Ναι, το ξέρω, έχω αμελήσει τα προεκλογικά μου αλλά θα το πράξω αύριο και τις προσεχείς μέρες επίσης. Για την ώρα (μιας και ούτε τα τρεχάματα σταματούν, μήτε ο καλός καιρός της μέρας!) θέλω να σχολιάσω λίγο το μείζον εθνικό ζήτημα που προέκυψε με το βίδεον της Μουτσάτσου, το οποίο μπορείτε να ξαναθαυμάσετε κάτωθι:
Όταν είδα το βίδεον, αυτό που μου τη βίδωσε περισσότερο ήταν οι σχεδόν υστερικές φωνές από ένα σημείο κι έπειτα. Κατά τα λοιπά, το αντιμετωπισα από αδιάφορα ως ουδέτερα και αυτό διότι εξαρχής μου χτύπησε στα νεύρα αυτό το Hellene, το οποίο βέβαια εγώ εξέλαβα ως Ελένη, αν και ο polse μου πήρε κάθε σώβρακο σκέψης με τη μεγαλειώδη έμπνευσή του, στην οποίαν φυσικά υποκλίνομαι ταπεινά...
Πριν ακόμη όμως προλάβει ο συμμαχητής polse να αποκαλύψει το πραγματικό νόημα της μουτσατσείου εμπνεύσεως, η μπουρδολογία είχε ήδη ξεκινήσει. Η απόδειξη ότι είμαστε Ελληνάρες, είχε σπεύσει να καταθέσει ως άποψη πολύς κόσμος. Αυτό τώρα δηλαδή είναι διαφήμιση της χώρας; Ποιος της το ζήτησε;, συμπλήρωναν άλλοι. Αυτοί είμαστε, αυτοί ήμασταν πάντοτε..., κατέθεταν σχεδόν θριαμβολογώντας για τα χάλια μας οι τρίτοι, οι οποίοι μάλιστα εκ του βιδέου της Μουτσάτσου συμπέραιναν πως ο Παρθενών δεν αυτοδικαίως δεν ανήκει σ'εμάς κιόλας, κ.ο.κ.
Τώραμ πως εξήχθησαν όλ'αυτά τα ευπερδή συμπεράσματα από ένα τόσο ανούσιο βίδεον, μην ρωτάτε εμένα αλλά τους πνευματικούς ιδιοκτήτες των.
Η πλάκα όμως είναι αλλού: προσωπικά αρχικώς δεν γνώριζα πως το βίδεον ήταν αντιγραφή μιας καναδέζικης διαφήμισης μπύρας:
Όταν μου το γνωστοποίησαν, δεν κρύβω ότι έβαλα τα γέλια με την όλη χαζομάρα, συμπεριλαμβανομένης της έκτασης που έλαβε το θέμα. Υποθέτω ότι όλοι οι Γερμανοί δεν είναι Χίτλερ επειδή ο Χίτλερ ήταν Γερμανός (που βασικά Αυστριακός ήταν αλλά λέμε τώρα...). Ε, κάπως έτσι θα έπρεπε να συναχθεί το συμπέρασμα πως αν η Μουτσάτσου λέει κάτι για την Ελλάδα, αυτό δεν παναπεί πως περιγράφει την Ελλάδα.
Για την ακρίβεια μάλλον περισσότερο περιγράφει τον Έλληνα ο α-ρι-στουρ-γη-μα-τι-κόν βίδεον του Σπύρου (τον οποίον δεν ξέρω τον άνθρωπο, αλλά υποκλίνομαι στην έμπνευσή του), το οποίο κυριολεκτικώς αποκαλύπτει πολλά περισσότερα για τον νεοΈλληνα:
Αμέσως το τω όντι καταπληκτικό βίδεον αποθεώθηκε. Θεωρήθηκε η μέγιστη, βέλτιστη και κάλλιστη απάντηση προς το βίδεον της Μουτσάτσου. Κοινώς τα έκανε όλα ρόμπα. Μόνο που αυτό που κανείς δεν είπε ήταν πως δυσφημεί τη χώρα. Διότι αν το βίδεον της Μουτσάτσου εξελήφθη ως απόπειρα διαφήμισης της χώρας, τότε γιατί το βίδεον του Σπύρου δεν εξελήφθη ως απόπειρα κατασυκοφάντησής της;
Απάντηση: διότι δεν ήταν. Διότι ήταν μια χιουμοριστική και εξαιρετικά επιτυχημένη βιδεαπεικόνιση (κεγαμό τις λέξεις!) ης κατάντιας εις την οποίαν έχουμε περιπέσει ως λαός. Όπως λοιπόν το έβλεπε όποιος γούσταρε, το ίδιο ακριβώς ίσχυε και για το βίδεον της Μουτσάτσου, το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα βίδεον της Μουτσάτσου. Δηλαδή συγγνώμη αλλά (για να πιάσω το πνεύμα των ημερών κιόλας) αν η Χρυσή Αυγή φτιάξει κάποιο βίδεον για την Ελλάδα πρέπει σώνει και καλά να με αντιπροσωπεύει; Πως είπατε; Όχι; Ε, τότε γιατί να με αντιπροσωπεύει ετσιθελικά το βίδεον της Μουτσάτσου;
Καμία απολύτως προσπάθεια διαφήμισης για τη χώρα, όπου ακόμη κι αν ήταν έτσι, τουλάχιστον μέσα από την όλη αποτυχία ας αναγνωρίσουμε τις καλές προθέσεις. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Απλώς μην μας διαφεύγει ότι από τις.. εξοργισμένες αντιδράσεις φάνηκε ότι το βίδεον της Μουτσάτσου αντιπροσωπεύει πραγματικά πάρα πολύ κόσμο: όλους αυτούς που διψούν για τέτοια προκειμένου να επαληθεύσουν την κοσμοθεωρία τους (διότι αν δεν το καταλάβατε αυτοί που έκαναν πλάκα με το θέμα ήταν λίγοι. Οι περισσότεροι παρασοβαρολογούσαν).
Απλώς, δεν μας έχουν πειράξει οι δηλώσεις Πάγκαλου, ούτε η οργανωμένη κατασυκοφάντηση του Γιωργάκη όπως αυτές έλαβαν οργανωμένα χώρα την προηγούμενη διετία, αλλά μας πείραξε τυο βίδεον της Μουτσάτσου.
Τελικά αν δεν μας ψεκάζουν, πρέπει να είμαστε και πολύ μαλάκες ως λαός.
Προτιμώ την εκδοχή ότι μας ψεκάζουν.
Τουλάχιστον εν όψει των επικείμενων εκλογών της 6ης Μαϊου ας φταίει κάποιος άλλος.
Κατά τα λοιπά, τα είπε όλα ο μεγάλος Χάρρυ Κλυνν, στο ίδιο μοτίβο. Με κάλυψε...
Ζήτω η επαίτειος της 21ης Απριλίου! (η ορθογραφία, σωστή)
Ζήτω η Δημοκρατία που με κόπο χτίσαμε!
Πως είπατε; Τι προκλητικός τίτλος; Σιγά που σας σκανδάλισα κιόλας, ρε... Σιγά τον πολυέλαιο...
Εδώ μέχρι κι ο πρωταίτιος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος "Ζήτω η Δημοκρατία" έλεγε (το ηχητικόν ντοκουμέντο στο 17:14, για την ώρα δεν έχωκαταφέρει να το βρω αλλιώς). Αυτό δεν είναι που μετράει σε αυτήν τη χώρα; Το τι λές, όχι το τι κάνεις. Αν κάνεις απλά, συνήθως δεν σε μαθαίνει κανείς, κι αν σε έχει μάθει, κανείς δεν σε θυμάται όπως πρέπει. Απλά πράγματα. Αν όμως λες, λες, λες, λες, όπως είχε πει και ο Γκαίμπελς, ε, όλο και κάτι θα μείνει στο τέλος...
Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που μου έχει πει ο πατέρας μου, ο οποίος επί χούντας σπούδαζε στα ΣΕΛΕΤΕ, στο τμήμα Μηχανολογίας.
Κάποια στιγμή κι ενώ η χούντα είχε ρυθμίσει κάποια θεματάκια που την ενδιέφεραν άμεσα (πχ εξορίες αντιφρονούντων, τρομοκράτηση πολιτών, διορισμοί δικών της ανθρώπων σε θέσεις ενδιαφέροντος κλπ) αποφάσισε να το παίξει δημοκρατική. Διεμήνυσε, λοιπόν, ότι θα επέτρεπε να γίνουν φοιτητικές εκλογές για να εκφρασθεί ελεύθερα ο κόσμος (ήτοι οι φοιτητές). Στα ΣΕΛΕΤΕ που φοιτούσε ο πατέρας μου, οι περισσότεροι φοιτητές ήταν πολύ μεγαλύτεροι σε ηλικία διότι πήγαιναν κυρίως για άλλους λόγους να φοιτήσουν εκεί (πχ από το να πάρουν κάποιο χαρτί που να τους βοηθήσει ακόμη και να μπαρκάρουν ει δυνατόν μέχρι δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο κλπ. Πάντως για καθηγητές πήγαιναν λίγοι τότε.). Ως εκ τούτου, επειδή δεν ήταν ακριβώς πιτσιρικάδες (στην καλύτερη περίπτωση ξεκίναγαν από άνω των 35) είχαν και αντίστοιχες αντιδικτατορικές ανησυχίες (όπως βέβαια υπήρχαν και τα χουντόμουτρα, έτσι;). Καθώς λοιπόν ξεκίνησαν να προετοιμάζονται για τςι φοιτητικές εκλογές οι οποίες ήδη είχε γίνει γνωστό ότι θα ήταν οι πρώτες δημοκρατικές στην Ελλάδα μετά την "εθνοσωτήριο Επανάστασι" οι οποίες και ολοκληρώθηκαν με εξαιρετική επιτυχία! Στην συνέχεια λοιπόν που έπρεπε να εκλεχθεί πρόεδρος και γενικός γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου, έσκασε μύτη το μπιλιετάκι: πρέπει να βγει πρόεδρος κάποιος Σαρα**ιώτης (εαν θυμάται σωστά τα ονόματα, μιας κι έχουν περάσει και κάμποσα χρόνια), τους διεμήνυσε ο διευθυντής της Σχολής που ήταν απόστρατος αντιστράτηγος. Έλα όμως που οι άλλοι ήθελαν να βγάλουν κάποιον Πολίτη. Έγιναν οι αρχαιρεσίες και προέκυψε ...Πολίτης.
