Μία ακόμη καταβαράθρωση του χιλιοταλαιπωρημένου ελληνικού πνεύματος.

Ναι, αναφέρομαι στα βιβλία. Δεν μας έφταναν τα ελαφρολαϊκά τύπου Άρλεκιν, δεν μας έφταναν τα αριστουργήματα του Λιακόπουλου, δεν μας έφταναν οι Ομάδες Έψιλον και το "Κοσμοσκάφος Στάγειρα Έψιλον", έχουμε εσχάτως και τις ονειρώξεις πολιτικών στον χώρο των βιβλίων.
Ντάξει οκ, ανέκαθεν τις είχαμε (να υπενθυμίσω ότι κατά το παρελθόν μέχρι και ο ίδιος ο Νίκος Μπίστης ένοιωσε την ανάγκη να εξυμνήσει την μέγιστη προσφορά του στην πολιτική) αλλά πλέον έχει παραγίνει για ψύλλου πήδημα. Είχαμε ας πούμε την κατά Τράγκαν (ορθώς) έκρηξη λιποπρωτεϊνών του Πάγκαλου με το "Μαζί τα Φάγανε", ένα βιβλίο που αναμφίβολα πρόκειται περί εμετού μόνο και μόνο εκ του συγγραφέως και παρόλο που δεν έχω διαβάσει και δεν πρόκειται να διαβάσω (αυτό έλειπε δα), αλλά αυτό το απαύγασμα εμετού προφανώς δεν ήταν αρκετό. Μας προέκυψε και βιβλίο Βύρωνος Πολύδωρα, το οποίο μέσω του ποιητικού τίτλου "Περί Κηνσόρων" μας απαντάει σε τι, λέτε; Στο γιατί διόρισε την κόρη του στο Ελληνικό Κυναιδοβούλιο (φτου) Κυνοβούλιο (φτου) Κοινοβόλεμα (φτου) Κοινοβούλιο (ουφ, το πέτυχα).

Βέβαια θα μου πείτε, πως είναι δυνατόν να θάβεις το βιβλίο του Πάγκαλου αλλά να διαφημίζεις το βιβλίο του Πολύδωρα; Δυστυχώς δεν με πιάνετε. Κατ' αρχήν ο Βύρων καταβαραθρώνει από μόνος του το ίδιο του το βιβλίο, οπότε δεν τίθεται θέμα της οποιασδήποτε διαφημίσεως. Πέραν τούτου όμως, δεν είναι δυνατόν να βάζουμε έναν ποιητή επιπέδου Πολύδωρα στο ίδιο επίπεδο με έναν άνθρωπο που έχει γίνει έτσι (καθ'ομολογίαν του ιδίου) από τις πολλές σαλάτες:



Αλλά για να μην ξεφεύγουμε, τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε εδώ; Την μεγίστη σοφία του Βύρωνος. Την λογική ότι κακώς του βάζουμε χέρι αφού θα μπορούσε να διορίσει κι άλλους και μας έκανε τη χάρη να μην διορίσει. Το ενδεχόμενο φυσικά να μην διόριζε απολύτως κανέναν, δεν του πέρασε από το μυαλό αλλά ας μην το κάνουμε δα και μέγα ζήτημα. Να δούμε όμως το βιβλίο του επιτέλους, για το οποίο πρέπει να κάνω και μια απαραίτητη υποσημείωση! Από καιρού ήθελα να ανοίξω δύο νέες κατηγορίες, αυτή των Βιβλίων και αυτή των Μεγάλων Διανοητών. Πλέον νομίζω ότι έχω πλήρες πάτημα! Ήταν αδύνατο να ξεκινήσει με κάποια άλλη ήσσονος σημασίας προσωπικότητα, όπως τον Ηράκλειτο, τον Επίκουρο, τον Σωκράτη κλπ. Όχι! Ο Βύρων είναι η Αρχή των πάντων, είναι το πάτημα που περίμενα. Η κάθε μεγάλη διανόηση είναι δεδομένο ότι αρχίζει και τελειώνει στον Βύρωνα Πολύδωρα. Παμπαρακάτ' τώρα.

Κατ'αρχήν, είναι αυτονόητο ότι το βιβλίο του Βύρωνος έπρεπε (επιβαλλόταν) να έχει έναν πιασάρικο πλην αρκετά ψαγμένο τίτλο, που ναι μεν ο Βύρων κατέχει ωσάν μια κοινή καθημερινή λέξη αλλά η πλέμπα χρειάζεται λεξικό. Τι είναι ο κήνσορας λοιπόν; Ετυμολογικώς προέρχεται από τη ρωμαϊκή λέξη censor και αποτελούσε δημόσιο αξίωμα στην αρχαία Ρώμη. Σημαίνει τιμητής και επικριτής, που είναι και το μόνο που γνωρίζουν να κάνουν οι πολιτικοί μας, ως όλοι μας γνωρίζουμε. Μέσα από ένα απαύγασμα σκέψης, από το αφάν γκατέ κυριολεκτικώς λοιπόν διαβάζουμε:

Όταν μαθαίναμε γράμματα (αυτά που μετά μανίας απηγόρευσαν και κατήργησαν, κατ’ εφαρμογήν του σχεδίου τους περί αφελληνισμού, οι εξακολουθητικοί «μεταρρυθμιστές» της δύσμοιρης παιδείας μας) διδαχθήκαμε στη Γ΄ Γυμνασίου τον περίφημο «Υπέρ Αδυνάτου» λόγο του Αθηναίου ρήτορα και λογογράφου Λυσία. Θυμάμαι πώς άρχιζε: «Ου πολλού δέω χάριν έχειν, ω βουλή, τω κατηγόρω, ότι μοι παρεσκεύασε τον αγώνα τουτονί…» («Δεν απέχω πολύ από του να χρωστώ χάρη στον κατήγορό μου γιατί μου προπαρεσκεύασε αυτόν εδώ τον (πολιτικό-δικαστικό) αγώνα…»).

Έτσι κι εγώ σήμερα, μπορώ να επαναλάβω τα λόγια του Λυσία, εκφράζοντας την «ευγνωμοσύνη» μου προς τους θρασύδειλους υποκριτές και άνανδρους διώκτες μου, που με χτυπούν γιατί δήθεν «διόρισα», ως μετακλητή, δηλαδή ως προσωρινή και όχι μόνιμη, τη θυγατέρα μου Μαργαρίτα στη Βουλή! Θυμίζω πως την είχα προσλάβει ως μετακλητή συνεργάτιδά μου και όταν ήμουν Υπουργός Δημοσίας Τάξεως και Αντιπρόεδρος της Βουλής. Γιατί τόσος πόλεμος τώρα; Έκανα κάτι κρυφά; Ή παράνομα; Μήπως γιατί κάποιοι δεν χώνεψαν ακόμη το γεγονός ότι εξελέγην Πρόεδρος της Βουλής με 179 ψήφους, όταν το κόμμα μου είχε μόνον 108 ψήφους στη Βουλή; Γι΄αυτό και μας πληροφορούν ότι υπήρξα Πρόεδρος μιας ημέρας ή ολίγων ωρών; Η ιστορία όμως έγραψε πως Πρόεδρος της ΙΔ΄ Περιόδου της Βουλής των Ελλήνων υπήρξε ο Βύρων Γ. Πολύδωρας. Είτε το θέλουν είτε όχι. Εδώ ένας βουλευτής του κόμματός μου, που αρέσκεται να φωτογραφίζεται σε ρωμαϊκές πόζες με πετσέτες στο λουτρό του, απείχε τότε επιδεικτικά της ψηφοφορίας. Προφανώς και ευτυχώς (που δεν έχω τέτοιους φίλους) με απεδοκίμασε. Αλλά εμείς δεν είμαστε ανιχνευτές φθόνου. Γνωρίζουμε τις δυσκολίες της πολιτικής. Μέσα από αυτές πορευθήκαμε κοντά σαράντα χρόνια τώρα. Και νικήσαμε. Χωρίς να ζηλέψουμε καμμία εύνοια και  χωρίς να προσχωρήσουμε ούτε στιγμή στις μεθόδους των «συντροφικών μαχαιρωμάτων». Ποτέ.

