Θεοδωρίδειον ξέρασμα

Αναδημοσιεύω κατ' αρχήν την σημερινή ανακοίνωση του κυρ-Σάββα, η οποία από την στιγμή που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του Ολυμπιακού προφανώς και εκφράζει την ομάδα. Κατά δεύτερον λόγο (μετά από κάποια σχόλιά μου) θα βρείτε και την εξαιρετική θέση του σύγγαυρου Γιώργου Κεντρωτή την οποίαν προσυπογράφω με χέρια και πόδια.


Με μεγάλη λύπη και ενώ όλη η ομάδα μας έχει επικεντρωθεί στο επόμενο παιχνίδι με τον Πανθρακικό, βλέπω ότι κάποιοι άνθρωποι επιμένουν να χτυπούν τον Ολυμπιακό.
Δυστυχώς, κάποιοι, ενδεδυμένοι και με κόκκινο μανδύα. Ο Ολυμπιακός δεν έχει ανάγκη από πανεπιστημιακούς που θα κάνουν τον προπονητή. Δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που ασκούν τη δριμύτατη κριτική τους, διαλέγοντας μάλιστα μια μέρα που ο κύριος αντίπαλος μας έχει υποστεί οδυνηρή ήττα και όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται μαζί του.
Δεν θα ασχοληθούμε παραπάνω με αυτούς που καλλιεργούν την εσωστρέφεια ούτε με ΜΜΕ που νομίζουν ότι θα διοικήσουν τον Ολυμπιακό.
Ο Ολυμπιακός έχει διοίκηση με όραμα, με τεράστιες επενδύσεις σε χρονιές που δεν επενδύει κανείς και με μια στόχευση καθαρή: Τώρα που ο καιρός μας ευνοεί, αυτή τη χρονιά, κάνουμε την δική μας ανανέωση. Ανανέωση ηλικιακή αλλά και ταυτόχρονο μπόλιασμα της ομάδας με ελληνικό στοιχείο! Αυτός είναι ο λόγος που σαρώσαμε την ελληνική αγορά και πήραμε όλα τα μεγάλα ταλέντα!
Θέλουμε τον κόσμο δίπλα μας να μας στηρίξει σε αυτή την μεγάλη προσπάθεια. Θαύματα δε γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη, χρειάζεται υπομονή, στήριξη και πάνω από όλα, δουλειά. Και είμαστε σίγουροι ότι στο τέλος του δρόμου θα πανηγυρίσουμε και για το νταμπλ και για το 40ο πρωτάθλημα και το 4ο αστέρι στη φανέλα μας αλλά και για μια καλή ευρωπαϊκή παρουσία. Επίσης θα χαιρόμαστε διπλά γιατί θα έχουν μπεί τα θεμέλια μιας ομάδας δεκαετίας!
Σάββας Θεοδωρίδης
Αντιπρόεδρος Π.Α.Ε. Ολυμπιακός
Η απάντησή μου στον κυρ-Σάββα (για τον οποίον εδώ και χρόνια γράφω ότι καλό θα ήταν να απολαύσει την σύνταξή του και να μας αφήσει στην ησυχία μας).

Υποθέτω ότι αν οι.. αντιολυμπιακοί σταματήσουν να μιλάνε (ήτοι να γίνονται ενοχλητικοί) ο Γκρέκο θα γίνει διάδοχος του Μαραντόνα, ο Αμπτούν θα βγάλει τόσα μάτια που θα μεταγραφεί στην Γιουβέντους στην συνέχεια, ο Μανωλάς θα σταματήσει να γκελάρει ωσάν να χορεύει ζεϊμπεκιές και ο Ζαρντίμ δεν θα ξανακάνει τα εγκλήματα του αγώνα με την Σάλκε. Επίσης, ξαφνικά θα φυτρώσει ο περιβόητος διάδοχος του Μιραλάς που είχε προαναγγελθεί, ενώ θα συνεχίσει και η ελληνοποίηση της ομάδας ταυτόχρονα με το χαμήλωμα του μέσου όρου ηλικίας, συνδυασμό που προφανώς καλύπτει ας πούμε ο Κοντρέρας και ο κατά τι μικρότερος Μασάντο που παρουσιάστηκε από τους τέως συνεργάτες των καραπαπάδων (και όχι μόνο) ως διάδοχος του Μέσι τουλάχιστον. Ρε ζώα, σας έχουμε δείξει ποτέ εμείς ότι μασάμε κουτόχορτο; τραβάτε απευθυνθείτε στα ζωάκια που πάντοτε το έτρωγαν και σταματήστε να μας θεωρείτε τέτοιους. Ακούς εκεί, που θα μας πεις και αντιολυμπιακούς κυρ-Σάββα. Τράβα άκου αυτά που έλεγες τότε για τον Κόκκαλη -θυμάσαι εσύ!- αγνώμονα και άσε μας στην ησυχία μας εμάς τους αντιολυμπιακούς που από το υστέρημά μας και με πολύ κόπο έχουμε υποστηρίξει αυτήν την ομάδα τόσα χρόνια.
 Ακολουθεί η αναδημοσίευση από το Ερυθρόλευκο Μετερίζι.  Προφανώς ο κ. Θεοδωρίδης, όταν λέει "πανεπιστημιακούς που θα κάνουν τον προπονητή" υπονοεί τον Γιώργο Ρούση, έχοντας υπόψη του μια συνέντευξη που έδωσε στο ΦΩΣ. Υπέγραψε, μάλιστα, ολόκληρη ανακοίνωση, καταγγελτική και "τσαμπουκαλίδικη", που ωστόσο παραμένει εντελώς αόριστη ήδη από τις πρώτες της γραμμές, εκεί που λέει: "κάποιοι, ενδεδυμένοι και με κόκκινο μανδύα". Νά το, λοιπόν, και εξ επισημοτάτων χειλέων το καραπαπάδικο "επιχείρημα" του "αντι-ολυμπιακού" που υπονομεύει την ομάδα, επειδή εκφέρει τη γνώμη του, η οποία δεν είναι αρεστή στους κύκλους της Διοίκησης. Αβίαστα προκύπτει από τα ανακοινωθέντα ότι για τον κ. Θεοδωρίδη, άνθρωπο με κουλτούρα σημειωτέον καθόλου αμελητέα, η εκφορά γνώμης συνιστά υπονόμευση του Θρύλου, όταν προέρχεται από κάποιον που ξέρει γράμματα, ενώ τα μουγκρητά των μαστουρωμένων υπανθρώπων βγαίνουν μέσα από την άδολη λαϊκή ψυχή και συνθέτουν την αγνή προσήλωση στα ιδανικά του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς, ο οποίος -κατά τον κ. Θεοδωρίδη- "δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που ασκούν τη δριμύτατη κριτική τους, διαλέγοντας μάλιστα μια μέρα που ο κύριος αντίπαλος μας έχει υποστεί οδυνηρή ήττα και όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται μαζί του". Το ότι ούτε πολιτικάντης του τελευταίου επιπέδου δεν θα μιλούσε έτσι φαίνεται ότι το καταδέχεται ελαφροτάτη τη καρδία μια θρυλική φυσιογνωμία του Ολυμπιακού. Και φαίνεται -δυστυχώς- ότι πολύ θα επιθυμούσε να έβλεπε ανθρώπους που ομιλούν και δεν κραυγάζουν να κάνουν χοντροπλάκα στον διασυρθέντα από τη Μάριμπορ Παναθηναϊκό, λες και, πρώτον δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν, δεύτερον δεν είναι ολυμπιακοί, αλλά αντι-παναθηναϊκοί, και, τρίτον, είναι λωτοφάγοι και ξέχασαν τα δικά μας χάλια στον αγώνα με τη Σάλκε. ΟΥΤΕ - ΟΥΤΕ - ΟΥΤΕ!
Για τη δεύτερη και την τρίτη παράγραφο της ανακοίνωσης δεν χρειάζεται να γράψει κανείς τίποτα. Το ότι τα υπογράφουν Θεοδωρίδηδες και όχι καραπαπάδες είναι κακός οιωνός και σημάδι των καιρών,