Αμέσως ανακαλύφθηκαν βέβαια κάποιες παρατυπίες κατά τις αρχαιρεσίες με αποτέλεσμα η εκλογή προέδρου και ΓΓ να έπρεπε να επαναληφθεί μετά από λίγες ημέρες, κατά τις οποίες η διοίκηση προσπάθησε να βοηθήσει το διοικητικό συμβούλιο των φοιτητών να κατανοήσει ότι έπρεπε να ψηφίσει υπέρ του εκλεκτού της, με αμιγώς... ορθολογικά επιχειρήματα (δεν πιστεύω να πήγε πουθενά αλλού το μυαλό σας! Αυτό έλειπε...). Λίγες μέρες μετά λοιπόν οι αρχαιρεσίες επαναλήφθησαν φέρνοντας το ίδιο αποτέλεσμα: Πολίτης. Εννοείται ότι το διοικητικό συμβούλιο διαλύθηκε, η ιδέα περί ελευθέρων εκλογών εγκαταλήφθηκε από τη χούντα και οι εκλογές θεωρήθηκαν οριστικά κι αμετάκλητα ως μη γενόμενες. Ως απόρροια αυτών ο "διευθυντής" της Σχολής φώναξε τον πατέρα μου στο γραφείο του για να δει ποιος είναι αυτός ο πιτσιρικάς φασαριόζος που του δημιούργησε τόσο μεγάλο πρόβλημα (μιας και στους πιο μεγάλους δεν πολυέπιαναν οι φοβέρες):
-Εσύ είσαι ο τάδε; (του είπε)
-Εγώ είμαι. (του απάντησε ο πατέρας μου)
-Φαντάρος έχεις πάει;
-Όχι.
-Καλώς. Εμείς θα τα ξαναπούμε τότε. (η πολλά υποσχώμενη απάντηση)
Για την ιστορία να πω ότι θητεία έκανε στην αεροπορία όπου αν εξαιρέσουμε αυτά που τράβαγαν όλοι οι φαντάροι, τελικώς μάλλον τον είχαν ξεχάσει διότι εντός χούντας έκανε και τη θητεία του. Ευτυχώς δηλαδή.
Θα μου πείτε γιατί τα λέω όλα αυτά;
Χμ, για μάλλον πολλούς λόγους.
Ένας ας πούμε είναι ότι έχουμε ξεχάσει πως ο πρωταίτιος Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε προκηρύξει εκλογές το 1973. Φυσικά τις είχε προκηρύξει υπό την έννοια ότι θα τις προκήρυττε κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.
Κάπως έτσι δεν ήταν και το προηγούμενο διάστημα που βιώσαμε; Κάντε λίγη υπομονή ακόμη, και εκλογές από βδομάδα σε βδομάδα, και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα η διαδικασία κλπ. Σε σημείο να μην το πιστεύουμε ότι τελικώς προκηρύχθησαν και όπου είναι τόσο δημοκρατικές που ήδη έχουν αρχίσει οι... συμβουλευτικές παραινέσεις ιδίως από πλευράς δανειστών ότι ή ψηφίζετε τους δύο ή διακόπτεται το πρόγραμμα χρηματοδότησης άρα λεφτά τέλος. Τόσο δημοκρατικά πράγματα...
Βασικά ένας σημαντικός λόγος που τα έγραψα όλ'αυτά είναι ότι μας θεωρώ εντελώς κωμικό λαό. Διότι μόνο ως κωμωδία πλέον μπορείς να χαρακτηρίσεις το πόσο ανιστόρητοι είμαστε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά θεωρούμε ότι ουδέποτε συνέβησαν όσα δεν γουστάρουμε να έχουν συμβεί. Και το ακόμη πιο γελοίο είναι ότι επιμένουμε παίζοντάς το ξερόλες κι από πάνω ότι δεν είναι έτσι αλλά αλλιώς. Κάπως έτσι έχουμε φτάσει να ακούμε λογίδρια περί εμφυλίου από παιδιά που τον εμφύλιο είχαν γνωρίσει μόνο οι παπούδες τους -ούτε καν οι μπαμπάδες τους. ΚΑι αναρωτιέσαι, πρωος τι η γενικότερη διαιώνιση του μίσους; Προς τι η όλη μπουρδολογία; Κάπως έτσι υπάρχει κόσμος που ακόμη ψηφίζει Ανδρέα Παπανδρέου άρα pasok, Κωνσταντίνο Καραμανλή άρα νουδού, Νίκο Ζαχαριάδη (άντε, ίσως και Μπελογιάννη) άρα ΚΚΕ. Δεν υπάρχει άλλο κόμμα, δεν υπάρχουν άλλα πρόσωπα. Και αυτό το αίσχος το έχουμε βαφτίσει Δημοκρατία. Την ίδιαν στιγμή θαυμάζω τις τελευταίες μέρες μία σκαιά προπαγάνδα στο διαδίκτυο να κλειδώσουμε στο σπίτι την ημέρα των εκλογών τους παπούδες που θέλουν να ψηφίσουν τα δύο (πρώην ή νυν, ό,τι σας αρέσει) μεγάλα κόμματα, και παρομοίως μην τολμήσει κανείς να ψηφίσει Χρυσή Αυγή διότι θα του μαραθεί το χέρι, θα του κοπεί το ίντερνετ, θα του καεί ο υπολογιστής κλπ, κλπ. Και αυτό το πράγμα, αυτό το αίσχος το ονομάζουμε Δημοκρατία.
Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι στην Δημοκρατία όλοι έχουν ίσο δικαίωμα στην ελευθερία λόγου, ακόμη και οι πλέον φαύλοι, ακόμη και οι βλάκες, ακόμη και οι εχθροί της Δημοκρατίας. Διότι η ποιότητα της Δημοκρατίας φαίνεται μεταξύ άλλων και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους εχθρούς της. Στην αρχαία αθηναϊκή Δημοκρατία δεν είναι τυχαίο ότι οι Αθηναίοι επιβράβευαν διά νόμου τους επικριτές της Δημοκρατίας διότι έτσι θεωρούσαν ότι μπορούσαν να την κάνουν ασφαλέστερη και καλύτερη. Εμείς εδώ για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο λέμε το απλούστερο, κλείστε τον στο σπίτι, μην τον αφήσετε να εκφραστεί. Και φουσκώνουμε σαν παγώνια.
Για να ψηφίσει κάποιος Χρυσή Αυγή αυτό σημαίνει πως υπάρχει κάποιο πολιτικό ή/και κοινωνικό φαινόμενο από πίσω. Αν υπήρχε τέτοιο ρεύμα θα το βλέπαμε σταθερά εδώ και χρόνια. Αν η Χρυσή Αυγή μπει στην Βουλή (που για την ώρα όλα δείχνουν ότι θα μπει) θα μπει με εντελώς δημοκρατικές διαδικασίες, όπως πχ αντίστοιχα στην προπολεμική Γερμανία είχε γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες Καγκελάριος και ο Χίτλερ φυσικά. Όπως τότε ο Χίτλερ είχε εκμεταλλευθεί κοινωνικά φαινόμενα που μάστιζαν τους πολίτες της χώρας του (ανεργία, πείνα, χαμηλά εισοδήματα, μαύρο εμπόριο κλπ) έτσι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει κι εδώ. Το πρόβλημα λοιπόν δεν θα λυθεί με την προπαγάνδα κατά της Χρυσής Αυγής, αλλά με την καταπολέμηση του προβλήματος εν τη γεννέση του. Μέχρι και η χούντα είχε προσπαθήσει έστω για το θεαθήναι να κάνει εκλογές κι εμείς οι μεγάλοι δημοκράτες λέμε τι; Να τις κάνουμε έτσι όπως μας βολεύει;
Και τι μας διαφοροποιεί από την χούντα τότε;
Η Χρυσή Αυγή δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προσπαθεί να αναπληρώνει την παντελή απουσία κράτους με τους δικούς της όρους. Παράδειγμα που έτυχε ιδιαίτερης χλεύης αντί να χτυπήσει καμπανάκια συναγερμού: η συνοδεία προστασίας σε ηλικιωμένους για να σηκώνουν χρήματα από ΑΤΜ. Το τι μαλακία διάβασα ιδίως στο φέηστσιμπουκ δεν περιγράφεται εύκολα: άλλος ζήταγε να προσλάβει χρυσαυγήτη για να του πλένει τα τζάμια, άλλος για για να τον βοηθάει στα ψώνια του σούπερ μάρκετ, άλλος για να τον βοηθήσει σε μετακόμιση. Και την ίδια στιγμή που διάφοροι χασκογέλαγαν πίσω από τις οθόνες των υπολογιστών τους, υπήρχε κόσμος που όντως ένοιωθε ευγνωμοσύνη απέναντι σε κάποιους χρυσαυγήτες, που θεωρούσε ότι όντως τους είχαν βοηθήσει. Και κάπως έτσι, με το κοινωνικό πρόβλημα να υπάρχει και να γιγαντώνεται και την ατομική ανευθυνότητα του καθενός να παίζει τεράστιο και φυσικά καταλυτικό ρόλο, η Χρυσή Αυγή άρχισε να ανεβάζει τα ποσοστά της στα δημοσκοπικά επίπεδα που έχω τώρα έχουμε δει (και που μέχρι τις εκλογές δεν θα ξαναδούμε άλλα καθ'όσον τα απαγορεύει πλέον ο νόμος). Η Χρυσή Αυγή έκανε αυτό που κάνει και η ίδια η Φύση, έκανε το απολύτως λογικό κι αναμενώμενο: βρήκε κενό κι ελλείψει άλλου "ενδιαφερομένου" το γέμισε αυτή. Σάμπως αυτό δεν κάνουμε ως λαός στα πάντα εδώ και κοντά 4 δεκαετίες; Μα με τις φωτιές στα δάση, μα με τους ημιυπαίθριους, μα με την φοροδιαφυγή, μα στα πάντα...
