Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Περί Αθεϊας

Ουπς... τι είπα πάλι, ε; :)
Λοιπόν, το παρόν σενδόνι θα ασχοληθεί με την ύπαρξη ή μη του θείου όντος όχι όμως έτσι όπως περιμένουν οι περισσότεροι και φυσικά εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσει να καταλήξει σε κανένα απολύτως συμπέρασμα!
Μμμμ... θα αναρωτιέστε γιατί αποκάλυψα το συμπερασμα ενώ θα μπορούσα να το αφήσω να έχει μεγαλύτερο σασπένς. Μα ο λόγος είναι απλός: πρώτον, επειδή το συμπέρασμα δεν έχει καμία απολύτως αξία, δεύτερον επειδή όσοι με ξέρετε (έστω και λίγο) θα έχετε καταλάβει ότι μέχρι το τελικό συμπέρασμα συνήθως μεσολαβούν έως και δεκάδες άλλα, και τρίτον και σημαντικότερον, διότι το ζουμί δεν βρίσκεται στο τελικό συμπέρασμα αλλά σε όλα τα ενδιάμεσα (μην πω σε όλα τα υπόλοιπα)!
Για να μην υπάρξει δε απορία περί του τίτλου, γιατί δηλαδή περί αθεϊας και όχι περί θεού ή κάτι αντίστοιχο, η απάντηση είναι απλή: διότι ως τίτλος είναι πολύ πιο σκανδαλιστικός και ενδιαφέρων.
Επίσης, μάλλον είναι περιττό να αναφέρω ότι η.. .διαδρομή που θα ακολουθηθεί δεν θα είναι και η πιο...φυσιολογική (αλλά προφανώς έχω τους λόγους μου)... :)

Άρξασθε λοιπόν.
Κατ' αρχήν, πρέπει να αναφέρω δύο σημαντικότατα "πορίσματα":
α) Οι πεποιθήσεις μου (όποιες κι αν είναι) ορίζουν ότι η ύπαρξη θεού ή όχι είναι θέμα αμιγώς φιλοσοφικό.
β) Δεν είμαι άθεος, γεγονός όμως που δεν με εντάσσει και κάπου.

Ασχολούμαι με το διαδίκτυο (αρκετά) εδώ και μια δεκαετία γεμάτη. Όλο αυτό το διάστημα έχω γνωρίσει (εντός ή εκτός εισαγωγικών) κόσμο και κοσμάκη. Κάποια στιγμή με απασχόλησε το γεγονός, πως είναι δυνατόν να έχω μια έμφυτη ροπή κουβέντας και παρέας με συγκεκριμένα άτομα (και τούμπαλιν κάποιοι άλλοι μαζί μου) και όχι με κάποιους άλλους. Δεν έχουν τόση σημασία τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξα, κάποια γεγονότα όμως έχουν ενδιαφέρον. Για παράδειγμα, ενώ ασχολούμαι πάρα πολύ με την αρχαιοελληνική φιλοσοφία, ήταν διαχρονικά αδύνατο να συζητήσω με αυτούς που πολύ μετέπειτα χαρακτήρισα ως αρχαιόπληκτους (μιλάω για "παιδάκια" τα οποία είχαν την εντύπωση ότι κατέχουν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία επειδή έγραφαν "μα το Δία" σε διαδικτυακά φόρα, ή δήλωναν συμμετοχή σε υποθέμενα σύγχρονα αρχαία (;;;) μυστήρια, ή διάβαζαν τα... "γνωστά" βιβλία). Μέσα σ'όλα, λοιπόν, πάντοτε έπιανα ωραίες κουβέντες και με αθέους. Ή μάλλον, κάποιες κουβέντες ήταν ωραίες επειδή κάποια άτομα ήταν ανοικτόμυαλα άρα μπορούσες να συζητήσεις άνετα μαζί τους και δεν υπήρχε η "αγωνία" να καταλήξει κάπου η συζήτηση.

Όλα αυτά τα χρόνια, λοιπόν, έχω γνωρίσει μεταξύ άλλων αθέους οι οποίοι ήταν διαβασμένοι και μετριοπαθείς, άλλους που ήταν μεν διαβασμένοι αλλά ήταν από πιο... ένθερμοι έως και απόλυτοι και φυσικά άλλους που δεν ήξεραν την τύφλα τους και ήταν απόλυτοι μέχρι εκεί που δεν πήγαινε (sic). Περιττό να αναφέρω ότι με τους τρίτους όχι μόνο δεν μπόρεσα να συζητήσω ποτέ, αλλά τους αποφεύγω και επιμελώς. Με τους δεύτερους είμαι συχνά επιφυλακτικός και που και που μπορώ να αλλάξω καμιά κουβέντα (πάντοτε αναλόγως με την περίπτωση). Με τους πρώτους όμως δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα και ευκαιρίας δοθείσης επιδιώκω τον διάλογο. Μάλιστα κάποιοι εξ αυτών των (φ)ίλων ενίοτε με είχαν βοηθήσει στο να εξάγω χρήσιμα συμπεράσματα σε κάποιες περιπτώσεις κι αυτό επειδή ο διάλογος με έναν σωστό συνομιλητή αποτελεί το καλύτερο βιβλίο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλατωνικοί διάλογοι είναι τα πλέον μελετημένα φιλοσοφικά κείμενα, ούτε το γεγονός ότι ο μέγιστος Επίκουρος διαλαλούσε ότι σε μια φιλοσοφική κουβέντα κερδισμένος είναι ο χαμένος επειδή έμαθε κάτι που δεν ήξερε. Αλλά ας μην ξεφεύγουμε.

Η αποδοχή ή όχι της ύπαρξης θεού (άρα και η αθεϊα κατ' επέκτασιν) είναι ως γνωστόν ένα θέμα που κάνει τζιζ στην... ανοικτόμυαλη χώρα μας, καθ'όσον το θέμα της... εθνικής μας υπερηφάνειας, ήτοι της ελληνορθοδοξίας, αποτελεί το μεγαλύτερο ταμπού που υπάρχει και που σχεδόν απαγορεύεται να αγγίξεις (κάτι που αν πράξεις ισοδυναμεί σχεδόν με εθνοπροδοσία). Με δεδομένο αυτό λοιπόν και σε συνδυασμό με το ότι δεν ξέρουμε να κάνουμε διάλογο κατά βάση, αφού ο ένας είθισται να προσπαθεί ν'αλλάξει τις απόψεις του άλλου, συχνά-πυκνά το θέμα ξεφεύγει και παρεξηγείται. Σε κάποιες (αρκετές τέτοιες) περιπτώσεις λοιπόν αναγκάζεσαι να αποχωρήσεις ησύχως προκειμένου να διαφυλάξεις την ψυχική σου ηρεμία καθώς και ν'αποφύγεις την αύξηση της πιέσεώς σου, γεγονός όμως που (ακόμη κι όταν το διασαφηνίσεις) εκλαμβάνεται από την αντίθετη πλευρά ως νίκη επιχειρημάτων. Όλα αυτά λοιπόν οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο αντιπαραθέσεων για ένα θέμα που πέραν του φιλοσοφικού του ενδιαφέροντος είναι κυριολεκτικά ανούσιο.

Λίγο πιο πάνω τόνισα μια λέξη, η οποία πιθανώς να πέρασε απαρατήρητη ακόμη και τονισμένη. Είναι η λέξη "αποδοχή". Διότι εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον που συνήθως διαφεύγει: ο θεός, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, είναι κάτι που ποτέ δεν έχει δει κανείς, άρα κανείς δεν είναι σε θέση να επιβεβαιώσει ή να απορρίψει την ύπαρξή του κ.ο.κ. Και όμως, εδώ υπεισέρχεται ο πρώτος παράγων σχιζοφρένειας, ένα από τα σημαντικότερα "επιχειρήματα" σε τέτοιες συζητήσεις να είναι και το αμίμητο "εσύ είσαι υποχρεωμένος να αποδείξεις ότι (δεν) υπάρχει" κλπ. Μα πως είναι δυνατόν να αποδειχθεί ότι κάτι υπάρχει ή δεν υπάρχει όταν πρόκειται αυστηρά για προϊόν σκέψης; Εδώ δεν μιλάμε για μαθηματικά όπου μπορείς να απεικονίσεις ένα τρίγωνο προκειμένου να αποδείξεις ένα θεώρημα. Είναι απλώς όμως: άνθρωποι που γνωρίζουν ότι έχουν ένα σχετικό λέγειν/γράφειν, πετάνε το μπαλάκι στο αντίπαλο τεραίν προκειμένου να αποφύγουν αυτοί το αγγούρι μιας τέτοιας "αποδείξεως". Αυτό που έχω να πω εγώ είναι ότι αν κάποιος ήταν τόσο σίγουρος για τους ισχυρισμούς του, δεν θα έριχνε σε άλλους το μπαλάκι της αποδείξεως ή μη.

Για να το... μπλέξουμε λίγο ακόμη, θα φέρω ένα παράδειγμα για να γίνει πιο κατανοητό αυτό που εννοώ. Υποθέτω ότι είναι πολύς κόσμος που γνωρίζει τον Ντόκινς, ο οποίος είναι αναμφίβολα ένας σοβαρότατος επιστήμονας. Το θέμα είναι ότι όταν ξεκινάει να ασχολείται με την σταυροφορία του να αποδείξει ότι θεός δεν υπάρχει, συνήθως καταλήγω με πόνους στο στομάχι από τα πολλά γέλια (ντάξει, όντως λέει και πολύ σοβαρά και ενδιαφέροντα πράγματα, δε λέω, ως επίσης δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι έχω δει τα άπαντά τα, αλλά σε κάποιες φάσεις πια...). Θυμάμαι μια φορά τον έβλεπα να συνομιλεί με κάποιον (δεν θυμάμαι αν επρόκειτο για ιερέα ή απλό πιστό) και να τον ρωτάει πόσα χέρια ή πόδια είχαν ξαναφυτρώσει ως αποτέλεσμα των προσευχών, για να λαμβάνει την αρκετά τρακαρισμένη απάντηση "κανένα". Προσέξτε να δείτε το τεράστιο σφάλμα τέτοιων συλλογισμών: ξεκινώντας με την αποδοχή ότι ο θεός είναι ανθρωπόμορφος καθώς και ότι ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα (δηλαδή όπως περιγράφει η Βίβλος εν ολίγοις) φτάνει στον αρκετά εύκολο να καταρριφθεί ισχυρισμό ότι οι προσευχές δεν εισακούονται με αποτέλεσμα αυτό να μην οδηγεί σε νέα χέρια και πόδια να φυτρώνουν σε ανθρώπους που τα έχουν χάσει, και ως εκ τούτου να αποδεικνύεται εύκολα ότι τελικά θεός δεν υπάρχει.
Πρώτη ένσταση: τότε τι έχει να πει για το γνωστό φαινόμενο αυθυποβολής (υπάρχουν πολύ γνωστά πειράματα) σύμφωνα με το οποίο ασθενείς με καρκίνο παρουσίασαν έστω και πρόσκαιρη βελτίωση και μόνο από την πληροφορία ότι βρέθηκε ένα νέο φάρμακο που ενδεχομένως να καταπολεμάει την ασθένεια (και που το φάρμακο μπορεί να ήταν απλή ασπιρίνη), πράγμα που έχει αποδείξει ότι η ανθρώπινη ψυχολογία μπορεί να φέρει τούμπα ακόμη και ανίατες ασθένειες. Είναι το γνωστό φαινόμενο placebo που λέει κι ο φίλτατος zaphod. Μια τέτοια ιστορία όμως στα χέρια ενός θρησκόληπτου μπορεί να αποτελέσει... πυρηνική βόμβα ακριβώς με τα ίδια επιχειρήματα τύπου Ντόκινς.
Δεύτερη ένσταση και απείρως σημαντικότερη: αν υποθέσουμε ότι ο θεός υπάρχει και μάλιστα είναι χταπόδι, τότε όχι μόνο αποδεικνύεται ότι υπάρχει, αλλά και ότι μας έστειλε λίαν προσφάτως τον υιό του για δεύτερη φορά. Μην βιάζεστε να γελάσετε: κατ' αρχήν τα χταπόδια μπορούν να ξαναβγάζουν πλοκάμια (όπως και αρκετές σαύρες βγάζουν μέλη). Κι επίσης, έτσι πλέον μπορεί να εξηγηθεί ως θεία έμπνευση η ικανότητα του γνωστού μεζέ, Πάουλ, που πέτυχε όλα τα αποτελέσματα της Γερμανίας κατά το πρόσφατο μουντιάλ. Όπως εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε, ένας τέτοιος ισχυρισμός είναι εξαιρετικά γελοίος, παρομοίως γελοίος όμως είναι και ο ισχυρισμός περί του αντιθέτου, ότι πχ θεός υπάρχει ή δεν υπάρχει επειδή δεν φυτρώνουν χέρια και πόδια σε ανθρώπους.