ΑΛΛΑ... Αγαπητέ και σεβαστέ μας κ. Θεοδωρίδη, οι οπαδοί του Ολυμπιακού θα έχουμε γνώμη, όχι απλώς επειδή, τύχη αγαθή, είμαστε ολυμπιακοί, αλλά επειδή ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΤΟΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ. Να το πω και αλλιώς: ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ. Και τον στηρίζουμε με όλη μας την καρδιά και εντελώς ανιδιοτελώς. Τον στηρίζουμε απλώς και μόνον γαύρικα. Ούτε μαγαζί του ζητήσαμε να μας ανοίξει, ούτε τα παιδιά μας ή το σόι μας να προσλάβει σε εργασία ή να τους βρει αλλού δουλειά, ούτε να μας εξασφαλίσει τίποτα. Τίποτα δεν ζητήσαμε, μόνο δίνουμε, και το δίνουμε πάντα με φρόνημα γαυρικό, όχι με διάθεση γλειψιματία ή με νοοτροπία υποτελούς. Μιλάω πάντοτε για τους οπαδούς του Ολυμπιακού που πληρώνουν το οπαδιλίκι τους, την τρέλα τους, τον καημό τους. Μιλάω για αυτούς που είναι πάντα ΕΚΕΙ ιδίοις αναλώμασι και ιδίω κινδύνω και που ποτέ δεν έβαλαν τον Ολυμπιακό να πληρώσει ούτε σέντσι για τα "καμώματά" τους - αντίθετα με τα έργα τους έδωσαν -που λέει ο λόγος- και δέκα φράγκα στον ΟΣΦΠ. Μιλάω για τους γαύρους οπαδούς που πάντοτε πιστώνουν τον Θρύλο και ποτέ δεν τον χρεώνουν, και δεν ζητάνε ποτέ πίσω τίποτα. Φανατικοί πλην ευπρεπείς ΣΥΜΠΕΡΙΣΤΑΝΤΑΙ στον Θρύλο με όλες τους τις δυνάμεις και μη προσδοκώντας καμμιά, μα καμμιά υλική αντιπαροχή. Γι' αυτό ακριβώς και έχουν δικαίωμα να μιλούν και να λένε αυτά που πιστεύουν. Και ας μην ενοχλεί τη διοίκηση του Ολυμπιακού το ότι άνθρωποι αποδεδειγμένα εγγράμματοι τον υποστηρίζουν και τον αγαπούν και δεν ντρέπονται να το λένε και να το διαλαλούν. Ωφέλεια είναι για τον Θρύλο, δεν είναι ούτε βάρος ούτε άγος για να το αποσείσεις ή να το καθαρίσεις αντίστοιχα.
Πέραν τούτου ας μην λησμονεί ο καθ' όλα σεβαστός μας Σάββας Θεοδωρίδης τούτο το σημαντικό πράγμα: όποτε άνθρωποι σαν τον Γιώργο Ρούση ήλθαν σε επαφή με τον επίσημο Ολυμπιακό, το έκαναν με άκρα ανιδιοτέλεια και με αμιγή ολυμπιακή αξιοπρέπεια.
Το παρόν σημείωμα δεν συνιστά κανενός είδους υποστήριξη στον Γιώργο Ρούση - δεν το έχει, άλλωστε, ανάγκη. Συνιστά, όμως, θερμή συνηγορία υπέρ της λογικής και κατά των όποιων "κουκουλωμάτων", που καμμία σχέση δεν έχουν με τον γαύρικο λόγο και με το ήθος εκείνων που ίδρυσαν τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς.

UPDATE:  Από τον Ηλία Μπαζίνα, 23/9/2012 και την εφημερίδα Live Sport.

Από την φετινή κολεξιόν Πανατινάικος 2012

Η σωστή επιλογή για έναν πρέσβη.

Παρακαλείται ο κύριος Αλαφούζος να εκδόσει άμεσα ανακοίνωση.

Και ένα ωραίο ανεκδοτάκι: τι διαφορά έχει ο Παναθηναϊκός από την κοπριά;

Η κοπριά κάνει θαύματα στο γρασίδι.

ΥΓ. Όχι ότι δεν θα πέσει γέλιο βέβαια και με την δική μας ομαδάρα φέτος, αλλά αν μη τι άλλο τέτοια χάλια δεν θα έχουμε.

Φτηνά το γλυτώσαμε το εγκεφαλικό...

Κι εκεί που είμαι σχετικά ήρεμος, ξάφνου πέφτω πάνω σε αυτήν την συγκλονιστική είδηση και κόντεψα να πέσω κάτω από την ταραχή.

Και τον εγκέφαλο;, σκέφτηκα ακαριαία. Ο εγκέφαλος του Γιώργου είναι εθνικός θησαυρός, έχει μέσα του όλες τις λεπτομέρειες της εθνικής προδοσίας που συνετελέσθη το 2009 και που κατά πως φαίνεται ήταν οργανωμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.
Μετά όμως συνειδητοποίησα το παράδοξο ότι το εν λόγω κεφάλι δεν περιέχει εγκέφαλο και ηρέμησα. Κάνοντας λίγο scroll down συνειδητοποίησα ότι απλώς το pasok που επιθυμεί να σώσει την οικονομία της χώρας δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τα δικά τιου οικονομικά και έβγαλε στο σφυρί τα όργανα γυμναστικής που είχε αγοράσει ο Γεώργιος Β' Παπανδρέου Γ' ο Δωσίλογος με δικά μας χρήματα ενόσω προαπθούσε να μας πείσει ότι ενώ λεφτά υπήρχαν τελικώς τα είχαν άλλοι.

Και καλά κρασά να'ούμ...

Το πρόβλημα

Θα αναρωτιέστε τι σόι τίτλος αναρτήσεως είναι πάλι τούτος;
Είναι εξαιρετικά σαφής: θα πραγματευθεί το πρόβλημα.

Κατ' αρχήν οφείλουμε να γνωριστούμε με το πρόβλημα, να δούμε τι ακριβώς είναι και πως αυτό υπάρχει δίπλα μας, πάνω μας, μέσα μας. Να κατανοήσουμε πως έχει δομηθεί, αν είναι εύκολο να καταρριφθεί ή ν'αντικατασταθεί, να συμπεράνουμε την θέση του στην κοινωνία.
Διότι είναι το πρόβλημα, είναι αυτό που μας απασχολεί. Όλους.
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Δεν ξέρω αν η κότα έκανε τ'αυγο ή το αυγό την κότα, αλλά παρόλο που κάτι αντίστοιχο πρέπει να ισχύει με το πρόβλημα, υποθέτω ότι μάλλον η κότα έκανε τ'αυγό εν προκειμένω. Αν προσπαθήσουμε να φανταστούμε τα όποια ανθρωποειδή ίσως και πριν από εκατομμύρια χρόνια κατά τις πρώτες τους προσπάθειες οργάνωσης σε μικρές πρωτοκοινωνίες, θα συνειδητοποιήσουμε κατ' αρχήν ότι αυτή η ανάγκη αυτοοργάνωσης προέκυψε από την ανάγκη για επιβίωση, είτε αυτό σημαίνει εύρεση πόρων, είτε άμυνα απέναντι σε ισχυρούς θηρευτές και προστασία από καιρικά φαινόμενα. Η οργάνωση σε ομάδες όμως είναι αποδεδειγμένα δύσκολη διότι απαιτεί ρόλους σε κάθε μέλος της ομάδας και όπως έχει αποδείξει η εμπειρία, οι ρόλοι συχνά-πυκνά έρχονται σε σύγκρουση με διάφορα στοιχεία της προσωπικότητας κάποιων ανθρώπων. Κάπως έτσι, λοιπόν, υποθέτω ότι πρέπει να ξεκίνησε και το πρώτο πρόβλημα.
Ένα πρόβλημα που μάλλον προέκυψε αρχικώς στην ομάδα και εν συνεχεία μεταφέρθηκε σε μονάδες της ομάδας, οι οποίες επέστρεψαν το πρόβλημα στην ομάδα με μια άλλη μορφή ή μέγεθος, που εν συνεχεία αυτό δημιούργησε μεγαλύτερο πρόβλημα στα μέλη της ομάδας κ.ο.κ. Αυτός είναι πάνω κάτω ο φαύλος κύκλος που δημιουργεί το πρόβλημα. Διότι το πρόβλημα είναι ταυτόχρονα και αίτιο και αιτιατό.