Εμένα θα πιάσουν μωρέ; Ο δίπλα δεν έχεις δει τι έκανε;
η αιώνια κλασσική ελληνική νοοτροπία από την οποίαν κάπως έτσι προέκυψε και το μαζί τα φάγαμε του Πάγκαλου. Αυτό ήθελε να πει εύσχημα ο χοντρός: εμείς σας αφήναμε να φοροδιαφεύγετε, εμείς σας αφήναμε να χτίζετε αυθαίρετα, εμείς σας αφήναμε να καίτε τα δάση, εμείς σας αφήναμε να κλέβετε το κράτος, εμείς σας βάζαμε παράτυπα στο δημόσιο κλπ. Κι εσείς τα αποδεχόσασταν όλα, κι ας ξέρατε ότι ήταν λάθος, ότι ήταν παράνομα. Γι'αυτό κι εμείς ως αντευχαριστώ σας κλέβαμε. Αυτό είναι το ελληνικό κράτος, αυτός ο λαός που το απαρτίζει. Είναι ο λαός που δημιουργεί κενά και τους επιτρέπει να καλυφθούν παρά φύσει.
Και αυτό ακριβώς κάνει και η Χρυσή Αυγή.
Και μη νομίζετε ότι αυτή η παρά φύσει πλήρωση του κενού δεν γίνεται σε ολόκληρη την καθημερινότητά μας. Παντού την έχουμε, απλά συνηθίζουμε να ξυπνάμε μετά από την καταστροφή, όπως πάντα δηλαδή. Θέλετε ένα απλό παράδειγμα της καθημερινότητας; Μέχρι στιγμής πολύς κόσμος λέει καλά λόγια για τον ΕΟΠΥΥ, αυτό το λοβέρδειο τερατούργημα που για να το κάνει άνθρωπος πρέπει πραγματικά να μισεί πολύ αυτόν τον λαό, και για ποιον λόγο λέει καλά λόγια; Διότι πλέον με την ενοποίηση των ταμείων μπορείς να κάνεις ό,τι εξέταση θες σε οποιαδήποτε ιδιωτική κλινική. Η αρχική αιτιολογία ήταν φυσικα ότι στα δημόσια νοσοκομεία δεν μπορούν να γίνουν όλα. Αντί λοιπόν να ενεργοποιηθούν όλα τα μηχανήματα, αυτά εξακολουθούν να σαπίζουν με την Δημόσια Υγεία να απαξιώνεται και οι ιδιωτικές κλινικές αρχίζουν να υποκαθιστούν παρά φύσει το κενό της ΔΗμόσιας Υγείας. Σε 2-3 χρόνια το αργότερο που τα δημόσια νοσοκομεία θα έχουν απαξιωθεί πλήρως, τότε ή θα μπορούν να κλείσουν ή να πουληθούν στο όνομα της κρίσης και της ύφεσης πάντοτε. Και τότε ξαφνικά η εξέταση αίματος από τα 10 ευρώ ως συμμετοχή θα γίνει 100 ευρώ μόνο του ασφαλισμένου. Αλλά δεν μας ενδιαφέρει η Δημόσια Υγεία ή η Δημόσια Παιδεία, μας ενδιαφέρει όμως το εξ αναγωγής δημοσκοπικό 5% της Χρυσής Αυγής, όπως κάποτε μας ενδιέφερε το προ Δεκεμβριανών 08 δημοσκοπικό 15% του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και το παλαιότερο αντίστοιχο 18% του Αβραμόπουλου με το... Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών του (ΚΕΠ). Κάπως έτσι μια ζωή μας ενδιαφέρουν τα δευτερεύοντα και δεν βλέπουμε ποτέ τα πρωτεύοντα.
Δεν με νοιάζει που πάτησες σκατά πριν μπεις στο σπίτι και μου το γέμισες όλο, με νοιάζει όμως που δεν πάτησες το καζανάκι μετά το κατούρημα.
Αυτοί είμαστε.
Ανιστόρητοι, ανεύθυνοι, ανώριμοι.
Διαχρονικά.
Με άποψη επί παντός επιστητού. Μοναχά ΕΓΩ ξέρω την πραγματική αλήθεια.
Εσύ που ισχυρίζεσαι ότι κατέχεις την μοναδική αλήθεια, είσαι λάθος διότι αποκλείεται να ξέρεις την μοναδική αλήθεια. Έτσι δεν πάει;
Είσαι δημοκράτης μέγας όταν προσπαθείς να φιμώσεις τους φασίστες με κύρια αιτιολογία ότι αυτό θα σου έκαναν αν ήταν αυτοί στα πράγματα. Γι'αυτό και τους προκάμεις εσύ για να διαφυλάξεις τη δημοκρατία. Σχεδόν εκσπερματώνω μπροστά σε τέτοιες λογικές.
Ας επιστρέψουμε στην σημερινή επαίτειο όμως (πάντοτε με άλφα-ιώτα).
Ο παππούς μου (ο πατέρας του πατέρα μου) επί χούντας δούλευε στο Ακροπόλ, στη Μάρνη. Έζησε σχεδόν εκ των έσω τα γεγονότα του Πολυτεχνείου υπό την έννοια ότι πολλοί φοιτητές έμπαιναν στο ξενοδοχείο για να γλιτώσουν. Θυμάμαι που έλεγε ο πατέρας μου ότι είχαν δει τόσο ξύλο τα μάτια του που επί 3 μέρες στο σπίτι δεν είχε μιλήσει σε άνθρωπο και βασικά ουδέποτε μίλησε. Πολλά που είδε, τα πήρε μαζί του. Να υπενθυμίσω για όσους δεν ξέρουν ότι στο Ακροπόλ γυρίστηκε και μέρος του ολλανδικού ντοκυμανταίρ που είναι και από τα βασικά ντοκουμέντα (παρεμπιπτόντως σε κάποια φάση φαίνεται και ο παππούς μου μέσα). Δεν έχει σημασία να καταγράψω τι γινόταν τότε μέσα στο ιστορικό αυτό ξενοδοχείο διότι αλλού είναι το θέμα μας. Επίτηδες ανέφερα το Πολυτεχνείο για το οποίο τα έχουμε ξαναπεί (όπου παρεμπιπτόντως σχεδόν πάντοτε ξεχνάμε τα εξίσου σημαντικά γεγονότα της Νομικής η οποία όμως σπανίως μνημονεύεται διότι δεν είχε την... τύχη (κυριολεκτικά) να μπουκάρει τανκ εκεί μέσα): η σημασία του ήταν τεράστια, ως κίνηση ήταν σχεδόν ποιητική και γενικώς ήταν αυτό που ήταν και δεν χρειάζεται να το αναγάγουμε σε κάτι άλλο. Είναι γνωστό ότι το Πολυτεχνείο έγινε το 73 με χούντα Παπαδόπουλου ενώ η χούντα έπεσε το 74 και ήταν Ιωαννίδη (να υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο το αγανακτισμένο και σφόδρα ανιστόρητο σύνθημε ότι η χούντα δεν τελείωσε το 73, που όντως δεν τελείωσε τότε ω, αστείοι). Είναι επίσης γνωστό ότι μέσα υπήρχε κόσμος και μοσμάκης που εν συνεχεία το εκμεταλλεύθηκε πολιτικά μέχρι εκεί που δεν πήγαινε, μιας και μεταπολιτευτικά πήξαμε στους αντιστασιακούς (τόσους πολλούς που είναι ν'αναρωτιέσαι πως διάολο έμεινε 7 χρόνια πάνω η χούντα), ενώ το εκμεταλλεύθηκε και κόσμος που πιθανώς να μην ήταν καν μέσα. Αντίθετα άλλοι που ήταν μέσα με πολύ ενεργό ρόλο δεν ασχολήθηκαν ποτέ: τόσο ξύλο έφαγαν μετά την εκπομπή και τόσο πούλημα δέχθηκαν (παρεμπιπτόντως, ο ένας εξ αυτών είναι συμμαθητής και φίλος του πατέρα μου).