Τα «μορμολύκεια» της δημοσιογραφίας σε γενική επιστράτευση, μαζί με τα διατεταγμένα αποσπάσματα των bloggers, οργάνωσαν και επραγματοποίησαν τη μεγαλύτερη και γεμάτη χολή και κακεντρέχεια συκοφαντική εκστρατεία εναντίον μου. Τους «ευχαριστώ» γιατί μου δίνουν έτσι την ευκαιρία να μιλήσω για το πώς κατάντησε η πολιτική και πώς αυτή διεξάγεται σήμερα, στα «χρόνια της χολέρας». Να μιλήσω για το ρόλο των εγκάθετων και κεκρακτών δημοσιογράφων αφ’ ενός, καθώς και για τους «υποβολείς», εμφύλιους κατά τεκμήριο αντιπάλους μου, οι οποίοι τους αναθέτουν την «εκτέλεση συμβολαίων», αφ’ ετέρου. Οι τελευταίοι μένουν στο σκοτάδι. Καυχώνται μάλιστα και καμαρώνονται μεταξύ τους ότι είναι οι πιο σκοτεινοί τύποι που πέρασαν ποτέ από την πολιτική. Και έτσι πορεύονται. Συκοφαντώντας, ραδιουργώντας, ρουφιανεύοντας. Πάντοτε στο σκοτάδι.

Μου δίνεται η ευκαιρία ακόμη να μιλήσω και για τον εαυτό μου. Και να πω ανοιχτά πως αυτοί που με χτύπησαν – χτυπούν έκοψαν αυτή τη φορά τις γέφυρες. Δεν άφησαν περιθώρια «συμφιλίωσης». Σκότωσαν την μεγαθυμία μου απέναντί τους. Γιατί χτύπησαν τον πυρήνα της οντότητάς μου. Εμένα, ως πατέρα, και το παιδί μου. Δηλαδή, ό,τι πιο ιερό. Έλαβα το σήμα.

Δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου συνωμότης. Ούτε προδότης. Ούτε ρίψασπις και λιποτάκτης. Άλλοι υπήρξαν τέτοιοι. Όπως εκείνοι που με χτυπούν σήμερα. Με την άθλια στόχευση να με ταπεινώσουν. Ματαιοπονούν. Δεν είπα ότι δεν υποφέρω. Υποφέρω αλλά αντέχω. Αντλώ δύναμη από το δίκιο μου. Και από την προσευχή μου στον Θεό. Έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν. Με εγοήτευε πάντα η ανοιχτή αγορά του δημόσιου βίου. Εκεί μιλούσα. Εκεί δρούσα. Εκεί ανέτρεφα τα παιδιά μου. Εκεί έθαβα τους νεκρούς μου. Δεν κρύφτηκα ποτέ πίσω από κάποιο προπέτασμα καπνού ή πίσω από κάποιους άλλους, οι οποίοι τάχα θα έφταιγαν και εγώ θα εσωζόμουν κρυπτόμενος. Αυτό το «χούι» άλλοι το έχουν και το τηρούν. Εγώ πάλεψα ανοιχτά. Αντιμάχησα ανοιχτά. Και απεκόμισα την αναγνώριση και τον σεβασμό από όλους, φίλους και αντιπάλους. Βέβαια ο σεβασμός δεν είναι έννοια απαιτητή και αγώγιμη. Αφορά περισσότερο εκείνον που τον αποτίει παρά εκείνον που τον εισπράττει. Στην περίπτωση των διωκτών μου, απλά, δεν έχουν εκείνη την εσωτερική ηθική ουσία που παράγει σεβασμό και εκτίμηση. Είναι θέμα ψυχικής υγείας. Τα άτομα είναι άρρωστα.

Ματαιοπονούν οι διώκτες μου γιατί υπερτίμησαν τις συνωμοτικές και συμμοριακές ικανότητές τους. Νόμισαν πως το «κράξιμό» τους είναι υπερόπλο. Ενώ απλά είναι το «ήθος» τους και η ταυτότητά τους. Δεν τους είχα και για κάτι καλύτερο. Και υποτίμησαν τα στοιχεία του δικού μου χαρακτήρα και της δικής μου ιστορίας. Με πρώτο ότι δεν τους φοβάμαι. Είναι άλλωστε ανίκανοι και στο να μου προκαλέσουν φόβο. Μόνον αηδία και σιχασιά μου προκαλούν. Δεν τους λογάριασα ποτέ. Είχα πάντα το δικό μου εικονοστάσι. Εκεί άναβα κερί. Στην πατρίδα μου πάνω απ’ όλα, στην ιστορία της Ελλάδας, στη γλώσσα μου την Ελληνική, στην οικογένεια και στην πολιτισμική μας παράδοση, στην Ελληνορθοδοξία μ’ ένα λόγο προσκυνούσα. Και ειλικρινά χαίρομαι όταν βλέπω πως οι δικές μου επιλογές, τους προκαλούν τέτοιες αντιδράσεις σαν αυτές που νοιώθουν και εκδηλώνουν οι δαιμονισμένοι στη θέα του Σταυρού. Και αν μου πουν, όπως μου είπαν, πως η Μαργαρίτα μου είναι … υπαίτια της ανεργίας στην Ελλάδα ή στον Ευρωπαϊκό Νότο και πως αυτή προκάλεσε … την εθνική και παγκόσμια νομισματοπιστωτική κρίση(!) μάλιστα κάποιοι μου θυμίζουν και το λατινικό, πως «η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια αλλά και να φαίνεται τίμια» ή πως προκαλεί(!) με την πρόσληψή της ως μετακλητής υπαλλήλου γιατί «όλα είναι διαχείριση συμβόλων» και άλλες παρόμοιες μπαρούφες, τους απαντώ. Αυτά μου θυμίζουν τον Αισώπειο μύθο του λύκου με το αρνάκι, κατά τον οποίο ο λύκος που ήθελε να φάει το αρνάκι, αλλά έψαχνε για κάποιο πρόσχημα, του έλεγε να φύγει από την θέση του γιατί του θόλωνε το νερό, παρά το γεγονός ότι το ευγενές θηλαστικό που πίνει ως γνωστόν με τη μέγιστη διακριτικότητα, μόλις που άγγιζε με τα χείλη του το ρέον ύδωρ και, ακόμη χειρότερα, ήταν σε κατώτερο σημείο στη ροή του μικρού ρυακιού, σε σχέση με τη θέση του λύκου. Αυτά διδάσκει ο Αίσωπος για να μας δείξει το παράδοξο στο καταδικαστέο δόγμα της υποκρισίας: προφάσεις εν αμαρτίαις. Έτσι και στην περίπτωσή μου. Ψάχνουν για προφάσεις. Επερίσσευσε ο λαϊκισμός και η υποκρισία. Και εγώ ερωτώ, αν ήταν μια άλλη μετακλητή και όχι η θυγατέρα μου τότε θα ήταν εντάξει η εθνική και παγκόσμια πολιτική και ηθική τάξη; Η επιλεκτική επίκληση τέτοιων επιχειρημάτων μόνον φασιστική νοοτροπία δείχνει. Γιατί όταν βιάζουν τη λογική με τα τρελλά και αυταρχικά επιχειρήματα των «αρχόντων» και τηλε-εισαγγελέων, τότε το επόμενο βήμα είναι να υποχρεώσουν όσους αποδέχονται την τρελλή λογική να περπατούν στα γόνατα. Δεν προτίθεμαι να γονατίσω. Γιατί όπως λέει ο αγέρωχος Φωτεινός (του Βαλαωρίτη) στο φεουδάρχη Τζώρτζη Γρατζιάνο, «… θάταν μέγα κρίμα τιμή να θάψω κι΄όνομα μέσα σ΄αυτό το μνήμα!». Και μια και τόφερε η κουβέντα, πώς και δεν χάλασε η εθνική και παγκόσμια τάξη και ηθική όταν το 2009 υπουργοί και μάλιστα ένας «ευαίσθητος» υπουργός σε ευαίσθητο και λεπτό υπουργείο διόριζε μονίμους μάλιστα υπαλλήλους με απόλυτη «αξιοκρατία», οι οποίοι είχαν μεταξύ τους ένα κοινό «αξιοκρατικό» χαρακτηριστικό, ότι κατήγοντο από τον τόπο εκλογής του «αδιάφθορου» υπουργού; Δεν ήταν τότε κρίση; Ή το 2012, όταν διόρισε δεκαπέντε ή και περισσότερους μετακλητούς στη Βουλή με τα αυτά προσόντα καταγωγής, ο ίδιος «αντιφαύλος» πολιτικός, υπό άλλην ιδιότητα τώρα; Δεν είναι γι’ αυτούς τους διορισμούς κρίση και ανεργία στη χώρα; Μόνον για εμένα και τη θυγατέρα μου;

