Σελίδες

Τρίτη 25 Μαρτίου 2014

Χρόνια μας πολλά.

Για άλλους επέτειος, για άλλους επαίτειος.
Μεταξύ άλλων πετάχτηκαν και κάποιες συνηθισμένες πορδές, απ'αυτές με τις οποίες έχουμε ασχοληθεί κατ' επανάληψιν και θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε αναγκαστικά.

Γιατί αυτό; Μα διότι συνεχίζεται αμείωτη η πλήρης απόπειρα αποδόμησης της εθνικής ταυτότητας (διότι αν και ενοχλεί, παντού υπάρχουν εθνικές ταυτότητες).

Μιας και την ρεπουσιάδα την έχουμε αφήσει ανολοκλήρωτη και ενθυμούμενοι ότι η Ρεπούση ουδέποτε έχει μιλήσει για μύθους, απλώς ανεβάζω ένα τμήμα άρθρου της στο περιοδικό Book's Journal.



Όποιος θέλει να πιστεύει ότι κάτι συνέβη, δικαίωμά του. Όποιος δεν θέλει να το πιστεύει πάλι δικαίωμά του. Και στις δύο περιπτώσεις, στα πιάτα σας, στα σπίτια σας. Άποψη έχω κι εγώ.
Το αν υπάρχουν και ψέματα μαζί με τις αλήθειες δεν συνεπάγεται πως όλα είναι ψέματα και πρέπει να είσαι εντελώς ηλίθιος για να το πιστεύεις αυτό.



Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014

Για τον ξάδελφό μου που έφυγε νωρίς...

Την Κυριακή έμαθα κάτι άσχημο.
Το απόγευμα του Σαββάτου ένας κοντινός μου ξάδελφος πέθανε από ανακοπή. Νέος, στα 42.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες που άπτονταν της προσωπικής του ζωής, διότι θα ήταν ασέβεια από πλευράς μου.
Το μόνο που θα πω είναι ότι ήταν μακροχρόνια άνεργος, το ίδιο και η γυναίκα του. Εμφανώς αχάριστοι αμφότεροι, δεν πρέπει να εκτίμησαν ποτέ την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας και τις θυσίες του ελληνικού λαού που πιάνουν τόπο αν και αυτός σώθηκε χάρη στη μεγαλοψυχία των Ευρωπαίων εταίρων.

Δεν ήξερα ότι ο ξάδελφος είχε θέμα με την καρδιά του που έπρεπε να το προσέχει.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο: όταν είσαι διαρκώς μέσα στην στεναχώρια (έχοντας και ένα μικρό παιδάκι) δεν την επιβαρύνεις την καρδιά σου; Προφανώς.
Μήπως έχεις τη δυνατότητα να αγοράσεις τα φάρμακά σου ή να προσέξεις την υγεία σου; Εννοείται πως όχι.
Μήπως έχεις τη δυνατότητα περίθαλψης; Αυτό έλειπε δα! Δεν θα επιβαρύνεις εσύ το ελληνικό δημόσιο κύριε, το έχει πει και ο τηλεβιβλιοπώλης που παριστάνει τον Υπουργό Υγείας.

Όταν έφτασε το ΕΚΑΒ κάποια ώρα μετά, απλώς έκανε τις τυπικές προσπάθειες που έπρεπε. Η ιστορία είχε ήδη τελειώσει. Είχε ξεψυχήσει στον δρόμο, 42 χρονών παλικάρι.

Την ίδιαν στιγμή η χώρα σώνεται, το πρωτογενές πλεόνασμα θα μοιραστεί στις ευπαθείς ομάδες, θα βγούμε στις αγορές και λοιπές πίπες για να ακούνε και να πιστεύουν τα ντόπια ζώα.
Διότι ακόμη και στις μέρες μας υπάρχουν ζώα που θεωρούν ότι ένας αποτυχημένος οικονομολόγος με στραβοχυμένο ύφος που δεν δούλεψε ποτέ στην ζωή του καθώς και ένας αμόρφωτος φασίστας τηλεπλασιέ συν όλος ο υπόλοιπος συρφετός μπάσταρδων της πολιτικοοικονομικής ελίτ της χώρας, θα τη σώσουν, όταν αυτοί ήταν που συστηματικά την χαντάκωσαν.

Αυτοί που σου λένε ότι πρέπει να κάνεις θυσίες, όταν οι ίδιοι δεν έχουν κάνει ούτε μία. Μόλις προ δεκαημέρου διάβαζα ότι ο σταρχίδιατου πρόεδρος της Βουλής σκέφτηκε να κόψει τους τσάμπα καφέδες διότι προκαλούν το δημόσιο αίσθημα. Λίγες μέρες παλαιότερα διάβαζα ότι χαρίζονται τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής. Και πάει λέγοντας, κάθε τρεις και λίγο η ίδια διεφθαρμένη ιστορία. Πάρτυ, ξανά πάρτυ και ξανά πάρτυ, με χρυσές μασέλες, με τα δικά σου λεφτά ηλίθιε. Και τα δικά μου. Με λεφτά που θα έπρεπε να αναλογούν σε ανασφάλιστους, σε ανέργους, σε σχολεία, σε νοσοκομεία, σε γιατρούς, σε δασκάλους και καθηγητές, στο κοινωνικό κράτος.

Ο ξάδελφός μου, ο Μήτσος, ήταν από τον Πειραιά. Από φτωχογειτονιά. Στην ομιλία του είχε αυτήν την χαρακτηριστική προφορά που έχουν οι Πειραιώτες από αυτές τις περιοχές. Ο Μητσάκος είχε τρία πράγματα: την αγάπη του για την Οικογένειά του, τον Ολυμπιακό και την αξιοπρέπειά του.
Τα δύο του τα πήραν, επειδή έτσι γουστάρουν.
Την αξιοπρέπειά του την πήρε μαζί του, αφήνωντας πίσω μια γυναίκα και ένα παιδάκι, καθώς περίμενε πάντα κι έλεγε ότι "που θα πάει, νέος άνθρωπος είμαι, θα βρω δουλειά".

Την ίδιαν στιγμή εμένα με ζώνουν οι τύψεις. Λόγω των καιρών έχουμε φτάσει όλοι με όλους να μιλάμε μόνο σε γιορτές, πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Με τον Μητσάκο από εκεί που κάθε τόσο πηγαίναμε και για κανά καφεδάκι στο Πασαλιμάνι, φτάσαμε σε σημείο να μιλάμε αραιά και πού, έως σπανίως. Προ καιρού που μιλήσαμε μου είχε πει ότι είναι δύσκολα τα πράγματα αλλά δεν πήγαινε το μυαλό μου πόσο. Και αναρωτιέσαι, δυστυχώς πάντα εκ των υστέρων, αν θα μπορούσες να είχες κάνει κάτι διαφορετικά. Μας έχουν κάνει να βλέπουμε ως έξοδο ακόμη και το να είμαστε άνθρωποι, το να έχουμε κοινωνικές σχέσεις, το να πάμε λίγο να ξεσκάσουμε ή να πιούμε έναν κωλοκαφέ, να σηκώσουμε το τηλέφωνο για να ρωτήσουμε τον άλλον τι κάνει ρε διάολε.

Όμως αν θα ακούσετε ποτέ κανά σχόλιο επί τούτου μάλλον θα είναι του στυλ "είναι γεμάτες οι καφετέριες, ποια κρίση;". Κι ούτε φυσικά θα ακούσετε για περιπτώσεις σαν του ξαδέλφου μου στα ΜΜΕ διότι δεν πουλάνε. Δεν είναι καν αυτοκτονίες για να βγει ο κάθε καραγκιόζης να τις αποδώσει έστω σε ψυχολογικά προβλήματα. Κι ούτε, φυσικά, θα κάτσει κανείς να αναλύσει πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι οδηγοί του ΕΚΑΒ ή τραυματιοφορείς θα έπρεπε να υπάρχουν ή πόσα θα έπρεπε να πληρώνονται. Αυτά είναι ψιλά γράμματα που πήρε η τρόικα.
Μας έχουν κάνει να μη θεωρούμε ως δεδομένα ούτε καν τα αυτονόητα και το χειρότερο είναι ότι εμείς το έχουμε αποδεχθεί. Γιατί;

Όμως μη φοβάσαι, ηλίθιε τε και γελοίε της διπλανής πόρτας τε και ιστολογίου, βγαίνουμε στις αγορές.
Καληνύχτα.

Οργή... Μόνο οργή...

Τετάρτη 12 Μαρτίου 2014

Το πολιτικό Μανιχέστο της Π.Ο.Ρ.ΔΗ.ς

Είναι πλέον οριστικό, αν και μας έκαναν λυσσαλέο πόλεμο.
Οι εξελίξεις υπήρξαν ραγδαίες, οι δε διαβουλεύσεις σχεδόν πυρετώδεις.
Και παρόλο που έκαναν τα πάντα για να μας σταματήσουν, κατάφεραν το μόνο που μπορούν να καταφέρνουν πάντα: μια τρύπα στο νερό.
Εξάλλου, εμείς δηλαδή είμαστε τίποτε μαλάκες και δεν κάνουμε κόμμα; Όχι να μας την λέει και ο καθείς. Ντροπή. Έτσι και αφού αξιολογήσαμε το πραγματικό επίπεδο του ελληνικού πολιτικού βίου, σας ανακοινώνουμε ότι...

η Προοδευτική Οργάνωση για μια Ρεαλιστική Δημοκρατία είναι εδώ! 

Διότι ναι! Δεν είμαστε κόμμα! Είμαστε Οργάνωση! Είμαστε οργανωμένοι ώστε να βάλουμε μια τελεία στα κόμματα δίχως κανένα απολύτως ερωτηματικό.
Θα γίνουμε ο εφιάλτης τους. Θα μας ακούν στον ύπνο τους, θα μας νοιώθουν να τους περικλείουμε απροειδοποίητα ενόσω αυτοί θα επιχειρούν τις συνηθισμένες βρωμιές τους.

Επειδή πρέπει να φυσήξει νέος αέρας στο δύσοσμο πολιτικό τοπίο της χώρας, θα τους διώξει η Π.Ο.Ρ.ΔΗ!
Επειδή πρέπει κάποιος να αναλάβει αυτήν την δύσκολη δουλειά να ξεβρωμίσει τον τόπο, θα το πράξει η Π.Ο.Ρ.ΔΗ!
Επειδή όταν το πράγμα ζορίζει, η μοναδική βιώσιμη διέξοδος από τα προβλήματα είναι μόνο η Π.Ο.Ρ.ΔΗ.
Επειδή ο λαός έχει υποφέρει αρκετά και πρέπει επιτέλους να ανακουφιστεί, και η λύση που θα του προσφέρει την ηρεμία είναι η Π.Ο.Ρ.ΔΗ.
Επειδή κανείς δεν μας περίμενε αλλά εμείς τους τη φέραμε χτυπώντας ακριβώς εκεί που δεν το περίμεναν, ξέχωρα ότι πάνω απ'όλα σκατά τα κάνουμε και μόνοι μας.

