Σελίδες

Κυριακή 6 Μαΐου 2012

Παρακαλούμε διά την ψήφον σας!

Για τον χαβαλέ κυρίως.
Και δεν  θέλω σχόλια από κάτω για να μην νομίζετε ότι επιχειρούμε να κάνουμε κάποια ταυτοποίηση με πρόσωπα.
Παράκληση, όσοι ψηφίσετε, κάντε το μία φορά.

 Το πρόβλημα λύθηκε. Οι εκλογές μεταφέρθησαν στην δεξιά στήλη --------------->
Ψηφίστε εκεί!
 Όπως καταλαβαίνετε οι εκλογές έπρεπε να προσομοιάζουν τις ελληνικές, έτσι ξεκίνησαν εντελώς μπουρδέλο!














 


UPDATE:  Όντως έχει και την πλάκα του τελικά!

ΝΔ
  0 (0%)
ΠΑΣΟΚ
  0 (0%)
ΚΚΕ
  2 (8%)
ΣΥΡΙΖΑ
  7 (29%)
Δημοκρατική Αριστερά
  0 (0%)
Ανεξάρτητοι Έλληνες
  0 (0%)
Δημοκρατική Συμμαχία
  0 (0%)
ΛΑΟΣ
  0 (0%)
Οικολόγοι Πράσινοι
  1 (4%)
Χρυσή Αυγή
  0 (0%)
Δημιουργία Ξανά
  3 (12%)
Ένωση Κεντρώων (Λεβέντης)
  1 (4%)
Πειρατές
  3 (12%)
Δράση
  3 (12%)
Κοινωνική Συμφωνία
  0 (0%)
Μ-Λ ΚΚΕ ΚΚΕ Μ-Λ
  0 (0%)
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
  3 (12%)
ΕΠΑΜ
  0 (0%)
ΑΛΛΟ
  1 (4%)
---ΑΠΟΧΗ---
  0 (0%)
Λευκό/Άκυρο
  0 (0%)

Votes so far: 24
Poll closed

Σάββατο 5 Μαΐου 2012

Και μια τελευταία κουβέντα για αύριο...

Επειδή μάλλον ακόμη δεν έχεις συνειδητοποιήσει την αξία της ψήφου σου και ενδέχεται να την πετάξεις είτε στα σκουπίδια, είνα να απέχεις και πάλι.
Προφανώς το ότι Δημοκρατία σημαίνει συμμετοχή και όχι αποχή, δεν σε έχει πείσει ως επιχείρημα.
Πολύ καλά λοιπόν.

Σκέψου τότε πως ακόμη και τον Πολύφημο, ο Κανένας τον τύφλωσε...
Ο Κανένας έχει δύναμη όσο κι αν σ'έχει πείσει περί του αντιθέτου.
Μην τον αφήσεις να την εκμεταλλευθεί.

ΨΗΦΙΣΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ.


Μην προσπαθείς να μαντέψεις, απλά άκου από allthewebnews

 τοὺς δ' αὖτ' ἐξ ἄντρου προσέφη κρατερὸς Πολύφημος·
"ὦ φίλοι, Οὖτίς με κτείνει δόλῳ οὐδὲ βίηφιν."
οἱ δ' ἀπαμειβόμενοι ἔπεα πτερόεντ' ἀγόρευον·
"εἰ μὲν δὴ μή τίς σε βιάζεται οἶον ἐόντα
(ι, 407-410)


UPDATE: Περιμένοντας τους Βαρβάρους, του μέγιστου Κ. Καβάφη.

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

        Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
  Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
        Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
 και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
 στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
        τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
        για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
        τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
 σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
 γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
 και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
 γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
 μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
 να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
 κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
 Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
 κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

        Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
        Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
        και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

                               __

 Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
 Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Αφουγκραζόμενοι τα σημάδια και τους οιωνοί...

ας κάνουμε και μία απόπειρα "πρόγνωσης" εκτιμώντας ότι η κουτσουλιά που έπεσε στο καπό του αυτοκινήτου θα φέρει λεφτά μετά βεβαιότητας. Η αβεβαιότητα έχει να κάνει με το ποιοι θα πάρουν τα λεφτά βέβαια και πολύ φοβούμε ότι εμείς πάλι στην απ'όξω θα μείνουμε. Τέλος πάντων...

Ως αναπτύξαμε στο τελευταίο σενδόνι, ο εκλογικός νόμος μας τα έχει κάνει κώλο οπότε επί της ουσίας είναι σχεδόν αδύνατο να μαντέψεις. Πιο πολύ για τον χαβαλέ θα ασχοληθώ και για το τζέρτζελο ορμώμενος και από τις "παραινέσεις" του φιλτάτου zaphod, μιας και όπως είπαμε τα ποσοστά εξαρτώνται από το πόσα κόμματα θα μπουν στη Βουλή. Και μην τα ματιάσω έχουμε τουλάχιστον 3 που βρίσκονται στο όριο του 3%, ήτοι τη ΔΗΣΥ της φρέσκιας πολιτικής κορασίδος Ντορίτσας, τους Οικολόγους Πράσινοι και τον ΛΑΟΣ.
Είναι προφανές ότι Νουδού, pasok, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Αν.Ελ. του Καμμένου είναι οι σιγουράτζες. Α, επίσης και η Χρυσή Αυγή, δυστυχώς.

-Κοιτάζοντας το τελευταίο χρονικό διάστημα, παρατηρούμε ότι ο μεν Σαμαράς έχει πάρει εργολαβία στο χέσιμο τον Καμμένο, ο δε Βενιζέλος τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης διαπιστώνουμε ότι ουδείς ασχολείται με τον Καρατζαφέρη, παρομοπίως και εμ τη ΔΗΜΑΡ για την οποίαν έχουν ακουστεί και κάποια καλά λόγια, αυτό το κρατάμε.

-Τι σημαίνει αυτό; Ότι Καμμένος και Τσίπρας είναι τα δύο μεγάλα αγκάθια των ποσοστών των δύο (πρώην ή νυν) μεγάλων γι'αυτό και η μεγάλη επίθεση. Το μέγα ερώτημα των εκλογών είναι η θέση που θα πάρει το pasok: μην το έχετε και πολύ σίγουρο για δεύτερο.

-Επίσης, δεν ξέρω αν παρατηρήσατε και μια ειδησούλα που πέρασε στα ψιλά: ότι άρχισε να τίθεται θέμα ηγεσίας στη νουδού για περίπτωση που πάρει κάτω από 23%. Αυτό σημαίνει πως το φοβούνται αρκετά το εκλογικό αποτέλεσμα, άσχετα τι δείχνουν.

-Επίσης μην ξεχνάμε και την όλη μπουρδολογία περί αυτοδυναμίας κλπ, που επί της ουσίας προσπαθεί να συσκοτίσει την μετεκλογική συνεργασία που έχει ήδη συμφωνηθεί και στο πλαίσιο της οποίας κατά πάσα πιθανότητα παρουσιάζει τεχνηέντως χαλκευμένες δημοσκοπήσεις (υποθετικό σενάριο, ξαναλέω). Αν υποθέσουμε ότι ένα 35% δίνει αυτοδύναμη συνεργασία των δύο, τότε πρέπει να θέσουμε αυτό το ποσοστό ως κρίσιμο όριο. Επίσης μην ξεχνάμε αυτό που ήδη από το προηγούμενο αναπτύξαμε, ότι όσο περισσότερα κόμματα μπουν στη Βουλή, τόσο χαμηλώνει το όριο αυτοδυναμίας, ενώ όσο λιγότερα μπουν ναι μεν αυξάνει αλλά επιτυγχάνεται και ευκολότερα (ένεκα της πριμοδότησης).

Τέλος , μην εκπλαγείτε αν έχουμε και καμιά εκπληξούλα μεγατόνων. Δε νομίζω να είναι από τους Πειρατές, αλλά ίσως από καμιά ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή καμιά Δημιουργία Ξανά (μάλλον αν δεν μπει κάποιος εκ των ΛΑΟΣ-ΔΗΣΥ-ΟιΠρα). Πάντως όχι τον Μάνο, ούτε τον Λεβέντη αν και ποτέ δεν ξέρεις!!
Α, και κάτι ακόμη: η μάλλον τρίτη θέση που θα πάρει το ΚΚΕ στον άτυπο διαγωνισμό της Αριστεράς θέλω να πιστεύω ότι θα σηματοδοτήσει και εξελίξεις στην αρχηγία του: η αλήθεια είναι ότι την έχουμε βαρεθεί την Αλέκα και τις... μεταμοντέρνες απόψεις της.

Άρα που καταλήγουμε; Στο ότι έχουμε μίνιμουμ 7 κόμματα και μπορεί να πάμε ως και τα 10 ή 11 (εδώ γελάνε). Πιθανότερο αριθμό βλέπω το 10. Το ΛΑΟΣ πιστεύω ότι τελικώς θα μπει, παρά την τεράστια αφαίμαξη που δέχθηκε από τον Καμμένο κυρίως (και όχι από τους φασίστες όπως αρκετοί νομίζουν). Από Οικολόγους και Ντορίτσα θα μπει σίγουρα ο ένας. Οι Οικολόγοι θυμόμαστε ότι στις περασμένες έχασαν σχεδόν οριακά το τραίνο οπότε έχουν λίγο δρόμο να καλύψουν, ξέχωρα ότι δεν έχουν και θέσεις να που οπότε δεν υπόκεινται σε φθορά. Η λογική λέει ότι θα μπουν και αυτοί (έχει να πέσει γενικώς πολύ γέλιο στην επόμενη Βουλή). Την Ντορίτσα μην την ξεγράφετε: να σας υπενθυμίσω ότι 60 χρόνια προσπαθούμε να ξεφορτωθούμε το σόι της και δεν το'χουμε καταφέρει, οπότε γιατί να το καταφέρουμε τώρα;

Συνεπώς έχουμε πριν από τη Β' κατανομή και λοιπές παρενέργειες:
Νουδού: 24% (110 έδρες)
Pasok: 14% (35)
ΣΥΡΙΖΑ: 14% (35)
Αν.Ελλ.: 12% (30)
ΚΚΕ: 11% (28)
ΔΗΜΑΡ: 11% (28)
Χρυσή Αυγή: 5% (13)
ΛΑΟΣ: 3% (7)
Οικολόγοι: 3% (7)
ΔΗΣΥ: 3% (7)

Μην σας μπερδεύουν οι 145 έδρες. Αν τα έχω υπολογίσει καλά, με τις κατανομές και τις λοιπές αλχημείες, οι έδρες των δύο ανεβαίνουν. Διά παν ενδεχόμενο είναι αυτονόητο ότι θα υπάρξουν μνημονιακές δυνάμεις όπως η ΔΗΣΥ. Επιφυλάσσομαι για τους Οικολόγους που βλέπω να στηρίζουν και αυτοί (πάντοτε με ανταλλάγματα), ενώ μην κόβουμε και το χέρι μας για τη ΔΗΜΑΡ. Εξάλλου έχουμε ξαναπεί: συνεργασία Αριστεράς, ξεχάστε την.

Βέβαια πάντοτε τα προεκλογικά χαβαλεδιάσματα προσφέρονται για γέλωτες και τα μετεκλογικά για κλάμα. Οπότε ας είμεθα λίγο κουμπωμένοι. Εξάλλου θα έχουμε πολλά ν'ασχοληθούμε από τις διπλές αυριανές εκλογές στην Ευρώπη...

Καλό βόλι σε όλους!
Εγώ πάντως, αποφάσισα (αλλά δεν σας λέω!)



Τρίτη 1 Μαΐου 2012

Προεκλογικά (ξε)μπερδέματα, μέρος τρίτον... (τραγωδία)

Συνεχίζοντας λοιπόν από το πρώτο μέρος που ήταν το τρόμου και το δεύτερο μέρος που ήταν η κωμωδία, φτάνουμε στο τρίτο μέρος που είναι η τραγωδία. Για την ακρίβεια έχει και δράμα, αλλά προτιμώ την τραγωδία, παρόλο που δε βλέπω κάθαρση στο τέλος. Γιατί τραγωδία όμως; Ας τα πάρουμε με τη σειρά, λέγοντας κάποια πραγματάκια για τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, όπως αυτός δημοσιεύθηκε για τις επικείμενες εκλογές με το ΦΕΚ 57/2012 (για να μην αναφέρομαι σε ξεχωριστά ΦΕΚ).

Ως προς τον εκλογικό νόμο η αλήθεια είναι ότι είμαστε  λίγο άδικοι όταν τον αποκαλούμε νόμο Παυλόπουλου (ΦΕΚ 11/2008). Ο Προκόπης στην πραγματικότητα έκανε μερικές "βελτιώσεις" τον εκτρωματικό νόμο Σκανδαλίδη (ο οποίος είχε αρχικώς πριμοδοτήσει το πρώτο κόμμα με 40 βουλευτές). Είναι κρίμα λοιπόν να λησμονούμε τον αρχικό ποιητή τον οποιος μεταξύ άλλων είδαμε πρόσφατα να ωρύεται περί του καλού του Έθνους (υποθέτω ότι εννοούσε μάλλον την εφημερίδα). Θα μου πείτε τώρα, τι σχέση έχει ο εκλογικός νόμος με την εκκρεμότητα που έχουμε αφήσει, το ότι δηλαδή ακόμη και τώρα δεν έχω αποφασίσει 100% τι ακριβώς να ψηφίσω; Έχει και παραέχει...
(παρακαλώ ό,τι λάθος δείτε στην ανάλυση του νόμου, διορθώστε το ελεύθερα)

Πιθανώς να θυμάστε από κάποια προηγούμενα πολιτικά κείμενά μου που λέγαμε κάποια πραγματάκια επί του τρέχοντος εκλογικού νόμου, από τον οποίον προκύπτουν τα εξής:
Πρώτον, τα άκυρα και τα λευκά πριμοδοτούν τα κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή και επί της ουσίας ιδίως το πρώτο.
Δεύτερον, άπαξ και ψηφίσεις κόμμα που δεν θα μπει στη Βουλή, πριμοδοτείς τα κόμματα που μπαίνουν και επί της ουσίας πάλι το πρώτο.
Τρίτον, η αποχή όση κι αν είναι αλλάζει εντελώς τον εκλογικό χάρτη ως γνωστόν.