Εξάλλου -ερχόμενοι σιγά, σιγά στα γνωστά μας δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας- τι είναι το πρόβλημα αν το καλοσκεφτούμε εν τέλει;

 Το πρόβλημα είναι η σωτηρία. Είναι κάτι υπεράνω όλων μας. Το πρόβλημα υπήρχε ίσως από παλαιότερα άρα δεν ευθύνομαι εγώ για τη δημιουργία του. Παράλληλα εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι για το πρόβλημα διότι ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Το πρόβλημα λοιπόν μετακυλά τις ευθύνες αλλού, στους άλλους ή στην χειρότερη περίπτωση, στο σύνολο το οποίο εγώ δεν μπορώ ν'αλλάξω παρόλο που θέλω να το αλλάξω αλλά δεν μπορώ (μια πρόταση που σέβεται τον εαυτό της και που αναφέρεται στο πρόβλημα πάντα πρέπει να τελειώνει με τη φράση "δεν μπορώ", ακόμη κι αν έχει ήδη αναφερθεί. Ειδάλλως διακινδυνεύεται η ύπαρξη του προβλήματος). Είναι σημαντικό για το εγώ να ξέρω ότι ο φταίχτης δεν είμαι ποτέ εγώ. Όταν μάλιστα ξέρω ενδόμυχα ότι ο φταίχτης είσαι εσύ, αυτομάτως ατενίζω το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία. Για την ακρίβεια, αν με έκαναν για μια μέρα πρωθυπουργό θα θα θα (το'χουμε ακούσει πολλάκις).
Την ίδιαν στιγμή το πρόβλημα συγκρατεί τον κόσμο -την ομάδα, από τις μικρότερες έως τις μεγαλύτερες- από το να σκέφτεται, να κάνει όνειρα, να σχεδιάζει.
-Πως μπορώ να είμαι καλά όταν έχουμε πρόβλημα;
-Εδώ καίγεται σήμερα ο κώλος μας από το πρόβλημα κι εσείς μου λέτε να σκεφτώ τι θα κάνω αύριο;
-Μα καλά, ασχολείστε με άσχετα πράγματα όταν έχουμε πρόβλημα;
και ούτω καθεξής.
Όλοι μας θυμόμαστε τις φιλότιμες προσπάθειες πλήθους ευαγών ΜΜΕ και πολιτικών που επί σειρά (των τελευταίων ιδίως) ετών πάσχιζαν ασταμάτητα να μας μάθουν τι είναι τα σπρεντ και για ποιον λόγο το πρόβλημα με τα σπρεντ επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας: πρόβλημα δικό σου κυρ Μήτσο. Το πρόβλημα που μας μεταφόρτωσε ο Πάγκαλος ήταν ότι μαζί τα φάγαμε, αυτός το κρέας, εμείς τα κόκκαλα μεν, αλλά μαζί τα φάγαμε αναντίλεκτα: πρόβλημα δικό σου κυρά Φροσύνη. Η Μέρκελ δεν δέχεται τις αξιώσεις του Σαμαρά και αυτό είναι πρόβλημα: πρόβλημά σου φίλε Μιχάλη. Οι επενδύσεις της Αγροτικής Τράπεζας έπεσαν έξω και το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να περικοπούν συντάξεις: είναι δικό σου πρόβλημα Βρασίδα. Θέματα άσχετα, με άσχετες λύσεις, που όμως όσο πιο απίστευτος είναι ο συνδυασμός τόσο πιο εύκολο είναι να πείσεις ότι το πρόβλημα το δημιούργησε ο άλλος.

Κάπως έτσι λοιπόν δημιουργούνται οι προβληματοκεντρικές κοινωνίες, μέσα από προβληματολάγνους ανθρώπους, που έχουν μάθει σε ένα στρεβλό σύστημα όπου πάντα πρέπει να φταίει κάποιος άλλος.

Διότι για να επιστρέψουμε στο πρόβλημα, το πρόβλημα είναι πάντοτε καλό διότι κρατάει τον κόσμο σε συνοχή, συσπειρώνει, φτάνει ακόμη και στην πόλωση εάν απαιτηθεί. Το πρόβλημα πάντα έχει κάποιον εχθρό, εκείνον που θέλει το κακό σου, άρα ο εχθρός πρέπει να παταχθεί ακριβώς όπως κάποτε επατάχθησαν και οι Μύλοι του Δον Κιχώτη στο τραγικό μυθιστόρημα του Θερβάντες. Το πρόβλημα δημιουργεί εντάσεις και οι εντάσεις βοηθούν τον κόσμο να διοχετεύσει τους προβληματισμούς του, την πίεση και την οργή του κάπου πιο ελεγχόμενα. Το πρόβλημα είναι νέος λόγος ύπαρξης, είναι νέο κίνητρο ν'ασχοληθείς με κάτι, είναι τρόπος να βρεθείς στο επίκεντρο των εξελίξεων. Και το καλύτερο όλων σχετικά με το πρόβλημα είναι πως όσο πιο απλό είναι το πρόβλημα, τόσο πιο δυσεπίλυτο είναι: αποκλείεται να είναι τόσο απλό, κάτι άλλο θα έχει από πίσω. Μάλλον μας την έχουν στημένη, κάτι άλλο πρέπει να φταίει κλπ.

Τι θα κάναμε λοιπόν δίχως το πρόβλημα; Μπορείτε να το φανταστείτε;
Μπορείτε να σκεφτείτε την κοινωνία μας δίχως το πρόβλημα; Τι προεκλογικοί αγώνες θα γίνονταν; Πως θα ψηφίζαμε στις εκλογές; Ποιους θα ξέχεζαν και θα κατηγορούσαν οι αντι-γενικώς ή έστω οι φιλο-κάτι; Πως θα λαμβάνονταν μέτρα για εύρεση νέων πόρων; Πως θα γινόταν ανακατανομή της σχεδόν αραχνιασμένης δημόσιας περιουσίας χωρίς ένα πρόβλημα; Καιγόμαστε, πτωχεύουμε, βγαίνουμε από το ευρώ: πρόβλημα. Πρέπει να κάνουμε κάτι άμεσα.
Δεν θέλω να σας κόψω τις συντάξεις και τους μισθούς, αλλά βλέπετε είναι το πρόβλημα στη μέση.
Ευρώ μπορεί να μην έχουμε, αλλά θα είναι πρόβλημα αν βγούμε από το ευρώ.
Και πάει λέγοντας.

Μόνο που το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι θέλουμε να έχουμε το πρόβλημα μέσα στα πόδια μας. Νοιώθουμε ασφαλείς με το πρόβλημα, βρισκόμαστε σε σίγουρα νερά. Δίχως πρόβλημα νοιώθουμε μετέωροι, πρέπει άμεσα να εφεύρουμε ένα άλλο πρόβλημα. Είναι αδύνατον στην κοινωνία μας να μην υπάρχει το πρόβλημα. Ηρεμούμε όταν ξέρουμε ότι έχουμε πρόβλημα, νοιώθουμε οικεία.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι προβληματοκεντρικές κοινωνίες είναι σταθερότατες, μην πω πιο σταθερές από τις δημιουργικές κοινωνίες, αυτές που αναλαμβάνουν δράση, που αναγνωρίζουν ευθύνες, που έχουν έναν υγιή ανταγωνισμό, που κοιτάνε στο μέλλον με δάσκαλο το χθες και γνώμονα το σήμερα. Οι λόγοι είναι προφανείς: μια δημιουργική κοινωνία έχει το δυναμικό να ξεφύγει, να γίνει ανεξάρτητη, να προκόψει. Η προβληματοκεντρική κοινωνία όμως είναι πάντοτε με σκυμένο το κεφάλι, είναι υπό έλεγχο, κάνει ό,τι της λέμε. Και προπάντων έχει ικανοποιημένους τους πολίτες της, διότι νοιώθουν καλά. Ναι μεν πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους, έχουν διεφθαρμένους και άχρηστους πολιτικούς, δεν έχουν παροχές αξιοπρεπούς καθημερινότητας, δεν διαθέτουν σοβαρή Παιδεία, έχουν υψηλή εγκληματικότητα και μύρια άλλα προβλήματα, αλλά έχουν το πρόβλημα που είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός, είναι ανεκτήμητο. Διότι μέσα από το πρόβλημα δεν του προσφέρεις έναν απλό εχθρό, του προσφέρεις κάτι ισχυρότερο, κάτι που του δημιουργεί την έντονη και άσβηστη επιθυμία να υπερνικήσει οπωσδήποτε.

Όμως τα φαντάσματα δεν νικιώνται ποτέ. Είναι αερικά, είναι αποκυήματα της φαντασίας.