Και τέλος πάντων φίλες και φίλοι, χειρότεροι από δαύτους αποκλείεται να είμαστε.
Δεν υπάρχει πιο κάτω, νομοτελειακά. Άρα έχουμε κάθε λόγο να αισιοδοξούμε!

Η Π.Ο.Ρ.ΔΗ είναι ένα κόμμα που επιδιώκει τις υγιείς συνεργασίες και γι'αυτό καλεί και προσκαλεί κάθε υγιώς σκεπτόμενη πολιτική δύναμη, καθώς αντίστοιχα και κάθε πολιτική οντότητα. Δεν μας ενδιαφέρει ο χώρος από τον οποίον προέρχεσαι φίλη, φίλε. Άπαξ και έρθεις στην Π.Ο.Ρ.ΔΗ, θα νοιώσει ξαλαφρωμένος από το παρελθόν. Γι'αυτόν τον λόγο η Π.Ο.Ρ.ΔΗ δεν έχει και χωροταξικό προσδιορισμό: δεν είναι ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε έξω, ούτε μέσα. Είναι το δέκα το καλό, το μπαλαντέρ, ο ηγέτης της ομάδας. Η Π.Ο.Ρ.ΔΗ γεμίζει πολιτικό χώρο, αυτόν των πολιτών που νοιώθουν να θέλουν το κάτι παραπάνω.

Η Π.Ο.Ρ.ΔΗ είναι παντού και πρέπει να την φοβούνται!
Τελείωσαν αυτά που ήξεραν! Σαφώς, έτσι είναι, να τα λέμε αυτά!
Από σήμερα θα ακούνε Π.Ο.Ρ.ΔΗ και θα τα κάνουν πάνω τους.
Κι ακόμα κι αν δεν τα κάνουν θα τρέχουν να δουν αν λερώθηκαν.

Είδατε σήμερα τι συνέβη στο ελληνικό Κυνοβούλιο άλλωστε...
Ντάξει, ναι, κάτι έπαθαν οι βόθροι. Τους πιστέψατε, είμαστε βέβαιοι.
Όλοι γνωρίζουν ότι ήτο η Π.Ο.Ρ.ΔΗ πίσω από αυτό το άρτια οργανωμένο χτύπημα μέσα στα πολιτικά βοθρολύμματα του Κυνοβουλίου.

Ως ευαισθητοποιημένοι πολίτες, λοιπόν, κάνουμε αυτό που πρέπει και δεν τους αφήνουμε να κάτσουν σε χλωρό κλαρί.
Με την Π.Ο.Ρ.ΔΗ προς το αύριο!
Και με άνεση και με ζόρι, ψηφίζουμε Π.Ο.Ρ.ΔΗ, για να χάσουν οι άλλοι τον ύπνο τους!
Όλοι μαζί με την Π.Ο.Ρ.ΔΗ και ένα ανάλαφρο αύριο, δίχως τα βάρη του παρελθόντος!

Και επειδή η Π.Ο.Ρ.ΔΗ είστε εσείς, διότι είμαστε ένα κόμμα από τον λαό για τον λαό, από δημοσκόπηση που έγινε νωρίτερα σχετικά με το χρώμα του λογοτύπου μας, επιλέχθηκε το μαύρο! Σοφή επιλογή, διότι το μαύρο δεν είναι χρώμα, αλλά απουσία χρώματος. Έτσι μπορεί να συνδυαστεί με ό,τι χρώμα θέλει ο καθένας!
Ιδού λοιπόν πως οι απλές δημοκρατικές διαδικασίες μπορούν να δώσουν άμεσο λύση εις τα προβλήματα της χώρας.

Ο λα-ός α-παι-τεί
Ε-ξου-σία στην Π.Ο.Ρ.ΔΗ!

Δεν κρατιώμαστε!!!
Αέρααααααααααααααααααα!


)

Δευτέρα 3 Μαρτίου 2014

Περί του χθεσινού ντέρμπι αιωνίων

Τα πράγματα είναι σχετικά απλά.
Χθες ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε και έχασε όπως έχασε. Όποιοι ψάχνουν για δικαιολογίες απλώς ψάχνουν για δικαιολογίες.
Ο βάζελος κέρδισε δίκαια διότι ήξερε τι ήθελε στο γήπεδο, είναι πολύ απλά τα πράγματα και προσπαθούν διάφοροι να τα κάνουν πολύπλοκα.
Όχι, δεν έπαιξε την μπαλάρα που κάποιοι ήη από χθες ισχυρίζονται. Απλώς ήταν εξαιρετικά στημένος στο γήπεδο από τον Αναστασίου και οι παίκτες του τα έδωσαν όλα. Στον Ολυμπιακό από την άλλη όπως πολύ ορθά είπε ο Μίτσελ, δεν βγήκε τίποτε. ΣΥμβαίνουν κι αυτά στο ποδόσφαιρο και ο Ολυμπιακός αν μη τι άλλο δεν έχει κάνει συμβόλαιο με τις νίκες. Όπως κι εμείς με κακές εμφανίσεις έχουμε κερδίσει τον βάζελο σε ντέρμπι, έτσι τον έχουμε κερδίσει και με καλές, έτσι έχουμε χάσει και με καλές εμφανίσεις κ.ο.κ. Γι'αυτό και είναι ντέρμπι άλλωστε.

Υποθέτω ότι κάπως έτσι ανέλυσε και τον αγώνα της Τρίτης η Μάντσεστερ βέβαια, έτσι;

Σαφώς και το χθεσινό αποτέλεσμα δεν το γούσταρε κανείς μας. Μας πόνεσε, αυτή είναι η αλήθεια. Όμως θεωρώ ότι θα λειτουργήσει ευεργετικά σε κάθε περίπτωση.

Δεν με νοιάζει αν ο Μϊτσελ κατέβασε λάθος ενδεκάδα χθες (εξάλλου πριν το ντέρμπι ο Τσόρι τόνιζε ότι είναι όλοι κουρασμένοι αλλά θα κάνουν το παν). Ο Μίτσελ αποτελεί ένα κόσμημα για τον Ολυμπιακό, είναι ένας εξαιρετικός προπονητής αν και άπειρος για επίπεδο Ολυμπιακού και αποδεικνύεται τρομερά οξυδερκής και 'καθόλου εγωϊστής. Αν ο Ολυμπιακός το χειριστεί σωστά, έχουμε προπονητή για πολλά χρόνια, με τεράστια προσωπικότητα την οποίαν προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει και στην ομάδα. Ο άνθρωπος είναι διαμάντι, πέραν των λαθών που όντως κάνει. Αλλά και ποιος δεν κάνει; Μόνο εκείνοι που δεν εργάζονται δεν κάνουν λάθη.

Στο αγωνιστικό δια ταύτα, ξαναλέω προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ο βάζελος κέρδισε δικαιότατα. Αν νομίζουν βέβαια ότι έφτιαξαν και ομαδάρα όπως διαβάζω ήδη από χθες, θα φάνε πολλές νήλες ακόμη αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Εγώ μόνο ένα ερώτημα θέλω να απευθύνω: αφού ο Μαρινάκης ελέγχει τα πάντα, πως και του ξέφυγε το χθεσινό παιχνίδι; Ούτε ένα διαιτητικό λάθος, ούτε καν το παραμικρό σπρώξιμο; Κάτι δεν πάει καλά στην θεωρία της παράγκας, μάλλον επειδή δεν υπάρχει παράγκα. Και φυσικά κάτι άλλες γελοιότητες που ακούγονται ήδη από χθες περί τάχα μου στημένου αγώνα, ούτε καν να γελάω δεν με κάνουν, ισάξια σενάρια με αυτά των Λιακοειδών περί Ελ.

Το κύριο σημείο για χθες είναι το άλλο: κάτι πρέπει να γίνει με την μεγάλη ντροπή των τάξεων του Ολυμπιακού (και γενικότερα όλων των ομάδων) και αναφέρομαι σαφώς σε αυτούς τους άθλιους υπανθρώπους που όταν κάτι δεν το γουστάρουν τα κάνουν γης μαδιάμ. Το να τιμωρηθεί η έδρα είναι το λιγότερο και ελπίζω να τιμωρηθεί αρκετά, όπως πρέπει και αρμόζει στην περίσταση άλλωστε. Για το θέμα θα παραθέσω την εξαιρετική επιστολή του φιλτάτου σύγγαυρου Γεωργίου Κεντρωτή όπως την δημοσίευσε στο Ερυθρόλευκο Μετερίζι. Θα κάνω μόνο μία μικρή προσθήκη υπενθυμίζοντας τα εξής: ο Ολυμπιακός είναι πρωταθλητής Ευρώπης σε όλα τα αθλήματα σε τιμωρίες. Έχουμε παίξει κεκλεισμένων των θυρών και σε μπάσκετ, και σε βόλεϊ, και σε πόλο. Όλα αυτά η UEFA τα βλέπει και μην ξεχνάμε οτι διαχειρίζεται πολύ μεγάλα ποσά για να αφήνει τους αχρήστους να της χαλάνε τη μόστρα.

Αν ο Μαρινάκης δεν κάνει κάτι, τότε να χέσω και την διαφήμιση που κάνουμε στη Unicef.
Και για να κλείσω (πριν την επιστολή) να πω ότι κανένα αρχίδι δεν έχει το δικαίωμα να παίζει με το όνομα και την ιστορία του Ολυμπιακού. Ιδίως αυτά τα αρχίδια που δεν έχουν αρχίδια.

Μπράβο στον λαό της ομάδας που τους γιούχαρε χθες, μπράβο σε όσους τους καταδίκασαν σήμερα, μπράβο και στον προπονητή μας για την τεράστια κίησή του να ενδιαφερθεί περισσότερο για τον χτυπημένο συνάδελφό του παρά για τα όσα γίνονταν στο παιχνίδι εκείνες τις στιγμές.
Τα υπόλοιπα είναι για την λαϊκή κατανάλωση των κάφρων.



ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Αγαπητέ κ. Πρόεδρε,
επειδή κάποτε βρεθήκαμε και τα είπαμε, παίρνω το θάρρος να σας απευθυνθώ, ελπίζοντας ότι για αυτά που θα γραφτούν εδώ, θα λάβετε με κάποιο τρόπο γνώση.
Ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι δεν πρέπει να μασάμε τα λόγια μας. Ο διασυρμός που υπέστη χθες η ομάδα μας, ο Ολυμπιακός, από τον αιώνιο αντίπαλό μας είναι ατιμωτικός, διότι, όπως θα γράψω λίγο παρακάτω, ξεπερνάει κατά πολύ την έκταση του σκορ. Βέβαια με 0-3 δεν θυμάμαι πότε είχαμε ξαναηττηθεί από τον ΠΑΟ – αν και αυτό δεν είναι πρόβλημα: βρίσκεται με μια αναδίφηση στα ιστορικά αρχεία.
Δεν θα επιμείνω καθόλου σε θέματα τεχνικά. Δεν είμαι προπονητής, και δεν έχω πρόθεση να γίνω «τεχνικός της εξέδρας». Εξ άλλου ο Μίτσελ –αν θέλετε τη γνώμη μου– είναι εξαιρετική περίπτωση τόσο ως ανερχόμενος προπονητής όσο και ως εν γένει προσωπικότητα. Και είναι ένα από τα ελάχιστα «στοιχεία» που διαθέτουμε και που δεν χρειάζονται καμμία απολύτως διαπίστευση. Με λίγη τόλμη στην έκφραση θα έλεγα ότι, εφόσον το ποδόσφαιρο είναι κουλτούρα, ο Μίτσελ αποτελεί ανεκτίμητο πολιτιστικό στοιχείο του Ολυμπιακού.
Αντιθέτως, όπως αντιλαμβάνεσθε, το ρεμάλι που εκτόξευσε εναντίον του προπονητή του ΠΑΟ το κουτί με το αναψυκτικό, δεν μπορούμε να το παρουσιάσουμε πουθενά, καθ’ όσον δεν συμβάλλει στην πολιτιστική κραταίωση του Θρύλου μας. Περιττεύει νομίζω να πω ότι το ίδιο ισχύει και για τα μαστούρια και τα κάθε λογής κοινωνικά αποβράσματα που πέταγαν στον αγωνιστικό χώρο πάσης φύσεως αντικείμενα (από καρότα και δυναμιτάκια μέχρι φωτοβολίδες), έσπαγαν καθίσματα και διαφημιστικές πινακίδες και, μετά το τέλος του ματς, συνεπλάκησαν έξω από το γήπεδο με τα ΜΑΤ.
Είπαμε να μη μασάμε τα λόγια μας. Γι’ αυτό, λοιπόν, ακούστε τί ακριβώς –πέραν του χθεσινού διασυρμού– θα συμβεί σήμερα:
Ο Μισέλ Πλατινί να είστε σίγουρος ότι δεν θα είναι πλέον ικανοποιημένος μαζί μας. Θα έχει ήδη δει τί έγινε μέσα και έξω από το γήπεδο και θα έχει νιώσει τουλάχιστον ηλίθιος που «εκτέθηκε» με άκρως κολακευτικά λόγια υπέρ του Ολυμπιακού πριν από μία εβδομάδα. Στην ΟΥΕΦΑ δεν αρέσουν καθόλου «πράγματα» σαν και αυτά που έγιναν χτες. Δεν έχει περάσει ούτε μία εβδομάδα από τις επιτυχείς «εξετάσεις» μας στο ματς με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, και φρόντισαν μερικά επικίνδυνα τσογλάνια να «κοπούμε» για πολλά χρόνια. Θυμάστε, κ. Πρόεδρε, τον «Ρομπέρτο Κάρλος» ως διαιτητικό σύμπτωμα; Μην απορήσετε αν το δείτε να επανεμφανίζεται στις 19 Μαρτίου 2014 στο Ολντ Τράφορντ. Μακάρι να βγω ψεύτης και να μου κοπεί η γλώσσα, αλλά από χτες το βράδυ βλέπω εφιαλτικά οράματα με διάφορους Κρουγκ και ποικιλώνυμους Παλοτάυ να μας βασανίζουν για δεκαετίες ξανά και ξανά. Είχαμε όντως ανεβεί αρκετά ψηλά και συνεχίζαμε να ανεβαίνουμε. Χτες το βράδυ ξανακατρακυλήσαμε στην άβυσσο.
Είμαι βέβαιος ότι τα καθάρματα που δημιούργησαν τα αίσχη έχουν ήδη εντοπισθεί και ότι θα τους κόψετε το γήπεδο. Για την ακρίβεια: απαιτώ να συμβεί αυτό. Και ιδού γιατί:
Κύριε Πρόεδρε, την Τρίτη ήμουν στο Καραϊσκάκη έχοντας ταξιδέψει από την Κέρκυρα. Την Τετάρτη το πρωί επέστρεψα στο νησί, στη δουλειά μου. Χτες ξανακατέβηκα στον Πειραιά για τον αγώνας μας με τον ΠΑΟ, και βεβαίως αύριο θα ξανανεβώ στην Κέρκυρα. Τέσσερεις μετακινήσεις οδικώς. Τιμώ στο έπακρο το εισιτήριο διαρκείας που έχω αγοράσει και που ανανεώνω κάθε χρόνο. Σπανιότατα –μία φορά ή δύο φορές το χρόνο, το πολύ–λείπω από αγώνα του Θρύλου, και ας μην κατοικώ στην Αθήνα. Το ίδιο ισχύει και για άλλους οπαδούς της ομάδας μας από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Κανείς μας δεν φείδεται κόπων και –στους οικονομικώς εξοντωτικούς καιρούς μας– εξόδων: προτιμάμε να κόψουμε τα πάντα, εκτός από τον Θρύλο. Στην πράξη δε, όχι στα λόγια!
Όμως, κ. Πρόεδρε, είμαι άνθρωπος αξιοπρεπής που δεν ανέχεται να τρέχει έξω από το Καραϊσκάκη πνιγμένος από τα δακρυγόνα, επειδή κάποιοι παριστάνοντες τους αγανακτισμένους –γιατί άραγε;– υποστηρικτές του Ολυμπιακού εκδηλώνουν για πολλοστή φορά τα κτηνώδη ένστικτά τους. Όπως επίσης δεν ανέχομαι να μου κάνουν έξω από τη Θύρα μου σωματικό έλεγχο. Ουδέποτε έχω δώσει δικαίωμα για το οτιδήποτε – άρα οι «έλεγχοι» αυτοί είναι εντελώς άχρηστοι, μαϊμουδένιοι και κυριολεκτικώς δια το θεαθήναι. Τους εγκληματίες που καταβαραθρώνουν τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς ως αξία τους έλεγξε, αλήθεια, κανείς; Και δεν εννοώ τους ελέγχους που γίνονται από τους λεγόμενους σεκιουριτάδες. Εννοώ αν τους έλεγξε ποτέ κανείς από αυτούς που θα έπρεπε να αγρυπνούν 24 ώρες το 24ωρο και 365 ημέρες τον χρόνο για το καλό του Θρύλου μας. Πώς στον αγώνα με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήσαν όλοι «Παναγίες» και χτες με τον ΠΑΟ ξανάδαμε να γίνονται αίσχη; Και ποια ήταν, επί τέλους, καλύτερη και ωφελιμότερη ατμόσφαιρα, κ. Πρόεδρε; η τριτιάτικη ή η κυριακάτικη;
Αυτά προς το παρόν. Θα περιμένω να δω και τις δικές σας αντιδράσεις ως Προέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός.
Σας χαιρετώ με πολλή πίκρα για τον αγωνιστικό διασυρμό της ομάδας μας και με απέραντη θλίψη για όλα τα άλλα.
Γ.Κ.

Σάββατο 1 Μαρτίου 2014

Πολιτικώς ορθόν ΙΙ

Και γράφω ΙΙ, διότι πριν από εξήμισι χρόνια είχα γράψει το Πολιτικώς Ορθόν Ι (αν και πιο αγγλιστί, μιας και απευθυνόμεθα πάντοτε σε μορφωμένους να'ούμ, όχι στην πλέμπα ωσάν τον υποφαινόμενο).
Βέβαια θα αναρωτιέστε για ποιον λόγο επανέρχομαι αφού τα έχω ήδη γράψει; Μα ο λόγος είναι απλός: διότι το πράγμα έχει χειροτερέψει σε βαθμό (νομίζω) μη ελέγξιμο πλέον και ακριβώς γι'αυτόν τον λόγο επιβάλλεται να μην είμαι εξίσου ευγενικός (στην φρασεολογία μου) με τότε, αλλά να τα χώσω ολίγον τι (αρκετά) πιο χύμα και για όσους δεν το έπιασαν το υπονοούμενο, όποιος θεωρεί ότι παρεξηγείται με το ο,τιδήποτε παρακαλείται να μας αδειάσει τη γωνιά από τώρα που είναι ακόμα νωρίς.

Έχουμε και λέμε λοιπόν και για να μπαίνουμε από νωρίς-νωρίς στο πνεύμα του σενδονιού, ο μαλάκας είναι μαλάκας. Τέλος.
Παρένθεση: Να ξεκαθαρίσω κάτι: χρησιμοποιώ επίτηδες τη λέξη "μαλάκας" (και κυρίως με την φιλοσοφική διάθεση που την χρησιμοποιούσε ο Αποδυτηριάκιας) επειδή ξέρω ότι με αυτήν θα προβοκάρω (αφού έχουμε πολλούς ευέξαπτους τε και ευαίσθητους στο διαδίκτυο) και ως εκ τούτου δεν την χρησιμοποιώ κυριολεκτικώς. Όπου μαλάκας μπορείτε να βάλετε όποια σχετική λέξη θεωρείτε σωστή, πχ γελοίος, ασόβαρος, μαλάκας (φυσικά), ηλίθιος, γραφικός, βαρετός κλπ, κλπ. Κάθε περίπτωση άλλωστε έχει τον δικό της χαρακτηρισμό. Ας κλείσουμε την παρένθεση για να συνεχίσουμε.

Δεν έχει καμία σημασία αν ο μαλάκας είναι οπαδός του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού ή της ΑΕΚ.
Δεν έχει καμία σημασία αν ο μαλάκας είναι ψηφοφόρος της νουδού, του pasok ή του ΚΚΕ.
Δεν έχει καμία σημασία αν ο μαλάκας είναι αναρχικός που τα σπάει, ακροαριστερός που τα σπάει ή χρυσαυγήτης που τα σπάει.
Δεν έχει καμία σημασία αν ο μαλάκας είναι Έλληνας, Αλβανός ή Πακιστανός.
Δεν έχει καμία σημασία αν ο μαλάκας είναι γκέι, στρέιτ, κτηνοβάτης ή κοπρολάγνος.

Ο μαλάκας, είναι μαλάκας.
Τέλος.
Και αυτό αποτελεί Αξίωμα της ζωής, είτε το γουστάρουμε είτε όχι.

Μόνο που στην ευρύτερα προβληματική αυτή χώρα της οποίας το πτώμα επιθυμεί να σοδομίσει τε και σκυλεύσει κάθε κοινωνική ομάς, οι όροι έχουν αντιστραφεί κάπως. Δηλαδή αν (πχ, έτσι για να ξαναπροβοκάρω κιόλας) ο μαλάκας είναι γκέι, τότε ίσως τελικά να μην είναι και τόσο μαλάκας. Και ακόμη καλύτερα, αν ο μαλάκας είναι και προβεβλημένος, τότε μάλλον είναι κεγαμό τα παλουκάρια. Πλήρης μετάλλαξη μόνο και μόνο ένεκα προβολής ή γενικότερης προσπάθειας δημιουργίας συνειδήσεων. Από μαλάκας σε κεγαμό τα άτομα.

