μπινελικώματος να σχολιάζει θετικά τις πληροφορίες για μια κυβέρνηση ενωτική, ό,τι κι αν σήμαινε αυτό: οικουμενική, συνεργασίας, προσωπικοτήτων με τις ευλογίες όλων κλπ. Γενικά ήταν η πρώτη μέρα που μέχρι και ο Γιωργάκης άκουσε κάποια θετικά σχόλια (μέχρι κι εγώ είπα, να σκεφτείτε). Κοίνως, φάνηκε έστω και για λίγη ώρα μια μικρή αχτίδα ελπίδας ότι ίσως κάτι ν'αλλάξει, ή έστω να ξεκινήσει ν'αλλάζει.

Και τελικά ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ότι πάλι σκατά τα έκανε. Μόνο που αυτήν τη φορά μάλλον τα έκανε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά.
Είχε την ευκαιρία να γράψει ιστορία -κυριολεκτικά και δη, την ύστατη ίσως στιγμή που ο χρόνος μας έχει πλέον τελειώσει, είχε την ευκαιρία να σηματοδωτήσει ένα νέο ξεκίνημα.
Και αντ'αυτού επέλεξε να παραμείνει μαλάκας.
Λυπάμαι. Πέρασε η ιστορία, σου χτύπησε την πόρτα κι εσύ της είπες τι; Ότι θα πας για τζόγκινγκ;
Δεν υπάρχει άνθρωπος ανεξαρτήτως χρωματισμού που να μην κουφάθηκε χθες με αυτά που άκουσε.
Ποιος ανασχηματισμός έτσι σκέτα; Στην πολιτική βούληση είναι το πρόβλημά μας. Ωραία, σκουπίζεις τον άχρηστο Παπακωνσταντίνου και στην θέση του βάζεις τον εξαιρετικό Παπαδήμα. Σου φέρνει λοιπόν σε σύντομο χρονικό διάστημα στην Βουλή το θέμα της αποκρατικοποίησης της ΔΕΗ. Τι θα κάνουν οι ίδιοι με πριν βουλευτές; Θα το υπερψηφίσουν ενώ πιο πριν θα το καταψήφιζαν;
Πολιτική βούληση, Γουότσον, αυτήν είναι που πρέπει να βρούμε, εκεί είναι που πάσχουμε.

Δεν μ'ενδιαφέρει καν το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στον Σαμαρά και το οποίο είναι τω όντι μεγάλο. Γιατί δεν μ'ενδιαφέρει;
Διότι ο Σαμαράς δεν είναι πρωθυπουργός. Τόσο απλό.
Ο Σαμαράς εδώ και καιρό παιζει -στο μέτρο που του αναλογεί- εκτός από τη χώρα λες και είναι κάποιο παιχνίδι για παιδιά, και με τα νεύρα μας. Παρομοίως παίζει και ο Καρατζαφέρης με τις κωλοτούμπες του, και η Ντορίτσα που ουδέποτε συμμετείχε στα κυβερνητικά δρώμενα του παρελθόντος, και όλοι τους, ο καθένας με τον τρόπο του και στο μέτρο που του αναλογεί.
Ο πρωθυπουργός όμως είναι ένας, είτε τον ψηφίσαμε, είτε όχι, σε αυτόν έχει πέσει ο κλήρος.
Κι εκεί που χθες όλοι περιμέναμε πως και πως το περιβόητο διάγγελμα για να ακούσουμε κάτι καλό, τελικώς ήλθε φιάσκο μέγα.

Φιάσκο ανασχηματισμού.
Και ήδη ακούγεται ότι θα πάει σήμερα ή αύριο στις Βρυξέλλες για να συζητήσει.
Τι να συζητήσει; Λάθος. Να ζητήσει, όχι να συζητήσει. Τι;
Μα φυσικά να κάνει εκλογές -από τα χειρότερα και πιο εφιαλτικά σενάρια.
Και γιατί θα το ζητήσει; Διότι θα πρέπει να εξασφαλίσει κάποια πράγματα, όπως η πέμπτη δόση για παράδειγμα.

Την ίδια στιγμή έχει αρχίσει να γίνεται το πανηγύρι του αιώνα. Προ ημερών ξάφνου κάποιοι αποφάσισαν να εξωτερικεύσουν ότι ο τσάρος της Οικονομίας δεν τραβάει. Κάποιοι άλλοι ότι το μνημόνιο απέτυχε. Το διαπίστωσαν με μόλις έναν χρόνο καθυστέρηση και αυτοί. Κάποιοι έθεσαν θέμα αλλαγής προσώπων. Κάποιοι άλλοι άρχισαν μέχρι και ν'αμφισβητούν το πράσινο τοτέμ -σήμερα ήδη οι εξελίξεις επί τούτου είναι ραγδαίες. Άλλοι μάλιστα έχουν αρχίσει ν'ανακαλύπτουν έως και για διαχρονικές πολιτικές ευθύνες. Ενώ τις τελευταίες μέρες αρχίζουμε να βλέπουμε από ανεξαρτητοποιήσεις (όπως του Λιάνη, ο οποίος -προς θεού- μαθημένος από τον Ανδρέα σιγά μην αφήσει την γλυκιά καρέκλα) έως και παραιτήσεις.
Κοινό σημείο όλων; Ότι ξεκίνησαν μετά τις ειρηνικές διαμαρτυρίες του κόσμου. Έστω αυτού που βγαίνει -που να έβγαινε κι άλλος δηλαδή- δείγμα του τι μπορεί να καταφέρει ο κόσμος έστω και με την φυσική του παρουσία για την οποίαν φωνάζουμε εδώ και μέρες. Ναι, μιλάω για την διαμαρτυρία που θέλει σώνει και καλά αιτήματα για να φέρει αποτέλεσμα...

Και μετά τα πρώτα παιχνίδια απαξίωσης κατ' αρχήν από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ, μετά περάσαμε στην φάση του "ντάξει, δεν τρέχει και τίποτε με δαύτους".
Κι ενώ η παρουσία επέμενε και θα περίμενε κανείς να καταλάβουν τα προφανή αυτοί που πρέπει, αυτοί τελικώς είναι τόσο στον κόσμο τους που αδυνατούν να καταλάβουν, δείγμα του πόσο πολύ έχει προχωρήσει μέσα τους η σήψη της καρέκλας.

Και συνεχίζουν να τα κάνουν όλα λάθος, με τον χείριστο δυνατό τρόπο, δείχνωντας στην πράξη ότι αδιαφορούν για τους πολίτς, για τον τόπο, για το μέλλον.
Όταν δεν μπορείς να εξασφαλίσεις συναίνεση με 155 βουλευτές συν ένα δεύτερο κόμμα σχετικά ισχυρό, πως θα την καταφέρεις βρε βλάκα όταν από τις επόμενες εκλογές κατά πως φαίνεται θα έχει πολύ λιγότερους και το πρώτο κόμμα και το δεύτερο και δη με ενδεχόμενη επτακομματική Βουλή; Πρέπει δηλαδή να βτάσουμε στο υπέρτατο χάος για να συνειδητοποιήσεις ότι έπρεπε να έχεις χειριστεί διαφορετικά τις καταστάσεις;

Η εκτίμησή μου (βασιζόμενη στο πολιτικό μου αισθητήριο) για τα χθεσινά είναι η εξής: τα ρεπορτάζ του απογεύματος ήταν αληθινά. Ο Παπανδρέου είχε όντως αποφασίσει αυτά που κυκλοφορούσαν και που όλοι μαθαίναμε. Τελικώς όμως απεδείχθη οριστικά μικρός το πολιτικό δέμας, αφού προφανώς τον τούμπαρε το βαθύ pasok πάνω στον τρόμο του να μην χαθούν οι καρέκλες. Πόσο γλυκιά είναι η καρέκλα τελικά ρε γαμώτη μου;
Το επιχείρημα περί μικροκομματικής εκμετάλλευσης από πλευράς νουδού δεν μου λέει τίποτε, διότι απλούστατα μέχρι και βουλευτές του pasok έβγαιναν χθες κι έλεγαν τα ίδια. Δεν μπορεί λοιπόν όλοι να την είχαν πατήσει, να είχαν πλανηθεί.
Αυτό τι σημαίνει; Ότι κατά πάσα πιθανότητα τα πράγματα έγιναν όπως τα περιέγραψε ο Σαμαράς. Αυτό τι σημαίνει; Ότι δικαιώνεται ο Σαμαράς; Σε καμία περίπτωση. Οι ευθύνες του για την κατάντια είναι τεράστιες. Δώσε βρε ηλίθιε την συναίνεση έστω και στο παρόν μνημόνιο και δώσε την με έγγραφο αντάλλαγμα ότι θα ξεκινήσουν διαδικασίες επαναδιαπραγμάτευσής του. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι ξαφνικά μέσα στην νουδού άρχισαν να σκέφτονται ότι ίσως τελικά ο Σαμαράς να έπρεπε να είχε κρατήσει λίγο πιο διαλλακτική στάση. Σώωωωπα, ξυπνάτε κι εσείς πουλάκια μου; Χλωμό το βλέπω.
Αναφορικά με Ντορίτσα και Καρατζαφέρη, νομίζω ότι χθες λύθηκαν και οι τελευταίες απορίες για το κατά πόσον ήθελαν ή δεν ήθελαν συνάινεση. Αστερίσκος: φυσικά και την θέλουν, αρκεί να έχει αυτούς στο επίκεντρο.
Ντάξει, για την Αριστερά δεν το συζητάμε, μας έχει συνηθίσει στην ανυπαρξία της.

Η ουσία ποια είναι;
Προσωπικά δεν ξέρω αν θα τον προλάβουμε καν τον ανασχηματισμό. Πιθανώς ναι, πιθανώς όχι όμως. Πλέον το εφιαλτικό σενάριο των εκλογών είναι όχι απλά ορατό αλλά ίσως και χειροπιαστό. Οι εξελίξεις είναι τόσο ραγδαίες που πλέον θα παίζουμε με τις ώρες. Ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να έχουμε το ο,τιδήποτε. Και μεταξύ άλλων, μην αποκλείετε εντελώς το θέμα της Οικουμενικής. Ναι, ξέρω, μόλις χθες βράδυ απερρίφθη. Ε, και; Εδώ οι κωλοτούμπες πάνε σύννεφο ακόμη και μέσα σε λίγα λεπτά, εκεί θα κωλώσουμε; Ή μήπως θεωρείτε ότι η διαδικασία αμφισβήτησης του Παπανδρέου που ήδη τρέχει μπορεί να μην έχει να κάνει με αυτό;
Διότι μην ξεχνάμε κάτι: το κουμάντο δεν το κάνουμε εμείς πλέον, το κάνουν οι ξένοι, οι οποίοι αυτό που θέλουν είναι συναίνεση

Το πολιτικό σύστημα καταρρέει και μάλλον οριστικά.
Ο καθείς πρέπει να αναλάβει στην πράξη τις ευθύνες του. Ήδη τα ποντίκια αρχίζουν να πηδούν από το καράβι.
Το καράβι που αυτοί βύθισαν.
Και οι πολίτες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι καφενειακού τύπου αντιδράσεις δεν χωράνε πλέον.
Είμαστε στο και δέκα.

ΥΓ. Και μία τελευταία πρόβλεψη: αν δείτε να κινηθεί (με οποιονδήποτε τρόπο) ο Βενιζέλος για αρχηγία πάει να πει ότι υπάρχει ελπίδα, έστω και μικρή. Αν όμως δεν ενδιαφερθεί, τότε έχουμε τελειώσει οριστικά.
ΥΓ2. Πραγματικά τεράστια και ολόψυχα συγχαρητήρια στον Παναγιώτη Κουρουμπλή γι'αυτά που μόλις είπε στο Κοινοβούλιο. Συγκλονιστικός. Μακάρι και τα ποντίκια να μπορούσαν να σκεφτούν κατά τον ίδιον τρόπο, παρομοίως και οι κυβερνώντες, παρομοίως και οι αντιπολιτευόμενοι καθώς και άπαντες οι "τεθλιμμένοι συγγενείς". Αλλά που τέτοια τύχη...

Περί Προτάσεων ΙΙΙ: Δημοσιονομικά

Και ήρθε η ώρα μετά τα μέρη Ι και ΙΙ να μιλήσουμε για το μπικικίνι...
Οπότε κάντε ένα φραπεδάκι κι έχετε και κανά ηρεμηστικό δίπλα καλού-κακού διότι ακολουθεί σενδονάρα στα γνωστά πρότυπα τούτου εδώ του βλογιού. Για περίπτωση που είτε έχετε πάθει έλκος από τους πολλούς φραπέδες, είτε βαριέστε να διαβάσετε όλο αυτό το τερατούργημα, μπορείτε να περάσετε απευθείας στην κατακλείδα, αν και δεν θα σας το συνιστούσα μιας και θα χάσετε όλη την ουσία και τα αναμφιβόλως πολύ γουστόζικα σχόλιά μου (να παινέψουμε λίγο και το σπίτι μας!).
Επίσης, στο τέλος-τέλος θα έχει και κάποια σημαντικά λινκ.

Και μιας για μπικικίνι ο λόγος, από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις... Ανεξάντλητο είναι το ρημάδι (εχμ, το θέμα, όχι το μπικικίνι, αυτό μας ετελείωσε προ πολλού).
Αρκεί να αναλογιστούμε τι είναι ο οικονομολόγος, και θα καταλάβουμε: οικονομολόγος είναι ο επιστήμων που αύριο θα προσπαθήσει να σου εξηγήσει γιατί δεν έγινε σήμερα αυτό που μετά βεβαιότητος είχε προβλέψει χθες.
Μία παράλληλη πραγματικότητα που πρέπει να γνωρίζουμε είναι η εμπλοκή των οικονομολόγων στο παγκόσμιο γίγνεσθαι (όχι μόνο οικονομικό): ας υποθέσουμε ότι έχουμε 52 φασόλια και τα δίνουμε σε κάποιον ειδικό προκειμένου να λειτουργήσει το σύστημα που μας απασχολεί. Με σειρά από μαθηματικούς τύπους, υποθέσεις, ενδεχόμενα κλπ, ο οικονομολόγος τα κάνει όλα να λειτουργούν ρολόι ωσάν να επρόκειτο για κάποιο αεικίνητο. Μέχρι την στιγμή όμως που με κάποιον τρόπο θα εξαφανιστεί ένα φασόλι: τότε όλο το σύστημα καταρρέει.
Αν τώρα προσθέσουμε και την υπόσταση του καπιταλισμού (ως παγιωμένο οικονομικό σύστημα), θα καταλάβουμε ακόμη περισσότερο: καπιταλισμός είναι το οικονομικό σύστημα όπου έχεις μία μπριζόλα, θεωρείς ότι την έχεις κάνει πέντε μπριζόλες και με αυτές τις εικονικές πέντε μπορείς να θρέψεις δέκα άτομα τα οποία χρειάζονται μία μπριζόλα έκαστο (οπότε οι πέντε πρέπει να πάρουν από μία μπριζόλα δάνειο κλπ).
Επίσης πριν προχωρήσουμε θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε και κάτι: τι ακριβώς ισχύει για τα οικονομικά. Δίχως να είμαι οικονομολόγος, θα πω σχεδόν μετά βεβαιότητος ότι δεν ισχύούν αυτά που ισχύουν στα καθημερινά οικονομικά του "μικροκόσμου", δηλαδή του καθενός μας. Θέλω να πω, ότι για τον καθέναν μας αν έχω 10 ευρώ στην τσέπη και βάλω άλλα 10 ευρώ αυτομάτως θα έχω 20 ευρώ. Αν στην συνέχεια δώσω τα 15 τότε θα μου μείνουν 5 κ.ο.κ. Στα οικονομικά παγκοσμίως όμως έχω διαπιστώσει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αφού υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες όπως μαζική επίθεση κίτρινων μονόκερων στο χρηματιστήριο DAX μπορεί να οδηγήσει σε πτώση των αξιών στο Dow Jones, η οποία μέσα από την αύξηση των τιμών φυκιών να οδηγήσει τελικώς στην χρεωκοπία της Ζιμπάμπουε και μοιραία στο κλείσιμο 3 πολυεθνικών στην Ιαπωνία.

Γιατί τα λέω αυτά;
Διότι απλούστατα οι κανόνες του παιχνιδιού δεν είναι οι ίδιοι όταν αλλάζεις κλίμακα και αυτό πρέπει να το'χουμε κατά νου συνεχώς. Οπότε ας επιστρέφουμε στα δικά μας σιγά, σιγά.

Μερικά από τα καυτά σημεία διχογνωμίας των ημερών είναι και τα εξής:
-να φύγουμε από το ευρώ, ή όχι;
-να φύγουμε από το μνημόνιο, ή όχι;
-είναι το χρέος απεχθές; (προσοχή στην ορθογραφία, θα ασχοληθούμε μετά με αυτήν)
κλπ, κλπ.