Έχουμε εδώ και καιρό που κάνουμε λόγο για λαϊκή οργή για τα όσα συμβαίνουν. Μας διοικεί ένα άθλιο τραπεζικό σύστημα το οποίο όσες περισσότερες μαλακίες κάνει, τόσο μεγαλύτερα μπόνους παίρνει. Μας έχει φορτωθεί στην πλάτη ότι αυτοί που τα έφαγαν μαζί (Πάγκαλοι κλπ) τα έκαναν σκατά και πρέπει εμείς να τους σώσουμε πάλι. Είδατε μήπως να πηγαίνουν οι βουλευτές στη δουλειά τους (ήτοι τη Βουλή) με λεωφορείο ή με τα πόδια; Όχι, διότι εξακολουθούν να έχουν κρατικό αμάξι. Είδατε μήπως να δηλώνουν λιγότερα στην εφορία; Όχι, διότι οι δήθεν περικοπές τους καλύφθηκαν από συμμετοχές σε επιτροπές. Είδατε να προβαίνουν σε αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών και να στέλνουν σε ειδικό Δικαστήριο τους πρωταιτίους της εθνικής καταστροφής; Όχι, διότι κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει, ξέχωρα ότι ήγγικεν πλέον η ώρα να φάνε όσα επιμελώς έκλεβαν τόσα χρόνια κλπ, κλπ.

Ας μπούμε λοιπόν για τα καλά στην τραγωδία.
ΕΣΥ, ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου τε και πόρτας, που θεωρούσες ότι πράττεις πολιτικά απέχοντας, ΕΣΥ λοιπόν είσαι αυτός που νόθευε τόσα χρόνια το εκλογικό αποτελεσμα, αυξάνοντας με την αποχή σου την ψήφο των λαμογιών. Ιδού λοιπόν η συμμετοχή σου στα χάλια της χώρας, ακόμη κι αν δεν φοροδιέφυγες ποτέ. Επέτρεψες στους άλλους να κάνουν πάρτυ κάτω από τη μύτη σου και όχι μόνο αυτό αλλά νόμιζες ότι ήσουν και επαναστάτης κι από πάνω. Είσαι ΕΣΥ ο ίδιος που εξακολουθεί να ψηφίζει στο χωριό του στις δημοτικές εκλογές προκειμένου να μην χάσει την επαφή με τις ρίζες, που από την άλλη κατηγορείς τον δήμαρχο της πόλης που μένεις που δεν σου φτιάχνει δρόμους. Αφού δεν τον ψήφισες, γιατί τον κατηγορείς; ΕΣΥ είσαι αυτός που διέδωσε σαν ιό ότι Δημοκρατία σημαίνει αποχή ως τάχα μου διαμαρτυρία, ενόσω τα κομματόσκυλα αλώνιζαν τα πάντα. Είσαι ΕΣΥ ο ίδιος που προπαγάνδιζες μαλακοειδώς το περίφημο πλέον μέηλ περί του 50,1% λευκών ψηφοδελτίων που δύναται να ακυρώσει τάχα μου όλο το εκλογικό αποτέλεσμα δίχως να το ψάξεις καν και παρά μόνο επειδή φαινόταν στα δικά ΣΟΥ αυτιά αληθοφανές, διότι απλούστατα είσαι τόσο άχρηστος πολίτης που είναι ανίκανος να πράξεις το παραμικρό. Δεν ήξερες καν ότι κυβέρνηση μπορεί να βγει ακόμη κι αν ψηφίσει μόνο ένας σε ολόκληρη τη χώρα. ΕΣΥ λοιπόν, με την διαχρονικά ανώριμη τακτική σου νόθευες το εκλογικό αποτέλεσμα, γιγάντωνες την ισχύ της ψήφου των λαμογιών. Αν από 10 ψηφοφόρους οι 5 ψηφίζουν το κόμμα Α και οι 5 το κόμμα Β, τότε έχουμε ισοπαλία. Αν οι 5 του κόμματος Β αποφασίσουν να απέχουν, τότε σε σύνολο 6 εγκύρων το κόμμα Α ελαβε 5 ψήφους ήτοι 83,33%. Πανηγυρική εκλογή του κόμματος, ε, ΒΛΑΚΑ; Κατάλαβες γιατί τόσο καιρό σε αποκαλώ βλάκα μέσα στα μούτρα σου; Διότι δεν μου άφησε άλλη επιλογή ποτέ, μου έδεσες τα χέρια, με έφερες ως εδώ... Κατάλαβες λοιπόν τι έκανε τόσα χρόνια η αποχή σου; Και το κωμικόν της συγκεκριμένης τραγωδίας είναι ότι ενώ τόσα χρόνια η αποχή θεωρείτο κάτι σχεδόν μαστ για τις εκλογές, πλέον πολλοί από τους σταθερούς απέχοντες φοβούνται νοθεία του εκλογικού αποτελέσματος. Είναι δηλαδή να τραβάς τις τρίχες και από τις μασχάλες σου ή να εισέρχεσαι γυμνός σε εκλογικό κέντρο του pasok και να περιμένεις να φύγεις απήδηχτος...


Αφού λοιπόν καλύψαμε το τρίτον που αποτελούσε και την είσοδο στην τραγωδία, πάμε στο πρώτο: λευκά και άκυρα. Σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο, τα λευκά δεν προσμετρώνται στα έγκυρα, πράγμα το οποίο είναι εμφανώς νοθευτικό. Δυστυχώς η αλήθεια είναι ότι κυκλοφορούν και τέτοιοι ανάμεσά μας: να σηκώνεσαι το πρωϊνό της Κυριακής, να ντύνεσαι, να πηγαίνεις στο εκλογικό τμήμα σου και να περιμένεις στωϊκά στην ουρά για να ρίξεις τελικά λευκό. Οκ, λογικό αλλά να μην μας κάνει εντύπωση, υπάρχουν και χειρότερα όπως κοπρολάγνοι, κτηνοβάτες, παιδεραστές κλπ. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το λευκό δεν είναι έγκυρο. Κανονικά είναι εγκυρότατο, έλα όμως που το αντίθετο βολεύει στα μαγειρέματα. Πάμε λοιπόν τώρα στην κατανομή των εδρών όπου μιλάμε μάλλον για μεγαλούργημα, για σκέτο ποίημα. Μάλλον δεν έχει πάρει το μάτι σας πως προκύπτει αυτός ο αριθμός. Κανένα πρόβλημα, γι'αυτό είμαστε εδώ: Σύμφωνα με το άρθρο 99 του ιδίου νόμου πολλαπλασιάζουμε τον αριθμό των 250 εδρών (όλων δηλαδή πλην του μπόνους) με τον αριθμό των ψήφων που έλαβε το κόμμα στην περιοχή. Το γινόμενο το διαιρούμε με τον αριθμό των εγκύρων ψήφων όσων κομμάτων μπουν στην Βουλή. Το πιάσατε το παράθυρο;
Στο αριθμητή, οι 250 έδρες πολλαπλασιάζονται με τον αριθμό των ψήφων που έλαβε το κόμμα. Στο παρονομαστή του κλάσματος όμως δεν συμμετέχουν τα λευκά διότι καθορίστηκαν ως μη έγκυρα από τον νόμο και παρομοίως δεν συμμετέχουν και οι έγκυροι ψήφοι που αντιστοιχούν σε όσα κόμματα μείνουν εκτός Βουλής. Αν δηλαδή ψηφίζουν συνολικά 9 εκατομμύρια κόσμος και τα 3 εκατομμύρια ψηφίσουν λευκό ή κόμμα που μένει εκτός Βουλής τότε στον παρονομαστή πάει ο αριθμός 6 εκατομμύρια. Και τι θυμόμαστε από τα απλά μαθηματικά; Ότι όσο μικραίνει ο παρονομαστής ενός κλάσματος, τόσο μεγαλώνει το κλάσμα! Ε; Δεν το θυμόμαστε; Κι αφού μεγαλώνει το κλάσμα τι άλλο μεγαλώνει; Μα ο αριθμός των εδρών!
Βέβαια εδώ η κουβέντα μπορεί να μπλέξει διότι πρακτικά αυτό έχει νόημα ακριβώς επειδή υπάρχει και το σωστό όριο του 3% για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή. Δεν θα μπορούσαν δηλαδή να μείνουν κενές έδρες θα μου πείτε. Σωστό, αλλά εδώ πέρα δεν μιλάμε για διαφορές 8-10-15 εδρών. Μιλάμε για περιπτώσεις όπου ακόμη και η μία έδρα μπορεί να κάνει τη διαφορά (το γιατί θα το καταλάβετε λίγο αργότερα, αν και το'χουμε ξαναπεί). Και αυτό γιατί; Διότι ο συγκεκριμένος νόμος ήταν εξαιρετικά "σοφός" για την περίπτωση λίγων κομμάτων, αποδεικνύεται όμως εξαιρετικά "προβληματικός" για την περίπτωση που μπαίνουν πολλά κόμματα, όπως πάει να γίνει τώρα. Και τι σημαίνει προβληματικός; Ότι αρχίζουν να αχνοφαίνονται παράθυρα τα οποία μέχρι πρότινως ενδεχομένως να μην είχε κατά νου ούτε καν ο ίδιος ο νομοθέτης. Και μην με ρωτήσετε ποια είναι αυτά διότι πραγματικά όσο περισσότερο διάβαζα τον εν λόγω νόμο, τόσο περισσότερο ένοιωθα να μου γίνεται χυλός το μυαλό. Σημειώσεις, παρασημειώσεις, παραδείγματα, αντιπαραδείγματα κλπ. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα για να το καταλάβετε.


Στο αρχικό μου πλάνο για το παρόν σενδόνι ήθελα να φέρω και μερικά παραδείγματα με αριθμούς: ένα με το εκλογικό σώμα των εκλογών του 2009 και τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα για να φανεί πόσο αλλάζει ο χάρτης με 50 έδρες μπόνους αντί για 40. Ένα άλλο παράδειγμα με πιο "εκλογικευμένο" εκλογικό σώμα δηλαδή με πολύ μικρότερη αποχή και με κάτι που να τείνει περισσότερο στη "δική μου" απογραφή του 2011. Ένα τρίτο παράδειγμα ήταν με οκτακομματική Βουλή και ένα τέταρτο με εννεακομματική Βουλή. Ε, σας πληροφορώ ότι όλα αυτά τα παραδείγματα (που φυσικά είναι όλα διάτρητα για πολλούς λόγους) βγάζουν εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα, διότι σύμφωνα με τον νόμο ακόμη και το δεκαδικό του ποσοστού παίζει ρόλο στο ποιος θα πάρει τυχόν αδιάθετες έδρες. Και φυσικά μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και η Β' κατανομή, έτσι; Αν δεν με πιστεύετε κάντε το "πείραμα" από μόνοι σας κι αν δεν σαλτάρετε κερδίζετε βραβείον μέγα (αναμνηστικόν του δικομματισμού από κινέζικη πορσελάνη).

Μ'αυτά και μ'αυτά όμως βάλαμε και το δεύτερον μέσα στο παιχνίδι, διότι πρακτικά τι προκύπτει από το προαναφερθέν παράδειγμα; Ότι οι φετινές εκλογές θα κινηθούν πάνω στον νόμο του Χάους, ήτοι θα ακολουθήσουν πλήρως την λαϊκή βούληση, μόνο που ακόμη και οι απειροελάχιστες διαφοροποιήσεις μπορεί να αλλάξουν εντελώς τα αποτελέσματα. Ας δούμε μερικά ακόμη χαρακτηριστικά παραδείγματα: Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις (ούτως ειπείν αποδεχόμενοι τις δημοσκοπήσιες ως αληθείς για τις ανάγκες του σενδονιού), το ΛΑΟΣ, οι Οικολόγοι και η Δημοκρατική Συμμαχία είναι στο όριο του 3%. Θα παίζεται έως την τελευταία στιγμή το αν θα μπουν στη Βουλή. Αν αυτά τα τρία κόμματα τελικώς δεν μπουν, είναι προφανές από τα όσα είπαμε ότι οι ψήφοι που τους αντιστοιχούν δεν θα συνυπολογιστούν στο κλάσμα, άρα θα αυξηθεί ο αριθμός των εδρών των υπολοίπων. Από την άλλη μεριά, αν μπουν, θα πέσει τσεκούρι μέγα στις έδρες όλων και κυρίως των πρώτων που θέλουν και τις πολλές προκειμένου να κυβερνήσουν άνετα. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με άλλα κόμματα που πιθανώς να έχουν μια όποια μικρή δυναμική, όπως η Δράση ή η Δημιουργία Ξανά ας πούμε, καταλαβαίνετε λοιπόν -αν το συνδυάσετε και με την αποχή και αυτά που είπαμε περί αυτής- πόσο εύθραυστο είναι το εκλογικό αποτέλεσμα σε αυτές τις εκλογές. Πόσο πολύ παίζουν ρόλο οι πάντες και τα πάντα, διότι πλέον δεν μιλάμε για εκλογές όπου σχεδόν όλα είναι ξεκάθαρα (δηλαδή ότι μπαίνουν πχ 5 κόμματα, ο πρώτος δείχνει να έχει μεγάλη διαφορά κλπ, όπως δηλαδή ήταν σχεδόν στις περισσότερες εκλογές στο παρελθόν). Πλέον δείχνει να υπάρχει μια αλλάγή και η αλλαγή σε συνδυασμό με τον άθλιο αυτό εκλογικό νόμο δημιουργεί ασαφές αποτέλεσμα.