Θέλω να θέσω (επίσημα) μερικά ερωτήματα για να τα θέσετε εν συνεχεία στον εαυτό σας.
Αν αύριο μεθαύριο καθιερωθεί μια παρέλαση των στρέιτ τι θα πείτε;
Αντίστοιχα αν καθιερωθεί μια παρέλαση των οπαδών της χιπ χοπ, των χρυσαυγητών, των οπαδών του Αχαρναϊκού, των Ταξιτζήδων κλπ. Δεν θα την χαρακτηρίσετε ανά περίπτωση αρνητικά; Δεν θα πείτε ότι τι διάολο θέλουν και μας σκοτίζουν τον έρωτα; Μήπως θα πείτε, ας κάνουν ό,τι θέλουν; Ή μήπως θα χαρακτηρίσετε γελοίο το όλο εγχείρημα; Μάλλον, ναι.

Εκτός βέβαια αν είναι γκέι παρέιντ ή κάτι παρεμφερές, οπότε εκεί είμεθα υποχρεωμένοι να εκφράσουμε τον θαυμασμό μας προκειμένου να μην βγουν οι στρατιές του διαδικτύου να μας περιλάβουν στις φραστικές επιθέσεις τε και χαρακτηρισμούς. Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν συνηθισμένο χαρακτηρισμό της περιστάσεως: ομοφοβικός. Η λέξη αυτή δεν στέκει με τίποτε. Είναι σαν να λέμε σαρδελοφικός, μπατονετοφοβικός, ανεμογκαστροφοβικός κ.ο.κ. Το να είσαι υψοφοβικός έχει επιστημονική υπόσταση. Επίσης το να είσαι αραχνοφοβικός, ή κλειστοφοβικός κλπ. Μπορείς να πεθάνεις από τέτοια πράγματα. Αλλά επειδή κάποιου ο γείτονας μπορεί να είναι ομοφυλόφιλος δεν θυμάμαι ποτέ να πέθανε κανένας. Ούτε, φυσικά, επειδή υπάρχουν σαρδέλες στη θάλασσα. Όμως ο όρος είναι όχι απλά ετοιμοπαράδοτος κάθε φορά, αλλά και σχεδόν καθιερωμένος. Αν δεν γουστάρεις αυτά που κάνει κάποιος γκέι, τότε είσαι εκ των πραγμάτων ομοφοβικός διότι εκλαμβάνεται ως ότι δεν γουστάρεις τους γκέι (και όπου γουστάρω ταυτίζεται με αποδέχομαι, εγκρίνω κλπ), πάντοτε κατά την μεγάλη του Γένους νοοτροπία ότι αφού ο αστυνόμος είναι όργανο και το μπουζούκι είναι όργανο, τότε ο αστυνόμος είναι μπουζούκι. Και αναρωτιέμαι, γιατί ποτέ δεν με έχει αποκαλέσει κάποιος βαζελοφοβικό (αφού δεν γουστάρω πολλά απ'αυτά που κάνουν οι βάζελοι) ή τουρκοφοβικό (αφού δεν γουστάρω πολλά απ'αυτά που κάνουν οι τούρκοι) ή ευρωπαιοφοβικό (αφού δεν γουστάρω πολλά απ'αυτά που κάνουν οι Ευρωπαίοι), ή ταριφοφοβικό (αφού δεν γουστάρω πολλά απ'αυτά που κάνουν οι ταρίφες), ή αντίστοιχα παντζαροφοβικό, χορτοφοβικό, χαμηλοκαβαλοπαντελονοφοβικο κλπ, κλπ. Νομίζω ότι το πιάσατε το νόημα, έτσι;

Αυτό που εγώ δεν μπόρεσα ποτέ μου να κατανοήσω είναι το γιατί πρέπει ένας άνθρωπος να βγάζει στον δρόμο το κρεβάτι του. Μήπως νομίζει ότι μας ενδιαφέρει; Όχι βέβαια. Με τον κώλο σου άντε τράβα κάνε ό,τι γουστάρεις αγαπητέ κι αγαπητή, δικό σου πρόβλημα. Εγώ που δεν κάνω το ίδιο όμως, γιατί πρέπει να ανέχομαι τέτοια τερτίπια; Εγώ το κρεβάτι μου το θεωρώ αυστηρά προσωπικό, ξέχωρα ότι πιστεύω πως θα προσέβαλα και την Περσεφόνη εάν έβγαζα στην φόρα το τι γουστάρω να κάνω για πάρτη μου. Είναι, λοιπόν, τόσο ακραίο τε και περίεργο το ότι την αντίληψη που έχω περί του Οίκου μου (και μην ξεχνάμε ότι παλαιολιθικόθεν ίσχυε ότι τα εν οίκω μη εν δήμω) να αναμένω και από τους άλλους να την έχουν; Θυμάμαι μια ωραία ατάκα που είχε πετάξει στο παρελθόν ο δράκος, ότι αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε να βγάλουμε ο καθένας την μπανιέρα του και να κάνουμε μπάνιο σε κοινή θέα. Αντίστοιχα υποθέτω ότι αν θεωρήσω πως είναι δικαίωμά μου να βγω με το παπάρι όξω σε ώρα αιχμής, μάλλον θα με μπουζουριάσουν για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Όλα αυτά είναι αστειότητες.

Θυμάμαι μια φορά μου είχε αντιτείνει κάποιος το ερώτημα αν λέω το ίδιο και για τις απεργίες. Πρόσφατα διάβαζα μιαν άποψη (ξέρετε τι είδους άποψη, από αυτές που έλεγε ο Επιθεωρητής Κάλαχαν) ότι ο Βαλλιανάτος κάνει ακτιβισμό. Μιλάμε για οργασμό βλακείας. Και γενικά ο καθένας λέει ό,τι θέλει σε τούτη τη χώρα.
Όπου, οκ, το να λες ό,τι θες είναι δικαίωμά σου, ελευθερία λόγου έχουμε. Αλλά μην προσπαθείς να μου το επιβάλεις κιόλας ως γεγονός ρε μεγάλε επειδή εσύ το βλέπεις/εκλαμβάνεις/ερμηνεύεις έτσι, έλεος πια. Τα πράγματα τις περισσότερες φορές είναι εντελώς απλά. Κάποτε ο τρομερός αμερικάνος κωμικός Γκρούτσο Μαρξ είχε πει το αξεπέραστο ότι αν ένας άνθρωπος δει στο διάβα του μια μαύρη γάτα, αυτό σημαίνει ότι το ζώο κάπου πήγαινε. Τα περί χρουσουζιάς κλπ αποτελούν απλές δοξασίες, η εξήγηση όμως παραμένει απλή και γενικά έχουμε μια τάση στην καθημερινότητά μας να ξεχνάμε τις απλές εξηγήσεις και μία από αυτές ταιριάζει στην περίπτωση που αναλύουμε: όταν κάποιος πετάει μαλακίες, απλώς πετάει μαλακίες. Μην ψάχνουμε να βρούμε φαντασματάκια στον ώμο μας διαμέσου πολύπλοκων ερμηνειών.

Κάπως έτσι το εκμεταλλεύεται (εν προκειμένω) και ο Βαλλιανάτος (όπως και ο κάθε Βαλλιανάτος), ένας άνθρωπος που κατά την άποψή μου ποτέ του δεν έχει πει κάτι το πραγματικά αξιόλογο και που όλοι τον θυμούνται μόνο γι'αυτό που θέλει να είναι (και δικαίωμά του). Μάθαμε ξαφνικά ότι έχει υπάρξει επί σειρά ετών συνοδός ανδρών -στα παπάρια μας. Μάθαμε ότι είναι οροθετικός -στα παπάρια μας. Μάθαμε ότι έχει πάει με λιγότερους από 9.000 άνδρες -στα παπάρια μας. Μάθαμε ότι υπάρχουν και άλλοι γκέι υποψήφιοι στον δήμο της Αθήνας -στα παπάρια μας. Και πάει λέγοντας, πάντα με τα παπάρια μας σε πρώτο πλάνο.

Όταν κατεβαίνεις για υποψήφιος οφείλεις να αναπτύξεις το πρόγραμμά σου. Γι'αυτό θα σε ψηφίσει κάποιος αν το εγκρίνει, γι'αυτό θα σε μαυρίσει αν το αποδοκιμάσει. Όταν δεν έχεις τι να πεις, το γυρίζεις στα προσωπικά σου γούστα, τα οποία δεν ενδιαφέρουν και κανέναν στο κάτω-κάτω της γραφής.
Απλώς ο Βαλλιανάτος προσπαθεί να υπενθυμίσει την "αρχή" που τον έκανε διάσημο στο παρελθόν, ότι το να είσαι διαφορετικός σε κάνει (στην Ελλάδα) και ιδιαίτερο.
Λάθος. Αυτή η στρέβλωση δεν θα έπρεπε να ισχύει ποτέ και το ότι ίσχυσε επί σειρά ετών δεν σημαίνει τίποτε. Πρέπει να αναχαιτιστεί άμεσα αυτή η άρρωστη νοοτροπία. Το να είσαι διαφορετικός σημαίνει κατ' αρχήν ότι εσύ ορίζεις εαυτόν διαφορετικό (άρα το αποδέχεσαι) και αυτό σημαίνει ότι είσαι απλώς διαφορετικός. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Δεν θυμάμαι ποτέ κανέναν να μπαίνει στο μετρό και να ρωτάει αν μέσα επιβαίνει κανάς αποτέτοιος.
Μόνο που εδώ υπάρχει κάτι που πολλοί τείνουν να ξεχνάνε (και συνήθως ηθελημένα): το να είσαι κάτι (το ο,τιδήποτε) είναι αδύνατον να σου προσθέσει κύρος, είναι όμως πολύ πιθανόν να σου αφαιρέσει υποβαθμίζοντάς σε στο επίπεδο των γραφικών, των ενοχλητικών, και δεν ξέρω κι εγώ ποιων άλλων.

Θυμάμαι μια περίπτωση στο metal, ιδιαίτερα βαρύνουσα (ένεκα ονόματος του συγκροτήματος). Το 1991 ο Rob Halford, μία από τις πλέον κορυφαίες φωνές στην ιστορία τουλάχιστον της μέταλ, μην πω όλης της μουσικής, αποφάσισε για δικούς του λόγους να φύγει από τους Judas Priest. Ξαναγύρισε το 2003, μετά από 12 ολόκληρα χρόνια, στα οποία πάτωσε πλήρως και αυτός και οι Priest. Μόλις γύρισε λοιπόν (προφανώς όχι επειδή το ήθελε αλλά επειδή του το υπέδειξαν τίποτε μανατζαραίοι), σε όλες τις πρώτες συνεντεύξεις που έδινε τότενες υπερθεμάτιζε την ικανοποίησή του που ο κόσμος είχε αποδεχθεί στο ενδιάμεσο ότι είναι γκέι και ότι αυτό ήταν σημαντικό γι'αυτόν κλπ. Σημειωτέον ότι οι Priest από την εποχή του Painkiller κι έπειτα (1990) έβγαλαν όλους κι όλους 4 δίσκους, όπου ο ένας ήταν χειρότερος από τον άλλον εκ των οποίων οι δύο εν τη απουσία του. Αντί, λοιπόν να κάτσουν να γράψουν κάτι όπως στα παλιά τα χρόνια, αποφάσισαν να το γυρίσουν στο άσχετο. Το ότι ο Halford αποφάσισε να αυτοδιασύρεται επί σειρά ετών όμως (λες και ενδιέφερε κανέναν τι διάολο ήταν ή λες ότι αλλάξαμε άποψη για τις ικανότητές του στο ενδιάμεσο), αυτό ήταν κάτι που στον υποβάθμισε στα μάτια του κόσμου διότι ουδείς λάτρεψε τον Halford (και τους Priest) λόγω των προσωπικών του(ς;) γούστων. Για την μουσική τους γουστάραμε πάντοτε και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.

