Μεταλλικές ιστορίες...

ή αλλιώς Δέκα μουσικές κυκλοφορίες που με σημάδεψαν...

Ξέρω, θυμίζει λίγο από τα παλαιά παιχνίδια που κοπροσκύλιαζαν στα βλόγια, αλλά εν προκειμένω πρόκειται για μια πρόσκληση ενός φίλου από το φεηστσιμβούκιον, να μνημονεύσω τις δέκα πιο σημαντικές κυκλφοροίες που με σημάδεψαν ανεξίτηλα.

Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιο για'μένα που ως βασικό χόμπυ και κύριο αποκούμπι έχω τη μουσική, είναι εξαιρετικά δύσκολο διότι μέσα από μερικές χιλιάδες δίσκους και cd, demos και singles πως μπορείς να διαλέξεις τα δέκα, που να μην είναι όμως τα τοπ αλλά αυτά που "απλώς" σε άλλαξαν; Και αυτό ανεξάρτητα από το αν είναι στα αγαπημένα σου ή όχι, άλλο μπλέξιμο αυτό! Είναι εξαιρετικά δύσκολη η επιλογή, αλλά θα το δοκιμάσω, κυρίως επειδή έχει ένα ενδιαφέρον για να δω τι αποτέλεσμα θα βγει και ελπίζω οι δίσκοι που θα αφήσω έξω να με... συγχωρέσουν.

1) Iron Maiden- Piece of Mind
Είναι ο πρώτος μου metal δίσκος, ή μάλλον πιο σωστά κασσέτα, διότι δεν είχα πικάπ τότε. Μέχρι τότε το metal το ήξερα από τρεις πηγές: πρώτον, από τις κουβέντες των άλλων (όσων άκουγαν), δεύτερον από το Αγόρι που ο Κουτουβός μας είχε πρήξει στις αφίσες ιδίως των Megadeth (ντάξει, οκ, και των Maiden έβαζε πολλές), και τρίτον, έστω και καθ'υπερβολή μιας και δεν ήταν metal αλλά δώρο της μητέρας μου στη γιορτή μου το 1988, ημερομηνία που εκλαμβάνω επίσημα ως πρώτη ημέρα μου στο metal. Παρεμπιπτόντως να πω ότι η μητέρα μου είναι αυτή που μου μετέδωσε και την όλη αγάπη για τη μουσική). Στην παρέα, λοιπόν, υπήρχαν 2-3 φιλαράκια που άκουγαν metal και εμένα ομολογουμένως οφείλω να ομολογήσω ότι κάτι με έτρωγε. Βεβαίως η μετέπειτα πορεία απέδειξε περίτρανα το γιατί. Η πρώταση ενός εκ των τότε κολλητών της παιδικής ηλικίας, του Γιάννη, ήταν το Piece of Mind. Πράγματι, με λίγο χαρτζιλίκι από 'δώ, λίγο από 'κει, λίγο τσοντάρισμα και από τη μητέρα μου, κάπου στο 1989 την Άνοιξη αν δεν με απατά η μνήμη μου, αγόρασα για τρία ολόκληρα χιλιάρικα την κασσέτα από ένα δισκάδικο στην Αφεντούλη, στον Πειραιά, κοντά στα λημέρια μου. Η κασσέτα αυτή (της οποίας το εξώφυλλο δυστυχώς έχασε κάποτε ένα φίλος, στο λύκειο) δεν αποτέλεσε μόνο την επίσημη είσοδό μου στον μαγευτικό κόσμο του metal, αλλά σηματοδότησε και την ανεξίτηλη σχέση μου με τους Maiden που είναι απλώς οι Άρχοντες του Σύμπαντος, ένα (παραπάνω από) συγκρότημα που με έχει σημαδέψει σε ολόκληρη τη ζωή μου. Για χαρές ή στεναχώριες, για μεγάλες προσμονές ή αγωνίες, στο σπίτι παίζει πάντα κάτι από Maiden και όλα αυτά σαφώς και οφείλονται στο Piece of Mind σε τεράστιο βαθμό.
hard rock, από το Lovedrive των Scorpions που ήταν η πρώτη μου κασσέτα και γενικώς σημείο αναφοράς (

2) Helloween- Walls of Jericho
Πιο πριν έγραψα ότι η μετέπειτα πορεία μου στο metal απέδειξε το γιατί το αγάπησα τόσο. Η απάντηση μάλλον βρίσκεται σε τούτον τον δίσκο: if you don't feel it you won't understand. Είναι απλά τα πράγματα. Το metal πολλοί το βλέπουν ελιτίστικα αλλά στην πραγματικότητα εκ φύσεώς της αυτή η μουσική μόνο ελιτίστικη δεν μπορεί να είναι. Είναι όμως πολύ ιδιαίτερη και απευθύνεται σε συγκεκριμένο κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να έχεις την... γεννετική προδιάθεση να "μολυνθείς" προκειμένου να ακούσεις και κυρίως να μείνεις στο metal. Ε, όταν έπεσε στα χέρια μου αυτός ο δίσκος που (στις εποχές της νεότητός μου, απουσία του ίντερνετ και λοιπών δυνατοτήτων) ήταν εξαιρετικά σπάνιος κιόλας, τολμώ να πω ότι έπαθα ένα τεράστιο σοκ. Ήταν σα να άκουγα τον εαυτό μου σε νότες και σα να τον διάβαζα σε στίχους. Από τον ύμνο εις την ελευθερίαν "Ride the Sky" και το αντριχιαστικά σχεδόν επικό "Metal Invaders" έως τον υπέρτατο εθνικό ύμνο "Heavy Metal (is the Law)" και το ασύλληπτα συναισθηματικό How Many Tears, ο δίσκος αυτός αποτέλεσε μια μικρή αποκάλυψη στα μάτια μου, κάνοντάς με να συνειδητοποιήσω με την πάροδο των ετών ότι το metal είμαι εγώ, δηλαδή είμαι απόλυτα ταυτισμένος μαζί του, είναι κάτι σαν την αναπνοή και τον χτύπο της καρδιάς. Δίχως metal τα πράγματα είναι δύσκολα και η ζωή άχρωμη και μονότονη... Φιλοσοφία με ηλεκτρικές κιθάρες.

3) Slayer- Show No Mercy
Ο κατά Βενιέρη, Ιερός Δίσκος. Και πόσο δίκιο είχε. Η στήλη του στο μέταλ χάμστερ υπό τον τίτλο Underground Metal παίζει να είναι ό,τι σημαντικότερο έχει υπάρξει ποτέ στον ελληνικό metal τύπο. Η αλήθεια είναι ότι ο πάλαι ποτέ (πρωτοπόρος) φανζινάς Ανδρέας Βενιέρης είναι μάλλον η σημαντικότερη προσωπικότητα στον ελληνικό μικρόκοσμο του metal, ο οποίος μας έμαθε τα κέρατά του τα τράγια. Βέβαια, δεν παραγνωρίζω ότι παραμένει και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, κυριολεκτικώς χαμένη στον μύθο, όπου κι εγώ ακόμη του τα έχω χώσει αμέτρητες φορές ίσως και άδικα πολλές φορές, αλλά η ουσία για την αξία του Βενιέρη δεν αλλάζει ό,τι κι αν λέμε: ο άνθρωπος ήταν τεράστιος. Μέχρι να πέσει στα χέρια μου αυτός ο δίσκος, λοιπόν, είχα διαβάσει αμέτρητες φορές για το πόσο δισκάρα είναι οπότε δεν ήθελε και πολύ να τον προσμένω πως και πως. Όπως καταλαβαίνετε, η απορία μου ήταν συνεχώς αυξανόμενη. Όταν επιτέλους έλαβα την κόπια μου κάπου στο 1990, απλώς δεν είχα άλλες απορίες. Τα πάντα ήταν διαφορετικά. Ανήκα πλέον στο thrash, είχα ταχθεί. Μην με ρωτάτε να σας το εξηγήσω αυτό. Απλώς δεν περιγράφεται. Μεγαλωμένος (έστω και κατά τι μετά) με την πρασούλειο κόντρα των manowarάδων με τους thrashάδες που κατέστρεψε (σχεδόν κυριολεκτικά) την metal κοινότητα της χώρας για ένα τερτίπι ενός περίεργου που παρίστανε τον ιδεολόγο, εγώ είχα πάρει τη θέση μου στο στρατόπεδο των όξω από 'δώ. Και μην λέω μαλακίες, δεν μπορώ να πω ότι το μετάνιωσα κιόλας. Τουλάχιστον εμείς γούνινα βρακάκια δεν φοράγαμε...

4) Celtic Frost- To Mega Therion
Οι εποχές είναι περίεργες, η πληροφόρηση ελάχιστη και απολύτως ελεγχόμενη κι από νέο υλικό, μόνο αν είσαι κωλόφαρδος, εκτός αν το επιδιώκεις διά αλληλογραφίας που είναι πολυέξοδη και δρα εις βάρος του tape trading από πλευράς χρημάτων. Εγώ τότε η αλήθεια είναι ότι είχα σταθεί κωλόφαρδος ως ένα σημείο. Κάποια στιγμή μέσα στην όλη τύχη μου, λοιπόν, έπεσε στα χέρια μου κάπου στην άνοιξη του 1991 και η κόπια ενός μυθικού άλμπουμ υπό τον τίτλο To Mega Therion. Κατά διαβολική σύμπτωση, κανάν χρόνο αργότερα έπεσαν στα χέρια μου και οι στίχοι (ακόμη πιο σπάνια περίπτωση αυτή) με αποτέλεσμα το... πάρτι να ολοκληρωθεί. Αναμφίβολα από τους πολυαγαπημένους μου δίσκους, εντελώς σκοτεινός σε αμέτρητα σημεία του, απέπνεε ένα αδιαμφισβήτητο μεγαλείο σε κάθε δευτερόλεπτο, δίχως να σε κουράζει ούτε στιγμή με την επιβλητικότητά του. Αυτό που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωσε δε, ήταν ο εντελώς σκοτεινός τρόπος με τον οποίον πέρναγαν ακόμη και οι επικές αναφορές τόσο σε μουσικό, αλλά και ιδίως σε στιχουργικό επίπεδο. Ο δίσκος αυτός αν και όχι άμεσα διότι ήταν δύσπεπτος, με έκανε να συνειδητοποιήσω έστω και με την πάροδο των ετών πολλά πράγματα, όπως ότι το metal τελικώς δεν είναι και τόσο πολύ σκέτο metal αλλά μπορεί να πηγαίνει και με πολλά άλλα, καθώς επίσης και ότι η προ ολίγων ετών στροφή μου προς το speedthrash τελικώς δεν είχε και ιδιαίτερο νόημα. Το μόνο που είχε νόημα ήταν το metal, σκέτο. Οι ταμπέλες ήταν αδιάφορες και όλα έπρεπε να μπαίνουν στο μικροσκόπιο ως προς τον λόγο ύπαρξής τους πλέον... Και όλα αυτά σε μία εποχή που το μέταλ χάμστερ έδινε σαφείς "οδηγίες" για το πως πρέπει να συμπεριφέρεται ο κόσμος, έτσι; Ο σπόρος είχε φυτευτεί...