Η ουσία είναι μία και την ανέφερα ήδη: αυτό το θέμα είναι παντελώς ανούσιο, δεν μας επηρεάζει ούτε κατά το ελάχιστο και έχει μόνο φιλοσοφικό ενδιαφέρον, καθάρα διαλεκτικά και ως ανταλλαγή επιχειρημάτων.

Ας επιχειρήσουμε μια εν μέρει ιστορική αναδρομή σχετικά με το πως προέκυψε ο θεός στην ανθρωπότητα, και επειδή ιστορική αναδρομή για κάτι που δεν έχει δει κανείς δεν μπορεί να γίνει, ήρθε η ώρα να πιάσουμε τις θρησκείες!
Κατ' αρχήν η ύπαρξη θεού προϋποθέτει ανθρώπινη νοημοσύνη. Πρέπει, δηλαδή, να έχεις τη δυνατότητα να σκεφτείς με τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι για να θέσεις το ερώτημα αν υπάρχει κάτι παραπάνω, κάτι ανώτερο ή όχι.
Φυσικά, δεδομένου ότι ο φόβος και η ανασφάλεια είναι δύο από τα κυρίαρχα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, δεν προξενεί απορίες το γεγονός ότι πράγματα που παλιά ήταν αδύνατο να εξηγηθούν λογικά, αυτόματα τοποθετούνταν στην σφαίρα του μεταφυσικού. Παραδείγματα: σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί κλπ, όλα έρχονταν από τους θεούς. Επίσης, παρόλο που αποδεδειγμένα ο άνθρωπος δεν είναι το μόνο ον που νοιώθει και που έχει συναισθήματα, τόσο η αγάπη για ζωή (και μάλιστα για καλή ζωή) όσο και το ενδεχόμενο αίσθημα αδικίας (το γνωστό "δεν πρόλαβα να κάνω αυτά που ήθελα") δημιουργούσαν ένα μεγάλο κενό ως προς τις επιθυμίες του ανθρώπου. Μ'αυτά και μ'αυτά λοιπόν και ανεξάρτητα με τις οργανωμένες θρησκείες για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω, κάποτε ο άνθρωπος θεώρησε ότι η ύπαρξη θεού ή θεών του επιλύει κάποια σημαντικά προβλήματα που αντιμετώπιζε. Κάπου εδώ όμως το θέμα αρχίζει να μπλέκεται επικίνδυνα αλλά έχουμε ώρα ακόμη για κάτι τέτοιο. Το σημαντικό είναι ότι πρέπει να κάνουμε έναν πολύ σημαντικό διαχωρισμό: η ανθρώπινη ανάγκη για ύπαρξη θεού προκειμένου να εναποθέτει τις όποιες ανασφάλειές του δεν έχει την παραμικρή σχέση με το αν ο θεός αληθινά υπάρχει ή όχι. Είναι δύο πράγματα τελείως διαφορετικά και σε αρκετά σημεία άσχετα μεταξύ τους.

Θα αφήσω ένα μεγάλο χρονικό κενό, και θα πάω στα χρόνια των οργανωμένων θρησκειών, οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποια θα προσφέρει τον καλύτερο παράδεισο και την πιο συμφέρουσα καθοδήγηση προς αυτόν. Το προαναφερθέν συμφέρον συνήθως έχει δύο σημαντικούς παράγοντες: ο πρώτος είναι να φέρνει λεφτά στο δόγμα και δεύτερος να προσφέρει ελπίδα στους πιστοί. Αν αυτοί οι δυο όροι τηρούνται και μάλιστα δίχως να χρειάζεται να κάνεις και πολλά πράγματα, τότε το δόγμα θεωρείται επιτυχημένο. Ποιο είναι λοιπόν το μέσον για να επιτευχθούν όλα αυτά; Μα φυσικά ο θεός! Ο θεός που σου μοιάζει, ο θεός που ενδιαφέρεται για τα προβλήματά σου, ο θεός που δεν θα αφήσει την αδικία ατιμώρητη, ο θεός που όλα τα βλέπει και θα σε ανταμοίψει κλπ. Όλα αυτά όμως ξεκινούν από τις ίδιες ακριβώς προϋποθέσεις: ότι κάποιες συγκεκριμένες "αξίες" γίνονται αποδεκτές, γεγονός όχι παράλογο αν δούμε την πορεία και εξέλιξη των οργανωμένων θρησκειών με την πάροδο των αιώνων. Πιο συγκεκριμένα, από τα αρχαιότατα χρόνια η θρησκεία ήταν προνόμιο "λίγων και καλών" (δείτε πχ τους πολιτισμούς της λατινικής αμερικής, της μεσοποταμίας, τους αιγυπτίους κ.α.). Επίσης, οι θεοί εξουσίαζαν τα πάντα, ζύγιζαν τις ψυχές, απένειμαν δικαιοσύνη κλπ. Προπάντων όμως, μεριμνούσαν για την μετά θάνατο ζωή, το πιο σημαντικό όλων δηλαδή!
Το πρόβλημα (και ήταν μεγάλο) ήταν ότι κάποια στιγμή εμφανίσθηκαν με την κοσμοθεωρία τους εκείνοι οι σιχαμεροί αρχαίοι Έλληνες οι οποίοι χάλασαν την πιάτσα. Οι θεοί τους δεν ήρθαν από το διάστημα, όπως των λαών της Μεσοποταμίας, ούτε ήταν ζωόμορφοι όπως των Αιγυπτίων. Οι θεοί τους ήταν άνθρωποι! Ή μάλλον πιο σωστά, υστερούσαν των ανθρώπων σε κάτι, που θα δούλε λίγο παρακάτω. Πιο συγκεκριμένα, οι θεοί των αρχαίων Ελλήνων ήταν καλαίσθητοι ακριβώς επειδή οι αρχαίοι Έλληνες ήθελαν να τους βλέπουν και να τους χαμογελούν και όχι να τους φοβούνται. Επίσης, είχαν πληθώρα προτερημάτων και μειονεκτημάτων όπως και ο κάθε αυτόνομος χαρακτήρας. Και φυσικά, συμμετείχαν στις καθημερινές δράσεις αδιάκοπα ως έχοντες προσωπικό ενδιαφέρον. Με λίγα λόγια, οι αρχαίοι Έλληνες δεν έβλεπαν τους θεούς ως κάτι το απόκοσμο αλλά ως καθαρά εγκώσμιους. Δεν είναι τυχαίο ότι τους τοποθετούσαν στον Όλυμπο κι όχι στο υπερπέραν. Κι όσον αφορά το θέμα της ζωής μετά, αυτό από τότε αποτελούσε προϊόν φιλοσοφικών συζητήσεων, τουτέστιν ήταν κάτι που συζητούσαν ανά τις επιθυμίες του ο καθείς, δίχως όμως να ξέρουν αν υπάρχει και αν όχι. Θα μου πείτε φυσικά ότι υπήρχε και το Βασίλειό μου, ο Κάτω Κόσμος! Πάρα πολύ σωστά, εδώ όμως υπάρχει μια μεγάλη παρανόηση: ο Κάτω Κόσμος και το Βασίλειο του υποφαινόμενου γενικότερα δεν ήταν το μετά έτσι όπως το έχουμε συνηθίσει να αναφέρεται θεολογικώς, αλλά η συνέχεια του τώρα. Δεν ξέρω αν μπορείτε να καταλάβετε την ανεπαίσθητη διαφορά. Όταν έγινε ο διαχωρισμός ανάμεσα στα τρία αδέλφια, ο μεν Δίας πήρε τον κόσμος, ο δε Ποσειδώνας τη θάλασσα, ενώ ο Άδης έλαβε τον Κάτω Κόσμο, ο οποίος από όλους εθεωρείτο ο σημαντικότερος, διότι από εκεί προέρχονταν τα πάντα και εκεί κατέληγαν. Διόλου τυχαίο ότι ο Άδης αναφερόταν και ως Ζευς Έτερος. Το σημαντικό ήταν όμως ότι Ο Κάτω Κόσμος εθεωρείτο η (ας πούμε) άλλη πλευρά του κύκλου (εδώ μάλλον θα πρέπει να διαβάσετε και την εσχατολογική ιστορία του Ηρώς από το τελευταίο βιβλίο της Πολιτείας του Πλάτωνα για να το κατανοήσετε καλύτερα). Αν αρχίσουμε να σκαλίζουμε τους μύθους και τις ιστορίες θα διαπιστώσουμε ακόμη περισσότερες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Το αναφέρω αυτό διότι εύλογα θα εκφραστούν αρκετές ενστάσεις περί της ζωής μετά στην αρχαία Ελλάδα. Νομίζω όλοι έχουν έστω ακουστά την Νέκυια, τη ραψωδία λ' της Οδύσσειας δηλαδή. Ως επίσης αρκετοί θα έχουν ακουστά τον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, ή την περίπτωση που ο Άδης διαμαρτυρήθηκε εντόνως στον Δία ότι του κλέβουν τους υπηκόους. Επίσης, πολλοί θα ξέρουν ότι ο Κάτω Κόσμος ήταν άρτια οργανωμένος (χα, αυτό μας έλειπε!) με Δικαστές (Μίνωα-Ραδάμαθυ-Αιακό). Όλα αυτά, θα ρωτήσετε, καθώς και τα Τάρταρα ή τα Ηλύσια Πεδία δεν αποτελούν παράδειγμα ότι η μετά θάνατον ζωή υπήρχε για τους αρχαίους Έλληνες;
Επί της ουσίας απάντηση δεν υπάρχει αλλά αν υπήρχε πιο πολύ προς το όχι θα έκλινε. Τα Ηλύσια Πεδία ήταν το τμήμα του Άδη που πήγαιναν οι ήρωες και οι ημίθεοι. Τα δε Τάρταρα το μέρος που πήγαιναν εκείνοι που είχαν διαπράξει σοβαρή ασέβεια εις βάρος των θεών (σημειωτέον ότι η άρνηση της ύπαρξης θεών δεν θεωρείτο ασέβεια διότι ενέπιπτε στην σφαίρα της φιλοσοφίας και αυτό). Κι όσον αφορά τους διαφόρους μύθους που πραγματεύονταν την κατάβαση (και άνοδο) στον Άδη, "μνημονεύονταν" ακριβώς επειδή ανήκαν εκτός πραγματικότητος! Εν ολίγοις, αν δεν παρουσίαζαν κάτι το πραγματικά ενδιαφέρον ή αξιοπερίεργο, δεν θα μνημονεύονταν καν!
Γενικά, αν μελετήσουμε εις βάθος τους αρχαιοελληνικούς μύθους και ιδίως κάποια συγκεκριμένα αρχαιοελληνικά κείμενα θα διαπιστώσουμε ότι από τότε υπήρχαν έντονοι διάλογοι σχετικά με το αν η μετά θάνατο ζωή για τον "κοινούς" ανθρώπους υπήρχε ή όχι! Και ακριβώς έτσι και τότε υπήρχαν προβληματισμοί και δεισιδαιμονίες (διαφορετικές από τις σύγχρονες φυσικά) και πάει λέγοντας.
Θα μου πείτε, που κολλάνε όλα με το αν υπάρχει θεός ή όχι;
Με το αν υπάρχει ή όχι δεν κολλάνε πουθενά. Για την αποδοχή ή μη που επιλέγει ο καθείς όμως, είναι από τα σημαντικότερα στοιχεία που πρέπει να εξετάσει κανείς, διότι μόνο έτσι μπορεί να γίνει αντιληπτό το τι συμβαίνει με τις οργανωμένες θρησκείες και δόγματα που μαστίζουν την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες και οι οποίες είναι αυτές που προκαλούν την απέχθεια στον περισσότερο κόσμο που ασχολείται με τέτοια θέματα.
Αλήθεια, έχετε διερωτηθεί ποτέ γιατί οι θεοί των αρχαίων Ελλήνων ήταν έτσι όπως ήταν και όχι όπως ήταν οι θεοί των περισσοτέρων άλλων λαών; Προφανώς οι λόγοι ήταν πολλοί και οι περισσότεροι εξαυτών είχαν να κάνουν με το ότι οι Έλληνες είχαν ελεύθερη σκέψη που δε γνώριζε όρια. Όσο κι αν ακουστεί οξύμωρο όμως, ένας από τους λόγους ήταν και για να μπορούν να έχουν ελεύθερη σκέψη δίχως όρια. Κοινώς, ήξεραν ότι αν οι θεοί τους ήταν πιο αυστηροί αυτό θα τους δέσμευε σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς τους. Έτσι λοιπόν, οι άνωθεν δεσμεύσεις που υπήρχαν ήταν ηθικής φύσεως που περισσότερο άπτονταν σε θέματα κοινής λογικής και καθημερινής πραγματικότητας. Κατά τα λοιπά, οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τεράστια ευχέρεια κινήσεων σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στα πνευματικά.