Άξιος είναι αυτός που αποδεικνύει ότι είναι άξιος.
Το ίδιο ισχύει και για τον σοβαρό, το ίδιο και για τον εργατικό, το ίδιο και για τον σώφρονα, το ίδιο και για τον λογικό κ.ο.κ.
Αν εγώ βρίσκομαι μέσα σε μια κοινότητα που παράγει σοβαρούς ανθρώπους δεν σημαίνει ότι κι εγώ είμαι ντε φάκτο σοβαρός. Αν σε μια επιχείρηση ο κόσμος είναι εργατικός, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι εργάζονται το ίδιο. Δεν είναι όλοι το ίδιο. Αντίστοιχα υπάρχουν και γκέι που σέβονται και τον εαυτό τους και τον σύντροφό τους και τα γούστα τους και τους συμπολίτες τους και τα πάντα. Προφανώς, λοιπόν, αυτοί και δεν εμπίπτουν στην θεμελιώδη (για την ελληνική κοινωνία) κατηγορία του μαλάκα που προανέφερα. Ας είσαι ό,τι θες ρε φίλε, δεν με ενδιαφέρει και δεν σε ρώτησα να μάθω. Σάμπως εσένα σε ενδιαφέρει τι μπορεί να είμαι εγώ;

Και να γίνει επιτέλους σαφές ότι το να αυτοξεφτιλίζεσαι (και μάλιστα ασταμάτητα) δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα όποια δικαιώματα θέλει να προασπίσει ή αποκτήσει η οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα. Υπό άλλες συνθήκες θα έλεγα ότι έχουμε λησμονήσει πως Δημοκρατία συνεπάγεται να σέβεσαι ότι οι ελευθερίες σου σταματούν εκεί που ξεκινάνε οι ελευθερίες του άλλου, αλλά από την άλλη έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σε τούτη τη χώρα μάλλον δεν κατανοήσαμε ποτέ τι είναι τελικώς η Δημοκρατία.

Θα κλείσω με μία υποκλοπή από το μαγαζί του δράκου, διότι τη θεωρώ δέουσα για την περίπτωση.
Χαίρετε.

Α, και για να μην νομίζετε ότι εστίασα σε μία συγκεκριμένη περίπτωση, απλώς να πω ότι έτυχε ο συγκεκριμένος να επισκιάσει τον Τατσόπουλο και πολλούς άλλους τις τελευταίες μέρες.
Ας πρόσεχε.




Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2014

Το ευρωπαϊκό όνειρο που έγινε εφιάλτης μέσα από την ελληνική σχιζοφρένεια.

Πριν από πάρα πολλά χρόνια κάποιοι πολιτικοί είχαν, προφανώς, ένα όραμα να τελειώσουν τα αιματοκυλίσματα και οι διαφορές στην Ευρώπη. Επίσης, την ίδιαν στιγμή, πάλι προφανώς, πρέπει να οραματίστηκαν και μία πιο ελεύθερη διακίνηση των αγαθών ανάμεσα στις χώρες με σκοπό το κέρδος να επιμερίζεται σε όλους τους ενδιαφερόμενους, κυριολεκτικά ως κέρδος.

Υποθέτω ότι κάπως έτσι ξεκίνησε (ιδρύθηκε) η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, από έξι χώρες (Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ιταλία και Λουξεμβούργο) το 1952 με την Συνθήκη των Παρισίων (1951). Λίγα χρόνια μετά, το 1957 με την ιστορική Συνθήκη της Ρώμης δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, η γνωστή μας ΕΟΚ δηλαδή, που αρχικώς αποτελείτο από τις ίδιες έξι χώρες και γι'αυτόν τον λόγο ισχύει η "υπόθεση" ότι η ΕΟΚ ήταν απλώς μια λογική μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα. Με την πάροδο των ετών η οικογένεια της ΕΟΚ άρχισε να πληθύνεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο: η Ελλάδα πχ ξεκίνησε ως συνδεδεμένο κράτος και κατέληξε ισότιμο μέλος. Ενδιάμεσα (το 1979 νομίζω, και αυτό το έχουν λησμονήσει οι περισσότεροι) η ΕΟΚ είχε αποκτήσει και το δικό της νόμισμα, που βέβαια δεν ήταν ακριβώς νόμισμα αλλά μια απλή ισοτιμία προς διευκόλυνση των συναλλαγών και αυτό ήταν το ECU.
Είναι προφανές ότι το όραμα υπήρχε ήδη από τότε...

Το 1992 έγινε όμως το πραγματικά κοσμοϊστορικό γεγονός: υπεγράφη η Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία ουσιαστικά αποτελεί και τη γέννηση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, δηλαδή μέσες-άκρες την οριστική μετάλλαξη της ΕΟΚ σε ΕΕ, ήτοι από αμιγώς οικονομική συνεργασία σε "κάτι (πολύ) περισσότερο". Βέβαια η αλήθεια είναι ότι αυτό το κάτι περισσότερο ακόμη και τότε που υπεγράφη η Συνθήκη του Μάαστριχτ ήταν μάλλον πιο πολύ κάτι σαν όραμα παρά κάτι το χειροπιαστό. Ήταν περισσότερο ένα σύνολο από ευχές κι ελπίδες του τι θα μπορούσε να γίνει η Ευρώπη, δηλαδή ένας γεωπολιτικός χώρος αγαστής συνεργασίας σε όλα τα επίπεδα: οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό κλπ. Βεβαίως για να συμβεί κάτι τέτοιο υπήρχαν πολλά εμπόδια που θα έπρεπε πρώτα να ξεπεραστούν και για να μην κρυβόμαστε, τα περισσότερα εμπόδια ήταν, είναι και θα είναι σχεδόν αξεπέραστα και οι λόγοι γι'αυτό είναι πολλοί και απαντούν στις κατά τόπους κουλτούρες όλων των λαών της Ευρώπης που μάλλον θα παραμείνουν αγεφύρωτες εις τον αιώνα τον Άπαντα.

Η ουσία είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια η Ευρώπη (με την έννοια που την αποκαλούμε σήμερα και που τότε ήταν περισσότερο γεωγραφικός όρος) έκανε δειλά-δειλά βήματα προς την ευρύτερη ενοποίησή της. Μόνο μετά την Συνθήκη του Μάστριχτ κατέστη σαφές ότι τα δειλά βήματα δεν αρκούσαν: έπρεπε να είναι μεγαλύτερα και πιο αποφασιστικά. Προκειμένου να προχωρήσει η ενοποίηση της Ευρώπης θα έπρεπε να υπάρχει πρώτιστα πολιτική, οικονομική και νομισματική ενοποίηση. Αν υποθέσουμε ότι η δεύτερη χτιζόταν λιθαράκι-λιθαράκι όλα τα προηγούμενα χρόνια έστω και με ρυθμούς χελώνας, σίγουρα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τρίτη έλαβε σάρκα και οστά το 2002 (τυπικά είχε ξεκινήσει από το 1999 βέβαια). Η πρώτη όμως έφαγε μια ξεγυρισμένη πόρτα από εδώ μέχρι το Βερολίνο το 2005 σε τρεις χώρες: Γαλλία, Ολλανδία και Μ.Βρετανία και κάπως έτσι άρχισε να φαίνεται ότι οι ευχές και οι ελπίδες δεν είχαν σχεδιαστεί και πάρα πολύ καλά, όχι επειδή δεν ήταν καλοί οραματιστές εκείνοι που έπιασαν την αρχική ιδέα αλλά επειδή ήταν ανεπαρκείς (και συχνά ανίκανοι) συνεχιστές αυτοί που τους ακολούθησαν. Με τα χρόνια και ιδίως κατά τα χρόνια της οικονομικής κρίσης κατέστησαν σαφείς πολλές σημαντικές παράμετροι, με σημαντικότερη ότι ακόμη και η νομισματική ενοποίηση έγινε με εντελώς εσφαλμένο τρόπο. Έπρεπε πρώτα να είχε προηγηθεί τραπεζική ενοποίηση, όμως για να υπάρχει κεντρική τραπεζική διαχείριση αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να υπάρχει μια ακόμη πιο στενή ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική, κάτι που για να γίνει θα έπρεπε να υπάρχει μια ενοποιημένη πολιτική Αρχή που να είναι σε θέση να επεξεργαστεί τις ιδιαιτερότητες και της δυνατότητες της κάθε χώρας και αντίστοιχα να πράττει ωσάν κεντρική διακυβέρνηση. Άρα επιστρέφουμε στο εγχείρημα που επιχειρήθηκε να ξεκινήσει τελευταίο και τελικώς απεδείχθη ότι έπρεπε να ήταν το πρώτο που να είχε ξεκινήσει.

Να το πούμε λίγο διαφορετικά: η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει να δομήθηκε ως μια πολυκατοικία που μόλις άρχισαν να βάζουν τα κεραμίδια στη στέγη ο πολιτικός μηχανικός συνειδητοποίησε ότι έχουν ξεχάσει να ρίξουν μπετά στα θεμέλια και να βάλουν οπλισμό στις κολώνες. Κάπως έτσι, λοιπόν, τώρα η Γερμανία (ιδίως) έχει επικεντρωθεί στο πως θα σώσει το ευρώ (που της αποφέρει ακόμη και εν μέσω κρίσης τεράστια κέρδη) με κάθε τρόπο και πάση θυσία (κυριολεκτικά), με αποτέλεσμα να μην ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο.