Το να απαντάει ο καθένας ό,τι του καπνίσει δεν είναι απαραίτητα κακό, αφού τουλάχιστον δείχνει ότι υπάρχει μια ευρύτερη δίψα συμμετοχής στα γεγονότα καθώς και ένα ενδιαφέρον για τις εξελίξεις. Το να στηρίζεται όμως η συμμετοχή στην ημιμάθεια ή την αμάθεια με γνώμωνα της μοναδικής αλήθειας επειδή το είπε ο έγκριτος Γερμανός οικονομολόγος Πλιτς φον Μπράιτχέσενμπεργκ, ε, τότε υπάρχει πρόβλημα. Και υπάρχει πρόβλημα διότι δεν έχει νόημα να φύγουμε από τέτοιες καταστάσεις απλώς για να καταλήξουμε σε μερικές αντίστοιχες αν και λίγο διαφορετικές. Γιατί το λέω αυτό;

Διότι το να πεις "να μην φύγουμε από το ευρώ" σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί πρόταση, αντίθετα με τα όσα νομίζουν πολλοί. Παρομοίως, το να φύγουμε ή να μην φύγουμε από το μνημόνιο, δεν αποτελεί πρόταση. Αυτά είναι απλά ευχολόγια. Πρόταση σημαίνει να πεις τι θεωρείς ότι πρέπει να κάνεις αν πρώτα έχεις κάνει το τάδε. Για να θέσω τις δικές μου προτάσεις λοιπόν θα πρέπει να ασχοληθώ πρώτιστα με τις "προτάσεις" που κυκλοφορούν.

Ευρώ λοιπόν: μέσα ή έξω; Μέσα με τα μπούνια, παρόλο που αποδεδειγμένα παραείνια σκληρό νόμισμα για τα δόντια μας. Φταίει όμως το ευρώ, φαίνε τα δόντια μας, ή φταίει το γεγονός ότι τα δόντια χάλασαν από τα πολλά γλυκά; Προσοχή, διότι το ερώτημα είναι σημαντικό και δεν το έθεσα χαριτολογώντας.
Είναι προφανές ότι το ευρώ έχει τα υπέρ του και τα κατά του και δε νομίζω να έχει νόημα να αρχίσουμε να περιγράφουμε αμφότερα τα σημεία, αφού οι ειδικοί το πράττουν σε βιβλία ολόκληρα. Ας πούμε όμως ότι περιοριζόμαστε στα εξής: το ευρώ προσφέρει σταθερότητα, προσφέρει πλεονεκτήματα που με την δραχμή δεν (θα) είχαμε, προσφέρει τη δυνατότητα ακόμη και να "κρυφτείς" πίσω από τους δυνατούς. Από την άλλη όμως, αν παρεκκλίνεις λίγο από την πορεία που πρέπει τότε βιώνεις αντίστοιχες καταστάσεις με τις τωρινές, παρομοίως αν παρεκκλίνει και κάποιος άλλος. Επίσης, αποδεδειγμένα ευρώ σημαίνει ακρίβεια (πανευρωπαϊκώς κιόλας. Μην ξεχνάμε ότι σχεδόν εξαρχής οι Γερμανοί το βάφτισαν teuro από teuer=ακριβός και το euro) και φυσικά σημαίνει ότι ο ισχυρός κάνει ό,τι γουστάρει και βγάζει όσα θέλει, ενώ ο μικρός απλώς ακολουθεί το ρεύμα. Δεν είναι τυχαίο ας πούμε ότι η Γερμανία εν μέσω ευρωπαικής κρίσης-τυφώνα ολόκληρου έχει ήδη από πέρσυ στατιστικά ανάπτυξης, με την Γαλλία να ακολουθεί, όταν την ίδιαν στιγμή 3 χώρες της Ευρώπης (Ελλάδα-Ιρλανδία-Πορτογαλία) βυθίζονται ολοένα και περισσότερο, με άλλες δύο να ακολουθούν κατά πόδας (Ισπανία-Ιταλία). Βγαίνοντας από το ευρώ όμως ουσιαστικά επιστρέφουμε στις σπηλιές, ακριβώς επειδή το ευρώ έχει γιγαντώσει τα δημοσιονομικά μας προβλήματα: θα απαιτηθούν αλλεπάλληλες υποτιμήσεις του νέου νομίσματος που θα σημάνει γιγάντωση των χρεών κλπ, κλπ. Και αν ήδη τώρα λέμε ότι το χρέος είναι τεράστιο, σκεφτείτε τι έχει να γίνει μετά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι -καλώς ή κακώς- από την στιγμή που τα οικονομικά είναι κατά βάση αριθμοί, πρέπει πρώτα να ασχοληθούμε με την μαύρη τρύπα του ταμείου που ρουφάει τα πάντα έχοντας δημιουργήσει τεράστια νούμερα. Και το ευρώ δίχως να είναι εντελώς καλό για την περίσταση, βοηθάει περισσότερο νομίζω απ'όσο θα βοηθούσε μια επιστροφή στην δραχμή. Για να γίνει κατανοητό αυτό που γράφω, να πω το εξής: αν τα νούμερα ήταν μικρότερα και κυρίως με διαφορετικά δεδομένα, τότε μάλλον η έξοδος από το ευρώ θα ήταν η καλύτερη λύση. Είναι, δηλαδή, θέμα συγκυρίας. Οπότε που καταλήγουμε, με δεδομένο ότι στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα οι αγορές θεωρούνται πιο σημαντικές από τους ανθρώπους και κάνουν κουμάντο στα πάντα; Στο ότι έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο τω όντι κακές λύσεις, όπου με το μη χείρον-βέλτιστον το καλύτερο (ήτοι με τα λιγότερα και μάλλον λιγότερο επώδυνα μέτρα) εκτιμώ ότι είναι η παραμονή στο ευρώ. Όπου υπάρχει και κάτι ακόμη, στο οποίο όμως δεν θα επεκταθώ μιας και πρόκειται για ξεχωριστό κεφάλαιο: για να επιβιώσει το ευρώ χρειάζεται και κοινή γραμμή, τουτέστιν ευρωπαϊκή ενοποίηση κι ουχί μόνο νομισματική. Είχε γίνει μια προσπάθεια με το ευρωσύνταγμα και βάλτωσε αλλά πρέπει να ξαναξεκινήσει ειδάλλως το ευρώ θα καταρρεύσει οριστικά.

Πάμε τώρα στο δεύτερο μείζον ζήτημα που είναι και εξαιρετικά πολύπλοκο. Να μείνουμε στο μνημόνιο, ή όχι;
Νομίζω ότι το ερώτημα είναι εκ φύσεως εσφαλμένο αλλά το γιατί θα το εξηγήσω μετά. Ας συνεχίσουμε από το σημείο που είχαμε μείνει: όταν έχεις δημιουργήσει μια τεράστια μαύρη τρύπα, με δεδομένο ότι στον σύγχρονο δυτικό κόσμο η ανάπτυξη περνάει μέσα από τα δάνεια, αυτό σημαίνει ότι οι ανάγκες του κράτους για ρευστό είναι ακόμη μεγαλύτερες. Εδώ -σε σχέση με τα "μικροοικονομικά" (της καθημερινότητάς μας δηλαδή) οι διαφορές αρχίζουν να γίνονται ορατές. Πολύς κόσμος ισχυρίζεται ότι το δάνειο είναι γενικά κακό διότι σου ρουφάει το αίμα. Σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω, αν και αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Το θέμα είναι ότι το δάνειο σε επίπεδο κρατών είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση : πρώτον, τα επιτόκιά του είναι εντελώς διαφορετικά (και πάντοτε αρκετά μικρότερα) και δεύτερον, μέσα από το δάνειο ανοίγουν θέσεις εργασίας, κινείται το χρήμα στην αγορά κλπ. Οπότε ένα δάνειο σε επίπεδο κρατών πρακτικά ωφελεί σχεδόν τους πάντες. Εμείς λοιπόν που βρισκόμαστε;
Στο σημείο που χρειαζόμαστε λεφτά με κάθε τρόπο. Και κάπου εδώ έρχεται το περίφημο μνημόνιο να καλύψει το κενό με ένα πανθομολογουμένως βαρύτατο τίμημα.

Όσοι έχουν γερά νεύρα ώστε να με διαβάζουν αρκετά, πιθανώς να θυμούνται ότι εξαρχής ήμουν αντίθετος με το μνημόνιο, παρόλο που αναγνώριζα ότι η κατάντια μας είναι τέτοια που μόνο μέσω αυτού θα μπορέσουμε να κάνουμε κάποια πράγματα που έπρεπε να είχαμε κάνει από μόνοι μας. Όπως πχ την συρρίκνωση του τεράστιου δημόσιου τομέα, τον εξορθολογισμό των δημοσιονομικών της χώρας, την καταπολέμηση του εθνικού σπορ της φοροδιαφυγής, την αντιμετώπιση της διαφθοράς, την περιστολή διαφόρων υποτιθέμενων ελευθεριών (πχ συνδικαλιστικών) κλπ. Κοινώς όλα όσα μας είχαν μετατρέψει από ευνομούμενο κράτος σε κράτος ασυδωσίας, με πελατειακές σχέσεις όχι μόνο ανάμεσα σε απλούς πολίτες και το κράτος αλλά και ανάμεσα σε ΜΜΕ/εταιρίες-κράτος κ.α.. Και φυσικά το μνημόνιο -το οποίο είχα χαρακτηρίσει αναγκαίο κακό- ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πατήσει επιτέλους πόδι στην ολοένα αυξανόμενη πολιτική αχρειοσύνη (αρχαιοπρεπώς). Μόνο που από την πλευρά μου τουλάχιστον διέκρινα εξαρχής ότι οι ισορροπίες για το συγκεκριμένο μνημόνιο ήταν εξαιρετικά λεπτές κι εύθραυστες: δεν είναι δυνατόν δηλαδή να κάνεις νόμο του κράτους ένα σχέδιο που να προβλέπει την μείωση των μισθών και των συντάξεων προκειμένου μετά οι μειώσεις να επεκταθούν και στον δημόσιο τομέα και την αγορά ώστε μέσω της επικείμενης ανέχειας να πέσουν οι τιμές στην χώρα. Αυτό πρέπει να γίνεται αντίθετα. Ήμασταν όμως ποτέ ορθολογικό και νοικοκυρεμένο κράτος για να γίνει αντίθετα; Όχι. Εδώ όμως βρίσεται και η καρδιά του προβλήματος: η επιτυχία του μνημονίου βασιζόταν στην εντελώς αυθαίρετη υπόθεση ότι η πολιτική τάξη του τόπου που ήταν και αυτή που μας έφερε σε αυτά τα χάλια (και για την ώρα ας μην πλατειάσουμε με τις ευθύνες του λαού, διότι αυτές θα είναι το αντικείμενο του επομένου σενδονιού) θα έβαζε μυαλό, θα άλλαζε τακτική και θα ξεκίναγε να κάνει τα πράγματα σωστά. Μα, αν ήταν να τα κάνει έτσι, τότε θα μπορούσε να τα κάνει και δίχως μνημόνιο, μόνο και μόνο βλέποντας ότι πλέον οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Ήταν λοιπόν προφανές εξαρχής ότι το μνημόνιο θα κατέρρε. Και γι'αυτόν τον λόγο πρακτικά δεν εφαρμόστηκε και ποτέ. Το ότι ελήφθησαν κάποια μέτρα στο όνομα του μνημονίου (όπως οι περικοπές μισθών και συντάξεων, η αύξηση του ΦΠΑ κλπ) δεν σημαίνει ότι το μνημόνιο εφαρμόσθηκε ποτέ και αυτό φαίνεται ότι παρόλο που στην συνέχεια το κείμενο προέβλεπε και άλλα πράγματα, οι κυβερνώντες παρέμειναν στην φοροεπιδρομή, τις περικοπές κλπ, κλπ, παρόλο που οι τροϊκανοί ήταν εξαρχής αντίθετοι καθ'όσον ως σοβαροί τεχνοκράτες που είναι οι άνθρωποι ξέρουν ότι μόνο οι διαρθρωτικές αλλαγές μπορούν να φέρουν αποτελέσματα. Άρα λοιπόν που καταλήγουμε; Για τρίτη φορά σε λίγες γραμμές: στο ότι το μνημόνιο επί της ουσίας δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Αυτό όμως τι σημαίνει; Ότι θα μπορούσε να είχε πετύχει αν είχε εφαρμοστεί; Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ήταν ούτως ή άλλως καταδικασμένο σε αποτυχία για τους λόγους που ανέπτυξα. Απλά, η διαφορά έγκειται στο ότι πλέον δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως θα ήμασταν αν είχε εφαρμοστεί, διότι όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά: θα μπορούσαμε να είμαστε καλύτερα, χειρότερα ή και το ίδιο με σήμερα. Ουδείς γνωρίζει. Ας επιστρέψουμε στο σήμερα λοιπόν: η κυβέρνηση που απεδείχθη ανίκανη να εφαρμόσει το μνημόνιο παρά τα σκληρότατα μέτρα που πήρε, πλέον φέρνει και δεύτερο μνημόνιο, ακόμη σκληρότερο προκειμένου να εξυγιάνει τα δημοσιονομικά της χώρας. Εμ πως το βλέπετε λοιπόν; Όταν δεν τα κατάφεραν στα πιο "εύκολα" θα τα καταφέρουν στα απείρως δυσκολότερα; Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος.

Όμως -για να μην ξεχνιώμαστε- η χώρα εξακολουθεί να έχει ανάγκη από λεφτά. Οπότε πως ξεμπλέκουμε τον μύλο;
Εγώ ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω: αφού πολλές αποφάσεις που έχουν πάρει ήταν πραγματικά βαρύτατες, γιατί αντ'αυτών δεν πήραν άλλες που πρέπει; Όπως για παράδειγμα το τι θα γίνει με την εκκλησιαστική περιουσία, η οποία περιουσία δεν περιορίζεται φυσικά μόνο σε κάποια ακίνητα κλπ, αλλά έως και σε μετοχές στην ΕΤΕ (για να φέρω ένα απλό παράδειγμα). Όπως για παράδειγμα την αναδιοργάνωση (με ό,τι αυτό συνεπάγεται ήτοι και απολύσεις) του δημοσίου τομέα και δεν μιλάω φυσικά για συρρικνώσεις νοσοκομείων όπως επιχειρεί να πράξει ο γίγας Λοβέρδος, ούτε με συγχωνεύσεις σχολείων όπως ήδη εφαρμόζει το ακόμη πιο γιγαντιαίο δίδυμο της μίσηζ Νταμαντόπουλος μετά της Χριστοφιλοπούλου (που ούτε ελληνικά δεν ξέρει να μιλάει αν την ακούσετε προσεκτικά, γαμώ την Παηδία μου μέσα). Ξέρετε τι σημαίνει συρρίκνωση δημοσίου; Ενδεικτικό παράδειγμα: με πλήρες online μηχανογραφικό σύστημα στις εφορίες, αυτομάτως δεν θα χρειάζονται ούτε οι μισές, αλλά ούτε να έχουν καν τους μισούς υπαλλήλους ακόμη και αυτές. Αρκεί οι υπάλληλοι να έχουν γνώσεις υπολογιστών (πέραν της πασιέντζας εννοώ). Συρρίκνωση σημαίνει οι βολεμένοι οδοκαθαριστές των δήμων να φύγουν από τα γραφειάκια που είχαν καβαντζωθεί και να επιστρέψουν στη δουλειά τους, οπότε ταυτόχρονα τι τους χρειαζόμαστε τους συμβασιούχους του ιδίου τομέα; Ως επίσης σημαίνει και πάταξη της γραφειοκρατίας, ελαχιστοποίηση των δικαιολογητικών και μεγιστοποίηση της δυνατότητας του πολίτη να κάνει την δουλειά του τηλεφωνικώς ή ηλεκτρονικά (διαδικτυακά). Και ούτω καθεξής, για να μην επεκταθώ περισσότερο από τα ενδεικτικά παραδείγματα. Αυτά είναι τα μέτρα για συρρίκνωση του δημοσίου και όχι η συγχώνευση σχολείων ή η μη προμήθεια γαζών στα νοσοκομεία.
Ένα άλλο μέτρο (πολυπλόκαμο) που πρέπει να παρθεί -ή μάλλον έπρεπε εξαρχής- είναι και το κτίριο του Κοινοβουλίου. Πως είναι δυνατόν με τόσο αίμα κι άμμο εδώ και έναν χρόνο και βάλε, εντός του κτιρίου τα μέτρα επί της ουσίας να μην ισχύουν; Γιατί δηλαδή οι βουλευτές να εξακολουθούν να έχουν δημόσιο αυτοκίνητο; Γιατί να λαμβάνουν επίδομα γραφείου, τηλεφωνικές ατέλειες κλπ. Ή γιατί να πληρώνονται επιπλέον οι επιτροπές και οι επερωτήσεις; Ή γιατί να έχουν ακόμη και τώρα "ειδικές" ρυθμίσεις συνταξιοδότησης; Και από που και ως που να λαμβάνουν τον υψηλότατο μισθό τους, όταν κρίνουν ότι ένας νέος ή ένας ηλικιωμένος μπορεί να επιβιώσει με 591 ευρώ μικτά; Δεν πρέπει να δώσουν το καλό παράδειγμα; Πρέπει. Και παρομοίως πρέπει και οι μονίμως αδικημένοι υπάλληλοι της Βουλής.
Ένα άλλο μέτρο, λογικότατο που όμως δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει που δεν εφαρμόζεται είναι και το θέμα της διαχείρισης δημοσίου χρήματος (μιλάω για προμήθειες κλπ). Τόσοι νόμοι έχουν ψηφιστεί, ακόμη όμως δεν έχω δει έναν που να προβλέπει σύγκριση "τιμών" προμήθειας με αντίστοιχες του εξωτερικού: "Τι είπατε κύριε; 10 μύρια κόστισε το τάδε μηχάνημα; Εξαιρετική συμφωνία. Μόνο που πρέπει να μου εξηγήσετε γιατί στην Γερμανία κόστισε 3 μύρια το ίδιο ακριβώς μηχάνημα. Λυπάμαι πολύ αλλά σας κατάσχω περιουσιακά στοιχεία μέχρι να ρεφάρουμε την διαφορά". Δυστυχώς μόνο μέσω της καταστολής μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τέτοια θέματα διαφθοράς. Άρα αφού καταστέλλουμε με κάθε επισημότητα τους μισθούς και συντάξεις, το μέλλον μερικών εκατομμυρίων ανθρώπων, κυρίως νέων, και μάλιστα δίχως να πρέπει, γιατί να μην κάνουμε αυτά που πρέπει προς τις κατευθύνσεις που πρέπει;
Δεν μπορώ να το καταλάβω: είναι προτιμότερο να παίρνει κόσμος τον δρόμο της ξενιτιάς ή να πηδάμε αναιξερέτως το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας μόνο και μόνο για να μην θιγεί το μικρότερο; Δηλαδή έχονται περισσότερα έσοδα από τις περικοπές ή την αύξηση του ΦΠΑ απ'όσα θα έρχονταν από την απείρως μικρότερη φορολόγηση των πακέτων που κοιμούνται σε λογαριασμούς του εξωτερικού; Οπότε που επιστρέφουμε; Στην πολιτική ανικανότητα. Διότι αποδεδειγμένα χρήματα θα μπορούσαν να βρεθούν με πολύ λιγότερο επώδυνα μέτρα, αλλά το θέμα κολλάει στην πολιτική (κι ουχί απλώς κυβερνητική) ολιγωρία, ατολμία, λαμογιά καθώς και στα μικροκομματικά συμφέροντα διαφόρων.

