Πανελλήνιες εξετάσεις στο μάθημα της Προεκλογικής Μπουρδολογίας.

(οι προτεινόμενες λύσεις είναι μια ευγενική προσφορά του καθηγητή Αλχημείας Γκασμά Χαλβατέτοιου, των Φροντιστηρίων Πεόκρουση)

Θέμα 1ο:
α) Ορίσατε το πρωτογενές πλεόνασμα. Φέρατε παράδειγμα.
β) Πως μπορούμε να ορίσουμε την Ανάπτυξη; Αποδείξατε ότι η Ανάπτυξη είναι πραγματική και όχι στα χαρτιά.

Θέμα 2ο:
α) Μνημονεύσατε τους δύο τρόπους εξόδου της χώρας από το Μνημόνιο.
β) Πως μπορούμε να περιγράψουμε την φράση "δεν θα χρειαστούν άλλα μέτρα";
γ) Περιγράψατε τι σημαίνει Μνημόνιο με βάση την καθημερινή εμπειρία. Αναφέρατε πέντε ενδεικτικά παραδείγματα. Ποιο το ηθικό δίδαγμα αυτών;

Θέμα 3ο:
α) Αναφέρατε πέντε ενδεικτικά παραδείγματα που να αποδεικνύουν ότι στην χώρα υπάρχει δημοκρατία. Καταρρίψατε την προπαγάνδα περί του αντιθέτου και καταδείξατε τις διαφορές με την χούντα του 67.
β) Εξηγήσατε τον τρόπο με τον οποίον μπορεί να υπάρχει σταθερότητα στη χώρα και συνέχιση της ευρωπαϊκής της προοπτικής.
γ) Ποιος ευθύνεται για τα χάλια της χώρας;

Θέμα 4ο:
Άσκηση: Είστε Έλλην πολίτης και επιθυμείτε να ψηφίσετε στις προσεχείς εκλογές. Αναπτύξατε τα στοιχεία που θα λάβετε υπόψιν.

Απαντήσεις μετά συντόμου σχολιασμού.

Θέμα 1ο
α) Εύκολη λύση του εν λόγω προβλήματος: Ως πρωτογενές πλεόνασμα μπορούμε να ορίσουμε το δημοσιονομικό κενό που ουσιαστικά καθορίζει και το ταμειακό έλλειμμα. Απόδειξη του πρωτογενούς πλεονάσματος αποτελεί η ανάγκη λήψεως νέων μέτρων.
Παράδειγμα: όσο μεγαλύτερο είναι το πρωτογενές πλεόνασμα, τόσο μεγαλύτερη είναι η συρρίκνωση του ΑΕΠ, ενώ αντίστοιχα μεγαλο είναι και το δημοσιονομικό κενό.
β) Ως Ανάπτυξη ορίζουμε το αυξανόμενο κλείσιμο μικρομεσαίων επιχειρήσεων που συνοδεύεται από εκτόξευση της ανεργίας σε όλες τις ηλικίες. Ταυτόχρονα για να υπάρχει ανάπτυξη πρέπει να διαπιστώνεται κινητικότητα στα συσσίτια των δήμων, της εκκλησίας ή διαφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων, καθώς και η ραγδαία αύξηση ανασφάλιστων πολιτών που αδυνατούν να έχουν πρόσβαση ακόμη και στις βασικές παροχές Υγείας. Επίσης δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι βασικό στοιχείο της ανάπτυξης μιας χώρας είναι η εκτόξευση του δημοσίου χρέους της σε συνδυασμό με την καταβαράθρωση του ΑΕΠ, με ταυτόχρονη χειροτέρευση του εμπορικού ισοζυγίου. Όλα αυτά συνεπάγονται ότι η Ανάπτυξη ισούται με την Ύφεση.
Η Ανάπτυξη είναι αυταπόδεικτη, καθόσον μας έχει διαβεβαιώσει ο πρωθυπουργός της χώρας, ο αντιπρόεδρος, ο πρώην πολιτικός που έγινε σαν βόδι από τις πολλές σαλάτες, η βούλτεψη (με μικρό, καθόσον ουσιαστικό θηλυκού γένους) και πόσοι άλλοι ακόμα φερέγγυοι και κυρίως φιλαλήθεις και έντιμοι πολιτικοί.

Θέμα 2ο:
α) Η ερώτηση είναι παγίδα. Οι τρόποι εξόδου της χώρας από το Μνημόνιο είναι πολλοί περισσότεροι, απλώς δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη. Εκτός αυτού, μέσα στο Μνημόνιο έχει ζεστασιά και ασφάλεια. Μπορούμε να δανειζόμαστε ελεύθερα κάνοντας ό,τι μας λένε οι άλλοι. Άρα η έξοδος από το Μνημόνιο είναι κάτι που δεν πρέπει να μας απασχολεί διότι είναι κακό έξω από το Μνημόνιο να'όύμ.
β) Η φράση "δεν θα χρειαστούν άλλα μέτρα" είναι αντίστοιχη της ανδρεϊκής "αλλαγής" και της μητσοτακικής "κάθαρσης". Συνοδεύεται από νέες περικοπές, νέες αυξήσεις σε φόρους και στο κόστος ζωής γενικότερα, ιδιωτικοποίηση της Υγείας και λοιπών πρωτογενών παροχών και δικαιωμάτων καθώς και από άλλα Μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, μακροπρόθεσμα, παρφαί σοκολάτα κλπ, κλπ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα.
γ) Για το Μνημόνιο μπορούμε να δώσουμε τις κάτωθι περιγραφές:
- να πουλάς για παράδειγμα τα ελλειμματικά αεροδρόμια και να τα αγοράζουν οι Γερμανοί επειδή τελικώς δεν ήταν ελλειμματικά, ή τον ελλειμματικό ΟΠΑΠ προκειμένου να εξυγιανθούν τα δημόσια οικονομικά.
- να φορτώνεις όλα τα χρέη και τα ζημιογόνα προβλήματα διαφόρων ΔΕΚΟ στο δημόσιο (βλ. Ολυμπιακή, ΟΣΕ κλπ) και αφενός να κατηγορείς τον λαό ότι μαζί τα φάγατε, αφετέρου να πανηγυρίζεις για την εξυγίανση τέτοιων φορέων.
- να αυξάνεις και την ανεργία και τη μαύρη εργασία και τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων για να κατοχυρώσεις δικαίωμα σύνταξης.
- να πιέζεις έμμεσα ή άμεσα να κλείνουν εγχώριες επιχειρήσεις (κρατικές ή ιδιωτικές) και στην συνέχεια να έρχεσαι να βάζεις τις δικές σου για να καρπωθούν τα κέρδη.
- να στραγγαλίζεις την πραγματική Οικονομία με αυξανόμενους ρυθμούς, με αποτέλεσμα να μειώνονται μοιραία τα έσοδα του κράτους και στην συνέχεια να κατηγορείς το κράτος ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει τα απαιτούμενα μέτρα, με αποτέλεσμα να ζητάς εκ νέου μείωση μισθών και συντάξεων με ταυτόχρονη συρρίκνωση [πάσης φύσεως παροχών που όλα αυτά δημιουργούν εκ νέου στραγγαλισμό της πραγματικής Οικονομίας κ.ο.κ.
Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι μαζί τα φάγαμε και ζούσαμε χρόνια πάνω από τις δυνατότητές μας και τώρα πρέπει να πληρώσουμε τον λογαριασμό μιας και είμαστε διαχρονικά λαμόγια και πρέπει να τιμωρηθούμε παραδειγματικά.

Θέμα 3ο:
α) Είναι δεδομένο ότι είμαστε μια χώρα με δημοκρατία. Το επιβεβαιώνει και ο Άδωνις Γεωργιάδης άλλωστε. Παραταύτα πρέπει να εξετάσουμε το θέμα ενδελεχώς.
Το γεγονός ότι στην χώρα υπάρχει Δημοκρατία αποδεικνύεται εναργώς από πολλά παραδείγματα. Κάποια ενδεικτικά:
- τα ΜΑΤ μπαίνουν στα Πανεπιστήμια.
- απαγορεύονται οι διαδηλώσεις, ακόμη και η κυκλοφορία στην πόλη.
- τα περισσότερα νομοθετήματα περνάνε με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου όπως σε όλες τις σοβαρές Δημοκρατίες άλλωστε.
- τηρούνται όλα τα άρθρα του Συντάγματος (πχ ο δημόσιος χαρακτήρας της Υγείας και της Εκπαίδευσης, η προστασία της αξιοπρέπειας και της κατοικίας, η ελευθερία γνώμης, λόγου, θρησκευτικής συνειδήσεως, η ισονομία κλπ).
- ο Φορτσάκης
Εϊναι προφανές ότι οι διαφορές με τη χούντα είναι τεράστιες και η προπαγάνδα πρέπει επιτέλους να σταματήσουν.
β) Κατ' αρχήν για να υπάρξει σταθερότητα στη χώρα και να συνεχιστεί η ευρωπαϊκή προοπτική, πρέπει κατ' αρχήν να καταργηθούν οι εκλογές και αυτό διότι ιδίως κατά τις τελευταίες ημέρες αποδεικνύεται ότι ο κόσμος έχει τη δυνατότητα να κάνει και μαλακίες. Υπάρχει ένα πλήθος από χώρες που βγάζουν πολλά λεφτά από την Ελλάδα, με τις ευλογίες των πολιτικών της χώρας. Δεν είναι δυνατόν να διακινδυνεύουν το σταθερό τους εισόδημα αλλά και οι πολιτικοί μας τις τυχόν μελλοντικές θέσεις τους (πχ καφεδάκια και νερά στην αυλή της Καγκελαρίου, λέκτωρ στο Χάλβαρντ κλπ) επειδή η πλέμπα της χώρας δεν έχει να φάει. Στο κάτω κάτω όταν τα τρώγαμε μαζί, να τρώγαμε περισσότερα ώστε σήμερα να είχαμε μια κοιλιά ωσάν του Πάγκαλου και να αντέχαμε περισσότερο στις κακουχίες. Κοινώς, ας προσέχαμε. Άρα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όσοι έτρωγαν καλά, πρέπει να συνεχίσουν να τρώνε καλά διότι σε αντίθετη περίπτωση οι εταίροι μας δεν θα μς το συγχωρέσουν. Μόνομ έτσι θα μπορούμε να μην έχουμε μία σε ευρώ, αποφεύγονταν την καταστροφή και την τραγωδία συνάμα να μην έχουμε μία σε δραχμές.
γ) Εύκολη η απάντηση και εδώ. Γενικά, βατά τα θέματα φέτος. Θα ξεκινήσουμε από το αντίθετο για να αποδειχθεί το ζητούμενο. Κατ' αρχήν δεν φταίνε αυτοί που κυβέρνησαν, διότι ήταν ανέκαθεν υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις. Οι κυβερνώντες ακόμη κι όταν τα έκαναν σκατά, τα έκαναν με σύνεση και αίσθημα ευθύνης. Αντίστοιχα, δεν ευθύνονται οι τράπεζες. Είναι γενικά γελοίο να κατηγορούμε τις τράπεζες. Άρα για τα χάλια της χώρας ευθύνεται σαφώς η Αριστερά και ο λαός. Απλόν.