Θα μου πείτε τώρα, ντάξει, οκ... δηλαδή εσύ θεωρείς ότι μπορεί να γίνει τόσο μεγάλη χοντράδα με την ψήφο σου και το ξεψαχνίζεις τόσο πολύ; Μήπως είσαι ως συνήθως υπερβολικός; Αυτό το αφήνω στην κρίση του καθενός.
Η ψήφος μου μεμονωμένα μαζί με τις μεμονωμένες ψήφους εκατοντάδων ή και χιλίαδων άλλων συμπολιτών εάν πάνε αλόγιστα ξέρετε πως ονομάζονται; Μεγάλο πρόβλημα. Και γιατί;

Διότι ιδίως στις εκλογές αυτές ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο. Ιδίως σε αυτές, ξαναλέω. Είμαι βέβαιος ότι έχετε θαυμάσει ένα ρεσιτάλ μπουρδολογίας πρώτιστα από τους δύο μεγάλους ανταγωνιστές, τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο. Ο μεν πρώτος επιζητεί ακατάπαυστα την αυτοδυναμία, λες και είναι θέμα 1-2 ποσοστιαίων μονάδων, ο δε δεύτερος θεωρεί ότι είναι εφικτό να βγει πρώτο κόμμα όταν ενδέχεται να βγει έως και πέμπτο. Και γελάει ο κόσμος, μέχρι να κλάψει πικρά την επομένη των εκλογών βέβαια.

Διότι το μόνο βέβαιο είναι ότι οι δύο τους θα συνεργαστούν μετά τις εκλογές, όσο κι το αποκλείει ιδίως ο Σαμαράς. Το θέμα είναι να βγάλουν 151 βουλευτές τουλάχιστον και οι δύο μαζί, οπότε τι κάνουν; Μπουρδολογούν ακατάσχετα προκειμένου ο κόσμος να μην βλέπει τη φάκα παρά μόνο το τυράκι. Όταν λοιπόν μιλάμε ότι το θέμα κινείται σε οριακά επίπεδα πχ για 1-2-5 ίσως βουλευτές, τότε είναι προφανές πως τα επίπεδα λάθους είναι εξαιρετικά μικρά: ακόμη και η μία ψήφος παίζει ρόλο. Ακόμη και η μία αποχή μετράει, ακόμη και το ένα λευκό. Κινούμαστε σε οριακές γραμμές.

Από τα "πειράματα" που έκανα με τον εκλογικό νόμο για τις έδρες κατέληξα έστω και λίγο μπακάλικα ότι πέριξ των 151 είναι δύσκολο να βγάλουν. Μόνο ίσως αν το pasok καταβαραθρωθεί, για κάτι που δεν είμαι και πολύ βέβαιος. Τα δύο ενδεχόμενα που βλέπω ως πιο ορατά είναι ή να βγάλουν περί τους 140-145 και οι δύο μαζί, ή να βγάλουν περί τους 160 (πάντοτε με το μπόνους συνυπολογισμένο). Πιθανώς να υπάρχουν και εκλογικά αποτελέσματα που να δίνουν περί τους 151 αλλά προσωπικά δεν τα βρήκα. Οπότε είναι θεμελιώδες να εξασφαλίσουμε το κάτω των 150, ήτοι κάτω των 100, αφού είναι σχεδόν "κλειδωμένο" ότι η νουδού θα βγει πρώτο κόμμα άρα θα εξασφαλίσει και το μπόνους. Το μείζον ερώτημα, λοιπόν, είναι το ακριβές ποσοστό το οποίο εξασφαλίζει και στους δύο τους πολυπόθητους 151 (κι ας επιθυμεί ο Βενιζέλος πολιτική νομιμοποίηση με 50,1%. Παπαριές λέει ο άνθρωπος...). Έχουν ακουστεί πολλά ποσοστά. Τα περισσότερα περιστρέφονται γύρω από το 38%. Εμένα για κάποιον λόγο μου κάθεται στο όριο και το 35% (ίσως να κάνω κάποιο λάθος), ενώ μην αποκλείετε να είναι και κατά τι μικρότερο, ίσως ακόμη και 33%. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι το ποσοστό και των δύο μαζί βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τον αριθμό των κομμάτων που θα μπουν στη Βουλή αφενός, αφετέρου όσο λιγότερα είναι κόμματα τόσο πιο εύκολο είναι να βγάλουν μαζί υψηλό ποσοστό. Εδώ δηλαδή έχουμε το εξής παράδοξο: αν πέσουμε πχ με τα μούτρα σε κόμματα πολύ μικρά, αν μπουν θα τσεκουρέψουν τα ποσοστά των δύο, αλλά αν τελικώς δεν μπουν θα τους πριμοδοτήσουν τα μάλα! Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Εν ολίγοις που σε ωθεί δηλαδή ο εν λόγω νόμος; Μα (αν δεν θες να ψηφίσεις τα δύο μεγάλα) να ψηφίσεις υποχρεωτικά κάποιο μικρό κόμμα από όσα μπαίνουν σίγουρα στη Βουλή. Δηλαδή με το υπάρχον στάτους όσων είναι ήδη μέσα, μόνο ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ, Αν.Ελ. από τους σίγουρους, αφού ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥ δείχνουν να καρκινοβατούν εντός/εκτός. Γιατί όμως πρέπει να με εκφράζει υποχρεωτικά ένα από αυτά τα κόμματα; Απαγορεύεται να με εκφράζει κάποιο άλλο; Θέλω να πω (για να μην βιαστείτε να βγάλετε συμπέρασμα ότι εξέφρασα πολιτική θέση) ότι όπως πολύς κόσμος βρίσκεται ανάμεσα σε συμπλιγάδες των pasok και νουδού, έτσι υπάρχει και άλλος πολύς κόσμος που δίχως να το ξέρει (αυτό είναι το χειρότερο) βρίσκεται σε συμπλιγάδες του αν θα υποστηρίξει τους δύο μεγάλος διά της πλαγίας ή όχι, αναλόγως με το αν θα μπει στη Βουλή το κόμμα που θα επιλέξει.

Ελπίζω να καταλαβαίνετε για ποιον λόγο χαρακτήρισα αυτόν τον νόμο (Σκανδαλίδη/Παυλόπουλου)  σκέτο ποίημα.

Ερχόμαστε λοιπόν σιγά, σιγά στους τελικούς προβληματισμούς, οπότε ας κάνουμε και μια μικρή ανακεφαλαίωση.
Ναι, είμαι υπέρ της Ευρώπης. Μου αρέσει η ιδέα μιας συνασπισμένης Ευρώπης στην οποίαν να συμμετέχουμε όχι μόνο έχοντας δικαιώματα όπως πολλοί θα ήθελαν αλλά να έχουμε και ρητές υποχρεώσεις ως οφείλουμε ως νομοταγείς πολίτες. Η Ευρώπη αυτή όμως θέλω να είναι υπέρ των πολιτών της, όχι υπέρ ενός σάπιου τραπεζικού κατεστημένου που καταδυναστεύει τα πάντα. Αν η δουλειά μου πέσει έξω, θα κλείσει και θα με κυνηγάνε οι τράπεζες μέχρι να αποπληρώσω τα χρέη μου. Αν μια τράπεζα πέσει έξω, δεν έχω καταλάβει γιατί πρέπει εγώ να ματώνω εσαεί για να την επανακρατικοποιήσω και μόλις αυτή εξυγιανθεί να ξαναπάει στα χέρια εκείνοων που την έριξαν έξω αρχικα. Όχι, μια τέτοια Ευρώπη δεν μου αρέσει, δεν με εκφράζει, δεν τη θέλω. Θέλω μια Ευρώπη που να είναι νέο λίκνο της Δημοκρατίας, που να αποθεώνει την Ισονομία και τη Δικαιοσύνη. Και σαφώς μια τέτοια Ευρώπη χρειάζεται εκτός από κοινή νομολογία και ένα κοινό νόμισμα. Το ότι θέλω όμως να βρίσκομαι σε μια τέτοια Ευρώπη, δεν σημαίνει ότι μπορώ να βρίσκομαι και σε οποιαδήποτε Ευρώπη. Ποτέ δεν ήμουν υπέρ της αποχώρησης από το ευρώ, αλλά ιδίως τους τελευταίους μήνες  βλέπω ορατό το ενδεχόμενο πολύ απλά να μην μπορούμε να σηκώσουμε το βάρος του συγκεκριμένου ευρώ. Ενός ευρώ με σοβαρότατα δομικά (συστημικά) προβλήματα, ενός ευρώ που ήδη έχει ξεκινήσει να καταρρέει. Δεν κατηγορώ κανέναν Ευρωπαίο πολιτικό που σκέφτεται πατριωτικά και προσπαθεί να σώσει τη δική του χώρα. Τους δικούς μου πολιτικούς κατηγορώ που για να διατηρήσουν τα δικά τους οφίτσια και πλεονεκτήματα, πήγαν εμένα -τον Έλληνα πολίτη- στο σφαγείο. Δεν είναι ηλίθιοι, είναι απλώς λαμόγια που κοιτάνε την πάρτη τους. Και το λαμόγιο δεν θα κοιτάξει ποτέ το δικό μου συμφέρον.
Εδώ και 2 χρόνια βρισκόμαστε σε μια διαρκή κατάσταση ομηρίας, σε διαρκή ημιεπίσημη χρεωκοπία σε παύση. Έχουμε χρεωκοπήσει μια φορά πριν 2 χρόνια τέτοιες μέρες οπότε και προσφύγαμε στο ΔΝΤ, μια φορά προ μεσοπρόθεσμου, μια φορά προ psi (αν ξέχασα καμία συμπαθάτε με). Και τις 3 φορές εξαγγέλθηκε ότι σωθήκαμε και ότι χρεωκοπήσαμε μερικώς για να μην χρεωκοπήσουμε ατάκτως. Το τέλος του δρόμου όμως έχει άτακτη χρεωκοπία για εμάς, αυτό είναι πλέον ορατό και σαφέστατο. Δεν είναι ότι θέλουν να μας δουν να πεθαίνουμε, είναι ότι δεν θα μπορέσουν να μας σώσουν. Είμαστε ο ασθενής στα τελευταία του, ο οποίος πρέπει να υπογράψει έστω και ημιθανής για το που θα πάει η περιουσία -σε ποιους κληρονόμους- και να σφαχτούν όσο το δυνατόν λιγότερο μετά άνευ δικαστηρίων κλπ. Αυτό συμβαίνει με τα Μνημόνια που υπογράφουμε, απλώς διαμοιράζουμε ποιος θα πάρει τι. Όποιος ξέρει να διαβάζει το αναγνωρίζει. Απεδείχθη ότι ήμασταν πολύ μεγάλο βάρος για όλους, οπότε άλλη λύση από την άτακτη χρεωκοπία δεν υπάρχει, γι'αυτό και κάποιοι πιο έντιμοι (ακόμα υπάρχουν και τέτοιοι) μας το λένε ευθέως.
Αυτό που κάποια στιγμή, λοιπόν, είδα ως λύση ή μάλλον ως το μη χείρον (μα σε καμία περίπτωση βέλτιστον) ήταν να φεύγαμε μόνοι μας όσο μπορούσαμε να τους κάνουμε ζημιά, ούτως ειπείν να τα κάνουμε όλα πουτάνα που λέει κι ο φίλςο polse. Όχι επειδή ήθελα να φύγουμε από το ευρώ, αλλά επειδή είναι η τελευταία μας ελπίδα μπας και κάνουν κάτι και για εμάς (δηλαδή ν'αλλάξει ολόκληρο το σύστημα του ευρώ). Κακά τα ψέματα, αν ξαναβγει Σαρκοζί και οι δύο μεγάλοι σε'μάς, δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε τα λεγόμενα ευρωομόλογα που πιθανώς να είναι μια λύση (ίσως και η μόνη λύση), διότι πολύ απλά θα έχουμε επιβραβεύσει την ήδη δοκιμασμένη λύση (οπότε γιατί ν'αλλάξει;). Μόνο αν αλλάξει κάτι πολιτικά, λοιπόν, πιθανώς να δωθεί κάποια λύση.
Από το μνημόνιο δεν φεύγουμε που να κωλοχτυπιέστε. Δεν υπάρχει πολιτική δύναμη στην Ελλάδα που να αντέξει το δυσβάσταχτο βάρος, ούτε καν το ΚΚΕ που ευαγγελίζεται τάχα μου έξοδο απ'όλα αλλά επειδή ξέρει ότι δεν το παίρνει να κάνει κιχ δήλωσε ότι θέλει να παραμείνει στη σιγουριά της αντιπολίτευσης. Όποιος τολμήσει να πάει να κουνηθεί, την επομένη θα σκάσει κάποιο σοβαρό εθνικό θέμα (πχ της υφαλοκρυπίδας, λέω'γώ ένα παράδειγμα): αμέσως θα συμμορφωθούν άπαντες και θα έχουμε δηλώσεις τύπου "ευχαριστώ την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών"). Δεδομένου όμως ότι έστω μια αλλαγή πολιτικής μπορεί να προκαλέσει χάος στις ήδη δοκιμαζόμενες ευρωπαϊκές οικονομίες (οι οποίες μόνο κατ' ευφημισμόν εξακολουθούν να είναι ισχυρές), μόνο έτσι μπορεί να βρεθεί πραγματική σωτηρία και για εμάς. Διότι κατά τα λοιπά μην περιμένετε κάποια δραματική αλλαγή: αυτό που σκάει δεν είναι το ελληνικό σύστημα των γκρηκ στατίστικς αλλά ολόκληρος ο δυτικός κόσμος που δομήθηκε πάνω στη φιλοσοφία consumo ergo sum - καταναλώνω άρα υπάρχω (και συγγνώμη για τον βαρβαρισμό αλλά μου φάνηκε ωραίο, ακόμη κι αν δεν το έγραψα σωστά). Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται εδώ και χρόνια σε καθεστώς σκληρής λιτότητας, η ανεργία αυξάνεται παντού, η ύφεση έχει κωλοκαθήσει για τα καλά. Ε, συγγνώμη αλλά δεν μπορεί η Ελλαδίτσα αν εκλέξει αντιμνημονιακή κυβέρνηση να πάει κόντρα σε όλο αυτό το ρέμα. Είπαμε, είμεθα μαλάκες οι Έλληνες αλλά όχι και τόσο μαλάκες πια. Οπότε δεν είναι δυνατόν να έχω στα κριτήριά μου (ήτοι τις προσδοκίες μου) να αλλάξουν όλα κατά πως κάποιοι υπόσχονται. Κάποιες μικροαλλαγές που να είναι αισθητές μπορούν να γίνουν για αρχή και να αποτελέσουν ένα καλό νέο ξεκίνημα, αλλά θαύματα μην περιμένετε, αυτά συνέβαιναν κάποτε μόνο στην ευρύτερη περιοχή της Γαλιλαίας. Από την άλλη μεριά ως ανέπτυξα εναργώς, μου είναι αδιανόητο να συνεχίσω ως χώρα στην ίδιαν καταστρεπτική πολιτική του μνημονίου.