Το πρόβλημα, συνεπώς, σου προσφέρει μια διέξοδο σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου δεν υπάρχουν ευθύνες, όπου δεν χρειάζεται να κάνεις το παραμικρό, όπου οι λύσεις έρχονται με έναν μαγικό τρόπο από τους άλλους. Ο κόσμος του προβλήματος είναι ένας κόσμος αντίστοιχος με αυτόν των ναρκωτικών, με εκείνον του Δον Κιχώτη. Είναι ο κόσμος των Σαμαράδων και των Παπανδρέου, ο κόσμος των Πάγκαλων και των Βενιζέλων, είναι ο κόσμος που είσαι υποχρεωμένος να ξέρεις τι είναι το σπρεντ, όπως παλαιότερα είχες μάθει τι ήταν τα μπλουτσίπς. Είναι ο κόσμος που οι λογαριασμοί έρχονται πρώτα από τα παιδιά σου και τη μάνα σου, είναι ο κόσμος που προέχει ο δείκτης του χρηματιστηρίου από τον δείκτη ανεργίας ή της αύξησης των αυτοκτονιών. Και το πιο τραγικό είναι ότι είναι ο κόσμος που έχεις αποδεχθεί, ο κόσμος που έχεις επιλέξει, είναι ο κόσμος που έχεις βοηθήσει να χτιστεί λιθαράκι-λιθαράκι. Είναι ο κόσμος όπου αρέσκεσαι αυστηρά σε αφ' υψηλού κριτική αφήνωντας την πράξη για τους υπολοίπους: εσύ με τα λόγια το έκαμες το χρέος σου προς την κοινωνία. Συνήθως οι περισσότεροι που κραυγάζουν για λύσεις δεν έχουν προτείνει ποτέ τους καμία ρεαλιστική λύση. Αρκούνται σε λύσεις επιπέδου "να φέρουμε θάλασσα", να επιμηκύνουμε τη μέρα". Και οι βλάκες, οι Μαργίτες του σύγχρονου κόσμου νομίζουν πως δίνουν και πραγματική λύση, που οι άλλοι είναι τόσο ανίκανοι και αδυνατούν να πραγματώσουν.
Μόνο μία είναι η λύση μπροστά στο αστήριχτο -στο ανύπαρκτο- πρόβλημα: η ανύπαρκτη λύση, η αστήριχτη, η λύση επιστημονικής φαντασίας, η ανέφικτη. Η λύση είναι οι ΕΛ που έρχονται, η λύση είναι στο pasok, στη νουδού, στην χρυσή αυγή, στην ελληνική αριστερά. Μεταξύ μας, πιο αληθοφανής μοιάζει η λύση των ΕΛ εδώ που τα λέμε... Αλλά μην ξεφεύγουμε. Όταν η λύση είναι ανέφικτη τι συμβαίνει; Έχουμε πρόβλημα. Κάποιος μας την είχε στημένη στη γωνία κ.ο.κ. Ο ίδιος φαύλος κύκλος.

θα μου πείτε τώρα, ποια είναι η λύση που προτείνω εγώ απέναντι στο πρόβλημα; Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ολόκληρο τούτο το βλόγι λύσεις σε προβλήματα προτείνει όλη την ώρα. Όπως για παράδειγμα να κλείσετε την τηλεόραση και ν'ανοίξετε κανά βιβλίο. Από τα βιβλία, όλο και κάτι μαθαίνεις αν θες. Εν ανάγκη υπάρχει -για τους τολμηρούς- ακόμη κι ο καθρέπτης. Από την άλλη ξέρω ότι κι εγώ από την πλευρά μου δημιουργώ προβλήματα. Ένα θεμελιώδες, ας πούμε, είναι το ποιος ήταν ο Μαργίτης... Είναι κι αυτό ένα καλό πρόβλημα... Πως είναι δυνατόν να κλείνει ένα κείμενο με ένα όνομα που δεν ξέρω; Ε;


Αντί επιλόγου:

Από τις δυο στράτες, διαλέγω τον ανήφορο. Γιατί; Χωρίς νοητά επιχειρήματα, χωρίς καμιά βεβαιότητα. Κατέχω πόσο ανήμπορος στην κρίσημη τούτη στιγμή είναι ο νους κι όλες οι μικρές βεβαιότητες του ανθρώπου.

Διαλέγω τον ανήφορο, γιατί κατά 'κεί με σπρώχνει η καρδιά μου. "Απάνω! Απάνω!" φωνάζει η καρδιά μου, και την ακολουθώ μ'εμπιστοσύνη.

...

Ν'αγαπάς την ευθύνη. Να λες: εγώ, μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

Ν. καζαντζάκης, Ασκητική

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
        Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
  Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
        Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
 και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
 στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
        τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
        για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
        τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
 σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
 γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
 και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
 γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
 μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.
—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
 να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.
— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
 κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
 Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
 κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
        Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
        Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
        και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
 Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις. 

Κ.Π. Καβάφης, Οι Βάρβαροι

ΥΓ. Είναι δεδομένο ότι το κείμενο δεν το έγραψα αμιγώς μόνος μου. Προέκυψε από τις εμπνεύσεις που κατέβασα ακούγωντας έναν φίλο ψυχίατρο να μιλάει για το πρόβλημα. Τον ευχαριστώ πάραυτα.

Μηδέν μείον κάτι μας κάνει...

Παρακάτω παρουσιάζω 2 ειδήσεις αν και λογικά όλο και κάτι θ'ακούσατε (χθες ας πούμε το έπαιξε και η Ελληνοφρένεια). Αμφότερες έχουν ληφθεί από την ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ.
Όπως βλέπουμε στην πρώτη, η ημερομηνία της είναι 15 Φεβρουαρίου 2012. Αντίστοιχα η δεύτερη έχει ημερομηνία 5 Σεπτεμβρίου 2012.

Συνδυάζοντας, λοιπόν, αυτές τις δύο ειδήσεις καταλήγουμε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι ένας μισθός που έχει κοπεί εντελώς κατόπιν αιτήματος του ιδίου του ενδιαφερόμενου, πρόκειται να μεωθεί περαιτέρω.

Έτσι, για να κατανοούμε τι δούλεμα πέφτει σε όλους.



Με το καλό να τους ξαναψηφίσετε.
Διότι πλέον δεν έχει καμία απολύτως σημασία.

UPDATE: Σημερινό (14/9/2012), για να μην έχουμε απορίες.

Και ο βιασμός της Κοινής Λογικής συνεχίζεται πασχίζοντας.

Κι εκεί που κάθεσαι το κατά δύναμιν ήρεμος δηλαδή, τσουπ, πέφτεις πάνω σε προσφορά απόψεως που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της από τον γνωστό και μη εξαιρετέο όλα-τα-σφάζω-όλα-τα-μαχαιρώνω-εξίσου-Πάσχο (μην ρωτάτε ποιος είναι ο Πάσχος. Ένας είναι ο Πάσχος).

Τι κάνει σε γενικές γραμμές (κάθε φορά) ο Πάσχος; Κατ' αρχήν ξεκινάει πάντοτε με ένα κατά γενική ομολογίαν (του ιδίου) αποδεκτό συμπέρασμα το οποίο αναγάγει σε αξίωμα (ήτοι δεν απαιτείται απόδειξη και το δεχόμαστε ως έχει) όπως το ότι "για να μην έχει βρέξει επί τόσες μέρες συμπεραίνουμε ότι η φορολογία παραμένει σε χαμηλά επίπεδα και πρέπει να αυξηθεί προκειμένου να υπάρξει εξίσωση υποχρεώσεων με το κεφάλαιο" ή ότι "αφού έχουμε διαπιστώσει ότι στον Πειραιά υπάρχει θάλασσα τότε παντού πρέπει να υπάρχει θάλασσα, διότι αν δεν υπάρχει παντού, τότε που πηγαίνει όλη αυτή η θάλασσα;" κ.ο.κ. Όχι, μην γελάτε καθόλου εάν νομίζετε ότι πρόκειται απλώς για χιούμορ. Ολόκληρη εποχή την έχουμε βαφτίσει μεσαίωνα επειδή οι άνθρωποι σκέφτονταν με τον ολόιδιο σκοταδιστικό τρόπο, αλλά ας μην ξεφεύγουμε διότι είναι αδύνατον να εξηγήσουμε πως ο πάλαι ποτέ μεσαίωνας σήμερα ονομάζεται δημοσιογραφία.