Θέμα 4ο:
Πρόκειται για την άσκηση των φετινών εξετάσεων που εμπεριέχει και στοιχεία ερώτησης κρίσεως. Κατ' αρχήν πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψιν τι θέλουν οι δανειστές. Στους δανειστές όχι δεν λες διότι έχουμε και εξυγιαμένες τράπεζες να σώσουμε. Θεωρητικά θα έπρεπε να σταματήσουμε εδώ, όμως υπάρχουν και οι πολιτικοί. Με βαρειά καρδιά πουλάνε την αξιοπρέπειά μας και το μέλλον μας, άρα δικαιούνται και αυτοί ένα κομμάτι ψωμί από το παντεσπάνι του τραπεζιού της λαιμαργίας καθώς τρώνε με χρυσά κουτάλια και οκτώ μασέλες ο καθένας. ΕΞάλλου οφείλουμε να δείχνουμε κατανόηση προς εκείνους τους ανθρώπους που ενώ ιδιωτικά αριστεύουν, είτε μέσω υπερακτίων εταιρειών, είτε με φωτογραφικές νομοθεσίες και λοιπά προνόμια. Οι άνθρωποι αυτοί πονάνε για όσα μας κάνουν και γι'αυτό θέλουν να μας κάνουν κι άλλα, για να μας δείξουν ότι θα συνεχίσουν να πονάνε. Άρα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψιν και αυτλήν την αυτοθυσία τους. Τέλος, πρέπει να λάβουμε υπόψιν (και κυρίως, να υποκύψουμε) το όλο κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται. Τα ΜΜΕ μοχθούν για να μας κάνουν τη ζωή χειρότερη εξασφαλίζοντας τα νέα τους θαλασσοδάνεια. Δεν μπορούμε με την αμετροεπή ανωριμότητά μας να πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων τέτοιες εντατικές προσπάθειες. Γενικά πρέπει να κατανοήσουμε ότι εμάς δεν μας πέφτει λόγος για το μέλλον μας. Αυτό μπορούμε να το αφήνουμε στα χέρια εκείνων που ξέρουν, μιας κι εμείς δεν ξέρουμε εκ των πραγμάτων.



Συμπέρασμα του αναλυτή:
Γενικά τα φετινά θέματα ήταν βατά και μπορούν να χαρακτηριστούν αναμενώμενα. Η δυνατότητα για υψηλή βαθμολογία είναι εξαιρετικά πιθανή, ιδίως αν αναλογιστούμε τα εκλογικά αποτελεσματα τουλάχιστον των τελευταίων 40 ετών. Είναι βέβαιο ότι και φέτος θα έχουμε εκπλήξεις αλλά σε γενικές γραμμές θα διαπρέψουν πολλοί.
Στην βλακεία.

Καλή επιτυχία σε όλους.

Αποκλειστική παρουσίαση των δύο βασικών προεκλογικών λόγων.

(ο πορδηπουργός της χώρας, Αντώνιος_ ο Σαμαράς ο Πιτσαδώρος, γνωστός και ως Στραβοχυμένος παίρνει θέση στο πόντιουμ. Με το δεξί χέρι σηκώνει με σοβαρότητα τα γυαλιά στο πάνω μέρος της μύτης, σχεδόν ως τα φρύδια. Παίρνει βαθειά ανάσα. Από χαμηλά ακούγεται ένας υπόκωφος θόρυβος και κάτι δύσοσμο καλύπτει τις πρώτες σειρές)

Ελληνίδες, Έλληνες.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις μου δείχνουν ότι δεν έχετε κατανοήσει την σοβαρότητα της καταστάσεως και ως πρωθυπουργός της χώρας οφείλω να πράξω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να σας μεταπείσω.

Όπως όλοι γνωρίζετε, η χώρα έχει συρθεί σε αυτήν την περιπέτεια των πρόωρων εκλογών από την ανευθυνότητα του ΣΥΡΙΖΑ και της αντιπολιτεύσεως γενικότερα, τα κόμματα της οποίας αρνήθηκαν κατά απερίγραπτο και απαράδεκτο τρόπο να ψηφίσουν τον υποψήφιο που προτείναμε για την Προεδρία της Δημοκρατίας μας. Πρόκειται για μια εντελώς ανεύθυνη πολιτική στάση που φέρνει δεινά και περιπέτειες στη χώρα. Φυσικά θα υπάρξουν κακοήθεις που θα πουν ότι κι εμείς δεν έχουμε ψηφίσει για Πρόεδρο στο παρελθόν, όπως για παράδειγμα το 1985 και το 1995, όμως τότε επρόκειτο για στάση υπευθυνότητος. Όχι όπως του ΣΥΡΙΖΑ τώρα που είναι στάση ανευθυνότητος αφού έπρεπε όπως ορίζει το Σύνταγμα να ψηφίσει για ΠτΔ. Διότι στο κάτω κάτω, τι είναι το Σύνταγμα για να το βιάζουμε όλοι; Καμιά πόρνη; Το Σύνταγμα το βιάζουμε μόνο εμείς.

Μας έχουν κατηγορήσει ότι αδιαφορούμε για τις ανάγκες του ελληνικού λαού και ότι οξύνουμε τις αδικίες και τις ανισότητες. Αναντίλεκτα δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψεύδος από αυτό. Έχουμε αναγνωρίσει ότι με τις τρέχουσες εκλογές πολλοί βουλευτές ενδέχεται να μείνουν χωρίς την έδρα τους, πράγμα που θα σημαίνει ότι θα πρέπει να πέσουν στο ταμείο ανεργίας και προσπαθούμε να διαφυλάξουμε αυτές τις θέσεις εργασίας. Δεν είναι καιρός για ανεργία άλλωστε. Κι από ρουσφέτια, εξακολουθούμε να κάνουμε, προασπίζοντας το κράτος από τα άθλια ρουσφέτια της Αριστεράς, εάν αυτή έρθει στα πράγματα. 
Ως προς την ανάπτυξη, ξέρουμε καλά ότι όσα μαγαζιά έχουν επιβιώσει μέχρι τώρα, περίμεναν πως και πως τις γιορτές για να δουλέψουν. Διαλύσαμε και αυτήν την αυταπάτη με την προκήρυξη των εκλογών. Δεν είναι δυνατόν η μισή Ελλάδα να υποφέρει και η άλλη μισή να ελπίζει. Προωθούμε την ίση απελπισία για όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες. Πριν τις γιορτές να θυμίσω ότι ήταν η ανεύθυνη στάση του ΣΥΡΙΖΑ που μας οδήγησε μικροκομματικά να ζητήσουμε από τους ξένοι την διακοπή της χρηματοδότησης και την έξοδο από το Μνημόνιο, γεγονός που οδήγησε σε ένα μίνι κραχ της Οικονομίας, δείγμα του πόσο καταστροφική και ανεύθυνη είναι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Η πραγματικότητα είναι ότι προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ασφαλείς συνθήκες για ανάπτυξη στη χώρα και αυτό είναι κάτι που μόνο εμείς μπορούμε να επιτύχουμε. Ήδη έχουμε την ανεργία στο 35% (με αυτήν των νέων ανθρώπων να είναι ακόμη υψηλότερη), ενώ συνεχίζουμε άοκνα την αυξανόμενη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού. Μόνο όταν το έργο μας ολοκληρωθεί δηλαδή φτάσουμε σε όλα το 100% θα γίνει αντιληπτή η ανάπτυξη που θα έχουμε επιτύχει, γεγονός που θα καταστήσει σαφές πως οι θυσίες του ελληνικού λαού έχουν πιάσει πραγματικά τόπο. Και μόνο τότε θα έρθουν οι ξένες επενδύσεις στη χώρα, ως μάννα εξ ουρανού. Άρα οφείλουμε να συνεχίσουμε προς αυτήν την κατεύθυνση.

Θέλουμε να καταλάβετε όλοι ότι μια τυχόν επιστροφή στη δραχμή θα αποτελέσει εθνική καταστροφή. Δεν θα μπορούμε να φέρνουμε βενζίνη και πετρέλαιο, δεν θα υπάρχουν τρόφιμα στα σούπερ μάρκετ, δεν θα βγάζουν λεφτά τα ΑΤΜ. Τουναντίον με το ευρώ, θα υπάρχει ευμάρεια. Δεν θα υπάρχει τραπεζίτης ή πολιτικός ή επιχειρηματίας που να υποφέρει. Φυσικά μπορεί να μην έχετε τη δυνατότητα να ψωνίζετε από τα σούπερ μάρκετ διότι οι πλουσιοπάροχοι αναπτυξιακοί μισθοί των 150 ευρώ δεν θα σας επαρκούν, όμως και τα ΑΤΜ θα έχουν χρήματα να βγάζετε, και τα ράφια των σούπερ μάρκετ θα είναι γεμάτα τρόφιμα ώστε να μπορείτε να τρώτε από τους κάδους τα αποφάγια που θα πετάμε. Πρέπει να κατανοήσετε ότι το να μην έχετε μία σε ευρώ δεν είναι το ίδιο με το να μην έχετε μία σε δραχμές. Υπάρχει μεγάλη διαφορά.

Επίσης, πρέπει να αποκαταστήσουμε και την αλήθεια σε ένα ακόμη μύθευμα της ανεύθυνης αντιπολιτεύσεως, ότι δηλαδή εκτός από τον λαό αδιαφορούμε και για το Κράτος και εξυπηρετούμε και τα ξένα συμφέροντα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη γελοιότητα. Κατ' αρχήν δεν είμαστε ερασιτέχνες: εξυπηρετούμε μόνο τα ξένα συμφέροντα ακριβώς επειδή έχουμε αναγνωρίσει ότι αυτός που μας δανείζει έχει κάθε δικαίωμα να ζητάει ό,τι θέλει. Επιπρόσθετα όμως πρέπει να αναγνωριστεί ότι έχουμε κάνει αδρές προσλήψεις σε αστυνομικούς, ενώ έχουμε κάνει και πλήθος προμηθειών σε αντίστοιχο υλικό, όπως δακρυγόνα, όπλα, Αύρες κλπ. Δεν ευθυνόμαστε εμείς που η κατάσταση της Οικονομίας είναι τόσο χάλια που δεν μπορούμε να κάνουμε προσλήψεις και στην Παιδεία ή την Υγεία, εξάλλου είναι η Αριστερά που έχει φέρει την Οικονομία σε αυτά τα χάλια μετά από τέσσερεις δεκαετίες διακυβέρνησής της. Οπότε από την στιγμή  που τα χρήματα δεν επαρκούν για όλα, αναγκαζόμαστε να περιοριζόμαστε στα απαραίτητα, δηλαδή αυτά που μας κρατάνε ασφαλείς από την τυχόν οργή σας. Που εδώ που τα λέμε, για ποιον λόγο να είστε οργισμένοι απέναντί μας; Έξι χρόνια σας σώζουμε από τα εγκλήματα που οι ίδιοι έχουμε διαπράξει, γεγονός το οποίο δείχνει και μεταμέλεια, και υπευθυνότητα αλλά προπάντων και ικανότητα για ένα καλύτερο αύριο. Βεβαίως θα μου πείτε, πως είναι δυνατόν μετά από έξι χρόνια και μας λες ότι η Οικονομία είναι ακόμη σε κακά χάλια; Μα ακριβώς αυτό είναι που θέλω να σας πω: ότι παραλάβαμε από την Αριστερά μια Οικονομία εντελώς διαλυμένη και την έχουμε αναβαθμίσει μετά από 6 χρόνια σε Οικονομία σε κακά χάλια. Φανταστείτε τι μπορούμε να έχουμε επιτύχει μετά από 10 χρόνια, φερειπείν! Με την ψήφο σας, είναι βέβαιο ότι θα κάνουμε θαύματα! Το μόνο που σας ζητάμε είναι λίγη υπομονή ακόμα, μερικές δεκαετίες.