Συνεπώς που καταλήγουμε; Να μείνει ή να φύγει το μνημόνιο;
Νομίζω ότι να φύγει έτσι απλά δεν γίνεται. Χαζομαρίτσες τύπου "το είχε κάνει και το Εκουαδόρ" δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Το Εκουαδόρ είναι από τις πρώτες χώρες παγκοσμίως σε εξαγωγή μπανάνας, ενώ έχει και πετρέλαια. Εμείς τι εξάγουμε; Φέτα και χαλβά; Ντάξει, αρκετά σκληρό αυτό που λέω, διότι στην πραγματικότητα έχουμε κι εμείς δυο πολύ σημαντικά προϊόντα: το πρώτο είναι ο τουρισμός τον οποίον έχουμε μεγαλοπρεπώς χεσμένο και το δεύτερο είναι η θαλάσσια κίνηση, όπου όμως ήδη έχουμε ξεκινήσει τις αποκρατικοποιήσεις των λιμένων, καληνύχτα μας δηλαδή. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι σε πρώτη φάση το αν θα φύγει το μνημόνιο ή όχι αλλά το αν θα κάνουμε αυτά που πρέπει. Και ναι μεν κάποιες αποκρατικοποιήσεις (τι οποίες αν παρατηρήσατε μέχρι τώρα απέφευγα ακόμη και να αναφέρω) είναι επιβεβλημένες, κάποιες άλλες όμως όχι. Ή μάλλον, είναι επιβεβλημένο να μείνουν υπό τον έλεγχο του κράτους. ΕΘΕΛ, ΟΣΕ, ΜΕΤΡΟ, ΗΣΑΠ, ΗΛΠΑΠ και κάτι τέτοια τι να τα κάνει το κράτος ρε φίλε; Αυτά μπορούν να τα πάρουν εταιρίες. Ακόμη και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο να πάρουν, ακόμη και τα ΕΛΤΑ, δεν έχουν σημασία αυτά. Τα λιμάνια όμως είναι μια άλλη ιστορία, όπως και οι Τηλεπικοινωνίες (που αυτές πλέον χάθηκαν ως παιχνίδι). Ή όπως η ΛΑΡΚΟ (παιδιά, έχετε διαβάσει ποτέ τι ακριβώς είναι η ΛΑΡΚΟ; Ερώτηση κάνω...). Με δεδομένο λοιπόν ότι οι τροϊκανοί ζητούν άμεσα να γίνουν κάποιες αποκρατικοποιήσεις, καταλαβαίνουμε ότι τα φιλέτα είναι πολλά και ανεκμετάλλευτα. Ή μήπως νομίζετε ότι ο εκβιασμός με την απειλή χρεωκοπίας.. διαρκείας που γίνεται εδώ και ένα δίμηνο, είναι τυχαίος και συμπτωματικός; Ε, λοιπόν ούτε καν αυτό δεν μας ανοίγει τα μάτια για το πως μπορούμε να εκμεταλλευθούμε κάποια πράγματα. Όπου εδώ χρειάζεται μια βασική επεξήγηση: άλλο πράγμα οι αποκρατικοποιήσεις ως πωλήσεις, και άλλο πράγμα οι αποκρατικοποιήσεις για να πάρουμε δανεικά συν ένα κάποιο μικροποσόν, το οποίο θα είναι ακόμη μικρότερο αν αφαιρέσουμε και τους τόκους.
Άρα που καταλήγουμε; Στο ότι έχουμε πρόβλημα στο Κράτος, ως δομή και ως πολιτική υπόσταση. Εκεί είναι όλο το πρόβλημα, από εκεί ξεκινάνε τα δεινά. Το μνημόνιο έρχεται δεύτερο, απλά το βλέπουμε όλοι ως πρώτο διότι αυτό βρίσκεται στο προσκήνιο. Γι'αυτό και έγραψα αρκετά πιο πάνω ότι το ερώτημα "να μείνουμε ή να φύγουμε από το μνημόνιο" είναι εσφαλμένο. Δηλαδή υπάρχει σόφρων άνθρωπος που να βλέπει ότι μένοντας στο μνημόνιο θα σωθούμε; Μάλλον μόνο οι αιθεροβάμωνες ή όσοι έχουν εντελώς ιδία άποψη-και συγγνώμη αν γίνομαι σκληρός. Η αλήθεια είναι ότι αν τα πράγματα γίνουν όπως πρέπει, δεν έχουμε ανάγκη κανένα απολύτως μνημόνιο, ούτε φυσικά από τα τεράστια ποσά δανεικών που απαιτούνται για την ύπαρξη αυτού του διεφθαρμένου κράτους. Υπό αυτήν την έννοια λοιπόν, το μνημόνιο πρέπει να φύγει διότι αποδεδειγμένα δεν ενδιαφέρεται για την σωτηρία της Ελλάδος. Ενδιαφέρεται κατ' αρχήν για τις τσέπες συγκεκριμένων (που θα φουσκώσουν υπερβολικά μόλις η κρατική περιουσία εκποιηθεί ή πιο σωστά ξεπουληθεί κοψοχρονιά), αφετέρου για τη συνοχή του ευρώ που αποφέρει πάλι τεράστια κέρδη σε συγκεκριμένους. Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να βρούμε μέσα μας την απάντηση για το τι μπορούμε να κάνουμε και ως κράτος και ως πολίτες. Διότι γενικές κι αόριστες κατάρες και αφορισμοί δεν έχουν θέση, ιδίως στην τρέχουσα συγκυρία που βιώνουμε.

Πάμε τώρα στο τρίτο μεγάλο ζήτημα των ημερών μας, στο απεχθές χρέος. Δεν έχω καταφέρει να διαπιστώσω αν το απεχθές προκύπτει από κοινή αμάθεια ή από απλή πλην ακριβή μετάφραση της αντίστοιχης αγγλικής ορολογίας odious debt που σημαίνει το αυτό, μπορώ όμως να διαβεβαιώσω του πάντες ότι συμπαθητικά χρέη αναμφίβολλα δεν υπάρχουν. Διότι μόνο αν υπάρχουν συμπαθητικά χρέη μπορεί κάποιος να κάνει λόγο και για απεχθή χρέη. Ένα χρέος στην πραγματικότητα είναι επαχθές κι ουχί απεχθές. Όπου επαχθές εκτός από βαρύτατο (επί+άχθος) σημαίνει και δυσάρεστο. Άρα απεχθές χρέος δεν υπάρχει και η χρήση του όρου δείχνει πόσο πολύ ασχολούνται όλοι αυτοί που το διατυμπανίζουν. Για να κλείσω ένα παραθυράκι της μετάφρασης, μιας και σίγουρα αρκετοί θα φαγωθούν να την βάλουν στην πρώτη γραμμή των δικαιολογιών, θα πω το εξής: τι λέτε για ένα three blanket party (τρικούβερτο γλέντι) σήμερα; Θέλετε να συνεχίσω ή προτιμάτε να δώσετε πάνω (give up); Δεν ξέρω αν με πιάνετε, αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις μια μετάφραση από μια γλώσσα σε μια άλλη δεν είναι ακριβής και όσοι έχουν ασχοληθεί με την μετάφραση αυτό το γνωρίζουν. Οπότε η μετάφραση του odious δεν είναι απεχθές, αλλά επαχθές.Θα μου πείτε τώρα, γιατί κολλάω τόσο πολύ σε μια λέξη; Μα είναι απλούστατο: διότι οι περισσότεροι απ'αυτούς που χρησιμοποιούν αυτήν τη λέξη είναι και που υποστηρίζουν να μην αναγνωρίσουμε το χρέος. Κα-τα-πλη-κτι-κή ιδέα! Κι εγώ αντιπροτείνω να πάω να τους πάρω το σπίτι. Α, και κανά λουξ αυτοκίνητο. Μμμμμ... κι ένας φουσκωμένος λογαριασμός σε τράπεζα δεν θα με χάλαγε τώρα που το σκέφτομαι.

Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει ο κόσμος είναι ότι υπάρχουν δύο ειδών χρέη στην χώρα. Απλά αυτά τα δύο χρέη επειδή έχουν κοινή πορεία είναι αναμεμειγμένα κι ως εκ τούτου εξαιρετικά δύσκολο να διαχωριστούν. Το πρώτο χρέος είναι το λειτουργικό (δικός μου ο όρος). Είναι δηλαδή τα δάνεια που πήραμε για να κάνουμε συγκεκριμένα πράγματα πχ δρόμους, σχολεία, το μετρό κλπ (τα παραδείγματα είναι τυχαία, απλά για να καταλάβετε τι εννοώ). Το δεύτερο χρέος είναι οι γνωστές μιζούλες, οι προμήθειες κλπ. Πως συγχέονται αυτά τα δύο; Μα φυσικά μέσω της "εμπορικής κίνησης". Πχ, κοστίζει τόσο, μου το χρεώνεις τόσο και στην συνέχεια από τα μαύρα κρατάς τόσα και μου δίνεις τόσα κλπ, κλπ. Γι'αυτό και κάθε τόσο διαβάζουμε (ιδίως τα τελευταία χρόνια που η σκανδαλολογία έχει γίνει της μόδας) για υπερκοστολογήσεις, υπερτιμολογήσεις κλπ. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι μία μικρή υπερκοστολόγηση είναι απολύτως δικαιολογημένη καθώς και θεμιτή, αλλά αυτό ας μην το πιάσουμε επί της παρούσης. Μην ξεφεύγουμε. Οπότε τι βγαίνουν και λένε κάποιοι; Ότι αφού κάποιοι έκλεβαν, τότε να αρνηθούμε το χρέος. Χαζομάρες κι αηδίες. Μπορεί να ξενίσει, αλλά ως Έλληνας με αξιοπρέπεια το αρνούμαι. Το θέμα δεν είναι να χάσω εγώ την δική μου αξιοπρέπεια αλλά να βρουν τη δική τους εκείνοι που πιθανώς να μην την είχαν και ποτέ. Τα χρήματα που μας έχουν δανείσει προκειμένου να κάνουμε δουλειά είμαστε υποχρεωμένοι να τα επιστρέψουμε μέχρι κεραίας, μαζί με τους νόμιμους τόκους, είναι η άποψή μου. Γιατί έτσι; Διότι ο καπιταλισμός δεν βλέπω να ψοφάει σύντομα, οπότε αύριο μεθαύριο πάλι θα ξαναχρειαστούμε δανεικά ως κράτος (εκτός αν θεωρούμε ότι ο γίγας του παγκοσμίου στερεώματος Ελλάς μπορεί να μπει μπροστά στις εξελίξεις και να τις ανατρέψει όλες). Πως λοιπόν θα κάνουμε κάτι τέτοιο αν πούμε ότι αμφισβητούμε το χρέος στο σύνολό του; Άρα το παιχνίδι πρέπει να γίνει με τα κλεμένα. Εδώ λοιπόν έχει πέσει μια ιδέα την οποίαν σίγουρα θα έχετε ακουστά και με την οποίαν συμφωνώ επί της αρχής, όχι όμως σε αρκετά επιμέρους σημεία. Να γίνει λογιστικός έλεγχος στο χρέος, να αποδειχθεί ποια είναι τα ποσά που πήγαν στο κράτος δηλαδή σε όλους τους πολίτες και ποια σε τσέπες. Και όταν λέω σε τσέπες, δεν μιλάω απλώς για δωράκια, μιλάω για κάθε πιθανό τρόπο. Και μια καλή αρχή μπορεί να γίνει με εκείνο το "ε, όχι και 500" του Αντρέα μιας και ήταν εμβληματική ως ατάκα. Το θέμα είναι ότι ένας τέτοιος έλεγχος κατ' εμέ δεν μπορεί να γίνει από την οποιανδήποτε επιτροπή πολιτών, όσο καταρτισμένοι κι αν είναι. Πρέπει να γίνει από αρμόδιο φορέα, προκειμένου στην συνέχεια να μην μπορεί να προσβληθεί νομικά από τους τυχόν εμπλεκόμενους. Άρα, μπορεί να γίνει αποδοχή ενός τμήματος του χρεόυς και να κηρυχθεί επαχθές το υπόλοιπο (που έχω την αίσθηση ότι μόνο μικρο δεν θα βγει).
Όμως έχουμε και το μνημόνιο (γαμώτο, όλο σε αυτό γυρνάμε). Υπάρχει ένα μύθος ότι οι δόσεις του μνημονίου πάνε σε μισθούς και συντάξεις. Δεν ξέρω από που ακριβώς προέκυψε αυτή η μυθολογία, αλλά έχω την αίσθηση ότι είναι... απεχθής (τον πιάσατε τον παραλληλισμό). Η πραγματικότητα είναι ότι τα λεφτά του μνημονίου πηγαίνουν σε πληρωμές τοκοχρεωλυσίων κυρίως και όχι στον κόσμο. Κοινώς επιστρέφουν απευθείας στους δανειστές μας μόνο και μόνο για να τους χρωστάμε κατιτίς περισσότερο στο μέλλον. Απλά -για να καταλάβουμε τον συσχετισμό- αν η Ελλάδα δεν πληρώσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της τότε θα κηρύξει πτώχευση και αυτομάτως δεν θα μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις κ.ο.κ. Φυσικά μέχρι και εδώ υπάρχουν διάφοροι με... εμπεριστατωμένες απόψεις που ισχυρίζοναι ότι κάτι τέτοιο δεν τους ενδιαφέρει αφού δεν τους αγγίζει. Δυστυχώς οι μωροί αδυνατούν να καταλάβουν ότι αν κάτι τέτοιο γίνει θα συμπαρασύρει κάθε τομέα της "ιδιωτικής" καθημερινότητας, πράγμα που μου θυμίζει όταν προ έτους έγραφα εδώ μέσα πως οι μειώσεις μισθών στους χαμηλόμισθους δημοσίους είναι κακές διότι θα σηματοδοτήσουν αντίστοιχες μειώσεις στον ιδιωτικό τομέα μιας και το δημόσιο μισθολόγιο αποτελεί έναν άτυπο μισθολογικό "τιμοκατάλογο" για ο,τιδήποτε στην χώρα. Τότε υπήρχαν κάποιοι που με ειρωνεύονταν. Τώρα, ας βολευτούν με τα 591 ευρώ μικτά (και βλέπουμε, γιατί θα έχει και παρακάτω).