Δεν παριστάνω τον Αγαμέμνονα, ούτε διανοούμαι να θυσιάσω τη Μαργαρίτα μου. Δεν έκανα τίποτα παράνομο και τίποτα ανήθικο. Δεν θυσιάζω την άξια συνεργάτιδά μου. Δεν γίνομαι «θυσιαστής» της θυγατέρας μου για οποιουσδήποτε λόγους. Μάλιστα για έναν απόπλου αμφίβολο ούτως ή άλλως. Για να δείξω έμπρακτη μετάνοια για το κακό που δεν έκανα; Ή για να ενοχοποιήσω αδίκως την Μαργαρίτα μου που ποτέ και κανέναν δεν προκάλεσε παρά μόνο τους ασπάλακες των καταγωγίων και τούτο γιατί είναι κόρη μου; Αλλά και προπαντός δεν τη θυσιάζω, γιατί «έφτυσα αίμα» για να αναθρέψω τα παιδιά μου. Και δεν έχω στον κώδικά μου εγώ την οικογένεια και τα παιδιά μου σαν κάτι το θεωρητικό και κοσμικό. Την έχω σαν θρησκεία. Σαν κάτι ιερό. Και ακόμη, γιατί δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να υποκύψει στις επιταγές-προσταγές των φαύλων υποκριτών και κηνσόρων. Δεν θα ήταν μόνον ήττα. Θα ήταν παραίτηση και παράδοση στους άτιμους για να σώσω… την τιμή μου. Κάτι σαν εκούσιος βιασμός. Όχι! Υπάρχει και ένας στίχος που με εμπνέει και με καθοδηγεί:

«Όσο είν’ ο κλέφτης ζωντανός Τούρκο δεν προσκυνάει.

Κι αν πέσει το κεφάλι του δεν μπαίνει σε ταγάρι.

Το παίρνουν οι σταυραετοί να θρέψουν τα παιδιά τους,

να κάνουν πήχες τα φτερά και σπιθαμές το νύχι».

Και όντως είναι έτσι εδώ που τα λέμε. Μπορούσε κανείς να περιμένει κάτι λιγότερο από τον ποιητή της γράνας;



Ποτέ των ποτών. Πως να περιμένεις κάτι λιγότερο από έναν άνθρωπο που έσπευσε να διορίσει την κόρη του σε θητεία μόλις μίας ημέρας; Ορθότατα λοιπόν καταγγέλει (και αποκαλύπτει) ο Βύρων ότι στην πραγματικότητα χτυπούν την κόρη του για τον φθόνο προς την εκλογή του ιδίου με ρεκόρ ψήφων (λέμε τώρα).

Το γεγονός ότι σε άλλα παράλληλα Σύμπαντα πολιτικούς ωσάν τον Βύρωνα (και τον Θεόδωρο και τον Γιωργάκη κλπ, κλπ) τους βουτάνε σε πίσσα και τους γεμίζουν πούπουλα μετά, το παραβλέπουμε ως μικρή λεπτομέρεια. Όχι, όχι, δεν είσαι εξοργισμένος επειδή δεν έχεις να φας, επειδή δεν βλέπεις μέλλον, επειδή βλέπεις την παρατεταμένη αδικία. Είσαι ένας απλός επικριτής, καλά τα λέει ο Βύρων.

Τόσο τα βιβλία όσο και η νεοελληνική διανόηση πλέον δεν είναι ποτέ ίδια.
Χαίρετε.

Της γενικότερης βλακείας το ανάγνωσμα

Λοιπόν αυτή η ιστορία με την υποτιθέμενη ταινία που βρίζει τον Μωάμεθ έχει αρχίσει και παρατραβάει. Δεν ξέρω αν έχετε δει το περιβόητο τρέιλερ: είναι να τραβάς όλες τις τρίχες της κεφαλής σου (και όχι μόνο αυτής). Η υποτιθέμενη ταινία (ο θεός να την κάνω) όχι b-movie δεν είναι, αλλά ούτε καν πολύ κατώτερης κατηγορίας δεν μπορεί να θεωρηθεί. Και αναρωτιέμαι, αυτοί οι μουσουλμάνοι είναι πια τόσο στόκοι; Τους πέταξε ένας βλάκας (διότι περί βλάκα πρόκειται) ένα δόλωμα κι αυτοί τσίμπησαν έτσι;



Παρατηρώντας το "τρέιλερ" προσεκτικά είναι πανεύκολο να διαπιστώσεις ότι το όνομα του Μωάμεθ συν κάποιες συγκεκριμένες ατάκες είναι ντουμπλαρισμένα. Στην πραγματικότητα ο "ήρως" της ταινίας λέγεται George, κάτι που φαίνεται σε όλα τα σχετικά πλάνα (απλά παρατηρείστε τα χείλη των "ηθοποιών"). Αυτό δηλαδή που καταγγέλουν εσχάτως ότι δεν είχαν ιδέα ότι η "ταινία" τους θα χρησιμοποιείτο έτσι, είναι προφανώς αλήθεια. Μέχρι και οι φωνές είναι άλλες (κάτι που φαίνεται από χιλιόμετρα μακρυά). Ούτε καν οι παλιές κινέζικες με τις ντουμπλαρισμένες φωνές του Μπρους Λη δεν ήταν τόσο ερασιτεχνικές.