Όμως στην τελική μου επιλογή πρέπει να συμπεριλάβω και το ενδεχόμενο να μείνει εκτός Βουλής η ψήφος μου, εάν δεν επιλέξω κόμμα που μπαίνει σίγουρα. Και για το αν θα επιλέξω κόμμα που μπαίνει θα συμπεριλάβω και άλλα κριτήρια του στυλ πόσο καλή έρευνα κάνουν τα κόμματα και χρηματοδοτήθηκαν ανάλογα γι'αυτά.

Η αλήθεια είναι ότι για κάποιο μεγάλο διάστημα είχα κατασταλλάξει να ψήφιζα κάποιον συγκεκριμένο -δεν έχει σημασία ποιον. Μου έκανα πολύ σοβαρά νερά.
Στην συνέχεια είπα, δεν πάει στο δίαολο, θα ψηφίσω τον τάδε (άλλο κόμμα). Μετά από λίγο καιρό έσκασε μύτη κάτι σοβαρό και γι'αυτόν.
Τώρα, είμαι ακόμη στους προβληματισμούς.

Εδώ και πολλά χρόνια ψηφίζω με τη λογική "μη χείρον βέλτιστον". Είναι τόσο σάπιο και ανίκανο το πολιτικό μας σκηνικό που δεν είχα άλλη επιλογή. Ποτέ μου δεν κακομεταχειρίστηκα την ψήφο μου και πάντοτε έκανα κατόπιν ώριμης σκέψης αυτό που θεωρούσα σωστότερο. Τώρα όμως που είναι οι κρισιμότερες εκλογές στην σύγχρονη ιστορία μας, μου ανεβαίνει η πίεση και μόνο στην σκέψη να ξαναψηφίσω και πάλι με το ίδιο κριτήριο. Από την άλλη, σε κάποια θέματα έχω κόκκινες γραμμές και δεν κάνω πίσω (πχ σε κάποια εθνικά θέματα), οπότε με δεδομένο ότι δεν υπάρχει κόμμα που να με εκφράζει πλήρως, κάπου θα πρέπει κι εγώ να οπισθοχωρήσω κι εδώ γίνεται το μεγάλο παζάρι με τον εαυτό μου, γι'αυτό και δεν έχω κατασταλάξει ακόμη, παρόλο που ξέρω λεπτομερώς ποιους δεν θα ψηφίσω, όπως τους φασίστες της Χρυσής Αυγής για παράδειγμα.

Όπως και να'χει, αν και είμαι βέβαιος ότι κάποιοι πολύ θα θέλατε να μάθετε τι θα ψηφίσω, δεν θα σας κάνω τη χάρη. Είναι πολύ σημαντικότερο το ότι σας εξήγησα πως ακριβώς θα σκεφτώ μέχρι την κάλπη. Εξάλλου γιατί να αποκαλύψω τις ακριβείς μου προτιμήσεις; Σάμπως η ψήφος δεν είναι μυστική; Άλλο αν ο Έλληνας νομίζει με το που μπαίνει στο παραβάν ότι τον βλέπουν όλοι και τελικώς ξαναρίχνει pasok και νουδού, ψήφος που μια ζωή δημιουργούσε και αμνησία, αφού γι'αυτό πάντοτε όλοι ψήφισαν άλλο αλλά μια ζωή οι δύο έβγαζαν περί το 75%.
Ευελπιστώ ότι αυτήν τη φορά όμως δεν θα συμβεί το ίδιο παρόλο που ξέρω ότι του μαλάκα του Έλληνα δεν του πάει να ψηφίσει κάτι άλλο: μόνο οι ίδιοι μαλάκες τον ικανοποιούν, θέλει τον ίδιο νταβατζή.

Το μόνο βέβαιο για'μένα είναι ότι  
δεν θα απέχω, 
δεν θα ψηφίσω λευκό, 
δεν θα ψηφίσω όσους με καταστρέφουν.  
Είμαι υπεύθυνος Έλληνας πολίτης και θα πράξω το καθήκον μου όπως εγώ θεωρώ σωστό.

Διότι η λογική ότι 6 ώρες ανασφάλιστη δουλειά τη βδομάδα και 100 ευρώ μισθός για όλους αντί για τίποτα σε όλους, δεν με καλύπτει.


Μην μασάτε τίποτε λοιπόν και μην ξεχνάτε ότι τα χάλια μας δεν είναι απλώς δημοσιονομικά. ΣΥμπεριλαμβάνουν και την παράμετρο ότι προ πολλού πάψαμε να είμαστε πολίτες, πάψαμε να ενδιαφερόμαστε για τα Κοινά, πάψαμε να συμμετέχουμε. Γι'αυτό και μας πήρε ο διάολος.
Η συμμετοχή μας ήταν διά της αποχής και της αδιαφορίας μας.

Καλό μήνα και καλό βόλι να'χουμε!


Δευτέρα 30 Απριλίου 2012

Προεκλογικά (ξε)μπερδέματα, μέρος δεύτερον... (κωμωδία)

Συνεχίζοντας, λοιπόν, σχεδόν από το τέλος του προηγούμενου σενδονιού θα επαναλάβω πως αυτό που και ως πιθανότερη λύση βλέπω, και που διαισθάνομαι ότι αυτό είναι που φοβούνται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περίπτωση οι Ευρωπαίοι (και κατ' επέκταση όλοι οι δανειστές μας) είναι η οριστική κατάρρευση του ευρώ, η οποία μάλλον έχει ξεκινήσει σιγά, σιγά κιόλας (αν και έχουμε δρόμο).

Αν τόσο το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών, όσο και το αντίστοιχο των γαλλικών χαράξουν μια σχετικά σαφή αντιμνημονιακή στρατηγική (κυρίως από πλευράς Γάλλων), αυτομάτως θα ταρακουνήσει πάρα πολύ την Ευρώπη. Σε μια τέτοια περίπτωση λοιπόν είναι προφανές ότι άπαντες θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν αυτό το εφιαλτικό σενάριο (διότι μην αυταπατάσθε ότι το ευρώ θα καταρρεύσει αναίμακτα, έτσι;). Είναι πιθανό συνεπώς να δούμε τα πάντα σε αυτό το ενδεχόμενο: από χαλάρωση του συμφώνου δημοσιονομικής σταθερότητας έως και κοπή νέου ευρώ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Βέβαια υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, ήτοι κατά πόσον ο Φρανσουά Ολάντ θα εμείνει στις θέσεις του, όταν η Μέρκελ θα αρχίσει να του πασάρει ανταλλάγματα, ςείτε πιο ωμά βάλει τις αγορές να τονε φάνε ζωντανό. Αλλά μην το κάνουμε απαισιόδοξο.

Όπως και να έχει, νομίζω ότι καθίσταται σαφές από όλα τα δεδομένα ότι η εμμονή στην στείρα και καταστρεπτική μνημονιακή πολιτική, δεν οδηγεί πουθενά, ακριβώς όπως δεν οδήγησε πουθενά τα πρώτα 2 χρόνια (τα οποία ακόμη δεν έχουμε κλείσει κιόλας, για να καταλάβετε πόσο αργά και σαδιστικά πλέον περνάει ο χρόνος με τα όσα τραβάμε). Αν υπάρχει μια περίπτωση να ορθοποδήσουμε, αυτή δεν συμπεριλαμβάνει το ξεπούλημα και δη, κοψοχρονιά κάθε είδους δημόσιας περιουσίας (μηδέ εξαιρουμένου του ορυκτού πλούτου, ως έχουμε αναλύσει στο περί Ελληνοτουρκικών σενδόνι) αλλά η εκμετάλλευσή της από εμάς για εμάς. Ναι, ξέρω, θα υπάρξουν οι γνωστές κραυγές και λοιπά κρωξίματα των υποτιθέμενων "ρεαλιστών" οι οποίοι συνήθως περιορίζονται στην άποψη ότι όλα είναι συνωμοσία και δεν έχουμε τίποτε επί της ουσίας, αλλά επειδή εμείς δεν ασχολούμεθα με μπετόβλακες, θα αναφέρουμε ως παράδειγμα το Σχέδιο Ήλιος που έχουν καταστρώσει οι Γερμανοί για να έχουν δωρεάν ενέργεια. Αυτό θα μπορούσαμε να το κάνουμε και μόνοι μας και να εξάγουμε ενέργεια. Αντ'αυτού εισάγουμε από ομορές χώρες κιόλας (έτσι για να συνειδητοποιείτε έστω και τώρα στο παρά πέντε των εκλογών πως διάολο διασπαθίζεται το δημόσιο χρήμα, με κάθε δυνατό τρόπο). Να μην ξεφεύγουμε όμως: όσοι έχουμε διαβάσει τα θεσμικά (πλέον) κείμενα (ήτοι κατά κύριο λόγο Μνημόνιο Ι, Μεσοπρόθεσμο, Μνημόνιο ΙΙ/psi) έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν μένει τίποτε απολύτως για την Ελλάδα. Είναι όλα κομμένα και ραμμένα για τους δανειστές, τους οποίους και θα αποπληρώσουμε με φριχτά τεράστιους τόκους, και κανένα χρέος δεν θα μας έχουν σβήσει στο τέλος-τέλος παρά τις θριαμβευτικές εξαγγελίες, και θα τους έχουμε παραχωρήσει (κυριολεκτικώς) τα πάντα. Το προβλέπουν οι συμφωνίες, κι ας κωλοχτυπιέται ο Βενιζέλος που παριστάνει μεταξύ άλλων και τον νομικό και καθόλου έτσι δεν είναι (ορά διαδικτυακή εκπομπή στον Χατζηνικολάου). Την ίδια στιγμή η "συνταγή" του "φαρμάκου" έχει αποδειχθεί ότι δε βγάζει πουθενά: δημιουργεί σταθερά μεγαλύτερη ύφεση, μεγαλύτερη κρίση, μεγαλύτερη ανεργία, περισσότερα λουκέτα. Αυξάνει περαιτέρω το καθημερινό κόστος ζωής, μειώνει περαιτέρω με κάθε δυνατό τρόπο τα εισοδήματα. Δεν είναι δυνατόν αυτή η συνταγή να παράξει ανάπτυξη, παρά μόνο αν φτάσουμε στον τελειωτικό πάτο και ξεκινήσουμε κυριολεκτικά από το μηδέν με μισθούς της τάξης των 100 ευρώ (και μην μου πείτε ότι δε γίνεται, διότι ακόμη και τότε δεν θα είμαστε εξίσου ανταγωνιστικοί με την Ινδία ή την Κίνα ας πούμε. Με πιάσατε...) και επίσης με την ανεργία από το (πχ) 70% να πέφτει θεαματικά κατά 20 ονομαστικές μονάδες  στο 50% (τονίζω το πχ). Το γεγονός ότι όλα τα Μνημόνια (συν όλα τα ενδιάμεσα) έχουν πέσει έξω πανηγυρικά σε όλες τις προβλέψεις τους, κάτι θα έπρεπε να μας λέει, εκτιμώ.

Άρα, μόνη λύση κατ' εμέ είναι η επιλογή ενός κόμματος από τα όσα αυτοπαρουσιάζονται ως αντιμνημονιακά., όχι διότι επί της ουσίας θα του προσφέρουν κάποια αλλαγή, αλλά διότι πρέπει επιτέλους να υπάρξει μια αλλαγή στην πολιτική, μπας και δούμε την οποιανδήποτε άσπρη μέρα. Όπου -για να σας το πω και αλλιώς- ακόμη κι αν αποδειχθεί τελικώς ότι σωτηρία δεν υπάρχει και ούτε καν αυτό να μην μπορεί να γίνει, ε, τότε ας φάει και κανάς άλλος ρε παιδιά, όχι πάλι τα συγκεκριμένα ίδια λαμόγια που και μας κατέστρεψαν αλλά και μας έβαλαν και το μαχαίρι στον λαιμό ενδιαφερόμενα τάχα μου για τη σωτηρία μας. Πάμε λοιπόν τώρα να δούμε με πινελιές τα κόμματα των εκλογών της ερχόμενης Κυριακής. Φυσικά δεν θα τα συμπεριλάβουμε όλα, διότι αυτό είναι ανέφικτο (και πάλι θα με βρίζει ο Δείμος κιόλας)... Αν εξαιρέσουμε τα 3 πρώτα που πάρουσιάζονται με τη σειρά των αποτελεσμάτων των περασμένων εκλογών, τα υπόλοιπα πάνε αχταρμά.