Άρα, για να συγκεφαλαιώνουμε σιγά, σιγά, τι ακριβώς παίζει με το μνημόνιο: πρόκειται για μία δανειακή σύμβαση προκειμένου να εξυπηρετήσουμε τις υποχρεώσεις μας προς τους δανειστές μας, τις αγορές κλπ. Για να φτάσουμε στο μνημόνιο όμως χρειάστηκαν 30 χρόνια κλοπών, κακοδιαχείρισης, ρουσφετιών, μιζών, σκανδάλων κλπ, κλπ, κλπ. Άρα αν καταφέρουμε ως πολίτες να απαιτήσουμε να γίνει λογιστικός έλεγχος (διότι αυτό έχουμε δικαίωμα να το κάνουμε) στην συνέχεια -επαγωγικά- μπορεί να κηρυχθεί επαχθές έως και το μνημόνιο Ι, αντίστοιχα το ήδη τρέχον μνημόνιο ΙΙ, καθώς και τα επόμενα μνημόνια ΙΙΙ, ΙV, XXIII κλπ.

Και να πάμε στο τελευταίο μείζον θέμα που εδώ και πολύ καιρό συζητάει πολύς κόσμος (μιας και περί ορυκτού πλούτου τα έχουμε γράψει ενδελεχώς). Αυτο των γερμανικών αποζημιώσεων. Έχω την αίσθηση ότι αυτές μπορούν να λήξουν είτε έτσι, είτε αλλιώς, μόνο με δικαστήριο. Και για ποιον λόγο; Διότι το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων επί της ουσίας έχει λήξει προ πολλού με κάθε επισημότητα: είχε συμπεριληφθεί σε διακρατική συμφωνία του 1960 του Κ.Καραμανλή με τους Γερμανούς, μέρος της οποίας ήταν η Ελλάδα να παραιτηθεί από τις γερμανικές αποζημιώσεις και η Γερμανία ως αντάλλαγμα να φτιάξει στην Ελλάδα υποδομές, δρόμους κλπ, κλπ. (Παρένθεση: για εδώ σας χρωστάω ένα λινκ διότι φοβάμαι ότι αυτό που μόλις έγραψα θα αμφισβητηθεί. Όταν το βρω, θα το βάλω). Η πραγματικότητα είναι ότι εμείς τηρήσαμε το μέρος που μας αναλογούσε από την συμφωνία. Αυτό που δεν μπορώ να ξέρω είναι αν το τήρησαν και οι Γερμανοί. Δηλαδή, ό,τι έκαναν το έκαναν των όντι τσάμπα στο πλαίσιο των αποζημιώσεων; Ή...τα γνωστά;
Άρα, με δεδομένο ότι ο "μπάρμπας" δεν υπήρχε περίπτωση να μην είχε υπογράψει κάτι σχετικό, τι μπορεί να γίνει γι'αυτό; Μόνο δικαστήριο που να ελέγξει κατά πόσον είχαν τηρηθεί τα συμφωνηθέντα, καθώς και αν τα ανταλλάγματα είχαν ρεαλιστικό αντίκρισμα στα κλοπιμαία. Τίποτε άλλο. Όλα τα άλλα που ακούγονται είναι κατ' εμέ απλώς σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Οπότε, ας μπούμε και στην κατακλείδα σιγά, σιγά.
Πρώτον, η άποψή μου είναι η έξοδος από το ευρώ θα είναι καταστροφική. Αυτό δεν σημαίνει ότι η παραμονή στο ευρώ είναι καλή, απλά δεν θα είναι τόσο κακή όσο η έξοδος. Και δυστυχώς τρίτη επιλογή δεν βλέπω να υπάρχει.
Δεύτερον, αναφορικά με το ερώτημα για την έξοδο ή μη από το μνημόνιο, εκτιμώ πως απέδειξα ότι το ερώτημα είναι λάθος. Προσωπικά είμαι κατά του μνημονίου υπό την έννοια ότι δεν το χρειαζόμασταν για να κάνουμε αυτά που έπρεπε -λίγη κοινή λογική χρειάζεται. Όσον αφορά τα χρήματα, ναι μεν επί της ουσίας πάσχουμε στα εξαγώγιμα προϊόντα, όμως αντί των χειρίστων μέτρων που έχουν ληφθεί θα μπορούσαν να έχουν ληφθεί άλλα, λιγότερο βαρειά που να μας είχαν δώσει πολλές ανάσες ζωής. Το διά ταύτα είναι ότι στην παρούσα φάση χρειαζόμαστε λεφτά για να μην κηρύξουμε στάση πληρωμών εκτός συνόρων (ήτοι να πτωχεύσουμε) καθ'όσον στο εσωτερικό ουσιαστικά έχει κηρυχθεί στους περισσότερους τομείς, οπότε το μνημόνιο είναι προφανώς αναγκαίο -δυστυχώς, δυστυχέστα-τα. Στην αναγκαιότητα του μνημονίου όμως συνδράμουν τα μέγιστα η πολιτική ανικανότητα καθώς και οι πολιτικές σκοπιμότητες (μην ξεχνάμε ότι σχετικά πρόσφατα μάθαμε ότι η εμπλοκή του ΔΝΤ ήταν προσυμφωνημένη), άρα το μνημόνιο οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως είναι κάτι το δευτερεύον.
Τρίτον, σαφώς και θα πρέπει να γίνει έλεγχος του χρέους. Όχι όμως για να χαρακτηρισθεί επαχθές ολόκληρο και εν συνεχεία να το αρνηθούμε συνολικά, αλλά για να χαρακτηρισθεί σχετικά το κομμάτι του που πρέπει (το οποίο ξαναλέω, θα είναι αρκετά μεγάλο ούτως ή άλλως).
Τέταρτον, καλό θα είναι να πάψουμε να ασχολούμαστε με θέματα που εν μέρει εμπίπτουν στην σφαίρα του αδυνάτου ή της φαντασίας. Για όλα υπάρχει ο τρόπος που πρέπει. Ένα τέτοιο θέμα έχει να κάνει με τον ορυκτό πλούτο της χώρας που έχω εκτιμήσει ότι πλησιάζει η ώρα του, ένα άλλο με τις περιβόητες γερμανικές αποζημιώσεις. Το θέμα είναι ότι μέχρι να λυθούν αυτά τα ζητήματα, έχουμε πολλά άλλα να κάνουμε εντός του κράτους, πι ορεαλιστικά, πιο εύκολα. Και όχι να ξεσκίζουμε μισθούς και συντάξεις, ασφαλιστικά και συμβάσεις.
Πέμπτον, το χειροπιαστό είναι ότι η χώρα βρίσκεται εν μέσω εκβιασμών των δανειστών μας και των περιβόητων αγορών. Διαβάζω συζνά ότι η χρεωκοπία θα είναι καταστροφική για τη χώρα. Ουδείς είπε ποτέ το αντίθετο, νομίζω. Όμως και αυτό το καθεστώς διαρκούς χρεωκοπίας, σε παύση δηλαδή λες και βλέπουμε καμιά ταινία, είναι εξίσου άθλιο και κακό. Δεν είναι δυνατόν ένας ολόκληρος λαός, μια ολόκληρη χώρα να βρίσκεται σε ομηρία μόνο και μόνο για να μην την πληρώσουν αυτοί που πρέπει, αυτοί που μια ζωή είχαν το δάκτυλο μέσα στο μέλι και δεν σταμάταγαν να τρώνε. Δεν είναι δυνατόν όλα να γίνονται όχι για τον κόσμο αλλά για τους ξένους και τις αγορές. Συγγνώμη δηλαδή αλλά στο κάτω-κάτω της γραφής να πα να γαμηθούν όλοι τους, με το συμπάθειο. Είναι ανεπίτρεπτο να ξεπουλάμε την εθνική μας κυριαρχία καθώς και τον εθνικό μας πλούτο. Λίγη τσίπα δεν βλάπτει, κυρίες και κύριοι βου-λεφτάδες. Και αν δεν την έχετε, τραβάτε σπίτια σας να έρθει κανάς πιο άξιος.

Όπως και να'χει, για να γίνουν όλα αυτά θα πρέπει αφενός να συνειδητοποιήσουμε τι πολίτες είμαστε καθώς και τι πολίτες πρέπει να είμαστε. Αλλά αυτό είναι θέμα για το επόμενο σενδόνι... Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι η δύναμη του λαού είναι τω όντι τεράστια και γι'αυτόν τον λόγο του κάνουν ασταμάτητη πλύση εγκεφάλου και προσπαθούν να τον έχουν ναρκωμένο. Ο απλός κοσμάκης μπορεί να πιέσει καταστάσεις για αλλαγές στη χώρα ακόμη και για τα θέμα δημοσιονομικής φύσεως. Για να το πράξει όμως θέλει αλλαγή νοοτροπίας. Διότι αν είναι οι προτάσεις να είναι γενικές κι αόριστες σαν κάποιες που κυκλοφορούν και που μόνο προτάσεις δεν είναι, ή αν οι προτάσεις είναι στην κοσμάρα τους, τότε πως θ'αλλάξει κάτι ρε... ιδιώτη; Μόνο ως αποπροσανατολισμός λειτουργούν αυτά τα πράγματα. Λίγος ρεαλισμός συνεπώς δεν βλάπτει.

Συνεχίζεται.

Ακολοθούν μερικά πολύ ενδιαφέροντα λινκς και βίδεα (στα οποία πιθανώς να υπάρξει και ανανέωση)

Κατ' αρχήν, το μνημόνιο (με σχόλιά μου βεβαίως, βεβαίως) μπορείτε να το βρείτε εδώ. Το λέω διότι έχω διαπιστώσει ότι ακόμη και σήμερα, ένα χρόνο μετά υπάρχει κόσμος που το αγνοεί.
Επίσης εδώ μπορείτε να βρείτε την δανειακή σύμβαση του μνημονίου (η οποία είναι διαφορετική από το ΦΕΚ του μνημονίου) όπου λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα (εδώ είναι που έχουμε συμφωνήσει στην υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας). Όσον αφορά το σχέδιο νόμου του μνημονίου ΙΙ μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Ο εξαιρετικός Rick Wolff υπό του polse:


Μια εξαιρετική και πλύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του Καζάκη:


Και δύο υστερόγραφα:
Πρώτον, προφανώς ο Πλιτς φον Μπράιτχέσενμπεργκ είναι η γερμανική απάντηση στον Βατραχοκλή τον Τηγανόλαδο του πόλσε.
Δεύτερον, επειδή έγραψα κάπου στην αρχή ότι είναι άσχημο πράγμα η ημιμάθεια και η αμάθεια, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Όπως έχω αναπτύξει και στο παρελθόν όχι μόνο δεν είμαι οικονομολόγος αλλά τουναντίον τα οικονομικά τα θεωρώ την σιχαμερότερη επιστήμη. Γι'αυτό και όσες προσεγγίσεις επιχειρώ είναι υπό τις προϋποθέσεις που έχω ορίσει εξαρχής, δίχως ίχνη ξερολισμού, δίχως να διεκδικώ τις δάφνες της μοναδικής αυταπόδεικτης αλήθειας. Τουτέστιν, είναι προφανώς ότι εγώ -εν αντιθέσει με άλλους- υπάρχει ενδεχόμενο να κάνω και λάθος.

Περί Προτάσεων ΙΙ: Νομοθεσία

Συνεχίζοντας από το πρώτο πόνημα περί του Συντάγματος των Ελλήνων λοιπόν, ήρθε η ώρα να πιάσουμε το συμπλήρωμά του, πάντοτε υπό τις συνθήκες που περιγράψαμε (δηλαδή κοινή λογική κλπ).

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με μια σύντομη περιγραφή της Νομοθεσίας στην Ελληνική Δημοκρατία: Είναι τόσο καλή που καλό θα ήταν να μεταναστεύσουμε μαζικά.

Τι εννοώ;
Κατ' αρχήν έχω την αίσθηση ότι σχεδόν όλοι οι Νόμοι θα πρέπει να καταργηθούν και να συγγραφούν νέοι. Γιατί αυτό; Αν ψάξετε αρκετά το ζήτημα θα διαπιστώσετε ότι στην ισχύουσα νομοθεσία υπάρχουν από καινούριοι νόμοι έως και παλαιοί, πάρα πολλών ετών δηλαδή. Προσωπικά έχει τύχει να δω ακόμη και νόνμο εν ισχύ που είχε γραφτεί περί τα 70-80 χρόνια πριν. Η πραγματικότητα είναι ότι ανεξαρτήτως του αντικειμένου που πραγματεύεται ένας Νόμος, είναι σχεδόν αδύνατο να είναι ρεαλιστικός στην εποχή που ζούμε. Άρα ένα πρώτο συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουμε είναι ότι οι Νόμοι πρέπει να επικαιροποιούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Οι Νόμοι άλλωστε δεν είναι κάποιο τοτέμ που δεν πρέπει να ακουμπάμε: τουναντίον πρέπει να είναι συνεχώς σε πλήρη επαφή με τις ανάγκες των καιρών.

Ένα ενδιαφέρον δεύτερο σημείο είναι τα κείμενα των Νόμων. Συνήθως είναι γραμμένα με τρόπο τέτοιο που δυσκολεύουν ακόμη και νομικούς να τους καταλάβουν. Ιδίως όταν μέσα σε μια παράγραφο αρχίζουν τα "περίεργα" τύπου "Διάταξη 3 παρ.4 άρθρου 1 Ν.3812 παραμένει εν ισχύ υπό τις προϋποθέσεις που έχουν περιγραφεί στο ΠΔ 181/05 και έτσι όπως ορίζεται από ΦΕΚ 108Β/01" κλπ, κλπ, κλπ. Ντάξει, η συγκεκριμένη πρόταση τώρα μου ήρθε και την έγραψα στην τύχη και οι αριθμοί δεν ξέρω τι αντιστοιχία μπορεί να βγάζουν, όμως κάτι τέτοιες δομές κειμένων Νόμων είναι τελείως κλασικές και απαντώνται συχνότατα, με αποτέλεσμα, για να δεις τι ακριβώς ορίζει ο Νόμος τελικά να πρέπει να φας άλλη μισή μέρα σε ψάξιμο για να δεις τι άλλο προβλέπουν οι παραπομπές. Αυτό το ανέκδοτο πρέπει σαφώς να σταματήσει.
Πέραν αυτού όμως, το κείμενο ενός Νόμου -κάθε Νόμου- οφείλει να είναι γραμμένο στην απλούστερη δυνατή ελληνική γλώσσα, όχι υπό την έννοια δημοτικής ή καθαρεύουσας αλλά υπό την έννοια του νοήματος. Πρέπει να είναι γραμμένος με τρόπο τέτοιο ώστε ακόμη κι ένας χαζός, ακόμη κι ένας αμαθής, ακόμη κι ένας αδαής να μπορεί να τον καταλάβει πλήρως. Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; Ότι ένας Νόμος πρέπει να είναι σαφής, περιεκτικός και σε τελείως απλά ελληνικά, μα πάνω απ'όλα δίκαιος. Δίχως παράθυρα, δίχως φωτογραφικές διατάξεις, δίχως λοιπά άλλα σχετικά μεγαλουργήματα τα οποία θαυμάζουμε συχνά-πυκνά (ένα κλασικό παράδειγμα, ο Νόμος περί ευθύνης Υπουργών, τεράστια έμπνευση).
Εδώ όμως ανακύπτει ένα άλλο σημείο το οποίο έχουμε λησμονήσει πλήρως, ένεκα της απολύτου ατιμωρησίας: ένας Νόμος απαγορεύεται από το ίδιο το Σύνταγμα να έρχεται σε σύγκρουση με το Σύνταγμα, καθ'όσον όλοι οι Νόμοι βρίσκονται κάτω από το Σύνταγμα ως συμπληρωματικοί του (οπότε αυτό που μόλις ανέφερα είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικό είναι ένα σωστό Σύνταγμα). Άρα, ένας από τους πρώτους Νόμους που πρέπει να συγγραφούν οφείλει να έχει να κάνει με αυτό το αντικείμενο, ότι αν κάποιος εισηγηθεί Νόμο αντίθετο προς το Σύνταγμα ή προς τα συμφέροντα του ελληνικού λαού ή προς τα συμφέροντα της χώρας αυτομάτως θα αντιμετωπίζει τις ποινές τάδε, τάδε, τάδε κλπ. Διότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που μας έχουν οδηγήσει στα χάλια που είμαστε είναι και ακριβώς αυτό: παραθυράκια, πορτάκια, πορτίτσες, μπουκαπόρτες, φιλιστρίνια, πύλες κάστρων, σκουλικότρυπες και ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί άνθρωπος, θα τα βρεί σε Νόμους, όπως επίσης και αντιφάσεις ως προς το Σύνταγμα ή καμιά φορά ακόμη και προς άλλους Νόμους. Δηλαδή μιλάμε για παράκρουση, όχι αστεία.