Ακόμη και ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Νίντζα είναι κανονική ταινία μπροστά σε αυτό το αίσχος. Αλλά παρόλ'αυτά οι μουσουλμάνοι όχι μόνο τσίμπησαν το δόλωμα αλλά είναι και εξοργισμένοι. Μέσα σε όλα πριν κάτι μέρες απαίτησαν από όλους τους χριστιανοί να απορρίψουν αυτήν την βλάσφημη ταινία.
Την βλάσφημη ποιαν;;; Ποιαν ταινία ρε παιδιά;
Άμα οι Αμερικάνοι θέλουν να κάνουν σκαιά προπαγάνδα, έχουν ολόκληρο Χόλυγουντ: όπως παλιά ο Σοβιετικός ήταν σε όλες τις ταινίες πάντοτε κακός, έτσι εδώ και χρόνια είναι ο Κινέζος κλπ. Ο Αμερικάνος μαχητής δε, πάντοτε υπερασπίζεται το καλό συνήθως μειωνεκτόντας αριθμητικά και συχνά-πυκνά οπλισμένος μόνο με μία μεταχειρισμένη οδοντογλειφίδα και έναν χαρτοκόπτη ταξιδίου. Πάντοτε όμως θα αποκαταστήσει την δικαιοσύνη και θα κερδίσει τον κακό. Αλλά όχι, έπρεπε οι Αμερικάνοι ν'ασχοληθούν με αυτήν την τερατώδη μαλακία για να μην παρεξηγηθούν οι κατά τα λοιπά αρκετά ευέξαπτοι μουσουλμάνοι, σύμφωνα με τους οποίους αν η υπόλοιποι υφήλιος δεν απορρίψει επισήμως και μετά βδεληγμίας την εν λόγω... ταινία, τότε θα θεωρηθεί εχθρική πράξη κατά του Ισλάμ προσωπικά (διότι το Ισλάμ πάντοτε προσωποποιείται σε τέτοιες περιπτώσεις) και θα γένει το έλα να δεις. Προφανώς αυτοί νομίζουν ότι πολύς κόσμος ενδιαφέρεται πχ για το αν θα βγει αντίστοιχη ταινία για τον Χριστό, τον Βούδα, τον Ναβουχοδονόσορα, τον Μέγα Σουβλακέα κλπ, κλπ. Κύριοι, λυπάμαι πολύ που θα σας ενημερώσω ότι εντελώς στα παπάρια μας.

Πραγματικά, δεν πίστευα ότι η μαλακία μπορεί να φτάσει σε τόσο δυσθεώρητα επίπεδα. Ανέκαθεν θεωρούσα αδύνατο να καταφέρει κάτι τόσο μεγάλο ο άνθρωπος όσο το να γίνει τόσο μεγάλος μαλάκας. Και αναφέρομαι σε όλους -ανεξαρτήτως θρησκεύματος και λοιπών πεποιθήσεων- που έχουν παρεξηγηθεί από την όλην ιστορία, που υπό φυσιολογικές συνθήκες όχι μόνο δεν θα με απασχολούσε αλλά εν προκειμένω θεωρώ ότι κατεβαίνω και πολλά επίπεδα ασχολούμενος με δαύτην. Θα διερωτάσθε μήπως έιμαι υπερβολικός. Όχι, τα πασίγνωστα πλέον γεγονότα με τον Αμερικάνο πρέσβη στην Λιβύη ο οποίος εμφανώς θεωρούσε πως το να είναι Αμερικάνος και ακόμη περισσότερο και πρέσβης ήταν αρκετά για να γαμεί τους πάντες, απέδειξαν ότι οι μουσουλμάνοι δεν αστειεύονται διότι πολύ απλά είναι άμυαλοι, άγονται και φέρονται ακριβώς όπως ο τυφώνας μπορεί να μεταφέρει ένα πούπουλο. Φέρεται και από τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τους "παραβάτες" διαφόρων νόμων τους άλλωστε, ή ακόμη και τις ίδιες τους τις γυναίκες. Υπήρχε περίπτωση τέτοιος κόσμος να μην απαιτήσει από τον κάθε άσχετο (διότι ακόμη και το αμερικανικό κράτος, άσχετο είναι εν προκειμένω) να ασχοληθεί με την.. απαγόρευση και καταδίκη της εν λόγω ταινίας; Μόνο ένας βλάκας θα έκανε κάτι τέτοιο...

Η πραγματικότητα έτσι όπως προκύπτει από αυτό το οπτικοακουστικό αίσχος, από αυτόν τον βαρβαρισμό που καταβαραθρώνει ολόκληρη της έβδομη τέχνη περισσότερο κι από το Bollywood, είναι ότι ο δημιουργός της προφανώς ήθελε να βγάλει τα ψυχολογικά του προβλήματα κατά των μουσουλμάνων στην φόρα.



Επειδή και ο ίδιος γνώριζε ότι θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων (μιας και οι μουσουλμάνοι έχουν περί πολλού την θρησκεία τους, περισσότερο κι απ'όσο έχουν οι Έλληνες την ορθοδοξία, να σας προλάβω την ερώτηση), έβγαλε ένα σενάριο με έναν άσχετο χαρακτήρα ο οποίος εν συνεχεία ντουμπλαρίστηκε ως Μωάμεθ. Ανούσιο, ηλίθιο, σιχαμερό, και γιατί όχι και συκοφαντικό και εξυβριστικό και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Που όμως χαρακτηρίζει τόν ίδιον τον δημιουργό της "ταινίας" και όχι όλον τον δυτικό κόσμο, ως διατείνονται οι αντιστοίχου πνευματικής πχιότητας ισλαμιστές.

Προ ολίγου διάβασα ότι κανονίζουν πορεία στο κέντρο της Αθήνας προς την αμερικανική πρεσβεία. Να ζητήσουν τι ακριβώς από τους Αμερικάνου; για την συγκεκριμένη περίπτωση;

Ιδού που οδηγεί η θρησκευτική τύφλωση και ο φανατισμός. Και αυτό πηγαίνει όχι μόνο στους μουσουλμάνους φυσικά.
Πραγματικά πρέπει να τελειώνουμε γρήγορα με τις θρησκείες μπας και σωθεί αυτός ο κόσμος, που κατά τα λοιπά δεν βλέπω να σώνεται με τίποτε. Πλέον το κρίσιμο απόθεμα σε βλακεία έχει ξεπεραστεί κατά πολύ.

Θεοδωρίδειον ξέρασμα

Αναδημοσιεύω κατ' αρχήν την σημερινή ανακοίνωση του κυρ-Σάββα, η οποία από την στιγμή που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του Ολυμπιακού προφανώς και εκφράζει την ομάδα. Κατά δεύτερον λόγο (μετά από κάποια σχόλιά μου) θα βρείτε και την εξαιρετική θέση του σύγγαυρου Γιώργου Κεντρωτή την οποίαν προσυπογράφω με χέρια και πόδια.