PASOK: Πάντοτε με λατινικούς χαρακτήρες! Πρόκειται για το κόμμα όχι απλώς ανθελληνικόν αλλά αμιγώς ξένον. Η πολιτική του Ανδρέα δικαιώθηκε από ίδιο του το αίμα (ήτοι από τον άνθρωπο που βασικά δεν είναι ο ηλίθιος που όλοι νομίζουμε, αλλά ας μηξν την πιάσουμε αυτήν την κουβέντα τώρα) και που ο ίδιος δεν ζούσε να το θαυμάσει. Πλέον με Βενιζέλο στα ηνία μπορούμε να περιμένουμε μόνο χειρότερα να γίνουν τα πράγματα. Ο μπούλης είναι τόσο εθισμένος στο ψέμα που δεν μιλάμε πια πως κάθε μέρα έχει κι ένα ψέμα αλλά ότι κάθε ψέμα του είναι μια μέρα δική μας. Ας το παίζει εσχάτως όψιμα αντιμνημονιακός (δεν θα βάλει άλλους φόρους, θα φέρει θάλασσα, θα φυτέψει γκαζόν στα σύννεφα κλπ) αλλά στην πραγματικότητα είναι από τους πλέον αιμοσταγείς πολιτικούς ηγέτες που έχουν περάσει, υπό την έννοια ότι μπροστά στην καρέκλα του έδειξε στην πράξη ότι δεν υπολογίζει τίποτε και κανέναν απολύτως. Για τα του Ιουνίου (και όχι μόνο) που θα υπερψηφίσει μετά χαράς είναι σαφές ότι ευθύνεται η κυβέρνηση Παπαδήμου, με την οποίαν ως γνωστόν ο ίδιος και το κόμμα του δεν είχαν καμία σχέση κλπ, κλπ. Είναι αυτονόητο ότι τους μαυρίζουμε με πάθος για όσα μας έχουν κάνει.

ΝΔ: Η αχρηστία έλαβε νέα όρια. Η λέξη κωλοτούμπα επανορίστηκε στα λεξικά. Ο Αντώνης_ Σαμαράς_ κατάφερε μέσα σε μόλις λίγους μήνες να περάσει από το φάσμα σχεδόν κάθε δυνατής οικονομικής πολιτικής, μέχρι να καταλήξει σε αυτό που εξαρχής ήξερε αλλά έκρυβε επιμελώς: ότι το κόμμα του είναι τόσο χωμένο στα σκατά που θα ήταν αδύνατο να ακολουθήσει άλλη πολιτική. Μέσα από ένα σήκουελ από Ζάπεια, ετοιμάζεται σιγά, σιγά για το Ζάπειο 5: Ο Φονιάς (ή μήπως είναι το 6;;). Όπως και το pasok, ως νέοι Κάστωρ και Πολυδεύκης αλλά στο κομματικόν, έχουν ακριβώς την ίδιαν πολιτική η οποία είναι "ό,τι πουν οι δανειστές". Είναι σαφές ότι όπως και το Pasok, έτσι και η νουδού δεν έχει πολιτική για την έξοδο από την κρίση. Είναι σαφές ότι το μόνο που έχει να προσφέρει είναι η περαιτέρω καταστροφή. Εξάλλου είναι και το μοναδικό που έχει μάθει να κάνει.

ΚΚΕ: Η μία από τις τρεις υποψηφιότητες για την αστειότητα των εκλογών. Το κόμμα της λαϊκής πάλης και επανάστασης αλλά μόνο από τη θέση της ισχυράς αντιπολιτεύσεως. Και μόνο στην σκέψη του ενδεχομένου να βγει πρώτο κόμμα και να χρειαστεί να κυβερνήσει, βγάζει καντήλες. Είναι αυτονόητο ότι δεν έχει την παραμικρή θέση για έξοδο από την κρίση, ό,τι κι αν λέει για έξοδο απ'όλα κλπ. Την τελευταία φορά που βγήκαμε από κάπου (βλ. ΝΑΤΟ επί χούντας) χάσαμε και το Αιγαίο και τη μισή Κύπρο, έτσι για να γουστάρουμε. Στο ακρωνύμιο ΚΚΕ συνοψίζεται η πλήρης ανυπαρξία της ελληνικής Αριστερά, η οποία ευθύνεται σε τεράστιο βαθμό για τη γιγάντωση και την πλήρη αποθράσυνση των Pasok-νουδού. Πρόσφατα η Αλέκα (που χαρακτήρισε την οικουμενική του 89 μεγαλύτερη ήττα κι από αυτήν στον εμφύλιο -αν είναι δυνατόν!!!) δήλώσε με στόμφο ότι "εμείς Μελανσόν δεν είμαστε": πράγματι, στην εποχή που βρίσκεστε ο Μελανσόν δεν είχε ακόμη γεννηθεί. Εδώ υπάρχουν δύο σενάρια: το ένα λέει να ψηφίσουμε όλοι ΚΚΕ προκειμένου να βγει πρώτο κόμμα και έτσι να ξεφορτωθούμε και τους δανειστές και pasok-νουδού αλλά και το ΚΚΕ. Παρά ταύτα τους μαυρίζουμε με πάθος ως επιβράβευση για τις θέσεις τους οι οποίες παραπέμπουν έναν αιώνα πίσω. Τελικά την μεγαλύτερη κουβέντα για το ΚΚΕ την έχει πει ο Ανδρουλάκης: αν ποτέ βγει πρώτο κόμμα θα καταγγείλει τις εκλογές για νοθεία... Είναι ακριβώς έτσι... Όπως πολύ εύστοχα έθεσε ο φίλςο και συμμαχητής polse "Το πρόβλημα της αριστεράς είναι η τρομερή ομοιότης της με τα ραδιενεργά στοιχεία. Διασπάται συνεχώς εις απλούστερας και ενίοτε αντιμαχόμενας οντότητας. Μάλιστα όσο μεγαλύτερη η εκλογική δύναμη της Αριστεράς και κοντινή η προοπτική της όποιας εξουσίας, έστω και δημαρχιακής, ο χρόνος ημιζωής των σχηματισμών μειώνεται δραστικά μέχρι του χρόνου –dt που οδηγεί εις φυσικά παράδοξα".

ΣΥΡΙΖΑ: Δεν έκρυψα ποτέ μου από παλιά ότι τον Συνασπισμό τον έβλεπα με συμπάθεια.Επί Αλαβάνου (τον οποίον αρχικά συμπαθούσα) τον σιχάθηκα όσο δεν πήγαινε άλλο. Ο Τσίπρας επί μια τριετία τουλάχιστον (μην πω και τετραετία) πέταγε την μία μπαρούφα μετά την άλλη, αποκορύφωμα την όλη μπουρδολογία και πολιτική κάλυψη των Δεκεμβριανών (στα οποία βέβαια του αναγνωρίζω ότι επέτρεπε ακόμη στον Αλαβάνο να αλωνίζει). Παρά ταύτα του αναγνωρίζω ότι την τελευταία διετία έχει μεταμορφωθεί από ασχημόπαπο σε κύκνο, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι έχει και ουσιαστικές πολτικιές θέσεις (αυτό θα φανεί στην πράξη μετά τις εκλογές). Στην πραγματικότητα έχω καταλάβει ότι ούτε αυτός έχει κάποια επί της ουσίας για το θέμα των δημοσιονομικών και είναι του βλέποντας και κάνοντας. Παρά ταύτα εξετάζω λεπτομερώς τις όποιες θέσεις τους.

ΔΗΜΑΡ: Ουδέποτε έκρυψα ότι είχα μια μεγάλη συμπάθεια στον Κουβέλη. ΤΗν συμπάθειά μου αυτή την διατηρούσα ακόμη και υπό την παρουσία του Ψαριανού, ο οποίος κατ' εμέ είναι και το πραγματικό πρόσωπο της ΔΗΜΑΡ, ήτοι σφόδρα μνημονιακός υπό την έννοια ότι άλλη λύση δεν υπάρχει. Τι διάολο Αριστερά είσαι λοιπόν όταν άλλη λύση δεν υπάρχει; Βέβαια θα μου πείτε ότι ο Φώτης λέει όλη την ώρα ότι υπάρχει λύση και γι'αυτό ως κυβέρνηση θα επιχειρήσει την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, ήτοι ό,τι έλεγε ο Σαμαράς το 2010. Ξέχωρα απ'αυτό με τις τόσες προσχωρήσεις pasokων το τελευταίο διάστημα άρχισε να γίνεται pasok light. Οπότε κάπου εκεί άρχισα να χάνω και το ενδιαφέρον μου. Μολαταύτα, από την στιγμή που κόβει πολλούς ψήφους από το pasok βρίσκω θετική την παρουσία του.

ΛΑΟΣ: Ο Καρατζαφέρης αποτελεί το μεγάλο ερωτηματικό των φετινών εκλογών, υπό την έννοια ότι είναι ασαφές αν θα μπει, όχι λόγω των δημοσκοπήσεων που του έδιναν αλλά για το κατά πόσον οι δημοσκοπήσεις αυτές ήταν όντως αληθινές. Τι εννοώ; Όταν προ διμηνοτριμήνου ο Σαμαράς άρχισε να συνειδητοποιεί ότι τα κουκιά δεν του βγαίνουν με την καμία, άρχισε τις επιθέσεις στους μεγάλους οχτρούς του έθνους Καρατζαφέρη και Μπακογιάννη (θυμηθείτε την ιστορία με το ένα πακέτο του συζήγου της, Κούβελου, που δεν δηλώθηκε στην εφορία) διότι αυτά τα 2-3-ή πόσο άλλο τέλος πάντων%. πλέον έχουν αρχίσει να γίνονται ζωτικά για τον Αντώνης_. Υπό αυτήν την έννοια συνεπώς το αν θα μπει ή όχι είναι ζωτικό για το μνημονιακό μπλοκ. Βέβαια εδώ υπάρχει και μία παρανόηση: ο Καρατζαφέρης είναι ο μεγαλύτερος λαϊκιστής (βέβαια είναι και μάλλον ο εξυπνότερος των πολιτικών αρχηγών) οπότε μπορεί με εξαιρετική ευκολία να χοροπηδά από το ένα μπλοκ στο άλλο, όπως από τότε που ήταν η συγκολλητική ουσία της κυβέρνησης συνεργασίας, αποχώρησε όταν άρχισε να καταβαραθρώνεται, αλλά πως; Στην ψήφιση του psi που ήταν επί των παρόντων, το ΛΑΟΣ είχε αποχωρήσει κατεβάζοντας απλά τον πήχυ για τους μνημονιακούς. Άρα ψήφισε υπέρ χωρίς να ψηφίσει και το παρουσίασε ως κατά. Ε, αυτός είναι ο Καρατζαφέρης, ο οποίος δεν έχει φάει το θάνατο της αλεπούς λόγω της Χρυσής Αυγής όπως λένε πολλοί, αλλά λόγω του Καμμένου. Όπως και να'χει, ούτε αυτός έχει κάτι να προτείνει μιας και είναι όσα παίρνει ο άνεμος.

ΑΝΕΛ: Η "φρεσκαδούρα" των εκλογών (ένεκα της δυναμικής που παρουσιάζει). Για Έλληνας πολιτικός ο Καμμένος εξελίσσεται σε έναν από τους καλύτερους (προσοχή το "για Έλληνα"). Τι εννοώ; Το τάιμινγκ που έκανε το κόμμα του ήταν το καλύτερο δυνατό. Αν οι εκλογές γίνονταν μετά από ένα τρίμηνο, μην σας πω ότι παίζει να μην έμπαινε και στην Βουλή κιόλας. Παίζει σε όλα τα ταμπλώ, παραδοσιακός δεξιός με συνεργασία με ΣΥΡΙΖΑ και με συμμετοχή του πρώην ΔΗΚΚΙ-πρώην pasok Δημαρά, λεφτά από τη Ρωσία και έτοιμες επενδύσεις στον ορυκτό πλούτο: δε βγάζεις άκρη με την καμία. Και το ερώτημα είναι, πότε πρόλαβε να τα κάνει όλ'αυτά; Και κυρίως, γιατί δεν τα έκανε όταν ήταν κυβέρνηση; Τέλος πάντων. Ούτε αυτός έχει θέσεις ως είναι αυτονόητο, λέει απλώς για να λέει. Παρά ταύτα τον αντιμετωπίζω θετικά ακριβώς επειδή εξαιτίας του καταποντίζεται η νουδού. Επίσης και γι'αυτόν και για τη ΔΗΜΑΡ υπάρχει ένα κοινό στοιχείο που από πολλούς διαφεύγει: ιδίως αυτά τα δύο κόμματα αποτελούν μεγάλο ανάχωμα από τα λευκά και την αποχή. Το γιατί, ας μην το πιάσουμε τώρα. Πάντως, για να τα λέω όλα, για κάποιους λόγους του έχω μια μικρή συμπάθεια του Καμμένου. Τουλάχιστον για την ώρα. Και τίποτε παραπάνω.

ΔΗΣΥ:  Να δω πόσες ακόμη αποχρώσεις του μπλε θα βάλω. Ντάξει, Ντορίτσα τη λένε και όλα τα παιδάκια κλαίνε. Ναι μεν είναι καρφωμένη στο 1,5-2% αλλά ακριβώς επειδή έχει τον απέθαντο από πίσω, μην εκπλαγείτε να γίνεται κανά μπαμ της τελευταίας στιγμής (αν και δεν το βλέπω). Είναι αυτονόητο πως όταν μιλάμε για Ντόρα δεν έχει νόημα να μιλάμε για πολιτικές θέσεις. Παρά ταύτα το θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι ιδίως στην Κρήτη θα κάνει ζημιές.