5) Running Wild- Pile of Skulls
Ο δίσκος αυτός είχε πολλαπλά οφέλη. Κατ' αρχήν κυκλοφόρησε το 1992. Κρατήστε το αυτό διότι έχει τεράστια σημασία. Έτυχε να διαβάζω μέταλ χάμστερ από το πρώτο του τεύχος (απ'όταν μετονομάστηκε δηλαδή), το οποίο αν δεν με απατά η μνήμη μου ήταν το καλοκαίρι του 88 με εξώφυλλο τον Eddie από το Can I Play with Madness?. Στο αντίστοιχο τεύχος (4-93) που είχε την απόλυτη ατυχία να φιλοξενήσει την κριτική του υπέρτατου θεού Πάνου Ματθαιογιάννη για το Pile of Skulls, λοιπόν, το θάψιμο που είχε πέσει ήταν άνευ προηγουμένου. Για την ακρίβεια είχα σοκαριστεί τόσο πολύ, που σχεδόν είχα σταματήσει ν'ασχολούμαι με τους Running Wild, οι οποίοι κατά τα λοιπά ήταν από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Η δισκοκριτική ήταν τόσο πειστική, που τελικώς είχα διαγράψει τα πάντα από τη μνήμη μου όσον αφορά την μετά-Blaze of Stone εποχή, απλώς επειδή αρνιώμουν να δεχθώ ότι η γκρουπάρα αυτή είχε ξεπέσει έτσι (που να ήξερα ο έρμος τι εστί Ματαθιογιάνης...). Φυσικά και μόνο απ'αυτό που γράφω καθίσταται σαφές ότι τον δίσκο δεν τον είχα ακούσει ποτέ μου. Μια μέρα, όμως, που έτυχε να κοπροσκυλιάζω στο Metropolis του Πειραιά περιμένωντας να έρθει ένα φιλαράκι για καφέ, έτσι όπως κοίταζα ένα-ένα τα cds στον αλφαβητικό πάκο, νάσου πέφτω πάνω στο Pile of Skulls. Πάγωσα. Ήμουν αντιμέτωπος με το μεγάλο παλτό, το κράταγα στα χέρια μου. Τι έπρεπε να κάνω; Ήμουν σε δίλημμα. να το έσπαγα για να μην το αγόραζε κανείς άλλος; Θα είχαν και στοκ, αναμφίβολλα. Να το άφηνα στη θέση του; Ε, και; Τι θα είχα καταφέρει; Μήπως να το έβαζα στα pop ή τα σκυλλάδικα; Όλο και κάποιος θα το έπαιρνε χαμπάρι και θα το ξανάβαζε στη θέση του. Εκείνη την στιγμή μίλησε το δαιμόνιο μέσα μου, το οποίο ήταν το ίδιο που μερικά χρόνια πριν με είχε σπρώξει μέσα σε έναν χώρο που είχα μάθει από το σχολείο πως πρόκειται για χώρο ανόσιο, με πλήθος από μπούρδες και που τελικά απεδείχθη ότι είχε δίκιο που με έσπρωξε να μπω αυθόρμητα μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο διότι έκτοτε δεν ξαναβγήκα έξω. Η φωνή αυτή λοιπόν μου είπε με ηρεμία και απόλυτη λογική το εξής: "μα είναι Running Wild βρε μαχλέμπουρα, πόσο χάλια μπορεί να είναι πια; Σταδιάλα πάρτο να τελειώνουμε να σου φύγει και η απορία, λες και δεν έχεις αγοράσει και χειρότερες φόλες". Αυτό ήταν, με είχε πείσει, το αγόρασα. Όταν πήγα σπίτι και το άκουσα, όχι μόνο που έφυγε το καφάσι και μου έπεσε το σαγόνι κάτω, αλλά παραλίγο να το κάψω κυριολεκτικώς έτσι όπως έπαιζε τη μία φορά μετά την άλλη. Τελικώς συνειδητοποίησα ότι δεν υπήρχε κανένα δίλημμα: έκοψα μαχαίρι το μέταλ χάμστερ και κυριολεκτικώς ξεβρώμισε το σπίτι. Εξαιτίας ενός γελοίου έκανα 7 ολόκληρα χρόνια να πάρω στα χέρια μου αυτήν την δισκάρα. Χαλάλι, τουλάχιστον γλίτωσα από τους άσχετους, έστω κι αν μου πήρε (ακριβώς) 12 χρόνια που δεν είχα χάσει ούτε ένα τεύχος.
UPDATE: Επίσης ξέχασα να μνημονεύσω το ιστορικότατον, ότι η ιστορία αυτή με την δισκοκριτική του Ματθαιογιάννη αποτέλεσε την έμπνευση για τη δημιουργία του παμμυθικού και τιτανοτεράστιου Skorthum Biskotum 'zine που ως μοναδικό σκοπό είχε την προώθηση (πάντοτε αντικειμενικά) της μεγαλύτερης μπάντας όλων των εποχών, των Skatanic Religion. Νομίζω ότι πλέον ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να σας τα αποκαλύψω αυτά, και όταν έρθει η ώρα να πούμε 2-3 πράγματα επί τούτου. Σημειωτέον βέβαια ότι οι παμμεγιστοι SR είναι κατά μερικά χρόνια προγενέστεροι, αλλά αυτά δεν είναι της παρούσης. Τέλος UPDATE.

6) Brocas Helm- Black Death
Ένας ακόμη δίσκος που μάθαμε από τον Βενιέρη και τη στήλη του, ένα ακόμη δυσεύρετο διαμάντι που έπρεπε να απλώσουμε τα χέρια ωσάν χταπόδι με την ελπίδα ότι κάποια κόπια (αντεγραμμένη πάντα) θα κόλλαγε σε κάποια βεντούζα. Διότι και μόνο που διάβαζες τις κριτικές του Βενιέρη, πριζωνόσουν, αυτή είναι η αλήθεια. Κάποια στιγμή, έπεσε στα χέρια μου η πολυπόθητη κόπια. Όταν άκουσα τον δίσκο αυτό το σοκ που ακολουθησε ήταν απερίγραπτο. Μέσα από την εμφανώς κάκιστη ποιότητα ένεκα των πολλών αντιγραφών από κασσέτα σε κασσέτα, υπήρχε ένα μεγαλειώδες διαμάντι που συνδύαζε απίστευτα στοιχεία στη μουσική του. Αν οι Celtic Frost με είχαν κάνει να συνειδητοποιήσω ότι τελικώς αυτό που μετράει είναι το metal δίχως ταμπέλες, οι Brocas Helm και το Black Death με είχαν κάνει να καταλάβω οριστικά και αμετάκλητα ότι στο μέταλ χωράνε τα πάντα, ακόμη και το μεσαιωνικό feeling συνοδευόμενο από ένα απερίγραπτο ξύλο. Σημασία έχει να ξέρεις τι κάνεις και πως να το κάνεις. Ή μάλλον νόμιζα ότι είχα καταλάβει, αλλά μην προτρέχουμε... Για την ιστορία να πω ότι ο ήχος δεν ήταν χάλια από τις πολλές αντιγραφές αλλά από την αισχρή παραγωγή. Παρόλο που ήμουν διαχρονικά χωμένος στον βούρκο της ελληνικής σκηνής ακούγοντας ακόμη και τα αθλιότερα των demo (από πλευράς ήχου), ο δίσκος αυτός ήταν που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η παραγωγή είναι κάτι καλό, θεμιτό, που μπορεί να αλλάξει όλη την εικόνα αλλά είναι και κάτι δευτερεύον. Κάτι μπορεί να γαμεί και δίχως σοβαρή παραγωγή.

7) Riot- Privilege of Power
Από τον δίσκο αυτό, επίσης εξαιρετικά σπάνιο, είχα ακούσει μόνο το Storming the Gates of Hell από την εκπομπή Metal City του τότε (παλαιού) φίλου Ηλία. Γενικά η μόνη επαφή μου είχα με αυτούς ήταν (κλασικά) το Thundersteel από τις εποχές του γυμνασίου. Είχα πάντως μία εντύπωση ότι πρόκειται για ανηλεές ξύλο, speed και άγιος ο θεός που λέγαμε άρα νομοτελειακά ήταν καλό, όπως και το Thundersteel άλλωστε. Κάποια στιγμή, σε ένα υπαίθριο παζάρι στη Γερμανία που ήμουν για δουλειές κάπου ανάμεσα στο 1999 και το 2000, μέσα σε πάμγκους με μεταχειρισμένα σαμπουάν και ανοικτά χαρτιά κουζίνας ή σπασμένα μεταχειρισμένα έπιπλα, τσουπ, νάσου ένας πάγκος με δίσκους και cd. Άλλο που δεν ήθελα εγώ να σκοτώσω τη βαρεμάρα μου και άρχισα να ψάχνω. Μ'αυτά και μ'αυτά εκείνη την ημέρα παίζει να είχα αγοράσει καμιά 20ριά cd και καμιά 10ριά δίσκους (ο τύπος έτριβε τα χέρια του λέμε). Εννοείται ότι ο πρώτος που άκουσα μόλις μπήκα στο σπίτι ήταν το Privilege of Power και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ήξερα από που μου έρχονταν οι μπουνιές και οι κλωτσιές. Ναι μεν μόλις 3-4 μήνες πριν είχα κόψει μαχαίρι το "κωλοπεριοδικό" και ήδη ένοιωθα άλλος άνθρωπος (περίπου σα να έχεις όψει το τσιγάρο, ένα πράγμα) αλλά η αλήθεια είναι ότι όπως και στην περίπτωση του τσιγάρου, οι επιπτώσεις μένουν για αρκετό καιρό μέσα σου. Μία από αυτές τις επιπτώσεις ήταν και ότι το metal σαφώς και δεν είχε καμία σχέση με τα λοιπά μιαρά είδη μουσικής, τα σαφώς υποδεέστερα, που πιθανώς να απευθύνονται σε γελοίους και ενίοτε υπανθρώπους και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Προφανώς και ένα απ'αυτά τα είδη ήταν και η τζαζ, ενα είδος που οι μουσικοί εμφανώς παίζουν ό,τι τους κατέβει, έτσι σκέτα. Ο δίσκος αυτός με έκανε απλώς να χάσω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου και να συνειδητοποιήσω πως τα πάντα έχρηζαν επανεκτιμήσεως. Ο κακοήθης όγκος του μέταλ χάμστερ είχε επεκτεθεί περισσότερο απ'όσο νόμιζα και έπρεπε να βρεθεί και να αφαιρεθεί πλήρως. Οι μίξεις επιρροών καθώς και ειδών όταν αυτός που τις επιχειρεί ξέρει πως να το κάνει, όχι μόνο δεν είναι κακές αλλά τουναντίον μπορουν να προσφέρουν μεγαλειώδη αποτελέσματα. Με τον δίσκο αυτόν, διεύρυνα κατά πολύ τους ορίζοντές μου έχοντας αφαιρέσει πλήρως τις παρωπίδες. Από τότε το μόνο κριτήριο που υπήρχε ήταν απλώς το να μου άρεσε κάτι.

8) King Diamond- Them
Μέχρι το μυστήριο καλοκαίρι του 1991 το μόνο που είχα ακούσει από King Diamond ήταν το Eye of the Witch από την εκπομπή του Ριχάρδου στον Ηχώ FM. Τίποτε άλλο. Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε αρκετά έστω και με ένα τραγούδι. Εκείνο το καλοκαίρι, λοιπόν, έπεσαν στα χέρια μου μετά από μεγάλη αναμονή οι τρεις πολυπόθητες 90ρες maxell, που περιείχαν όλη την δισκογραφία του King Diamond. Πιο συγκεκριμένα η πρώτη είχε το Fatal Portrait και το The Eye, η δεύτερη το Conspiracy και το Dark Sides και η τρίτη το Them και το Abigail. Αυτή ήταν και η σειρά με την οποίαν τις άκουσα. Δεν πρόκειται να ξεχάσω εκείνο το απόγευμα με τίποτα. Οι γονείς μου δούλευαν, η αδελφή μου είχα πάει σε ένα γειτονικό σπίτι να παίξει με το κοριτσάκι της οικογενείας εκεί, κι εγώ είχα όλο το σπίτι δικό μου να κάνω ό,τι θέλω. Αρχοντιά! Ξεκίνησε η πρώτη κασσέτα. βαρύ πράμα, αλλά καλό. Η δεύτερη ήταν ακόμη καλύτερη, αν και με το Cremation είχα πάθει ένα σοκ. Κι όσον αφορά το Dark Sides, οκ, αυτό πέρασε γρήγορα. Η τρίτη όμως ήταν το κάτι άλλο. Το Abigail που ήταν στην πρώτη πλευρά με έστειλε εντελώς αδιάβαστο, απίστευτη δισκάρα. Εντωμεταξύ ήδη είχε βραδιάσει, ήταν περασμένες 9. Να βάλω και το Them, ή να το αφήσω για αύριο;, αναρωτιώμουν. Άστο καλύτερα, έλεγε η φωνή μέσα μου, εξάλλου θα έρθουν και οι δικοί σου όπου να'ναι. Τελικώς αποφάσισα να το βάλω.
Μεγάλο λάθος....
Κατά τις 12 το βράδυ και παρόλο που είχαν μεσολαβήσει λίγες ώρες δίχως μουσική, αναγκάστηκα να σηκωθώ από το κρεβάτι και να βάλω λίγο Maiden στο walkman για να ηρεμήσω. Εννοείται ότι για ώρες δεν έκλεισα μάτι. Από παντού άκουγα ψιτ και ψιτ: κάτω από το κρεβάτι, έξω από το παράθυρο, μέσα από την κουζίνα. Θα σας πω και κάτι που, ντάξει, για γέλια είναι αλλά τότε παραλίγο να πάθαινα συγκοπή. Βαθειά στη νύχτα, μπορεί να'ταν και 5 η ώρα, κι ενώ είχα καταφέρει να αποκοιμηθώ, ξαφνικά αισθάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά στο δωμάτιο. Για την ακρίβεια ήμουν σίγουρος ότι κάποιος ήταν μέσα. Θυμάμαι να προσπαθώ να χλευάσω τον εαυτό μου μέσα στον περίπου ύπνο μου ότι όλα αυτά είναι ιδέα μου και ότι είχα επηρεαστεί από τις ιστορίες των δίσκων του King Diamond. Τελικώς επειδή η ανησυχία μου μεγάλωνε άνοιξα τα μάτια και... τρόμος. Στο παράθυρο υπήρχε μια τεράστια σκιά που κάλυπτε πάνω από το μισό. Προσπάθησα να συγκρατήσω τον εαυτό μου και συγκεντρώθηκα: δεν ήταν ιδέα μου. Ξαφνικά η σκιά έγινε σχεδόν τριπλάσια και έμοιαζε να θέλει να κινηθεί προς το μέρος μου. Αμέσως, είδα ένα κεφάλι να γυρνάει και δύο πολύ άγρια ολοστρύγγυλα κιτρινωπά μάτια να με κοιτάζουν έντονα. Πήρα με αργές κινήσεις μια σαγιονάρα από το πάτωμα και με δύναμη την πέταξα προς το παράθυρο. Ο τεράστιος μπούφος που είχε πάει και είχε σταθεί στο παράθυρο έφυγε...
Δυστυχώς την επόμενη μέρα δεν πήγα να παίξω λόττο, το ομολογώ, διότι η όλη συγκυρία ήταν ανεπανάληπτη!
Και μου λες μετά ότι ο King Diamond είναι "ντάξει μωρέεεε"... Πως να μην ακούς μετά φανατικά;