Η ορθή συγγραφή ενός Νόμου όμως δεν σταματάει εκεί. Ο Νόμος πρέπει να είναι σχετικά σύντομος. Νόμοι που ξεπερνούν τις 5-6 σελίδες πρακτικά δεν έχουν άλλο λόγο ύπαρξης παρά να δημιουργούν παράθυρα. Θέλω να πω, ποια είναι η "δουλειά" ενός Νόμου;
Η δουλειά του είναι να ορίζει που και πως κινείται (κι ως που εκτείνεται) το κράτος Δικαίου. Μέσα στο κράτος όμως βρίσκεται η Κοινωνία και μέσα στην Κοινωνία οι πολίτες, αυτό όμως δεν είναι κάτι το πολύπλοκο. Ενδεικτικά θα αναφέρω το εξής παράδειγμα, που αν και σχετικά άγνωστο είναι πραγματικά εκπληκτικό: στην Βρετανία ουσιαστικά Νόμοι δεν υπάρχουν. Ως Νόμοι λογίζονται οι αποφάσεις των Δικαστών, όπου ναι μεν υπάρχει ένα πλαίσιο -δεν γίνεται και διαφορετικά- αλλά οι δικαστές έχουν μεγάλη ελευθερία κινήσεως, γι'αυτό και δεν διαννοούνται να παραστρατήσουν. Έτσι, επειδή μια απόφαση που βγαίνει θεωρείται σωστή στην συνέχεια χρησιμοποιείται σχεδόν ως νόμος.
Τι είναι σημαντικό λοιπόν για έναν Νόμο; Συνοψίζοντας: να είναι σύντομος, σαφής, περιεκτικός, ευκατανόητος, λογικός και δίκαιος. Με αυτές τις αρχές λοιπόν, οι Νόμοι που συμπληρώνουν το Σύνταγμα και ορίζουν την καθημερινότητά μας, μπορούν και επιβάλεται να επανασυγγραφούν. Τι σημαίνει όμως αυτό; Ότι θα δημιουργηθεί συγκεκριμένη ομάδα από ειδικούς (ήτοι έγκριτους Δικαστικούς, Νομικούς, Συνταγματολόγους κλπ), η οποία θα αναλάβει αυτό το σοβαρότατο και ύψιστο έργο, για όσο διάστημα απαιτηθεί. Εν συνεχεία, επειδή άνθρωποι είμαστε και μπορεί κάτι να μας ξεφύγει, το έργο πρέπει να ελεγχθεί από μια δεύτερη αντίστοιχη ομάδα. Και τέλος, οι Νόμοι θα πρέπει να επισημοποιηθούν μέσα από την Βουλή, με ταυτόχρονη κατάργηση όλων των προηγουμένων, οι οποίοι απαρτίζουν ίσως τη μεγαλύτερη σε έκταση νομοθεσία σε ολόκληρη την Ευρώπη. Έτσι, θα μπορέσει να δημιουργηθεί ένα σύστημα ευέλικτο, δίκαιο, που να δίνει έμφαση κυρίως στο πνεύμα του Νόμου και όχι τόσο στο γράμμα του, διότι εδώ υπάρχει ένα άλλο σοβαρότατο ζήτημα.

Ερώτηση: έστω ότι βρίσκετε ένα πλαστό χαρτονόμισμα και το πάτε στην αστυνομία. Ξέρετε ποια είναι η συνέχεια. Σας πάνε αυτόφορο. Καλό, ε;
Αν κάτσετε να παίξετε ναρκαλλιευτή στον υπολογιστή σας, πρακτικά σας πιάνει ο νόμος περί τυχερών παιχνιδιών και πάτε μέσα (και δεν μιλάω για τον καινούριο που είναι στα σκαριά αλλά τον ήδη ισχύοντα). Δεν το γνωρίζατε, έτσι;
Αν μπουκάρει ένας ληστής στο σπίτι σας κι εσείς του κοπανήσετε πάνω στον πανικό μία στο κεφάλι και τραυματιστεί σοβαρά, αυτός θα πάει για διάρρηξη κι εσείς για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Εδώ κι αν κουφαθήκατε, ε;

Τρία ενδεικτικά παραδείγματα που δείχνουν ότι όχι μόνο ακόμη και η λογική μπορεί ν' απουσιάζει από τους Νόμους αλλά και συχνά-πυκνά αυτοί είναι γραμμένοι με τέτοιον τρόπο που δεν αφήνει το πνεύμα τους να εφαρμοστεί (και εννοείται ότι δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις κακοδικίας που είναι μια άλλη περίπτωση). Διότι για να μην βρεθείς μπλεγμένος, αν πχ αντιληφθείς ότι μπήκε ένας ληστής στο σπίτι, θα πρέπει να κάνεις την πάπια, να τον αφήσεις να σε κλέψει και μόλις φύγει να ειδοποιήσεις την αστυνομία. Ειδάλλως για να νομιμοποιηθείς σαν αυτοάμυνα θα πρέπει να τραβήξει εναντίον σου πρώτος όπλο και μάλιστα δυνατότερο από αυτό που θα τραβήξεις εσύ (όπου σε μια τέτοια περίπτωση ακόμη κι αν του καρφώσεις στο μάτι ένα κουτάλι του γλυκού, αυτό θεωρείται όπλο, για να καταλάβετε πως το εννοώ) κλπ. Πιο συγκεκριμένα, αν αυτός σου τραβήξει μαχαίρι κι εσύ καραμπίνα, πάλι θα τρέχεις εσύ κι όχι ο κλέφτης. Και όλα αυτά την στιγμή που το Σύνταγμα προβλέπει ότι το οικιακό άσυλο είναι απαραβίαστο, εσύ δεν μπορείς να κάνεις το παραμικρό αν παραβιαστεί. Μιλάμε για τρελοκομείο, όχι αστεία. Και δυστυχώς τέτοιοι νόμοι δεν είναι ένας και δύο.

Πως όμως μπορεί να γίνει όλο αυτό; Κατ' αρχήν είναι γνωστό ότι κανένας νόμος δεν μπορεί να είναι απολύτως περιγραφικός, οπότε πρέπει να γραφτεί με τρόπο τέτοιον ώστε να δημιουργεί ένα πλαίσιο κατάλληλο για κάθε περίπτωση. Επίσης, ακριβώς όπως ένας Νόμος αποτελεί πρόνοια προς την Κοινωνία και ποτέ καταστολή, έτσι οφείλει να έχει γραφτεί και ο ίδιος, δηλαδή με πρόνοια προς το ίδιο το κείμενό του προκειμένου να έχει δυνατότητα ευελιξίας και να μην είναι αρτηριοσκληρωτικός και ξύλινος. Πάνω σε αυτό θα μπορούσαμε γενικά να κουβεντιάσουμε πάρα πολλά πράγματα, αλλά θα ξεφύγουμε πάρα πολύ. Οπότε θα σας προτείνω μια ενδελεχή ανάγνωση τόσο στην Πολιτεία του Πλάτωνα, όσο και στους Νόμους του, για να κατανοήσετε τα πάντα γύρω από το ζήτημα. Το θέμα των Νόμων μόνο απλό δεν είναι και για να το καταλάβετε θα σας φέρω ένα απλό παράδειγμα: στο προηγούμενο σενδόνι όπου σχολιάσαμε το Σύνταγμα δυσκολεύτηκα πολύ λιγότερο σε σχέση με τούτο εδώ το σενδόνι, παρόλο που για το Σύνταγμα ήμουν εντελώς συγκεκριμένος ενώ για τους Νόμους δεν είναι δυνατό να μη μιλήσω γενικά. Αυτό και μόνο δείχνει τη μέγιστη σημασία των Νόμων μέσα σε μία κοινωνία.

Αναφορικά με τις ποινές, όπως με την πάροδο των ετών καταργήθηκε μέχρι και η θανατική ποινή, έτσι πρέπει να υπάρξει κι εδώ αναπροσαρμογή. Οι φυλακές δε νομίζω να προσφέρουν τίποτε. Μάλλον περισσότερο ως Σχολές παραγωγής εγκληματιών λειτουργούν παρά ως σοφρωνιστικά ιδρύματα. Οπότε καλό θα ήταν αφενός να χτιστούν πιο ανθρώπινες φυλακές για τα πολύ σοβαρά εγκλήματα, αφετέρου να εισηχθούν κυρίως ποινές τύπου κοινωνικής εεργασίας κλπ. Κάτι σαν την ομοιοπαθητική, αν με νοείτε, σύστημα που σε αρκετές περιπτώσεις εφαρμόζεται με επιτυχία στο Αμέρικα, γεγονός οξύμωρο για μια χώρα που μπορείς να κυκλοφορείς με όπλο ακόμη και μέσα σε σχολείο αλλά αν εκστομίσεις τη λέξη fuck ή ανάψεις τσιγάρο, σε πάνε σηκωτό... Επίσης, όπως έγραψα και στο προηγούμενο σενδόνι, εκτιμώ ότι καλό θα ήταν να αναβαθμιστεί η ποινική "αξία" της φοροδιαφυγής και νομίζω ότι και εδώ (αν θέλουμε) έχουμε αρκετά να μάθουμε από τους Αμερικάνους. Μην ξεφεύγουμε όμως...

Εν κατακλείδι λοιπόν, το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι η Νομοθεσία πρέπει να αποτελεί το Α-Ω της Δικαιοσύνης. Μια κοινωνία δίχως δικαιοσύνη είναι ένα μπουρδέλο σκέτο. Για να υπάρχει όμως δικαιοσύνη στην κοινωνία θα πρέπει κατ' αρχήν οι Νόμοι να τηρούνται, διότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στις μέρες μας είναι ότι είτε δεν τηρούνται, είτε τηρούνται κατά το δοκούν. Για να τηρούνται όμως, θα πρέπει αφενός να είναι σαφείς και δίχως παράθυρα και εξαιρέσεις, δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν θα έχουν ευελιξία, αφετέρου θα πρέπει να μην έρχονται σε σύγκρουση με άλλους Νόμους και προπάντων με το Σύνταγμα. Επίσης, για να τηρούνται θα πρέπει να είναι γνωστοί στον κόσμο, άρα να είναι και εύκολοι τόσο στο διάβασμα όσο και στην κατανόηση. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να διέπονται από κοινή λογική και απλότητα. Ο Νόμος οφείλει να είναι φιλικός προς τον πολίτη, να του δίνει να καταλάβει ότι υπάρχει για να τον προστατεύει και όχι ότι είναι μια δαμόκλειςο σπάθη πάνω από το κεφάλι του. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είναι και αυστηρός αλλά μόνο όπου πρέπει και κυρίως όπως πρέπει, δείχνωντας σε όλες τις περιπτώσεις ότι δημιουργεί ένα κράτος Δικαίου. Διότι αν ο πολίτης δεν νοιώθει ότι βρίσκεται μέσα σε ένα κράτος Δικαίου, όπου η Δικαιοσύνη είναι και γρήγορη και τω όντι δίκαιη και όχι κατ' όνομα, τότε θα συμβάλλει και ο ίδιος στην τήρηση των Νόμων, που είναι και ο ακρογωνιαίος λίθος της λειτουργίας μιας Δημοκρατίας (ενώ το Σϋνταγμα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της δομής της). Καλά τα όσα λέμε για τους πολιτικούς αλλά έχουμε ξεχάσει να δούμε στον καθρέπτη τα δικά μας τα μούτρα, άλλο το αν δεν υπάρχει καν σύγκριση ανάμεσα σε έναν απλό Έλληνα πολίτη και έναν πολιτικό. Για να καταλάβετε τι εννοώ, οι Έλληνες πολίτες στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ξέρουν καν ότι άγνοια Νόμου τιμωρείται. Γιατί να τους ενδιαφέρει όμως, παρόλο που ξέρουν ότι όσο πιο πάνω ανεβαίνεις στην ιεραρχία τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να τιμωρηθείς, ενώ όσο πιο κάτω βρίσκεσαι -προς πλέμπα μεριά- τότε οι πιθανότητες να συντριβείς ανακαλύπτωντας το... μεγαλείο της δικαιοσύνης αυξάνονται δραματικά πολύ; Διότι είναι αδύνατον να κάτσουν να διαβάσουν όλον αυτόν τον όγκο, πολύ απλά. Έτσι έχουμε καταντήσει να είμαστε ένα κράτος ασυδωσίας και ανομίας, που ο καθείς κάνει ό,τι γουστάρει και ακόμη χειρότερα θεωρεί ότι είναι δικαίωμά του να το πράττει κιόλας. Άρα λοιπόν, καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα που προέκυψε και στην μελέτη του Συντάγματος: ότι επιβάλλεται από πλευράς των πολιτών όχι μόνο η τήρηση των Νόμων, αλλά και ο έλεγχός τους. Μόνο που για να ελέγχονται πρέπει η κοινωνία μας να αποτελείται από ενεργούς πολίτες και όχι από δηθενάδες και ωχαδελφιστές. Εκτός αν θέλουμε να είμαστε πολίτες μόνο στα λόγια ή άντε μια φορά στα 4 χρόνια...

Κλείνωντας, να προσθέσω ότι θα παρατηρήσατε πως απέφυγα συγκεκριμένες αναφορές για θέματα που μας ενδιαφέρουν, όπως για παράδειγμα τους πολιτικούς. Η αλήθεια είναι ότι το επεχείρησα, όμως μετά θα έπρεπε να αναφερθώ σε άλλα παρεμφερή θέματα, μετά σε άλλα, μετά σε άλλα και τελικώς θα έφτανα σε σημείο να σχολιάζω ενδελεχώς ολόκληρη την ποινική δικονομία, για το οποίο δφεν έχω τις γνώσεις να πράξω. Εξάλλου από την πλευρά του ενεργού πολίτη τα σχολιάζω αυτά τα πράγματα. Είναι σαφές ότι οι Νόμοι πρέπει να ασχολούνται με τα πάντα. Το σημαντικό είναι με ποιες αρχές θα έχουν γραφτεί. Πάνω-κάτω είναι σαν την πορεία ενός πλοίου: αν στην αρχή αποκλίνει της πορείας του για μόλις μισή μοίρα, μετά από αρκετή απόσταση η απόκλιση θα είναι αμέτρητα ναυτικά μίλια από τον αρχικό στόχο. Οπότε την αρχή πρέπει να προσέξουμε, βασιζόμενοι σε Αρχές.

Μάχεσθαι χρή τόν δήμον υπέρ τού νόμου όκωσπερ τείχεος
(οι πολίτες πρέπει να μάχωνται υπέρ του νόμου όπως ακριβώς υπερασπίζονται τα τείχη)
Ηράκλειτος (απ. 44)

Περί Προτάσεων Ι: Σύνταγμα

Διότι από που θα μπορούσαν να ξεκινάνε οι προτάσεις αν όχι από τον θεμέλιο λίθο της Δημοκρατίας μας;

Θα μου πεις, κάτσε ρε μόρτη, θα σε διαβάσει και κανείς;
Μωρέ δεν πα να μη με διαβάσει ούτε ένας, εγώ θα τα έγραφα ούτως ή άλλως, απλά δεν τα είχα για τώρα προγραμματισμένα, όμως η ευρύτερη χαζομάρα που επικρατεί με ζόρισε προκειμένου να τα επισπεύσω.
Ελπίζω μόνο να γίνει κατανοητό πως ό,τι ακολουθήσει στο κείμενο είναι γραμμένο με κοινή λογική και τίποτε περισσότερο, αφού το στήριγμα της Δημοκρατίας οφείλει να είναι απλό, λογικό, δίκαιο και κατανοητό. Εννοείται φυσικά ότι δεν κάθομαι να γράψω πράγματα τα οποία προέκυψαν επειδή πάτησα την κοιλιά μου. Προφανώς κάτι έχω διαβάσει κι εγω.
Άρξασθε και καλή σας διασκέδαση.

Εισαγωγικά
Ως γνωστόν το Σύνταγμα είναι το Α-Ω κάθε ευνομούμενου κράτους. Ένα Σύνταγμα πρέπει να αποτελεί την ραχοκοκαλιά, τον θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίον να στηρίζονται τα πάντα και να λειτουργούν εύρυθμα και με πνεύμα δικαιοσύνης. Παρομοίως και με κάτι που εδώ και χρόνια απουσιάζει από το δικό μας Σύνταγμα: λογική. Και σημασία δεν έχει αν απουσιάζει μόνο από ένα μικρό μέρος του, διότι σε ένα Σύνταγμα είναι ανεπίτρεπτο να απουσιάζει η λογική ακόμη κι από μια απλή προτασούλα.
Και δυστυχώς από την στιγμή που οι εμπλεκόμενοι αποφάσισαν να το κάνουν σαν τα μούτρα τους, η λογική χάθηκε.

Είναι προφανές ότι δεν θα μπορούσα να σχολιάσω ολόκληρο το Σύνταγμα και δη, πλήρως, αφού ένα τέτοιο εγχείρημα είναι λίαν επιεικώς τεράστιο και απαιτεί υψηλότατο επίπεδο γνώσεων, οπότε θα σταθώ κυρίως στα σημεία που θεωρώ ότι πρέπει ν'αλλάξουν ή πιό σωστά στα πιο κραχτά.
Επίσης να τονίσω κάτι ακόμη: το Ελληνικό Σύνταγμα σε γενικές γραμμές δεν το θεωρώ κακό. Ίσα ίσα που έχει μερικά πολύ δυνατά σημεία. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά είθισται να μην εφαρμόζονται.

Έχουμε και λέμε λοιπόν...

Κυρίως θέμα
Αλλαγή πρώτη:
"Εις το όνομα του Ελληνικού Λαού" αντί για "Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος".
Ας βάλουμε κι εμείς το χεράκι μας καμιά φορά, μην τα περιμένουμε όλα από πάνω πια. Εξάλλου τόσα χρόνια από την Αγία Τριάδα τα περιμέναμε όλα και είδαμε που καταντήσαμε.