Μην ξεχνάμε λοιπόν ότι τα σημερινά χάλια ξεκίνησαν από την κυριολεκτικά ιστορική μέρα της 21ης Απριλίου 1967 και γιγαντώθηκαν μετά την πλήρη κατάρρευσή της από την γεννιά που υποτίθεται ότι την πολέμησε, έχοντας σαν σημαία το Πολυτεχνείο που σε τίποτε δεν φταίει, όπως σε τίποτε δεν φταίει και η ιστορική ματωμένη σημαία να είναι έρμαιο της κάθε κομματικής και ανιστόρητης νεολαίας. Αυτό όμως είναι το κράτος, όπως και η σημαία του Πολυτεχνείου: ιδιοκτησία κάποιου που όλοι θα ήθελαν μερτικό. Όταν, λοιπόν, το μυαλό σου είναι συνέχεια στη μάσα, δημιουργούνται οι συνθήκες για κάθε λογής πολιτική ανωμαλία, μία εκ των οποίων είναι φυσικά και η ενδεχόμενη είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Κοινοιβούλιο, γεγονός αρκούντως γελοίο από μόνο του και που δείχνει το ποιόν του λαού, αφού αρκεί να αναλογιστείς τι έχει τραβήξει αυτός ο λαός από τους ΝΑΖΙ για να καταλάβεις ότι τέτοιο κόμμα δεν θα έπρεπε να υφίσταται καν, πόσω δε μάλλον να μπαίνει και στο κοινοβούλιο. Όμως ακόμα κι αυτή η πολιτική ανωμαλία στηρίζεται σε πλήθος από άλλες πολιτικές ανωμαλίες οι οποίες κακά τα ψέματα και πολύ μεγαλύτερες είναι αλλά και σε χειρότερα αποτελέσματα μπορούν να οδηγήσουν, και αυτό είναι το απείρως χειρότερο.
Και τα τελευταία 2 χρόνια με χειρότερο το 2011 ως τις μέρες μας, παρακολουθήσαμε πλήθος από πάσης φύσεως εκτροπές με κυριότερες τις συνταγματικές. Ο πρωθυπουργός λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης και μετά διαλύει τη Βουλή. Επί μήνες μας κυβερνά διορισμένος πρωθυπουργός. Νόμοι περνάνε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος παρά τις αναρίθμητες παραγράφους και άρθρα τους. Αντισυνταγματικές σκιές στις περισσότερες διαδικασίες. Και το ξύλο μετά των δακρυγόνων άφθονο, να προσφέρεται αφειδώς σε κάθε δημόσια διαδήλωση. Είχαμε έναν πρωθυπουργό ο οποίος επικαλέστηκε τάχα μου φόβο στρατιωτικού πραξικοπήματος και εντός και εκτός συνόρων προκειμένου να αποσταθεροποιήσει σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη με το δημοψήφισμά του και για να γίνει πιστευτό, ακολούθησαν τάχα μου και αρκετά εκτεταμένες κρίσεις αξιωματικών για να αποδείξουν ότι έγινε εξυγίανση α λα τούρκα και σχέδιο βαριοπούλα my ass, και με ποιο πρόσχημα; Ότι στην Σχολή Ευελπίδων μερικοί μαθητές φέρονται να τραγούδησαν τον ύμνο της 21ης Απριλίου. Η Δημοκρατία μας κινδύνευσε από μερικούς φοιτητές στρατιωτικής σχολής. Η δύναμη του πραξικοπήματος ακόμη και ως θεωρία. Να παίρνεις φόρα και να κοπανάς το κεφάλι σου σε τοίχο.
Τότε όμως, το 67-74, είχαμε χούντα. Είχαμε στρατιωτικούς που είχαν καταλύσει το Σύνταγμα και το πολίτευμα. Βέβαια ακόμη και σ'αυτό ανιστόρητοι είμαστε διότι δεν ξέρουμε ότι στην πραγματικότητα ήταν λίγοι οι επίορκοι στρατιωτικοί. Τόσο η αεροπορία είχε μείνει (ως τάχα μου το σώμα ελίτ ένεκα πιλότων) πιστή στον Βασιλιά, ενώ το Ναυτικό είχε να επιδείξει σε γενικές γραμμές έντονη αντιδικτατορική δράση με αποκορύφωμα το λεγόμενο Κίνημα του Ναυτικού και την "Ανταρσία" του αντιτορπιλικού Βέλος, δίχως αυτό βέβαια να σημαίνει ότι δεν υπήρχαν παντού και χουντόμουτρα.
Ακόμη κι έτσι όμως, είναι απολύτως λογικό να κάνουμε λόγο για χούντα των Συνταγματαρχών, διότι τέτοιοι ήταν. Συνεπώς για τότε ξέραμε τι συνέβαινε. Και τότε ήξεραν. Όντως ισχύει αυτό που λένε ότι τότε κοιμώνταν με ξεκλείδωτες τις πόρτες και ανοικτά παράθυρα διότι πολύ απλά, η χούντα μπορούσε να σε μαζέψει ανά πάσα στιγμή και για ψίλου πήδημα. Δεν απαιτείτο να ήσουν κουμμουνιστής. Αρκεί να σε κάρφωναν ότι ήσουν. Οπότε πόσοι ήταν οι παλαβοί να κυκλοφορούν ανέμελοι βραδιάτικα νομίζετε; Παράλληλα τότε το ξύλο έπεφτε πολύ σε συγκεκριμένους χώρους, ενώ οι δημόσιες εκδηλώσεις επιτρέπονταν μόνο όταν ήταν ελεγχόμενες. Και ούτω καθεξής.
Τι έχουμε σήμερα που δόξα τω θεώ έχουμε δημοκρατία;
Το Σύνταγμα έχει καταστεί κουρελόχαρτο όπως και τότε επί χούντας. Η πλατεία Συντάγματος έχει καταστεί σχεδόν άβατον και οι διαδηλώσεις αντιμετωπίζονται εκ προοιμίου εχθρικά. Τα ΜΑΤ και οι λοιπές δυνάμεις έχουν αντικαταστήσει τους τότε βασανιστές και δη προς το μαζικότερον και το δακρυγονέστερον. Το παρακράτος εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει, τους βλέπουμε σε κάθε διαδήλωση έτοιμους για δράση, τους βλέπουμε ανάμεσα σε αστυνομικούς, τους βλέπουμε έτοιμους να χτυπήσουν πισώπλατα. Τότε ο κόσμος δεν είχε το δικαίωμα να κυκλοφορεί επειδή το απαγόρευε η χούντα. Σήμερα ο κόσμος δεν κυκλοφορεί επειδή η κυβέρνηση νομοθέτησε έτσι ώστε να του κλέψει (κυριολεκτικά ή μεταφορικά, πάρτε το όπως θέλετε) τα λεφτά. Έχει κάποια διαφορά; Σάμπως δεν ήταν αμφότερες χούντες ξενόφερτες;
Καθόμαστε και προσπαθούμε τις όποιες διαφορές αγνοώντας και τις αιτίες και τα αποτελέσματα.
Ούτως ειπείν, της κοντής ψ*λής οι τρίχες της έφταιγαν. Έχουμε επιτρέψει να πέσουμε θύματα της κανιβαλιστικής προπαγάνδας, ο ένας να τρώει τις σάρκες του άλλου επειδή απλώς έτσι έχουμε μάθει να κάνουμε μια ζωή.
Για όσους θεωρούν ότι δεν τα ξέρουν όλα, παραθέτω δύο ενδιαφέροντα βίδεα: ένα όχι πολύ γνωστό ντοκυμανταίρ σχετικά με τη δίκη των πρωταιτίων και την ανακοίνωση από τη φυλακή του πρωταιτίου αναφορικά με την κάθοδο της ΕΠΕΝ στις εθνικές εκλογές. Αμφότερα άγνωστα ντοκουμέντα. Το πρώτομ αν το παρατηρήσετε προσεκτικά, θα πάρετε πολλές πολύτιμες πληροφορίες. Το δεύτερο προσπαθήστε να το δείτε όπως έβλεπε τα πράγματα ο πρωταίτιος. Αν το επιτύχετε, εκτιμώ ότι θα καταλάβετε αρκετά. Οι ήδη γνώστες ας μην μπουν καν στον κόπο να το δουν. Τα ξέρουν ήδη όλα και κακώς έφτασαν ως εδώ κάτω.
Τι λέγαμε αρχικά λοιπόν; Ότι σε αυτήν τη χώρα σημασία έχει το τι λες.
Ο Σαμαράς πχ είπε ότι δεν θα συνεργαστεί σε καμία περίπτωση με το pasok.
Ο Βενιζέλος πχ λέει ότι η πρώτη θέση είναι εφικτή.
Αμφότεροι θέλουν να μας βγάλουν από την κρίση στην οποίαν μας έσυραν με τις δικές τους ψήφους.
κλπ, κλπ, μπλα μπλα μπλα, κοκ, κοκ...
Τήρησε ποτέ κανείς σε αυτήν τη χώρα τον λόγο του; Ποτέ.
Αν ήθελαν να κάνουν κάτι δεν θα νομοθετούσαν υπέρ του Λαού; Θα το έκαναν. Δεν θα έστελναν τους υπευθύνους στη Δικαιοσύνη; Θα το έκαναν. Άρα τι μετράει; Το τι λένε; Ή το τι κάνουν; Μέχρι και ότι κόπτονται για τον λαό λένε. Θα τους πιστέψουμε;
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα διότι εμείς το επιτρέπουμε.
Χρόνια πολλά λοιπόν, διότι στην χούντα οφείλουμε τη σημερινή μας Δημοκρατία.
Δεν ξέρω αν έτυχε να παρακολουθήσετε προ μιας βδομάδας (την Μ.Τετάρτη) την διαδικτυακή συνέντευξη του Βενιζέλου στον Χατζηνικολάου (εγχείρημα που εξελίσσεται σε τρομερά ενδιαφέρον, τουλάχιστον για τα γούστα μου). Βασικά ήθελα να την σχολιάσω άμεσα αλλά σεβάστηκα αφενός τις θρησκοληψίες των πιστοί, αφετέρου ότι επίκειτο γερή μασαμπούκα και θυσία εις τον Μέγα Σουβλακέα, κι έτσι θέλησα να αποφύγω δράματα με ξεράσματα οπότε είπα να αφήσω τον σχολιασμό για μετά τις αργίες που θα είχε ηρεμήσει κάπως το στομάχι μας.