Ας επιστρέψουμε σιγά, σιγά στο αρχικό μας θέμα λοιπόν.
Είμαι βέβαιος ότι αν σήμερα ο θεός (ή οι θεοί) ήταν στα αρχαιοελληνικά πρότυπα, το ζήτημα ύπαρξης ή μη θα μας απασχολούσε από ελάχιστα έως καθόλου. Αντιθέτως, επειδή ο θεός πλασάρεται ως αυτό που θέλουν οι οργανωμένες θρησκείες και δόγματα που κατά κύριο λόγο προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, ξεκινούν και οι όποιες (αρκετές) αντιδράσεις.
Και ερωτώ εγώ τώρα: δεδομένου ότι όπως είπαμε αρχικά, τον θεό δεν τον έχει δει ποτέ κανείς, ποιος μπορεί να μου αποδείξει ότι ο θεός είναι το σύνολο των δυνάμεων της Φύσεως, από τις οποίες (την οποίαν) έχουν προκύψει τα πάντα; Ή ότι ο θεός δεν είναι το Σύμπαν; Γιατί πρέπει σώνει και καλά ο θεός -αν υπάρχει- να ομοιάζει με άνθρωπο; Ή γιατί να μην είναι ένας ρωμαλέος νεαρός αλλά ένας γέροντας με άσπρα μαλλιά και γεννειάδα; Ως επίσης γιατί να μην είναι ο Μεγάλος Λαγός που λέει κι ένα φιλαράκι μου, ο Mad Putcher, ή γιατί να μην είναι ο Μέγας Σουβλακέας όπως εναργώς και με πλήθος στοιχείων έχει αποδείξει η ιεραρχία του; Έχετε καταλάβει ότι η όλη ιστορία με τον θεό ξεκινάει με την σιωπηρή αποδοχή ότι ο θεός είναι έτσι και όχι αλλιώς, η οποία αποδοχή είναι εσφαλμένη και τεχνηέντως δημιουργηθείσα;

Τουλάχιστον στο παρελθόν όλή αυτή η (παρα)φιλολογία ξεκινούσε, ως είπαμε, από τις ανθρώπινες ανασφάλειες κι επιθυμίες για κάτι καλύτερο. Πλέον εμπλέκεται και η τεράστια θρησκευτική δεισιδαιμονία που έχει διαποτιστεί έτσι ή αλλιώς στην καθημερινότητα όλων μας.
Ορμώμενοι λοιπόν από όλα αυτά τα γεγονότα που εκ νέου προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, ο καθείς χτίζει τη δική του κοσμοθεωρία, χτυπώντας εκεί που θεωρεί ότι βρίσκεται το πρόβλημα. Και κάπως έτσι φτάνουμε στις ατέρμονες συζητήσεις περί του αν ο θεός υπάρχει ή όχι.
Ερώτηση: αν υποθέσουμε ότι θεός υπάρχει, αλλάζει κάτι σε'μένα πρακτικά; Όχι.
Αν τώρα υποθέσω ότι δεν υπάρχει, αλλάζει κάτι σε'μένα πρακτικά; Πάλι όχι.
Συνεπώς προς τι η όλη συζήτηση αναφορικά με κάτι που δεν με επηρεάζει;
Αύριο ίσως βρέξει, ανεξάρτητα αν υπάρχει θεός ή όχι. Αν όμως το δικό μου σπίτι πλημμυρίσει δεν θα ευθύνεται ο θεός που μ'έχει στην μπούκα αλλά το παράθυρο που ξέχασα ανοικτό επί ώρες ενόσω έλειπα.
Δεν έχει νόημα λοιπόν να κάθομαι να το συζητάω ώρες επί ωρών για άλλον λόγο πέραν του φιλοσοφικού του πράγματος.

Ως έχω ξαναπεί, ο διάλογος είναι από τα καλύτερα πράγματα που μπορούν να υπάρξουν ανάμεσα σε ανθρώπους. Ο στρεβλωμένος διάλογος όμως, όχι. Διάλογο δεν μπορείς να κάνεις όταν ο άλλος είναι αποδεδειγμένα στόκος, αποδεδειγμένα απόλυτος (ή ξερόλας) καθώς επίσης κι αν "καθοδηγείται" από εσφαλμένα εφαλτήρια. Και ένα τέτοιο είναι αυτό που (όχι κακοπροαίρετα) αρκετοί την πατάνε και που ο θεός είναι το πρόβλημα ακριβώς επειδή δεν γουστάρω τις θρησκείες, οπότε αποδεικνύω ότι δεν υπάρχει θεός άρα δεν ασχολούμαι με τις θρησκείες. Τακτική ανώφελη.
Οι περισσότεροι -έχω διαπιστώσει στην πράξη- αποφεύγουν ν'ασχοληθούν με τις θρησκείες διότι αυτές διαθέτουν ζηλωτές οι οποίοι δεν το'χουν σε τίποτε να μπουν μέσα και να σου ζαλίζουν τον έρωτα επί 24ώρου βάσεως, 7 μέρες την εβδομάδα και στις 4 εποχές (χαρακτηριστικό παράδειγμα, εδώ. Που να αντέξει ο άνθρωπος μετά;). Ο θεός όμως, ακόμη κι αν υπάρχει, δεν πρόκειται ποτέ να έρθει να σου απαντήσει κατ' ιδίαν (αυτά άλλωστε μόνο επί Βίβλου γίνονταν, μετά κατά πως φαίνεται έχασε το ενδιαφέρον του... :) ). Φυσικά και στην δεύτερη περίπτωση όλο και κάποιος ζηλωτής θα εμφανισθεί για να εκφράσει τον αντίθετο λόγο, αυτοί όμως είναι αποδεδειγμένα πολύ λιγότεροι από αυτούς που θα εμφανίζονταν αν χτύπαγες απευθείας την θρησκεία τους. Πέραν τούτου, η αποδοχή της ύπαρξης θεού ή όχι μπορεί πολύ εύκολα να εκληφθεί ακόμη κι απ'αυτούς ως προσωπική υπόθεση του καθενός, ενώ η εναντίωση με κάποιο δόγμα από κήρυξη πολέμου έως καταπάτηση του Συντάγματος που προβλέπει κλπ, κλπ (τα ξέρετε τώρα, μην τα γράφω κι εδώ μέσα). Έτσι λοιπόν δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος αντιπαραθέσεων που δεν οδηγούν πουθενά, πέραν της όξυνσης αλλά και του μίσους.
Διότι το μίσος δεν το έχω εντοπίσει μόνο στους οπαδούς της θρησκείας της αγάπης (και δεν μιλάω για όλους φυσικά), αλλά και σε αρκετούς από τους απέναντι, οι οποίοι στους ισχυρισμούς τους βγάζουν πηγαίο μίσος, δείγμα ότι κάτι δεν πάει καλά. Και το σημαντικότερο που δεν πηγαίνει καλά είναι ότι συγχέουν ένα φιλοσοφικό ζήτημα με κάτι το χειροπιαστό, ακριβώς επειδή οι θρησκείες επιχειρούν να τα φέρνουν όλα σε καθημερινό χειροπιαστό επίπεδο.

Καταλήγουμε κατ' αρχήν λοιπόν στο ότι αν οι εκπρόσωποι των θρησκειών είναι καταπιεστές και δυνάστες, δεν ευθύνεται ούτε καν η ίδια τους η θρησκεία γι'αυτό, πόσω δε μάλλον ο θεός, όπως κατ' αντιστοιχίαν δεν είναι η Δημοκρατία κάτι κακό μόνο και μόνο επειδή έχουμε καραγκιόζηδες πολιτικούς. Πέραν των επι γής αυτοδιορισμένων εκπροσώπων όμως, οι καθεαυτές θρησκείες δεν είναι τίποτε άλλο από μαγαζιά, στα οποία κανείς δεν σε υποχρεώνει να μπεις και να ψωνίσεις. Αν γουστάρεις το προϊόν μπαίνεις, αν δεν γουστάρεις πας σε άλλο μαγαζί που πουλάει άλλα προϊόντα. Κι ένα τέτοιο μαγαζί είναι και η αθεϊα! Ναι, αρκετά διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα, αλλά μαγαζί.