Με μεγάλη λύπη και ενώ όλη η ομάδα μας έχει επικεντρωθεί στο επόμενο παιχνίδι με τον Πανθρακικό, βλέπω ότι κάποιοι άνθρωποι επιμένουν να χτυπούν τον Ολυμπιακό.
Δυστυχώς, κάποιοι, ενδεδυμένοι και με κόκκινο μανδύα. Ο Ολυμπιακός δεν έχει ανάγκη από πανεπιστημιακούς που θα κάνουν τον προπονητή. Δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που ασκούν τη δριμύτατη κριτική τους, διαλέγοντας μάλιστα μια μέρα που ο κύριος αντίπαλος μας έχει υποστεί οδυνηρή ήττα και όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται μαζί του.
Δεν θα ασχοληθούμε παραπάνω με αυτούς που καλλιεργούν την εσωστρέφεια ούτε με ΜΜΕ που νομίζουν ότι θα διοικήσουν τον Ολυμπιακό.
Ο Ολυμπιακός έχει διοίκηση με όραμα, με τεράστιες επενδύσεις σε χρονιές που δεν επενδύει κανείς και με μια στόχευση καθαρή: Τώρα που ο καιρός μας ευνοεί, αυτή τη χρονιά, κάνουμε την δική μας ανανέωση. Ανανέωση ηλικιακή αλλά και ταυτόχρονο μπόλιασμα της ομάδας με ελληνικό στοιχείο! Αυτός είναι ο λόγος που σαρώσαμε την ελληνική αγορά και πήραμε όλα τα μεγάλα ταλέντα!
Θέλουμε τον κόσμο δίπλα μας να μας στηρίξει σε αυτή την μεγάλη προσπάθεια. Θαύματα δε γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη, χρειάζεται υπομονή, στήριξη και πάνω από όλα, δουλειά. Και είμαστε σίγουροι ότι στο τέλος του δρόμου θα πανηγυρίσουμε και για το νταμπλ και για το 40ο πρωτάθλημα και το 4ο αστέρι στη φανέλα μας αλλά και για μια καλή ευρωπαϊκή παρουσία. Επίσης θα χαιρόμαστε διπλά γιατί θα έχουν μπεί τα θεμέλια μιας ομάδας δεκαετίας!
Σάββας Θεοδωρίδης
Αντιπρόεδρος Π.Α.Ε. Ολυμπιακός
Η απάντησή μου στον κυρ-Σάββα (για τον οποίον εδώ και χρόνια γράφω ότι καλό θα ήταν να απολαύσει την σύνταξή του και να μας αφήσει στην ησυχία μας).

Υποθέτω ότι αν οι.. αντιολυμπιακοί σταματήσουν να μιλάνε (ήτοι να γίνονται ενοχλητικοί) ο Γκρέκο θα γίνει διάδοχος του Μαραντόνα, ο Αμπτούν θα βγάλει τόσα μάτια που θα μεταγραφεί στην Γιουβέντους στην συνέχεια, ο Μανωλάς θα σταματήσει να γκελάρει ωσάν να χορεύει ζεϊμπεκιές και ο Ζαρντίμ δεν θα ξανακάνει τα εγκλήματα του αγώνα με την Σάλκε. Επίσης, ξαφνικά θα φυτρώσει ο περιβόητος διάδοχος του Μιραλάς που είχε προαναγγελθεί, ενώ θα συνεχίσει και η ελληνοποίηση της ομάδας ταυτόχρονα με το χαμήλωμα του μέσου όρου ηλικίας, συνδυασμό που προφανώς καλύπτει ας πούμε ο Κοντρέρας και ο κατά τι μικρότερος Μασάντο που παρουσιάστηκε από τους τέως συνεργάτες των καραπαπάδων (και όχι μόνο) ως διάδοχος του Μέσι τουλάχιστον. Ρε ζώα, σας έχουμε δείξει ποτέ εμείς ότι μασάμε κουτόχορτο; τραβάτε απευθυνθείτε στα ζωάκια που πάντοτε το έτρωγαν και σταματήστε να μας θεωρείτε τέτοιους. Ακούς εκεί, που θα μας πεις και αντιολυμπιακούς κυρ-Σάββα. Τράβα άκου αυτά που έλεγες τότε για τον Κόκκαλη -θυμάσαι εσύ!- αγνώμονα και άσε μας στην ησυχία μας εμάς τους αντιολυμπιακούς που από το υστέρημά μας και με πολύ κόπο έχουμε υποστηρίξει αυτήν την ομάδα τόσα χρόνια.
 Ακολουθεί η αναδημοσίευση από το Ερυθρόλευκο Μετερίζι.  Προφανώς ο κ. Θεοδωρίδης, όταν λέει "πανεπιστημιακούς που θα κάνουν τον προπονητή" υπονοεί τον Γιώργο Ρούση, έχοντας υπόψη του μια συνέντευξη που έδωσε στο ΦΩΣ. Υπέγραψε, μάλιστα, ολόκληρη ανακοίνωση, καταγγελτική και "τσαμπουκαλίδικη", που ωστόσο παραμένει εντελώς αόριστη ήδη από τις πρώτες της γραμμές, εκεί που λέει: "κάποιοι, ενδεδυμένοι και με κόκκινο μανδύα". Νά το, λοιπόν, και εξ επισημοτάτων χειλέων το καραπαπάδικο "επιχείρημα" του "αντι-ολυμπιακού" που υπονομεύει την ομάδα, επειδή εκφέρει τη γνώμη του, η οποία δεν είναι αρεστή στους κύκλους της Διοίκησης. Αβίαστα προκύπτει από τα ανακοινωθέντα ότι για τον κ. Θεοδωρίδη, άνθρωπο με κουλτούρα σημειωτέον καθόλου αμελητέα, η εκφορά γνώμης συνιστά υπονόμευση του Θρύλου, όταν προέρχεται από κάποιον που ξέρει γράμματα, ενώ τα μουγκρητά των μαστουρωμένων υπανθρώπων βγαίνουν μέσα από την άδολη λαϊκή ψυχή και συνθέτουν την αγνή προσήλωση στα ιδανικά του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς, ο οποίος -κατά τον κ. Θεοδωρίδη- "δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που ασκούν τη δριμύτατη κριτική τους, διαλέγοντας μάλιστα μια μέρα που ο κύριος αντίπαλος μας έχει υποστεί οδυνηρή ήττα και όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται μαζί του". Το ότι ούτε πολιτικάντης του τελευταίου επιπέδου δεν θα μιλούσε έτσι φαίνεται ότι το καταδέχεται ελαφροτάτη τη καρδία μια θρυλική φυσιογνωμία του Ολυμπιακού. Και φαίνεται -δυστυχώς- ότι πολύ θα επιθυμούσε να έβλεπε ανθρώπους που ομιλούν και δεν κραυγάζουν να κάνουν χοντροπλάκα στον διασυρθέντα από τη Μάριμπορ Παναθηναϊκό, λες και, πρώτον δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν, δεύτερον δεν είναι ολυμπιακοί, αλλά αντι-παναθηναϊκοί, και, τρίτον, είναι λωτοφάγοι και ξέχασαν τα δικά μας χάλια στον αγώνα με τη Σάλκε. ΟΥΤΕ - ΟΥΤΕ - ΟΥΤΕ!
Για τη δεύτερη και την τρίτη παράγραφο της ανακοίνωσης δεν χρειάζεται να γράψει κανείς τίποτα. Το ότι τα υπογράφουν Θεοδωρίδηδες και όχι καραπαπάδες είναι κακός οιωνός και σημάδι των καιρών,