Θεωρώ αυτονόητο οτι ότι θα επιλέξετε την ασφάλεια από την ανασφάλεια. Είναι βέβαιο ότι όσο κι αν δεν θέλετε, το σύνδρομο της Στοκχόλμης θα δράσει για εσάς οδηγώντας σας στην ζεστή αγκαλιά του αγαπημένου σας βιαστή. Είμαστε η δύναμη της αλήθειας και το ξέρετε.  Σας το επιβεβαιώνει και ο Πρετεντέρης με τον Μπάμπη Παπαδημητρίου καθημερινά εξάλλου, ότι την αλήθεια την λέμε εμείς. Γι'αυτό βοηθήστε μας να σώσουμε τον κλάδο των πολιτικών από την ανεργία, βοηθήστε μας να σώσουμε τα υπερχρεωμένα κανάλια, να βοηθήσουμε διαπλεκόμενους επιχειρηματίες από την καταστροφή κλπ. Επιλέξτε εμάς να σας εξαθλιώσουμε, εξάλλου έχουμε την τεχνογνωσία να το κάνουμε καλύτερα από τους ερασιτέχνες του ΣΥΡΙΖΑ. Δώστε μας τη δύναμη να εξακολουθήσουμε να λέμε ναι σε όλα όσα μας ζητάει η πολυχρονεμένη μας Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, μεγάλη η χάρη της. Εξάλλου δεν μας ζητάει και τίποτε δύσκολο. Να σας θυσιάσουμε μας ζητάει, να κλείσουμε ό,τι παραγωγικό διαθέτει η χώρα, να της στείλουμε τα καλύτερά μας μυαλά, να σας έχουμε να δουλεύετε ως τα 70 σαν σκλάβοι, έχοντας υπεξαιρέσει όλα όσα έχετε παράξει και αποταμιεύσει όλα τα χρόνια σας, αφήνωντάς σας δίχως Υγεία και Πρόνοια. Όλα αυτά, είναι απλώς ένα ελάχιστο τίμημα που είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε προκειμένου να έχουμε το άγιο ευρώ αντί για την επάρατο δραχμή.

Ψηφίστε μας και δεν θα το μετανιώσετε.
Εμείς γαμάμε καλύτερα.

(ο πορδηπουργός της χώρας εξέρχεται από την δεξιά θύρα. Από την αριστερή θύρα εισέρχεται ο Αλέξιος ο Β' ο Ανεπαρκής, γνωστός και ως Φόλας. Λαμβάνει την θέση του στο πόντιουμ. Με φωνή που ομοιάζει εις του αειμνήστου Ανδρέα, λαλεί τα εξής:)

Ελληνίδες, Έλληνες.
Ήρθε η ώρα της Αλλαγής. Το μέλλον ξεκίνησε. Αυτά είναι βέβαια. Η έντρομη συγκυβέρνηση μας κατηγορεί για διάφορα, τα οποία είναι όλα ανυπόστατα και το ξέρετε καλά.
Μας λένε ότι έχουμε πει ότι θα σκίσουμε τα μνημόνια, ότι θα καταργήσουμε τα πάντα με ένα άρθρο, ότι θα επαναφέρουμε μισθούς και συντάξεις και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Πότε τα έχουμε πει όλα αυτά; Αριστεροί είμαστε, όχι μαλάκες. Που να τα βάζεις με ολόκληρη Γερμανία τώρα; Που καιρός για μπερδέματα;

(ακούγεται θόρυβος από το ακροατήριο)
Σύντροφε Λαφαζάνη, βάλτον μέσα σε παρακαλώ. Η δέσμευσή μας ισχύει, θα πηδησουμε κι εμείς σύντομα. 
Συνεχίζοντας, λοιπόν, θέλω να εκθειάσω των απαράμιλλη σταθερότητά μας όλο αυτόν τον καιρό. Ανέκαθεν αλλάζαμε θέσεις κάθε 3 μέρες και συνεχίζουμε να το κάνουμε ακόμη και σήμερα. Ξέρετε πολύ καλά πως ό,τι λέμε, το αναιρούμε. Αυτό δείχνει μια θαυμαστή σταθερότητα στην πολιτική μας γραμμή. Η δε πολυφωνία μας, αποτελεί ως δημοκρατική ένδειξη την καλύτερη διαπίστευση αναφορικά με τις ικανότητές μας. Πλέον έχουμε καταφέρει ακόμη και το υπέρτατο, τα στελέχη μας να εκφράζουν ταυτόχρονα διαφορετικές πολιτικές θέσεις ακόμη και την ίδια μέρα, σε διαφορετικά μέσα. Ποιος άλλος μπορεί να το κάνει αυτό; Δεν αποτελεί δείγμα των υψηλοτάτων ικανοτήτων μας; Δεν είναι αρκετό για να μας ψηφίσετε;

Δεν σας κάνουν αυτά που λέει ο σύντροφος Μηλιός; Κανένα πρόβλημα, ακούστε τον σύντροφο Δραγασάκη που λέει άλλα. Δεν σας αρέσουν ούτε αυτά; Τότε ακούστε τον σύντροφο Σκουρλέτη. Δεν σας αρέσουν ούτε εκείνου; Ε, τότε ακούστε τον σύντροφο Τσακαλώτο. Διαθέτουμε τεράστια γκάμα απόψεων, από τον Δραγασάκη έως τον Στρατούλη, δεν είναι δυνατόν να μην σας κάνει καμία.

Επίσης, μας κατηγορούν ότι δεν έχουμε καμία θέση για όλα τα υπόλοιπα θέματα που απασχολούν τη χώρα. Ποιος το λέει αυτό επιτέλους και κυρίως, με τι θράσος. Δεν έχουμε εμείς θέση πχ για το Μακεδονικό; Δεν έχουμε ότι οι γείτονές μας μπορούν να ονομάζονται όπως θέλουν; Δεν έχουμε σαφείς θέσεις για τον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας; Τις προάλλες -στα Θεοφάνεια- που το συζητούσα με τον Πειραιώς Σεραφείμ, μου είπε ότι συμφωνεί απόλυτα με τις θέσεις μας για τον πλήρη διαχωρισμό.

Επίσης μας κατηγορούν ότι έχουμε εξελιχθεί σε pasok 2.0. Και γιατί είναι κακό αυτό; Δηλαδή όλα τα πολιτικά απόβλητα δεν ψηφίζουν; Δεν έπρεπε να βρουν κάπου πολιτική στέγη; Κι εδώ που τα λέμε, δεν έχει αποδειχθεί κατά το παρελθόν ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να εξασφαλίσεις των πρωτιά στις εκλογές; Άρα γιατί είμαστε λάθος; Επειδή επιλέγουμε έμπειρα στελέχη στον τομέα της διακυβέρνησης; Είναι σαφής ο πανικός των κυβερνώντων που ετοιμάζονται να αποχωρήσουν από τα πράγματα.

Θέλουμε κι εμείς να γαμήσουμε.
Ήμασταν καιρό στη δίαιτα και είναι δικαίωμά μας.
Είμαι βέβαιος ότι θα μας επιλέξετε.

(ο σύντροφος Αλέξιος αποχωρεί. Επικρατεί πανδαιμόνιο από χειροκροτήματα. Πλέον είναι βέβαιοι όλοι ότι αυτή η χώρα δεν θα αλλάξει ποτέ. Όντως επιλέγει ασφάλεια. Στο ακροατήριο επικρατεί αναβρασμός. Υπάρχει πλήθος πολιτικών αρχηγών που θέλει επίσης να μιλήσει για τις φρέσκες ιδέες του. Από το βάθος ακούγεται ένα καζανάκι. Δυστυχώς όμως δεν είναι αρκετό να πάρει όλα τα πολιτικά σκατά από τα οποία πρέπει να επιλέξουμε).

Σε κάθε περίπτωση την έχουμε κάτσει κυρίες και κύριοι.
Η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε το 2012.

Τρία τραγουδάκια για την χρονιά που μπήκε...

Ένα, για την μελαγχολία, όσο αναλογίζομαι τι έρχεται και πόσο ανώριμοι είστε εσείς οι άνθρωποι...



Ένα για έμπνευση και τον δημιουργικό οίστρο που πρέπει να μας χαρακτηρίζει...



Κι ένα για την οργή που πρέπει να διοχετευθεί προς τους υπευθύνους...



Καλή χρονιά να έχουμε.
Κάτι που δεν βλέπω.

Με το καλό να μας βγει...

κι ελπίζω ο επόμενος να μην μπει έτσι όπως μπήκε ετούτος εδώ, αν και φοβάμαι τα χειρότερα εδώ που τα λέμε.

Όπως και να'χει, για τις μέρες των εορτών επιλέξτε κάποιο δώρο με συναίσθημα για τους οικείους σας, ωσάν αυτά των προτάσεων που ακολουθούν (ευγενική προσφορά του στυλιστικού τμήματος του παρόντος ιστολογίου)...

1) Κάποια συμπαθητική μπλούζα με παιδικούς χαρακτήρες

2) Εξαιρετικά καλαίσθητα δωδεκάποντα για το αίσθημα.

 3) Μάλλινο μπλουζάκι με απεικόνιση νορβηγικού τοπίου με χιονάνθρωπο.

4) Κάποιο βιβλίο ή εγκυκλοπαίδεια

5) Κηροπήγια με τον Άγιο Euronymous... 

6) Υλικό βασισμένο στον Πόλεμο των Άστρων

7) Κάποια καλαίσθητη κούπα (προσοχή, αν κάνετε τέτοιο δώρο σε βάζελους μπορεί προς στιγμή να χαρούν!)

8) Γραβάτα από ειδικό δέρμα...

9) Ένα εύχρηστο τσαντάκι...

10) Κάποιο αντικείμενο των Immortal.

  11) Διακοσμητικό για το σπίτι

12) Μπλουζάκι θρησκευτικού περιεχομένου σχετικό με τα Χριστούγεννα.

13) Κάλτσα για τον Άγιο Βασίλη (κυκλοφορούν και σε σετ όπως στην εικόνα)

14) Κάτι για καθημερινή χρήση.