Και προσωπικά όπως δεν προτιμώ και τα μαγαζιά των οργανωμένων θρησκειών, έτσι δεν προτιμώ και το μαγαζί της αθεϊας και θα σας αναπτύξω τους λόγους με έναν αν μη τι άλλο περίεργο τρόπο (σώωωωπα...). Μπορεί να παραξενευτείτε, αλλά αν μπείτε στο βαθύτερο νόημα θα καταλάβετε πως βλέπω εγώ τον θεό.
Μπορείτε να φανταστείτε τον Φάουστ του Γκαίτε, αν δεν υπήρχε θεός; Δεν θα μπορούσε να είχε γραφτεί, διότι άνευ ύπαρξης θεού δεν θα υπήρχε καν ο Μεφιστοφελής, οπότε δίχως και αυτόν οι επιθυμίες του Φάουστ δεν θα μπορούσαν να είχαν πραγματοποιηθεί.
Παρομοίως, ακόμη κι αν είχαν γραφτεί, θα ήταν τελείως διαφορετικά και σίγουρα με πολύ λιγότερο ενδιαφέρον Έργα όπως η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, όπως η Θεία Κωμωδία του Δάντη, ή ακόμη και ο πλατωνικός Τίμαιος. Δίχως θεό δεν θέλω καν να σκέφτομαι το ενδεχόμενο να μην είχε γράψει τίποτε ο παμμέγιστος Ηράκλειτος, ή ακόμη κι ο γίγαντας Επίκουρος, ο οποίος μόνο άθεος δεν ήταν παρά τα όσα έχουν επικρατήσει τεχνηέντως έως τις μέρες μας. Δίχως την ύπαρξη του θεού/των θεών δεν θα υπήρχε τόση έμπνευση, ακόμη και τόσος ρομαντισμός! Η ύπαρξη του θεού, αυτό το τόσο εσωτερικό ζήτημα, έφτασε μέχρι και τον Αϊνστάιν να απαντάει ενοχλημένος ότι "ο θεός δεν παίζει ζάρια". Γιατί, λοιπόν, να διακινδυνεύσω να χάσω τόσα και τόσα εξαιρετικά κείμενα ή βιβλία προκειμένου να θυσιάσω κάτι που ούτως ή άλλως δεν με επηρεάζει σε τίποτε;
Διαβάζοντας πληθώρα επιστημονικών βιβλίων, όπως το Χρονικό του Χρόνου, το Μεγάλο Σχέδιο (πρόσφατα), την Κόμη της Βερενίκης, τους Μυστικούς Αριθμούς, ανακαλύπτω πράγματα τόσο όμορφα όσο και το να σηκώσω το κεφάλι το βράδυ να κοιτάξω τον έναστρο ουρανό. Γιατί λοιπόν να σκεφτώ ότι όλα αυτά έγιναν τελείως τυχαία, όταν πχ στις αρχικές συνθήκες δημιουργίας του Σύμπαντος επί πολλά δευτερόλεπτα οι πιθανότητες "επιβίωσης" του Σύμπαντος ήταν κατά του, αλλά τελικώς δεν κατέρρευσε και εξελίχθηκε σε αυτό το μεγαλείο που υπάρχει σήμερα και του οποίου μέρος είμαστε; Το να σκεφτώ ότι τίποτε δεν συνέβη στην τύχη δεν σημαίνει ότι αποδέχομαι την ύπαρξη ανώτερου νου ή την ανάμιξη ξένου δακτύλου (κυριολεκτικώς).
Ακριβώς όπως δεν θα κάνω το κακό επειδή φοβάμαι την μετά θάνατο τιμωρία αλλά επειδή ξέρω ότι είναι κακό και δεν πρέπει να το κάνω. Τον διπλανό σου οφείλεις να τον σέβεσαι ως οντότητα επειδή το αξίζει και όχι επειδή στο απαγορεύει ένας φόβος, ένα τσουκάλι, τρία κιλά θειάφι και ένα τσούρμο δαίμονες με δαγκάνες και τρίαινες.

Στο διά ταύτα λοιπόν. Βασικά είμαι αρκετά χαρούμενος που αρκετοί εκ των αθέων που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια ήταν μετριοπαθή άτομα (κάποιοι εξαυτών βρίσκονται και στην στήλη με τα βλογολίνκς). Άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να συζητήσεις σε επίπεδο φιλοσοφίας και που δεν θα κάνουν σα να τους πάτησες τον κάλο μόλις θίξεις ένα θέμα. Άνθρωποι οι οποίοι ακόμη κι αν διαφωνούν, καταλαβαίνουν ότι αντίθετες απόψεις μπορούν να υπάρχουν και να είμαστε πάλι όλοι ικανοποιημένοι ή ακόμη καλύτερα, να μάθουμε όλοι κι από κάτι νέο. Οι άνθρωποι αυτοί είναι που έχουν κάνει τις επιλογές τους, ενσυνείδητα, μετά από ώριμη σκέψη και διαλλογισμό και αυτό είναι απολύτως σεβαστό.
Όμως, όπως υπήρξε και κόσμος που έκαιγε ζωντανά άλλους ένεκα διαφορετικότητος, έτσι υπάρχει και κόσμος που βγάζει μίσος και απέχθεια προς ό,τι αντίθετο, και πλέον δεν μιλάω μόνο για αθέους μιας και αυτό πιάνει πολλές κατευθύνσεις.

Που καταλήγουμε λοιπόν; Μα σε πολλά ενδιαφέροντα.
Πρώτον, στο ότι ο θεός είτε υπάρχει, είτε όχι, δεν έχει καμία σημασία.
Δεύτερον, στο ότι μπορούμε να είμαστε σωστοί άνθρωποι δίχως να έχουμε τον φόβο της οποιασδήποτε τιμωρίας. Το καλό το κάνεις επειδή γνωρίζεις ότι είναι καλό κι όχι επειδή φοβάσαι τον μπαμπούλα.
Τρίτον, στο ότι ακόμη κι αν ο θεός υπάρχει σίγουρα δεν έχει την παραμικρή σχέση με τους επί γης αυθέντες και ειδήμονες.
Τέταρτον, στο ότι είναι λίαν χαζό να σπαταλάται πολύτιμη φαιά ουσία για να αποδειχθεί αν υπάρχει ή δεν υπάρχει κάτι που ποτέ κανείς δεν έχει δει.
Πέμπτον, στο ότι πολλές φορές η εσωτερική ανάγκη κάποιων να ξεφύγουν από κάτι συγκεκριμένο τους οδηγεί στην χρήση των ίδιων μεθόδων με αυτές που επικρίνουν.
Έκτον, στο ότι όλα τα θέματα -ακόμη και η ύπαρξη θεού- μπορούν να θεαθούν τελείως διαφορετικά υπό αμιγώς φιλοσοφικό πρίσμα, γεγονός εξαιρετικής σημασίας μιας και η φιλοσοφία μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, εν αντιθέσει με την θρησκεία.
Και έβδομον, ότι όλα όσα διαβάσατε μέχρι αυτό το σημείο (αν καταφέρατε να φτάσετε) ήταν κυριολεκτικά ανούσια.

Μόνο μην με ρωτήσετε γιατί κάθησα και τα έγραψα. :)
Χαίρετε.

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Τα σιωνιστικά κτυπήματα δεν έχουν τελειωμό...

Σήμερα που βγαίνει ο νέος Χάρρυ Πόττερ βρήκε ο γνωστός πράκτωρ zaphod να δημοσιεύσει ετούτο εδώ το τερατούργημα... Οφθαλμοφανές χτύπημα κάτω από τη ζώνη...

Κανόνισε ρε να δω ότι ξαναδιαμαρτύρεσαι ότι γράφω σενδόνια υπερδεκάδιπλα, γιατί θα γίνει μακελειό... :)

Ας διαβάσουμε λίγο τον (και σήμερα) εξαιρετικό Ηλία Μπαζίνα τώρα να ξελαμπικάρουμε από τις ζαφειάδες (που συνιστώνται ανεπιφύλακτα)...

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Πάνε κι αυτές οι εκλογές...

Και τι θα κάνουμε τώρα δίχως εκλογές και διλήμματα; Πως θα περνάει η βαρετή καθημερινότητά μας; Μόνο με τα άνοστα κι αναμενώμενα νέα μέτρα; Ανία...

Το θέμα είναι ότι όπως και σε όλες τις περασμένες περιπτώσεις, ούτε τώρα είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος ότι τα πραγματικά μηνύματα των εκλογών θα αναλυθούν/εκληφθούν δεόντως από τους αρμοδίους.
Και ποια ήταν αυτά τα μηνύματα;
Μα αυτό είναι που θα αναλύσουμε εδώ πέρα...

Κατ' αρχήν αν και έγινε πολύς λόγος περί αποχής, ο μόνος που διαπίστωσα ότι πέταξε μια σωστή κουβέντα κι αυτή μάλλον στο περιθώριο, ήταν (εδώ είναι η έκπληξη) ο Σαμαράς. Καλώς ή κακώς ήταν ο μόνος που δήλωσε ευθέως ότι η μεγάλη αποχή ήταν αποδοκιμασία προς όλους. Και έτσι ακριβώς ήταν.
Λέγαμε σε πρόσφατο κείμενο ότι πρακτικά το μόνο κόμμα που κέρδισε ήταν το ΚΚΕ, κι αυτό γιατί σε σχέση με τις προηγούμενες εκογές πήρε περισσότερους ψήφους. Αντικειμενικά όμως, ούτε καν αυτό δεν κέρδισε και ο λόγος είναι απλός: όταν απέχουν μερικά εκατομμύρια ψηφοφόρων (δεν αναφέρομαι στην... καθιερωμένη αποχή, δηλαδή ανθρώπων που απλά δεν έχουν διαγραφεί από τους εκλογικούς καταλόγους ή βρίσκονται εκτός χώρας) και εσύ καταφέρνεις να πάρεις μερικές χιλιάδες μόνο, πάει να πει ότι απέτυχες οικτρά. Βέβαια από μιαν άλλη άποψη ίσως ακόμη πιο κερδισμένη να ήταν η Δημοκρατική Αριστερά των ανανεωτικών, καθ'όσον έχοντας εξωτερικεύσει ελάχιστες πολιτικές θέσεις πήραν αξιοπρεπέστατα ποσοστά εκ του μη όντος. Αλλά ως νέο κόμμα πρέπει να το δούμε λίγο διαφορετικά και σε βάθος χρόνου.
Η ουσία με την όντως μεγάλη αποχή είναι ότι υπήρξε μια ευρεία αποδοκιμασία προς το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Το πρόβλημα είναι ότι η αποδοκιμασία αυτή δεν έγινε αποκλειστικά με συνείδηση, αλλά έγινε και από σπόντα κλπ, οπότε τα συμπεράσματα της αποχής παραμένουν συγκεχυμένα.

Αξιόλογα συμπεράσματα όμως υπήρχαν και από τη συμμετοχή: δεν ξέρω αν παρατηρήσατε ότι στον δεύτερο γύρο έγιναν πολύ μεγάλα ντέρμπυ που κρίθηκαν στο... φώτο φίνις. Ως επίσης υπήρξε μια έντονη υποστήριξη ανεξαρτήτων υποψηφίων (και δεν αναφέρομαι σε αυτούς που είναι κομματικά στελέχη αλλά κατέβαιναν ως δήθεν ανεξάρτητοι). Είδαμε δηλαδή ακόμη και πρωτοπόρους του α' γύρου να καταποντίζονται μόνο και μόνο επειδή ήταν κομματικά στελέχη. Αυτό ήταν πολύ μεγαλύτερη αντίδραση από την αποχή, η οποία θα είχε νόημα μόνο αν μπορούσε να φτάσει ποσοστά της τάξης του 90%, πράγμα θεωρητικώς και πρακτικώς αδύνατον.