Γενικά ο Πάσχος θέλει πάντοτε να βρίσκει ένα πρόβλημα. Αν πχ μπει σε τούτο το ταπεινό βλόγι (σκόρδο) είναι βέβαιον ότι το πρώτο (και ίσως και το μόνο) πράγμα που θα διαπίστωνε θα ήτο η "ανωνυμία" του ιδιοκτήτου. Το τι γράφει ο ιδιοκτήτης θα πέρναγε ενδεχομένωςσε ένατη μοίρα, ίσως και παρακάτω ή ακόμη καλύτερα και σε καθόλου μοίρα. Η ουσία είναι πως βρίσκοντας το πρόβλημα, ο Πάσχος συνήθως προσφέρει λύσεις και τελικώς δι'αυτών λαμβάνει και την θέση του εις το Ιστορικόν Γϊγνεσθαι της ανθρωπότητος. Πχ για την αντιμετώπιση του μείζωνος προβλήματος της ανωνυμίας στο ίντερνετ η λύση ίσως να είναι η παρακολούθηση των πάντων και η επιτακτική άρση της ανωνυμίας ενδεχομένως με αυστηρές ποινές κλπ. Ντάξει, οκ, ξέρω τι θα μου πείτε: ότι ο Πάσχος δεν είναι τόσο αντίθετος. Συμφωνώ. Ο Πάσχος συνήθως υιοθετεί με εξαιρετική λεπτότητα όλες τις απόψεις στο ίδιο κείμενο προκειμένου τελικώς και να έχει πέσει μέσα έχοντας γράψει σχετικά όταν έπρεπε αλλά και να μην τον βαραίνουν οι αντίθετες γνώμες (μερικά ενδεικτικά παραδείγματα και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ εδώ, εδώ κι εδώ). Τέλος πάντων, κάτι αντίστοιχο έκανε και με το "τρέχον" κείμενό του ο Πάσχος: Αν θέλει κάποιος να δει το μέλλον αυτής της χώρας δεν έχει παρά να κοιτάξει τις βάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ που βγαίνουν κάθε χρόνο τέτοια εποχή.
Τελεσίδικο. Αξίωμα. Πανθομολογούμενη παραδοχή.
Ο Πάσχος απεφάνθη αμετακλήτως.
Όχι, όχι, το μέλλον της χώρας δεν φαίνεται από τους σαθρούς οικονομικούς δείκτες, δεν φαίνεται από την αυξανόμενη ανεργία και δυστυχία και ανέχεια, από τους σταθερά διεφθαρμένους πολιτικούς, δεν φαίνεται καν από τους αυξανόμενους ρυθμούς μετανάστευσης. Το μέλλον της χώρας φαίνεται αν κοιτάξει κάποιος αν κοιτάξει στις βάσεις που βγαίνουν πάνω-κάτω κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Άρα ένα πρώτο δικό μας συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το μέλλον της χώρας μπορεί κάποιος να το δει μόνο μια φορά τον χρόνο.

Βέβαια δεδομένου ότι συμφωνώ (σκόρδο) με τον Πάσχο στο συγκεκριμένο θέμα μιας και όντως αυτό που επιχειρεί να αναλύσει είναι γεγονός, πχ όντως οι Σχολές της Αστυνομίας ή οι στρατιωτικές έχουν μεγάλη ζήτηση εδώ και χρόνια και ως εκ τούτου αντίστοιχες βάσεις, δεν μπορώ να κατανοήσω προς τι η σεμνότυφη μεγαλοπρέπεια του ετέρου αξιώματος ότι Εκεί υπάρχουν εκ πρώτης όψεως περίεργα πράγματα. Το πιάσατε έτσι; Εκ πρώτης όψεως, ούτως ειπείν, ο Πάσχος ήδη ξέρει τι υπάρχει στο παρασκήνιο αλλά θα σας τυραννήσει λίγο ακόμη μέχρι να μας αποκαλύψει τι ακριβώς συμβαίνει, καθ'όσον εμείς -τα άβουλα πρόβατα που είναι αδιανόητο να έχουν κρίση και άποψη- αδυνατούμε να καταλάβουμε. Έρχεται λοιπόν το πρώτο μεγαλειώδες συμπέρασμα του Πάσχου (μιας και όπως προαναφέραμε, το αρχικό ήταν αξίωμα): Ακόμη και το 2008, την εποχή δηλαδή που χιλιάδες νέοι διαδήλωσαν κατά της αστυνομίας -και παρεμπιπτόντως κάηκε η Αθήνα- μετά τον φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Και είναι ίσως ιστορική ειρωνεία ότι πολλά από τα δεκαπεντάχρονα και δεκαεξάχρονα του «μεγάλου ξεσηκωμού», εκείνα που φώναζαν «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», τώρα συνωστίζονται στις εισόδους εισαγωγής στις αστυνομικές σχολές. Πού πήγε όλη αυτή η οργή; Πώς χάθηκε το μένος κατά της αστυνομίας συνολικά και κατά των αστυνομικών συλλήβδην;
Πρόκειται σαφώς για θρίαμβο της Διανόησης! Όσοι έχουν εισαχθεί σε σχολές αστυνομίας ή στρατού τα τελευταία χρόνια, είχαν αντιδράσει σφόδρα τον δεκέμβρη του 2008. Υποθέτω ότι είτε έχουν βρεθεί αποτυπώματα/ίχνη dna, είτε υπάρχουν φωτογραφικές ταυτοποιήσεις, διότι δεν δύναμαι να εξηγήσω διαφορετικά την πάσχειο δογματική βεβαιότητα. Ναι, αγαπητή μου αναγνώστρια, αγαπητέ μου αναγνώστη, αυτοί που σήμερα συνωστίζονται (sic) έξω από τις μπατσοσχολές ήταν οι διαδηλωτές (ή γιατί όχι και οι κουκουλοφόροι, να προσθέσω εγώ) του Δεκέμβρη του 2008.
Βέβαια, εδώ προκύπτει κι ένα μικρό προβληματάκι, διότι αν ανατρέξουμε στις απόψεις του ιδίου ανδρός λίγο μετά τα δεκεμβριανά του 08 θα διαπιστώσουμε ότι ούτε ο ίδιος είχε καταφέρει να εξάγει σαφή συμπεράσματα τότε αλλά τέλος πάντων μια πρώτη γεύση του είχε μείνει. Σύμφωνα με αυτήν τη γεύση λοιπόν Κάπως έτσι γίνεται προϊόντος του χρόνου και η ερμηνεία για τον Δεκέμβρη. Μεταφυσική. Διότι, αν το καλοσκεφτούμε, τι είναι ο Θεός; Πολύ θεωρία δίχως κανένα στοιχείο. Φυσικά μέσα από μία μεγαλειώδη ανάλυση τότε που είχε πιάσει κυριολεκτικά όλα τα δεδομένα, πέρναγε μεταξύ άλλων και από κάποια μικροσφάλματα των ευαγείς δημοσιογράφοι που βιάζουν (ενίοτε, να προσθέσω, όπως η πολύ που συντάσσεται με την θεωρία ας πούμε) τις λέξεις με αποτέλεσμα η νέα γενιά να μην ξερει τι κάνει και γιατί. Τώρα πως η ασάφεια εκείνων των ημερών μας προέκυψε σε ταυτοποίηση εκείνων που μπήκαν στις σχολές της αστυνομίας, θα σας γελάσω διότι προφανώς έχω χάσει επεισόδια.

Είναι αυτονόητο ότι η ανάλυση ή μάλλον η ευγενική προσφορά ετοίμων συμπερασμάτων διά να μην χρειαστεί να σκέφτεστε εσείς (το κάνουμε εμείς για εσάς) δεν σταματάει εδώ: Βεβαίως, για τους νέους υπάρχει μια δικαιολογία: παιδιά είναι, έτσι έμαθαν κι έτσι πιθήκιζαν τις συμπεριφορές των μεγαλύτερων. Το πρόβλημα πρέπει να εντοπιστεί στους γονείς τους. Υπάρχουν πολλοί κομπλεξικοί της Μεταπολίτευσης. Ανήκουν στη γενιά που δεν πρόκανε να ζήσει το Πολυτεχνείο κι αποφάσισε να φτιάχνει φθηνά υποκατάστατά του. Είναι οι κατά βάση πολιτικά αγράμματοι που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη δημοκρατία από τη δικτατορία· η γενιά που φτιάχνει εξεγέρσεις ακόμη και με λάθος ιστορικά συνθήματα, όπως το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Ηταν πολλοί οι γονείς και δάσκαλοι που έπαιρναν τα παιδιά τους από το χέρι για να τους μάθουν την «επανάσταση», να διαδηλώσουν έξω από τα αστυνομικά τμήματα· και αν έφευγε και καμιά πέτρα, «τι να κάνουμε; Παιδιά είναι». Σίγουρα τα δύο κοινωνικά υποσύνολα (εκείνων που παρότρυναν τα παιδιά τους να «παίξουν επανάσταση» κι εκείνων που τα παροτρύνουν να εξασφαλιστούν δηλώνοντας την προτίμησή τους στις αστυνομικές σχολές) δεν ταυτίζονται. Αλλά επειδή και τα δύο φαινόμενα εμφάνισαν μαζικότητα, κάπου τέμνονται, και η τομή πρέπει να είναι μεγάλη.