Επί του Άρθρου 3
Κατ' αρχήν θεωρώ ότι θα έπρεπε κάποια στιγμή να γίνει δημοψήφισμα σχετικά με την θρησκεία. Εν αντιθέσει με τους περισσοτέρους που μπερδεύουν το τι θα ήθελαν να ισχύει με το τι πραγματικά ισχύει, δεν τρέφω ιδιαίτερες αυταπάτες: οι ΧΟ πάλι περισσότεροι θα βγουν. Όπότε δεν με καίει και ιδιαίτερα ο όρος "επικρατούσα". Όμως επειδή δεν είμαστε κράτος ταλιμπάν, η παράγραφος 3 του άρθρου 3 για παράδειγμα είναι αχρείαστη. Αντ'αυτής θα πρέπει να γίνει κάποια προσθήκη του στυλ "ούτε η επικρατούσα εκκλησία, ούτε και καμία άλλη δεν πρέπει να έχει ανάμειξη με την καθημερινή ζωή της Πολιτείας". Επίσης, το άρθρο 3 καλό θα ήταν να πάει παρακάτω -μάλλον προς το άρθρο 13, μιας και η θρησκεία είναι αναμφίβολα υποδεέστερη της ισότητας των Ελλήνων (Άρθρο 4).

Επί του Άρθρου 5Α
Γενικόλογες περιγραφές τύπου "για την καταπολέμηση του εγκλήματος" καλό είναι να απαλειφθούν από ολόκληρο το Σύνταγμα. Δηλαδή πόσο σοβαρό έγκλημα πρέπει να είναι κάποιο ώστε να ωθήσει ολόκληρο κράτος να περιορίσει το δικαίωμα των πολιτών στην πληροφόρηση; Γενικά, τέτοιες ξυπνητζήδικες περιγραφές που υποδηλώνουν και την πχιότητα του πνευματικού επιπέδου των εμπνευστών τους, καλό είναι να θεωρηθούν παράθυρα και να αλλάξουν.

Επί του Άρθρου 10
Επί της παραγράφου 3 νομίζω καλό θα ήταν να υπάρξει και μία προσθήκη αυστηρών ποινών για όσους δημιουργούν τέτοια θέματα στους πολίτες. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο δημόσιος τομέας στο σύνολό του υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη. Όσο λοιπόν αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με την κοινή λογική, μπορεί να γίνει με δαμόκλειο σπάθη. Απλά πράγματα.

Επί του Άρθρου 13
Πέραν της "συγχώνευσης" που έγραψα στο Άρθρο 3, εδώ πρέπει να γίνει μια σημαντική προσθήκη στην παράγραφο 2. Πιο συγκεκριμένα, ακριβώς επειδή ο προσηλυτισμός απαγορεύεται, να σταματήσει επιτέλους η διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία, τουλάχιστον με την υπάρχουσα μορφή. Ας διδάσκονται 2-3 χρόνια, δεν διαφωνώ, σε καθαρά ενημερωτικό πλαίσιο και ισότιμα με όλες τις θρησκείες, ειδάλλως καθόλου. Απλά πράγματα (ξανά).
Στο ίδιο άρθρο πρέπει επιτέλους να λήξει οριστικά το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας καθώς και των λοιπών διεκδικήσεων (σε συνδυασμό με τη λειτουργία της Αθωνικής Πολιτείας). Τουτέστιν:
-οριστική μεταφορά της εκκλησιαστικής περιουσίας υπό το Κράτος.
-μη αναγνώριση παλαιών τίτλων ιδιοκτησίας (από Σουλτάνους, Βυζάντιο κλπ).

Επί του Άρθρου 14
Στην παράγραφο 9 καλό θα ήταν να κλείσει και το μέγα παράθυρο ως εξής: μετά το ιδιοκτησιακό καθεστώς, βάλτε ρε παιδιά και την μετοχική σύνθεση. Δεν είναι μόνο ο "βασικός μέτοχος" το πρόβλημα. Επιπρόσθετα για όλο το άρθρο, μιας και βρισκόμαστε στην εποχή του διαδικτύου, καλό θα είναι θα ληφθούν οι σχετικές μέριμνες. Όχι τίποτε άλλο αλλά επειδή δεν είναι μεταξύ άλλων τα μπλογκς το πρόβλημα...

Επί του (περιβόητου) Άρθρου 16
Προσωπικά δεν είμαι κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Δηλαδή λίγοι είναι αυτοί που στέλνουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό; Γιατί να μην τα κρατάνε στο εσωτερικό; Το θέμα είναι να μην αντικατασταθεί η δημόσια Παιδεία από την ιδιωτική. Οπότε το τι πρέπει να γίνει είναι λίαν σαφές.

Επί του Άρθρου 17
Στην παράγραφο 2 μήπως λείπει κάτι; Οι τράπεζες για παράδειγμα; Ρωτάω, δεν ξέρω...

Επί του Άρθρου 23
Να προστεθεί ότι ο συνδικαλιστής δεν απαιτείται να λαμβάνει επιπρόσθετο μισθό, ούτε να συντονίζει ενέργειες που ζημιώνουν τον λαό. Ας παραδειγματιστούμε μια φορά κι από τον συνδικαλισμό του εξωτερικού. Επίσης, μάλλον θα ήταν καλό να υπάρξη σχετικό νομοθέτημα για πλήρη χειραφέτηση κάθε είδους συνδικαλιστικού φορέα από κομματικά όργανα.

Επί του Άρθρου 24
Εδώ απαιτούνται πολλές αλλαγές, όπως για παράδειγμα η θέσπιση αυστηροτάτου θεσμικού πλαισίου ποινών για τους καταπατητές δημοσίας γης. Κάθε καμμένη δασική έκταση θα πρέπει αυτόματα και δίχως περαιτέρω διεργασίες να κηρύσσεται αναδασωτέα και να συνεχίζει να θεωρείται δασική. Βέβαια, εδώ υπάρχει το εξής περίεργο: μια σχετική μέριμνα υπάρχει στο Άρθρο... 117 (παρ 3), η οποία είναι παντελώς ανεξήγητη αφού θα μπορούσε κάλλιστα να μπει εδώ, αφετέρου φαίνεται να είναι ολίγον τι παραθυροειδής, μιας και δεν γίνεται κάποια αναφορά σε περιοχές που μπορεί να ήταν δάση αλλά να μην είχαν χαρακτηρισθεί έτσι! Τι να πεις, σαν τα μούτρα τους.
Ειδική μέριμνα πρέπει να δωθεί και για τ'αρχαία ευρήματα. Την ίδιαν στιγμή θα πρέπει να δημιουργηθεί ειδικό πλαίσιο ποινών για τους επιόρκους. Λυπάμαι, αλλά όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος λέει ο θυμόσοφος λαός.

Επί του Άρθρου 25
Στην παράγραφο 3 θα πρέπει να προστεθεί ότι απαγορεύεται και η καταχρηστική ερμηνεία πέραν της άσκησης. Διότι αύριο μεθαύριο θα κληθούμε να αναγνωρίσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα των παιδεραστών, των επιδειξιών, των μπαχαλάκηδων κλπ. Νομίζω, είμαι σαφής.

Επί του Άρθρου 26
Πάμε στην διάκριση των Εξουσιών. Θα πρέπει να γίνει σαφής διαχωρισμός. Δεν είναι δυνατόν η Βουλή να νομοθετεί, η Βουλή να ελέγχει, η Βουλή να εφαρμόζει. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε εδώ και 30 χρόνια: ασυδωσία, ατιμωρησία κλπ. Η διάκριση των Εξουσιών πρέπει να είναι ρητή, σαφής και αδιαπραγμάτευτη (σε μελλοντικές αναθεωρήσεις).

Επί του Άρθρου 29
Να προστεθεί παράγραφος που να μεριμνά για την πλήρη διαφάνεια των οικονομικών κάθε κόμματος για να αποφεύγουμε φαινόμενα τύπου ΚΚΕ "πριτς που θα μας ελέγξετε και τα οικονομικά" και παρομοίως για να αποφευχθούν φαινόμενα τύπου επιχορηγήσεων "εγώ τα έδωσα στο κόμμα/εμείς στα βιβλία δεν βρήκαμε τίποτε" α λα Τσουκάτου. Παράλληλα να θεσπιστούν ειδικές ποινές με χρηματικά πρόστιμα υπερπολλαπλάσια των παρανόμων επιχορηγήσεων (πχ δεκαπλάσιο). Επίσης να απαγορευθεί η προεκλογική αφισορύπανση κλπ.

Επί των Άρθρων 31 έως 50
Οι αρμοδιότητες του Προέρδου της Δημοκρατίας πρέπει να αλλάξουν. ο Αρχηγός του Ελληνικού Κράτους πρέπει επιτέλους να πάψει να είναι γλάστρα. Δεν το συζητώ καν ότι δεν πρέπει να επιστρέψουμε απλά στην προ Ανδρέα εποχή: οι αρμοδιότητές του πρέπει να είναι υπαρκτές, ουσιαστικές και άμεσες. Αν δεν γίνει έτσι, τότε δεν τον χρειαζόμαστε διότι απλούστατα είναι προσβολή για την ίδια την Δημοκρατία. Ενδεικτικό παράδειγμα: δεν είναι δυνατόν στην περίπτωση που αρνηθεί 2 φορές να υπογράψει νόμο, να έχει δικαίωμα η κυβέρνηση την τρίτη φορά να τον περάσει δίχως την υπογραφή του ΠτΔ. Απαράδεκτο.
Ενδεικτικό δεύτερο παράδειγμα: θέλει ο πρωθυπουργός να διαλύσει νωρίτερα τη Βουλή για τον οποιονδήποτε λόγο. Ο ΠτΔ να έχει το δικαίωμα να αναστείλει την πρωθυπουργική απόφαση. Απλά πράγματα.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επιβάλλεται να έχει τις αρμοδιότητες που αρμόζουν και απαντούν στο μέγιστο και ιερό αξίωμα που φέρει. Τέλος, και δεν το συζητάω καν. Διότι έχουμε ξεχάσει ότι την εκάστοτε κυβέρνηση επί της ουσίας μόνο ο ΠτΔ μπορεί να την ελέγχει πολιτικά.
Πέραν τούτου, η εκλογή του ΠτΔ θα πρέπει να αποσυνδεθεί από την διάλυση της Βουλής. Τι πάει να πει "θέλω να ρίξω την κυβέρνηση άρα δεν ψηφίζω ΠτΔ"; Απαράδεκτα και αντιδημοκρατικά πράγματα. Βέβαια, εδώ το θέμα αρχίζει να μπλέκεται. Διότι ναι μεν μια λύση θα μπορούσε να είναι η άμεση εκλογή ΠτΔ από τον λαό, σε μια τέτοια περίπτωση όμως η εκλογή του αφενός θα έχει κομματικό χαρακτήρα, αφετέρου θα πρέπει να έχουμε μια περαιτέρω εκλογική αναμέτρηση (πέραν των βουλευτικών, δημοτικών και ευρωπαϊκών εκλογών). Επιπρόσθετα, ο ΠτΔ είναι υποχρεωτικό να είναι υπερκομματικός. Ίσως να ήταν μια καλή ιδέα να θεσπιστεί πάγια πρόταση από κάθε κόμμα για προσωπικότητα από κάποιον άλλον χώρο πέραν του ιδίου. Ίσως θα μπορούσε να είναι μια λύση, που ούτως ή άλλως γίνεται εδώ και αρκετά χρόνια.
Ειδικότερα δε, επί της παραγράφου 2 του Άρθρου 44 αναφορικά με δημοψηφίσματα, μιας και πολύ της μόδας έχουν γίνει εσχάτως, θα πρέπει να γίνει μια προσθήκη ώστε αυτά να γίνουν υποχρεωτικά όταν αφορούν κρίσιμο εθνικό ζήτημα. Όπως γίνεται και στα ελβετικά καντόνια, τα οποία είναι ίσως ό,τι πιο κοντινό προς την θεωρητική έννοια της αρχαίας Δημοκρατίας σε σύγχρονα πλαίσια. Καμία πλειοψηφία της Βουλής να μην απαιτείται για διενέργεια δημοψηφίσματος. Ενδεικτικά τι εννοούμε ως σοβαρά θέματα: υιοθέτηση ευρωσυντάγματος, συμμετοχή στο ευρώ (αυτά τα δύο όπως θα θυμάστε είχαν αποφασιστεί στον Κοινοβούλιο), θέματα μετανάστευσης κλπ. Εκτός δημοψηφισμάτων θα πρέπει να τίθενται αυτόματα ζητήματα που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικότερα του Διεθνούς Δικαίου κλπ.

Επί του Άρθρου 51
Δεν υπάρχει λόγος για παράθυρα, αρκετά αεριστήκαμε: 200 βουλευτές είναι αρκετοί.
Όσον αφορά τις εθνικές εκλογές, μάλλον θα ήταν καλό να πάψει και το διαχρονικό παιχνίδι να γίνονται όποτε συμφέρει το εκάστοτε κυβερνόν κόμμα. Να παγιωθεί η τετραετία.

Επί του Άρθρου 54
Απλή αναλογική να ξεμπερδεύουμε. Μην το συζητάμε και πολύ. Ούτε μυστήριες πριμοδοτήσεις, ούτε ψηφοδέλτιο επικρατείας, ούτε β' διαλογή και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Πόσο πήρες κύριε; Τόσο. Συγχαρητήρια. Το απλό είναι το πλέον αδιάβλητο και το πιο δίκαιο. Όταν τα μπασταρδεύουμε τα πράγματα τόσο περισσότερο σπέρνουμε το χωράφι της διαφθοράς. Και ειδικότερα για την βουλευτική επικράτεια, ο όρος αυτός δεν έχει κανένα νόημα. Δηλαδή -για να φέρω ένα υποθετικό παράδειγμα- ας υποθέσουμε ότι ο Πάγκαλος οσμιζόμενος ότι θα μαυρίστεί δεόντως στις επόμενες εκλογές, κάνει το τρικ και μπαίνει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας και ξαναμπαίνει στην Βουλή. Είναι αυτό δημοκρατικό; Τότε γιατί να ψηφίζει πρόσωπα ο λαός; Πλάκα κάνουμε; Συνεπώς, κατάργηση του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Εξάλλου για την κυβέρνηση υπάρχει η δυνατότητα συμμετοχής εξωκοινοβουλευτικών προσωπικοτήτων.

Επί του Άρθρου 56
Να διαγραφεί το υπερμεγέθες παράθυρο της τελευταίας προτασούλας της παραγράφου 2 "Δεν υπάγονται στους περιορισμούς της παραγράφου αυτής οι υποψήφιοι βουλευτές Επικρατείας".