Οικολόγοι: Ίσως το μοναδικό πράσινο κόμμα σε όλη την Ευρώπη που παίζει να είναι λιγότερο πράσινο ακόμη και από δημοσιογραφικό συγκρότημα του Φαλήρου. Μεταξύ άλλων διακρίνεται στην Έρευνα και χρηματοδοτείται αναλόγως. Αν μπεις στην ιστοσελίδα τους και ψάξεις ενδελεχώς τις θέσεις τους, θα σκάσεις στα γέλια (έχω γράψει παλαιότερα και δεν επανέρχομαι, σόρρυ). Η δεύτερη υποψηφιότητα για την αστειότητα των εκλογών. Αλήθεια, περί Μακεδονίας έχουμε κάποια αλλαγή στις θέσεις μας παιδιά; Πολύ μακρυά παρακαλώ...

Χρυσή Αυγή: Ώπα διότι εδώ παρασοβαρεύει το θέμα. Παλαιόθεν υποστηρίζω την άποψη ότι σε μια υγιή Δημοκρατία όλοι έχουν ίσιο δικαίωμα στον λόγο και ιδίως ο φαύλος, ακριβώς επειδή θα ξεμπροστιαστεί από μόνος του. Το ίδιο ισχύει και γι'αυτούς. Είναι αυτονόητο ότι η Χρυσή Αυγή έχει ένα πολιτικό πρόγραμμα που αρχίζει και τελειώνει στους μετανάστες. Μια πολύ σωστή κουβέντα έχει πετάξει ο zaphod, ότι της έκατσε αρκετά καλά μιας και το μεταναστευτικό (στο οποίο έχει πολλές σπεσιαλιτέ) είναι στο επίκεντρο των φετινών εκλογών. Δυστυχώς αυτό ισχύει. Το γιατί η ΧΑ έχει την άνοδο που έχει πρέπει και να μας προβληματίσει αλλά και να μας κρατάει σε εγρήγορση. Αυτοί ναι, είναι οι πραγματικοί ακροδεξιοί, όχι ΛΑΟΣ και μαλακίες, μη γελιώμαστε. Και είναι επικίνδυνοι, πιο επικίνδυνοι από τον πάλαι ποτέ "ακτιβιστή" Μάκη αλλά όχι τόσο όσο η δήθεν επαναστατική εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, την οποίαν ενδέχεται να προσπαθήσουν κάποια στιγμή να φτάσουν. Το γεγονός ότι βρήκαν πάρα πολύ ελεύθερο πεδίο να δράσουν είναι ένα ακόμη δείγμα της πολιτικής ανικανότητας που έχει και σαφέστατες κοινωνικές προεκτάσεις. Καλώς ή κακώς, ήγγικεν η ώρα που μαζί με την πολιτική φαιδρότητα του ελληνικού δικομματισμού κατέρρεευσε και κάθε προσπάθεια δημιουργίας πολυπολιτισμικού κράτους ασυδωσίας. Πολύ επικίνδυνοι και πρέπει να τους προσέχουμε παραμένοντας σε συνεχή εγρήγορση: οι εποχές που ζούμε είναι τέτοιες που πάντοτε επιτρέπουν την άνοδο της ακροδεξιάς. Μην ξεχνάμε ότι η κοινωνία είναι ανέκαθεν δεξιόστροφη, ήτοι προς το συντηρητικότερον, το οποίο είναι και αυτό που έμφυτα συνδυάζεται με την αυτοπροστασία. Και έτσι όπως τα έκαναν σαν τα μούτρα τους οι άλλοι, τώρα θα βιώσουμε πραγματικά άσχημες καταστάσεις στο Κοινοβούλιο.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Αφού λοιπόν θα μπει μετά βεβαιότητος η ΧΑ στη Βουλή, καλό θα είναι να μπει και το ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μετά απ'αυτό σας υπόσχομαι ότι θα βλέπω κάθε μέρα το κανάλι της Βουλής πίνοντας ΜΠΥΡΑΛ και τρώγοντας ποπ κορν. Θα πέφτει κανονικό ξύλο, οι μεν με σιδηρογροθιές και λοστούς, οι δε με μαδέρια και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Πέραν της πλάκας, δεν το βλέπω να μπαίνει φυσικά. Δεν έχει νόημα να σχολιάσουμε και ιδιαίτερα τις θέσεις του νομίζω. Θα δανειστώ απλώς (ξανα) την κουβέντα του zaphod ότι "Οι απόψεις τους πολλές φορές κάνουν το ΚΚΕ να φαντάζει "γειωμένο" στην πραγματικότητα, αλλά τουλάχιστον είναι τίμιοι σε αυτό που κάνουν μιας και λένε και αυτοί τα ίδια εδώ και 500 χρόνια". Ταύτα και μένω.

ΚΟΙΣΥ: Το κόμμα των αφθάρτων πολιτικών Κατσέλη-Καστανίδη. Να υπενθυμίσουμε φυσικά ότι ο Καστανίδης ήτο ο παπανδρεϊκός λαγός που είχε στο στόμα το δημοψήφισμα και έτρεχε μπροστά να δει ο ΓΑΠ πόσοι θα τσίμπαγαν. Η δε Κατσέλη έχει περάσει και από το (αιωνία η μνήμη του) Οικονομίας και από το Εργασίας (της ποιας;). Αμφότερα πάτωσαν πανηγυρικά. Παρά ταύτα αν και μου προκαλούν αμφότεροι έντονες συσπάσεις στομάχου με τάσεις για εμετό, θεωρώ την παρουσία τους θετική ακριβώς πειδή όλο και κάτι θα ψιλοκόψουν από τον χοντρό.

ΔΡΑΣΗ/ΦΙΣΥ: Η αστειότητα των εγκλογόνε να'ούμ! Εντ δε όσκαρ γκόουζ του... κλπ, κλπ! Διαβάζεις τις θέσεις της Δράσης και αναρωτιέσαι "μα καλά, αυτόο ο Μάνος δεν είναι εκείνος που εκλέγεται από το 1977; Που έχει περάσει και από τη νουδού και από το pasok; Που έχει κάνει υπουργός σε τόσες θέσεις, μεταξύ άλλων και Οικονομικών; μα τι διάολο;" Ξέρετε τι μου θυμίζει; Κάτι που μου έλεγε κάποτε ένας εμπορικάτζας φίλος μου για τους Χιώτες καπεταναίους: "Το πήρα, το φόρτωσα, το έκατσαν". Για να κατανοήσουμε καλύτερα τις θέσεις του Στέφανου Μάνου ιδίως περί των οικονομικών θεμάτων, θα πώ το εξής: όπως όλοι μας πλέον ξέρουμε ο Μάνος εισηγείται περαιτέρω αυξήσεις στον δημόσιο τομέα για εξυγίανση των δημοσιονομικών και ταυτόχρονη ελάφρυνση του ιδιωτικού τομέα. Πρώτον, για το πόσο καλά τα πάει με τον ιδιωτικό τομέα ας μην μιλήσω καλύτερα (εποχές Αλλατίνη προ πολιτεύσεώς του, ακούγονται πολλές φήμες!). Δεύτερον, την στιγμή που ευαγγελίζεται εξυγίανση διά μέσου απολύσεων, συνεργάζεται με τον πρώην σύμβουλο του ΓΑΠ Βαλλιανάτο ο οποίος εάν δεν απατώμαι εξακολουθεί να είναι πίσω από ΜΚΟ η οποία υποθέτω ότι εξακολουθεί να χρηματοδοτείται από το Κράτος όπως όλες οι ΜΚΟ, έτσι δεν είναι; Παρακαλώ πολύ διορθώστε με αν κάνω λάθος. Πέραν τούτου, δεν έχω καμία διάθεση να ψηφίσω Σκόπια για Μακεδονία και υποχρεωτικό μπουσούλισμα στα 4 σε συγκεκριμένες οδικές αρτηρίες της Αθήνας προς τόνωση του ανδρισμού κάποιων άλλων, οπότε προς απογοήτευση της... αυτοεκλαμβανόμενης ως πνευματική ελίτ της χώρας (κοντεύω να σκάσω από τα γέλια!!!!) που τον ακολουθεί και παρόλο που σύμφωνα με την άποψη του κυρίου Ράμφου είναι το μοναδικό σοβαρό κόμμα μιας και όλοι οι υπόλοιποι είναι συντηρητικοί (άρα υποθέτω ότι ο Μάνος είναι κουμμουνιστής), θα απέχω από τις θέσεις τους, οι οποίες παρεμπιπτόντως είναι θέσεις ΓΑΠ 2009 εμπλουτισμένες με απολύσεις. Να μου λείπει το βύσσινο λοιπόν. Αν ήταν να ενθουσιαστώ θα είχα ψηφίσει και pasok to 2009.

ΕΠΑΜ: Ντάξει, τον έχουμε μάθει καλά τον Καζάκη. Όντως είναι από τους λίγους Οικονομολόγους που έχει να προτείνει κάποια δομημένη λύση στο πρόβλημα, η οποία μπάζει και κάποια νερά σε κάποια σημεία. Και ως εκεί. Το ότι τον σέβομαι για τις γνώσεις του στα δημοσιονομικά δεν σημαίνει ότι το σκέφτομαι να τον εμπιστευθώ κιόλας.

Μ-Λ ΚΚΕ-ΚΚΕ Μ-Λ: Η συνεργασία του αιώνα! Αρχικώς νόμιζα πως επρόκειται για καθυστερημένο πρωταπριλιάτικο αστείο. Οι γνώστες ξέρουν καλά πως η απόσταση που χωρίζει αυτά τα δύο κόμματα είναι αβυσσαλέα: πρόκειται για το μαρξιστικό λενινιστικό ΚΚΕ και το ΚΚΕ μαρξιστικό-λενινιστικό, τα οποία αμφότερα αποφάσισαν ν'αφήσουν στην άκρη όλες τις διαφορές τους και να συνεργαστούν ακριβώς επειδή οι εποχές είναι πολύ κρίσιμες και το μέλλον της χώρας προμηνύεται ζοφερό. μετά τις εκλογές, έχει ο θεός, θα ξανασφαχτούν ανενόχλητοι.

Δημιουργία Ξανά: Δεν το κρύβω, με αυτούς εδώ δεν έχω προκάμει ν'ασχοληθώ. Έχουν ένα μικρούλι πλην ενθουσιώδες ρεύμα και για καιρό τους έβλεπα με καλό μάτι. Μέχρι που άκουσα μια συνέντευξη του "αρχηγού" στον real fm κάποια στιγμή και δεν μου άρεσαν καθόλου κάποια πράγματα. Παρά ταύτα δεν έχω προκάμει να τους διασταυρώσω (οι θέσεις τους εδώ) και αφήνω μια μικρή εκκρεμότητα λοιπόν.

Πειρατές: Και μόνο για την ιδέα θα άξιζαν της προσοχής μου. Βέβαια εδώ θέλω να γράψω κάτι το οποίο πάει σχεδόν σε όλα τα μικρά κόμματα και που συνδυάζεται με το ψευδές διακύβευμα που ανέφερα στο προηγούμενο, ήτοι μοναχά Μνημόνιο.Αντιμνημόνιο. Οπότε ας φεύγω σιγά, σιγά από τις θέσεις των κομμάτων, για τις οποίες το δεύτερο μέρος της (μάλλον) τριλογίας χαρακτηρίσθηκε κωμωδία (επίσης, τις απολογίες μου προς όλα τα υπόλοιπα που δεν ανέφερα αλλά θα μνημονεύσω εδώ).

Μόνο τα οικονομικά διακυβεύονται εδώ πέρα; Εθνικά θέματα δεν έχουμε; Το κράτος λειτουργεί άψογα; Ποιες είναι οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την Παιδεία ας πούμε (και μην μου πείτε ότι έχει, παρακαλώ πολύ... Στο προ τετραετίας άρθρο 16 έχουμε μείνει ακόμη); Τι πιστεύει το κόμμα Καμμένου για την Υγεία; Λέει ο Κουβέλης για τα εθνικά θέματα; Πως είναι δυνατόν ο Μάνος να βρίσκει λύση για το δαιδαλώδες πρόβλημα των συντάξεων μέσα σε μια παραγραφούλα 9 γραμμών, (γελάστε ελεύθερα, είναι στην παράγραφο 3). Κ.ο.κ.
Επίσης -και εδώ θα συμφωνήσω πάραυτα με τον Προφέτα- γιατί έχει περάσει στα εντελώς ψιλά έως ανύπαρκτα η είδηση ότι όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, απεδέχθησαν την επιχορήγησή τους για ΕΡΕΥΝΑ:

ΠΑΣΟΚ: 3.107.705 
ΝΔ: 2.429.469 
ΚΚΕ: 746.737 
ΛΑΟΣ: 622.748 
ΣΥΡΙΖΑ: 556.005 
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: 257.333 

Ποια έρευνα;
Μήπως με πόσους ακόμη τρόπους θα μας ξεκάνουν; Ή ίσως πόσους νέους φόρους και χαράτσια θα ανακαλύψουν; Ή ενδεχομένως πόσα ψέματα ακόμη θα πουν;
 Και η αλήθεια είναι ότι αυτή η παράμετρος μάλλον δεν θα μείνει εκτός των κριτηρίων μου μπροστά στην κάλπη.
Διότι δεν σας κρύβω ότι ακόμη δεν έχω αποφασίσει. Κλίνω προς τα κάπου εντός του αντιμνημονιακού τομέα, αλλά δεν έχω αποφασίσει. Μιλάμε για τόσο μπουρδέλο κατάσταση, που από εκεί που επί καιρό είχα κατασταλλάξει κάπου πλέον δεν είμαι και τόσο βέβαιος.