Ένα ακόμη αξιόλογο συμπέρασμα ήταν ότι σε κάποιες περιπτώσεις τη νίκη δεν τη φέρνει τόσο η προσπάθεια του (μετέπειτα) νικητή, όσο η άθλια στάση του (μετέπειτα) ηττημένου. Και αναφέρομαι φυσικά στην περίπτωση Κακλαμάνη κυρίως, ο οποίος κατάφερε μόνος του όσα δεν κατάφεραν πόσοι άλλοι μαζεμένοι, μηδέ του (μετρίου) Καμίνη εξαιρουμένου. Ως επίσης,κάτι αντίστοιχο πέτυχε ο Άνθιμος στην Θεσσαλονίκη για λογαριασμό... Μπουτάρη (έτερη χρυσή μετριότητα από 'κεί).
Και μέσα σε όλα είχαμε και την ενδιαφέρουσα περίπτωση Κικίλια, ο οποίος μόνο χαμένο στοίχημα για τον Σαμαρά δεν απεδείχθη. Αυτό που είδα ήταν ότι συνολικά τα πήγε εξαιρετικά, ότι κι αν αναλύουν περί του αντιθέτου τα μουμουέ. Διότι και στον β' γύρο πέρασε ενώ φερόταν τρίτος, και με μικρή διαφορά έχασε, ενώ όλοι περίμεναν περίπατο Σγούρου. Από την στιγμή που τίποτε από τα δύο δε συνέβη και με δεδομένο ότι η νουδού έχει αποχωρήσει μόλις έναν χρόνο από την καταστροφική διακυβέρνηση της χώρας άρα λογικό να υπάρχει μερική κατακραυγή συνολικά προς το κόμμα, γι'αυτό ο Κικίλιας τηρουμένων των αναλογιών τα πήγε εξαιρετικά. Και θέλω να τονίσω ότι ο λόγος που στέκομαι στον Κικίλια είναι ένας (και τον θεωρώ πολύ σημαντικό): ο "μικρός" έδειξε ότι δεν το κατέχει το άθλημα της πολιτικής γενικώς και ειδικώς και παρά ταύτα τα πήγε καλά. Τι εννοώ...
Πρώτον, δεν ήταν τηλεπερσόνα (τύπου -μπλιαχ- Ψινάκη). Τουναντίον, ήταν πάντα μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεύτερον και εν συναρτήσει με το πρώτον, είναι νεαρός σε ηλικία. Και τρίτον, όπως ήδη προείπα, δεν το κατέχει το άθλημα της πολιτικής. Και μην παραβλέπουμε το γεγονός ότι το μόνο που είχε ήταν η κομματική στήριξη, πράγμα που ακόμη δεν έχω καταλήξει αν τον βοήθησε ή τον χαντάκωσε. Παρόλαυτά όμως, πήρε τα ποσοστά που πήρε σε αντίθεση με όλα τα προγνωστικά εις βάρος του, γεγονός αν μη τι άλλο αξιοπρόσεκτο, που δείχνει ότι ο κόσμος δεν έχει πρόβλημα να εμπιστευθεί κάποιον νέο που να μην είναι κατ'εξοχήν πολιτικός με τη νεοελληνική έννοια, αρκεί να ξέρει ότι θα ξεφορτωθεί όλους αυτούς τους δεινοσαύρους που έχουν καταληστέψει και καταβαραθρώσει τη χώρα.

Βέβαια, τα συμπεράσματα δεν σταματούν εδώ: ένα ακόμη πολύ ενδιαφέρον πλην ανησυχητικό ήταν η άνοδος της χρυσής αυγής σε διάφορα σημεία (τα οποία σημεία είναι... κομβικής σημασίας ως προς την εξαγωγή συμπερασμάτων). Η αλήθεια με δαύτους είναι μία: αν η κοινωνία δεν βάλει συνολικά μυαλό, τότε σε μια δεκαετία από σήμερα η χρυσή αυγή θα έχει... αξιόλογα ποσοστά σε πανελλαδικό επίπεδο. Έχουμε ξαναπεί άλλωστε ότι φάσεις όπως η παρούσα ευνοούν την στροφή προς τα ακροδεξιά και αυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο. Όσοι το πιάσουν, το'πιασαν.
Φυσικά όσον αφορά τις περιφερειακές εκλογές τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι άνευ κομματικών χρωματισμών. Το ερώτημα είναι βέβαια τι είδους χρωματισμοί είναι αυτοί. Ας πάρουμε τον Τατούλη για παράδειγμα: πρώην της νουδού, ντορικός και υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και δίχως την παραμικρή ατάκα από την Ντόρα. Το χρώμα που μπαίνει εδώ είναι μάλλον εμπριμέ, "περιέργως" όμως η εν λόγω περιφέρεια βάφτηκε πράσινη. Ελλάς η χώρα του μυστηρίου...
Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο ήταν η στάση της Ντόρας: μετά τον α' γύρο ευχαρίστησε τους συντοπήτες της, για να λάβει και αυτή με τη σειρά της ένα μεγαλοπρεπές μαύρισμα στον β' γύρο, έτσι για να αναμένουμε πιο ευχάριστα την εξαγγελία του νέου κόμματος με τα νέα παλαιά στελέχη που επιθυμούν να βγάλουν την χώρα από το τέλμα που αυτοί (μεταξύ άλλων) έσυραν. Αθάνατο ελληνικό πολιτικό τοπίο.

Κι όσον αφορά τα μικρά κόμματα, γι'αυτά ισχύει ότι προείπα και για το ΚΚΕ: από την στιγμή που δεν μπόρεσαν επί της ουσίας να εξασφαλίσουν περισσότερες ψήφους μέσα σε ένα τόσο μεγάλο ποσοστό δυσαρέσκειας, αυτό δείχνει ότι ο κόσμος έχει σιχαθεί και αυτά και όχι μόνο τα μεγάλα. Άρα το ηθικό δίδαγμα είναι ότι το πολιτικό σκηνικό πάσχει μέχρι το μεδούλι, πράγμα που φυσικά φάνηκε από τους καθολικούς πανηγυρισμούς του α' γύρου οι οποιοι μετριάστηκαν για κάποιους/ανεστράφησαν για κάποιους άλλους στον β', και όλα αυτά μέσα σε μία εβδομάδα.

Για να συγκεφαλαιώσουμε βάζοντας τα κομμάτια του παζλ στα σημεία που πρέπει, η ιστορία εξελίχθηκε ως εξής: τα μεν κόμματα επέλεξαν να παίξουν ένα παιχνίδι προεκλογικά. Το pasok με τις ευλογίες της νουδού έβαλε το εκβιαστικό δίλημμα εκλογών επειδή έτσι γουστάρω αν δεν μου αρέσει το αποτέλεσμα, από την άλλη μετιά τα μικρά κόμματα αλληλοφαγώθηκαν για το ποιος είναι αντιμνημονιακότερος του αντιμνημονιακοτέρου. Παράλληλα σε όλα τα κομματικά επιτελεία ήταν σαφής η πληροφορία ότι θα πέσει το μαύρισμα του αιώνα, γι'αυτό και παρατηρήσαμε το καινοφανές σκηνικό να παρουσιάζονται άνευ κομματικών αντιδράσεων σωρός υποψηφίων που το έπαιζαν ανεξάρτητοι (κοινώς ως ήδη έχουμε σχολιάσει, ενώ παλαιότερα ξεσκίζονταν για το ποιος θα λάβει το κομματικό χρίσμα, τώρα ξεσκίζονταν για το ποιος δεν θα το λάβει). Οι πολίτες δε, φάνηκαν μπερδεμένοι, μιας και πολλοί την πάτησαν, είτε από την προπαγάνδα των εκλογών, είτε από την αντίστοιχη της αποχής. Το αποτέλεσμα είναι ψιλομπασταρδεμένο, αφού ναι μεν η τεράστια αποχή έδειξε εν μέρει μια έντονη δυσφορία, αυτή όμως εξεφράσθη περισσότερο από την συμμετοχή, η οποία έχω την εντύπωση ότι ήταν πολύ περισσότερο πολιτική σε σχέση με άλλες εκλογικές αναμετρήσεις, γι'αυτό και είχαμε ανάδειξη πολλών ανεξαρτήτων υποψηφίων ακόμη και με αλλαγές σκηνικού σε σχέση με τον πρώτο γύρο.

Φυσικά, αυτά είναι συμπεράσματα που όπως είπαμε (και θα το λέμε μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα) τα κόμματα κάνουν πως δε βλέπουν.
Γι'αυτό και καλώς ή κακώς η μόνη λύση που υπάρχει είναι η πλήρης διάλυση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, πάντοτε με δημοκρατικές διαδικασίες φυσικά.
Επιβάλλεται να γεννηθεί ένα νέο πολιτικό σκηνικό, με νέα κόμματα εξουσίας, με νέα αριστερά που δεν θα αυτοπροσδιορίεται ως "διαμρτυρίας", ακόμη και με νέο Καρατζαφέρη (στην Δημοκρατία άλλωστε υπάρχει χώρος για όλους, πάντοτε). Νέα πρόσωπα, νέες ιδέες, νέα κόμματα. Κόμματα πολιτικά όμως και ουχί κομματικά. Κόμματα που δημιουργήσουν μια νέα σχέση με τους πολίτες και όχι που θα συνεχίσουν στον δρόμο της υπάρχουσας κομμένης σχέσης με αυτούς.

Και ένα τέτοιο πολιτικό σκηνικό φυσικά δεν μπορεί να γίνει με πρόσωπα τύπου Ντόρας, η οποία το μόνο που δεν μας έχει πει ακόμη είναι ότι πρόκειται για παρθενογέννεση, ούτε με αριστερές τύπου Παπαρηγας με ορολογίες και ιδέες περασμένων αιώνων (ούτε καν δεκαετιών, πλέον), ούτε με νέους Τσίπρες φυσικά (ο οποίος αν δεν ήταν ξεροκέφαλος θα μπορούσε να είχε σηματοδοτήσει μια τέτοια νέα εποχή, αλλά μόνος του έκαψε το χαρτί του), και φυσικά ούτε με Αλαβάνους που να ονειρεύονται γ' γύρους και νέες κοινωνικές εξεγέρσεις (οι οποίες αν και όταν γίνουν, βλέπω να τον συμπεριλαμβάνουν από τους πρώτους στην... αποπληρωμή που του αξίζει, μιας και ούτε αυτός το έπιασε το νόημα των ποσοστών του).
Βέβαια πως θα γίνει αυτό; Μμμμμ... επί τούτου θα μπορούσα να πω πολλά, αλλά θα το αποφύγω από την ώρα μιας και αυτό είναι σενδόνι ολκής από μόνο του. Μια σπόντα θα πετάξω μόνο, η οποία είναι πολύ πιθανό να ανατριχιάσει πολλούς. Ποια είναι αυτή;

Έβλεπα το βράδυ των εκλογών στον ΣΚΑΪ τον Κυριάκο Μητσοτάκη (είπα, θα σας ανατριχιάσει) και ειλικρινά εξεπλάγην με κάτι που είπε, και ποιο ήταν αυτό; Ότι στην επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος θα πρέπει να το ξαναγράψουμε από την αρχή και όχι απλά βλέποντάς το ως ένα ακόμη κείμενο το οποίο θα αλλάξουμε μερικώς. Διότι ναι μεν η πολιτική αφέλεια των πολιτών είναι αυτή που νομιμοποιεί την ασυδωσία των πολιτικών, είναι όμως -ω, ποία κατάντια- το ίδιο το Ελληνικό Σύνταγμα που έχει φέρει τη χώρα σε αυτό το επίπεδο διά μέσου των οργάνων του. Όταν λοιπόν λέμε ότι πρέπει να αλλάξουν όλα από τη βάση τους, δεν θα ήταν κακή ιδέα οι αλλαγές να ξεκινήσουν κάπως έτσι... Και γιατί όχι, από όλα τα εδάφια περί βουλευτικής ασυλίας και λοιπών προνομίων.