Επί των Άρθρων 59 έως 63 (για να φτάνουμε στο σύγχρονο αίσχος)
Κατ' αρχήν (άρθρο 59) εκτιμώ ότι δεν χρειάζεται καμία ορκωμοσία μπροστα σε ιερείς. Ένας βουλευτής που έχει εκλεγεί από τον ελληνικό λαό είναι υποχρεωμένος να τηρεί το Σύνταγμα και τους Νόμους, μέρος των οποίων αποτελούν και οι θρησκευτικές ελευθερίες καθώς και τα πιστεύω του κόσμου. Οπότε ο όρκος μπορεί να είναι αμιγώς πολιτικός κι ουχί θρησκευτικός.
Αναφορικά με το απαράδεκτο και κατ' εμέ πλήρως αντισυνταγματικό άρθρο 60, πολύ θα ήθελα κάποιος να μου διευκρινίσει τι ακριβώς σημαίνει η πρόταση "οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση". Η παράγραφος 1 δηλαδή πρέπει απλώς να καταργηθεί, διότι έρχεται σε αντίφαση με το Άρθρο 4 περί ισότητας. Διότι τι ακριβώς σημαίνει το απεριόριστο δικαίωμα γνώμης; Ότι βρίσκονται υπεράνω του Νόμου; Δε νομίζω. Αν όμως δεν βρίσκονται πάνω από τον Νόμο, τότε γιατί δεν τους καλύπτει το άρθρο 4; Είναι πολύ απλά τα πράγματα. Όλοι οι Έλληνες πολίτες έχουν απεριόριστο δικαίωμα γνώμης. Σε περίπτωση που υπερβούν τα εσκαμμένα υπάρχουν οι Νόμοι για να τους επαναφέρουν στην τάξη. Άρα αυτός που συνέλαβε κάποτε την ιδέα αυτής της παραγράφου "κάτι άλλο" πρέπει να είχε κατά νου. Το άρθρο 4 αλλά και το 5 και το 10 και το 14 και το 19 και το 25 εξασφαλίζουν παντοιοτρόπως το δικαίωμα της γνώμης, οπότε κάτι παραπάνω δεν απαιτείται. Αναφορικά δε, με το δεύτερο σκέλος, αφού η βουλευτική ψήφος είναι κατά συνείδηση, τότε δεν υπάρχει λόγος να είναι φανερή. Να είναι μυστική δηλαδή, έτσι όπως προβλέπεται για την ψήφο στις εκλογές. Διότι όταν η ψήφος του βουλευτή είναι φανερή τότε ο πρόεδρος μπορεί να βλέπει ποιο πρόβατο ξέφυγε από το μαντρί. Έτσι δεν πάει; Ή μήπως λέω κάτι που δεν έχουμε δει και ξαναδεί κατ' επανάληψη;
Το έτερο απαράδεκτο και προφανώς αντισυνταγματικό άρθρο 62 είναι αυτό που θεμελιώνει την βουλευτική ασυλία και εννοείται ότι πρέπει ν'αλλάξει εκ βάθρων. Για τους βουλευτές πρέπει να ισχύει ο Νόμος όπως ακριβώς για κάθε πολίτη. Ούτε ειδικοί νόμοι, ούτε μικρότερες περίοδοι παραγραφής του αδικήματος, ούτε τρικ τύπου κλεισίματος της Βουλής κλπ. Τα απολύτως αυτονόητα: ως Έλληνες πολίτες που είναι υπάγονται στους ίδιους νόμους με τους υπόλοιπους πολίτες. Υπάρχει όμως μια διαφορά: δεδομένου ότι ένας βουλευτής δύναται να διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα ή περιουσία καθώς επίσης να υποκύπτει και σε άλλου είδους πειρασμούς (όπως της προσφοράς ψήφου μεθ'ανταλλάγματος, κοινώς δωροδοκία) θα πρέπει να θεσπιστεί αυστηρότερο πλαίσιο ποινών για τις περιπτώσεις που άπτονται των πλεονεκτημάτων τους.
Επιπρόσθετα, για να υπάρχει πλήρης διαφάνεια, κάθε βουλευτής θα πρέπει να καταθέτει πλήρη κατάλογο με περιουσιακά στοιχεία, κινητά και ακίνητα απ'όλο το παρελθόν του, η δε περιουσία του να δημεύεται μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας του, μετά το πέρας της οποίας η περιουσία του θα του επιστρέφεται εάν κι εφόσον δεν υπήρχε τίποτε μεμπτό κατά την διάρκεια διαχείρισης των δημοσίων θεμάτων.
Επίσης, είναι λίγο οξύμωρο η βουλευτική αποζημίωση να αποφασίζεται από τους ίδιους τους βουλευτές, οπότε κάτι τέτοιο μπορεί να αποφασίζεται (πχ) από τον ΠτΔ ή από τον Άρειο Πάγο. Πέραν αυτού όμως, πρέπει να αλλάξει άμεσα και η δεύτερη παράγραφος του Άρθρου 63: τι πάει να πει ότι απολαμβάνουν συγκοινωνιακή, ταχυδρομική και τηλεφωνική ατέλεια; Και μάλιστα με "μεταβλητή έκταση" η οποία αποφασίζεται από τη Βουλή; Ναι, δεν λέω, η δουλειά τους θα είναι τέτοια που θα πρέπει να έχουν κάποιες τέτοιες διευκολύνσεις, αλλά πρέπει να υπάρχει και έλεγχος, όχι όλα εν λευκώ. Ή μήπως ξεχάσαμε εκείνον τον εκπληκτικό πολιτικό που πέρναγε τα τηλεφωνήματα της προεκλογικής του εκστρατείας στον λογαριασμό του Δήμου Αθηναίων; Είδατε τι κάνει η δύναμη της συνήθειας; Πέραν αυτων όμως, θα πρέπει να υπάρξει ειδική πρόνοια ώστε να καταργηθούν λοιπές αβάντες, πχ, από που κι ως που να πληρώνονται οι επερωτήσεις; Για ποιον λόγο να λαμβάνουν δωρεάν αυτοκίνητο, επίδομα στέγασης, επίδομα γραφείου κλπ, κλπ, κλπ. Μαχαίρι όλα. Κυρίες και κύριοι βουλευτές. Ή θα ξαναγίνετε βουλευτές στο Κοινοβούλιο, ή θα παραμείνετε βολευτές στο Κυνοβούλιο που εσείς φτιάξατε. Αποφασίστε. Εξάλλου, ένας πολιτικός οφείλει να είναι υπόδειγμα, τύπος και υπογραμμός, οπότε επειδή ουδέν μορφώνει όσον το παράδειγμα οι βουλευτές πρέπει πρώτοι να δίνουν το καλό παράδειγμα. Απλά πράγματα, απλούστατα.

Επί των Άρθρων 64 έως 72
Κατ' αρχήν η Βουλή θα πρέπει να είναι ανοικτή σε κάθε Έλληνα πολίτη, ανά πάσα ώρα και στιγμή. Θεωρώ ότι δεν έχουν κάτι να κρύψουν εκεί μέσα, έτσι δεν είναι;
Κατά δεύτερον, η ολομέλεια πρέπει να είναι καθημερινή. Τι πάει να πει "την Πέμπτη έχει ολομέλεια"; Δηλαδή τις άλλες μέρες γιατί να μην έχει; Οπότε τι σημαίνει αυτό; Ότι πρέπει ν'αλλάξει και ο Κανονισμός της Βουλής (όπου αν τον διαβάσετε, λέει πολύ ωραία πράγματα μέσα). Στην περίπτωση που κριθεί αναγκαίο να υπάρχουν μέρες κενές, πχ ένεκα επιτροπών κλπ, τότε αυτό ή να γίνεται εκτός ολομέλειας, ή να υπάρχει μια μέρα κενή.
Τρίτον, εικόνες με 10 βουλευτές μέσα είναι λίαν επιεικώς απαράδεκτες και πρέπει να πάψουν άμεσα. Αυτή είναι η δουλειά τους, να είναι εκεί και να μελετάνε τα θέματα του κράτους.
Τέταρτον, οι μη συμμετοχές βουλευτών θα έπρεπε προσθετικά να αφαιρούνται από την μηνιαία αποζημίωση των βουλευτών.
Πέμπτον, είναι ανεπίτρεπτο η Βουλή να στέκεται εμπόδιο στο έργο της Δικαιοσύνης σε περιπτώσεις αδικημάτων πολιτικών. Ειδικότερα όμως επειδή οι πολιτικοί έχουν ένα σωστό επιχείρημα, αυτό της πολιτικής εξόντωσης από πολιτικό τους αντίπαλο, από την στιγμή λοιπόν που έχουμε πολιτικούς ανεύθυνους, τέτοιες πρακτικές θα πρέπει να έχουν εξοντωτικές ποινές (ιδίως στην τσέπη, που πονάνε πάρα πολύ). Έτσι ο λασπολόγος πολιτικός θα το σκεφτεί 10 φορές παραπάνω πριν προβεί σε πράξη πολιτικής ατιμίας.

Επί των Άρθρων 73 έως 77
Το νομοθετικό έργο ορθώς εμπίπτει στις αρμοδιότητες της Βουλής. Όμως, πρέπει να μείνει ως εκεί και μάλιστα με πολλές αλλαγές.
Πρώτον, πρέπει να απαγορευθεί αυστηρά και διά ροπάλου η εισαγωγή άσχετων τροπολογιών ή παραγράφων σε άσχετα νομοσχέδια, κάτι που αποτελεί κλασική πρακτική του παραθύρου. Τι δουλειά μπορεί να έχει πχ μια τροποποίηση ή προσθήκη του Νόμου για τυχερά παιχνίδια στον Νόμο για τα δάση; (τα παραδείγματα τυχαία)
Δεύτερον, οι Νόμοι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να έρχονται σε αντίθεση με άλλους Νόμους και κυρίως με το Σύνταγμα, κάτι που αποτελεί σύνηθες φαινόμενο της ελληνικής νομοθεσίας.
Τρίτον, θα πρέπει να θεσπιστεί κάτι αντίστοιχο με την γραφή παρανόμων που είχαν στην αρχαία Αθήνα, ήτοι να απαγορεύεται να μιλήσει κάποιος για θέμα παράνομο. Τι σημαίνει αυτό; Θες να κάνεις πρόταση που αντιτίθεται στον νόμο; Πολύ ωραία; Ρωτάς πρώτα και λαμβάνεις άδεια, τα ονόματα όσων συμφωνούν καταγράφονται προκειμένου εν συνεχεία να αντιμετωπίσουν κυρώσεις εάν απαιτηθεί, κάνεις την πρότασή σου και το θέμα παίρνει τον δρόμο του. Εάν το θέμα κριθεί τω όντι επιζήμιο καθ'όσον παράνομο, πληρώνεις το πρόστιμό σου και τελειώνει εκεί η δουλειά.
Τέταρτον, εάν κι εφόσον αποδειχθεί εκ των υστέρων ότι υπήρχε υστερόβουλη τακτική στην πρόταση ενός νόμου, ή ότι ο νόμος απεδείχθη επιζήμιος για το κράτος, τότε ο εισηγητής του νόμου να αντιμετωπίζει και τις συνέπειες των Νόμων οι οποίες να είναι σε μια τέτοια περίπτωση αυστηρότατες. Μόνο έτσι θα σταματήσουν να περνάνε νόμοι φωτογραφικοί ή που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα.
Πέμπτον, μη επικύρωση του Νόμου από τον ΠτΔ να καθιστά τον Νόμο ανενεργό ήτοι άκυρο, δίχως περαιτέρω παράθυρα και πόρτες.
Έκτον, η Δικαιοσύνη να προβαίνει σε συνεχή και ασταμάτητο έλεγχο τόσο των Βουλευτών, όσο και της Βουλής γενικότερα. Ειδικοί εισαγγελείς δε, να παρεμβαίνουν αυταπάγγελτα και αυτοδικαίως ανά πάσα ώρα και στιγμή, εάν κι εφόσον αυτό κριθεί απαραίτητο. Κοινώς, πλήρης διαχωρισμός των Εξουσιών.
Και κάτι ακόμα εξαιρετικά βασικό και θεμελιώδες: επειδή σαν πολύ της μόδας έχουν γίνει οι αναθερωρήσεις του Συντάγματος, γι'αυτό και έχει γίνει σαν τα μούτρα τους, καλό θα είναι αυτό το καλαμπούρι να σταματήσει. Το Σύνταγμα πρέπει να αναθεωρείται μόνο όταν και αν υπάρχει πραγματικά ζωτικής σημασίας λόγος. Ούτε για να παίζουμε με τις λέξεις, ούτε για να λέμε ότι κάναμε κάτι, πόσω δε μάλλον για να εξυπηρετούνται συμφέροντα. Σε περίπτωση αναθεωρήσεως πρέπει η Δικαιοσύνη να προβαίνει σε πλήρη έλεγχο των αναθεωρημένων διατάξεων με δυνατότητα ακυρώσεώς τους εάν έτσι κριθεί σωστό.

Επί των Άρθρων 78 έως 80
Επειδή εσχάτως έχουν γίνει πολύ της μόδας οι υπεράκτιες εταιρίες (off shore) στην περίπτωση που κάποιος πονήρης επιχειρήσει το παραμικρό τέτοιο μπορεί να θεσπιστεί ο εξής απλός τρόπος αντιμετώπισης. Δεν ξέρεις ποιος είναι από πίσω; Κανένα πρόβλημα: Κατάσχεται. Ό,τι κι αν είναι αυτό: σπίτι, αυτοκίνητο, τραπεζικός λογαριασμός κλπ. Μόλις σκάσει μύτη το κατασχετήριο, κάποιος θα σκάσει μύτη για να το προσβάλει. Οπότε εκεί ανακαλύπτεις και ποιος είναι από πίσω ή έστω αν δεν ανακαλύψεις κυνηγάς αυτόν που εμφανίσθηκε. Πραγματικά απλά πράγματα. Ούτε να κυνηγάς μύλους, ούτε να ψάχνεις ποιο ποσόν ήρθε από την Αντίγκουα/Μπαρμπούντα, ούτε το παραμικρό. Κάνεις αυτά που πρέπει, ελέγχεις όπως πρέπει και απλώς περιμένεις να έρθουν σε'σένα.
Επίσης να θεσπιστεί ειδική πρόνοια για φορολογία εγχώριων κεφαλαίων στο εξωτερικό. Όχι τίποτε άλλο αλλά επειδή τα τελευταία χρόνια το χρήμα πάει στο εξωτερικό πιο συχνά απ'όσο πάνε οι κάτοχοί του για διακοπές. θα μου πείς, και που το ξέρεις ότι ο τάδε έχει φράγκα έξω; Μπορείς να το μάθεις πανεύκολα, αν του απαγορέψεις να τα ξαναφέρει μέσα.
Εννοείται φυσικά ότι η φορολογία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι εξοντωτική. Τουναντίον πρέπει να είναι μικρή και να καθιστά την χώρα ελκυστική για τα πάντα: άπο απλές αγορές μέχρι τις μεγαλύτερες επενδύσεις. Κοινώς, πρέπει ταυτόχρονα να υπάρχει και νομοθετικό πλαίσιο που να ενθαρρύνει αλλά και να επιβραβεύει την ροή του χρήματος εντός της χώρας.
Τέλος, να καταστεί από τα σοβαρότερα εγκλήματα η φοροδιαφυγή. Μην ξεχνάμε ότι οι Αμερικάνοι τον Καπόνε για φοροδιαφυγή τον έπιασαν. Και μην ξεχνάμε ότι σε οικονομικά θέματα τέτοιας φύσεως οι Αμερικάνοι φυσάνε, οπότε ας δούμε πως το κάνουν, δεν είναι κακό.

Επί των Άρθρων 81 έως 85
Θα πρέπει να ληφθεί ειδική μέριμνα για περιπτώσεις μη εξυπηρέτησης του εθνικού συμφέροντος. Λυπάμαι, αλλά αφέλεια ή λάθη στην πολιτική δεν πρέπει να υφίστανται.
Επίσης, καλό θα ήταν να εξεταστεί και το εξής θεματάκι: έχει καταντήσει πραγματικά αηδία άνθρωποι που πολλοί εξ αυτών είναι κατ' ουσίαν ανεπάγγελτοι να χειρίζονται σχεδόν τα πάντα. Ακούμε "ο τάδε μετακινείται από το Υπουργείο Υγείας στο εργασίας. Παλιά είχε διατελέσει Οικονομικών και Εμπορικής Ναυτιλίας". Μα πως διάολο γίνεται αυτό; Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι τεχνοκράτης πάνω σε ένα αντικείμενο; Και φυσικά να το γνωρίζει κιόλας; Έχω βαρεθεί να βλέπω δικηγόρους και συνδικαλιστές στις περισσότερες θέσεις. Τι επάγγελμα είναι το "συνδικαλιστής" επιτέλους; Έχετε δει ποτέ πόσοι είναι οι συνδικαλιστές μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο για παράδειγμα; Πόσοι εξ αυτών έχουν εργαστεί πραγματικά, όπως ο καθημερινός Έλληνας πολίτης; Περιμένουμε από τον αρμόδιο Υπουργό να φτιάξει το εργασιακό. Ποιο εργασιακό αν δεν έχει δουλέψει ποτέ με 500 ευρώ και δίχως να πληρώνεται υπερωρίες; Πως θα φτιάξει την Υγεία ο αρμόδιος Υπουργός όταν ο ίδιος ασφαλίζεται σε ιδιωτικά νοσοκομεία κι αν χτύπα ξύλο συμβεί κάτι στραβό τρέχει στο εξωτερικό; Πως θα φτιάξει ο αρμόδιος Υπουργός την Παιδεία όταν ο ίδιος και οι περισσότεροι προέρχονται από ιδιωτικά σχολεία ή κολλέγια καθώς και αντίστοιχα πανεπιστήμια; Πως είναι δυνατόν δίχως επαφή με την πραγματικότητα να μας δώσουν λύσεις; Οπότε που καταλήγουμε; Αν ένα κόμμα δεν έχει τους σωστούς πολιτικούς, τότε να τοποθετεί προσωπικότητες που κατέχουν το αντικείμενο. Λέω κάτι παράλογο; Ενστάσεις δεκταί.

Επί του Άρθρου 86
Εδώ φτάνουμε στο έτερον αίσχος το οποίο συνεργάζεται αρμονικότατα με το άρθρο 62. Σε καμία περίπτωση η Βουλή δεν πρέπει να είναι η μόνη αρμόδια για να ασκήσει δίωξη σε κυβερνητικά μέλη. Αυτό είναι δουλειά της Δικαιοσύνης. Ναι, δικαίωμα πρότασης δίωξης καλό είναι να υπάρχει. Η Βουλή έχει και ελεκτικές αρμοδιότητες άλλωστε. Άλλο πράγμα όμως το ελέγχω και άλλο το ελέγχω πλήρως κι απόλυτα.