Εδώ υπάρχουν κάποια προβληματάκια (σκόπελοι) που θέλω να αποφύγω, είναι η αλήθεια. Πρώτον, σχολιάζοντας τον Βενιζέλο θα είμαι υποχρεωμένος να σχολιάσω και τους υπόλοιπους αρχηγούς, όταν και αν βγουν (διότι ακόμη δεν έχει απαντήσει ο Αντωνάκης κιόλας) πράγμα για το οποίο δεν ψήνομαι ιδιαίτερα επί της παρούσης. Δεύτερον, έχουν ανακύψει άλλα θέματα με κυριότερο την (ωσανά!) προκήρυξη (ωσανά!) εκλογώνε (ωσανά!) για την 6η Μαϊου 2012, μια εκλογική αναμέτρηση που πανθομολογουμένως θα είναι μάλλον η πιο κρίσιμη στην σύγχρονή μας ιστορία ως χώρα, που όμως θα πούμε στην ώρα που τους πρέπει μιας κι έχω κατά νου μερικά σενδονάκια που εκτιμώ ότι θα εξελιχθούν με πολύ ενδιαφέρον, αλλά το καθένα στην ώρα του ξαναλέγω. Τρίτον, η μπουρδολογία και η παραφιλολογία που έχει πέσει είναι τεράστιες και εξαιρετικά οργανωμένες και καθίστανται εξαιρετικά επικίνδυνες κιόλας οπότε θα έπρεπε να εστιάζουμε ήδη σε αυτές, αλλά θα ασχοληθούμε εν ευθέτω χρόνω με τον προσήκοντα τρόπο. Και τέταρτον, το θέμα θεωρείται εν μέρει μπαγιάτικο, πράγμα σωστό, όμως ήταν τέτοιο το ξεβράκωμα (γενικώς και ειδικώς) που έπεσε που θεωρώ εγκληματικό να ξεχαστεί η συγκεκριμένη εκπομπή. Όπως και να'χει, επειδή ήδη έχει περάσει μία ολόκληρη βδομάδα από την συνέντευξη Βενιζέλου, θα επιχειρήσω να είμαι το κατά δύναμιν σύντομος.
Να ξεκινήσουμε από τα βασικά λοιπόν, με πρώτο το ότι απεδείχθη στην πράξη ότι δεν υφίστατραι ρητορική δεινότητα Βενιζέλου. Στην πραγματικότητα η περιβόητη ρητορική του δεινότητα είναι σαν κάτι χημικές αντιδράσεις που απαιτούν υψηλές θερμοκρασίες και παρουσία καταλύτη ειδάλλως δεν μπορούν να γίνουν, κοινώς προαπαιτούνται Μπάμπηδες, Καψήδες και Πρετεντέρηδες ήτοι φίλια ΜΜΕ με εκπομπές που χαϊδολογούν και χαριετίζονται ευχαρίστως προκειμένου να τελειώσει ανώδυνα ο τηλεοπτικός (ραδιοφωνικός) χρόνος και να βγει το μεροκάματο. Ούτως ειπείν με δημοισιοκάφρους που δύνανται να χαρακτηρισθούν τομάρια υπό του λαουτζίκου, οι πολιτικοί ηγέτες από νάννοι της καθημερινότητας που στην πραγματικότητα είναι, μοιάζουν αξάφνως γίγαντες, ανεξίτηλοι, μέγιστοι, αήττητοι. Κάνουν ό,τι γουστάρουν. Μόλις όμως βρεθούν απέναντι στον κόσμο δίχως μπράβους, ασυλίες και νόμους περί ευθύνης υπουργών, αυτομάτως διασύρονται με χαρακτηριστιή ευκολία και η περιβόητη ρητορική δεινότητα πάει περίπατο. Πριν προχωρήσω να πω ότι παρακάτω θα κάνουμε μια συμπλήρωση στο περί δημοσιοκάφρων.
Κάτι άλλο που διαπιστώσαμε είναι ότι ο Βενιζέλος είναι τω όντι πανέξυπνος και οπορτουνιστής. Κυριολεκτικά ό,τι πρέπει για Έλλην πολιτικός. Εκμεταλλευόμενος άριστα την αδιαμφισβήτητη οργή των παρευρισκομένων πολιτών, πρέπει να είπε περί τις 80 φορές τις φράσεις κλισέ "να σας απαντήσω", "ακούστε με", "να επανέλθω στην ερώτηση", "μη βιάζεστε" κλπ. Φράσεις οι οποίες αφενός του έδιναν χρόνο να σκεφτεί όχι τι να πει αλλά πως θάλλάξει εντελώς θέμα και θα ξεφύγει από την ερώτηση. Ως προς τις ερωτήσεις όμως, φταίει ξεκάθαρα ο κόσμος που δεν είχε την στοιχειώδη υπομονή να θέσει το ερώτημα και να σφίξει τα δόντια περιμένοντας την απάντηση.
Διότι η θλιβερή αλήθεια είναι ότι στην εν λόγω εκπομπή παρουσιάστηκε η δυνατότητα να διασυρθεί εντελώς ο Βενιζέλος. Όμως οι συνεχείς διακοπές από πλευράς του κόσμου, καθώς και η παντελώς εσφαλμένη διαχείριση από πλευράς Χατζηνικολάου που άφηνε από ένα σημείο να γίνονται 10-10 οι ερωτήσεις, του έδιναν το δικαίωμα να μην απαντά σχεδόν σε όλες τις ερωτήσεις. Και δεν αναφέρομαι τόσο στην πρώτη ώρα της εκπομπής που πέρασε σχεδόν ανώδυνα (ειλικρινά το λέω ότι έφτασα στο σημείο να χασμουριέμαι) με τον Βαγγελάκη να μπουρδολογεί ακατάπαυστα με την ξύλινη γλώσσα που τον χαρακτηρίζει, με την οποίαν είναι ικανός να μιλάει για ώρες δίχως να λέει το παραμικρό, ποτέ. Μόλις όμως άρχισε να ζεσταίνεται ο κόσμος, εκεί χάθηκε η μπάλα. Κυριολεκτικά γύρισε σε τσόντα η εκπομπή. Μέρες που'τανε δηλαδή, έπεσε άγριο ξεβράκωμα. Και που να μην τον διέκοπταν συνέχεια κιόλας. Διότι -για να πιάσω ένα παράδειγμα- ρε ταρίφα αγόρι μου, σόρρυ δηλαδή αλλά μόνο εσύ θα μπορούσες να πεις "και μην μου απαντήσετε καν, δεν με ενδιαφέρει". Για να ρητορεύσεις σε πήγανε εκεί ρε αδελφέ; Για να αγορεύσεις; Ή για να κάνεις ερωτήσεις και να περιμένεις τις απαντήσεις;
Ποια ξύλινη γλώσσα θα σε βοηθήσει όταν ο άλλος σου λέει ότι έχω 30 ευρώ στην τσέπη για να τη βγάλω μέχρι το Πάσχα; Ποια ξύλινη γλώσσα θα σε βοηθήσει όταν σου λέει ο άλλος ότι μου κόβετε το μέλλον και για ποιον λόγο να μην φύγω στο εξωτερικό; Στην Βουλή, αυτό το άντρο της ανηθικότητας, της παρανομίας και της αντισυνταγματικότητας όπως το έχετε καταντήσει, μεταξύ σας καλά τα λέτε όλοι οι απατεώνες. Μια χαρά εξηγείτε πόσο άλλο πρέπει να υποφέρει ακόμα ο κοσμάκης για το καλό του. Μια χαρά τη βγάζετε την άκρη πίσω από τις ασυλίες σας, με παχυλούς μισθούς, ω, άρχοντες των ρουσφετιών και του έκλυτου βίου. Μήπως έχετε εργαστεί ποτέ; Οι περισσότεροι από εσάς ούτε δευτερόλεπτο. Κάποιοι ίσως ελάχιστα πάνω στις πλάτες του μπαμπά. Και κάποιοι λιγότεροι, ίσως ναι. Είναι τυχαίο ότι οι βουλευτές κατά κύριο λόγο απαρτίζονται από συγκεκριμένα επαγγέλματα (με κυριότερα αυτά του δικηγόρου, του δημοσιογράφου και του συνδικαλιστή); Όταν όμως βρίσκεσαι ανάμεσα σε κόσμο που ενδόμυχα φοβάσαι μην διαβεί τον Ρουβικώνα και σε κατασπαράξει ζωντανό, όπως του κάνεις εσύ όλες τις μέρες, όλα αυτά πάνε περίπατο.
Αφήσαμε πιο πάνω έναν ανοικτό αστερίσκο, περί δημοσιοκάφρων. Θα το συνδυάσουμε άριστα με τους πολιτικάντηδες εν προκειμένω. Παρατηρήσατε με πόση βεβαιότητα απήντησε ο κυρ-Ευάγγελος στο γιατί βάζει πρώην προέδρους στο ψηφοδέλτιο; (όπου βέβαια ο Παπακωνσταντίνου δεν είναι πρώην πρόεδρος του pasok, αλλά τη χρειάζεται και αυτός την βουλευτική ασυλία, μην σκάσει καμιά ξεκάρφωτη εξεταστική και εκτεθούμε...)
Την έφαγε τη σακούλα του από τον κόσμο ότι δεν γουστάρει τέτοιους και τι απάντησε; "Οκ, το κρατάω" (σιγά μην σου πέσει παιδί μου).