Καλά να μας έρθει το νέο έτος.
Προσωπικά ευελπιστώ στα λιγότερο χειρότερα.
Με αυτούς που έχουμε μπλέξει δηλαδή δεν βλέπω άλλη διαφυγή.
Χρόνια πολλά με Υγεία και Αγάπη σε όλους!

Για τον Chuck Schuldiner, τιμής ένεκεν.

Πριν από λίγες ημέρες και συγκεκριμένα στις 13 του μηνός το metal θυμόταν μία θλιβερή επέτειο. Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να γράψω εκείνη την ημέρα κάποια λόγια αλλά αποφάσισα λόγω της δραματικής επικαιρότητος να τα αφήσω για την επόμενη ευκαιρία, την οποίαν άρπαξα σήμερα.
Να ξεκαθαρίσω πριν προχωρήσω ότι το σενδονάκι αυτό αφορά τον κάθε μουσικόφιλο, ανεξαρτήτου προτιμήσεών του, και όχι μόνο τους οπαδούς της metal αυστηρά. Ελπίζω να καταφέρω να καταστήσω σαφείς τους λόγους στην συνέχεια.

Ωσάν πριν από δύο εβδομάδες και πριν δεκατρία χρόνια ακριβώς, λοιπόν, μας άφησε ο μέγιστος Chuck Schuldiner, σε ηλικία μόλις 34 ετών. Γεννηθείς 13 Μαϊου 1967, μας αποχαιρέτησε οριστικά από ετούτον τον κόσμο την 13η Δεκεμβρίου 2001.
Ο Chuck του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Charles Michael Schuldiner) ήταν μια τεράστια απώλεια για την παγκόσμια μουσική, όχι μόνο για το metal. Προσωπικά η μοναδική προσωπικότητα της ευρύτερης μουσικής με την οποίαν μπορώ να τον παραλληλίσω είναι ο Frank Zappa αν και όλα αυτά μάλλον φιλολογικά ζητήματα είναι πλέον, απλώς για την κουβέντα.

Να πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.
Το 1983 ο Chuck σε ηλικία μόλις 16 ετών ίδρυσε το συγκρότημα Mantas το οποίο έπαιζε μουσική στα τότε χνάρια της ακραίας τάσης του metal που είχε αρχίσει να ξεπηδάει σε διάφορα σημεία της Ευρώπης και ιδίως των ΗΠΑ. Το σχήμα αυτό κράτησε μόλις για λίγους μήνες το όνομά του και επί της ουσίας το μόνο που πρόλαβε να ηχογραφήσει ήταν ένα demo υπό τον τίτλο Death by Metal, το 1984. Βέβαια την σήμερον κυκλοφορούν και διάφορα rehearsal της εποχής, αλλά αυτά είναι μεταγενέστερα φρούτα. Ο Chuck έδειξε από μικρός όμως τι κουβαλούσε όχι μόνο μέσα στο κεφάλι του, αλλά και στην ψυχή του. Λίγα χρόνια πριν ο μεγαλύτερος αδελφός του είχε πεθάνει. Για ένα συναισθηματικό παιδί όπως ο Chuck αυτό ισοδυναμούσε με κατάρρευση όλου του κόσμου γύρω του. Αποφάσισε, λοιπόν (όπως λέει ο μύθος), να μετονομάσει τους Mantas σε Death εις μνήμην του αδελφού του, προκειμένου να μετατρέψει τον θ΄νατό του σε κάτι θετικό. Και αυτό το θετικό ήταν η μουσική.

Μετά από μια σειρά demo και μέσα από διάφορες πρόβες που διήρκεσαν περί τα τρία χρόνια, το συγκρότημα μπαινει στο στούντιο και ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο: Scream Bloody Gore, το 1987. Επρόκειτο για έναν δίσκο-κλωτσιά στα αχαμνά γενικότερα. Αν και ήδη ο κόσμος είχε αρχίσει να εξοικειώνεται με τις ακραίες εκφάνσεις του metal, τόσο μουσικά, όσο στιχουργικά αλλά και οπτικά (βλ. εξώφυλλα), η αλήθεια είναι ότι το SBG παραήταν ακραίο ακόμη και για τα έως τότε δεδομένα. Στο εξώφυλλο δέσποζαν μερικοί... πρώην καλόγεροι που προφανώς είχαν περάσει στην απέναντι πλευρά, και οι οποίοι έπιναν αίμα στα ποτήρια τους μέσα σε κάποια (προφανώς) εκκλησία. Οι τίτλοι των τραγουδιών αντιστοίχου περιεχομένοι: Evil Dead, Denial of Life, Zombie Ritual, Baptized in Blood κλπ, κλπ. Όσον αφορά τη μουσική, αυτή μάλλον πήγαινε τα πράγματα πολύ παρακάτω κι από το μυθικό 7 Churches των Possessed αλλά και από διάφορα άλλα παραδείγματα ακραίου ήχου που είχαν κυκλοφορήσει μέχρι τότε. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα ολόκληρο είδος βαπτίστηκε death metal εξαιτίας των Death.

Αν, λοιπόν, ο πρώτος δίσκος ήταν πιο πολύ στο οργισμένο και αντιδραστικό κλίμα των εποχών που υπήρχε διάχυτο στο metal εκείνα τα χρόνια και το οποίο απαιτούσε ανάποδους σταυρούς, σκελετούς, αίματα, πεντάλφες και λοιπά "ιδεολογικά" εμβλήματα, η μεταστροφή δεν άργησε να έρθει, όχι τόσο στον ήχο αλλά σε όλα τα υπόλοιπα. Ο δεύτερος δίσκος που κυκλοφόρησε το 1988 υπό τον τίτλο Leprosy ήταν ακόμη μεγαλύτερο σοκ. Ναι μεν ηχητικά αποτελούσε την λογική συνέχεια του Scream Bloody Gore αλλά σε όλα τα υπόλοιπα ήταν σαν να επρόκειτο για διαφορετική μπάντα. Τα ακραίου περιεχομένου δείγματα είχαν απαλοιφθεί όλα και τη θέση τους είχαν αρχίσει να παίρνουν υπαρξιακά ζητήματα, όπως οι ανίατες ασθένειες, οι άνθρωποι που χάνουν την αξιοπρέπειά τους ένεκα αυτών, ο πόνος κλπ. Και η λέπρα που αποτελούσε ασθένεια-μάστιγμα σε παλαιότερες εποχές ήταν ένα ενδεικτικό παράδειγμα από το οποίο μπορούσε να καταπιαστεί. Ο εν λόγω δίσκος είναι ο πρώτος στον οποίον ο Chuck έθεσε ανοικτά (στους στίχους) και το θέμα του δικαιώματος των ανθρώπων να επιλέγουν να βάλουν ένα τέλος στον πόνο του, ερχόμενος έτσι σε πλήρη ρήξη με όλες τις πουριτανικές κοινωνίες που θεωρούσαν ως εντελώς ανήθικο το να συζητάς για τα δικαιώματα ενός ανθρώπου που υποφέρει, μόνο και μόνο επειδή το πέπλο μιας θρησκείας το απαγορεύει.

Το 1990 κυκλοφορεί το Spiritual Healing, ένας δίσκος που αν και μουσικά μάλλον δεν φτάνει τα υψηλά στάνταρ του προηγούμενου, εντούτοις από τεχνικής απόψεως μάλλον θέτει νέα όρια σε ολόκληρο το metal αφού αποδεικνύει ότι ακόμη και ο σκληρός ήχος μπορεί να είναι τεχνικός και προσεγμένος και όχι καφρίλα και χυμαδιό όπως αρκετοί μέχρι τότε έκαναν. Σε επίπεδο θεματολογίας, εξακολουθεί να ασχολείται με τα του Ανθρώπου αλλά αυτήν τη φορά το πάει κι εδώ πολύ παρακάτω, αφού πλέον δεν ασχολείται με τον άνθρωπο απευθείας, αλλά με την Κοινωνία και την αντιμετώπισή της που ωθεί τους ανθρώπους προ τετελεσμένων γεγονότων. Η ρήξη με την Κοινωνία είναι ευθύτατη.

Ο επόμενος δίσκος ονομάζεται Human και κυκλοφορεί το 1991. Εκτιμώ ότι ο τίτλος τα λέει όλα ως προς το περιεχόμενο. Πλέον όλοι έχουν καταλάβει δεν έχει κανένα νόημα να ασχολείσαι με τη μουσική του Chuck: αυτή θα είναι πάντοτε σε υψηλότατα στάνταρ, με την χαρακτηριστική του τεχνοτροπία που εκτοξεύει πέραν από τα προσωπικά γούστα του καθενός την ποιότητα, διατηρώντας πάντοτε έναν μελαγχολικό τόνο στις συνθέσεις του (τολμώ να πω, αντίστοιχο με αυτόν που πάντοτε έχει ο Χατζιδάκις, για να το κάνω κατανοητό). Όταν ασχολείσαι με τους Death το μόνο που σε απασχολεί πλέον είναι το πόσο βαθειά στην φιλοσοφία θα σε ρίξουν οι στίχοι του Chuck και η αλήθεια είναι ότι κάθε δίσκος σε έριχνε σε ολοένα και πιο βαθειά νερά σε σχέση με τον προηγούμενο. Μέσα από το πλήθος των αρίστων συνθέσεων και των αντιστοίχων στίχων, υπάρχουν πολλά που μπορείς να διακρίνεις για την αγωνία του για τον συνάνθρωπό του. Μάλλον η πιο συγκλονιστική στιγμή του δίσκου όμως είναι το Suicide Machine, στο οποίο πραγματεύεται ευθέως το δικαίωμα εκείνων που πονάνε να σταματήσουν τον πόνο. Θα σας παραθέσω ως χαρακτηριστικό δείγμα το ρηφραίν του κομματιού:

When it comes to living, no one seems to care
But when it comes to wanting out
Those with power, will be there
Prolong the pain
How long will it last?
Suicide machine
A request to die with dignity
Is that too much to ask?
Suicide machine

Προσέξτε καλά τον τρόπο με τον οποίον θέτει εντελώς ωμά πλην ρεαλιστικά το θέμα. Αυτοί που έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι σε θυμούνται μόνο όταν θέλουν να ζητήσουν. Όταν είναι να ζήσεις, για την ποιότητα ζωής σου δηλαδή, δεν ενδιαφέρεται κανείς. Θέτει ένα αίτημα, λοιπόν, δηλαδή ούτε καν απαίτηση για αξιοπρέπεια, για να σταματήσει ο πόνος. Και το θέτει με τόσο ανθρώπινο τόνο, με ένα απλό ερώτημα: είναι τόσο πολύ αυτό που ζητάω;
Απλά ο Chuck. Γράφω αυτές τις γραμμές και ανατριχιάζω, σας το λέω εν τιμή. Να σημειώσω δε, ότι εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει και το εξώφυλλο του δίσκου, το οποίο δείχνει τι πραγματικά είναι ο άνθρωπος: κόκαλα και σάρκα. Τα υπόλοιπα, το Είναι, το κάνει ο καθένας ξεχωριστά.