Ας πάμε ξανά για λίγο στο παρελθόν. Από το 2004 ξεκίνησε μια διαδικασία ψήφισης (άρα και υιοθέτησης) του Ευρωπαϊκού Συντάγματος.
Κάθε χώρα ανάλογα με την έννοια που προσδίδει στη λέξη Δημοκρατία έπραξε και τα ανάλογα που ένοιωθε ότι είχε ιστορικό χρέος να πράξει. Στην Ελλάδα, ας πούμε, που υπάρχει η Δημοκρατία από λίγους για λίγους, το Ευρωσύνταγμα ψηφίστηκε από την Βουλή εν μία νυκτί, δίχως επί της ουσίας ο κόσμος να μάθει τι είναι και τι περιλαμβάνει (αν κι εδώ που τα λέμε δεν θα είχε και ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα. Σάμπως ο κόσμος ξέρει τι είναι και τι περιλαμβάνει το Ελληνικό Σύνταγμα; ). Στην Γαλλία που είναι σαφώς πιο δημοκρατική χώρα από την Ελλάδα είχε γίνει εξαρχής σαφές ότι το ευρωσύνταγμα θα περνούσε από δημοψήφισμα. Ίσως ο τότε Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Ζακ Σιράκ, να την πάτησε από τον δεδομένο ευρωπαϊσμό του λαού του και να θεώρησε η έγκριση ήταν εξίσου δεδομένη.
Μόνο που δεν ήταν, και ήρθε η μεγάλη πόρτα που συγκλόνισε κυριολεκτικά όλη την Ευρώπη.
Στην συνέχεια το ευρωσύνταγμα "πέρασε" από την Ολλανδία. Θα διερωτάστε φυσικά, τι νόημα είχε να πάει στην Ολλανδία όταν η απείρως ισχυρότερη (πολιτικά) Γαλλία το είχε απορρίψει; Υποθέτω ότι το "σχέδιο" ήταν να το ψηφίσουν όλοι και οι Γάλλοι να βρεθούν με την πλάτη στον τοίχο και να αναγκαστούν να κάνουν και δεύτερο δημοψήφισμα. Όμως και η Ολλανδία έριξε και αυτή βόμβα: νέο όχι. Και με δύο χώρες ακραιφνώς ευρωπαϊκού προσανατολισμού να λένε τόσο ηχηρά όχι, άρχισε κάτι να διαφαίνεται ότι τελικώς το ευρωσύνταγμα ίσως να μην ήταν και το τόσο καλό νομικό/πολιτικό κείμενο που όλοι ισχυρίζονταν ότι είναι (και που εμείς είχαμε υπερψηφίσει βεβαίως, βεβαίως). Η ταφόπλακα ήρθε (από που αλλού;) φυσικά από τη Μ.Βρετανία που ως φύσει ευρωσκεπτικιστική, ο Μπλερ για να παραστήσει τον διπλωμάτη εντός κι εκτός συνόρων (εντός ότι δεν το συζητάει καν με τους βρωμοευρωπαίοι κι εκτός ότι δεν θέλει να δυναμιτίσει άλλο το κλίμα) αρνήθηκε να το φέρει σε ένα δημοψήφισμα που κατά πάσα βεβαιότητα θα έφερνε το τρίτο όχι στην σειρά. Έτσι, η ιδέα της πολιτικής ενοποίησης κατέρρευσε μέσα σε μερικούς μήνες αλλά αυτό δεν ήταν το χειρότερο. Για την ιστορία και για να γίνει κατανοητό το πόσο ερασιτεχνικά είχε αντιμετωπίσει ένα τόσο σοβαρό ζήτημα η Ευρώπη, θα επικαλεστώ και το συμπέρασμα του τότε πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου και πολύ γνωστού μας Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, ο οποίος είχε πει "η ευρωπαϊκή αμετροέπεια, κατέστρεψε όλα, όσα θεωρούν εθνικά οι πολίτες στις χώρες-μέλη της ΕΕ. Με τις απρόσεκτες εκφράσεις προκαλέσαμε αυτό ακριβώς το εθνικό φρόνημα".

Όπως και να'χει, το χειρότερο ήταν ότι φάνηκε αμέσως πως η Ευρώπη δεν είχε έτοιμο κανένα (περιβόητο) Σχέδιο Β σε περίπτωση που το Σχέδιο Α δεν πήγαινε καλά (κάτι σας θυμίζει αυτό; ). Κοινώς, το ευρωπαϊκό εγχειρίδιο με τις οδηγίες χρήσεως έλεγε "Βήμα τρία: όλες οι χώρες ψηφίζουν το Ευρωσύνταγμα. Τέλος." και προχωρούσε ξεκούραστα στο βήμα τέσσερα. Έτσι, ξαφνικά κατανόησαν όλοι (και ιδίως οι αμετροεπείς Γερμανοί) ότι το σχέδιο είχε συναντήσει ένα σημαντικό εμπόδιο που για την ώρα ήταν απροσπέλαστο.
Και βασικά και σήμερα -σχεδόν εννέα χρόνια μετά- εξακολουθεί και να παραμένει απροσπέλαστο αλλά να έχει διογκωθεί και επικίνδυνα. Γιατί;

Μα διότι με την οικονομική κρίση διαφάνηκε ότι η πολιτική ενοποίηση ήταν το βασικό συστατικό στοιχείο που μπορούσε να κρατήσει σε πλήρη συνοχή όλα τα υπόλοιπα εγχειρήματα. Μετά την πολιτική ενοποίηση (που υποθέτω ότι θα χρειαζόταν ίσως και πάνω από μια δεκαετία κοινής ευρωπαϊκής διακυβέρνησης που όντως ήταν το αρχικό σχέδιο) θα έπρεπε να γίνει η τραπεζική ενοποίηση και τέλος να ερχόταν η νομισματική ενοποίηση, όταν ο δρόμος θα ήταν ήδη στρωμένος.
Η Ευρώπη όμως βιάστηκε πολύ και τα έκανε όλα ανάποδα και κυρίως με τρόπο (αυτο)καταστροφικό.
Η ΕΟΚ ήταν μια κατά βάσιν οικονομική συνεργασία. Λέω "κατά βάσιν" διότι επί της ουσίας δεν ήταν εντελώς έτσι. Ό,τι άλλο γινόταν όμως σε πολιτικό επίπεδο γινόταν κυρίως λόγω της καλής οικονομικής συνεργασίας (φυσικά, όσο καλά μπορεί να συνεργαστεί ένας λύκος με ένα πρόβατο, έτσι; ) και σε επίπεδο καλής πίστης. Όταν έγινε η μετεξέλιξη από ΕΟΚ σε ΕΕ, τα μέχρι τότε "δευτερεύοντα" επίπεδα συνεργασίας (όπως για παράδειγμα η ελεύθερη μετακίνηση και εγκατάσταση Ευρωπαίων Υπηκόων σε όλες τις χώρες της ΕΕ, η στρατιωτική συνεργασία, η αποδοχή ενός κεντρικού πυρήνα αποφάσεων κλπ) θα έπρεπε να έρθουν στο προσκήνιο και αυτό ήταν κάτι που έγινε δίχως να υπάρχει το υπόβαθρο, αλλά ούτε καν και η παραμικρή επεξεργασία. Εδώ λοιπόν άρχισαν να υπεισέρχονται οι επιμέρους συμφωνίες μπας και καλύψουν καμιά τρύπα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Μ.Βρετανία που ναι μεν είναι πλήρες μέλος της ΕΕ αλλά δεν γουστάρει με τίποτε την ευρωζώνη αλλά ούτε και τη Συνθήκη του Σέγκεν! Εδώ έχουμε λοιπόν το εξής παράδοξο: η Μ.Βρετανία που είναι πλήρες μέλος δεν συναινεί στις μισές ευρωπαϊκές συνθήκες και της πέφτει λόγος για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, αλλά η Βουλγαρία που ευελπιστεί να γίνει μέλος και θεωρητικά επιδιώκει δημοσιονομική προσαρμογή έχει αποδεχθεί τη Συνθήκη του Σέγκεν και τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Μπάχαλο: είναι μια Ευρώπη που στα μισά ο καθείς κάνει ό,τι γουστάρει και στα άλλα μισά (ιδίως) οι ισχυροί επιβάλλουν αυτά που θεωρούν ότι πρέπει να γίνουν.

Σιγά, σιγά φτάνουμε, λοιπόν, στα χρόνια της οικονομικής κρίσης που καλώς ή κακώς η Ελλάδα βρέθηκε εντελώς στο μάτι του κυκλώνα. Για να κατανοήσουμε, όμως, όχι όλα αλλά έστω κάποια από τα πως και τα γιατί φτάσαμε σε αυτά τα χάλια πρέπει να ξανακάνουμε ένα ταξιδάκι στον χρόνο και να πάμε στις εποχές των ευρωκονδυλίων για πάσης φύσεως (συγκεκριμένους) λόγους. Ιδίως τις δεκαετίες του 80 και του 90 η αλήθεια είναι ότι εισέρρευσαν πολλά ευρωπαϊκά πακέτα (των Κουτόφραγκων, όπως χαρακτηριστικά λέγαμε). Φυσικά αυτό που ποτέ δεν καταλάβαμε ότι από την στιγμή που τα πακέτα έρχονταν με όρους στην πραγματικότητα ήταν δάνεια, όπου αντί για χρήματα έπρεπε να επιστρέψουμε αποτέλεσμα. Σε περίπτωση που δεν επέστρεφες αποτέλεσμα έπρεπε είτε να επιστρέψεις τα χρήματα, είτε να πληρώσεις πρόστιμα. Τα παραδείγματα αμέτρητα, μην μπαίνουμε σε τέτοιο τρυπάκι να αναφέρουμε έστω και ενδεικτικά. Το χειρότερο όμως δεν είναι ότι επί τόσα χρόνια εμείς σε πολύ μεγάλο βαθμό σφυρίζαμε αδιάφορα και αυτό διότι ιδίως τα τελευταία χρόνια απεδείχθη ότι ακόμη και οι σφιχτοί και νομοταγείς Ευρωπαίοι ήταν σε επίσης μεγάλο βαθμό λαμόγια σε πολλά τέτοια θέματα, αφού δεν τηρούσαν τους κανονισμούς που οι ίδιοι θέσπιζαν και αναφέρομαι κυρίως σε επίπεδο κυβερνήσεων (όπου είναι και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον). Και για να καταλάβουμε την έκταση του όρου λαμόγιο, να πούμε το εξής: όλοι γνώριζαν τι μέλη έβαζαν στην ευρωζώνη και όλοι ήθελαν να τα βάλουν, άσχετα αν τα τελευταία χρόνια έπεσαν από τα σύννεφα. Το χειρότερο, όμως, ήταν ότι εγκαθιδρύθηκε η πολιτική της λαμογιάς, του ταυτόχρονου δούναι και λαβείν, του μαζί τα φάγαμε. Έδινες το μπαξίσι και έπαιρνες αυτό που ζήταγες (σε αρκετές περιπτώσεις με την αντίστροφη σειρά). Κάπως έτσι ως τμήμα αυτού του σιχαμερού καταλοίπου της τουρκοκρατίας ήταν και η "διευκόλυνση" ότι θα την πάρεις την επιδότηση αλλά θα χρειαστεί να... κλπ. Όταν λοιπόν επί δεκαετίες αυτή η τακτική αποτελούσε την επίσημη ελληνική πολιτική και ως απεδείχθη μέσα σε ένα σαθρό ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα, δεν ήθελε και πολύ να γίνει και η κρίση αλλά και να βρεθούμε ταυτόχρονα στο μάτι του κυκλώνα. Αυτό ως προς την ελληνική συμμετοχή.
Ξαναγυρνάμε στην Ευρώπη που είναι και το μείζον ζήτημα του παρόντος σενδονιού.