Την επομένη ημέρα άκουγα σε μια φάση την Κάτια Μακρή στον real όπου με τεράστια έκπληξη ανακοίνωνε από αέρα ότι εκπλήσσεται που τα θέματα που βγάζουν οι δημοσιογράφοι δεν ενδιαφέρουν τους πολίτες φέρνοντας ως παράδειγμα το τι θα γίνει με τον Ραγκούση). Σώπα βρε κούκλα μου! Το κατάλαβες επιτέλους; Μετά από τόσα χρόνια στην δημοσιογραφία, μετά από τόσο σκατό που έχεις φάει από εμάς την πλέμπα ούτως ειπείν τους απλούς πολίτες, μετά από τόσα καντήλια που έχουν πέσει, κατάλαβες ότι στην Ελλάδα και οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι είναι στην κοσμάρα τους; Μιλάμε ότι τέτοιο θαύμα έχει να γίνει από την εποχή που γράφτηκε η Παλαιά Διαθήκη. Γιατί σας λέμε δημοσιοκάφρους νομίζεις; Ε;
Γι'αυτόν τον λόγο (αλλά και άλλους πολλούς) έγραψα αρχικώς πως η εν λόγω εκπομπή ήταν εξαιρετικά μεγάλης σημασίας και εκτιμώ πως δεν πρέπει να ξεχαστεί έτσι εύκολα. Διότι προσέφερε άπειρο πλήθος συμπερασμάτων, ένα άλλο εκ των οποίων ότι οι πολίτες της χώρας μάλλον αγνοούν τι σημαίνει Δημοκρατία. Οχλοκρατία είναι το πολίτευμα που ξέρουν και είναι -νομίζω- αυτό που έχουμε γνωρίσει όλοι μας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο: ακούω στις 4 τα χαράματα μουσική στη διαπασών διότι "δημοκρατία έχουμε", καίω το δάσος να κάνω μεζονετίτσα διότι "δημοκρατία έχουμε", κλέβω το κράτος και δεν σου πέφτει λόγος μιας και δεν κλέβω εσένα διότι "δημοκρατία έχουμε" κ.ο.κ. Με την αυτήν λογική τον διέκοπταν συνέχεια εκτιμώ. Κι εγώ μεγάλε αν ήμουν εκεί μάλλον με δυσκολία θα συγκρατούσα τα νεύρα ου, σε καταλαβαίνω. Αλλά το ρημάδι, όταν παίρνεις το μικρόφωνο, πες τουλάχιστον μία ερώτηση και άστον να απαντήσει. Αφού βλέπεις ότι δεν μπορεί κιόλας, τι του δίνεις βούτυρο στο ψωμί του; Άστον να μιλήσει πια...
Ένα άλλο συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε μάλλον αβίαστα θα έλεγα, είναι ότι το τρίτο πρόβλημα του περιβόητου δικομματισμού είναι σαφώς το τρίτο παραδοσιακό κόμμα των δύο όψεων του νομίσματος, ήτοι το ΚΚΕ, διότι όσο πρόβλημα αποτελεί η παραδοσιακή ψήφος στους δύο (πρώην ή νυν, θα ξέρουμε σε 3 βδομάδες) μεγάλων κομμάτων, άλλο τόσο μεγάλο πρόβλημα αποτελεί και η παραδοσιακή ψήφος εις το κόμμα της εργατιάς. Δεν είναι τυχαίο ότι την χοντρομπαρούφα της βραδιάς την πέταξε ο παραδοσιακός ψηφοφόρος του Κόμματος, που ήταν και ο μοναδικός που δεν είχε κάτι να ρωτήσει άλλωστε (αφού να μην ξεχνάμε ότι το Κόμμα γνωρίζει όλες τις απαντήσεις, ως εκ τούτου δεν απαιτείται να κάνει και ερωτήσεις). Πραγματικά η βλακεία είναι απάλευτη και ιδίως σε τούτη τη χώρα. Διότι το πρόβλημά μας είναι ακριβώς αυτοί οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι όλων των κομμάτων, ούτως ειπείν εκείνοι που ακόμη ψηφίζουν Κωνσταντίνο Καραμανλή ή Ανδρέα Παπανδρεου ή Ζαχαριάδη: ας τους πληροφορήσει κάποιος επιτέλους ότι και οι τρεις έχουν πεθάνει.
Ένα άλλο πολύ σημαντικό συμπέρασμα το οποίο πρέπει πάσει θυσία να κρατήσουμε για τις εκλογές είναι ότι τόσο ο Βενιζέλος, όσο και το σιχαμερό του κόμμα δεν έχουν το παραμικρό πλάνο για την σωτηρία του τόπου, αντιθέτως με τα όσα ευαγγελίζονται. Το μοναδικό που τον ενδιαφέρει είναι η καρέκλα και θα κάνει τα πάντα για να την κρατήσει και τι εστί τα πάντα; Ό,τι λένε οι δανειστές. Αυτό είναι το πλάνο, που συμπτωματικώς ή όχι είναι το ίδιο ακριβώς πλάνο με του Σαμαρά. Αλλά μην μπούμε στο θέμα άλλου σενδονιού απ'αυτά που θα ακολουθήσουν και ας κρατήσουμε το ότι ο άνθρωπος αυτός απέδειξε στην πράξη ότι είναι απείρως μικρότερος από τους πολίτες της χώρας, ότι δεν μπορεί να τους κοιτάξει κατάματα, ότι δεν έχει τίποτε να τους προσφέρει και ότι δεν μπορεί να τους διασφαλίσει και το μέλλον. Και προσωπικά ακούω βερεσέ αυτά που λένε ότι του αξίζουν συγχαρητήρια που πήγε εκεί διότι άλλος αρχηγός δεν θα το αποδεχόταν κλπ. Παπάρια μάντολες. Για την ώρα αν εξαιρέσουμε τον Αντωνάκη του οποίου η απάντηση εκκρεμεί, όλοι οι υπόλοιποι έχουν αποδεχθεί την πρόσκληση (σύμφωνα με τα λεγόμενα του Χατζηνικολάου) και την οποίαν απάντηση όλοι έδωσαν αφού παρακολούθησαν το σταύρωμα του Βενιζέλου από τους μόλις 40 συμπολίτες μας (από τους οποίους δεν μίλησαν και όλοι κιόλας) Απλώς ο Βενιζέλος την πάτησε αλλού: νόμιζε ότι θα μαγέψει τον κόσμο ωσάν νέος αυλοπαίκτης στο αντίστοιχο παραμύθι. Ότι θα μιλάει λέγοντας μπούρδες του αέρα και ο κόσμος θα παρακολουθεί συνεπαρμένος. Ο κόσμος όμως είναι αγανακτισμένος, είναι οργισμένος, είναι εξαντλημένος, έχει φτάσει στα όρια του. Κι επίσης προφανώς δεν περίμενε ότι ο Χατζηνικολάου όντως θα τηρούσε αυτό που είχε αρχικώς δεσμευθεί, ότι η εκπομπή θα βασιζόταν σε ερωτήσεις του κόσμου δηλαδή. Και όπως δεν του έκατσε ούτε μία πολιτική επιλογή που έκανε και ξεπούλησε τη χώρα, έτσι δεν του έκατσε ούτε μία εκτίμηση περί την εκπομπή, γι'αυτό και παρακολουθήσαμε το ξεβράκωμα που παρακολουθήσαμε, και το οποίο θα μπορούσε -λίγο παραπάνω μυαλό να είχε ο κόσμος- να ήταν απείρως μεγαλύτερο. Κυριολεκτικά την περασμένη Τετάρτη θα μπορούσαμε να είχαμε ξεφορτωθεί οριστικά το κεφάλαιο Βενιζέλος. Αλλά αποδειχθήκαμε εκ νέου άφρονες και δεν το πράξαμε.
Στα πολύ θετικά σημεία νομίζω ότι κατατάσσεται και το ότι πολλοί πολιτικάντηδες του κώλου πρέπει να έχασαν το χρωματάκι τους με αυτά που είδαν από το μπλογκ του Χατζινικολάου. Όταν τον πίνει με το μπουρί της σόμπας ένας πολιτικός που φέρεται να έχει γλώσσα που τσακίζει κόκαλα, σκέψου τι έχουν να πάθουν όλοι οι άλλοι που είναι ρητορικώς υποδεέστεροι. Ω, ρε μάναμ! Και τα γιαούρτια μόλις ξεκίνησαν έτσι; Ή μήπως το θεωρείτε τυχαίο ότι ένας μετά τον άλλον το γυρνάνε σε προεκλογική εκστρατεία από το ίντερνετ; Που να τολμήσουν να βγούνε έξω τα καθάρματα;
Παρεμπιπτόντως, αναφορικά με την εκπομπή, δεν ξέρω για άλλους, αλλά ενώ την ρούφηξα ολόκληρη και τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, οφείλω να ομολογήσω ότι οι σχεδόν 3 ώρες με κούρασαν. Επίσης, καλό θα ήταν ο Χατζηνικολάου να κοντρολάρει λίγο (αρκετά) καλύτερα τον κόσμο ως προς αυτά τα δύο σημεία που προανέφερα, ήτοι ότι δεν έχουν νόημα οι μαζικές ερωτήσεις και αφετέρου να μην αφήνει να διακόπτουν ώστε να απαντάει και να μην υπεκφεύγει όλη την ώρα ο ομιλητής. Πάντως οφείλω να ομολογήσω ότι ως εγχείρημα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και πιθανώς ν'ανοίγει νέο δίαυλο επικοινωνίας στα ΜΜΕ, που -γιατί όχι; σάμπως περίμενε ποτέ κανείς ότι θα πέθαιναν κραταιές εφημερίδες;- ενδεχομένως να πλήξει και παραδοσιακά ΜΜΕ της τηλεόρασης.