Στον επόμενο δίσκο που κυκλοφόρησε το 1993 υπό τον τίτλο Individual Thought Patterns. Προσέξτε τίτλο έτσι; Πρότυπα ατομικής σκέψης. Τι άλλο να σου πει ο άνθρωπος πια;;; Ο δίσκος αυτός ασχολείται με τη φιλοσοφία και την ελευθερία που έχεις μόνο στα λόγια για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και διά εσού να φτιάξεις έναν καλύτερο κόσμο (το οποίο τελικώς σχεδόν αξιωματικα΄αποδεικνύηεται απευκταίο από την Κοινωνία). Δεν ξέρω αν ο Chuck είχε διαβάσει Καζαντζάκη ή Πλάτωνα (εξάλλου στο Philosopher λέει ρητά μεταξύ άλλων You know so much about nothing at all) αλλά η ουσία είναι ότι πλέον ασχολείται οριστικά με ζητήματα πανανθρώπινα. Κάθε τραγούδι που ακούς καθώς διαβάζεις (και σκέπτεσαι) τους στίχους σε θέτει σε έντονους προβληματισμούς. Είναι αδύνατον απλώς να ακούσεις έναν δίσκο των Death. Είναι σα να τρως και να κόβεις τη γλώσσα σου για να μην νοιώθεις γεύση. Οι Death ήταν ανέκαθεν ένα συγκρότημα που πήγε κόντρα στον πνευματικό ακρωτηριασμό των προτύπων του 1984 (ή έστω του Θαυμαστού Νέου Κόσμου) και δεν δίσταζε να το αποδεικνύει με κάθε δίσκο.

Το 1995 κυκλοφορεί το Symbolic. Η φιλοσοφία που ανέκαθεν υπήρχε σε όλες τις δουλειές τους (έστω εξαιρουμένου του SBG) πλέον στρεφόταν εσωτερικά από πλευράς συμπεριφοράς. Αν θελήσουμε να δούμε τους δίσκους των Death ταυτόχρονα και μεμονωμένα αλλά και ως σύνολο θα διαπιστώσουμε το εξής καταπληκτικό: η δομή τους ακολουθεί κυριολεκτικώς τη δομή του πλατωνικού έργου, όπου όλοι οι δίσκοι είναι αλληλλένδετοι νοηματικά μεταξύ τους, υπό την έννοια ότι έχουν έναν κοινό στόχο τον οποίον προσπαθούν να επιτύχουν όχι τόσο μεμονωμένα αλλά ως σύνολο. Όμως μεμονωμένα προσπαθούν να βάλουν το λιθαράκι τους προκειμένου να σε ωθήσουν στην εξερεύνηση του Εαυτού σου. Για να καταλάβετε τι εννοώ, θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα από τους στίχους του Empty Words που θέτει στο επίκεντρο τα κενά λόγια και τον πόνο που αυτά μπορούν να προκαλέσουν:

Ashes and promises share a bond
Through the winds of change
Words are blown away
When visions that should be
Are tattooed in your mind
The power to let go
Is sometimes hard to find

The answer cannot be found
In the writing of others
Or the words of a trained mind
In a precious world of memories
We find ourselves confined

Claws so razor sharp
Ripping at the spirit

[Chorus]:
Promises, a potential to hurt
Is anything real?
When forever is to be until
Deep inside, in the world of empty words...
No escaping from those haunting
empty words...

Και φτάνουμε αισίως στο 1998 όπου και κυκλοφορεί ο (όπως απεδείχθη εκ των υστέρων) τελευταίος δίσκος των Death, ένα πραγματικό μεγαλούργημα υπό τον τίτλο The Sound of Perserverance. Ο δίσκος αυτός μάλλον κοιτάζει όλους τους υπολοίπους από ψηλά, υπό την έννοια ότι επιχειρεί έναν συγκερασμό του τύπου "για να δούμε τι έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα". Μουσικά πλέον τα πάντα έχουν απογειωθεί, νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε κάτι τέτοιο. Όσον αφορά τους στίχους, στο τέλος θα σας παραθέσω το εκ των αγαπημενων μου κομματιών τους A Moment of Clarity όπου και πιστεύω ότι θα καταλάβετε πολλά.

Σε αυτό το σημείο να σημειώσω κάτι πολύ ενδιαφέρον. Ήδη από το 1996 ο Chuck είχε δημιουργήσει και ένα παράλληλο σχήμα με το όνομα Control Denied το οποίο αν και διατηρούσε τη γνώριμη τεχνοτροπία του, επί της ουσίας είχε μεγάλες διαφοροποιήσεις σε σχέση με τους Death. Το εν λόγω σχήμα ήταν πιο "ελαφρύ" μουσικά (παρόλο που ιδίως από το Individual Thought Patterns κι έπειτα νομίζω ότι οι Death μόνο death metal δεν μπορεί να πει κανείς ότι έπαιζαν δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν διατηρούσαν βαρύ ήχο). Κοινώς ήταν πιο heavy ως προς τον γνώριμο ήχο των Death. Η σημαντικότερη, όμως, διαφοροποίηση είχε να κάνει με τους στίχους, όπου ναι μεν δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτό που λέμε χαριτολογώντας ελαφρολαϊκοί, όμως προσπαθούσαν να βγουν έξω από τον βαρύ φιλοσοφικό κύκλο που είχαν ανοίξει οι Death και από τον οποίον ήταν αδύνατον να βγουν. Τo σχήμα αυτό κυκλοφόρησε μόλις έναν δίσκο υπό τον τίτλο The Fragile Art of Existense, μόλις λίγους μήνες πριν τον τελευταίο δίσκο των Death.

Κάπου σε αυτό το σημείο, όμως, το χέρι της Μοίρας αρχίζει και η συγγραφή του Επιλόγου του Βιβλίου της Ζωής αυτού του τεράστιου ανθρώπου και μουσικού. Το 1999 του γίνεται διάγνωση για καρκίνο στον εγκέφαλο. Τι τραγικό χτύπημα της μοίρας. Το παλικάρι αυτό που έγινε γνωστό μέσα από ένα συγκρότημα με το όνομα Θάνατος και που μόνο για τη Ζωή έγραφε πάντοτε, χτυπήθηκε με τον πιο ύπουλο τρόπο από την επάρρατη νόσο πάνω στο άνθος της ηλικίας του. Το τραγικότερο όμως δεν είναι αυτό, αλλά ότι παρόλο που μετά από σκληρό αγώνα η κατάστασή του είχε δείξει να καλυτερεύει, ο εξασθενημένος κι ευάλωτος οργανισμός του χτυπήθηκε από πνευμονία, η οποία ήταν και αυτή που τον τελείωσε.

Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να κάνω κάποια σχόλια επί της μουσικής.
Κατ' αρχήν ως προς τον παραλληλισμό με τον Frank Zappa που έκανα παραπάνω οφείλω μια διευκρίνιση πριν αρχίσουν τίποτε ενστάσεις. Όσοι γνωρίζουν ο Zappa δεν σε προσελάμβανε αν δεν ήξερες μερικούς τόνους μουσική, συν κάποια καντάρια παραπάνω, έτσι για τον "χαβαλέ" και ακόμη και τότε σε χτύπαγε σαν χταπόδι για να μάθεις ακόμη περισσότερη. Δεν είναι τυχαίο ότι με τον Zappa έχουν συνεργαστεί μερικούς εκ των κορυφαίων μουσικών παγκοσμίως στον τομέα της jazz και της rock. Αν και μικρογραφία από μουσικής απόψεως διότι είχε πολύ πιο σύντομη διαδρομή και απευθυνόταν σε πολύ μικρότερο κοινό, ο Chuck επί της ουσίας έπαιρνε (ιδίως μετά το Spiritual Healing) μόνο άτομα που ήξεραν αντίστοιχη μουσική τα οποία εκτοξεύονταν τεχνικά δίπλα του. Φυσικά μόνο αυτό δεν αρκεί. Είναι και οι μουσικές του ιδέες, είναι και η πολυπλοκότητα της τεχνοτροπίας που τον διέκρινε κ.ο.κ. όπου τέλος πάντων μπορεί να ακούγεται αδόκιμο ή οξύμωρο, αλλά όντως μου έρχεται ο Zappa αυθόρμητα ως παραλληλισμός, και ελπίζω να γίνει κατανοητό ότι αυτός δεν είναι μουσικός. Παρεμπιπτόντως νομίζω ότι ιδίως το "τημ" του Individual Thought Patterns είναι το πλέον αξεπέραστο. Και μόνο που συμμετέχει ο μέγιστος Andy LaRoque στις κιθάρες, δεν θες κι άλλο.

Παρακάτω θα παραθέσω κάποια δείγματα της μουσικής του. Είμαι βέβαιος ότι οι μη εξοικειωμένοι θα φρίξουν. Όπως ξεκαθάρισα και στην αρχή, η μουσική που έπαιζαν οι Death βρισκόταν στα ακραία εδάφη της metal, αυτό όμως δεν αναιρεί την αξία της μουσικής του συνολικά. Είναι σα να βγαίνει κάποιος και να ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να ακούσει Χατζιδάκι μόνο και μόνο επειδή βρίσκεται εκτός προσωπικών του γούστων. Αυτό δεν συνεπάγεται ότι η μουσική του Χατζιδάκι είναι πιο κάτω από την κορυφή, κοινώς η ποιότητά της δεν κρίνεται από το αν και ποιος μπορεί να την ακούσει. Κάπως έτσι και όσο κι και αυτό ακούγεται αδόκιμο ισχύει και για την μουσική του Chuck Schuldiner. Το ερώτημα, δηλαδή, είναι αν μπορεί να γίνει κατανοητό το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου, τόσο συνθετικά όσο και ιδίως στιχουργικά. Και πιστέψτε με (ιδίως οι αμύητοι): αξίζει πολύ να κάνετε μια προσπάθεια διαβάζοντας τους στίχους του ταυτόχρονα.

Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την αποφράδα ημέρα της 13ης Δεκεμβρίου 2001 ο κόσμος (και όχι μόνο το μουσικό στερέωμα) έχασε κάτι πολύ περισσότερο από καλλιτέχνη. Έχασε έναν φιλόσοφο όχι μόνο στα λόγια και τις ανησυχίες αλλά και στις χορδές. Δυστυχώς οι περισσότεροι που ακούνε μουσική δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι εάν η μουσική δεν σου διεγείρει συναισθήματα επί της ουσίας είναι αποτυχημένη. Και η μουσική του Chuck ήταν ένα μεγαλείο διεγέρσεων.

Δυστυχώς εν αντιθέσει με τον κολλητό μου και συνάμα κουμπάρο Mad Putcher που τον είχε δει ζωντανά στην Πράγα κάποτε, εγώ δεν κατάφερα να τον δω ποτέ σε συναυλία. Σε κάθε περίπτωση όμως παραμένει μία από τις πλέον αγαπημένες μου προσωπικότητες, σε κάθε επίπεδο, η οποία μπορούσε μέσω της μουσικής του να με προβληματίζει σχεδόν όπως ένα καλό φιλοσοφικό βιβλίο. Και αυτό είναι κάτι ανεκτίμητο.

Τιμής ένεκεν.