9) Manilla Road- Open the Gates
Manilla Road... ένα συγκρότημα που γενικά είχα πάρει πολύ στραβά λόγω της περίεργης χροιάς στη φωνή του Mark Shelton. Η αλήθεια είναι ότι μόνο το Deluge είχα μέχρι τότε, το οποίο είναι ένας γενικά βαρύς δίσκος από πολλές απόψεις. Όπως και να'χει, είχα επιλέξει να μην ασχοληθώ ιδιαίτερα. Κάποια στιγμή,ο Mad Putcher που οφείλω να ομολογήσω ότι όλα τα χρόνια της γνωριμίας μας που έτρωγε τα σωθηκα ν'ακούσω και ν'ακούσω Manilla Road, μου έγραψε μια κασσέτα με το Open the Gates στην πρώτη πλευρά και το Crystal Logic στη δεύτερη. Θα ντραπώ που θα ομολογήσω ότι αυτήν την κασσέτα παίζει να την άκουσα με κανάν χρόνο καθυστέρηση -κάπου στο 95, ίσως και 96- και αυτό το έκανα πιο πολύ για χαβαλέ, επειδή του την έλεγα για πλάκα τι συγκροτήματα είναι αυτά που ακούει κι έτσι. Στην πραγματικότητα ήθελα απλώς να διασκευάσω κάτι από δαύτους για να τον δουλεύω. Βεβαίως, το master plan δεν λειτούργησε ακριβώς έτσι. Ευτυχώς ο αρκετά προνοητικός σε τέτοιες περιπτώσεις Mad Putcher είχε μεριμνήσει να μου δώσει και τους στίχους. Το Metalstrom που είναι και το πρώτο κομμάτι του δίσκου, μάλλον μου ξερίζωσε τα παπάρια εντελώς και δεν είναι τυχαίο που είναι το διαχρονικώς αγαπημένο μου τραγούδι από Manilla. Η χροιά της φωνής του Mark είχε πάψει να με απασχολεί και ήδη ταξίδευα πάνω στις νότες, ωσάν να ήμουν σε κάποιο ακυκλοφόρητο παραμύθι της Αλίκης σε κάποια νέα χώρα ακόμα μεγαλύτερων θαυμάτων. Μετά το πρώτο άκουσμα, έσπευσα να βρω τους στίχους. Μα που διάολο τους είχα; Αααα! Εδώ είναι. Μα γιατί τους είχα καταχωνιάσει εδώ κάτω; (έλα μου ντε)... Πάμε, δεύτερη φορά... Ψυχρολουσία... Σοκ... Εμφράγματα... Μα τι έχει γράψει το παλικάρι ρε; Μυθολογία, φιλοσοφία, διαχρονική μάχη του καλού με το κακό με κάθε τρόπο ώστε να επικρατήσει το καλό. Ένας σύγχρονος ιππότης που αντί για σπαθί είχε κάτι πιο δυνατό: μία κιθάρα και πολλή φαντασία. Με τον δίσκο αυτόν, έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Μεταξύ άλλων, άρχισα να βλέπω τους στίχους με άλλο μάτι, να τους σπουδάζω περισσότερο. Αυτό και μόνο με μύησε σε βαθύτερα επίπεδα του metal. Δεν μπορώ να πω ότι οι στίχοι μου ήταν αδιάφοροι, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με έκαιγε κιόλας να τους τραγουδάω. Από τότε το θεωρούσα απλώς αδιανόητο να μην διαβάσω και συχνά αποστηθήσω τους στίχους των τραγουδιών που μου άρεσαν πολύ και αυτό ήταν κάτι που με βοήθησε πάρα πολύ στα χρόνια που ακολούθησαν. Κι όσον αφορά τη μουσική, οκ, δεν είναι πολλά τα τραγούδια που να έχω δακρύσει από την συγκίνηση όπως το Fires of Mars. Δεν υπάρχουν λόγια. Ναι, και οι μεταλλάδες κλαίνε ενίοτε.

10) Cirith Ungol- King of the Dead
Άφησα επίτηδες για το τέλος αυτόν τον δίσκο, καθώς ολοκληρώνω με πόνο ψυχής αυτήν την δεκάδα απ'όπου άφησα απ'έξω ό,τι μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους (ενδεικτικά παραδείγματα Death, Bathory, το Bonded by Blood και το Seven Churches, το υπέρτατο Operation Mindcrime και το demo καθώς και ο δίσκος των Sarissa, το Winter Kill των Slauter Xstroyes, τα Somewhere in Time/7th Son αλλά ακόμη και το Epicus, Doomicus, Metallicus και φυσικά οι Warlord και οι Omen ή οι Savatage και τόσα άλλα. Τι να πρωτοχωρέσεις στα 10 πιο επιδραστικά άλμπουμ;;; Για το metal μιλάμε ρε! Αααααααααχχχχχχ.....).
Ο λόγος που τον άφησα για το τέλος είναι ότι για κάποιον περίεργο λόγο που ποτέ μου δεν κατάλαβα αλλά ούτε και με ενδιέφερε να διερευνήσω, αυτός ο δίσκος μου έχει γίνει σχεδόν τατουάζ. Στο βλόγι τον έχω χαλάκι. Το ίδιο και στο προφίλ μου στο φεηστσιμβούκιον. Επιφάνεια εργασίας είναι και στον υπολογιστή, ομοίως και στο κινητό (αν και καμιά φορά κάνω καμιά εναλλαγή με τους Blaspheme). Επίσης, είναι και αυτή η σχέση που έχω με αυτόν τον δίσκο αλλά και το συγκρότημα γενικότερα. Ίσως να είναι το χαρακτηριστικόν της φωνής, ίσως το επικόν των εξωφύλλων, ίσως το ασύλληπτον των συνθέσεων, τέλος πάντων δεν έχει καμία σημασία. Θα μπορούσα να γράφω για το One Foot in Hell που μου αρέσει κατά πολύ περισσότερο, αλλά όχι, είναι το King of the Dead που πάντοτε με ιντριγκάριζε, που πάντοτε θεωρούσα πιο βαθύ και πιο μυστηριώδες. Ίσως να είναι εκείνο το.. κοροϊδευτικό δάκτυλο που μας σημαδεύει όλους, δεν ξέρω.... Όπως και να'χει, χωρίς αυτόν εδώ δεν πάω πουθενά...

Αυτά είναι λοιπόν. Ειλικρινά δεν ξέρω αν αύρι οθα έγραφα κάτι άλλο, αλλά σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι έκανα καλή δουλειά. Προσπάθησα να κρατήσω το επίπεδο του αρχικού αιτήματος και να περιοριστώ σε σημαντικούς δίσκους που όντως με άφησαν κάτι σοβαρό.

Για το τέλος, ένα πράγμα θα πω μόνο: όποιος δεν ακούει μουσική είναι πραγματικά δυστυχισμένος. Αυτό συμπεριλαμβάνει κι εκείνους που ακούνε σκουπίδια αλλά νομίζουν πως πρόκειται για μουσική (όπως τα σκυλάδικα για παράδειγμα). Η μουσική, να ξέρετε, ότι αποτελεί την εξωτερική εμφάνιση του εσωτερικού μας κόσμου. Για την αφεντιά μου ξέρω πολύ καλά την οργή που κρύβω μέσα μου από μικρό παιδί, μάλλον θα το'χετε διαπιστώσει και από τις αναρτήσεις άλλωστε. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο metal κόλλησα ωσάν ο μαγνήτης στο μέταλλο, ούτε φυσικά ότι με τράβηξε το thrash από μικρή ηλικία. Τα πάντα έχουν την εξήγησή τους και η μουσική είναι ο μεγαλύτερος γιατρός, από πολλές απόψεις. Δεν ξέρω τι μουσική ακούει ο καθένας, αλλά είναι ενδιαφέρουσα διαδικασία αυτή που μόλις έγραψα. Κάντε την και θα δείτε ότι βγάζει ωραία συμπεράσματα!

Για το τέλος να μνημονεύσω κάτι: το Mindcrime υπήρχε λόγος που δεν μπήκε. Το πως και γιατί, άλλη φορά.Το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε είναι ότι το Mindcrime παραείναι μεγάλο κεφάλαιο ακόμη και για ένα τέτοιο κείμενο.

Ο Καραγκιόζης Δον Κιχώτης (μια τραγική κωμωδία τρόμου)

ή αλλιώς Ιστορίες για εγκεφαλικά και το καταραμένο δημόσιο που μας τρώει τα λεφτά.

Μιας και σχετικά πρόσφατα σας εκμυστηρεύτηκα μια ιστορία με εγκεφαλικό, είπα να μνημονεύσω έστω για λόγους αρχείου και την σπαρταριστή συνέχεια, έτσι επειδή έχει πέσει πολλή ανάπτυξη στην χώρα ρε παιδί μου. Τόση, που βρωμάει τεστοστερόνη κάθε γειτονιά να'ούμ.
Και ναι, για όσους δεν το κατάλαβαν, ακολουθεί τυπικό κατωκοσμικό σενδόνι με αμέτρητες ανατροπές και πολλαπλές συγκινήσεις τε και οργασμούς, τουτέστιν λάβετε τα μέτρα σας με δική σας ευθύνη.

Που λέτε, η νοσηλεία εις το νοσοκομείο έλαβε τέλος για τον πατήρ της Περσεφόνης, μετά από πέντε βδομαδούλες όπου η δωρεάν βορίδειος Υγεία μας πήγε ο κούκος αηδόνι για διαφόρους λόγους, προφανώς επειδή  άνθρωπος μια ζωή πλέρωνε τις εισφορές του για είναι δικαιούχος δωρεάν περιθάλψεως άρα αφού πλέρωνε για μια ζωή γιατί να σταματήσει τώρα και ποιος τη χέζει την δωρεάν περίθαλψη όταν η χώρα καίγεται; Σωστά αμφότερα.
Αλλά τέλος πάντων ας μην ασχολούμεθα με περιττές λεπτομέρειες που απλώς αδονίζουν περαιτέρω την ατμόσφαιρα με γελοιότητα και ας πάμε στο προκείμενο.
Ήγγικεν η ώρα λοιπόν να ληφθεί η μεγάλη απόφαση: τι κάνουμε τώρα; Διότι έπρεπε να αναλογιστούμε ότι ναι μεν ο άνθρωπος βγήκε, αλλά έλα που έχει χίλια δυο προβλήματα (πχ δεν περπατάει, μετά βίας καταπίνει, δεν μιλάει κλπ), άρα αν πάει στο σπίτι εγκυμονούν σοβαροί κίνδυνοι και γι'αυτό είναι επιτακτική η συστηματική παρακολούθησή του από εξειδικευμένο προσωπικό. Ρωτήσαμε, λοιπόν, σε κέντρο αποκατάστασης (δημόσιο) τι μπορούμε να κάνουμε. Η απάντηση αν και όχι ευθής (για ευνόητους λόγους) ήταν σχετικά σαφής και η συζήτηση αρκετά σύντομη: μάν-γκα, εδώ πέρα μετά βίας χωράνε οι νεαροί που πλέον παθαίνουν εγκεφαλικά (καθ'όσον από την πολλή ανάπτυξη έχουν κατέβει τα όρια ηλικίας των εγκεφαλικών βλέπετε). Που να τον χωρέσουμε έναν ηλικιωμένο όταν δεν χωράνε οι νέοι; Μάζεψέ τα και τράβα αλλού.