ΑΛΛΑ... Αγαπητέ και σεβαστέ μας κ. Θεοδωρίδη, οι οπαδοί του Ολυμπιακού θα έχουμε γνώμη, όχι απλώς επειδή, τύχη αγαθή, είμαστε ολυμπιακοί, αλλά επειδή ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΤΟΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ. Να το πω και αλλιώς: ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ. Και τον στηρίζουμε με όλη μας την καρδιά και εντελώς ανιδιοτελώς. Τον στηρίζουμε απλώς και μόνον γαύρικα. Ούτε μαγαζί του ζητήσαμε να μας ανοίξει, ούτε τα παιδιά μας ή το σόι μας να προσλάβει σε εργασία ή να τους βρει αλλού δουλειά, ούτε να μας εξασφαλίσει τίποτα. Τίποτα δεν ζητήσαμε, μόνο δίνουμε, και το δίνουμε πάντα με φρόνημα γαυρικό, όχι με διάθεση γλειψιματία ή με νοοτροπία υποτελούς. Μιλάω πάντοτε για τους οπαδούς του Ολυμπιακού που πληρώνουν το οπαδιλίκι τους, την τρέλα τους, τον καημό τους. Μιλάω για αυτούς που είναι πάντα ΕΚΕΙ ιδίοις αναλώμασι και ιδίω κινδύνω και που ποτέ δεν έβαλαν τον Ολυμπιακό να πληρώσει ούτε σέντσι για τα "καμώματά" τους - αντίθετα με τα έργα τους έδωσαν -που λέει ο λόγος- και δέκα φράγκα στον ΟΣΦΠ. Μιλάω για τους γαύρους οπαδούς που πάντοτε πιστώνουν τον Θρύλο και ποτέ δεν τον χρεώνουν, και δεν ζητάνε ποτέ πίσω τίποτα. Φανατικοί πλην ευπρεπείς ΣΥΜΠΕΡΙΣΤΑΝΤΑΙ στον Θρύλο με όλες τους τις δυνάμεις και μη προσδοκώντας καμμιά, μα καμμιά υλική αντιπαροχή. Γι' αυτό ακριβώς και έχουν δικαίωμα να μιλούν και να λένε αυτά που πιστεύουν. Και ας μην ενοχλεί τη διοίκηση του Ολυμπιακού το ότι άνθρωποι αποδεδειγμένα εγγράμματοι τον υποστηρίζουν και τον αγαπούν και δεν ντρέπονται να το λένε και να το διαλαλούν. Ωφέλεια είναι για τον Θρύλο, δεν είναι ούτε βάρος ούτε άγος για να το αποσείσεις ή να το καθαρίσεις αντίστοιχα.
Πέραν τούτου ας μην λησμονεί ο καθ' όλα σεβαστός μας Σάββας Θεοδωρίδης τούτο το σημαντικό πράγμα: όποτε άνθρωποι σαν τον Γιώργο Ρούση ήλθαν σε επαφή με τον επίσημο Ολυμπιακό, το έκαναν με άκρα ανιδιοτέλεια και με αμιγή ολυμπιακή αξιοπρέπεια.
Το παρόν σημείωμα δεν συνιστά κανενός είδους υποστήριξη στον Γιώργο Ρούση - δεν το έχει, άλλωστε, ανάγκη. Συνιστά, όμως, θερμή συνηγορία υπέρ της λογικής και κατά των όποιων "κουκουλωμάτων", που καμμία σχέση δεν έχουν με τον γαύρικο λόγο και με το ήθος εκείνων που ίδρυσαν τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς.

UPDATE:  Από τον Ηλία Μπαζίνα, 23/9/2012 και την εφημερίδα Live Sport.

Από την φετινή κολεξιόν Πανατινάικος 2012

Η σωστή επιλογή για έναν πρέσβη.

Παρακαλείται ο κύριος Αλαφούζος να εκδόσει άμεσα ανακοίνωση.

Και ένα ωραίο ανεκδοτάκι: τι διαφορά έχει ο Παναθηναϊκός από την κοπριά;

Η κοπριά κάνει θαύματα στο γρασίδι.

ΥΓ. Όχι ότι δεν θα πέσει γέλιο βέβαια και με την δική μας ομαδάρα φέτος, αλλά αν μη τι άλλο τέτοια χάλια δεν θα έχουμε.

Φτηνά το γλυτώσαμε το εγκεφαλικό...

Κι εκεί που είμαι σχετικά ήρεμος, ξάφνου πέφτω πάνω σε αυτήν την συγκλονιστική είδηση και κόντεψα να πέσω κάτω από την ταραχή.

Και τον εγκέφαλο;, σκέφτηκα ακαριαία. Ο εγκέφαλος του Γιώργου είναι εθνικός θησαυρός, έχει μέσα του όλες τις λεπτομέρειες της εθνικής προδοσίας που συνετελέσθη το 2009 και που κατά πως φαίνεται ήταν οργανωμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.
Μετά όμως συνειδητοποίησα το παράδοξο ότι το εν λόγω κεφάλι δεν περιέχει εγκέφαλο και ηρέμησα. Κάνοντας λίγο scroll down συνειδητοποίησα ότι απλώς το pasok που επιθυμεί να σώσει την οικονομία της χώρας δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τα δικά τιου οικονομικά και έβγαλε στο σφυρί τα όργανα γυμναστικής που είχε αγοράσει ο Γεώργιος Β' Παπανδρέου Γ' ο Δωσίλογος με δικά μας χρήματα ενόσω προαπθούσε να μας πείσει ότι ενώ λεφτά υπήρχαν τελικώς τα είχαν άλλοι.

Και καλά κρασά να'ούμ...

Το πρόβλημα

Θα αναρωτιέστε τι σόι τίτλος αναρτήσεως είναι πάλι τούτος;
Είναι εξαιρετικά σαφής: θα πραγματευθεί το πρόβλημα.

Κατ' αρχήν οφείλουμε να γνωριστούμε με το πρόβλημα, να δούμε τι ακριβώς είναι και πως αυτό υπάρχει δίπλα μας, πάνω μας, μέσα μας. Να κατανοήσουμε πως έχει δομηθεί, αν είναι εύκολο να καταρριφθεί ή ν'αντικατασταθεί, να συμπεράνουμε την θέση του στην κοινωνία.
Διότι είναι το πρόβλημα, είναι αυτό που μας απασχολεί. Όλους.
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Δεν ξέρω αν η κότα έκανε τ'αυγο ή το αυγό την κότα, αλλά παρόλο που κάτι αντίστοιχο πρέπει να ισχύει με το πρόβλημα, υποθέτω ότι μάλλον η κότα έκανε τ'αυγό εν προκειμένω. Αν προσπαθήσουμε να φανταστούμε τα όποια ανθρωποειδή ίσως και πριν από εκατομμύρια χρόνια κατά τις πρώτες τους προσπάθειες οργάνωσης σε μικρές πρωτοκοινωνίες, θα συνειδητοποιήσουμε κατ' αρχήν ότι αυτή η ανάγκη αυτοοργάνωσης προέκυψε από την ανάγκη για επιβίωση, είτε αυτό σημαίνει εύρεση πόρων, είτε άμυνα απέναντι σε ισχυρούς θηρευτές και προστασία από καιρικά φαινόμενα. Η οργάνωση σε ομάδες όμως είναι αποδεδειγμένα δύσκολη διότι απαιτεί ρόλους σε κάθε μέλος της ομάδας και όπως έχει αποδείξει η εμπειρία, οι ρόλοι συχνά-πυκνά έρχονται σε σύγκρουση με διάφορα στοιχεία της προσωπικότητας κάποιων ανθρώπων. Κάπως έτσι, λοιπόν, υποθέτω ότι πρέπει να ξεκίνησε και το πρώτο πρόβλημα.
Ένα πρόβλημα που μάλλον προέκυψε αρχικώς στην ομάδα και εν συνεχεία μεταφέρθηκε σε μονάδες της ομάδας, οι οποίες επέστρεψαν το πρόβλημα στην ομάδα με μια άλλη μορφή ή μέγεθος, που εν συνεχεία αυτό δημιούργησε μεγαλύτερο πρόβλημα στα μέλη της ομάδας κ.ο.κ. Αυτός είναι πάνω κάτω ο φαύλος κύκλος που δημιουργεί το πρόβλημα. Διότι το πρόβλημα είναι ταυτόχρονα και αίτιο και αιτιατό.