A Moment of Clarity (live)

I would describe it as an invisible darkness
Casting a shadow, a blinding black
Guarded by hope, my soul is kept from
The bloody claws
Look to beyond, what vision lets me see
Time after time, unneeded misery
Holding tight to my dreams
I own no price for you
I grip them tight and hope for sight

Open my eyes wide to see a moment of clarity
Confusion gone, it's in your hands
Your turn to ask why

Life is like a mystery
With many clues, but with few answers
To tell us what it is that we can do to look
For messages that keep us from the truth

Empty Words

Ashes and promises share a bond
Through the winds of change
Words are blown away
When visions that should be
Are tattooed in your mind
The power to let go
Is sometimes hard to find

The answer cannot be found
In the writing of others
Or the words of a trained mind
In a precious world of memories
We find ourselves confined

Claws so razor sharp
Ripping at the spirit

[Chorus]:
Promises a potential to hurt
Is anything real?
When forever is to be until
Deep inside, in the world of empty words...
No escaping from those haunting
empty words...


Do you ever feel it?
A craving that is so strong
To by thought rewind in order to find

Expectations that shined through the doubt
That soon would turn into the price
Of what a word will be worth
When tomorrow comes
To be and we are left
Standing on our own -
And seeing what is real...

The answer cannot be found
In the writing of others
Or the words of a trained mind
In a precious world of memories
We finds ourselves confined

Claws so razor sharp
Ripping at the spirit

[Chorus]
Promises a potential to hurt
Is anything real?
When forever is to be until
Deep inside, in the world of empty words...
No escaping from those haunting
empty words... 

Crystal Mountain (live)


Suicide Machine


The Philosopher


Expect the Unexpected


Leprosy


Περαιτέρω στιχοί μπορούν να βρεθούν εδώ.

Μία πολιτική άποψη ως προς την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας τους.

Διάβαζα τις προάλλες τις δηλώσεις του στουρνάρη πρώην ΥΠΟΙΚ της χώρας περί βεβαίας ελλείψεως ρευστότητος σε περίπτωση που η χώρα δεν εκλέξει ΠτΔ (τους). Μάλιστα πλήθος δημοσιοκάφρων έσπευσαν να χαιρετίσουν αυτήν την εξαιρετικά ειλικρινή δήλωση υπενθυμίζοντάς μας τις αμέτρητες πληγές του Φαραώ (άνω των δέκα) που θα έρθουν σε περίπτωση που η χώρα συρθεί σε εκλογές.
Σημειωτέον ότι η δήλωση του πρώην ΥΠΟΙΚ ήρθε σε συνέχεια πλήθους ωμών παρεμβάσεων από το εξωτερικόν και συγκεκριμένα την ευαγή Ευρωπαϊκή Ένωση (με αποκορύφωμα τον τρισάθλιο Γιουνκέρ) που καταστατικώς ναι μεν οφείλει να σέβεται τα δικαιώματα των χωρών κλπ, κλπ, που όμως όπως έχουμε ξαναναπτύξει σε αρκετές περιπτώσεις αποτελεί ένα μόρφωμα φασιστικώς μεταλλασσόμενο και η οποία ΕΕ εξωθεί τους πολίτες όλων των χωρών σε ακραίες εκφάνσεις όπως για παράδειγμα την ακροδεξιά, η οποία σημειώνει άλματα ποσοστών σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι από την αρχή: η δήλωση του πρώην ΥΠΟΙΚ είμαι βέβαιος ότι είναι πέρα για πέρα αληθινή. Για να πιστέψεις ότι δεν ισχύει πρέπει όντως να είσαι τόσο ηλίθιος που να θεωρείς ότι η χώρα σωζώταν τωόντι τα περασμένα χρόνια και ξαφνικά συνέβη κάτι απροσδόκητο μα και τεράστιο και μη ελέγξιμο αλλά και μείζον, που να έφερε τα πάνω κάτω. Αλλά μην ξεφεύγω...
Όντως, πιστεύω ότι σε περίπτωση εκλογών θα γίνει το σώσε. Η μόνη διαφορά ειναι ότι αναγνωρίζω πως και μέχρι τώρα το σώσε γίνεται, κοινώς το μόνο επουσιώδες ερώτημα είναι το πότε ακριβώς θα πάμε από τα σκατά στα απόσκατα. Βελτίωση δεν αναμένεται, η χώρα δεν σώζεται και τα έχουμε τεκμηριώσει κατ' επανάληψιν. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν κάποια άλλα ερωτήματα που πρέπει να τεθούν για να γίνει κατανοητό το τι ακριβώς συμβαίνει και το σημαντικότερο ερώτημα είναι το εξής: αυτό που είπε ο στουρηνάρης πρώην ΥΠΟΙΚ πότε ακριβώς συνέβη; Διότι μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος αυτός αυτοεκθειαζόταν για τα αποτελέσματα που έφερε, και παρομοίως άκουγε τα καλύτερα των σχολίων από τον Αντώνη_ τον Σαμαρά τον Πιτσαδώρο, γνωστό και ως Στραβοχυμένο, συν κάποιους άλλους Ευρωπαίους των οποίων τα χατήρια έκανε, Άρα κάτι πρέπει να υποθέσουμε εδώ ώστε να μην υπάρχει λογικό κενό. Και αυτό το κάτι είναι αν αυτά όλα που προφήτευσε συνέβησαν από τότε που απεχώρησε από τη θέση του γενικού δερβέναγα ήτοι τους τελευταίους μόλις έξι μήνες; Δηλαδή έξι χρόνια αμείωτης σωτηρίας και εξορθολογισμού του κράτους, έξι χρόνια αδιαμφισβήτητης ανάπτυξης, έξι χρόνια συστηματικής δουλειάς που "το grexit βγήκε από τα χείλη των αγορών" όπως μας έχει διαβεβαιώσει και ο πιο άχρηστος πρωθυπουργός του σύγχρονου ελληνικού κράτους (ίσως και όλων των κρατών τώρα που το σκέφτομαι), έξι χρόνια αναγνώρισης των προσπαθειών και λοιπά δακρύβρεχτα τε και κροκοδείλια, κατάφεραν να σβηστούν όλα μόνο και μόνο επειδή δεν στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ την εκλογή ΠτΔ; Όλα τα προηγούμενα χρόνια τα πράγματα έβαιναν ομαλώς και μόλις έφυγε το μικρό γιαννάκι πέσαμε στα βράχια; Εδώ κάτι δεν πάει καθόλου καλά (μέσα σε μια εικόνα που γενικώς δεν πήγαινε τίποτε καλά). Διότι πως διάολο είναι δυνατόν τέτοια παγκοσμίως αναγνωρίσημη δημοσιονομική σταθερότητα να καίγεται ωσάν απαλό χαρτί υγείας εν μία νυκτί;

Βεβαίως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η χώρα όχι μόνο δεν έχει σωθεί αλλά στην πραγματικότητα έχει βυθιστεί ακόμη περισσότερο στον βούρκο, πλέον τελεσίδικα και άνευ επιστροφής. Η πραγματικότητα είναι ότι ελάχιστη διαφορά θα έχει το κάθε αποτέλεσμα είτε για την προεδρική εκλογή, είτε για τις εκλογές που θα γίνουν όποτε γίνουν. Τα έχω ξαναγράψει ότι τα πράγματα είναι τόσο πολύ δεμένα χειροπόδαρα που ο ΣΥΡΙΖΑ και να θέλει δεν θα μπορέσει να κάνει τίποτα. Άσε που δεν θα θελήσει να κάνει, όπως έχουν αποδείξει και οι ασταμάτητες κωλοτούμπες των τελευταίων εβδομάδων, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Η ουσία είναι αλλού: θα μας ξεσκίσουν είτε μείνουμε, είτε φύγουμε από το ευρώ, είτε έχουμε κυβέρνηση δωσίλογων, είτε μελλοντικών δωσίλογων κλπ. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Άκουγα προχθές τον (ισως γελοιότερο) βουλευτή σε όλα τα παγκόσμια Κυνοβούλια που ακούει στο όνομα Εκδόσης Αδόνειδος Γεωργιάδης να λέει το εξής απίστευτο (απευθυνόμενος στον αντιστοίχου iq αδελφό του Λεωνίδα): "Που θα ήθελες να είσαι πάμφτωχος; Στο Σουδάν ή στην Ελλάδα;".
Τα είπε όλα ο άνθρωπος. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίον σκέφτεται το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό της χώρας αλλά και οι Ευρωπαίοι ετέροι μας (στα λόγια).
Εδώ και κάμποσους μήνες έχω αναλύσει πολλά πράγματα. Δεν λέω ότι έχω πέσει μέσα σε όλα αλλά στα περισσότερα έχω πέσει μέσα και μάλιστα με μάλλον αξιοπρόσεχτη ακρίβεια. Προφανώς και δεν έχω ούτε κάποια μαγική σφαίρα, ούτε κάποια εκ των έσω πληροφόρηση. Για την ακρίβεια, ούτε καν σοβαρότερο αισθητήριο από τον μέσο όρο δεν θεωρώ ότι έχω. Αυτό που έχω είναι ένα πράγμα: απουσία παρωπίδων. Κοινώς, βλέπω τα πράγματα ακριβώς ως έχουν ανεξάρτητα αν μου αρέσουν ή όχι και εν προκειμένω τα πράγματα έκαναν κρα από μακρυά. Από αυτά που έβλεπα, λοιπόν, είχα εξάγει κάποια συμπεράσματα, ένα εκ των οποίων ότι το τέλος της χώρας έχει έξοδο από το ευρώ (αντικειμενικά). Απλά και ξάστερα και βάλτε τις διαβεβαιώσεις σας εκεί που ξέρετε. Ο λόγος που η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ δεν ήταν επειδή όλοι είχαν εκτιμήσει τη στιβαρή της οικονομία, αλλά ακριβώς επειδή ήξεραν πόσο μαλάκες είμαστε ως λαός. Δεν είναι τυχαίο ότι ήμασταν πρώτοι σε πωλήσεις (αναλογικά με τον πληθυσμό) Καγιέν, άσχετα αν βάζαμε 5 ευρώ βενζίνη ίσα ίσα για να φτάσουμε ως το περίπτερο. Αν δεν έβαζαν την Ελλάδα στο ευρώ (και κατ' επέκταση τον εξίσου ηλίθιο ευρωπαϊκό Νότο) που θα γινονταν όλες οι εξαγωγές της τεράστιας βαρειάς βόρειας βιομηχανίας; Που θα πήγαιναν τα "μερσεντά" που είχα ακούσει κάποτε να αποκαλεί κάποιος; Θα εξήγαγε η Γερμανία στην Ολλανδία και τούμπαλιν και μετά όλοι μαζί στην Κίνα; Αστειότητες.