Εδώ αρχίζουμε να παθαίνουμε μερικές μικροκράμπες στον εγκέφαλο, μιας και η πρώτη λογική διασύνδεση των δεδομένων του κειμένου μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως τα παιδιά πηθικίζουν τις συμπεριφορές των μεγαλυτέρων άρα αφού προτιμούν τις σχολές αστυνομίας αυτό είναι προϊόν πιθηκισμού και αφού γινόταν και παλαιότερα οι μεγαλύτεροι έτρεφαν ανέκαθεν μια αγάπη προς την αστυνομίας. Επαγωγικά προς τα πίσω πηγαίνει αυτό, αλλά το χειρότερο είναι πως ως συμπέρασμα προκύπτει μέσα από μια σειρά σωστών επιχειρημάτων (πχ για τα ανιστόρητα συνθήματα, για τα φτηνά υποκατάστατα κλπ, κλπ). Πως όμως προκύπτει η δήθεν επανάσταση με τα τι να κάνουμε κλπ, που αναλύει ο Πάσχος; Είναι προφανές ότι το παράδοξο ενοχλεί και τον μεγάλο διανοητή (ούτως ειπείν, σοφό, εάν φυσικά μου το επιτρέπει ο ίδιος), αλλά παραταύτα κατάφερε να διαπιστώσει ένα μεγάλο σημείο τομής. Ας περάσουμε να το δούμε, μιας και η απάντηση είναι εντελώς προφανής: Η άνοδος των βάσεων στις αστυνομικές και στρατιωτικές σχολές (όπως και παλαιότερα των Παιδαγωγικών) δείχνει ότι αναθρέφουμε μια ευνουχισμένη γενιά. Δεν μπορεί τόσοι νέοι άνθρωποι να ονειρεύονται να γίνουν αστυνομικοί ή στρατιωτικοί. Μην παρεξηγηθούμε: καλά είναι όλα τα επαγγέλματα, αλλά ο συνωστισμός σε αυτές τις σχολές δεν δείχνει μια ξαφνική παρόρμηση των νέων να ασχοληθούν με το αστυνομικό ή το στρατιωτικό έργο. Δεν είναι τα παιδιά που ανεβάζουν στο 17,5-18 τις βάσεις των συγκεκριμένων σχολών. Είναι οι γονείς τους που τα διαπαιδαγωγούν στη συντηρητική αντίληψη της εξασφάλισης, της έλλειψης ρίσκου, πρωτοβουλίας και δημιουργίας.
Το χειρότερο δε είναι ότι αυτή η γενιά, παρά την επίφαση επαναστατικότητας, αναπαράγει το σύνολο των πεποιθήσεων της προηγούμενης. Οχι μόνο σε ό,τι αφορά την επαγγελματική εξασφάλιση (διά του κράτους, φυσικά), αλλά συντηρεί ατόφια και τα συνθήματα των προηγούμενων. Πίσω από τον διάχυτο «επαναστατισμό» κρύβεται ο συντηρητισμός εκείνων που ήταν ριζοσπάστες πριν από είκοσι χρόνια και στο μεταξύ δεν άλλαξαν ούτε μία ιδέα.
- Παρατήρηση πρώτη: το σημείο τομής φυσικά απουσιάζει και είναι απολύτως λογικόν. Ομιλούμε διά τον άνθρωπον που θα εγκαλούσε ακόμη και την ημέρα επιχειρηματολογώντας κατά της εάν ήτο πεπεισμένος πως μοναχά με νύκτα θα υπήρχε ταχύτερη αποκρατικοποίηση της δημόσιας περιουσίας καθώς και απολύσεις στο δημόσιο. Αυτό σημαίνει πως αφού το σημείο τομής ανεφέρθη ότι υπάρχει, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να αναφερθεί και ποιο είναι αυτό. Λογικότατον.
- Παρατήρηση δεύτερη: Ιδού πως η χρήση σωστών επιχειρημάτων με εντελώς στρεβλό τρόπο μπορεί να οδηγήσει σε ένα ακόμη πιο θεόστραβο παράδειγμα. Καθήστε τώρα να αναλογιστείτε πόσες άλλες αναλύσεις (όχι μόνο του ιδίου φυσικά, μην είμαστε παράλογοι) έχετε πεισθεί ότι "έτσι είναι" και από πίσω υπήρχε κάποια αντίστοιχη πρακτική.

Αλλά για να επιστρέψουμε: ναι, η νέα γενιά, οι τέως έφηβοι και νυν πολίτες, τα "παιδιά" κάνουν απλώς τα τερτίπια των γονιών, αυτό είναι το θυμόσοφο συμπέρασμα του Πάσχου, που προφανώς εξηγεί τα πάντα.
Πιθανώς ο Πάσχος να κρίνει από αυτά που επιχειρεί ο ίδιος να κάνει στα δικά του παιδιά (αν έχει, δεν γνωρίζω) ή ακόμη χειρότερα, στους πολίτες όλης της χώρας με αυτά που γράφει, αφού εδώ πέρα μας λέει ευθέως ότι τα παιδιά δεν έχουν ιδίαν βούληση. Τον Πάσχο δεν τον απασχολεί  το ότι επί σειρά ετών υπήρχαν παιδιά που θεωρούσαν ότι το μέλλον τους είναι κάτι τόσο εύκολο που ακόμη και δηλώνοντας το ΤΕΙ Διασυμπαντικής Ιχθυοκλωστοϋφαντουργικής Αεροναυπηγικής των Άνω Σέκλανων θα μπορούσαν να κάνουν κάτι στη ζωή τους. Τόσον καιρό προφανώς οι επιλογές των γονιών ήταν καλύτερες, τώρα τελευταία θα σκάρτεψαν. Βέβαια, την ίδιαν στιγμή που οι συντηρητικοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στα "ασφαλή" 800 ευρώ μιας σχολής μπάτσων για παράδειγμα, αυξάνεται και η μετανάστευση κυρίως νέων (και πτυχιούχων) ανθρώπων προς το εξωτερικό, δείγμα ότι η άποψη της ελληνίδας μάνας τελικά δεν πρέπει να περνάει και σε τόσο μεγάλο βαθμό, διότι πως θ'αντέξει η μάνα να ξενιτευθεί το βλαστάρι της. Οπότε εδώ μάλλον έχουμε μια μικροαντίφαση, αφού οι βουλές των γονιών φτάνουν ως ένα σημείο μόνο, αλλά τέλος πάντων το σημείο αυτό είναι εκείνο που έχει προκρίνει ο Πάσχος μας. Όμως τα λογικά κενά -διότι αρκετό χιούμορ κάναμε έως τώρα- στον ειρμό (ο θεός να τον κάνω δηλαδή) του Πάσχου αν και αρχίζουν να γίνονται αβυσσαλέα, δεν δείχνουν να ενοχλούν τον Πάσχο. Είναι γνωστό πχ ότι οι Έλληνες έχουν γενικότερα υψηλό επίπεδο εκμάθησης ξένων γλωσσών (στα ελληνικά τα κάνουμε σκατά συνήθως. Είδες τι σου κάνει η πολύ θεωρία;) και λοιπών πτυχίων (πληροφορικής κλπ, κλπ). Την ίδιαν στιγμή γνωρίζουμε εδώ και χρόνια για πλήθος "παιδιών" που φοιτούν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού είτε για πτυχίο, είτε για κάποιο μεταπτυχιακό (θα θυμάται φυσικά ο Πάσχος όπου κατά σατανική σύμπτωση πάλι είχε λάβει θέση για το θέμα, πως αυτό ήταν ένα από τα κύρια επιχειρήματα υπέρ των εγχωρίων κολλεγίων προ μερικών ετών που είχε προκύψει το θέμα μεταξύ άλλων και με το άρθρο 16): Το γράφαμε και παλιά (Απογευματινή 2.12.2003): «Κανείς δεν ζήτησε να αναγνωριστούν όλα τα διπλώματα όλων των κολεγίων. Η τροπολογία προβλέπει το αυτονόητο. Σήμερα, αν, για παράδειγμα, το Χάρβαρντ συμβληθεί με ένα φορέα στην Ελλάδα και φτιάξει ένα πρόγραμμα σπουδών ώστε κάποιος έλληνας φοιτητής σπουδάζει κάποια χρόνια στην Ελλάδα και μετά πηγαίνει και παίρνει πτυχίο του από το αμερικανικό αυτό ίδρυμα, τότε αυτός ο πτυχιούχος του Χάρβαρντ, λογίζεται ως πτυχιούχος του Χάρβαρντ, απ' όλο τον κόσμο, από απ' όλες τις κυβερνήσεις της γης, απ' όλες τις επιχειρήσεις της υφηλίου εκτός από το αθάνατο ελληνικό δημόσιο!
 Άρα την ίδιαν στιγμή που ο Πάσχος έκανε αγώνα μέγιστο τε και ιερό να αναγνωρίζονται αρκετά από τα αμέτρητα πτυχία που προέρχονται είτε από ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού, είτε από διάφορες σχολές του εσωτερικού, ο ίδιος είναι που εγκαλεί τον Έλληνα γονιό ότι κάνει στο παιδί του πλύση εγκεφάλου τέτοια που τον κάνει  να έχει συντηρητική αντίληψη της εξασφάλισης, της έλλειψης ρίσκου, πρωτοβουλίας και δημιουργίας.  Είναι συντηρητική αντίληψη και έλλειψη ρίσκου το να έχεις ένα παιδί που μαθαίνει 2-4 ξένες γλώσσες (ή σε αρκετές περιπτώσεις και παραπάνω), που τρέχει σε πλήθος φροντιστηρίων (πολλάκις σε πανάκριβα ιδιαίτερα) για ένα καλύτερο πλασάρισμα στις πανελλαδικές, που μπορεί να πάει στο εξωτερικό με πανάκριβα δίδακτρα, που μπορεί να έχει και μερικά άλλα παράλληλα πτυχία σε υπολογιστές κλπ; Νομίζω ότι μόνο ο Πάσχος θα μπορούσε να ταιριάξει τόσο άψογα τόσο αντίθετες απόψεις. Και μέσα σε όλα έρχεται η βεβαιότητα του αυθέντη, αυτή του όλα τα σφάζων, όλα τα μαχαιρώνων να'ούμ.