Ειδάλλως μια ζωή τα ίδια θα έχουμε.

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Ο ορισμός της απελπισίας (σουρεαλιστικό δοκίμιο)

Έχω πάει, το λεπόν, σήμερις το μεσημέρι εις το εκλογεκόνε τμήμανέ μου να ψοφήσω, ως αποτελεί δημοκρατικόνε δικαίωμά μου. Κι εκεί που αριβάρω να'ούμ, τσουπ, πετυχαίνω ένα φιλαράκι δικηγόρο που ήτο δικαστικός αντιπρόσωπος και πιάνουμε την πάρλα για λίγη ώρανε.
Ολίγον αργότερα, σκάει μύτη ένας υποψήφιος πολιτικός να'ούμ, ο οποίος μπαίνοντας μέσα με αέρανε εις το εκλογικόνε τμήμα να'ούμ, ζητεί τον δικαστικόνε αντιπρόσωπο.
Παρών ο δικός μου, "τι θα θέλατε;" του λέει.
Ακολουθεί η ερώτησις του υποψηφίου: "Καλησπέρα, είμαι ο ******* από τον συνδυασμό Κικίλια. Από συμμετοχή πως τα πάμε σήμερα;"
"Ψόφια πράγματα" απαντάει ο δικός μου, για να συμπληρώσει "στο περίπου, κανά 30% λιγότερα σε σχέση με την περασμένη Κυριακή".

Οπότε και ακολουθεί το βαθυστόχαστον συμπερασμα του υποψηφίου πολιτικού:
"Το ίδιο βλέπω και σε άλλα τμήματα. Με έχουν απογοητεύσει τελείως οι πολίτες".

Γαμώ το κέρατό μου το τράγιο και το φελέκι μου μέσα...
Οι πολιτικοί πλέον είναι απογοητευμένοι από τους πολίτες.
ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΟΠΟΣ;
Τι αχαριστία είναι αυτή επιτέλους; Πολίτες που κολυμπούν στο χρήμα, με την καλύτερη Παιδεία και σύστημα Υγείας παγκοσμίως, με πολιτικούς έντιμους που δεν κάνουν λοβιτούρες κάτω από το τραπέζι, με Δικαιοσύνη σβέλτη και με ένα πολιτικό σύστημα υγιές και διάφανο ωσάν το γάργαρο νερό, και δείχνουν τέτοια αχαριστία; Τέτοια αγνωμοσύνη; Τέτοια απρέπεια;
Ποιος πούστης τολμά να στεναχωρεί και να απογοητεύει τους πολιτικοί μας; Και μάλιστα, όχι απλά να τους απογοητεύει, αλλά να τους απογοητεύει και τελείως.

ΡΕ ΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣ' ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟ...
Αν κάνουν αυτά που πρέπει οι πολίτες για να εκφράσουν τη δική τους απογοήτευση θα πρέπει να μεταναστεύσετε όλοι.
Σταδιάλα καθάρματα.

ΥΓ. Δεν πιστεύω να τολμήσει κανείς να σκεφτεί ότι η παραπάνω ιστορία είναι αποκύημα φαντασίας διότι θα χάσει...

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Ένας ακόμα σιωνιστικός δάκτυλος

δεν υπάρχει καμία αμφιβολία επ'αυτού.
Κανένα ελληνικό πανεπιστήμιο μέσα στα 200 πρώτα παγκοσμίως.
Πως είναι δυνατόν;
Αι κομματικαί μας νεολαίαι τι έχουσι όπως σχολιάσουσι επί τούτου;
Πρόκειται αναμφίβολα για συνωμοσία ολκής. Κάποιοι (τι κάποιοι δηλαδή, οι γνωστοί κύκλοι) μας έχουν βάλει στο μάτι και επιθυμούν να μας διαλύσουν.

Διότι όπως όλοι μας γνωρίζουμε, η ελληνική Παιδεία καταβαραθρώνεται παρά τις εξαιρετικά φιλότιμες προσπάθειές μας (ως κράτους τε και πολιτών) να την διατηρήσουμε στην κορυφή, να της αυξήσουμε την πχιότητα, να την εξυψώσουμε στο δυσθεώρητο ΕΛ-επίπεδο της μυστικής τεχνολογίας, των εξωπραγματικών ανακαλύψεων, της απόκρυφης γνώσης.

Για υπενθυμήστε μου διότι δεν θυμάμαι: ποιο ήταν το πανεπιστήμιο που είχε προμηθευτεί μια ferrari για τις... καθημερινές του ανάγκες; Αυτό γιατί δεν εξετιμήθη δεόντως από τους αγνώστου προελεύσεως και σκοπιμοτήτων βαθμολογήτές των πανεπιστημίων; Πόσα πανεπιστήμια κατείχαν ferrari για την έρευνα και μελέτη τους; Έστω για να παίρνουν τσιγάρα από το περίπτερο βρε αδελφέ... Συγγνώμη δηλαδή, αλλά δεν είναι δυνατόν να κάνεις μελέτη με γιούγκο. (update: κατόπιν παραινέσεως Πάνου τα της ferrari και όχι μόνο εδώ)

Βέβαια, το να ελπίζω ότι κάποιος αρμόδιος θα προβληματιστεί από την αξιολόγηση των ελληνικών πανεπιστημίων θα είναι σα να ελπίζω ότι θα σταματήσουν να μας ξεζουμίζουν οι πολιτικοί, δηλαδή παντελώς άτοπο και που εμπίπτει στην σφαίρα της φαντασίας. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι η ελληνική Παιδεία πάει καλά, το διαβεβαιώνουν και οι κατά καιρούς αρμόδιοι υπουργοί. Δηλαδή τι θέλετε να μου πείτε; Ότι ακούτε την Μίσηζ Ντιαμαντόπουλος να σας διαβεβαιώνει ότι όλα θα πάνε καλά και δεν είστε ήσυχοι μετά; Και πως να μην πάνε καλά τα πράγματα; Η μεγαλύτερη απόδειξη είναι ότι δεν μπορούν να κάνουν ούτε καν εκλογές, τόσο άχρηστοι. Ακριβώς όπως και η ελληνική κοινωνία στο συνολικό της πρόσημο δηλαδή.
Διότι δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι υπάρχουν και άξιοι και δραστήριοι και φιλότιμοι, και καθηγητές και πρυτάνεις και φοιτητές και κάμποσοι άλλοι εμπλεκόμενοι.
Είμαστε όμως μια χώρα που σιχένεται την πρόοδο, που την πιάνει αλλεργία με την καλή προσπάθεια. Μόλις όμως δούμε σήψη και παρακμή, βουρ στον πατσά και όλοι πρώτη μούρη, με αποτέλεσμα να χάνονται οι όποιες φιλότιμες προσπάθειες.

Αλήθεια, τι ακριβώς είναι ένα πανεπιστήμιο; Ή μάλλον τι πρέπει να είναι;
Κατ' αρχήν πρέπει να είναι Γνώση. Επίσης πρέπει να είναι Έρευνα και Μελέτη. Αντ'αυτών τί είναι; Κομματικές νεολαίες και υποτιθέμενα δικαιώματα.
Θαυμάζουμε κάθε τρεις και λίγο να τα σπάνε οι γνωστοί-πασίγνωστοι αλλά μην τολμήσει κανείς και παραβιάσει το πανεπιστημιακό άσυλο, αυτό ζητούν τα άσυλα. Έρχεται η ώρα να γίνουν εκλογές και αν πρώτα δεν πέσει το παραδοσιακό ξύλο, οι εκλογές δεν έχουν χρώμα. Κι όσον αφορά κάποιους πρυτάνεις ή καθηγητές, έχει δημοσιευθεί στο παρελθόν η... σπουδή τους να είναι ανεξάρτητοι και να κάνουν αυτό που πρέπει δίχως να δυσαρεστούν τους φοιτητές. Και μην μιλήσω για το τι γίνεται με τα καθηγητικά συγγράμματα και το λοιπό εκπαιδευτικό επίπεδο...

Και μετά αναρωτιώμαστε πως και γιατί τα ελληνικά πανεπιστήμια καταβαραθρώνονται στην παγκόσμια κατάταξη.
Πανεπιστήμια που ευνοούν τους αιώνιους φοιτητές.
Πανεπιστήμια που εκκολάπτουν τους αυριανούς πολιτικούς καθώς και πολίτες που λιμαίνονται την χώρα εδώ και δεκαετίες.
Πανεπιστήμια που πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, τρώνε τα παιδιά τους, είτε αυτά τα παιδιά είναι φοιτητές, είτε καθηγητές.
Πανεπιστήμια που δεν ξέρουν να επιβραβεύουν την προσπάθεια.
Πανεπιστήμια που είναι έρμαια διαφόρων ορέξεων πολλών τυχάρπαστων.
Πανεπιστήμια που πρέπει να υπάρχουν ακόμη κι αν δεν έχουν φοιτητές (μην δυσαρεστηθεί και η τοπική κοινωνία κιόλας).

Το να έχει καλύτερα πανεπιστήμια από 'σένα η Αγγλία ή οι ΗΠΑ και η Γερμανία, το κατανοώ. Δεν κατανοώ όμως γιατί να έχει καλύτερα πανεπιστήμια από'σένα η Αίγυπτος και η Τουρκία, ή η Ταϊβάν, η Κίνα, το Χονκ Κονγκ.
Κρίση θα μου πείτε, μας έχει πλήξει έως κι εκεί.

Κατ' αρχήν την ferrari δεν την είχαμε προμηθευθεί επί κρίσεως. Επί κατασπατάλησης την είχαμε προμηθευθεί.
Κατά δεύτερον όμως, σάμπως η Ιρλανδία δεν βρίσκεται κι αυτή στο μάτι του κυκλώνα; Μήπως δεν έγινε το δεύτερο Ι του PI(I)GS; Μήπως δεν κάνει περικοπές ή δεν χρωστάει της Μιχαλούς; Ή μήπως η Τουρκία δεν είναι ακόμη υπό την επιτήρηση του ΔΝΤ, έστω κι αν έχει σχεδόν βγει εκτός; Μήπως η Γερμανία και η Γαλλία δεν σηκώνουν όλο το βάρος του ευρώ;
Άρα, δεν είναι η κρίση η δικαιολογία. Κάτι άλλο συμβαίνει.