Και αναγκαστικά ψάξαμε γι'αλλού, όπου διαπίστωσα (εκ νέου) ότι στην χώρα της ανάπτυξης αν δεν φυσάς το παραδάκι και δεν κινείται και το χρήμα άρα δεν λαδώνονται και τα γρανάζια του καπιταλισμού σε έχουν εντελώς χεσμένο (όχι ότι δεν το ξέραμε βέβαια). Οπότε ή που θα πρέπει να απευθυνθείς σε τράπεζα, ή που δεν θα γυρίσουν καν να σε κοιτάξουν γράφοντας σε εις τα ευρύτερα των παπαριόνε τους μαζί με τις εισφορές που μια ζωή πλήρωνες. Αλλά ας μην το εκχυδαϊζω. Η ουσία είναι ότι αρχίσαμε να ψάχνουμε σε υποψήφια "μαγαζιά", όπου μαλλιά να είχαμε για να καραφλιάζουμε με όλα αυτά που μας έλεγαν στο καθένα απ'αυτά. Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζοντας ότι τους έχεις ανάγκη, σε χτυπάνε σαν χταπόδι αλύπητα. Εάν υποθέσουμε ότι ψάχνεις για κάτι πιο οικονομικό, πολύ απλά πετάς μέσα μια ανθρώπινη ψυχή και ξέρεις ότι θα ασχοληθούν από ελάχιστα έως καθόλου, ενώ εάν πας σε κάτι σαφώς πιο πχιοτικό τότε βλέπεις  να εκτοξεύεται και το κόστος. Όμως σε κάθε περίπτωση το ενδιαφέρον περιορίζεται αλλού.
Η πλειοψηφία των προαναφερθέντων "μαγαζιών" ζήταγε ποσά (ανά μήνα) περί τα 1300-1600 ευρώ (με κάποιες μικροδιαφορές στις παροχές γι'αυτό το διόλου ευκαταφρόνητο ποσόν) και αυτό αν μη τι άλλον ήταν εξαιρετικά εντυπωσιακό αφού άφηνε μια απαλή εσάνς ότι υπάρχει μια ευρύτερη προσυνεννόηση. Όμως μην το εκχυδαϊζουμε (πάλι) διότι η αυτορυθμιζόμενη ελεύθερη αγορά απλώς αφουγκράζεται τις ανάγκες της πλέμπας. Εάν παρ' ελπίδα συμπίπτουν κατά εντελώς σατανική σύμπτωση και οι τιμοκατάλογοι, ακόμα καλύτερα. Ε; Αλλά ας συνεχίσουμε.

Όλα αυτά τα μαγαζιά είναι εντελώς ιδιωτικά, ούτως ειπείν πας, πλερώ από την τσέπη σου και κάνεις τη δουλειά σου δίχως να έχεις κάποια άλλη αξίωση ή ενδεχομένως κάποια απορία. Υπάρχουν όμως και κάποια ελάχιστα τα οποία είναι συμβεβλημένα με τον ΕΟΠΥΥ! Και εδώ είμαστε δικέ μου! Καθήστε αναπαυτικά, φτιάξτε καφεδάκι, ανοίχτε μπυρίτσα ή βάλτε ένα ποτάκι ή ακόμη καλύτερα αδειάστε στο ποτήρι ένα απολαυστικό Μπυράλ διότι εδώ ξεκινάει η απόλαυση που γίνεται σχεδόν ερωτικά ηδονική εάν αναλογιστούμε και τις πολύ πρόσφατες συζητήσεις στην Υγεία που αποσκοπούν κυριολεκτικά στην πλήρη και απόλυτη ιδιωτικοποίησή της.

Για να μην σας τα πολυλογώ, δεν πήγαμε να ρωτήσουμε στο πιο ακριβό συμβεβλημένο (που είναι κάπου προς Κορωπί εάν δεν με απατά η μνήμη μου) αλλά στο πιο "κοντινό" μας και συνάμα "φθηνότερο" που βρίσκεται στην Νέα Ιωνία. Εάν επιλέγαμε, λοιπόν, να βάλουμε εκεί μέσα τον γέρο, ο ΕΟΠΥΥ δικαιολογεί (κρατηθείτε) 150 ευρώ τη μέρα! Δικαιολογημένα θα σκεφτείτε ότι ο ΕΟΠΥΥ (ή το ΙΚΑ παλαιότερα) τόσα λεφτά δεν δικαιολογούσαν σε καλές εποχές, άρα πως διάολο το κάνουν τώρα, μέσα στην κρίση, με περικοπές από παντού κλπ; Διότι αν το αναγάγουμε στον μήνα το κόστος ανέρχεται σε 4500 ευρώ! Το ακόμη πιο ωραίο όμως είναι το άλλο: ότι εκτός από την συμμετοχή του ΕΟΠΥΥ υπάρχει και μια πρόσθετη επιβάρυνση προς τον πελάτη της τάξης των 1600 ευρώ το μήνα, ήτοι το κόστος εκτοξεύεται στα 6100 ευρώ (το φτηνό, ξαναλέω)! Και όλα αυτά για τί; Μα για υπηρεσίες σχεδόν παρεμφερείς με τις ούτως ή άλλως αξιόλογες των Μονάδων Αποκατάστασης που ζητάνε περί τα 1400 ευρώ! Άρα πάνω στην προηγούμενη απορία έρχεται και μία δεύτερη: τι είναι αυτό που στην μία περίπτωση απαιτεί περί τα 1500 ευρώ αλλά στην άλλη περί τα 6 χιλιάρικα; Ποια η διαφορά; Η απάντηση είναι απλή αγαπητή μου αναγνώστρια, αγαπητέ μου αναγνώστη και στις δύο περιπτώσεις: διότι λεφτά όντως υπάρχουν και προσφέρονται για τρελό πάρτυ! Απλά δεν είναι για 'σένα, ούτε τα λεφτά ούτε το πάρτυ! Αυτά είναι για το λαμόγιο, είναι για τον βουλευτή, για εκείνον που τρώει με χρυσά κουτάλια κι εφτά μασέλες, είναι για άλλους τέλος πάντων. Όμως όχι για'σένα. Για την ακρίβεια ποτέ δεν ήταν για'σένα οπότε μην τρέφεις αυταπάτες. Εσύ είσαι απλώς το υποζύγιο που πρέπει μια ζωή να πληρώνει, να μην παίρνει τίποτε πίσω και να λέει κι ευχαριστώ κι από πάνω, αλλά δεν λέω περισσότερα για να μην σε σκανδαλίσω.

Για όσους νοσηλεύονται στην μονάδα αυξημένης φροντίδας (Μ.Α.Φ.) του Κέντρου Αποθεραπείας - Αποκατάστασης αποδίδεται ημερησίως ποσό ύψους 200 € χωρίς εξαιρούμενα για το πρώτο πενθήμερο νοσηλείας και για τυχόν επόμενες ημέρες νοσηλείας αποδίδεται ποσό 150 € ημερησίως, χωρίς εξαιρούμενα.

Πριν προχωρήσω να κάνω και μια απαραίτητη συμπλήρωση: άπαξ και εισαχθείς στην εν λόγω μονάδα ό,τι έχεις είναι υποχρεωμένο να σου περάσει σε προκαθορισμένο χρονικό διάστημα (το οποίο βεβαίως βεβαίως βρίσκεται πιο πίσω στους όρους σύμβασης, ανάμεσα σε κάτι άλλες μικρολεπτομέρειες). Σε περίπτωση που υπερβείς αυτό το όριο κοιτάνε μήπως μπορούν να σου δώσουν (επίσημα πάντοτε ήτοι αν έχεις και τίποτε άλλο) μερικές μέρες ακόμα. Αν δεν γίνει κάτι τέτοιο, τότε πληρώνεις τα πάντα από την τσέπη σου. Οπότε για να μην σου βγει εκτός από αηδόνι και παπαγάλος που μιλάει σουαχίλι το εγκεφαλικό, πρέπει να φροντίσεις ώστε να σου έχει περάσει σε 45 ημέρες, ειδάλλως την έκατσες μάν-γκα μου. Καλό, ε; Υπάρχει και τιμοκατάλογος αν δεν με πιστεύετε, σχεδόν σαν αυτούς που έχουν οι ταβέρνες, πχ πιάσε μια τζατζίκι, μία χωριάτικη, ένα εγκεφαλικό και μία ουρολοίμωξη σε παρακαλώ...

Θα με ρωτήσετε τώρα, μήπως τα παραλές ρε Άδη; Μήπως είναι λίγο ιδέα σου όλα αυτά; Απάντηση: διαβάστε τη συνέχεια και πείτε μου εσείς και για τυχόν απορίες διαβάστε και το ΦΕΚ 3054Β-2012 που αφορά τον Κανονισμό Παροχών Υγείας (σελ 46367).
Επί τούτου να πω έτσι για λόγους αρχείου περισσότερο ότι τον γέρο τον έχουμε βάλει στον Άκτιο. Ξέρετε ποιος είναι πίσω από τον Άκτιο; Η Εκκλησία. Βέβαια δεν ξέρω σίγουρα αν ως Εκκλησία εννοούν την Εκκλησία της Ελλάδος, τη Μο*νή Πεντέλης ή κάποια άλλη ελληνορθόδοξος (sic) επιχείρηση που δεν φορολογείται με τον ΕΝΦΙΑ τέλος πάντων, όμως σε κάθε περίπτωση είναι η εκκλησία, όπως γενικά η ίδια εκκλησία είναι που νοικιάζει ακίνητα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, που έχει μετοχές στην ΕΤΕ και όχι μόνο, που κατέχει φέρρυ μποτ στα δύο πορθμεία της Σαλαμίνας κλπ. Είναι μπίζνα και γι'αυτό ακριβώς είναι σοβαρή θρησκεία, διότι ασχολείται μόνο με τα λεφτά και τίποτε άλλο. Δίπλα στον Άκτιο βεβαίως υπάρχει και το γηροκομείο της Εκκλησίας, το οποίο προφανώς ενέχει θέσει Κολάσεως, ούτως ειπείν "Ιδού που θα σε πετάξουν εάν δεν τα σκάσεις ζεστά-ζεστά στο δίπλα μαγαζί" αλλά ας μην το κάνουμε θέμα, αυτά είναι χαζές λεπτομέρειες. Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι πίσω από όλα τα αντίστοιχα ιδιωτικά μαγαζιά βρίσκεται η εκκλησία, το θέτω έτσι όμως διότι προφανώς και δεν βρίσκεται η πλέμπα. Σίγουρα κάποιος (μικρότερος ή μεγαλύτερος) μεγάλος βρίσκεται, ίσως και σύμπλεγμα από μεγάλους. Προφανώς, λοιπόν, κάποιος τέτοιος (ή κάποιοι) βρίσκεται και πίσω από τα συμβεβλημένα με τον ΕΟΠΥΥ άρα και μόνο απ'άυτό λογικό κι επόμενο είναι να γίνεται τρελό πάρτυ.
Αλήθεια, μήπως θυμάστε μια πρόσφατη (ν)τροπολογία που πέρασε σε κάποιο διάλειμμα από το θερινό τμήμα του Κυνοβουλίου; ; Βέβαια θα μου πείτε, μα για ποια απ'όλες; Σωστή η παρατήρηση αλλά εν προκειμένω αναφέρομαι στο πλήρες αφορολόγητον των μοναχών που πληρώνονται με κάτω από 9,5 χιλιάρικα το χρόνο. Τι θέλω να πω με αυτό; Ότι όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν όπως λέει και το άσμα, κοινώς αυτοί που πάντοτε είχαν τα προνόμια και τις ελαφρύνσεις θα συνεχίσουν να έχουν τα προνόμια και τις ελαφρύνσεις. Αντίστοιχα η πλέμπα, ούτως ειπείν ο λαός, πάντα θα τον έχουν στα τέσσερα να τον πηδάνε, να τον ξεζουμίζουν, να τον υπερφορολογούν, να του δημεύουν την περιουσία, να τον τρέχουν στα δικαστήρια για να αποδειχθεί ότι υπάρχει Δικαιοσύνη κλπ. Μέσα σε όλα αυτά λοιπόν, είναι και το θέμα της Υγείας, την οποίαν συστηματικά και ξεκάθαρα πλέον προσπαθούν να του την κάνουν ιδιωτική, κοινώς αν έχεις και με ό,τι έχεις. Αν δεν έχεις, τράβα πέθανε στη γωνία ή μάλλον όχι σε όποια να'ναι αλλά σε μια γωνία που να μην βρωμάει μετά εδώ πέρα. Απλά πράγματα.