Εξάλλου -ερχόμενοι σιγά, σιγά στα γνωστά μας δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας- τι είναι το πρόβλημα αν το καλοσκεφτούμε εν τέλει;

 Το πρόβλημα είναι η σωτηρία. Είναι κάτι υπεράνω όλων μας. Το πρόβλημα υπήρχε ίσως από παλαιότερα άρα δεν ευθύνομαι εγώ για τη δημιουργία του. Παράλληλα εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι για το πρόβλημα διότι ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Το πρόβλημα λοιπόν μετακυλά τις ευθύνες αλλού, στους άλλους ή στην χειρότερη περίπτωση, στο σύνολο το οποίο εγώ δεν μπορώ ν'αλλάξω παρόλο που θέλω να το αλλάξω αλλά δεν μπορώ (μια πρόταση που σέβεται τον εαυτό της και που αναφέρεται στο πρόβλημα πάντα πρέπει να τελειώνει με τη φράση "δεν μπορώ", ακόμη κι αν έχει ήδη αναφερθεί. Ειδάλλως διακινδυνεύεται η ύπαρξη του προβλήματος). Είναι σημαντικό για το εγώ να ξέρω ότι ο φταίχτης δεν είμαι ποτέ εγώ. Όταν μάλιστα ξέρω ενδόμυχα ότι ο φταίχτης είσαι εσύ, αυτομάτως ατενίζω το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία. Για την ακρίβεια, αν με έκαναν για μια μέρα πρωθυπουργό θα θα θα (το'χουμε ακούσει πολλάκις).
Την ίδιαν στιγμή το πρόβλημα συγκρατεί τον κόσμο -την ομάδα, από τις μικρότερες έως τις μεγαλύτερες- από το να σκέφτεται, να κάνει όνειρα, να σχεδιάζει.
-Πως μπορώ να είμαι καλά όταν έχουμε πρόβλημα;
-Εδώ καίγεται σήμερα ο κώλος μας από το πρόβλημα κι εσείς μου λέτε να σκεφτώ τι θα κάνω αύριο;
-Μα καλά, ασχολείστε με άσχετα πράγματα όταν έχουμε πρόβλημα;
και ούτω καθεξής.
Όλοι μας θυμόμαστε τις φιλότιμες προσπάθειες πλήθους ευαγών ΜΜΕ και πολιτικών που επί σειρά (των τελευταίων ιδίως) ετών πάσχιζαν ασταμάτητα να μας μάθουν τι είναι τα σπρεντ και για ποιον λόγο το πρόβλημα με τα σπρεντ επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας: πρόβλημα δικό σου κυρ Μήτσο. Το πρόβλημα που μας μεταφόρτωσε ο Πάγκαλος ήταν ότι μαζί τα φάγαμε, αυτός το κρέας, εμείς τα κόκκαλα μεν, αλλά μαζί τα φάγαμε αναντίλεκτα: πρόβλημα δικό σου κυρά Φροσύνη. Η Μέρκελ δεν δέχεται τις αξιώσεις του Σαμαρά και αυτό είναι πρόβλημα: πρόβλημά σου φίλε Μιχάλη. Οι επενδύσεις της Αγροτικής Τράπεζας έπεσαν έξω και το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να περικοπούν συντάξεις: είναι δικό σου πρόβλημα Βρασίδα. Θέματα άσχετα, με άσχετες λύσεις, που όμως όσο πιο απίστευτος είναι ο συνδυασμός τόσο πιο εύκολο είναι να πείσεις ότι το πρόβλημα το δημιούργησε ο άλλος.

Κάπως έτσι λοιπόν δημιουργούνται οι προβληματοκεντρικές κοινωνίες, μέσα από προβληματολάγνους ανθρώπους, που έχουν μάθει σε ένα στρεβλό σύστημα όπου πάντα πρέπει να φταίει κάποιος άλλος.

Διότι για να επιστρέψουμε στο πρόβλημα, το πρόβλημα είναι πάντοτε καλό διότι κρατάει τον κόσμο σε συνοχή, συσπειρώνει, φτάνει ακόμη και στην πόλωση εάν απαιτηθεί. Το πρόβλημα πάντα έχει κάποιον εχθρό, εκείνον που θέλει το κακό σου, άρα ο εχθρός πρέπει να παταχθεί ακριβώς όπως κάποτε επατάχθησαν και οι Μύλοι του Δον Κιχώτη στο τραγικό μυθιστόρημα του Θερβάντες. Το πρόβλημα δημιουργεί εντάσεις και οι εντάσεις βοηθούν τον κόσμο να διοχετεύσει τους προβληματισμούς του, την πίεση και την οργή του κάπου πιο ελεγχόμενα. Το πρόβλημα είναι νέος λόγος ύπαρξης, είναι νέο κίνητρο ν'ασχοληθείς με κάτι, είναι τρόπος να βρεθείς στο επίκεντρο των εξελίξεων. Και το καλύτερο όλων σχετικά με το πρόβλημα είναι πως όσο πιο απλό είναι το πρόβλημα, τόσο πιο δυσεπίλυτο είναι: αποκλείεται να είναι τόσο απλό, κάτι άλλο θα έχει από πίσω. Μάλλον μας την έχουν στημένη, κάτι άλλο πρέπει να φταίει κλπ.

Τι θα κάναμε λοιπόν δίχως το πρόβλημα; Μπορείτε να το φανταστείτε;
Μπορείτε να σκεφτείτε την κοινωνία μας δίχως το πρόβλημα; Τι προεκλογικοί αγώνες θα γίνονταν; Πως θα ψηφίζαμε στις εκλογές; Ποιους θα ξέχεζαν και θα κατηγορούσαν οι αντι-γενικώς ή έστω οι φιλο-κάτι; Πως θα λαμβάνονταν μέτρα για εύρεση νέων πόρων; Πως θα γινόταν ανακατανομή της σχεδόν αραχνιασμένης δημόσιας περιουσίας χωρίς ένα πρόβλημα; Καιγόμαστε, πτωχεύουμε, βγαίνουμε από το ευρώ: πρόβλημα. Πρέπει να κάνουμε κάτι άμεσα.
Δεν θέλω να σας κόψω τις συντάξεις και τους μισθούς, αλλά βλέπετε είναι το πρόβλημα στη μέση.
Ευρώ μπορεί να μην έχουμε, αλλά θα είναι πρόβλημα αν βγούμε από το ευρώ.
Και πάει λέγοντας.