Επί των Άρθρων 87 έως 100Α
Κατ' αρχήν πρέπει να διασφαλιστεί η πλήρης ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, με κάθε τρόπο. Παράλληλα βέβαια, η Δημοκρατία πρέπει να λάβει και τα μέτρα της για τα φαινόμενα διαφθοράς εντός της Δικαιοσύνης: κατ' εμέ πρέπει να επανέλθει το παλαιό σύστημα μισθοδοσίας κατά το οποίο όλοι οι μισθοί ορίζονται βάσει των μισθών των Δικαστικών. Η Δικαιοσύνη είναι ύψιστο αγαθό και επειδή ο άνθρωπος εύκολα κυλάει στον πειρασμό του χρήματος, πρέπει να είναι οι πιο καλοπληρωμένοι. Για τον λόγο αυτόν οι ποινές για διεφθαρμένους δικαστικούς πρέπει να είναι σχεδόν εξοντωτικές, να μην τολμάει κανείς δηλαδή να σκεφτεί καν ότι υπάρχει περίπτωση να μην πράξει το σωστό. Παράλληλα, η Δικαιοσύνη πρέπει να έχει ευελιξία ως προς την τήρηση των Νόμων (αλλά αυτό, στο επόμενο σενδόνι). Επίσης, πρέπει και οι πολίτες να συνδράμουν στο έργο της Δικαιοσύνης από όλες τις απόψεις. Ένα απλό παράδειγμα: είναι γνωστό ότι είμαστε δικομανής λαός. Αυτό μπορεί να αντιμετωπισθεί πάρα πολύ εύκολα με ένα μέτρο που υπήρχε στην αρχαία Αθήνα: θες να κάνεις μήνυση; Κανένα πρόβλημα. Αν όμως η μήνυση αποδειχθεί κακόβουλη κλπ, τότε πάρε ένα γερό πρόστιμο για να το ξανασκεφτείς αν θα ξανακάνεις για πλάκα. Ένας δικαστής πρέπει να ασχολείται με τα πραγματικά σοβαρά θέματα της Πολιτείας και ένα από αυτά τα θέματα είναι ο έλεγχος του πολιτικού συστήματος ως προς το κατά πόσν τηρεί τη νομιμότητα. Και αυτό δεν είναι δουλειά αποκλειστικά της Βουλής.

Επί των Άρθρων 101 έως 102
Είναι αυτονόητο πως μεγάλο μέρος του προβλήματος αποτελεί η ασυδωσία του ίδιου του κράτους. Δικαιώνεσαι για την προσφυγή σου κατά του κράτους αλλά το κράτος δεν συμμορφώνεται. Ξαναπροσφεύγεις, ξαναδικαιώνεσαι, ξανά το κράτος σε γράφει. Ξαναπροσφεύγεις, ξαναδικαιώνεσαι, και ξανά μανά τα ίδια. Με ποιαν ελπίδα; Ότι σιγά μην τρέχεις στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Παρομοίως, το κράτος που δεν βάζει χέρι στην παρανομία των τραπεζών, που δεν επιστρέφει τον ΦΠΑ κλπ, κλπ. Είναι κράτος αυτό; Σε καμία περίπτωση. Οπότε για ποια διοίκηση και οργάνωση μιλάμε μετά, όταν οι ευθύνες αποδίδονται γενικώς στο κράτος λες και δεν υπάρχουν φυσικά ή νομικά πρόσωπα. Δεν θες να επιστρέψεις το ΦΠΑ στις επιχειρήσεις; Κανένα πρόβλημα. Τίνος ήταν η απόφαση; Το ονοματάκι σας κύριε. Πρέπει λοιπόν να υπάρξει σχετική μέριμνα στο Σύνταγμα για την συμμόρφωση και τιμωρία των υπευθύνων σε τέτοιες περιπτώσεις. Διότι όπως το κράτος οφείλει να επιπτεύει, έτσι οφείλει να συμμορφώνεται και προς την εποπτεία των Νόμων.

Επί του Άρθρου 103
Κατ' αρχήν δεν κατάλαβα ποτέ μου τι ακριβώς σημαίνει η μονιμότητα στο δημόσιο. Το να μην είσαι μόνιμος αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να φοβάσει ότι θ'απολυθείς κιόλας. Βασικά η μονιμότητα είχε εισαχθεί προκειμένου να μην έρχονται οι νέοι και απολύουν όλους των άλλων (υποθέτω ότι ξέρετε την ιστορία της πλατείας Κλαυθμώνος). Σε ένα σύγχρονο κράτος Δικαίου όμως, τι θέση έχει η μονιμότητα, πόσω δε μάλλον όταν αποδεδειγμένα αυτή οδηγεί σε φαινόμενα ασυδωσίας. Διότι εδώ μιλάμε ότι και επίορκος να'ναι κάποιος, πατάει πάνω στην μονιμότητά του, μπαίνει και το ευαγές συνδικαλιστικό όργανο μπροστά ως συνήθως και άντε βγάλε άκρη μετά. Οπότε είναι προφανές ότι η εν λόγω παράγραφος δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο ύπαρξης. Εξάλλου υποτίθεται πως το κράτος εγγυάται την εργασία και παρομοίως δημιουργεί τις σωστές εργασιακές συνθήκες.
Επίσης, όσον αφορά τις προσλήψεις, αυτές θα πρέπει να γίνονται αυστηρά και μόνο μέσω ΑΣΕΠ ή έστω κάποιου αντίστοιχου οργάνου και δη, μέσω γραπτών εξετάσεων. Παραθυράκι τύπου "μετακλητός" που έχουν γεμίσει την Βουλή και πόσα άλλα ακόμη, οφείλουν να πάψουν να υφίστανται. Τέλος στις αδιαφανείς διαδικασίες, τέλος στα ρουσφέτια. Μας έχουν καταστρέψει.
Επίσης, στην μάλλον άσχετη με το άρθρο παράγραφο 9 περί του Συνηγόρου του Πολίτη, θα πρέπει μάλλον σε ξεχωριστό άρθρο να γίνει ειδική μέριμνα όλων των ανεξάρτητών Αρχών, διότι υπάρχουν και άλλοι Συνήγοροι με πολύ σοβαρό αντικείμενο.

Επί του Άρθρου 105
Περί της Αθωνικής Πολιτείας πρακτικά είπαμε κάποια πράγματα στο Αρ.3. Κανείς δεν λέει να πάμε να γκρεμίσουμε τα μοναστήρια, κανείς δε λέει να βάλουμε ξενοδοχεία μέσα, αλλά σε θέματα ιδιοκτησίας, χρημάτων, περιουσιών κλπ, κλπ φωτιά και τσεκούρι και δεν το συζητάω καν. Εξάλλου ο χριστιανισμός προωθεί την πενία και όχι τον πλούτο. Έτσι δεν είναι;
Και φυσικά να σβηστεί με χρυσή γομολάστιχα αυτό το "τελωνειακά και φορολογικά πλεονεκτήματα" της παραγράφου 5. Τι πλεονεκτήματα; Κι άλλα; Απαράδεκτον.

Επί του Άρθρου 110
Τα γράψαμε και πιο πάνω, στα σχόλια των άρθρων 73-77. Πρέπει να μπει και φρένο στην ευκολία αλλαγής του Συντάγματος αλλά και κατάλληλος έλεγχος.
Επίσης μάλλον θα πρέπει να αλλάξει η μάλλον γελοία παράγραφος 6 του άρθρου, σύμφωνα με την οποίαν δεν επιτρέπεται αναθεώρηση του Συντάγματος πριν περάσει πενταετία από την περάτωση της προηγούμενης. Δηλαδή, επιτρέπεται η αναθεώρηση για πλάκα και για να περνάει η ώρα, αλλά αν χρειαστεί κάτι πραγματικά ουσιώδες δεν θα είναι εφικτό αν δεν έχει παρέλθει πενταετία. Ελπίζω να καταλαβαίνετε γιατί το έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους.

Επί του Άρθρου 120
Εδώ φτάνουμε ίσως στο σημαντικότερο σημείο του Συντάγματος, το οποίο κατ' εμέ δεν χρειάζεται κάποια προσθήκη. Όπως όμως σε όλο το σεντόνι τα έχωνα δεξιά κι αριστερά (κάπου και προς τον κόσμο, έστω και κάπως συγκαλυμμένα), πλέον ήρθε η ώρα να τα χώσω αποκλειστικά στον λαό για να περνάω και στην συγκεφαλαίωση σιγά, σιγά...

Κατ' αρχήν, όπως κατέστη σαφές, το Σύνταγμα το έχουν κάνει κουλουβάχατα και από εκεί ξεκινούν ίσως τα περισσότερα προβλήματα ολόκληρης της χώρας, όσο κι αν αυτό ακούγεται περίεργο. Βέβαια θα μου πεις, πόσοι έχουν κάτσει να διαβάσουν το Σύνταγμα για να διαπιστώσουν του λόγου το αληθές; Σωστό κι αυτό. Έχω τύχει αναρίθμητες φορές σε περιπτώσεις ανθρώπων που είχαν για ψωμοτύρι την φράση "αυτό είναι αντισυνταγματικό" και όταν τους ρώτησα τι ακριβώς ήταν αντισυνταγματικό, δεν ήξεραν να μου πουν. Βλέπετε δεν υπολόγιζαν ότι κάποιος θα τους ρώταγε.
Από την άλλη θα μου πείτε, και ποιος είσαι εσύ που ρωτάς ή που ασχολείσαι με το Σύνταγμα; Ο κανένας και ο παν. Είμαι ένας Έλληνας πολίτης που ενδιαφέρεται για τους Νόμους και τα δικαιώματά του, που ενδιαφέρεται για τα Κοινά και τη Δημοκρατία. Είναι πραγματικά απλούστατο αλλά το έχουμε καταντήσει τελείως εξεζητημένο. Πως λοιπόν θα τελέσω το χρέος μου ως Έλληνας πολίτης, ώστε να ελέγχω την τήρηση του Συντάγματος όπως επιτάσσει η ακροτελεύτια διάταξη στην 4η παράγραφο; Πως θα το κάνω όταν δεν το γνωρίζω; Άμα το γνωρίζω όμως πρέπει να είμαι σε θέση και να βρίσκω τα προβλήματά του, όχι ως Συνταγματολόγος, όχι ως νομικός, αλλά ως απλός πολίτης. Διότι αν φτάσουμε σε σημείο το Σύνταγμα να μην μπορεί να το καταλάβει ένας απλός πολίτης, τότε το πρόβλημα είναι ακόμη σοβαρότερο. Πρόβλημα που είναι εξίσου μεγάλο όταν ο απλός πολίτης μπορεί να το κατανοήσει αλλά αδιαφορεί να το πράξει.
Διότι ως έχω χρόνια ολόκληρα που γράφω ότι ναι μεν οι πολιτικοί ως "(δια)χειριστές" τα έχουν ρημάξει όλα, αλλά και ο λαός δεν είναι άμοιρος των ευθυνών του.

Είμαστε λοιπόν σε μία περίοδο που ενδεχομένως να βιώνουμε ιστορικές στιγμές, αυτό θα φανεί στο μέλλον. Μέσα σε αυτές τις έτσι κι αλλιώς ιστορικές στιγμές (αφού αρκετοί σηκώθηκαν από τους καναπέδες τους) καλό είναι οι πολίτες να κάνουμε και την αυτοκριτική μας. Και με δεδομένο ότι σαν πολλά αστεία πράγματα ακούγονται και γράφονται εσχάτως, ένα εκ των οποίων και η άμεση Δημοκρατία, καλό θα είναι να δούμε σε πρώτη φάση τις δικές μας γνώσεις. Σε τι επίπεδο είμαστε βρε αδελφέ, μια αυτοκριτική, πως το λένε, αν είμαστε καλοί ως πολίτες.

Διότι καλό το ανέκδοτο των πολεμίων των "αγανακτισμένων" περί απουσίας προτάσεων, αλλά ούτ'εγώ έχει τύχει να δω τις δικές τους αντιπροτάσεις, πέραν μερικών γενικόλογων αοριστιών και χαζομαρών του στυλ "να μην βγούμε από το ευρώ", όπως ακριβώς λέμε "αύριο να μην βρέξει". Άσε που είναι λίγοι εκείνοι που λένε να βγούμε από το ευρώ, το όλο θέμα έχει διαστρεβλωθεί εντελώς. Τα συνθήματα που δίνουν παλμό δεν είναι αιτήματα, και παρομοίως αυτή η φαρσοκωμωδία που ονομάζεται συνέλευση των αγανακτισμένων (my ass Αλεκάκη), δεν εκπροσωπεί κανέναν αγανακτισμένο πέραν εκείνων των ελαχίστων που συμμετέχουν. Την περασμένη Κυριακή παίζει να είχε μαζευτεί πάνω από 400 χιλιάδες κόσμου και στην εν λόγω συνέλευση άντε να συμμετείχαν 5-6 χιλιάδες. Το ρημάδι, δεν χωράει περισσότερους εκεί. Οπότε τους εαυτούς τους αντιπροσωπεύουν τα παιδιά, οι δε απόψεις τους είναι εκτός συζητήσεως και δεν αποτελούν κανενός είδους ψήφισμα. Παρομοίως άλλωστε τα όσα γράφω εγώ εδώ είναι οι δικές μου προτάσεις και κανενός άλλου. Τουλάχιστον εγώ όμως έχω μια εικόνα για κάποια πραγματρικά σοβαρά θέματα, εικόνα που πλείστοι όσοι ειδήμονες φαίνεται πως αγνοούν έως και πλήρως. Και από άσχετους εγώ δεν αντιπροσωπεύομαι και μάλιστα δίχως καν την δική μου εξουσιοδότηση.

Συγκεφαλαιώνοντας λοιπόν που καταλήγουμε; Ότι το Σύνταγμα πρέπει να ξαναγραφτεί. Πιθανώς αυτό να πρέπει να γίνει μέσα από Συντακτική Βουλή και όχι από Αναθεωρητική αλλά ακόμη και σ'αυτό μπαίνουν σημαντικά ερωτήματα, όπως κατά πόσον οι συγκεκριμένοι βουλευτές που έχουν διαλύσει τα πάντα είναι ικανοί να συγγράψουν εκ του μηδενός Σύνταγμα. Προσωπικά πολύ το αμφιβάλλω. Όπως και να γίνει όμως, η ουσία δεν αλλάζει: υπάρχουν αντισυνταγματικές και συνάμα αντιδημοκρατικές διατάξεις στην πεμπτουσία της Ελληνικής Δημοκρατίας, που επί σειρά ετών έχουν οδηγήσει στην πλήρη ασυδωσία που μας έφερε στην κατάσταση που είμαστε. Και όπως είπα δεν ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί, άσχετα αν δεν υπάρχει σύγκριση ως προς τις ευθύνες. Τα βασικά σημεία που εγώ διακρίνω είναι ότι:
-πρέπει να καταργηθούν οι απαράδεκτες διατάξεις περί των βουλευτικών προνομίων
-πρέπει να αποκατασταθούν οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας
-πρέπει να υπάρξει σαφής διάκριση των τριών Εξουσιών και όχι η πελατειακή που εδώ και χρόνια έχει θεσμοθετηθεί
-πρέπει να δημιουργηθεί η δυνατότητα ελέγχου και της κυβερνήσεως και του κράτους και της Βουλής
-πρέπει να αναβαθμιστεί η Δικαιοσύνη
-πρέπει να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο στο οποίο η σωστή δουλειάνα επιβραβεύεται ενώ η κακή δουλειά να τιμωρείται. Και τιμωρία δεν σημαίνει απαραίτητα φυλάκιση με την οποίαν είμαι γενικά αντίθετος. Να μην υπάρχουν όμως παιδιά και αποπαίδια, με βουλευτικές ασυλίες κλπ.
-πάνω απ'όλα όμως πρέπει επιτέλους ν'αρχίσει να τηρείται το Σύνταγμα, δηλαδή τα ήδη υπάρχοντα άρθρα. Είναι πραγματικά εξευτελιστικό να διαβάζεις άρθρα της βάσης της Δημοκρατίας και να βλέπεις ότι σοδομίζονται με τις ευλογίες όλων των αρμοδίων.
Με τέτοιον παραδειγματισμό από τους από πάνω όμως, τι μπορείς να περιμένεις από τους από κάτω; Διότι ως έχω γράψει παλαιότερα στο εξαιρετικό περί Δημοκρατίας πόνημά μου (το οποίο σας συνιστώ να διαβάσετε πάραυτα διότι θα το επικαλεστούμε αρκετές φορές στις επόμενες μέρες), η Δημοκρατία δεν είναι απλό πολίτευμα: όπως της συμπεριφερθείς, θα σου συμπεριφερθεί.

Εννοείται ότι θα ακολουθήσει σειρά από σχετικά σενδόνια που θα έχουν και άλλες συγκεκριμένες προτάσεις και σε θέματα Νομοθεσίας που υπάρχει μείζον και σοβαρότατο πρόβλημα, και σε θέματα οικονομικά. Μπορεί να είναι άστοχες, μπορεί να είναι ό,τι θέλουν, δεν μου καίγεται καρφί. Αυτό που ξέρω είναι πως θα έχουν τουλάχιστον μια λογική. Και για να υπάρξουν αλλαγές θα πρέπει να ξεκινήσουν από το Σύνταγμα.
Ταυτόχρονα με την νοοτροπία του κόσμου, ταυτόχρονα με την νοοτροπία των πολιτικών.

Σημειωτέον ότι μερικά πολύ ενδιαφέροντα θεματάκια υπάρχουν σε παλαιότερα Συντάγματα, αλλά ας μην το παραμπλέξουμε.

Θα υπάρξει συνέχεια.