Κι εσύ μετά κάθεσαι και αναρωτιέσαι που θα σταματήσει η κατρακύλα των μισθών και των συντάξεων, πόσο άλλο θα ρημάξουν τη δημόσια Παιδεία, πόσο θα χώσουν μέσα στον βούρκο των χρεών, αν θα σου πάρουν το σπίτι αύριο ή παραμεθαύριο κλπ, κλπ. Αλλά γιατί να τους νοιάζει; Ξέρουν άλλωστε ότι πάλι σε αυτούς θα γυρίσεις, χαμερπής και δίχως αξιοπρέπεια, ακριβώς σαν το ίνδαλμά σου τον Καραγκιόζη, μαλάκα Έλληνα, διότι πάντα αυτό ήσουν, ένας Καραγκιόζης, γι'αυτό και σε ενδιαφέρει τόσο πολύ να μην σου πάρουν οι Τούρκοι τον Καραγκιόζη, διότι είναι το Είναι σου. Πάντα να τη βγαζεις με τα ψέματα, πάντα να τα φέρνεις βόλτα με τη λαμογιά, κουτοπόνηρος και δήθεν ευαισθητοποιημένος, έτοιμος να γλείψεις όπου έφτυνες, έτοιμος να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές κάθε λογής για ένα ξεροκόμματο, αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα έχεις προσφέρει πολλά περισσότερα ως αντάλλαγμα. Και όλα αυτά γιατί; Διότι ξέρουν ότι σε κρατούν από τα παπάρια ή μάλλον πιο σωστά, από τα παπάρια που δεν έχεις διότι κανείς δεν τα έχασε για να τα βρεις εσύ. Πάλι τους ίδιους θα ψηφίσεις, πάλι θα παριστάνεις τον έκπληκτο μετά τις εκλογές που σου είπαν (προφανώς για πρώτη φορά ψέματα), πάλι θα νοιώθεις οργισμένος που σε κορόιδεψαν αλλά μόνο μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, πάλι θα φας το κουτόχορτο ότι ωσάν νέα δίαιτα από Δευτέρα που ποτέ δεν ξεκινάει, έτσι δεν ξεκινάει ούτε μετά απ'αυτό το καλοκαίρι η ανάπτυξη που μου υποσχέθηκαν κ.ο.κ.
Αλλά ο καθένας παίρνει ό,τι πληρώσει και ως γνωστόν μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται και ο Έλλην έχει απομακρυνθεί υπερβολικά αρκετές φορές από το ταμείο με το ίδιο αποτέλεσμα άρα δεν μπορεί να επικαλεστεί ότι εξαπατήθηκε. Όποιος εξαπατάται τόσες πολλές φορές είναι κοινός βλαξ και του αξίζει ό,τι τραβάει διότι ακριβώς αρνείται να ξυπνήσει.

Μόλις χθες άκουγα ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως θα κρατήσει χαμηλά τον πήχυ στην επικείμενη ομιλία του στη ΔΕΘ στρογγυλεύοντας τις γωνίες και απαλείφωντας διάφορες παροχολογίες του πρόσφατου παρελθόντος (εξάλλου για τους μοναχούς παρόντες ψήφισαν, για να μην ξεχνιώμαστε). Δεν ξέρω πόσοι έχετε μνήμη ελέφαντα αλλά προσωπικά τα έγραφα πριν ακόμη από τις εκλογές του 12 ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει να κάνει τίποτε απ'αυτά που ευαγγελίζεται ότι μπορεί να κάνει. Και για να μην παρεξηγούμαι, δεν είναι θέμα ΣΥΡΙΖΑ αλλά θέμα ελληνικού πολιτικού συστήματος και Ευρώπης γενικότερα: το ελληνικό πολιτικό σύστημα σαφώς και πρέπει να καταρρεύσει ολόκληρο και μέσα από τις στάχτες του να αναγεννηθεί ως νέος Φοίνιξ, ενώ η χώρα αντίστοιχα πρέπει να επανακαθορίσει τον προσανατολισμό της, διότι προσπαθεί με δύο πόδια να σταθεί πάνω σε 7-8 βάρκες. Αδύνατον. Δεν είναι μόνο ότι θα πέσεις και μέσα αλλά και το ότι προσφέρεις ένα εντελώς γελοίο θέαμα, σαφώς αντάξιο πολιτικών ανδρών με ανάστημα ψείρας ωσάν του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Αδόνειδος, του Βορίδειδος (αττική σύνταξις), του Ταμήλου, του Τζαμτζή που κάνει το σκατό του παξιμάδι κλπ, κλπ, κλπ, κλπ. Δεν αλλάζει το πράγμα, πάρτε το χαμπάρι. Κι όσον αφορά για την Ευρώπη, ε, τα έχουμε πει και ξαναπεί...

Και δεν αλλάζει διότι ο Ελλην, αυτός ο διαχρονικός Καραγκιόζης έχει φορέσει την πανοπλία του Δον Κιχώτη και κυνηγάει ανεμόμυλους, νομίζωντας ότι το σάπιο σύστημα που τον έβαλε μέσα στα σκατά μέχρι τα ρουθούνια θα τον βγάλει έξω από τα σκατά και μάλιστα δίχως καν τη δική του συμμετοχή. Διότι εδώ που τα λέμε, ο παγαπόντης ο Έλλην θέλει να φυλάει λίγο και τα ρούχα του, ωσάν το λαμόγιο στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνους που θα περίμενε πρώτα να δει πως θα εξελιχθεί το πράγμα με τα κοινά περιουσιακά στοιχεία και θα έπραττε στην συνέχεια εάν κι εφόσον και πάντα υπό συνθήκες. Όμως δουλειά δεν γίνεται έτσι. Στην Κόλαση του Δάντη οι αναποφάσιστοι κι εκείνοι που ποτέ δεν έκαναν τίποτα ήταν οι πιο σιχαμεροί απ'όλους. Ούτε στην Κόλαση δεν τους ήθελαν και οι ψυχές τους ήταν καταδικασμένες να γυροφέρνουν έξω από την Κόλαση για όλη την αιωνιότητα. Όμως για τον Έλληνα, για τον κλασσικό μαλάκα τον Έλληνα που λέει κι ο Γεωργίου, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα.
Του φταίνε τα κόμματα (που φταίνε) αλλά τα ξαναψηφίζει.
Του φταίει η Ευρώπη (που φταίει) αλλά την στηρίζει.
Του φταίει η φοροδιαφυγή (που φταίει) αλλά φοροδιαφεύγει.
Του φταίει η λαμογιά (που φταίει) αλλά είναι λαμόγιο.
Του φταίει η απραξία των άλλων (που φταίει) αλλά κι αυτός δεν κάνει ποτέ τίποτα.
Και πάει λέγοντας.
Διότι ο Έλλην ως αυθεντικός Καραγκιόζης που είναι, αρέσκεται να ασχολείται με τα δήθεν προκειμένου να δείξει ότι κάτι κάνει. Κι αν τον ρωτήσεις γιατί ασχολείται με το έλασσον κι όχι με το μείζον θα σου απαντήσει ότι πρέπει να ιεραρχήσουμε τα πράγματα και να ξεκινήσουμε από τα μικρά. Αν του πεις ότι όλοι έχουν κοινό μερίδιο ευθύνης θα σου πει να κοιτάς πρώτα τα μούτρα σου και όταν τα καθαρίσεις ν'ασχοληθείς μετά με τους άλλους (όπου και τότε πάντα κάτι θα βρίσκει ως δικαιολογία). Και με αυτή την εντελώς γελοία λογική, το πρόβλημα όχι απλώς διαιωνίζεται αλλά γιγαντώνεται κιόλας. Από την πολλή τη σωτηρία, σαφώς... Και κάπως έτσι, με τα ίδια πολιτικά κριτήρια αμοιβάδας, ο Βορίδης είναι ένας εξαιρετικός υπουργός, όπως φυσικά και ο Αδόνειδος προηγουμένως, ή ο στουρνάρης ΥΠΟΙΚ, ή χίλιοι δυο άλλοι. Η χώρα αυτή επηδήχθη επειδή δεν άντεξε το πλήθος των εξαιρετικών υπουργών τε και πολιτικών. Αυτή είναι η αλήθεια. Κατά τα λοιπά, μόνο ο λαός είναι Καραγκιόζης, οι πολιτικοί ήρθαν από το υπερπέραν.

Όμως ξεφύγαμε.
Σύμφωνα με την ευφυέστατη (για ραδίκι) λογική του τσεκουράτου Βορίδειδος, η πλήρης ιδιωτικοποίηση της Υγείας θα γίνει επειδή το κράτος έχει σταθεί ανίκανο να πιάσει τα λαμόγια που υπερχρεώνουν τον ΕΟΠΥΥ. Φυσικά στις υπερχρεώσεις αποκλείεται να συμπεριληφθεί η προαναφερθείσα περίπτωση που σας περιέγραψα. Είπαμε ότι ψάχνουμε για μαλάκες αλλά όχι για τόσο μαλάκες πια. Εξάλλου η υπερχρέωση του κράτους είναι θεμιτή από ένα σημείο κι έπειτα, αν βάζουμε εμείς το δάκτυλο στο μέλι. Μην ρημάξουμε δηλαδή εντελώς και την επιχειρηματικότητα, κι εξάλλου το κράτος είναι κακό μόνο όταν δίνει τα λεφτά σε παροχές για τον κόσμο. Όταν τα δίνει στην τσέπη του λαμόγιου, το κράτος είναι αναφανδόν καλό. Πάρτε για παράδειγμα το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για να καταλάβετε. Βεβαίως για το γεγονός ότι το κράτος θα παραμείνει ανίκανο ακόμη και μετά τον νέο νόμο για την Υγεία, αυτό είναι κάτι που μάλλον δεν απασχολεί καν τον Βορίδη. Βέβαια η αλήθεια που ξεχνάμε όλοι είναι ότι ο Βορίδης προέρχεται από το Κολλέγιο, άρα πρέπει να δείξουμε κατανόηση διότι όλοι ξέρουμε τι iq αποφοιτούν από το Κολλέγιο, το οποίο έχει ως μοναδικό προαπαιτούμενο να έχεις λεφτά. Αν έχεις, στα παπάρια μας όλα τα υπόλοιπα.
Όπως και να'χει, αν θυμάστε ο Βορίδης είναι ο γίγας που είχε εκστομίσει ότι οι μισθοί των 300 αχρηστων δεν αποτελούν πρόβλημα και γι'αυτό δεν τους πειράζουν (εσύ βέβαια άντε βγάλτη με 400 ευρώ). Με το εν λόγω νομοσχέδιο ουσιαστικά τι κάνει; Το κλασικό που έκαναν πάντα όλοι οι ανίκανοι και ιδίως οι πολιτικοί στην Ελλάδα: στρέφουν τον έναν εναντίον του άλλου ώστε να φάνε τις σάρκες τους. Είναι δεδομένο ότι ο εν λόγω νόμος δεν πρόκειται να βρει τα λαμόγια. Το μόνο που θα βρει είναι αυτούς που θα καρφωθούν πρώτοι από τους άλλους (οι οποίοι άλλοι συνήθως είναι τα λαμόγια), όπως περίπου συνέβαινε και στον Εμφύλιο. Δεν είχε σημασία ή ήσουν αριστερός. Σημασία είχε αν σε είχαν καρφώσει για αριστερό και αν σε κάρφωναν ισοδυναμούσε με απόφαση στρατοδικείου. Βέβαια ο άλλος μπορεί να σε είχε καρφώσει επειδή ήθελε το κτήμα σου, ή απλώς να σου πηδήξει τη γυναίκα που ήταν κόμματος, αλλά το κράτος δεν ασχολείτο ποτέ με τέτοιες μικρολεπτομέρειες. Ας τα βρουν οι πολίτες μεταξύ τους. Ε, και αν στο ενδιάμεσο πεθάνουν και μερικοί, σιγά το πράγμα μωρέ, πάντα πέθαινε ο κόσμος. Για μερικές χιλιάδες πάνω-, μερικές χιλιάδες κάτω θα κάνουμε θέμα τώρα; Το μοναστήρι να'ναι καλά, αυτό είναι που μετράει. Κι όσον αφορά τα λεφτά, αυτά πάντα θα υπάρχουν. Όμως ποτέ για 'σένα.

Και το κερασάκι πάνω στο σκατό είναι φυσικά οι φιλελέ που θεωρούν ότι ως μαρίδες που είναι έχουν δικαίωμα και αυτοί στο καπιταλιστικό όνειρο. Ακόμη και μέσα στο στομάχι του κύτους, το ίδιο εξακολουθούν να νομίζουν.

Η χώρα χρειάζεται κυριολεκτικά ατομική βόμβα.
Δεν υπάρχει σωτηρία.
Τελεσίδικα.

Οι ανεμόμυλοι θα είναι πάντα εδώ.

Και μέσα σ'όλα είχαμε και το τρακάρισμα με τη μηχανη...

Όπου η αλήθεια είναι ότι φθηνά τη βγάλαμε: ένα κούτσεμα μετά εκνευριστικού πόνου στο μεγάλο δάκτυλο του δεξιού ποδιού, ένας έντονος πόνος στην παλάμη (αμφότεροι απότοκα της πτώσης στα δεξιά μετά τον εμβολισμό) συν κάποιες υλικές ζημιές στη μηχανή (η οποία όμως honda γαρ δεν μασάει μία).