Μόνο που το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι θέλουμε να έχουμε το πρόβλημα μέσα στα πόδια μας. Νοιώθουμε ασφαλείς με το πρόβλημα, βρισκόμαστε σε σίγουρα νερά. Δίχως πρόβλημα νοιώθουμε μετέωροι, πρέπει άμεσα να εφεύρουμε ένα άλλο πρόβλημα. Είναι αδύνατον στην κοινωνία μας να μην υπάρχει το πρόβλημα. Ηρεμούμε όταν ξέρουμε ότι έχουμε πρόβλημα, νοιώθουμε οικεία.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι προβληματοκεντρικές κοινωνίες είναι σταθερότατες, μην πω πιο σταθερές από τις δημιουργικές κοινωνίες, αυτές που αναλαμβάνουν δράση, που αναγνωρίζουν ευθύνες, που έχουν έναν υγιή ανταγωνισμό, που κοιτάνε στο μέλλον με δάσκαλο το χθες και γνώμονα το σήμερα. Οι λόγοι είναι προφανείς: μια δημιουργική κοινωνία έχει το δυναμικό να ξεφύγει, να γίνει ανεξάρτητη, να προκόψει. Η προβληματοκεντρική κοινωνία όμως είναι πάντοτε με σκυμένο το κεφάλι, είναι υπό έλεγχο, κάνει ό,τι της λέμε. Και προπάντων έχει ικανοποιημένους τους πολίτες της, διότι νοιώθουν καλά. Ναι μεν πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους, έχουν διεφθαρμένους και άχρηστους πολιτικούς, δεν έχουν παροχές αξιοπρεπούς καθημερινότητας, δεν διαθέτουν σοβαρή Παιδεία, έχουν υψηλή εγκληματικότητα και μύρια άλλα προβλήματα, αλλά έχουν το πρόβλημα που είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός, είναι ανεκτήμητο. Διότι μέσα από το πρόβλημα δεν του προσφέρεις έναν απλό εχθρό, του προσφέρεις κάτι ισχυρότερο, κάτι που του δημιουργεί την έντονη και άσβηστη επιθυμία να υπερνικήσει οπωσδήποτε.

Όμως τα φαντάσματα δεν νικιώνται ποτέ. Είναι αερικά, είναι αποκυήματα της φαντασίας.

Το πρόβλημα, συνεπώς, σου προσφέρει μια διέξοδο σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου δεν υπάρχουν ευθύνες, όπου δεν χρειάζεται να κάνεις το παραμικρό, όπου οι λύσεις έρχονται με έναν μαγικό τρόπο από τους άλλους. Ο κόσμος του προβλήματος είναι ένας κόσμος αντίστοιχος με αυτόν των ναρκωτικών, με εκείνον του Δον Κιχώτη. Είναι ο κόσμος των Σαμαράδων και των Παπανδρέου, ο κόσμος των Πάγκαλων και των Βενιζέλων, είναι ο κόσμος που είσαι υποχρεωμένος να ξέρεις τι είναι το σπρεντ, όπως παλαιότερα είχες μάθει τι ήταν τα μπλουτσίπς. Είναι ο κόσμος που οι λογαριασμοί έρχονται πρώτα από τα παιδιά σου και τη μάνα σου, είναι ο κόσμος που προέχει ο δείκτης του χρηματιστηρίου από τον δείκτη ανεργίας ή της αύξησης των αυτοκτονιών. Και το πιο τραγικό είναι ότι είναι ο κόσμος που έχεις αποδεχθεί, ο κόσμος που έχεις επιλέξει, είναι ο κόσμος που έχεις βοηθήσει να χτιστεί λιθαράκι-λιθαράκι. Είναι ο κόσμος όπου αρέσκεσαι αυστηρά σε αφ' υψηλού κριτική αφήνωντας την πράξη για τους υπολοίπους: εσύ με τα λόγια το έκαμες το χρέος σου προς την κοινωνία. Συνήθως οι περισσότεροι που κραυγάζουν για λύσεις δεν έχουν προτείνει ποτέ τους καμία ρεαλιστική λύση. Αρκούνται σε λύσεις επιπέδου "να φέρουμε θάλασσα", να επιμηκύνουμε τη μέρα". Και οι βλάκες, οι Μαργίτες του σύγχρονου κόσμου νομίζουν πως δίνουν και πραγματική λύση, που οι άλλοι είναι τόσο ανίκανοι και αδυνατούν να πραγματώσουν.
Μόνο μία είναι η λύση μπροστά στο αστήριχτο -στο ανύπαρκτο- πρόβλημα: η ανύπαρκτη λύση, η αστήριχτη, η λύση επιστημονικής φαντασίας, η ανέφικτη. Η λύση είναι οι ΕΛ που έρχονται, η λύση είναι στο pasok, στη νουδού, στην χρυσή αυγή, στην ελληνική αριστερά. Μεταξύ μας, πιο αληθοφανής μοιάζει η λύση των ΕΛ εδώ που τα λέμε... Αλλά μην ξεφεύγουμε. Όταν η λύση είναι ανέφικτη τι συμβαίνει; Έχουμε πρόβλημα. Κάποιος μας την είχε στημένη στη γωνία κ.ο.κ. Ο ίδιος φαύλος κύκλος.

θα μου πείτε τώρα, ποια είναι η λύση που προτείνω εγώ απέναντι στο πρόβλημα; Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ολόκληρο τούτο το βλόγι λύσεις σε προβλήματα προτείνει όλη την ώρα. Όπως για παράδειγμα να κλείσετε την τηλεόραση και ν'ανοίξετε κανά βιβλίο. Από τα βιβλία, όλο και κάτι μαθαίνεις αν θες. Εν ανάγκη υπάρχει -για τους τολμηρούς- ακόμη κι ο καθρέπτης. Από την άλλη ξέρω ότι κι εγώ από την πλευρά μου δημιουργώ προβλήματα. Ένα θεμελιώδες, ας πούμε, είναι το ποιος ήταν ο Μαργίτης... Είναι κι αυτό ένα καλό πρόβλημα... Πως είναι δυνατόν να κλείνει ένα κείμενο με ένα όνομα που δεν ξέρω; Ε;


Αντί επιλόγου:

Από τις δυο στράτες, διαλέγω τον ανήφορο. Γιατί; Χωρίς νοητά επιχειρήματα, χωρίς καμιά βεβαιότητα. Κατέχω πόσο ανήμπορος στην κρίσημη τούτη στιγμή είναι ο νους κι όλες οι μικρές βεβαιότητες του ανθρώπου.

Διαλέγω τον ανήφορο, γιατί κατά 'κεί με σπρώχνει η καρδιά μου. "Απάνω! Απάνω!" φωνάζει η καρδιά μου, και την ακολουθώ μ'εμπιστοσύνη.

...

Ν'αγαπάς την ευθύνη. Να λες: εγώ, μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

Ν. καζαντζάκης, Ασκητική

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
        Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
  Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
        Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
 και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
 στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
        τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
        για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
        τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
 σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
 γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
 και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
 γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
 μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.
—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
 να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.
— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
 κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
 Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
 κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
        Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
        Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
        και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
 Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις. 

Κ.Π. Καβάφης, Οι Βάρβαροι

ΥΓ. Είναι δεδομένο ότι το κείμενο δεν το έγραψα αμιγώς μόνος μου. Προέκυψε από τις εμπνεύσεις που κατέβασα ακούγωντας έναν φίλο ψυχίατρο να μιλάει για το πρόβλημα. Τον ευχαριστώ πάραυτα.