Κατά τα λοιπα, μάλλον το πιο εύστοχο το διάβασα από την τουιτερική Ελληνοφρένεια: η εκπομπή θα έπρεπε να λέγεται κανονικά "ο Ε. Βενιζέλος ΔΕΝ απαντάει στους πολίτες". Α, και δεν ξέρω αν παρατηρήσατε πως διακυμάνθηκαν ποιοτικώς οι ερωτήσεις ανάλογα με την ηλικία και την έλειψη κομματικών φράσεων, ε; Ωραία πράγματα!
Θα γελάσουμε. Και ας γελάσουμε τώρα γιατί μετά τις 6 Μαϊου θα πέσει πολύ δάκρυ...
Βασικά, τι να πρωτοπείς και τι να πρωτογράψεις για τους Warlord του φοβερού και τρομερού Bill Tsamis (εξ Αμερικής, Ελληνικής ρίζας και με επαφές με την πατρίδα ο κύριος: μέγιστη μορφή, μιλάμε). Θα το πάω στο ρομαντικό...
Κατ' αρχήν δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην ήξερε ως όνομα τους Warlord, οι οποίοι με τους μόλις... δύο μισούς δίσκους συν τη μία συλλογή σε βίντεο και τη μία κανονική σε εκείνες τις μυθικές εποχές που η λαίλαπα του διαδικτύου δεν τα είχε σαρώσει ακόμη όλα (ήτοι να βρίσκονται όλα με ένα απλό κλικ), αν μη τι άλλο σου δημιουργούσαν μια εύλογη απορία: πως είναι δυνατόν ένα συγκρότημα με τόσα λίγα τραγούδια να έχει τόσο μυθικό όνομα. Και ακριβώς επειδή οι Warlord ήταν σπάνιοι ακόμη και σε tape trading αναγκαζόσουν να βασίζεσαι στη φαντασία σου, τι -δηλαδή- μπορεί να είναι αυτό το συγκρότημα ενός Έλληνα από την Αμερική, για το οποίο μόνο σε περιοδικά όπως το μέταλ χάμστερ μπορούσες να διαβάζεις. Κάποια στιγμή θυμάμαι περί το 90 είχα ακούσει ένα τραγούδι τους (που είναι και το αγαπημένο μου) στην εκπομπή Metal City του Λιάκου του Παπαδόπουλου (φίλος τότε ο Ηλίας, μετά χαθήκαμε), και πιο συγκεκριμένα το Mrs Victoria από το οποίο είχα μείνει άναυδος. Και μόνο με αυτό το τραγούδι το να βρω Warlord είχε καταστεί σχεδόν... ζήτημα τιμής. Με τον καιρό είχα καταφέρει να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου θυμάμαι με το Aliens, το Lucifer's Hammer, το Lost and Lonely Days και πιθανώς και το Penny for a Poor Man νομίζω, αλλά και πάλι δεν είχα βρει τίποτε εκτός από κάποιες πληροφορίες από περιοδικά και φάνζιν, μέχρι που μέσω του μυθικού tape trading κατάφερα και τους βρήκα μετά από 2-3 χρόνια. Ένα από τα πρώτα μου μελήματα ήταν να αντιγράψω εκείνη την απίστευτη κασσέτα που είχε όλα τους τα κομμάτια, διότι είχα εξαρχής κατανοήσει ότι επίκειτο λιώσιμο (κυριολεκτικό) και ειλικρινά ένοιωθα... χαρούμενος που είχα καταφέρει να τους βρω. Είχα την αίσθηση πως ήταν κάπως σαν την εξεύρεση του αγίου δισκοπότηρου -ήταν εντελώς άλλες οι εποχές άλλωστε και δεν το κρύβω ότι μου λείπουν πάρα πολύ! Κάποια στιγμή, μετά από κάποιον καιρό (για την ακρίβεια το 94 ήταν) έτυχε να πέσω πάνω (κυριολεκτικά) στο βινύλιο του Deliver Us στο μυθικό μαγαζί των μεταχειρισμένων του Happening. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έξαψή μου, είχα ιδρώσει. Ένοιωθα πως είχα στα χέρια μου ένα θησαυρό. Μόλις είδα την τιμή, κόντεψα να πέσω κι εγώ κάτω. Αν θυμάμαι καλά έκανε 15.000 δραχμές, ποσό τεράστιο τότε, αλλά κλασικό για τέτοια τεμάχια. Οι συλλέκτες τόσο ζήταγαν και για το ευθεντικό Nightcomers για παράδειγμα, 12 ζήταγαν θυμάμαι για το αυθεντικό See You in Hell κλπ. Εννοείται ότι το ποσόν για έναν πιτσιρικά που μάζευε δραχμή-δραχμή το χαρτζιλίκι του ήταν απαγορευτικό. Έτσι, και με δεδομένο ότι αφενός το ίντερνετ ήταν μια εντελώς άγνωστη έννοια, αφετέρου δεν είχε αρχίσει ακόμη η αρχική λαίλαπα των επανακυκλοφοριών των πάντων σε cd, συμβιβάστηκα με την ιδέα πως ίσως να μην τους έχω ποτέ αυθεντικούς. Άλλες εποχές, ρομαντικές, απείρως ωραιότερες... Τότε που το να αποκτήσεις κάτι δεν είχε απόσταση ενός κλικ, τότε που ένοιωθες ανυπομονησία για κάτι. Και ήταν τότε που η μουσική πραγματικά έβγαινε από μέσα. Το θεωρείτε τυχαίο ότι τέτοιες γκρουπάρες όπως οι Warlord, οι Cirith Ungol, οι Manilla Road, οι Heavy Load κλπ μόνο τότε έβγαιναν και μάλιστα ασταμάτητα;
Όπως και να'χει, τα χρόνια έχουν περάσει και οι Warlord παραμένουν ένα συγκρότημα που και μόνο η αναφορά του ονόματός του σε κάνει ν'ανατριχιάζεις, σου φέρνει ρίγη συγκίνησης. Σκέφτεσαι τις συνθέσεις του Tsamis και συλλογίζεσαι πως η τελειότητα των ανθρωπίνων δημιουργημάτων τελικώς δεν έχει όρια. Επική μουσική, με μελωδίες που σου χαράζουν τ'αφτιά για να μην τις ξεχάσεις, στίχους σφυριές που μένουν καρφωμένοι στο μυαλό. Όλα αυτά βασισμένα κυρίως στις εμνεύσεις και την εκτελεστική δεινότητα ενός ανθρώπου που είχε την στήριξη ενός από τους καλύτερους ντράμερ που έχουν περάσει κατά την άποψή μου από το μουσικό στερέωμα, του Mark Zonder: και μόνο την εισαγωγή στο Aliens ν'ακούσετε, δεν θέλετε άλλο από δαύτον.
Αναφορικά με τη δισκογραφία τους, όπως προανέφερα ήταν αρκετά μυστήρια: ένα ΕΡ, το "Deliver Us", έναν πλήρη δίσκο που όμως τα μισά τραγούδια είναι από το ΕΡ, το "...And the Cannons of Destruction have Begun..." το οποίο προηγουμένως είχε βγει και σε βίντεο ως συναυλία ντε και καλά, καθώς επίσης και τη συλλογή "Thy Kingdom Come". To 2002 επανασυνδέθηκαν και κυκλοφόρησαν με τον τραγουδιστή των Hammerfall (που κανείς δεν είδε ποτέ με καλό μάτι) έναν δίσκο που ναι μεν είναι αρκετά καλός αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τον τοποθετήσεις στην συνείδησή σου πλάι στην αρχική εποποιία. Σημειωτέον ότι ο δίσκος αυτός έχει κυρίως πρώιμο υλικό των Warlord από demo τους ή από την Lordian Guard era, αλλά επανηχογραφημένο φυσικά. Πάντως να μην σαςλέω ψέματα, επειδή με τους Warlord είμαι πάντοτε προκατειλημένος, ο δίσκος αυτός μου αρέσει πολύ! Και παρομοίως περιμένω με τρομερή αγωνία και τη νέα δουλειά του φοβερού Bill, η οποία βρίσκεται ακόμα στα σκαριά! Είναι Warlord ρε γαμώτο, πως να το κάνουμε... Δεν πιάνεται αυτός ο άνθρωπος, πραγματικά, σε ό,τι κι αν κάνει, είτε αυτό είναι επίσημο, είτε είναι σε demo, είτε σε άλλο σχήμα όπως με τους Lordian Guard που ακολούθησαν μετά τη διάλυση των Warlord τη δεκαετία του 80 σε πάντοτε επικό ύφος.
Θα κλείσω λέγοντας κάτι που κλασικά θα εκλάβετε ως υπερβολή απ'αυτές που πάντοτε αρέσκομαι να γράφω σε τέτοιες περιπτώσεις. Αλλά κρατήστε το και κάποια στιγμή ίσως επανεκτιμήσετε: αν η ανθρωπότητα είχε και άλλα γκρουπ σαν τους Warlord θα ήταν πολύ πιο ευτυχισμένη...
ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ, γι'αυτήν την γκρουπάρα.
Deliver Us
Mrs Victoria
Lucifer's Hammer (από το βίντεο του Cannons)
Black Mass
Aliens (από το βίντεο του Cannons)
Achilles Revenge (από το Rising)
Winds of Thor (από τους Lordian Guard, ηχογραφημένο και στο Rising)
City Walls of Troy (από το δεύτερό τους demo)
ΥΓ. Απ'όσο γνωρίζω ο Bill περνάει κάποιο λούκι με την υγεία του εδώ και κάποιον καιρό. Του εύχομαι ολόψυχα περαστικά και είθε να ξαναείναι σύντομα μαζί μας με τον τρόπο που μας έχιε σημαδέψει όλους.