Βέβαια ο βλαξ θα σπεύσει να αντικρούσει θριαμβευτικά, με τον γνωστό ηλίθιο τόνο που πάντοτε έχει σε τέτοιες περιπτώσεις: Άδη, με το ευρώ έρχονται τουρίστες στη χώρα. Πολύ σωστό. Ως πασίγνωστον άλλωστε πιο πριν ιδίως από τουρίστες πεινάγαμε. Ακούγανε για δραχμές ας πούμε και έμεναν μακρυά. Όπως και τώρα για παράδειγμα που μόνο εντός ευρωζώνης πάνε διακοπές οι ευρωπαίοι πολίτες, όπου στην Ελλαδίτυσα έρχονται μόνο από χώρες μέλη της Ευρωζώνης: Κινέζοι, Άγγλοι, Αμερικάνοι και γενικά όλοι εκείνοι που έχουν ίδιο νόμισμα.
Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να θέσουμε ένα ακόμη ερώτημα: πόσοι από εσάς έχετε στο σπίτι σας ένα πολύ αγαπημένο ρούχο, αντικείμενο, παιχνίδι από παλιά κλπ, που όμως είναι απολύτως μη λειτουργικό και παντελώς άχρηστο; Κρατάτε πχ κάποια λιωμένη και χιλιοτρυπημένη μπλούζα; Κάποιο κομματιασμένο βάζο; Ένα παλιό περιοδικό που είναι εντελώς ρετάλι; Όσο συναισθηματικά δεμένος κι αν είσαι με αυτό, το πετάς διότι είναι άχρηστο. Όπως ακριβώς πετάς και μια λεμονόκουπα όταν την έχεις στίψει δηλαδή.

Κάπως έτσι είναι και η Ελλάδα. Όταν προ ετών αρκετοί εξ ημών (όχι κομματικοποιημένοι) γράφαμε ότι η ιστορία είναι φως φανάρι ότι έρχονται να μας πάρουν και τα σώβρακα και μετά να μας πετάξουν σε μια γωνία, μας αποκαλούσαν συνωμοσιολόγους και κάμποσα άλλα. Αυτήν την στιγμή που μιλάμε οι προφανώς κουτόφραγκοι Γερμανοί έχουν πάρει όλα σχεδόν τα αεροδρόμια (ελλειμματικά να υπενθυμήσω όπως μας έλεγαν), έχουν μπει για τα καλά στις τηλεπικοινωνίες (ελλειμματικές και αυτές), απολαμβάνοντας όλες τις προνομιακές εγκαταστάσεις και δυνατότητες του ΟΤΕ (να υπενθυμήσω ότι το ακριβώς αντίθετο επιθυμούν για την ακόμα ελληνική ΔΕΗ που κακώς έχει τέτοια προνόμια) κλπ, κλπ. Σχετικά πρόσφατα έκλεισε η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης και ξαφνικά άρχισε να μπαίνει δειλά-δειλά στην αγορά ζάχαρη από τη Γερμανία (μα τι έκπληξη). Έβλεπα τις προάλλες ένα γιαούρτι (δεν έχει σημασία τι μάρκα αλλά ήταν ελληνικότατο) το οποίο παρασκευαζόταν από γερμανικό γάλα. Δεν πίστευα στα μάτια μου αλλά εδώ που τα λέμε και να πίστευα δεν θα άλλαζε κάτι. Αυτό που βλέπω είναι απλώς να επιβεβαιώνονται αυτά που φοβόμουν.

Στο παρελθόν έτυχε να βρεθώ και να μείνω στη Γερμανία για λίγα χρόνια λόγω δουλειάς. Μεταξύ άλλων είχα διαπιστώσει και το εξής πολύ ενδιαφέρον (ως γόνος οικογένειας εμπόρων): τα μικρομάγαζα ήταν σχεδόν ανύπαρκτα και φυσικά δεν αναφέρομαι κάτι ψαροχώρια, έτσι; Το μέλλον ήταν ξεκάθαρο: στο εμπόριο έπρεπε να κλείσουν όλα τα μαγαζιά και να γίνουν είτε πολυκαταστήματα, είτε αλυσίδες από τις οποίες θα έπαιρνες το franchise. Νομίζω ότι το'χω γράψει και αρκετές φορές κιόλας. Αυτήν την στιγμή είμαστε σε αυτήν τη φάση μετάλλαξης που πιάνει ολόκληρη την κοινωνία και η οποία δυστυχώς θα διαρκέσει χρόνια. Λαμπρά μυαλά με σπουδές για τις οποίες πληρώσαμε εμείς φεύγουν για το εξωτερικό, το οποίο για τις χώρες αυτές είναι δώρα από τα ελάχιστα αφού καρπώνονται τα αποτελέσματα δίχως να έχουν δώσει δεκάρα τσακιστή και την ίδιαν στιγμή όσοι μένουν απλώς καταστρέφονται. Έτσι απλά. Ταυτόχρονα ο Έλλην πρέπει να μάθει το μάθημά του μέσα από την αυξανόμενα υψηλή ανεργία με όλα τα παρελκόμενα ώστε να είναι ευγνώμων όταν θα του δώσουν 200-300 ευρώ τον μηνα ως υποαπασχολούμενο και πιθανώς ανασφάλιστο ή "μαύρο", όπου κι αυτά τα χρήματα ακόμα χρωστούμενα θα είναι. Και μην τολμήσει να βγει κανείς πούστης να μου πει ότι τα περι 200-300 ευρώ είναι μύθος, διότι τα έχω στην οικογένειά μου ως ζωντανό παράδειγμα.
Επίσης κάτι ακόμα που είχα δει και μου είχε κάνει μεγαλη εντύπωση ήταν ότι οι Γερμανοί δεν επεδίωκαν την ιδιοκτησία. Προτιμούσαν το ενοίκιο και ο λόγος ήταν ότι το ιδιόκτητο σπίτι είχε τεράστια φορολογία σε σημείο παράλογο: θυμάμαι είχα πάει να νοικιάσω ένα σπίτι το οποίο όμως είχε ένα μείζον πρόβλημα: δεν διέθετε έπιπλα κουζίνας (εννοώ ντουλάπια κλπ). Ο ιδιοκτήτης είδε ότι ήθελα μεν αλλά ήμουν προβληματισμένος και με ρώτησε ευθέως το εξής: αν σου βάλω εγώ τα ντουλάπια θα μου δίνεις 550 μάρκα το μήνα αντί για 500 που ζητάω; Εννοείται ότι του απάντησα ναι. Πάνω στην κουβέντα επειδή με είχε εντυπωσιάσει η ερώτηση, επληροφορήθην ότι ένα ιδιόκτητο σπίτι φορολογείται πολύ περισσότερο αν έχει και δικά του ντουλάπια. Γι'αυτόν τον λόγο πολλοί Γερμανοί όταν αλλάζουν σπίτι παίρνουν και τα ντουλάπια τους μαζί να τα πάνε στο επόμενο σπίτι. Καλό,ε; Ειρήσθω εν παρόδω να μνημονεύσω ότι στη Γερμανία φορολογούνται και οι τηλεοράσεις: αν έχεις μία πληρώνεις λιγότερα από το αν έχεις δύο κλπ. Αυτό το βάζω στην κουβέντα για να γίνει κατανοητό ότι από ένα σημείο κι έπειτα ακόμη και ο πιο παράλογος φόρος γίνεται φυσιολογικός, όπως ακριβώς τον θεωρούσαν οι Γερμανοί. Όπως και να'χει, το δεδομένο εδώ είναι ότι τα σπίτια στη Γερμανία τα κατέχουν ως επι το πλείστω εταιρείες (που αρκετές είναι και τραπεζικές). Όπως δηλαδή πάει να γίνει κι εδώ. Απλά επειδή ο Έλληνας (και γενικά ο νότιος) ανέκαθεν είχε την επιθυμία να έχει το δικό του σπίτι, πρέπει να γίνει πολύ πιο βίαια.

Γενικά είναι πολλά τα παραδείγματα που θα μπορούσα να μνημονεύσω για να γίνει κατανοητό πλήρως το που πάει το πράγμα, αλλά δεν θα το κάνω διότι θεωρώ ότι αφενός είναι ανούσιο και αφετέρου διότι θεωρώ ότι ο καθένας πρέπει να είναι σε θέση να τα διακρίνει αυτά τα πράγματα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όταν η μετάλλαξη αυτή ολοκληρωθεί, που πηγαίνει κιόλας προς μια κατεύθυνση κυριολεκτικής σκλαβιάς, δεν θα υπάρχει και κανένας λόγος να παραμείνει ο επαίτης στην αίθουσα που πέφτει το φαγωπότι. Απλά πράγματα και απορώ προς τι το πλήθος άστοχων αναλύσεων.

Να ξεκαθαρίσω κάτι: καμία χώρα στην Ευρώπη -και είμαι απολύτως βέβαιος γι'αυτό που θα πω- δεν θέλει -ως σχέδιο- να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ. Αυτό που θέλουν είναι μια πιο κοντινή Κίνα, ούτως ειπείν μια χώρα παραγωγής με συνθήκες διαβίωσης και εργασίας όπως στην Κίνα που να κατασκευάζει και προωθεί τα προϊόντα των ευρωπαϊκών εταιρειών. Γιατί εμάς; Διότι απλούστατα έχουμε αποδείξει στην πράξη ότι είμαστε λαός δίχως αξιοπρέπεια, χαμερπής και δουλοπρεπής. Ό,τι πρέπει για τέτοιες καταστάσεις δηλαδή. Πρέπει όμως να υπάρχει και ο παραδειγματισμός προς τους άλλους, ότι το κακό παιδί δεν τιμωρείται απλώς, αλλά αποκεφαλίζεται. Η τιμωρία πρέπει να είναι παραδειγματική (όπου ειρήσθω εν παρόδω να πω ότι έχουμε και πλήθος ανοικτών εθνικών θεμάτων σε εξέλιξη, έτσι;). Συνεπώς αν με έναν σμπάρο έχουμε όχι δύο αλλά και περισσότερα τρυγώνια, το κέρδος θα είναι ανεκτίμητο, και γι'αυτό ακριβώς το τέλος του δρόμου για την Ελλάδα δείχνει έξοδο από το ευρώ.

Ήδη αν διαβάζετε τον ξένο τύπο έρχει αρχίσει να προετοιμάζεται το έδαφος, έστω και σε θεωρητικό επίπεδο. Και όταν λέω να προετοιμάζεται, δεν αναφέρομαι στο "παιχνιδάκι" που γινόταν επί σειρά ετών για τους "τεμπέληδες Έλληνες που μας τρώνε τα λεφτά" κλπ, κλπ που σκοπό είχε να προετοιμάσει απλώς την κοινή γνώμη, Τώρα έχουμε αρχίσει να μπαίνουμε σε επίπεδο πολιτικών προετοιμασιών διά παν ενδεχόμενον προκειμένου η όποια "αντίδραση" να θεωρηθεί δικαιολογημένη και επιβεβλημένη προκειμένου να περιοριστεί η διεθνής κατακραυγή.