Ήδη επί 12 χρόνια υπάρχει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, το οποίο συνεπάγεται δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στα εθνικά κυβερνητικά και οικονομικά επιτελεία. Για παράδειγμα μία από τις βασικότερες υποχρεώσεις όλων των κρατών-μελών της ευρωζώνης ήταν η αυστηρή τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας, που όπως απεδείχθη δεν τηρούσε ούτε καν η Γερμανία άρα εδώ που τα λέμε, γιατί να το τηρούσε και η φτωχή Ελλαδίτσα; Όσο το πράγμα ρολάριζε, φυσικά και ήταν όλοι ευχαριστημένοι: χώρες με βαρειά βιομηχανία όπως για παράδειγμα η Γερμανία και η Γαλλία είχαν τη δυνατότητα να εκτοξεύουν τις εξαγωγές τους με μηδαμινό κόστος σε σχέση με το παρελθόν των διαφορετικών νομισμάτων, ενώ χώρες όπως η Ελλάδα μπορούσαν να δανείζονται με χαμηλά επιτόκια που ουδεμία σχέση είχαν με το παρελθόν αφερεγγυότητας των εθνικών τους νομισμάτων. Έτσι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ήταν όλοι ικανοποιημένοι και κυρίως οι ισχυροί της Ευρώπης που έκαναν τα στραβά μάτια. Ξαφνικά όμως έσκασε μύτη το 2008 η παγκόσμια οικονομική κρίση και μεταλαμπαδεύτηκε (επισήμως) σχεδόν έναν χρόνο μετά και στην ευρωζώνη την οποίαν πήρε και τη σήκωσε κυριολεκτικώς και ο λόγος ήταν ότι το ευρώ ήταν ουσιαστικά ένα ασταθές νόμισμα που απλώς φορούσε έναν μανδύα ισχύος.

Ξαφνικά οι αρχικές ευχές για γρήγορη αποκατάσταση του προβλήματος (κυρίως με αμερικανική πρωτοβουλία που άλλωστε μπορεί να τυπώνει και νομίσματα) άρχισαν να μετατρέπονται σε ανησυχία και η ανησυχία να μετεξελίσσεται σε αμηχανία. Διότι όπως είμαι βέβαιος ότι όλες και όλοι θυμάστε, επί μήνες που η κρίση είχε εισέλθει στην ευρωζώνη, ο λεγόμενος σκληρός πυρήνας του ευρώ καθόταν και κοίταζε άπραγος δίχως να ξέρει τι να κάνει. Να ενεργοποιήσουμε τον μηχανισμό στήριξης ή όχι; Να φέρουμε το ΔΝΤ στην Ευρώπη ή όχι; Να βγάλουμε ευρωομόλογα ή όχι; Και πάει λέγοντας. Και σε αυτό το σημείο, αρκετά νωρίς στην κρίση φάνηκε ότι το ευρωπαϊκό εγχειρίδιο με τις οδηγίες δεν είχε τυπωθεί με λάθος τρόπο μόνο στην περίπτωση του ευρωσυντάγματος αλλά το ίδιο συνέβαινε και στην περίπτωση του ευρωνομίσματος, όπου σύμφωνα με τις οδηγίες "το ευρώ θα πάει καλά. Δεν γίνεται να μην πάει άρα δεν ανησυχούμε για κάτι. Τέλος".

Δυστυχώς όμως οι αριθμοί όχι μόνο είναι αθάνατοι αλλά είναι και πάντοτε άψυχοι και δεν συμμερίζονται τις βεβαιότητες ή τις ελπίδες των κοινών θνητών. Έτσι, παρά τα όποια ευχολόγια το ευρώ που ήδη είχε γίνει (και πολύ γρήγορα) το δεύτερο νόμισμα σε αποθεματικό και επενδύσεις παγκοσμίως, έπρεπε να διασωθεί πάση θυσία διότι οι συνέπειες θα ήταν ανυπολόγιστες. Αλλά το ερώτημα ήταν το πως. Έπρεπε, λοιπόν, να ξεκινήσουν τα πειράματα και που αλλού θα έβρισκε κανείς τα καλύτερα (και πιο ηλίθια) πειραματόζωα αν όχι σε τούτη εδώ τη γωνιά του πλανήτη με τους πλέον προδότες πολιτικούς και τον πιο μαλάκα λαό που υπάρχει; Ιδανικός συνδυασμός.

Δεν χρειάζεται να είσαι καν πρωτοετής σε οικονομικό πανεπιστήμιο για να γνωρίζεις ότι ανάπτυξη και ευημερία υπάρχει όταν το χρήμα κυκλοφορεί. Όταν το χρήμα δεν κυκλοφορεί, τότε δεν υπάρχει τίποτε, όλα καταρρέουν. Αυτό είναι μια πολύ απλή υπόθεση, σχεδόν τόσο αρχαία όσο και η πορνεία, νομίζω. Ξαφνικά όμως ήρθε η Γερμανία (και οι συν αυτώ που δεν δεν θα ήθελαν να πουν την γνώμη τους) και είπε το καινοφανές, ότι δηλαδή οι αριθμοί πρέπει να ανακάμψουν νέτα-σκέτα, όχι μόνο δίχως να κυκλοφορεί χρήμα, αλλά και με αφαίρεση χρήματος από την αγορά και την κοινωνία. Εμείς έπρεπε απλώς να κόψουμε τον λαιμό και τον κώλο μας ώστε να κάνουμε αυτό που επιθυμούσε ο Γερμανός εφέντης, και για να είμαστε σίγουροι για το αποτέλεσμα μας φόρεσαν την τρόικα και μας έβαλαν να υπογράψουμε όλα τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα, τα μεσομακροπρόθεσμα, τα σύμφωνα, τα παρφαί σοκολάτα, τα σοκολά μους, τα κρεμ μπρυλέ, τα σουβλάκια απ'όλα και όπως αλλιώς θα τα ονομάσουν στο μέλλον τα μέτρα (μιας και όπως είπαμε, μνημόνια τέλος). Και τι μέτρα είναι αυτά; Μέτρα που απλώς προσπαθούν να κάνουν τους αριθμούς να συμβαδίζουν με την πραγματικότητα που θα ήθελε να βλέπει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Και τι θέλει να βλέπει; Μα φυσικά σταθερότητα στα ούτως ή άλλως σαθρά του πόδια (ως απεδείχθη πικρά με την αμερικανική κρίση) και για να υπάρξει αυτή η σταθερότητα πρέπει να υπάρχει μία μόνιμη αφαίμαξη χρημάτων με ροή μονής φοράς προς τις τράπεζες και τις εξυπηρετήσεις δανείων. Απλά πράγματα.

Ερχόμαστε λοιπόν σε αυτά που βλέπουμε στην Ελλάδα. Όλα για τις τράπεζες, δίχως κανένα σχέδιο, δίχως την παραμικρή πρόνοια, δίχως κανένα σύστημα, δίχως καμία πολιτική. Μόνο όπλο, η ελπίδα ότι το σύστημα θα δουλέψει. Μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, απαξίωση και κατάργηση παροχών, πτώση ποιότητας ζωής, χειροτέρευση βιοτικού επιπέδου κ.ο.κ. και όλα αυτά απλώς για να παραμείνει σταθερό το τραπεζικό σύστημα και κατ' επέκταση το ευρώ. Το χειρότερο όμως δεν είναι η άθλια πολιτική αντιμετώπιση από πλευράς του Γερμανού φεουδάρχη αλλά η κυνικότητα των αποφάσεων πανευρωπαϊκώς. Αν καθήσουμε να σταχυολογήσουμε τα γεγονότα της ευρωπαϊκής κρίσης θα διαπιστώσουμε ότι ουδεμία Ένωση υπήρξε ποτέ. Ευρωπαϊκή μπορεί να ήταν, ένωση όμως ποτέ. Θυμηθείτε ας πούμε τις εγγυήσεις που ζήταγαν οι Φινλανδοί προκειμένου να συμφωνήσουν σε πακέτο στήριξης. Θυμηθείτε τη Δανία που αποφάσισε ερήμην να κλείσει τα σύνορα ακόμη και για τη Συνθήκη του Σέγκεν. Θυμηθείτε πόσες δόσεις κρίθηκε ότι δεν χρειάζονταν να δοθούν στην Ελλάδα όταν δεν υπήρχε ανάγκη εξόφλησης δανείων, και πάει λέγοντας. Να το κάνουμε χειρότερο: θυμηθείτε την πρόσφατη τραγωδία στο Φαρμακονήσι και όσα λέγαμε σχετικά με το περιβόητο Δουβλίνο. Τι έλεγε το Δουβλίνο; Τι υπογράψαμε; Ότι είμαστε χώρα πρώτης υποδοχής και ως εκ τούτου επιδοτούμαστε γι'αυτό ανά κεφάλι. Υπογράψαμε ότι η Ευρώπη δεν αναγνωρίζει ανθρώπους από άλλες χώρες που παράγουν λαθρομετανάστευση, υπογράψαμε ότι δη Ευρώπη δεν τους θέλει ούτε να τους βλέπει. Όπως βέβαια και εμείς είμαστε κεφάλια (απλά άλλου είδους) για τους χαρτογιακάδες των Βρυξελλών. Όλοι είμαστε κεφάλια δίχως αξία, εντελώς αναλώσιμα. Κεφάλια που κανείς δεν θέλει μέσα στα πόδια του και γι'αυτό έχουμε συμφωνήσει να μας τους στέλνουν πίσω ώστε να τους στοιβάζουμε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που είμαστε εκ της Συμφωνίας υποχρεωμένοι να έχουμε στα σύνορά μας. Αντίστοιχη αντιμετώπιση υπάρχει και για τους πολίτες, τους τάχα μου Ευρωπαίους:
Τι είσαι ; Συνταξιούχος; Στα 65; Όχι. Στα 75 θα βγεις. Και πόση σύνταξη; 450; Πολλά είναι, κόψε. Και τι μισθό θα πάρει ο εργάτης; 800; Πας καλά; Οι τράπεζες πεινάνε. Κόψε από 'δώ, κόψε από 'κει, τι να την κάνουν την δωρεάν Παιδεία και την δωρεάν Υγεία, τι να το κάνετε το Σύνταγμα και τι τους Νόμους. Μην λάβετε υπόψιν τις αποφάσεις των Δικαστηρίων, διότι αν τις λάβετε διακινδυνεύετε να μην πάρετε τη δόση σας, πρεζάκια.Όλοι είμαστε αριθμοί και αυτό γιατί; Διότι το ευρώ είναι ένα νόμισμα σάπιο που δεν μπορεί να σωθεί διαφορετικά.