Η αλήθεια είναι ότι τα χειρότερα δεν τα γλυτώσαμε από κωλοφαρδία αλλά από την προνοήτικότητά μου ακόμη και σε ημέρα καύσωνα να φοράω πλήρη εξάρτηση μοτοσυκλετιστή (ήτοι μπουφάν, γάντια κλπ). Ακόμη και με την ελάχιστη ταχύτητα που είχα, έτσι όπως έπεσα θα μπορούσα ανετότατα να έχω σπάσει κανάν δεξιό ώμο και να έτρεχα και να μην έφτανα για πολύ καιρό. Και εννοείται ότι με την παρούσα ανάρτηση θα εκθειάσω την λήψη μέτρων προστασίας που μπορεί να σώσουν από τα χειρότερα, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι το ένα από τα δύο μελήματά μου. Μην προτρέχουμε όμως...

Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ προσεκτικός οδηγός, αν και κατά βάσιν αυτό έχει να κάνει με οδήγηση αυτοκινήτου. Η μηχανή,όμως, είναι σχετικά νέο φρούτο και αυτό λόγω οικονομικής στενότητος είναι η αλήθεια, αφού μέσα στο πλαίσιο της εξοικονόμησης δεν έχω κόψει μόνο το κάπνισμα και τα ξύδια αλλά έχω κάνει και πολλά άλλα και δε νομίζω να είμαι ο μόνος φυσικά. Αλλά ας μην ξεφεύγω. Η αλήθεια είναι ότι για πολλούς λόγους τις μηχανές πάντα τις φοβόμουν και παρά το γεγονός ότι οδηγώ δύο χρόνια, εξακολουθώ να τις φοβάμαι (παρά το γεγονός ότι γουστάρω πολύ που οδηγάω μηχανή, σε σημείο να θεωρώ ότι έπρεπε να είχα από παλιά). Επειδή, λοιπόν, το προεξέχον δεν είναι η οικονομία αλλά το να γυρνάω κάθε μέρα στο σπίτι μου και να βλέπω την Περσεφόνη και τον Άδη τζέη αρ, φρόντισα εξαρχής να αγοράσω όλον τον σχετικό εξοπλισμό δηλαδή χειμερινό μπουφάν, καλοκαιρινό μπουφάν, πολύ καλό κράνος, χειμερινά γάντια και καλοκαιρινά γάντια. Βεβαίως, πάντα θα υπάρχουν προϊόντα για όλα τα βαλάντια και μακάρι να μπορούσα να είχα πάρει και καλύτερα, αλλά η αλήθεια ειναι ότι τα ζύγισα πολύ τα πράγματα και έκανα αρκετά καλές επιλογές, έστω κι αν έπρεπε να συνδυάσω τα λελογισμένα έξοδα και μια πιστωτική κάρτα (εξ ανάγκης). Το θέτω έτσι διότι δεν είμαι υπέρ της χρήσης πιστωτικής, αλλά εν προκειμένω υπήρχε σοβαρός λόγος. Η ουσία είναι ότι τον εξοπλισμό δεν τον πήρα για να κάθεται σε κάποια ντουλάπα αλλά για να τον φοράω κανονικά και κυρίως γράφοντας στα παπάρια μου εκείνους που τάχα μου γελάνε για το πως κυκλοφορώ στους δρόμους. Ελπίζω να μην χρειαστεί να το μάθουν αλλιώς το γιατί κυκλοφορώ έτσι. Ακόμη και για μικρές αποστάσεις να θέλω να μετακινηθώ φοράω πάντα κράνος και μπουφάν, ενώ ακόμη και με τις γερές ζέστες το καλοκαίρι φοράω μακρύ παντελόνι ενώ εννοείται ότι κάτι καγκουριές τύπου σαγιονάρας δεν υπάρχουν καν στο σενάριο. Δεν θέλει και πολύ να φας καμιά ωραία πετρούλα που πετάχτηκε από το προπορευόμενο όχημα στο όμορφό σου ποδαράκι και καθώς πετάγεσαι από τον τον πόνο να αρχίσεις να μετράς οδόστρωμα άλλωστε...

Όμως πάντα θα ανακαλύπτεις και κάτι άλλο.
Πέρσι τον Οκτώβριο ήταν που έκανα την πρώτη αναθεώρηση, όταν ένα ζώο των ελληνικών δρόμων -από τα αμέτρητα- έχασε στιγμιαία τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, άλλαξε λωρίδα από αριστερά στη δεξιά πάνω σε αριστερή στροφή και όπως ερχόμουν "αμέριμνος" από τη δεξιά λωρίδα δίχως καν να τρέχω και όντας κανά πεντάρι μέτρα από την πίσω δεξιά του γωνία, για να μην γίνουμε χαλκομανία αναγκάστηκα να φρενάρω λίγο παραπάνω απ'όσο έπρεπε με αποτέλεσμα να μου πετάξει αρκετό κώλο. Δυστυχώς την στιγμή που πίστεψα ότι το έσωσα το πράγμα, πέρασα πάνω από την εξαιρετικής πχιότητας οδοσήμανση και έφυγα κάτω μετρώντας κάμποσα μέτρα και στο τέλος έσκασα με το κεφάλι στο κράσπεδο. Από τη μέση και πάνω δεν έπαθα τίποτε, το Colori μου απεδείχθη σκυλί μαύρο και δεν του έμεινε καν γραντζούνισμα (ούτε εγώ ο ίδιος δεν το πίστευα). Μόνο η μύτη μου άνοιξε από την πρόσκρουση αλλά και αυτό το κακό ήταν μικρό. Από τη μέση και κάτω όμως είχαμε το πρόβλημα Χιούστον: το μακρύ τζιν δεν με έσωσε φυσικά, ούτε το αθλητικό μποτάκι βεβαίως, βεβαίως διότι αμφότερα είναι σχεδιασμένα απλώς για ένδυση. Από το σύρσιμο μου κάηκε το δεξί μπούτι και κυρίως το σημείο πάνω στο γόνατο, ενώ μου γύρισε (ευτυχώς ελαφρά) και το πόδι αφήνωντάς μου κάτι μικροπληγές. Το αποτέλεσμα ήταν ότι κούτσαινα για περίπου ενάμιση μήνα. Τόσο το παντελόνι όσο και τα παπούτσια πήγαν για πέταμα μετά κι εμένα μου έμειναν μερικά πολύ ωραία σημάδια στο δεξί γόνατο για να θυμάμαι εκείνο το εξαιρετικά διδακτικό συμβάν. Όσον αφορά το ζώον της ασφάλτου που κυριολεκτικά με πέταξε κάτω, μάλλον δεν κατάλαβε καν ότι βρισκόμουν εκεί και συνέχισε αμέριμνο τον δρόμο του με τη βεβαιότητα ότι κάποτε μπορεί να δημιουργήσει έως και το πολύνεκρο που του αξίζει. Κάπως έτσι σκοτώθηκε ένας φίλος με τη μηχανή του πριν μερικούς μήνες από έναν ασυνείδητο που θεωρούσε ότι με σφήνες και ζιγκ-ζαγκ θα κέρδιζε μερικά μέτρα στο γκραν πρι των ελληνικών δρόμων και εκτός από το χρυσό κουραδόκαστρο θα ελάμβανε και καλύτερο πλασάρισμα στην κατάταξη των οδηγών επιστρέφοντας στο σπίτι του κατά ολόκληρα 30 δευτερόλεπτα νωρίτερα. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο μπόμπιρας δεν θα ξαναδεί τον μπαμπά του, ο Σωτηράκης έφυγε νωρίς και ακαριαία πάνω σε μια ράμπα μιας και ο άλλος δεν τον είδε καν παρά άκουσε τον γδούπο καθώς τον χτύπησε με το πλάι του αυτοκινήτου πάνω σε μία σφήνα εκτοξεύοντάς τον στα πλαϊνά τοιχώματα όπου και του διαλύθηκε ο σβέρκος. Μετά που το κατάλαβε, ήταν ήδη αργά και τα 30 δευτερόλεπτα που θα γύρναγε νωρίτερα θα μεταφραστούν σε φόνο εξ αμελείας άρα μάλλον θα αργήσει να ξαναπάει στο σπίτι του.

Όμως τι να το κάνεις ρε διάολε;

Το γεγονός ότι εκείνο το μεσημέρι διαπίστωσα ότι ο εξοπλισμός μου ήταν ελλιπλης ήταν το λιγότερο. Το χειρότερο ήταν ότι για περίπου ένα δίμηνο ξύπναγα τα βράδια σχεδόν κάθε βράδι βλέποντας το κράσπεδο να πλησιάζει και ακούγοντας τον γδούπο από το κράνος μου πάνω του αναλογιζόμενος ότι θα μπορούσα να έχω σκοτωθεί πάρα πολύ εύκολα. Όπως και να'χει, μόλις κατάφερα να ξανακαβαλήσω, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω χειμερινές μπότες και επιγονατίδες με αποτέλεσμα έκτοτε να κυκλοφορώ σχεδόν σαν τον ρόμποκοπ αλλά ούτε που με νοιάζει. Όσον αφορά τις μερικές μικρογραντζουνιές στην δεξιά πλευρά της μηχανής, αυτές δεν με απασχόλησαν καν.

Η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό το διάστημα έχω γλιτώσει πολλά, ακριβώς επειδή δεν κάνω μαλακίες στον δρόμο και γενικά είμαι σε συνεχή γρήγορση αδιαφορώντας για τους καγκουροκανόνες. Η άσφαλτος δεν συγχωρεί και ιδίως η άσφαλτος της Ελλάδας. Κυκλοφορεί ως αστείο κάτι και ίσως να έχει πέσει στην αντίληψή σας το ευφυολόγημα ότι αν τρακάρεις με κάποιον σε χωριό, προτεραιότητα εχει αυτός που είναι από το χωριό. Ε, δυστυχώς δεν πρόκειται για αστείο αλλά για μικρογραφία της ευρύτερης ελληνικής τραγικής πραγματικότητας και ιδίως αυτής των δρόμων, όπου πλέον μέχρι και οι πεζοί είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι και που ουσιαστικά μόνο αν είσαι δημόσιος κίνδυνος από τον τρόπο οδήγησής σου αυξάνεις τις πιθανότητες να γυρίσεις σώος στο σπίτι σου ακριβώς επειδή αντί να αποφεύγεις εσύ τους άλλους φροντίζουν οι άλλοι να αποφεύγουν εσένα.

Όπως έλεγα λοιπόν, εύκολα ή δύσκολα όλα έβαιναν ομαλώς μέχρι που πριν λίγες μέρες σε πολύ κεντρικό δρόμο της Αθήνας ένας από τους χιλιάδες μικρούς θεούς των δρόμων απόφάσισε από την αριστερή λωρίδα να στρίψει στο στενό δεξιά δίχως περαιτέρω περιττές ενέργειες. Αυτό σημαίνει ότι δεν κοίταξε καν τον καθρέπτη του άρα δεν με είδε να έρχομαι από δεξιά του με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το δίπολο "με πήρε παραμάζωμα καθώς έστριβε/τον εμβόλισα", όπου μην ξεχάσω να πω ότι ευτυχώς που ήμασταν αμφότεροι από κόκκινο σε στροφή άρα δεν τρέχαμε κιόλας. Και δεν μιλάμε για αυτοκίνητο αλλά για ολόκληρο βαν το οποίο ήταν αδύνατον να αποφύγω μιας και ήμουν κυριολεκτικώς δεξιά από τον κώλο του οπότε μέχρι να κάνω την κίνηση να φρενάρω είχα ήδη πέσει πάνω του. Για να κάνουμε και λίγο χιούμορε, πάλι καλά που δεν είχε βγει με το φορτηγό δηλαδή να λέω διότι μπορεί να πέρναγε και από πάνω και να νόμιζε ότι είχε σαμαράκι. Η τραγική ειρωνία είναι ότι ενώ πάντα φορά τα καλοκαιρινά μποτάκια (διότι άλλα τα χειμερινά, άλλα τα θερινά), εκείνη την ημέρα λόγω μιας μάλλον γελοίας συγκυρίας φόραγα τα σπορτέξ, με αποτέλεσμα να πέσει πάνω στο πόδι μου η μηχανή και να μου αφήσει ένα ωραίο κούτσεμα μέχρι νεοτέρας (ελπίζω όχι για πολύ διότι μου έχει σπάσει τα νεύρα). Η μεγαλύτερη πλάκα όμως είναι ότι στο σημείο που μου έπεσε, το μποτάκι έχει επένδυση και παίζει να μην χτύπαγα καν, αλλά δυστυχώς η συγκυρία δεν μπορούσε να αποφεχθεί και πάλι με σπορτέξ θα ήμουν. Κατά τα λοιπά, αν εξαιρέσουμε έναν αρκετά... αξιόλογο πόνο στο χέρι λόγω της πρόσκρουσης που θα περάσει κι αυτός εν καιρώ, πάλι πολύ φτηνά τη γλίτωσα. Όσον αφορά τη μηχανή ευτυχώς και εκεί οι ζημιές έμειναν σε μίνιμουμ επίπεδα. Σε κάθε περίπτωση, ο εξοπλισμός μου πάλι με έσωσε, γι'αυτό είμαι βέβαιος και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την πτώση δεξιά αλλά και με το γεγονός ότι η πορεία του βαν ήταν τέτοια που λιγότερο έπεσε η μηχανή πάνω του και περισσότερο εγώ ολόκληρος με τον αριστερό ώμο, γι'αυτό άλλωστε και του έβαλα σχεδόν όλη την πόρτα του συνοδηγού μέσα.
Εκτιμώ ότι κατανοήσαμε τη μέγιστη αξία του εξοπλισμού του αναβάτη, οπότε μπορούμε να πάμε τώρα στο δεύτερο σκέλος του σενδονιού που είμαι βέβαιος ότι κι εσείς έχετε διαπιστώσει από την πλευρά σας, είτε οδηγείτε το ο,τιδήποτε είτε είστε πεζοί. Και ποιο είναι αυτό;