Διότι σύμφωνα με την ει;ς άτοπον απαγωγήν, είναι αδιανόητο (μην πω και αποτρόπαιο δηλαδή) ένας έφηβος να βλέπει τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν οι ίδιοι του οι γονείς. Την καλώς εννούμενη "καραμέλα"  σύμφωνα με την οποίαν πλήθος γονιών λένε στα παιδιά τους "παιδάκι μου το ξέρω ότι κουράζεσαι αλλά επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα είναι καλό να έχεις περισσότερα εφόδια απ'αυτά που είχα εγώ" ο Πάσχος δεν την έχει ακούσει ποτέ. Το ότι το ελληνικό κράτος (στο πρόσωπο του οποίο ο εχθρός κατά την πάσχειο λογική ονομάζεται μοναχά ελληνικό δημόσιο) ήταν ανέκαθεν στρεβλό (ή πιο σωστά, τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια) και οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα είχαν πάντοτε ως άτυπο τιμοκατάλογο αλλά για ταβάνι τους μισθούς του δημοσίου, είναι κάτι που προφανώς διαφεύγει από τον Πάσχο, για τον οποίον μάλλον δεν υπήρξε ποτέ και η γενιά των 700 ευρώ, της μαύρης εργασίας κλπ, κλπ. Ένας νέος -κατά τον Πάσχο- προφανώς δεν βλέπει γύρω τους άλλους πάλαι ποτέ νέους που ακόμη μένουν με τους γονείς τους αν και τριανταφεύγα χρονώνε, και που αδυνατούν να κάνουν ακόμη και οικογένεια. Αυτά όλα αλλά και πολλά άλλα τα άβουλα παιδιά προφανώς δεν τα βλέπουν ποτέ, ως επίσης δεν βλέπουν και τις τρομολαγνικές ειδήσεις που οι συνάδελφοι του ιδίου εδώ και χρόνια πλάθουν με τρόπον τέτοιο ώστε τα πρόβατα να μένουν πάντοτε μέσα στο μαντρί. Και μετά του φταίνε οι επιλογές των παιδών του Πάσχου...

Άκου λοιπόν κάτι φίλε Πάσχο: δεν θα σου πω τι μου λένε πολλοί πιτσιρικάδες με τους οποίους μιλάω συχνά και υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Θα σου πω πως θυμάμαι ότι είχα αντιδράσει εγώ όταν ήταν να συμπληρώσω το μηχανογραφικό πριν από αρκετά χρόνια. Επί μήνες σκεφτόμουν το πρόβλημα της ανεργίας (ω, ναι Πάσχο, υπήρχε από τότε και ήταν και μεγάλο. Ξέρω...σε σόκαρα, ήταν χτύπημα κάτω από τη ζώνη). Ενώ πχ είχα κλίση στα μαθηματικά και ήταν και το αγαπημένο μου μάθημα, αποφάσισα με βαρειά καρδιά να μην δηλώσω σχολές μαθηματικών για να μην μπλέξω με έναν κλάδο που υπήρχε υπερεπαγγελματισμός. Με αντίστοιχη λογική είχα αποκλείσει και αρκετές άλλες σχολές και ειδικότητες (ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο μου έχει στοιχίσει που τελικώς δεν έγινα Αστρονόμος). Αντίστοιχα, λόγω του ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα να σπουδάσω μακράν του σπιτιού μου, οι επιλογές μου είχαν περιοριστεί μόνο στο λεκανοπέδιο Αττικής (βλέπεις, είχα και μια μικρότερη αδελφή που θα ακολουθούσε για πανελλαδικές και δεν θεωρούσα σωστό να φάω εγώ για τις δικές μου σπουδές ό,τι κομπόδεμα είχε τη δυνατότητα να φτιάξουν με πολύ κόπο οι γονείς μου, που μέσα σε όλα είχαν να αντιμετωπίσουν από αντικειμενικά κριτήρια του Μητσοτάκη μέχρι τα απείρως χειρότερα του Παπανδρέου συν χίλια δυο άλλα). Αν μέσα σε όλα αυτά αφαιρέσεις και τις νουθεσίες των παντογνωστών (ωσάν του λόγου σου) που μου έλεγαν "εμένα ν'ακούς, τράβα γίνε θερμοπυρηνικός ταριχευτής αυγών, είναι το επάγγελμα του μέλλοντος", είχα αναγκαστεί να περιοριστώ μόνο στις εφικτές επιλογές και λέγοντας εφικτές να συμπεριλάβω εξ ανάγκης και επιλογές που δεν με ενθουσίαζαν και ιδιαίτερα (το θέτω κομψά). Έκτοτε, τα πράγματα βρίσκονται ανάμεσα στο "δεν έχουν αλλάξει και πολύ" και το "έχουν χειροτερεύσει απίστευτα" ως προς την συμπλήρωση του μηχανογραφικού. Βελτίωση όμως δεν υπάρχει χίλια τοις εκατό. Εσύ λοιπόν θεωρείς πως ένας γονιός μπορεί να κάνει το παιδί του ό,τι γουστάρει, τα πράγματα όμως δεν είναι και ακριβώς έτσι. Το παιδί βλέπει και κρίνει. Μπορεί το κριτήριό του ένεκα της απειρίας και της ηλικίας του να είναι εσφαλμένο πολλές φορές, ή άλλες να αναμειγνύεται κακώς με τον υπέρμετρο ενθουσιασμό, αλλά τουλάχιστον είναι ένα αυτόνομο κριτήριο που με την σωστή διαπαιδαγώγηση του "μαθαίνω από τα λάθη μου" μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο εφόδιο για το μέλλον κιόλας.