Με όλα αυτά τα ημίμετρα, λοιπόν, προσπαθούν ταυτόχρονα να κάνουν την τραπεζική ενοποίηση και ακολούθως την πολιτική ενοποίηση, όλα υπό την σκεπή του Βερολίνου: το όνειρο του Χίτλερ που γίνεται πραγματικότητα (όλη η Ευρώπη υπό το Βερολίνο με τους μπολσεβίκους στην απ'όξω). Και το ερώτημα είναι το εξής, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η τραπεζική ενοποίηση ολοκληρώνεται: μπορούμε, άραγε, να εμπιστευθούμε όλους αυτούς τους ανεπαρκείς πολιτικούς που παρέλαβαν μια Ευρώπη των Πολιτών, έστω και στα σκαριά, και την μετεξέλιξαν σε μια Ευρώπη των Τραπεζών; Οι πολιτικοί αυτοί έχουν αποδείξει στην πράξη ότι δεν ενδιαφέρονται ούτε για ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε για κοινωνική πολιτική, ούτε για τίποτε. Ενδιαφέρονται μόνο για το ευρώ. Αν, λοιπόν, υποθέσουμε ότι το "παλαιό" ευρωσύνταγμα ήταν ένα πόνημα σοβαροτέρων και πιο οραματιστών πολιτικών από τους σημερινούς και το οποίο ευρωσύνταγμα κρίθηκε ανεπαρκές και κακό, τότε με τι φόντα μπορούμε να ελπίζουμε ότι στο άμεσο μέλλον θα υπάρξει ένα συνταγματικό τε και νομικό πλαίσιο τέτοιο που να είναι καλύτερο από το παλαιό; Μήπως ένα τέτοιο σενάριο συνεπάγεται ότι πρέπει να τρέφουμε εν γνώσει μας φρούδες ελπίδες;

Παρατηρώντας τις κοινωνικόπολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη παρατηρούμε αφενός μια καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου μαζικά (δηλαδή σε όλες τις παραμέτρους του), αφετέρου μια αύξηση των ακροδεξιών δυνάμεων. Αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα. Η Ευρώπη επί της ουσίας βρίσκεται σε μία προπολεμική περίοδο και το χειρότερο είναι ότι το έχει κάνει από επιλογή, δείγμα της πλήρους ανικανότητας να διακρίνει και να πράξει το σωστό. Είναι μία Ευρώπη που αντί να δίνει ευκαιρίες, προσπαθεί να τις ακυρώνει. Είναι μία Ευρώπη που συγκεντρώνει μυαλά σε συγκεκριμένες σφαίρες αποδυναμώνοντας την ήδη αδύναμη περιφέρεια. Είναι μία Ευρώπη που δεν αναγνωρίζει πρόβλημα λαθρομετανάστευσης και που θεωρεί ότι η λύση είναι τα "κεφάλια" απλώς να μην εισέλθουν (με κάθε κόστος) στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Είναι μία Ευρώπη που βλέπει μόνο αριθμούς. Ψάχνει να βρει αν μπορείς να πληρώσεις το δάνειο και αν δεν μπορείς θα σου πάρει το σπίτι. Αν είσαι κράτος, πολύ απλά θα σου πάρει ένα νησί, ή τα έσοδα από κάποιο προϊόν, ή τον χρυσό. Δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο είδη "καταστημάτων" με την μεγαλύτερη άνθηση είναι τα "ανταλλακτήρια" χρυσού και τα μαγαζιά... παραγωγής λουκέτων. Και φυσικά μην ξεχνάμε ότι η τρόικα μας πιέζει να ξεπουλήσουμε όσο όσο όλο το ελλειμματικό μας περιουσιολόγιο, το οποίο λίαν συμπτωματικώς έρχονται οι ίδιοι που μας πιέζουν για να το αγοράζουν. Αλλά αφού τους πιστεύουμε, καλά να πάθουμε.

Για ποιαν Ευρώπη μιλάμε συνεπώς;
Βέβαια εδώ υπάρχει και το άλλο το πολύ ωραίο. Κατά το παρελθόν ο κλασικός μαλάκας ο Έλληνας που λέει κι ο Γεωργίου όποτε είχε Ευρωεκλογές θεωρούσε ότι έβρισκε την ιδανική ευκαιρία να πάει καμιά εκδρομούλα. Ξέρετε τώρα, την ώρα που θα ψήφιζαν τα άλλα κορόιδα κλπ. Γιατί αυτό; Μα διότι όπως είπαμε, είναι ο κλασικός μαλάκας ο Έλληνας. Δεν χρειάζεται άλλη δικαιολογία. Τόσο είχε καταλάβει ότι τον επηρεάζει η Ευρώπη και τόσο την υπολόγιζε. Και τώρα έρχονται πάλι ευρωεκλογές και είμαι πολύ περίεργος να δω πως θα αντιδράσει ο κλασικός μαλάκας ο Έλληνας. Θα πάει να ψηφίσει, ή όχι; Και αν πάει, πως θα ψηφίσει;
Έχει καταλάβει ο κλασικός μαλάκας ο Έλληνας ότι η Ευρώπη είναι αυτή που κινεί τα νήματα και ότι πλέον οι Ευρωεκλογές ίσως να είναι σημαντικότερες και από τις εθνικές εκλογές; Έχει συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει;

Εδώ και καιρό παρατηρούμε (προσωπικά, με ενδιαφέρον) ένα παιχνίδι εντυπώσεων από πλευράς Ευρώπης. Αφενός μας έχουν πρήξει στον σεβασμό για όλα όσα έχουμε καταφέρει (δηλαδή να μην καταρρεύσει το ευρώ τους), αφετέρου εκθειάζουν τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του ελληνικού λαού (επειδή πληρώνουμε σαν μαλάκες τις καγκουριές των τραπεζών τους, προφανώς). Σύμφωνα με κάποια άλλα τελευταία ρεπορτάζ, ο μισάνθρωπος Σόιμπλε μαζί με την ανοργασμικιά του Βερολίνου φέρονται να τσακώνονται για το πότε πρέπει να τεθεί στο τραπέζι το κούρεμα του ελληνικού χρέους. Πριν ή μετά της ευρωεκλογές; Αν τεθεί πριν, θεωρούν ότι θα ενισχυθεί η κυβέρνηση Σαμαρά (με αυτό το πλευρό να κοιμάστε) αλλά θα υπάρχουν αντιδράσεις σε άλλες χώρες και ιδίως στη Γερμανία. Αν τεθεί μετά, η κυβέρνηση Σαμαρά θα καταρρεύσει κατά πάσα πιθανότητα και αυτό είναι δυνατόν να συμπαρασύρει ολόκληρη την ευρωζώνη (ακόμη και τώρα). Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Τι είναι το πιο επικίνδυνο; Ουδείς γνωρίζει.

Και η ουσία παραμένει πάντα η ίδια: συνεχώς θα έχουμε τα ίδια διλήμματα και πάντοτε με το μαχαίρι στον λαιμό. Άτακτη χρεωκοπία ή συντεταγμένη; Ευρώ ή δραχμή; Κούρεμα τώρα ή μετά; Να δοθεί η δόση ή να μην δοθεί; Να πάρουμε άλλα μέτρα ή να μην πάρουμε; Και τα διλήμματα δεν αλλάζουν διότι η Ευρωζώνη στηρίζεται σε πήλινα πόδια, ετοιμόρροπα και από την αμηχανία της συνεχίζει να υποστηρίζει ένα σύστημα ανθρωποκτόνο που έχει αποδειχθεί πλέον ότι όχι μόνο δεν βγάζει από την κρίση αλλά τουναντίον βυθίζει ολοένα και περισσότερο τη χώρα σε κρίση.
Προσωπικά δεν έχω δει καμία αλληλεγγύη από την Ευρώπη, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Προσωπικά δεν έχω πάρει ούτε ένα σέντσι από την Ευρώπη, ούτε έχω δει κάποιο φως στο τούνελ όπως που υποσχέθηκαν. Το μόνο που βλέπω είναι ότι τα μέτρα γίνονται ολοένα και χειρότερα, ότι η καθημερινότητά μου γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, ότι μου στερούν ολοένα και περισσότερα δικαιώματα για τα περισσότερα εκ των οποίων έχω πληρώσει ξανά και ξανά. Βλέπω ότι ξαφνικά άρχισα να θεωρούμαι έως και μέτοχος στις τράπεζες τώρα που είναι στα πρόθυρα κατάρρευσης, ενώ στα πάρτυ εγώ δεν πήρε ποτέ ούτε ένα μπόνους. Βλέπω να επικρατεί ο νόμος της αρένας, όπου για να επιβιώσει αυτό το σάπιο και απάνθρωπο σύστημα η μία ομάδα μετά την άλλη ρίχνονται στο Κολοσσαίο με όρο ότι όποια ομάδα κερδίσει την άλλη θα επιβιώσει για να παλέψει με κάποια άλλη ομάδα στην συνέχεια. Βλέπω μια Ευρώπη που ουσιαστικά επικροτεί την κατάργηση της Δικαιοσύνης και προωθεί την απάλειψη της Δημοκρατίας προς όφελος μια κεντρικής οικονομικής διαχείρισης.
Και την ίδιαν στιγμή οι (πανταχόθεν) ανίκανοι ημέτεροι -πάντοτε οι ίδιοι- εξακολουθούν να κάνουν πάρτυ με κάθε τρόπο, είτε λέγονται Στουρνάρηδες, είτε Ντάισελμπλουμ, είτε έχουν το όνομα μεγάλων εθνικών Κατασκευαστών κλπ.

Επειδή λοιπόν ούτε έχω την πρεμούρα να συνεχιστεί αυτή η πολιτική, ούτε είμαι διατεθειμένος να δω να ξεκινάει ο Γ' ΠΠ, αλλά ούτε να γίνει η Ευρώπη έρμαιο των φασιστών, αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον για εμένα η απόφαση είναι απλή και αυτονόητη:
Ακριβώς επειδή πάντοτε στήριζα το ευρωπαϊκό όραμα, είμαι πλέον ένας συνειδητοποιημένος Ευρωσκεπτικιστής.

Όχι στην Ευρώπη-τέρας που έχει δημιουργηθεί, ναι στην Ευρώπη που κάποτε ονειρευτήκαμε.
Μέχρι να γίνει αυτό, απλώς θα με βρίσκουν απέναντί τους.
Καμία υποστήριξη στο χέρι που με σκοτώνει αργά, αργά.
Μόνο αν φάνε την σφαλιάρα που τους αξίζει υπάρχει περίπτωση να αλλάξει αυτή η πολιτική.

Στις ευρωεκλογές οφείλουμε να ψηφίσουμε όλοι με απόλυτη συνείδηση του τι ακριβώς επιτελούμε εκείνη την στιγμή. Όποιος δεν το καταλαβαίνει είναι άξιος της μοίρας του, οπότε ας μας αδειάσει τη γωνιά μπας και διαφεντέψουμε επιτέλους τη δική μας μοίρα με έναν ανθρώπινο τρόπο που να αξίζει σε όλους μας.
Απλά πράγματα.
Χαίρετε.