Δυστυχώς αν και ισχύει αυτό που λένε ότι καλύτερα να είχα σκατά στο στόμα μου από το να πω κάτι καλό για την συγκεκριμένη κυβέρνηση, πρέπει εντούτοις να σχολιάσω κάτι που βλέπω. Και αυτό το κάτι είναι ότι εν αντιθέσει με άλλες (πρόσφατες) εποχές όπου η επικοινωνιακή φόλα πήγαινε κι ερχόταν, πλέον τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά και κάποια από τα όσα ακούγονται δυστυχώς δείχνουν να έχουν βάση στην πραγματικότητα. Τώρα θα μου πείτε, από που τεκμαίρεται αυτό ρε Άδη; Απλό: κατ' αρχήν από τις ανερυθρίαστες κωλοτούμπες σημαντικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που δείχνουν ότι δεν θα τηρήσουν αυτά που υπόσχονται, καθώς και από ανθρώπους που πρόσκεινται σε αυτόν αλλά με πιο ελεύθερη σχέση (βλ. Λαπαβίτσας, Βαρουφάκης κλπ) και οι οποίοι όλοι λένε ότι αυτό το πρόγραμμα δεν βγαίνει.

Υπάρχει κάτι που είτε μας αρέσει, είτε όχι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε κατάματα: Καλώς ή κακώς, περίπτωση σαν της Ελλάδας δεν είχε ξαναγίνει στα παγκόσμια χρονικά (ήτοι με χρεωκοπία σε κοινό νόμισμα και με εντελώς παράταιρες πολιτικοοικονομικές συνθήκες). Απεδείχθη ότι οι "γιατροί" ήταν και κακοί και ερασιτέχνες και το "φάρμακο" μας έκανε ολοένα και χειρότερα. Όταν από ένα σημείο κι έπειτα δεν υπάρχει γυρισμός, κάνεις το μόνο που μπορείς να κάνεις για να μην σε κατηγορήσουν για γενοκτονία (διότι επί της ουσίας αυτό συμβαίνει στη χώρα, αν δείτε τους δείκτες της). Και ποιο είναι αυτό; Περικοπές για να ζεις αυτόνομα, όπως δηλαδή μας κάνουν ασταμάτητα.

Μόνο που αυτό δεν είναι ούτε ανάπτυξη, ούτε πλεόνασμα, ούτε τίποτα. Η ανάπτυξη θέλει επενδύσεις που κανείς δεν επενδύει διότι απλούστατα ξέρει ότι μπορεί να πάρει κοψοχρονιά και απλώς περιμένει. Και το πρωτογενές πλεόνασμα είναι αδύνατον να συνοδεύεται από τρύπα στον προϋπολογισμό που θέλει κι άλλα μέτρα. Αυτό είναι το λεγόμενο σπιράλ του θανάτου που λένε οι οικονομολόγοι και από το οποίο δεν υπάρχει έξοδος.

Δεν ξέρω πόσο εύθραυστο είναι το όλο σύστημα του ευρώ πλέον. Σίγουρα (και αφού δεν έχουν κάνει καμία αλλαγή) εξακολουθεί να έχει τα δομικά του προβλήματα και ως εκ τούτου να κινδυνεύει με κατάρρευση ανά πάσα στιγμή, αλλά σίγουρα ως προς εμάς δεν θα είναι και όπως ήταν προ ετών. Η αλήθεια είναι ότι τη μεγάλη ευκαιρία μας τη χάσαμε στις διπλές εκλογές του '12, εκεί όπου έπρεπε να θάβαμε τους πάντες και να κατέρρεαν τα πάντα. Μόνο έτσι θα γλιτώναμε. Πλέον κάτι τέτοιο δεν υφίσταται και οι επικείμενες εκλογές (όποτε γίνουν τέλος πάντων) μόνο ίδιες δεν θα είναι με τις διπλές προηγούμενες και ο λόγος είναι ακριβώς το προβληματικό νόμισμα σε συνδυασμό με την τιμωρητική διάθεση και τους δουλοπρεπείς και άχρηστους απόγονους του Τσολάκογλου που μας κυβερνούν.

Γι'αυτό βγαίνουν και ζητάνε οικεία πρόσωπα οι άλλοι, γι'αυτό και παρεμβαίνουν έτσι ωμά στα εσωτερικά της χώρας, γι'αυτό και μας βάζουν το μαχαίρι στον λαιμό έτσι ανερυθρίαστα. Διότι από την Ελλάδα βγάζουν λεφτά, μα πολλά λεφτά, είτε μέσω τόκων, είτε μέσω πωλήσεων, είτε μέσω υπεξαιρέσεων δημόσιας περιουσίας (και κυριολεκτώ ως προς τις υπεξαιρέσεις) και πάει λέγοντας. Ακόμη κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ακριβώς τα ίδια, το μόνο σίγουρο είναι θα χαθεί πολύς χρόνος μέχρι να συνετιστεί πλήρως και ο χρόνος είναι χρήμα. Μην ξεχνάμε τα δύο βασικότερα πράγματα, για να μην τρέφουμε αυταπάτες: πρώτον, οι δανειστές έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι και δεύτερον, ο ισχυρός πάντα κάνει ό,τι γουστάρει. Αυτό όποιος δεν μπορεί να το χωνέψει, σοδίτσα. Κοινώς, δεν την γλιτώνουμε μάν-γκες μου.

Πάμε τώρα στην προεδρική εκλογή. Μια πολύ ωραία ανάλυση έχει κάνει ο φίλτατος zaph στο κατάστημά του και σας συνιστώ να την διαβάσετε. Σήμερα έγινε η πρώτη ψηφοφορία και βλέπω πολύ κόσμο να πανηγυρίζει. Εγώ απλώς παρακολουθώ τις εξελίξεις γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει καμία πρώτη ψηφοφορία. Υπάρχει απευθείας η τρίτη ψηφοφορία. Οι δύο πρώτες είναι απλώς τα τεχνάσματα για να μαζευτεί ο απαιτούμενος αριθμός βουλευτών. Προσωπικά τρέφω την πεποίθηση ότι τελικώς θα εκλεγεί ΠτΔ, όχι για άλλον λόγο αλλά διότι αρκετοί βολευτές από την τρέχουσα Βουλή δεν θα εκλεγούν ξανά άρα θα χάσουν όλα τα προνόμια (και που καιρός για κάρτα ανεργίας μέσα σε τόση ανάπτυξη;). Είναι δηλαδή καθαρά πρακτικό το θέμα και όλα τα υπόλοιπα τα ακούω βερεσέ. Επίσης να ξεκαθαρίσω κάτι ακόμα, αν και είναι πολύ νωρίς: ακόμη κι αν δεν εκλεγεί ΠτΔ και πάμε σε εκλογές, δεν το έχω και πολύ σίγουρο με τα δεδομένα που έχω στο μυαλό μου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί όντως να βγει πρώτος. Ξέρω, σας κούφανα, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο σενδόνι.

Αν θυμάστε ήδη εδώ και κάμποσους μήνες έχω γράψει ότι κάποια στιγμή θα τεθούν σοβαρά εκβιαστικά διλήμματα, τύπου μην γίνουμε Κύπρος κλπ. Μάλιστα είχα υποθέσει ότι δεν πρέπει να εκπλαγούμε αν για κανάν δυο μήνες δεν πληρωθούν και τίποτε μισθοί ή συντάξεις προκειμένου να συνετιστεί ο κόσμος και να ψηφίσει... με ελεύθερη βούληση. Όπως θα διαπιστώσατε από το ασύλληπτα εκφοβιστικό κλίμα των τελευταίων ημερών (όπου οι εκλογές παρουσιάζονται ως κάτι το πλήρως δαιμονοποιημένο) η προσπάθεια αυτή έχει τεθεί στο τραπέζι φόρα παρτίδα, με αποκορύφωμα το τσόκαρο που ακούει στο όνομα Βούλτεψη και που είπε στα μούτρα ότι μη εκλογή ΠτΔ (άρα εκλογές) ισοδυναμεί με πιστωτικό γεγονός, άρα με χρεωκοπία. Και μην μου πείτε για τις διευκρινίσεις κλπ, διότι τις ακούω βερεσέ. Αναλογιστείτε το εξής: αν όλο αυτό το κλίμα αισχρής πόλωσης καλλιεργείται για μια "απλή" εκλογή ΠτΔ, τι έχει να γίνει στις κανονικές εκλογές. Η άποψή μου είναι ότι ο λαός δεν πρόκειται να αντέξει το βάρος και για να διευκολυνθεί αυτή η κατάρρευση είναι πολύ πιθανό να βάλουν και το χεράκι τους οι Ευρωπαίοι. Εξάλλου θυμηθείτε πόσες δόσεις μας έχουν φάει επειδή "δεν τις είχαμε ανάγκη" (ήτοι επειδή δεν υπήρχε στα εν όψει ομόλογο για πληρωμή).

Κοινώς (και για να περάσουμε στο τέλος του δελτίου ειδήσεων και από το αθλητικό ρεπορτάζ), στους σημερινούς αγώνες στίβου ο Αντώνης_ ο Σαμαράς ο Πιτσαδώρος αγωνίστηκε μόνος του και κατάφερε να μείνει εκτός τελικών, αφού τερμάτισε πέμπτος. Ειδικότερα στους αγώνες σκοποβολής στοχεύοντας ευθεία πυροβόλησε προς τα πάνω και τραυμάτισε τα πόδια του κάτω. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο άνθρωπος είναι μεν άχρηστος και φαίνεται σε κάθε χειρισμό του, αλλά είναι πάντα ο άνθρωπός τους. Οπότε μην τον ξεγράφετε έτσι εύκολα. Αυτός που λέει σε όλα ναι (και που ακόμη δεν έχει εξασφαλίσει την επόμενή του δουλειά σε κάποιο πανεπιστήμιο του εξωτερικού, για να μην ξεχνιώμαστε) πετιέται στα σκουπίδια μόνο όταν επιτελέσει πλήρως το έργο του. Και ο Αντώνης_ ο Σαμαράς ο Πιτσαδώρος βροντοφωνάζει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ότι έχει πολύ κόσμο ακόμη να στείλει στον άλλο κόσμο, έχει να κάνει πολύ κόσμο να πεινάσει, έχει κι άλλο απόθεμα αξιοπρέπειας να απεμπωλήσει (διότι του είχε αφήσει κάμποση η γιαγιά του), έχει μεγάλα κομμάτια της χώρας να ξεπουλήσει. Και οι Ευρωπαίοι επιθυμούν στασθερότητα. Ναι μεν βολιδοσκοπούν και τον Αλέξιο τον Β'΄τον Ανεπαρκή του pasok 2.0 (with virus) ώστε να είναι προετοιμασμένοι, αλλά αυτοί γενικά προετοιμάζονται για κάθε ενδεχόμενο. Και η αλήθεια είναι μία, ότι κανένα ενδεχόμενο δεν είναι καλό για εμάς.

Επειδή μακρυγόρησα, θα το κόψω εδώ, απότομα.
ΕΞάλλου δεν εξαντλείται το θέμα έτσι εύκολα. Ποιο είναι, όμως, το διά ταύτα;
Μα τι δεν κατάλαβες ρε μάστορα;
Δεν έχεις ακούσει αυτό που λένε ότι αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι θα τις είχαν καταργήσει; Όταν βασίζεσαι στον πιο ηλίθιο λαό που έχει υπάρξει από καταβολής της ανθρωπότητας, αυτό αποτελεί εγγύηση της κάθε επιτυχίας.

Χαίρετε.