Αν και σε γενικές γραμμές έχω μεγάλη ανοχή ως προς τα επαγγέλματα (να σκεφτείς ότι θεωρώ επάγγελμα μέχρι και αυτό του δημοσιογράφου, για να καταλάβεις τι επίπεδο ανοχών έχω) η αλήθεια είναι ότι θα το πάθαινα το εγκεφαλικό αν ερχόταν μεθαύριο ο γιός μου και μου έλεγε "μπαμπά, θα γίνω μπάτσος", μιας και ως έχω ξαναπεί (αν και δεν ήταν δική μου ατάκα) "η ντροπή δεν είναι δουλειά". Σε καμία περίπτωση δεν θα το ήθελα. Επίσης για άλλους λόγους δεν θα ήθελα να γίνει και στρατιωτικός αν και αυτοί είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση φυσικά από τους μπάτσους και δεν πρέπει να συγχέονται με αυτούς. Κάποιες φορές όμως προσπαθώ να κάνω τον μάντη να σκεφτώ (από τώρα) τι να απαντήσω στον γιό μου μεθαύριο όταν θα μου πει ότι οι επιλογές του είναι:
α) η μετανάστευση
β) η μακρά ανεργία, η μαύρη εργασία και οι εξευτελιστικοί μισθοί
γ) ένας μικρός μισθός του δημοσίου

Και να σου πω κάτι ρε Πάσχο; Εγώ εν αντιθέσει με'σένα που έχεις ήδη αποκρυσταλλωμένη άποψη (ή μάλλον, όλες τις απόψεις για παν ενδεχόμενο) δεν έχω καταλήξει στα συμπεράσματά μου: την μετανάστευση πχ δεν την θεωρώ ό,τι καλύτερο διότι και στο εξωτερικό έχω ζήσει και η αδελφή μου έχει προ ετών μεταναστεύεσει. Την μακρά ανεργία, τις άλθιες συνιθήκες εργασίας και το επίπεδο των μισθών τα θεωρώ τριτοκοσμικές αθλιότητες, ενώ το δημόσιο δεν μπορώ να πω ότι μου γεμίζει και το μάτι για χίλιους δυο λόγους που δεν έχει νόημα να αναπτύξω. Σε σχέση όμως με τις έτερες ελληνικές πραγματικότητες, μήπως το δημόσιο, ω, ρε μάνγκα, είναι μονόδρομος; Μήπως όλοι εσείς που τάχα μιου κόπτεστε διά το καλόν της πατρίδος και αρθρογραφείτε μπουρδολογώντας επί σειρά ετών, στην πραγματικότητα προετοιμάζατε το έδαφος για να... ανέβουν οι βάσεις των σχολών της αστυνομίας τα τελευταία χρόνια; Όπου για να στο πω και αλλιώς, μήπως τον πιτσιρικά τον έχετε κάνει έστω γι'αυτά τα 800 ευρώ να παραβλέπει ακόμη και την απέχθειά του για τους μπάτσους; Θέλω να πω ότι συμφωνώ ότι αυτό το πράγμα με το ελληνικό δημόσιο έχει παραγίνει προ πολλών ετών και ξέρω πολύ καλά ότι το δημόσιο δεν είναι η λύση, αλλά το θέμα δεν είναι τι λύσεις θα ήθελα να έχω αλλά τι έχω στα χέρια μου πραγματικά. Ένας νέος λοιπόν που δεν θα ήθελε να εγκαταλείψει τη χώρα του δίχως να πολεμήσει για το μέλλον του, που βλέπει ότι οι διάφοροι Πάσχοι των ΜΜΕ γράφουν μόνο αηδίες, παριστάνουν ότι ξέρουν το καλό των νέων καλύτερα από τους ιδίους, τι επιλογές έχουν στις σχολές που μπορούν να επιλέξουν; Μήπως το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα σε αγαστή συνεργασία με το ίδιο το κράτος που εσείς όλοι φτιάξατε, τους ωθεί σε συγκεκριμένες επιλογές, αφαιρώντας τους όλες τις υπόλοιπες; Τι να το κάνω εγώ να υπάρχει το υπερκαταπληκτικό τμήμα της τάδε σχολής στην τάδε μακρινή πόλη, όταν ο πατέρας μου με την μάνα μου θα πρέπει ή να μην πληρώσουν την εφορία, ή να μην πληρώσουν το ΤΕΒΕ τους προκειμένου να με στείλουν να σπουδάσω εκεί; Έχεις πάρει γραμμή μεγάλε ότι αν και είμεθα Ευρωπαϊκή Ένωσις, οι δαπάνες σε χώρες της ΕΕ δεν δικαιολογούνται στην Ελλάδα; Πως λοιπόν θα πάω να σπουδάσω στο εξωτερικό όταν δεν θα υπάρχει ελάφρυνση στην Ελλάδα προκειμένου μετά να φτάσουμε στις ανησυχίες σου για το πως μπορεί να αναγνωρισθεί το πτυχίο του Χάρβαρντ στην Ελλάδα; Ε, Πάσχο μου; Τα σκέφτηκες αυτά; Ή μήπως νομίζεις ότι τα παιδιά είναι χαζά και δεν τα βλέπουν; Ένας από τους κυριότερους λόγους που τα παιδιά βγαίνουν σαν τα μούτρα μας είναι ότι βλέπουν υπερβολικά πολλά τέτοια πράγματα, με αποτέλεσμα να γίνεται χυλός το μυαλό τους. Αντί τα παιδιά να παίζουν με τους γονείς τους, βλέπουν γονείς σκυθρωπούς που χρωστούν στις τράπεζες, που βλέπουν μόνο αδιέξοδα. Και τα παιδιά μεγαλώνουν με το πρότυπο των αδιεξόδων. Όταν πλέον το μυαλό έχει σχηματιστεί, υπάρχει η επίγνωση ότι ο μόνος δρόμος που υπάρχει είναι τα αδιέξοδα. Ξέρεις τι σημαίνει αδιέξοδο, Πάσχο μου; Αδιέξοδο σημαίνει να παίρνεις 800 ευρώ τον μήνα και να πρέπει πρώτα να πληρώσεις λογαριασμούς και δόσεις προς τρίτους και μετά να δεις τι περισσεύει για να φας, ή για αν διαθέσεις στο παιδί σου. Αλλά υποθέτω ότι μία από τις ικανοποιητικές -για'σένα- λύσεις θα ήταν αντί για μπατσοσχολές να δηλώσουν κάποια σχολή δημοσιογραφίας από τις αμέτρητες που υπάρχουν, προκειμένου να πληρώνονται αδρότατα για να γράφουν μαλακίες και δη, με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Και μαλίστα συνήθως όσο μεγαλύτερες είναι οι μαλακίες, τόσο μεγαλύτερος έιναι και ο μισθός (διότι κατά τα λοιπά αναγνωρίζω ότι και στους δημοσιογράφους υπάρχει εκμετάλλευση και ασυδωσία. Ξέρουμε, ας πούμε, τι είχε συμβεί στον Φίλαθλο ο οποίος τελικώς πέρασε άδοξα στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας).

Εν κατακλείδι Πάσχο μου, δεν θεωρώ σύμπτωση πλέον το ότι ο Κολοφών της συγγραφικής σου δεινότητας περιορίζεται στο βιβλίο Είπαν που κατά διαβολική σύμπτωση περιέχει γνώμες μόνο των άλλων. Δεν χρειαζόμαστε λοιπόν άλλη Πυθία, ούτε άλλα ήξεις αφίξεις και άντε βάλει το κόμμα όπου γουστάρεις. Καλά και άγια όσα λες, αλλά κάπου έχει γίνει ενοχλητικό αυτό το πράγμα με τον βιασμό ακόμη και της κοινής λογικής και την προκρούστειο μετατροπή της σε αυτό που γουστάρεις εσύ και ολόκληρο το συννάφι σου. Όχι φίλε μου, το ότι εσύ δεν θες να δεις αυτά που δεν σε βολεύουν δεν σημαίνει ότι η κοινωνία κινείται με τον τρόπο που εσύ γουστάρεις. Ανέκαθεν οι βάσεις όλων των σχολών προέκυπταν από την ζήτησή που αυτές έχουν, δεν είναι τωρινό το φαινόμενο και ούτε πέφτουμε από τα σύννεφα. Το ότι υπάρχει μια ευρύτερη στρέβλωση, αυτή δυστυχώς δεν περιορίζεται μόνο στην Παιδεία αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία, σε κάθε τομέα που υπάρχει: της πολιτικής, της Υγείας, της Εργασίας, του ελευθέρου χρόνου, του τραπεζικού συστήματος, της πραγματικής οικονομίας κλπ, κλπ, κλπ. Παντού υπάρχουν στρεβλώσεις που όλες αυτές είναι που οδηγούν τους νέους σε επιλογές τύπου σχολών αστυνομίας. Σε πρώτη φάση όμως προσπάθησε να ανακτήσεις επαφή με την πραγματικότητα. Και παρεμπιπτόντως μία μικρότερη "ευελιξία" των απόψεων για το ίδιο θέμα δεν θα ήταν κακή.

Το χειρότερο όλων ξέρεις ποιο είναι Πάσχο μου; Ότι φαίνεται πως είσαι άνθρωπος με όχι χαμηλό δείκτη ευφυίας. Πως τον χρησιμοποιείς αυτόν τον δείκτη; Γράφοντας ήξεις αφήξεις για να μανιπουλάρεις τις γνώμες και τις συνειδδήσεις των άλλων; Έλεος πια ρε Πάσχο. Όχι άλλες βαρύγδουπες αναλύσεις και από 'σένα και από όλους, δεν αντέχω άλλα πλυντήρια...