Το γιατί δεν έχω αποφασίσει ακόμη, θα το σχολιάσουμε πιο ενδελεχώς αύριο...
Μέχρι αύριο, λοιπόν, και με δεδομένο ότι σας αρέσει το διάβασμα, από τα κυριολεκτικώς αμέτρητα φίλια λινκ που θα μπορούσα να πετάξω, σας προτείνω για ξεκούραση αυτά των zaphod (και αυτό), polse και Δείμου. Εμείς θα τα ξαναπούμε...

Μέχρι να τα ξαναπούμε όμως μην ξεχνάτε το συγκλονιστικότερο όλων: η Ένωση Κεντρώων είναι κόμμα εξουσίας...

Κυριακή 29 Απριλίου 2012

Προεκλογικά (ξε)μπερδέματα, μέρος πρώτον... (ταινία τρόμου)

Ήγγικεν η ώρα λοιπόν, παρόλο που το είχα από καιρού στο πλάνο να γράψω για τις εκλογές της προσεχούς Κυριακής 6 Μαϊου 2012, που είναι πανθομολογουμένως οι κρισιμότερες στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. Το γιατί νομίζω πως το καταλαβαίνουμε όλοι.

Φτιάχτε το καφεδάκι σας λοιπόν διότι θα ακολουθήσει σενδόνι, με κίνδυνο να με ξεχέσει ο Δείμος κιόλας... Τι να κάνω όμως, έλα που δεν μπορώ να το σπάσω σε πολλά κομμάτια (κυρίως ένεκα της καθυστέρησής μου να το γράψω). Πάμε λοιπόν...

Κατ' αρχήν, εδώ και πολλούς μήνες έχω γράψει διάφορα πράγματα τα οποία σε πολύ μεγάλο βαθμό βγήκαν. Δεν έχει να κάνει με κάποιες μυστηριώδεις ικανότητές μου να διαβλέπω το μέλλον φυσικά, ούτε αρέσκομαι να ευλογώ τα γένια μου (τα οποία διαθέτω κιόλας) διότι απλούστατα δεν είμαι παπάς, απλώς δεν άγομαι και φέρομαι από κανέναν πούστη εξ αυτών, με αποτέλεσμα να μην έχω παροπίδες και να βλέπω τα πράγματα εντελώς αποστασιοποιημένα. Με την ίδια λογική λοιπόν θα προσπαθήσω να προσεγγίσω κάποια πράγματα που έχουν να κάνουν έμμεσα ή άμεσα με τις εκλογές, υπενθυμίζοντας και κάποια απ'αυτά που έχω κατά καιρούς γράψει.

Θα ξεκινήσω με μια ατάκα του φίλου και συμμαχητού zaphod από τις προηγούμενες εκλογές, την οποίαν είχα συγκρατήσει διότι μου άρεσε πολύ: οι εκλογές αυτές θα είναι εντελώς fast food. Fast για εμάς, food γι'αυτούς. Όπως έγινε και στις προηγούμενες δηλαδή, που μέχρι να ξεκινήσουν είχαν ήδη τελειώσει. Τώρα που μεσολάβησε και η μεγαλοβδομάδα κιόλας βοήθησε αρκετά στο να περάσει ζωτικής σημασίας χρόνος, ο οποίος αναλώνεται άνευ μεγαλόστομων περιοδειών και ανοικτών συγκεντρώσεων ένεκα του τεράστιου φόβου για την λαϊκή οργή η οποία δύναται να εξωτερικευθεί ακόμη και με ξύλο (μην κρυβόμαστε). Οπότε για πρώτη φορά βλέπουμε τη χρήση του ίντερνετ να έρχεται σε πρώτο πλάνο για την διακήρυξη των θέσεων των κομμάτων. Δεύτερα και μάλλον καταϊδρωμένα έρχονται τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης, τα οποία αγωνιούν για το τι μέλλει γεννέσθαι όσο δεν έχουν κάνει ποτέ άλλωτε. Ενδεικτικά να αναφέρω την μέγιστη πρεμούρα του ΜΕΓΚΑ να κάνει το ντημπέητ (ούτως ειπείν ντηπντέτοιο ως αρέσκομαι να λέγω), που ιδίως μετά την συντριβή Βενιζέλου στην διαδικτυακή εκπομπή του Χατζηνικολάου κατέστη σχεδόν άμεση προτεραιότητα προκειμένου να κάνουν ένα άγευστο και άοσμο αλλά με τεχνητή ένταση ντηπντέτοιο οι δύο μεγάλοι (;) πολιτικοί αρχηδοί σε ένα περιβάλλον εντελώς ελεγχόμενο, αποστειρωμένο και πλήρως χειραγωγημένο, προκειμένου να βγουν ισχυρότεροι και πιο μεστοί στα μάτια του κόσμου έχοντας διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Ο Αντώνης_ όμως κατά πως φαίνεται αποφεύγει ωσάν ο διάολος το λιβάνι κάθε τέτοιου είδους τηλεοπτική "αναμέτρηση" για λόγους που θα αναπτύξουμε παρακάτω και ακόμα κι αν είναι και εντελώς στημένη.

Την ίδιαν στιγμή οι παρεμβάσεις των Ευρωπαίων και λοιπών δανειστών έχουν γίνει σχεδόν ασφυκτικές, ακριβώς όπως είχαμε πει. Προ λίγων ημερών είχαμε και τον υπέρτατο εκβιασμό που περιμέναμε: αν δεν ψηφίσετε pasok ή νουδού τότε το πρόγραμμα δεν μπορεί να ισχύσει. Τι σημαίνει αυτό; Μα φυσικά ότι πάμε σε άτακτη χρεωκοπία. Εδώ όμως υπάρχει το εξής θέμα: σε άτακτη χρεωκοπία θα πάμε ούτως ή άλλως, ήδη εδώ και καιρό βγαίνουν ολοένα και περισσότεροι ειδικοί επί του θέματος και το λένε, άσε που το δείχνουν και τα καθημερινά δεδομένα. Το μόνο ερώτημα είναι το πότε ακριβώς θα γίνει (ήτοι πότε ακριβώς θα είναι εντελώς προετοιμασμένοι οι δανειστές και θα μας έχουν πάρει και το τελευταίο σώβρακο) και επίσης σε τίνος τα χέρια θα σκάσει η βόμβα. Έχουμε ξαναπεί εδώ και μήνες ότι το τέλος του δρόμου για εμάς είναι ούτως ή άλλως έξω από το ευρώ, μας το λένε σχεδόν κατάμουτρα σε συνεχή βάση και εδώ υπάρχει μια βασική παρανόηση: αυτοί που μας λένε ότι θα βγούμε από το ευρώ είναι οι ειλικρινείς απέναντί μας, αυτοί που μας λυπούνται. Αυτοί που θέλουν να μας εκβιάσουν λένε ότι αν δεν κάνουμε αυτά κι εκείνα, θα χρεωκοπήσουμε με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Εμείς όμως τους μπερδεύουμε πάντοτε. Τέλος πάντων, συνεχίζω. Οι πολιτικοί μας που έχουν διακριθεί σταθερά για την πλήρη και απόλυτη ανικανότητά τους και που έχουν πέσει έξω στα πάντα, σε όλες τις προβλέψεις και σε όλες τις υποθέσεις τους, είναι αυτοί που εξακολουθούν να βλέπουν οράματα και που θεωρούν πως το μεγάλο στοίχημα της Ελλάδας είναι να σωθεί και μετά το psi μπορεί να το καταφέρει.

Πίπες.

Πλέον είναι σαφές ότι ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει με τους ρυθμούς αύξησης της ανεργίας, κλεισίματος καταστημάτων, αύξησης του καθημερινού κόστους ζωής κλπ, κλπ. Το όλο εγχείρημα λοιπόν προϋποθέτει για την επιτυχία του ανάπτυξη, την οποίαν όμως αποκλείει δογματικά με τους αιματηρούς όρους του (μία ακόμη καταπληκτική πρωτοτυπία). Παράλληλα -όσες φόλες κι αν λέει ο Βενιζέλος- τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους έχει ακολουθήσει ένα νέο ακόμη μεγαλύτερο δάνειο. Την ίδιαν στιγμή η απεμπώληση ακόμη και θεμελιωδών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και περιουσίας είναι σχεδόν τελεσίδικη και παρόλο που νομικός δεν είμαι, απ'όσα διαβάζω από τα σχετικά νομικά κείμενα καταλαβαίνω ότι για να έρθει τούμπα το πράγμα μπορεί να θέλει και πάρα πολλά χρόνια να το κυνηγάμε στα δικαστήρια. Είναι τέτοιες οι δεσμεύσεις που έχουμε αποδειχθεί ενυπογράφως με την σφραγίδα του κράτους. Άντε να τις ανατρέψεις αυτές λοιπόν.

Βεβαίως υπάρχει και η δυνατότητα της μη αναγνώρισης του χρέους, της μονομερούς διαγραφής του κλπ, κλπ, θα μου πείτε. Πολύ σωστό. Που είναι η  φυσικά η οδός της πλήρους διεθνούς απομόνωσης και αυτό διότι οι πολιτικοί μας "ευφυώς" μερίμνησαν να μετατρέψουν το εθνικό χρέος από ιδιωτικό σε διακρατικό. Πλέον λοιπόν αν δεν αναγνωρίσεις το χρέος σου ή αν το διαγράψεις μονομερώς δεν έχεις να κάνεις με ιδιώτες πιστωτές αλλά με τη διεθνή κοινότητα, με τους πολιτικούς μας εταίρους τους οποίους έχουμε ανάγκη σε πλήθος άλλων ζητημάτων (πχ στο Σκοπιανό ή το Κυπριακό, ή ακόμη χειρότερα στην υφαλοκρηπίδας, λέω'γώ τώρα. Τι θα ψηφίσει άραγε ο Γερμανός για το σκοπιανό αν του έχεις διαγράψει μονομερώς την οφειλή σου απέναντί του; Κοινώς το θέμα δεν είναι τόσο απλό όσο ακούτε να το παρουσιάζουν.). Οπότε νομίζω πως μάλλον επιστρέφουμε στη νομική λύση μιας και τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ ακόμη να διακρίνω κάποια άλλη.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν έχουμε την όλη προεκλογική μπουρδολογία των πολιτικών κομμάτων, η οποία έχει διαγράψη έναν άξονα/κόκκινη γραμμή: από τη μία μεριά στέκονται τα μνημονιακά κόμματα που αυτοπαρουσιάζονται ως τάχα μου ευρωπαΪκά και που θέλουν την σωτηρία της χώρας (αν ήταν έτσι η σωτηρία, τύφλα να'χει ο θάνατος να'ούμ), και από την άλλη πλευρά τα αντιμνημονιακά που παρουσιάζονται από τα μνημονιακά κόμματα ως αντιευρωπαϊκά (άλλου παπά ευαγγέλιο αυτό, άσχετο φυσικά). Τι σημαίνει αυτό; Πως εντελώς μαλακοειδώς έχει τεθεί ένα ψευδές διακύβευμα, ένα ψευτοδίλημμα, για τις εκλογές που είναι το Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο, το οποίο όμως θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε σταδιακά ότι είναι εντελώς βλακώδες και ως εκ τούτου δεν ισχύει διότι πολύ απλά αποκρύπτει πολλές άλλες παραμέτρους. Η ουσία είναι πως επί της ουσίας ούτε ένα κόμμα δεν έχει το παραμικρό να προτείνει. Τα μεν μνημονιακά κόμματα έχουν πλέον παραδόσει την εξουσία στους δανειστές και απλώς ελπίζουν ότι επειδή οι δανειστές δεν θέλουν να χάσουν τα λεφτά τους θα κάνουν τα πάντα για να σωθεί η χώρα, άρα προσπαθούν να χτίσουν πάνω σε αυτήν προσδοκία προκειμένου να την παρουσιάσουν ως δική τους επιτυχία. Στην πραγματικότητα όμως ουδένα μνημονιακό κόμμα έχει κάτι να προτείνει: η όλη πολιτική περιορίζεται στο Μνημόνιο ή Χάος.
Από την άλλη πλευρά τα αντιμνημονιακά κόμματα όντας σίγουρα πως δεν πρόκειται να κληθούν να κυβερνήσουν (ή ακόμη κι αν κληθούν, δεν θα τα καταφέρουν) δεν έχουν επί της ουσίας να προτείνουν το παραμικρό, απλώς αναλώνονται στην βεβαιότητά τους ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει (το οποίο παραδέχθηκε αν παρατηρήσατε έστω και ψυθηριστά μέχρι και ο Τσίπρας στην εκπομπή της Στάη προ αρκετών ημερών, ότι μόνο με παύση πληρωμών μπορούμε ν'αλλάξουμε πολιτική και ότι στην πραγματικότητα ευρωπαϊκή προοπτική άνευ Μνημονίου δεν υφίσταται).
Τι σημαίνουν αυτά; Πως από τη μία μεριά έχουμε μία πολιτική που μας πηγαίνει σταθερά στον θάνατο, ο οποίος είναι βασανιστικός και σαδιστικός και από την άλλη μεριά έχουμε μία πολιτική που φέρνει τον θάνατο λίγο πιο γρήγορα, δίχως όμως ιδιαίτερη διαφορά αφού μετά θα μας θανατώσουν αργά και σαδιστικά για να μάθουμε να κάνουμε μαλακίες.
Παράλληλα, όλοι μας έχουμε ακούσει την ακατάσχετη μπουρδολογία ότι τουλάχιστον στην πρώτη περίπτωση ενδέχεται μέχρι να πεθάνουμε να έχει βρεθεί το φάρμακο και τελικώς να σωθούμε. Στην πραγματικότητα το φάρμακο ήδη υπάρχει και θα το αποκαλύψουμε παρακάτω, δεν είναι όμως αυτό που παρουσιάζεται. Η μπούρδα αυτή δεν ισχύει διότι απλούστατα την ανίατη ασθένεια μας την έδωσαν αυτοί, εμείς την αποδεχθήκαμε μοιρολατρικά και ήδη έχει περάσει πολύς καιρός όπου πλέον δεν υπάρχει πισωγύρισμα, όταν βλέπουμε στην πράξη ότι οι όροι γίνονται καθημερινά ολοένα και σκληρότεροι. Άρα σωτηρία δεν υπάρχει. Είναι απλώς τα ευχόλογα που λένε στον ασθενή που είναι στα τελευταία του και το διαισθάνεται, ότι οι γιατροί είπαν πόσο καλύτερα πηγαίνει κλπ. Μέχρι που θα αφήσει την τελευταία του πνοή και θα ηρεμήσουν όλοι (και εννοείται ότι μετά θα του φάνε και την όποιαν περιουσία μπορεί να έχει, μικρή ή μεγάλη. τρομερή σύμπτωση,ε; ). Άρα τι έχουμε, για να το επαναφέρουμε στην περίπτωσή μας το πράγμα; Έξοδος από το ευρώ όταν θα βολεύει τους άλλους. Ήδη μας το λένε. Κάποιοι δε, το έλεγαν εξαρχής κιόλας αλλά εμείς δεν θέλαμε να τους πιστέψουμε. Για να είμαι ειλικρινής αρχικώς ούτε εγώ δεν ήθελα να τους πιστέψω, μόνο που επί πολύ καιρό αδυνατούσα να κατανοήσω ότι το ευρώ έχει θεμελιώδη δομικά προβλήματα και πλέον τρίζει ολόκληρο.