Πλέον ο κόσμος έχει σαλτάρει εντελώς και κυρίως στους δρόμους οπου και του βγαίνει πολύ μεγάλο μέρος της επιθετικότητάς του και των νεύρων του. Δεν φτάνει η μάστιγα των κινητών, όπου περνάς δίπλα από τον άλλον και φοβάσαι μην κάνει καμιά στραβοτιμονιά ή τρακάρει με τον μπροστά και φρενάρει απότομα επειδή είναι κυριολεκτικώς αφοσιωμένος στο κινητό, ακόμη και γράφοντας μήνυμα, τώρα έχουμε και τα γενικότερα νεύρα των πάντων και ιδίως όταν κάνουν μαλακία. Ο Ηλίας Μπαζίνας (που πρόσφατα έκλεισε έναν χρόνο από τότε που μας άφησε) έλεγε ότι η δικαιολογία είναι το πιο σιχαμερό νεοελληνικό προϊόν και είχε απόλυτο δίκιο, αλλά δυστυχώς δεν σερβίρεται σκέτη. Ή θα συνοδεύεται από τσαμπουκά, είτε από βεβαιότητα περί του ορθού της επιλογής. Μάλιστα (αποδεδειγμένα πλέον) όσο μεγαλύτερη είναι η μαλακία που έχει κάνει ο οδηγός τόσο εντονότερη είναι και η επιθετικότητα και η βεβαιότητα ότι δεν έκανε μαλακία. Τα παραδείγματα είναι άπειρα και πλέον καθημερινά σε όλους μας, νομίζω, και δεν περιορίζονται μόνο στην χρήση κινητού ταυτόχρονα με το τιμόνι. Είναι το γενικότερο κλάσιμο προς κάθε έννοια του ΚΟΚ, είναι η οδήγηση οπουδήποτε αλλού εκτός από τη λωρίδα της ντροπής (δηλαδή τη δεξιά, όπου πλέον αν θες να κινηθείς γρήγορα δεν σου μένει άλλη επιλογή παρά να οδηγείς δεξιά), είναι η παγιωμένη μη-χρηση του προφανώς προαιρετικού φλας, ή η ακόμη χειρότερη πεποίθηση ότι αν το χρησιμοποιήσεις αυτομάτως σου παραχωρεί και προτεραιότητα (όπως στην περίπτωση που έτυχα με το βαν, ο οποίος αρχικά ισχυρίστηκε ότι ήταν δεξιά άρα προφανώς εγώ οδηγούσα τη μηχανή του Batman και πέρναγα πάνω από τα -παρανόμως- σταθμευμένα και εν συνεχεία αρκέστηκε στο αποστομωτικό ότι είχε βγάλει φλας). Και πόσα ακόμη τέλος πάντων.

Και φυσικά, ναι, καλά το καταλάβατε, ο Έλλην ποτέ δεν φταίει. Ακόμη και σε ένα τρακάρισμα όπου θα στουκάρει μόνος του, κάτι άλλο έφταιγε: η βροχή, η κατολίσθηση, τα λάδια στο οδόστρωμα, ο ιπτάμενος δίσκος στα βάθη του ορίζοντα, η κολώνα που μπήκε στο αντίθετο ρεύμα, ο τοίχος που είχε χτιστεί σε λάθος μέρος, το ποτάμι που κατέβηκε από λάθος σημείο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ποτέ όμως ο Έλλην. Έτσι και στην περίπτωσή μου ήταν αυτονόητο ότι έφταιγα εγώ, όχι ο άλλος. Βέβαια θα μου πείτε, εσύ δηλαδή δεν είσαι Έλλην; Σωστή η παρατήρηση: σαφώς και είμαι αλλά εγώ φταίω άρα δεν είμαι το ίδιο μ'εκείνον που ποτέ δεν φταίει. Αφήστε που εγώ θεός ειμί οπότε ούτως ή άλλως είμαι υποδεέστερος από τον κοινό θνητό. Σε κάθε περίπτωση γι' αυτό και φώναξα την αστυνομία να καταγράψει το συμβάν, όσο κι ο αν επέμενε ο άλλος ότι αρκεί να φωνάξουμε τις ασφαλιστικές. Όπου μιας και το ανέφερα, μια νέα μάστιγα των σκοτεινών ημερών που ζούμε δεν είναι μόνο οι λιάπειες πινακίδες, αλλά και τα ανασφάλιστα οχήματα που καθιστούν την κλήση της αστυνομίας επιβεβλημένης για να μην τρέχεις εκ των υστέρων μιας και κυκλοφορούν ανά χιλιάδες πλέον.

Ειλικρινά δεν ξέρω τι απ'όλα είναι χειρότερο, ως επίσης δεν ξέρω αν πρέπει να θεωρήσω εαυτόν τυχερό στην ατυχία μου που απέφυγα τα χειρότερα, ή άτυχο που μέσα σε αυτό το απίστευτο φετινό καλοκαίρι μου έτυχε και αυτό; Ή μήπως να σιωπήσω μπροστά στην βεβαιότητα ότι με τέτοιους πολίτες η χώρα αυτή δεν σώζεται τελεσίδικα; Θα μου πείτε τώρα, σάμπως έχεις δει πουθενά Παιδεία ρε Άδη για να δεις στην άσφαλτο; Σωστό, αλλά δεν είναι δικαιολογία. Βασικά, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Πρέπει να κατανοήσουμε όλοι ότι το τιμόνι, είτε στρογγυλό, είτε ίσιο ότι δυνάμει είναι όπλο και ένα όπλο πάντα μπορεί να σκοτώσει. Θα μνημονεύσω πάλι τον πολυαγαπημένο μου Λιάκο Μπαζίνα που έλεγε ότι οι Έλληνες οδηγούν σαν δολοφόνοι εκ προθέσεως. Είναι έτσι ακριβώς, οπότε φρόντισε ούτε να σου τύχει μάν-γκα μου, ούτε και το τύχεις εσύ σε κάποιον άλλον.

Κι όσον αφορά το ποιος έφταιγε, άχρηστο σου είναι αν πάθεις κάτι, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρό.

Τουλάχιστον εγώ από την πλευρά μου κάνω αυτά που πρέπει σε όλα, και σε επίπεδο οδήγησης, και σε επίπεδο ασφάλειας, και σε επίπεδο ενεργού πολίτη και παντού. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν πολύ καλά ότι όλα αυτά που γράφω εδώ μέσα δεν είναι λόγια του αέρα αλλά τα ακολουθώ όλα. Βέβαια το αν αυτό το "τα πάντα" αρκεί για να μου εξασφαλίσει και μια καθαρή συνείδηση ότι έχω κάνει το χρέος μου είναι, δυστυχώς, κάτι στο οποίο δεν έχω απάντηση. Εξάλλου όπως έλεγε ο Καζαντζάκης σστην Ασκητική το χρέος δεν τελειώνει ποτέ κι εγώ είμαι αυτός που φταίει για τον κόσμο.

Η ουσία είναι, μεγάλε, ότι αν θες να κάνεις τη μαλακία, τράβα κάντην μόνος σου. Ο άλλος δεν σου φταίει σε τίποτε να τον πάρεις στον λαιμό σου. Όσον αφορά τους δε, καλό θα είναι να καταλάβουν (μιας και οι πρώτοι φέρονται αποφασισμένοι να σκοτώσουν) ότι αυτά δεν είναι πράγματα που συμβαίνουν μόνο στους άλλους.
Λάβε τα μέτρα σου, ηλίθιε, έχεις καλύτερα πράγματα να κάνεις από το να πεθάνεις.
Χαίρετε.

Επί τη ευκαιρία του νέου Ποινικού Κώδικα, δύο τραγούδια και ελάχιστες σκέψεις...

Το άρθρο 120 του Συντάγματος επαφίεται (λέμε τώρα) στον πατριωτισμό των Ελλήνων ως προς την τήρησή του. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο ποιητής, αλλά κάποιον καιρό πριν αν θυμάστε είχαμε κάτι δηλώσεις του τύπου "σε τέτοιες περιπτώσεις κρίσης είναι λογικό να αναιρούνται κάποια άρθρα του Συντάγματος" κλπ. Υποθέτω βέβαια ότι κάτι τέτοιο δεν συνιστά προσβολή του Πολιτεύματος, όπως προσβολή δεν συνιστά και η πλήρης εκχώριση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας που για να κάνει το ο,τιδήποτε πρέπει να λάβει την έγκριση της τρόικας, όπως προφανώς και δεν συνοστά προσβολή η πλήρης κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατικής αξίας, η μη εφαρμογή των Νόμων κ.ο.κ.
Κατά τα λοιπά, έτσι γενικώς και αορίστως η προσβολή του Πολιτεύματος θα τιμωρείται πλέον με ισόβια κάθειρξη. Αναρωτιέμαι ποιος θα ορίζει όμως τι εστί προσβολή του Πολιτεύματος; Κανάς Μπαλτάκος; Κανάς Άδωνις ίσως; Κανάς Δένδιας ενδεχομένως; Ή μήπως κανάς Βενιζέλος και νόμους περί ευθύνης υπουργών φέροντας;

Πολύ αναρωτιέμαι ποια θα είναι η στάση των δικαστών.
Θα θυμηθώ την φράση ενός γνωστού μου, ότι η χώρα αυτή το μόνο που χρειάζεται για να ορθοποδήσει είναι καμιά δεκαριά εισαγγελείς και τίποτε άλλο. Άραγε τι θα συμβεί στον πρώτο που θα κατηγορηθεί έτσι γενικώς και αορίστως ότι τάχα μου προσέβαλε το Πολίτευμα και γιατί δεν ορίζεται τι ακριβώς συνιστά προσβολή του Πολιτεύματος; Διότι αυτό που ξέρω είναι ότι ακόμη και η αναρχία επί της ουσίας πολιτική στάση είναι. Άρα που έχουμε φτάσει; Στο σημείο να διώκονται και επισήμως οι ιδέες; Στο σημείο πουτο Σύνταγμα απλώς υπάρχει για να υπάρχει;
Στην αρχαία Αθήνα οι εχθροί του πολιτεύματος προτρέπονταν να ασκούν κριτική ώστε η Δημοκρατία να βελτιώνεται και να γίνεται καλύτερη. Στην σύγχρονη μπανανία του Εκδόση Αδόνειδος Γεωργιάδη (υποτιθέμενου φιλολόγου) και των λοιπών μπλτακιζόντων σμαραοειδών όμως, τέτοια δεν υπάρχουν. Ή το βουλώνεις, ή τον ρουφάς, απλά πράγματα.

Παλιά είχα γράψει ότι η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία είναι η χώρα που τη θανάτωσε. Πλέον μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι ότι πράξαμε το ίδιο και για τη Δικαιοσύνη και για τις πολιτικές Ιδέες. Εκτός εάν αυτοί που πρέπει κάνουν αυτό που πρέπει με τον τρόπο που πρέπει αναλογιζόμενοι τις ευθύνες τους απέναντι στο Λειτούργημά τους...

Ακολουθούν δύο τραγούδια. Το πρώτο είναι ένα από τα αγαπημένα μου, τόσο σε μουσική όσο (κυρίως) σε στιχουργικό επίπεδο . Είναι το ...and Justice for All των Metallica, από τον μέγιστο ομώνυμο δίσκο (κοινώς πριν αρχίσουν τα ψυχοφάρμακα κι αυτοί). Αξίζει την προσοχή σας, έστω και για λίγο διότι οι στίχοι αποτελούν γροθιά στο στομάχι.
Το δεύτερο τραγούδι είναι το Peace Sells των Megadeth, ένα τραγούδι με εντονότατο πολιτικό περιεχόμενο...