Και αυτό που συμβαίνει είναι ότι κάτι δεν πάει καλά με τους πολίτες της χώρας, ώριμους τε και μη.
Διάβαζα τις προάλλες ότι οι δύο προσφάτως συλληφθέντες για τους πυρήνες της κατσαρ... εχμ, φωτιάς, ήταν 22 ετών ο ένας, 24 ο άλλος. Δηλαδή εγώ πρέπει να πιστέψω ότι ο άλλος στα 22 ή τα 24 του, πρόλαβε να μορφωθεί, να ενταχθεί στην κοινωνία, να πολιτικοποιηθεί ομαλώς και τελικώς να αποφασίσει να γίνει τρομοκράτης (αν δηλαδή είναι οι άνθρωποι, κάτι που θα εξετασθεί δικαστικώς).
-Είναι η ίδια κοινωνία που βγάζει τους πολιτικούς που μας έχουν ρημάξει.
-Είναι η ίδια κοινωνία που βγάζει τους ρουσφετολάγνους πολίτες που μόνο διαμαρτύρονται και που ποτέ δεν κάνουν τίποτε.
-Είναι η ίδια κοινωνία που διαμαρτύρεται που αύριο θα βγει η ιστορία από την υποχρεωτική διδακτική ύλη ενόσω δεν διαβάζει και δεν γνωρίζει ιστορία.
Ε, η ίδια κοινωνία είναι που καταβαραθρώνει και τα πανεπιστήμια, ως επέκταση της ήδη κατακρυμνισμένης Παιδείας, το πτώμα της οποίας εξακολουθούν να σοδομίζουν διάφοροι επίδοξοι σωτήρες.

Ναι, θα συμφωνήσω ότι οι κάνουλες έχουν κλείσει. Δηλαδή κι όταν ήταν ορθάνοικτες τα πανεπιστήμια τι πρόοδο παρουσίαζαν;

Αυτό που μας φταίει είναι το κακό μας το κεφάλι.
Διότι τα'χουμε ξαναπεί: η χρεωκοπία είναι γενικότερη και πιάνει κάθε τομέα. Ναι μεν το ψάρι βρωμάει απ'το κεφάλι αλλά η αποσύνθεση έχει φτάσει ως το τελευταίο λέπι. Απλά εμείς με τη δικαιολογία του κεφαλιού αρνούμαστε να δούμε παραπέρα.

Κι από υποβαθμίσεις πάσης φύσεως, έχει ο θεός ακόμη.
Όπως επίσης έχουμε ακόμη πολλούς άξιους ανθρώπους να κάψουμε.
Στο αίμα μας είναι άλλωστε, το οποίο -μην ξεχνάμε- ομοιάζει με ίχωρ.
Χαίρετε.

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Μάλιστα...

(μέητζορ απντέτοιο στο τέλος!)

για να δούμε λοιπόν τι ακριβώς συνέβη χθες.
Κατ' αρχήν ο Ζορζ Pasok έμεινε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα καθ'όσον το μη μαύρισμα (όχι αυτό από τις 40ήμερες διακοπές του καλοκαιριού) σημαίνει επιβράβευση των προσπαθειών και σύνθημα για συνέχισή των.
Ο Αντωνάκης ο Ριγήλλης από την πλευρά του έμεινε ικανοποιημένος που η διαφορά μειώθηκε σε χρόνο ρεκόρ και το θεώρησε ως νίκη των θέσεων του κόμματός του.
Ο δε Ζορζ ο έτερος έμεινε ικανοποιημένος από το ποσοστό Άδωνι αν και θα ήθελε να είχε κάτι παραπάνω μιας και φαίνεται να μένει στάσιμος.
Η Αλέκα έχει κάθε λόγο να μένει ικανοποιημένη μιας και άγγιξε ιστορικά ποσοστά παρόλο που και αυτή αγνοεί την αποχή ρεκόρ.
Ο Αλεξάκης ο Τσίπρας τώρα, έμεινε ικανοποιημένος από το ποσοστό που έπιασε παρά τις αλλεπάλληλες διασπάσεις του κόμματός του.
Οι ανανεωτικοί βασικά ορθά είναι ικανοποιημένοι, αλλά επειδή πρόκειται για νέο κόμμα δεν μετράνε τόσο στη σούμα, μιας και στο παρελθόν ικανοποιημένος είχε υπάρξει και ο Τσοβόλας, και ο Αβραμόπουλος και ο Σαμαράς (ξανά) και κάμποσοι άλλοι.

Τώρα βέβαια πως είναι δυνατόν η ίδια ακριβώς αποχή να εξελήφθη από το pasok ως επιβράβευση και για τη νουδού ως αποδοκιμασία, αυτό -λυπάμαι- είναι κάτι που δεν μπορώ να σας απαντήσω.

Όπως και να'χει όμως, μετά τα χθεσινά αποτελέσματα έμειναν όλοι ικανοποιημένοι και αυτό είναι που μετράει. Πως διάολο γίνεται αυτό θα μου πείτε; Στη χώρα του παραλόγου, όλα γίνονται. Μέχρι και του σπανού τα γένια.
Αφού την απάντηση την ξέρετε όλοι: πάλι εμείς χάσαμε, λογικόν να κέρδισαν οι υπόλοιποι.

Α, μισό. Έχουμε και μια σημαντική παρένθεση: υπήρξε και χαμένος τελικά. Ο Αλέκος. Ο οποίος δήλωσε ότι η μάχη θα δωθεί στον γ' γύρο, όπου θα δηλώσει παρών, παρόλο που ανέλαβε την πολιτική αυθύνη για τον καταποντισμό του συνδυασμού του (πράγμα περίεργο μιας και θα μπορούσε να επιρρίψει τις ευθύνες σε κάποιον άλλον). Δεν ξέρω αν ο γ' γύρος θα είναι πυγμαχικός, του κυπέλλου ή των προκριματικών του μουντιάλ, ξέρω όμως ότι ο Αλέκος το'χει χάσει τελείως. Η πλάκα δε, είναι ότι δήλωσε πεπεισμένος ότι θα κερδίσει και τη νεολαία. Προφανώς θα το πράξει δείχνωντάς της το πόθεν χέσες του, διότι από πολιτικό λόγο δε βλέπω φρέσκο πράμα.

Βέβαια, υπάρχει και κάτι ακόμη: παρατηρώ ένα εύρος σχολίων σχετικά με τον θρίαμβο (κυριολεκτικά όμως) της χρυσής αυγής στον δήμο Αθηναίων (δεν ξέρω αν πιάσατε την αντίφαση: χρυσή αυγή-δήμος Αθηναίων). Προσωπικά δεν κατανοώ τις απορίες. Τα λέγαμε και προεκλογικά εδώ μέσα ότι οι συνθήκες έτσι όπως είναι ευνοούν την στροφή προς την ακροδεξιά, δεν τα λέγαμε; Οπότε που η έκπληξη; Μην πω ότι έκπληξη ήταν που έπιασε... μόλις 20% στον Άγιο Παντελεήμονα. Και που'στε ακόμα.

Φυσικά οι χθεσινές εκλογές (τοπικής αυτοδιοίκησης να υπενθυμήσω) είχαν και μια άλλη ενδιαφέρουσα πτυχη: την παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα όλοι οι ξένοι. Γιατί; Μα διότι έχουν επενδύσει τις περιουσίες τους οι άνθρωποι και ήθελαν να δουν κατά πόσν θα γίνουν εθνικές εκλογές ή όχι. Μιλάμε ότι ασχολήθηκε έως και το BBC! Ναι, ναι, καλά διαβάσατε. Βέβαια δεν έχω καταφέρει να μάθω ακόμη αν το BBC ασχολήθηκε με το ποιος βγήκε δήμαρχος στην Άνω Κωλομεδάγκωνες, αλλά επειδή οι πληροφορίες έρχονται ακατάπαυστα ακόμη και η συγκεκριμένη ελέγχεται. Το ωραίο πάντως είναι ότι παρά τον... καθησυχαστικό χθεσινοβραδινό λόγο του Ζορζ κατά τον οποίον οι (εθνικές) εκλογές μένουν στο ντουλάπι, εγώ μόνο καθησυχασμένος δεν είμαι και θα σας εξηγήσω το γιατί: αν την επόμενη βδομάδα το ποσοστό του Δημαρά συν μερικούς ακόμη πάει στον Κικίλια και γίνει η μεγάλη ανατροπή, θα είναι το ίδιο ψύχραιμος ο Γιωργάκης; Θα είναι το ίδιο συγκαταβατικός και καθησυχαστικός όπως χθες; Πολύ το αμφιβάλλω.

Βέβαια θα μου πείτε -και σωστά- ότι η εξόριστη κυβέρνηση της χώρας έχει αντίθετες απόψεις από τον τοπικό της εκπρόσωπο και δεν γουστάρει εκλογές οπότε πως θα πάει να κάνει ο άλλος εκλογές και δη, με τα δικά τους τα λεφτά; Καλό ερώτημα. Άρα, για να μη μασάμε κουτόχορτο, το θέμα των εκλογών δεν έχει κλείσει τελείως ακόμα. Θα πρέπει να περιμένουμε και την επόμενη βδομάδα και τα τελικά αποτελέσματα, μιας και δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος για το κατά πόσον η ευφυία του Ζορζ του επέτρεψε να καταλάβει ότι του τα έχωναν άπαντες ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα.

Ααααααα, και να μην το ξεχάσω: η βραδινή ζώνη πορνό του δήμου Θεσσαλονίκης δικαιώθηκε. Άντε και με το καλό τα πιο χάρντκορ.

Μην παραλείψετε την ενδιαφέρουσα ανάλυση του zaphod, τη... μαθηματική προσέγγιση για δυνατούς λύτες που επιχειρεί το ellinaki καθώς και τα πολιτικά χωσίματα του Σπίθα.

UPDATE: Τις θερμότατες ευχαριστίες μου εις το ellinaki. Μιλάμε για συλλεκτική φωτογραφία ακραιφνούς υπερρεαλισμού...


Ουδέν σχόλιον...

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Αν οι εκλογές

άλλαζαν κάτι, δεν θα γίνονταν.
Τάδε έφη προ ετών γίγας Αποδυτηριάκιας.

Ειδικότερα ως προς το δικαίωμα ψήφου τώρα, αυτό που έχω να πω είναι το εξής:
-Επί χούντας όλοι βροντοφώναζαν για εκλογές.
-Ακόμη παλαιότερα, ελάμβαναν χώρα μαζικές κινήσεις που αφορούσαν το δικαίωμα ψήφου.
-Ακόμη και σήμερα έστω και στα λόγια ακούμε συνεχώς ότι "θα τους μαυρίσω στις εκλογές".
Τώρα που το έχουμε όλοι το δικαίωμα ψήφου... διαλέγουμε αποχή;
Είμεθα τόσο παπάρες τελικά;

Καλό βόλι.

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Εκλογές λοιπόν....

Ναι, αλλά δεν αναφέρομαι στις αυτοδιοικητικές του προσεχούς Σ-Κ, αλλά στις εθνικές που θα ακολουθήσουν.
Ντάξει, δεν είναι και 100% σίγουρο και αυτό διότι σε καμία περίπτωση δεν τις επιθυμεί η εξόριστη κυβέρνηση της χώρας, όσο κι αν θέλει να μας εκβιάσει με αυτές ο τοπικός της αντιπρόσωπος, Ζορζ Pasok.