Τον τελευταίο καιρό δεν είναι πλέον απλώς η Ελλαδίτσα που σφαδάζει. Έχουν αγριέψει πολύ και στην Ισπανία και στην Ιταλία τα πράγματα. Στην Ολλανδία θα διαβάσατε ότι παραιτήθηκε η κυβέρνηση λόγω των τεραστίων αντιδράσεων στα μέτρα λιτότητας. Στη Γαλλία διάβαζα ότι για πρώτη φορά από το 1958 ο νυν πρόεδρος έχασε τον πρώτο γύρο των εκλογών. Στην Πορτογαλλία επίσης τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά κ.ο.κ. Την ίδια στιγμή η Γερμανία της οποίας ο κυβερνητικός συνασπισμός κλιδωνίζεται εδώ και πολύ καιρό, η Μέρκελ ενδέχεται να είναι η μόνη (άντε μαζί με τον Σόιμπλε) που εμμένει στην διατήρηση του σχεδόν αιματηρού συμφώνου σταθερότητας. Γιατί; Επειδή δεν θέλει σε καμία περίπτωση να κόψει νέο ευρώ: υπάρχει η πιο εύκολη λύση της μείωσης μισθών και συντάξεων προκειμένου το ευρώ να είναι ανταγωνιστικό στις εξαγωγές, βλέπετε. Αυτό τι σημαίνει; Ότι ο πραγματικός ασθενής δεν είναι η Ελλάδα όπως τεχνηέντως μας έχουν κάνει οι διάφοροι Πάγκαλοι να πιστέψουμε. Η Ελλάδα είναι η παράπλευρη απώλεια. Ο πραγματικός ασθενής είναι το ίδιο το ευρωπαϊκό νόμισμα το οποίο δημιουργήθηκε σε εντελώς εσφαλμένες βάσεις.

Να σας το πω ως εξής για να γίνει εντελώς κατανοητό: φέρνουμε έναν βόρειο αρχιτέκτονα να μας χτίσει ιγκλού, τα οποία είναι εξαιρετικές κατασκευές. Μόνο που στην πορεία απεδείχθη ότι δεν αντέχουν στις υψηλές θερμοκρασίες του νότου και λιώνουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο αρχιτέκτονας δεν είναι καλός, ούτε ότι τα ιγκλού δεν είναι εξαιρετικές κατασκευές για εκεί που πρέπει. Αυτό σημαίνει ότι έγινε μια κατασκευήμε λάθος τρόπο σε λάθος μέρος. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με το ευρώ και πλέον είναι εμφανές και οι πρώτοι που κλήθηκαν να την πληρώσουν είναι ο φασαριώζος ευρωπαϊκός νότος. Απλά πράγματα.
Έρχονται λοιπόν όλα αυτά στην περίπτωσή μας και μας διευκολύνουν να δούμε σφαιρικότερα το όλο πρόβλημα: ο ελληνικός λαός αφαιμάζεται (όπως και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί αλλά ακόμη όχι στο δικό μας επίπεδο) προκειμένου να μείνει το ευρώ ζωντανό. Για να μείνει ζωντανό το ευρώ πρέπει να μείνει ζωντανή η ατμομηχανή, δηλαδή η Γερμανία. Καθήστε, λοιπόν, τώρα και αναλογιστείτε κάποια άρθρα που είχατε διαβάσει στο όχι πολύ μακρυνό παρελθόν, ότι μέσα σε τέτοια κρίση και η Γερμανία παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά ύφεση, ότι δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο, ότι έχει αυξήσει την παραγωγή της κλπ, κλπ. Αυτά όλα συμβαίνουν διότι εκεί πάνε όλα τα λεφτά, και της Ελλάδας και άλλων χωρών. Και ο Γερμανός πολίτης που επίσης έχει υποστεί βαρύτατες φορολογίες και έχει κάνει αντίστοιχες θυσίες τρώει το παραμύθι ότι αυτός συντηρεί την Ελλάδα, όταν στην πραγματικότητα η Ελλάδα συντηρεί τη χώρα του. Ο Γερμανός πολίτης απλώς μεταγγίζει αίμα απευθείας στο ευρώ, προκειμένου να μην καταρρεύσει. Δεν είναι δυνατόν, λοιπόν, η Ελλάδα να σωθεί με ένα νόμισμα που καταρρέει (και πλέον με την υπάρχουσα κατάσταση είναι ορατό ότι η ζωή του ευρώ είναι θέμα χρόνου -δεν ξέρω πόσου φυσικά, διότι εδώ παίζονται και πολλά παιχνίδια κιόλας), σε ένα σύστημα ασαφές και ασταθές, το οποίο είναι πάρα πολύ άρρωστο αφού εμείς στηρίζουμε τη Γερμανία για να μας στηρίξει αυτή. Ε, δεν γίνεται ρε παιδιά, αυτό το πράγμα είναι τερατούργημα...

Τι έχουμε συνεπώς; Έχουμε ένα διακύβευμα περί δύο βασικών (θεμελιωδών) απόψεων: μνημόνιο και αντιμνημόνιο. Κανείς όμως δε λέει ότι η μοναδική περίπτωση να μην πεθάνουμε εμείς είναι η οριστική κατάρρευση του ευρώ, κάτι που φυσικά δεν θέλουν ούτε οι τράπεζες, ούτε οι επιχειρήσεις, ούτε οι πολιτικοί, ούτε κυρίως οι λεγόμενες αγορές. Κακά τα ψέματα: τεχνηέντως έχει περάσει η άποψη ότι το πραγματικά μεγάλο γεγονός της 6ης Μαϊου δεν είναι οι εκλογές της Ελλάδος αλλά ο δεύτερος γύρος των γαλλικών εκλογών. Σφάλμα μέγα και εξαιρετικώς πούστικο: και οι δικές μας εκλογές μπορούν ακόμη και τώρα να φέρουν παγκόσμιο χάος, αν και αυτό δεν θα είναι ίδιο με το χάος που θα φέρναμε προ έτους, ας πούμε, αν φεύγαμε οικειοθελώς από το ευρώ πριν τα ξεπουλήσουμε όλα με το psi. Προς τι η υποβάθμιση λοιπόν, αν και την ίδια στιγμή όλοι κάνουν λόγο για την κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση στην ιστορία της χώρας; Μα για να πάει πιο μπλαζέ ο κόσμος μπας και ψηφίσει "πατροπαράδοτα", δηλαδή ιδίως τους δύο σταθερούς καταστροφείς της χώρας, τη νουδού και το pasok. Καταλάβατε τη λογική, πιστεύω: έλα μωρέ, αφού δεν παίζει και τόσο ρόλο, τι να την κάνεις (πχ) την ψήφο διαμαρτυρίας...
Οπότε εκτός από την όλη μπουρδολογία περί μνημονίου και αντιμνημονίου υπάρχει και ο άξονας που απεύχονται κυριολεκτικώς όλοι (οι άλλοι): της κατάρρρευσης του ευρώ. Μία κατάρρευση που ούτως ή άλλως θα έρθει και από μόνη της, πλην κυριολεκτικώς συγκλονιστικού απροόπτου, αλλά υπάρχει και το ενδεχόμενο να επισπευθεί. Πως να επισπευθεί; Μα φυσικά από την ψήφο στις εθνικές εκλογές της 6ης Μαϊου. Αν η ψήφος είναι αντιμνημονιακή, ίσως να μην είναι απαραίτητο να σηματοδοτηθεί στάση πληρωμών όπως ευαγγελίζονται πολλοί. Το πιθανότερο είναι ότι είμαστε χειροπόδαρα δεμένοι με τέτοιο τρόπου που είναι αδύνατον να φύγουμε ακόμη και με ΚΚΕ στην κυβέρνηση (λέμε τώρα). Μην τρώτε το κουτόχορτο ότι θα πιάσουμε εξαπήνης τους... κουτόφραγκους Ευρωπαίους και τους λοιπούς δανειστές. Πότε στην ιστορία τους πιάσαμε τον κώλο ρε για να το κάνουμε τώρα; Αυτό που εγώ θέλω να δω είναι το με ποιον τρόπο έχουν δέσει τον γάιδαρό τους και κυρίως σε τι βαθμό, διότι κατά τα λοιπά μόνο να το μαντεύω μπορώ. Αν όμως δημιουργηθεί η πολιτική αστάθεια που βλέπω να έρχεται (για πολύ καιρό κιόλας και ανεξαρτήτωςποιος θα βγει τελικά), ένα αντιμνημονιακό αποτέλεσμα σε συνδυασμό με το αντιμνημονιακό αποτέλεσμα της Γαλλίας και το καζάνι που βράζει σε άλλες χώρες, όλο αυτό θα σπρώξει το ευρώ σε εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Οπότε ή που θα πρεπει να διαλυθεί οριστικά, ή που να αλλάξει δομικά (όπου βέβαια προ της οριστικής κατάρρευσης μπορεί να συμβεί και το δεύτερο). Διότι πρακτικά μόνο αν τους φέρουμε αντιμέτωπους με το υπέρτατο δίλημμα, αν θέρλουν να έχουν και αυτοί ευρώ μπορεί ν΄αλλάξει κάτι για εμάς.

Όλα αυτά, λοιπόν πρέπει να συσκωτισθούν. Οπότε τι έχουμε προεκλογικά;
Πρώτον, ο Σαμαράς επιζητά μανιωδώς αυτοδυναμία. Σε αντίθετη περίπτωση έχει προαναγγείλει ασταμάτητες εκλογικές αναμετρήσεις. Έχει λησμονήσει όιτι πιθανότερο είναι να ρίξει κι άλλο τα ποσοστά του έτσι, παρά να τ'ανεβάσει.
Δεύτερον, ο Βενιζέλος μέσα από ψευδείς συγγνώμες και λοιπά κροκοδείλια δάκρυα έχει προαναγγείλει πως είναι εφικτό να βγει το pasok πρώτο κόμμα. Πρόσφατα μας απέδειξε πόσο μαλάκες εξακολουθεί να μας έχει και είπε ότι δεν θα βάλει άλλους φόρους. Λογικόν: αφού δεν θα είναι αυτός πρωθυπουργός, πως να τους βάλει; Αυτός απλά θα τους ψηφίσει.
Τρίτον, έχει αποκλειστεί πλήρως η συνεργασία από πλευράς Σαμαρά, ενώ ο Βενιζέλος ομολογεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύση.
Εσχάτως δε, ο τάχα μου συνταγματολόγος που κατά τα λοιπά έχει κάνει το Σύνταγμα κυριολεκτικά σαν τα μούτρα του, Βενιζέλος βγήκε και έκανε πολύ πρόσφατα λόγο μέχρι και για πολιτική νομιμοποίηση του 50,1%.

Την ώρα, λοιπόν, που ο κόσμος γελάει με όλα αυτά τα προεκλογικά τερτίπια των δύο, περνάει εντελώς στο φλου το πραγματικό διακύβευμα, ότι δηλαδή οι δύο τους είναι οι εκλεκτοί των δανειστών και θα συνεργαστούν πάραυτα. Αυτό που θέλουν λοιπόν είναι να έχουν τουλάχιστον το ποσοστό που θα τους παρέχει 151  βουλευτές, οι οποίοι 151 ουσιαστικά είναι 101 αφού υπάρχει και η πριμοδότηση του νόμου Παυλόπουλου. Πόσο είναι αυτό το ποσοστό; Πιθανώς περί το 35%, μπορεί και λίγο παρακάτω. παραπάνω μάλλον δύσκολο το βλέπω πάντως. Και μόλις κάτσουν οι πολυπόθητοι 151 βουλευτές (που μάλλον θα είναι και λίγοι παραπάνω), θα αρχίσει το πολύ χοντρό σεξ με πρωταγωνίστρια τον ελληνικό λαό...


Η συνέχεια μάλλον αύριο...