Ούτως ή άλλως, αφενός για την ανάστασή σας έχετε κατ' επανάληψιν αποδειχθεί ανάξιοι, αφετέρου δεν έχετε αποδείξει ότι την επιζητείτε. Οπότε ας μείνουμε στα όσα αποδεδειγμένα έρχονται.
ΥΓ. Εξάλλου, 2000 χρόνια τώρα μόνο δύο φέρονται να έχουν αναστηθεί και αυτούς τους μνημονεύουμε κάθε χρόνο έκτοτε. Οπότε, μην περιμένετε και πολλά άνωθεν για την πάρτη σας αν εξακολουθήσετε να ψηφίζετε λάθος.
Αυτό συνέβη χθες. Μόνο που ακόμη περιμένουμε την Κάθαρση, έστω και μέσω του από μηχανής θεού. Και απ'ό,τι φαίνεται θα περιμένουμε πάρα πολύ ακόμη...
Είναι πραγματικά τρομακτικό. Όχι τρομερό, τρομακτικό. Εκτός από δραματικά συγκλονιστικό και συνάμα ατελείωτα τραγικό.
Δεν έχει προλάβει να στεγνώσει το αίμα επί της Πλατείας Συντάγματος κι έχει διχαστεί η χώρα.
Υπήρχε πολιτικό μήνυμα από πίσω;
Ναι, υπήρχε./Όχι δεν υπήρχε.
Είπα, υπήρχε./Είπα, δεν υπήρχε.
Ρε με ακούς τι σου λέω;/Εσύ ακούς τι λέω εγώ;
κ.ο.κ.
Ένα άλλο θέμα που έχει ανακύψει είναι το αν το χειρόγραφο σημείωμα είναι αυθεντικό. Είναι αυτό το θέμα που μας καίει; Ξέρω'γώ; Για κάποιους μάλλον.
Αρκετός κόσμος όμως αδυνατεί να διαβάσει έστω το χειρόγραφο, να μπει στην ουσία του διότι η ουσία είναι ενοχλητική.
Διότι όλα αυτά συμβαίνουν για τη σωτηρία μας. Για να σωθούμε μας σκοτώνουν.
Όπως επί χούντας για το καλό μας μας φίμωναν.
Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας.
Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι εκείνοι που κόπτωνται για την μη πολιτική εκμετάλλευση του χθεσινού περιστατικού, είναι αυτοί που το έχουν σοδομίσει πλήρως, που το έχουν εκμεταλλευθεί μέχρις εσχάτων. Απίστευτες καταστάσεις.
Χθες ως το μεσημέρι έψαχνα στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΕΙ και μετά βίας έβρισκα την είδηση που χάλαγε την πιάτσα. Αδιάφορο βέβαια το τι κάνει ο εν λόγω σταθμός καθώς και πολλοί άλλοι, απλά θέλω να καταδείξω τη γενικότερη αντιμετώπιση για το τραγικό συμβάν. Σήμερα τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα όλη την ημέρα: πλεόν εκφράζεται η πεποίθηση ότι αφού ήταν φαρμακοποιός κάτι άλλο πρέπει να παίζεται και ότι σιγά μην έψαχνε να φάει από τα σκουπίδια. Είναι απίστευτη η ευκολία με την οποίαν η βλακεία μπορεί να χτυπήσει κόκκινα: μέχρι και με το αν είχε ψυχολογικά προβλήματα ή όχι ασχολήθηκε κόσμος και κοσμάκης. Μου προκαλεί τεράστια θλίψη, εξίσου μεγάλη με το συμβάν όλη αυτή η απύθμενη βλακεία.
Τελικώς ο Μπεγλίτης φαίνεται να είχε δίκιο.
Που είχε δίκιο ο ο αθλιότατος Μπεγλίτης; θα σας εξηγήσω: Κατ' αρχήν μου προκαλεί τεράστια εντύπωση η έκταση που πήρε το θέμα των δηλώσεών του και θα εξηγήσω ευθύς αμέσως το γιατί. Όλοι αυτοί που θεωρούν ότι ο Μπεγλίτης πέταξε μαλακία χοντρότατη παναπεί ότι περίμεναν από τον Μπεγλίτη τσίπα και λογική. Αν όμως διέθετε αυτά τα δύο, δεν θα πολιτευόταν με το pasok εκτιμώ, μήτε βέβαια θα ήταν στην ομάδα ΓΑΠ. Και δεν το λέω χαριτολογώντας αυτό. Είναι σα να περιμένεις κοινωνική πολιτική από τον Βενιζέλο, ήτοι αδύνατον να συμβεί. Ο Μπεγλίτης έπραξε το αυτονόητο: έκανε τα πάντα με τον χαρακτηριστικά βλακώδη και κυνικό τρόπο που τον διακρίνει για να διαχωρίσει το συμβάν που μπορεί να διαλύσει όλο το πολιτικό τοπίο της χώρας, από τις εξελίξεις που διαλύουν τα πάντα με πρώτους τους ανθρώπους. Δηλαδή τι ακριβώς περιμένατε να πει ο Μπεγλίτης; Γι'αυτό και ήδη από χθες ξεκαθάρισα ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να εκπλησσόμεθα. Για να μην πω ότι ο τύπος βγήκε και είπε επίτηδες τα όσα είπε για να αποπροσανατολίσει τον κόσμο, κάτι που κατάφερε με χαρακτηριστική άνεση. Ήδη από χθες το μεσημέρι έχει γίνει σφαγή στο ίντερνετ με τον κόσμο αντί για ν'ασχολείται με τις πολιτικές προεκτάσεις της δολοφονίας του συνταξιούχου, ασχολείται με τις δηλώσεις Μπεγλίτη. Είχε ή δεν είχε δίκιο λοιπόν; Έχετε καταλάβει ότι περισσότεροι ενστερνίζονται τις θέσεις του παρά όσοι τον κατηγορούν; Άρα; Δεν δικαιώνεται από το αποτέλεσμα; Είναι ανατριχιαστικά κυνικό. Ανατριχιαστικά άθλιο.
Ανέφερα δολοφονία. Ναι, βαρύτατη κουβέντα αλλά αυτό θεωρώ ότι συνέβη.
Ο συνάνθρωπός μας αυτός ήταν σαφής: του πήραν τα πάντα, δεν θα άφηνε να του πάρουν και την αξιοπρέπεια. Δεν θα επέτρεπε να τον κάνουν να νοιώθει βάρος στα ίδια του τα παιδιά. Δεν διαννοείτο να ψάξει σε κάδο για να φάει. Και ταύτισε την αξιοπρέπειά του με μια σφαίρα στο κεφάλι, στην κεντρικότερη Πλατεία της χώρας, έξω ακριβώς από το άντρο της ακολασίας που ονομάζεται Βουλή των Ελλήνων. Ποια Βουλή; Μάλλον έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει η λέξη βουλή.
Οι αναίσχυντοι πολιτικοί ήταν αυτοί που του όπλισαν το χέρι.
Οι αναίσχυντοι πολιτικοί ήταν αυτοί που τον ώθησαν στην αυτοκτονία.
Υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί εδώ πέρα, ή μήπως υπάρχει κάποιος εχέφρων που δεν το νοιώθει αυτό; Ποιος λογικός άνθρωπος δε νοιώθει οργή και αγανάκτηση; Ποιος δε νοιώθει ανασφάλεια; Μόνο οι βλάκες που πραγματικά νομίζουν ότι σωθήκαμε νοιώθουν καλά όπου κι αυτοί κάποια στιγμή θα νοιώσουν απότομα τι συνέβη... κάτω από τη μύτη τους.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει έστω κι ένας πολιτικός που να ίδρωσε τ'αφτί του για τον άνθρωπο που χάθηκε, σίγουρα όμως πολλοί έχασαν χθες τον ύπνο τους μη τυχόν και η εν λόγω απώλεια αφυπνίσει τον κόσμο. Διαφωνεί κανείς;
Δυστυχώς ναι, νομίζω ότι διαφωνούν αρκετοί. Είναι οι ίδιοι με αυτούς που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είτε στο σπίτι του είχε αυτοκτονήσει, είτε στην Πλατεία Συντάγματος, είναι ένα και το αυτό. Είναι οι ίδιοι που έχουν αντιμετώπιση ζωής ότι είτε έχεις κλήση της τροχαίας στα χέρια είτε διδακτορικό στην πυρηνική φυσική, κατέχεις απλώς ένα χαρτί.
Όχι παιδιά, θα σας στεναχωρήσουμε εκ νέου, αλλά υπήρχε τεράστιο πολιτικό μήνυμα. Μέγιστο. Χθες δεν ακούστηκε ήχος σφαίρας αλλά κραυγή διαμαρτυρίας που μας άγγιξε όλους.
Είθε ν'αλλάξει κάτι σύντομα σε αυτήν τη χώρα, είθε να ξεκινήσουμε από τους πολιτικούς στων οποίων τα κεφάλια έπρεπε να μπει η συγκεκριμένη σφαίρα χθες. Ο συνταξιούχος που είναι ένας από τους χιλιάδες (εκατομμύρια) συνανθρώπους μας που έχουν οι πολιτικοί ωθήσει στα άκρα, ήταν ένα ακόμη θύμα της πολιτικοκοινωνικής χρεωκοπίας της χώρας, της οποίας αποτέλεσμα είναι η οικονομική κρίση που βιώνουμε εδώ και 2 χρόνια και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε για πάρα πολλά χρόνια ακόμη, και σύντομα και εκτός ευρώ κιόλας.
Χαίρετω και καληνυχτίζω την αποκρουστική κοινωνία σας που πεθαίνει.
Βολεμένα λαμόγια και κομματικοί βλάκες, εγώ δεν θα έρθω μαζί σας.