Εγώ από τη μεριά μου θα συμπεριλάβω όλες τις (επικείμενες) εκλογές σε ένα όνομα: Χάρρυ Κλυνν.



Εδώ και κάποιες μέρες που γενικά είμαι ξάπλα μιας και δε γίνεται διαφορετικά, έχω κάνει μια "γενναία" επανάληψη σε πολλά πράγματα, ένα εκ των οποίων και η δισκογραφία μου στον αγαπημένο μου Χάρρυ, από τον οποίον συνειδητοποίησα πολλά πράγματα, ένα εκ των οποίων η διαχρονικότητά του, η οποία είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτήν που ούτως ή άλλως νόμιζα.



Δεδομένου ότι τα 2 σημαντικότερα θέματα που ασχολείτο ανέκαθεν ο Χάρυ ήταν το νεοΕΛαδιστάν και η πολιτική, θα ομολογήσω ότι τρόμαξα συνειδητοποιώντας σε πόσο μεγάλο βαθμό δεν έχει αλλάξει τίποτε τα τελευταία 30 χρόνια στη χώρα μας. Μα τίποτε όμως... Ούτε στην πολιτική, ούτε στον κόσμο.
Σημείωση: μιλάμε για τα ίδια 30 χρόνια που κατέστρεψαν τη χώρα, έτσι; Απλά το σημειώνω διότι είναι αν μη τι άλλο μια σατανικότατη σύμπτωση.

Και το μέγα ερώτημα είναι ένα: πως είναι δυνατόν αυτός ο ίδιος κόσμος με τις διαχρονικά εγκληματικές του επιλογές να ψηφίσει αυτούς τους ίδιους πολιτικούς που διαχρονικά έχουν καταστρέψει τη χώρα, με την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον και δη, στη συγκεκριμένη πολιτικοοικονομική συγκυρία όπου με τη δική μας τζίφρα και με κάθε επισημότητα το κουμάντο το κάνουν άλλοι;

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Γιωργάκη. Γνωστά όσα του έχω σούρει από 'δώ μέσα (και όχι μόνο), ακόμη πιο γνωστές και οι απόψεις μου για τις ικανότητές του. Το θέμα είναι ότι ακόμη κι έτσι, αν υλοποιήσει το εκβιαστικότατο (μέχρι εκεί που δεν πάει) ζήτημα που έθεσε, θα είναι η χειρότερη καταστροφή για τη χώρα, αφού θα μας πάει στο σημείο λίγο μετά τις περσινές εκλογές με τη διαφορά ότι έχει μεσολαβήσει το μνημόνιο με όσα αυτό έφερε (μειώσεις κλπ). Με ανησυχεί ιδιαιτέρως δε το γεγονός ότι ήδη σχεδόν όλα τα μουμουέ έχουν ξεκινήσει να προετοιμάζουν το έδαφος για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Φυσικά ο Γιωργάκης είναι τόσο στην κοσμάρα του που νομίζει ότι έσωσε τη χώρα, ενώ στην πραγματικότητα απλά γάμησε πατόκορφα μισθωτούς, συνταξιούχους, εμπόρους, έως και επιχειρηματίες, σε σημείο να θαυμάζουμε για πρώτη (και μάλλον τελευταία) φορά στην σύγχρονη πολιτική ιστορία αυτού του τόπου η παραδοσιακή δεξιά να χρησιμοποιεί την ίδια επιχειρηματολογία με την παραδοσιακή αριστερά και μάλιστα συχνά-πυκνά μέχρι και με ίδια φρασεολογία! Και ο άνθρωπος θέλει και επιβράβευση για όλα αυτά. Επιβράβευση επειδή έκοψε μισθούς αλλά δεν εξυγίανε το κράτος. Επιβράβευση επειδή έκοψε παροχές και συντάξεις δίχως να έχει κόψει την πελατειακή και ρουσφετολογική αντίληψη του κράτους.



Φυσικά και από την άλλη μεριά μόνο χάος υπάρχει: ο Αντωνάκης με τα μαγικά του που φιλοδοξεί να σώσει τη χώρα μέσα σε έναν μόλις χρόνο (μα ουδείς όμως του έχει ψυθιρίσει πως αν ήταν τόσο εύκολο θα το είχαν κάνει όλοι οι προηγούμενοι; Τόσο δύσκολο είναι να σκεφτεί ότι κάτι δεν έχει συνυπολογήσει;).
Επίσης, ο Γιωργάκης ο Έτερος που σύμφωνα με διαβεβαιώσεις του ιδίου ότι τους τα μετέφεραν τρίτοι, έρχεται στα πράγματα: προφανώς θα έρθει με τον μεστό πολιτικό του λόγο που όλοι γνωρίζουμε να επιλύσει όλα τα προβλήματα του τόπου, όταν ακόμη δεν έχει καταφέρει να επιλύσει το ένα και μοναδικό του ιδίου κόμματός του που ακούει στο όνομα Βορίδης.
Είναι και η κυρ-Αλέκα, η οποία ζητάει επιτακτικά την ψήφο μας, προκειμένου να λάβει τη λαϊκή εντολή προφανώς να απολύσει και τους υπολοίπους της τυποεκδοτικής.
Είναι και ο Αλέκος με τον Αλέξη βεβαίως, βεβαίως, οι οποίοι ερίζουν για μια καρέκλα που μάλλον σύντομα δεν θα υπάρχει. Ο μεν Αλέξης προσπαθεί να μας πείσει ότι μπορεί να ελέγξει το μπάχαλο της χώρας όταν δεν μπορεί να ελέγξει ούτε καν το μπάχαλο του μικρού του κόμματος, ο δε Αλέκος επιθυμεί ετσιθελικά να επιστρέψει εκεί απ'όπου οικειοθελώς σχετικά πρόσφατα αποχώρησε για ν'ανοίξει τόπο στα νειάτα, χρησιμοποιώντας τις κλασικές του τακτικές να αλλάζει απόψεις κάθε 5 δευτερόλεπτα ακόμη και για το αν όντως θέλει να επιστρέψει ή όχι.
Είναι κι ο Κουβέλης φυσικά, τον οποίον παρόλο που έχω σε εκτίμηση δεν μπορώ να πω ότι έχω ακούσει να αναπτύσσει ιδιαιτέρως τις πολιτικές θέσεις του νεοσύστατου κόμματός του.
Και φυσικά μην ξεχνάμε την επίδοξη σωτήρα μας, άφθαρτη Ντόρα, η οποία πανέξυπνα περιμένει τα αποτελέσματα των εκλογών για να δει αν το νέο της κόμμα θα είναι νέο ή το παλιό, ως καλή καιροσκόπος που έχει μάθει να είναι (όχι ότι της βγήκε και ποτέ, αλλά λέμε τώρα).



Και μέσα από όλο αυτό το μωσαϊκό, σε πρώτη φάση θα έχουμε τις αυτοδιοικητικές εκλογές, στις οποίες επειδή όλοι έχουν καταλάβει το μαύρο σκότος κι έρεβος που επέρχεται (δηλαδή θα επέλθει άραγε;) δηλώνουν ανεξάρτητοι προκειμένου να μην στιγματιστούν... κομματικώς, ενόσω μέχρι πρότινως σφάζονταν για το ποιος θα πρωτολάβει το κομματικό χρίσμα. Περίεργη χώρα η Ελλάδα ρε γαμώτο... Μέγα το μπλέξιμο...

Και μέσα σε όλα, ο Χάρρυ Κλυνν.
Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι πόσο διαφορετικά έβλεπα κάποιες ατάκες του παλαιότερα και πως, τώρα. Παρόλο που δεν έχει αλλάξει τίποτε. Μα στις Πατάτες, μα στο Δοξάστε με, μα στο Έθνος ανάδελφον, μα στην Αποκάλυψη... Όποια πέτρα δίσκου κι αν σηκώσεις, τουλάχιστον μια τεράστια αλήθεια για την πολιτική ζωή του τόπου (και για εμάς τους ιδίους) θα βρεις από κάτω. Και είναι πραγματικά εκπληκτικό αν αναλογιστούμε πόσα πράγματα έχουν συμβεί σε παγκόσμιο επίπεδο όλα αυτά τα χρόνια...

Ενώθηκαν οι 2 Γερμανίες, έπεσε ο (αν)υπαρκτός σοσιαλισμός, η κουμουνιστική Κίνα προέκυψε η υπ'αριθμόν ένα καπιταλιστική δύναμη του πλανήτη, οι ΗΠΑ έχουν τον πρώτο μαύρο πρόεδρο, διασπάστηκε η Γιουγκοσλαβία, τελείωσε ο ψυχρός πόλεμος και τόσα άλλα. Στην Ελλάδα όμως, όλα ίδια. Ακούς έναν δίσκο που βγήκε το 79 και νομίζεις ότι ηχογραφήθηκε λίγο μετά την υπογραφή του μνημονίου. Μέχρι και τα ονόματα που εμπλέκονται είναι τα ίδια. Είναι πραγματικά απίστευτο δηλαδή...



Πως περιμένουμε λοιπόν ν'αλλάξει κάτι; Διερωτώμαι μεγαλοφώνως.
Μήπως αλλάξαμε εμείς; Πολύ το αμφιβάλλω. Το αν αλλάξαμε και κατά πόσον αλλάξαμε δεν θα φανεί μόνο στον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, αλλά ιδίως στον δεύτερο. Εν συνεχεία θα φανεί στις όποιες πολιτικές αντιδράσεις μας εν όψει των όποιων εκβιαστικών ανακοινώσεων του κυρίου πρωθυπουργού, ο οποίος μυστηριωδώς ενώ καιγόταν να σώσει τη χώρα πλέον φαίνεται να μη νοιάζεται και ιδιαίτερα. Δηλαδή, δεν εξηγούνται διαφορετικά τα όσα αυτοκαταστροφικά κάνει. Αλήθεια, θα πάει ο ίδιος -αυτοπροσώπως- να εξηγήσει στους γέροντες για την αναγκαιότητα των εκλογών; Θα στείλει τον Παπακωνσταντίνου στους μαγαζάτορες και τους ανέργους για τον ίδιον λόγο; Θα στείλει τον Πάγκαλο σε'μένα να τον δω από κοντά καθώς θα μου εξηγεί ότι μαζί τα φάγαμε για να διαπιστώσω αν οι κοιλιές μας είναι όντως του ιδίου μεγέθους κι αν φοράμε το ίδιο μέγεθος ρούχα; Τι απ'αυτά θα κάνει; Αναρωτιέμαι...



Κι όσον αφορά τις επικείμενες εκλογές, τα'χουμε ξαναπεί. Απλά προκύπτει και κανά ενδιαφέρον ψοφοδέλτιο ενίοτε (μια και ο Προφέτας δεν εδέησε να φτιάξει του δικού μας νικηφόρου συνδυασμού, εμφανώς φοβούμενος την βέβαιη πρωτιά μου εις τους σταυρούς μετά του δικού του καταποντισμού, αλλά ας μην επεκταθώ περαιτέρω).
(το έλαβα με μέηλ)



Καλή μας όρεξη και υπομονή.
Πλέον έχουμε μάθει να δίνουμε κώλο άλλωστε και μάλιστα με τη δική μας συγκατάθεση...