Metallica

Halls of justice painted green
Money talking
Power wolves beset your door
Hear them stalking
Soon you'll please their appetite
They devour
Hammer of justice crushes you
Overpower

The ultimate in vanity
Exploiting their supremacy
I can't believe the things you say
I can't believe
I can't believe the price you pay
Nothing can save you

Justice is lost
Justice is raped
Justice is gone
Pulling your strings
Justice is done
Seeking no truth
Winning is all
Find it so grim
So true
So real

Apathy their stepping stone
So unfeeling
Hidden deep animosity
So deceiving
Through your eyes their light burns
Hoping to find
Inquisition sinking you
With prying minds

The ultimate in vanity
Exploiting their supremacy
I can't believe the things you say
I can't believe
I can't believe the price you pay
Nothing can save you

Justice is lost
Justice is raped
Justice is gone
Pulling your strings
Justice is done
Seeking no truth
Winning is all
Find it so grim
So true
So real

Lady justice has been raped
Truth assassin
Rolls of red tape seal your lips
Now you're done in
Their money tips her scales again
Make your deal
Just what is truth? I cannot tell
Cannot feel

The ultimate in vanity
Exploiting their supremacy
I can't believe the things you say
I can't believe
I can't believe the price we pay
Nothing can save you

Justice is lost
Justice is raped
Justice is gone
Pulling your strings
Justice is done
Seeking no truth
Winning is all
Find it so grim
So true
So real

Seeking no truth
Winning is all
Find it so grim
So true
So real

Megadeth

What do you mean, "I don't believe in God"?
I talk to him every day.
What do you mean, "I don't support your system"?
I go to court when I have to.
What do you mean, "I can't get to work on time"?
I got nothing better to do
And, what do you mean, "I don't pay my bills"?
Why do you think I'm broke? Huh?

[Chorus:]
If there's a new way,
I'll be the first in line.
But, it better work this time.

What do you mean, "I hurt your feelings"?
I didn't know you had any feelings.
What do you mean, "I ain't kind"?
I'm just not your kind.
What do you mean, "I couldn't be president, of the United States of America"?
Tell me something, it's still "We the people", right?

[Chorus: (repeat)]
If there's a new way
I'll be the first in line,
But, it better work this time.

Can you put a price on peace?
Peace,
Peace sells...,
Peace,
Peace sells...,
Peace sells...,but who's buying?
Peace sells...,but who's buying?
Peace sells...,but who's buying?
Peace sells...,but who's buying?
No, peace sells...

Επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως, με την δεύτερη ιστορία και περισσότερες νεοφιλελέ πίτσες.

Ακολουθεί κοπυπαστάδα (ήτοι κονσέρβα) της δεύτερης ιστορίας της προηγούμενης αναρτήσεως, μόνο που υπάρχει και απντέτοιο (ούτως ειπείν update) ενώ έχω αλλάξει λιγουλάκι (αρκετά) και το ηθικόν δίδαγμα (επί τα χείρω). Θα μου πείτε, και γιατί δεν έβαλες το απντέτοιο στην προηγούμενη ανάρτηση όπως κάνεις σε άλλες περιπτώσεις;
Απάντηση: είχα τους λόγους μου και θα τους καταλάβετε. Τέτοια διαμάντια άλλωστε πάνε μόνα τους. Πάμε λοιπόν:

Ιστορία δεύτερη:
Οι γονείς μου που ακόμα εργάζονται, έμποροι αμφότεροι, κι αυτό διότι τα όρια ηλικίας είναι πιο "πλαστικά" κι από την πλαστελίνη, διατηρούν τα μαγαζιά τους σε περιοχή ολίγον έξω από το κέντρο, όπου το ωράριο λειτουργίας είναι (ως προς Αθήνα-Πειραιά) αρκετά διαφορετικό και σε μέρες και σε ώρες (αλλ'ουχί τουριστικό ωράριο, ουδεμία σχέση). Αυτό διότι το μέρος εκεί θεωρείται εν μέρει μικροθέρετρο για ένα ξέσκασμα στο άψε-σβήσε για να ξεφύγεις λίγο από τη φασαρία του λεκανοπεδίου, για να νοιώσεις λιγουλάκι ότι είσαι στην εξοχή ρε παιδάκι μου. Αυτό, λοιπόν, σημαίνει ότι στο μέρος εκείνο το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς (ιδίως τος θερινούς μήνες) δεν έρχεται τόσο μεσοβδόμαδα όσο τα σαββατοκύριακα που έχει έρθει κόσμος. Πριν από πολλάααααα χρόνια λοιπόν, και μετά από μεγάλους αγώνες (στους οποίους είχε συμμετάσχει πεισματικά και ο πατέρας μου) ο τοπικός εμπορικός σύλλογος κατάφερε να έρθει σε συνεννόηση με τη Νομαρχία και να επιτρέψει σε όποιους ήθελαν την ελεύθερη λειτουργία των καταστημάτων τους τις Κυριακές. Προαιρετικά, το ξαναλέω προς αποφυγήν παρεξηγήσεων τε και παρερμηνειών. Έτσι, κάποια μικρομάγαζα που ίσως να είχαν χαμηλά λειτουργικά έσοδα (πχ δεν έχουν υπαλλήλους ή δεν έχουν ψυγεία κλπ) να θεωρούσαν ότι είναι μια καλή ευκαιρία για μεροκάματο και χαλάλι ο κόπος (μιας και καμία μέρα από τις άλλες δεν σε έπαιρνε να έχεις κλειστό το μαγαζί σου). Για την ιστορία να πω ότι οι γονείς μου έχουν ξεχάσει τι σημαίνει κλειστό μαγαζί μια μέρα εδώ και πάααααρα πολλά χρόνια.
Επειδή, λοιπόν, όπως όλοι μας γνωρίζουμε το κράτος οφείλει πλέον να έχει συνέχεια, να εξυγιανθεί, να γίνει φιλικό προς τον πολίτη, να είναι ελκυστικό για επενδύσεις και λοιπές νεοφιλελεύθερες αρχιπίπες, από την στιγμή που η Νομαρχία έπαψε να υφίσταται και πλέον έχει αντικατασταθεί από την Περιφέρεια (μη χέσω δηλαδή) άρχισαν και τα πρόστιμα (πολύ χοντρά) για λειτουργία καταστημάτων τις Κυριακές που για πάνω από δύο δεκαετίες ήταν νομιμότατη και αυτό επειδή η Περιφέρεια δεν αναγνωρίζει τον τρόπο που λειτουργούσε η Νομαρχία. Ναι, έτσι απλά, καλά διαβάσατε, διότι μιλάμε για την ίδιαν χρονική περίοδο που ωσάν καλοί αρτοποιοί μας έχουν σκοτίσει τόσο πολύ τον έρωτα που μας τα έχουν κάνει εντελώς τσουρέκια περί της τάχα μου ευνοϊκής λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές, που πόσο πολύ θα ωφελήσει το εμπόριο και λοιπές νεοφιλελεύθερες αρχιπίπες περί τάχα μου εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς παρά το γεγονός ότι ούτε καν οι ίδιοι οι έμποροι δεν θέλουν κάτι τέτοιο (είδατε με τον Κορκίδη τι έγινε).
Update: Μέσα σε όλη την αναμπουμπούλα λοιπόν, το θέμα το έπιασαν και κάποια (ας πούμε σοβαρά) μουμουέ. Το υπουργείο προκειμένου να δείξει ότι τάχα μου κάτι κάνει, έσπευσε να ασχοληθεί με το θέμα, οπότε και απεφάνθη (δημοσίως) ότι "από την στιγμή που ο τοπικός εμπορικός σύλλογος απεφάνθη πως δεν θέλει να είναι ανοικτά τα καταστήματα τις Κυριακές, οφείλουμε να το σεβαστούμε". Εδώ, λοιπόν, υπάρχει το εξής πανέμορφο πλην οξύμωρο, διότι και στην Αθήνα με τον Πειραιά ο εμπορικός σύλλογος έχει δηλώσει ότι θέλει κλειστά τα μαγαζιά, αλλά το Υπουργείο γράφει στα μεγαλύτερα και πλέον ευρεία των παπαριών του το τι θέλει ο εμπορικός σύλλογος και επιβάλει τα μαγαζιά να είναι ανοικτά! Και σας ερωτώ αγαπητές και αγαπητοί, είναι ή δεν είναι ένα σύγχρονο έπος της κυβέρνησης του πιτσαδώρου ο οποίος (όπως εναργώς έχει αναπτύξει και ο φίλτατος polse) έχει εφεύρει την πίτσα με τα τέσσερα τυριά που έχει γεύση πέντε τυριών;
Έχει σημασία αν ο Κορκίδης βγάζει στοιχεία ότι τα μαγαζιά πατώνουν με το νέο μέτρο; Έχει σημασία αν υπάρχουν καταγγελίες για απλήρωτη εργασία και αν εξαγγέλονται απεργίες από τους άμεσα εμπλεκομένους; Αν δεν το πει ο (κάθε) Γιακουμάτος (της εποχής), έχει σημασία;

Ηθικόν δίδαγμα: το κράτος δεν ενδιαφέρεται αν θα λειτουργούν ή όχι τα καταστήματα τις Κυριακές. Το κράτος δεν ενδιαφέρεται καν για το τι θέλει ο κόσμος. Ενδιαφέρεται μόνο να σου αποδείξει ότι θα σε πηδήξει επειδή έτσι γουστάρει αυτό. Ενδιαφέρεται μόνο για τον βιασμό. Εκεί που η αγορά είχε όντως αυτορυθμιστεί βάσει των αναγκών της, έρχεται και καταργεί τη "ρύθμιση", κι εκεί που η αγορά δεν θέλει έρχεται και την επιβάλει και όχι σε όσους θέλουν αλλά σε όλους, μόνο και μόνο για να μην κάνει κανείς αυτό που γουστάρει, πλην ίσως ελαχίστων. Και γιατί αυτό; Διότι εσένα δεν σου πέφτει λόγος. Εσύ πρέπει να μάθεις να δουλεύεις και Κυριακές και με 250 ευρώ και ανασφάλιστος και τα χίλια μύρια ευρωπαϊκά που έρχονται, αλλά όχι επειδή είναι ανάγκη λόγω των συνθηκών ή λόγω νομοθεσίας, ή ακόμη κι αν το θες εσύ. Πρέπει να μάθεις να κάνεις ό,τι σου λένε σαν καλό στρατιωτάκι επειδή στο λένε ότι πρέπει να το κάνεις, διότι η κρίση αύριο-μεθαύριο μπορεί να περάσει αλλά εσύ θα πρέπει να συνεχίσεις να δουλεύεις με 250 ευρώ ανασφάλιστος και Κυριακές κλπ, κλπ.
Πλέον η οικονομική κρίση δεν είναι καν το πρόσχημα. Πλέον η οικονομική κρίση είναι ευλογία και κυρίως ευκαιρία, και αυτό είναι το πιο τρομακτικό απ'όλα.

Γι'αυτό σας λέω, βάλτε στον πάτο σας και την Ευρώπη σας και τις αρχιπίπες του νεοφιλελέ σας και αφήστε μας στην ησυχία μας εμάς τους αναχρονιστικούς. Διότι πολύ το κουράσαμε.
Χαίρετε.
Τέλος update.

Τρεις νεοελληνικές ιστορίες τραγικής φαρσοκωμωδίας τρόμου με πολλή πίτσα.

Ακολουθούν τρεις ιστορίες που αποδεικνύουν ότι ο αποτυχημένος πιτσαδώρος Αντώνης_ εξυγιαίνει το ελληνικό κράτος κόβοντας τους δεσμούς με το φαύλο παρελθόν που μας έριξε στα βράχια.

Ιστορία πρώτη:
Πέρσυ τον Απρίλιο πέρασα ΚΤΕΟ τη μηχανή. Ως πασίγνωστον, το ΚΤΕΟ ναι μεν έχει διετή ισχύ αλλά οι κάρτες ελέγχου καυσαερίων είναι για ένα έτος. Παρεμπιπτόντως όσοι δεν το έχετε παρατηρήσει, πλέον τα εξουσιοδοτημένα συνεργεία (και όχι μόνο) απαγορεύεται να βγάζουν κάρτες καυσαερίων, άρα για τέτοια περίπτωση απευθύνεσαι μόνο σε ΚΤΕΟ. Φέτος τον Απρίλη, λοιπόν, παίρνω τηλέφωνο να ρωτήσω σχετικά μιας και έληγε η κάρτα της μηχανής. Η απάντηση που έλαβα ήταν ότι "το Υπουργείο δεν έχει βγάλει ειδικές καρτέλες για της μηχανές", υπονοώντας προφανώς ότι οι κάρτες ελέγχου καυσαερίων είναι διαφορετικές από εκείνες των αυτοκινήτων (άγνωστο το γιατί). Ενθουσιάστηκα!
Παρόλο που έλαβα τη διαβεβαίωση ότι είμαι καλυμμένος με την παλιά κάρτα, ξαναπήρα τηλέφωνο μετά τις ευρωεκλογές όπως με συμβούλεψαν. Η απάντηση ήταν η ίδια: πάρτε το πουλί κύριε. Ξαναπήρα τηλέφωνο πάλι πολύ πρόσφατα και μία από τα ίδια, εκ νέου: μας τα έχετε πρήξει.
Ηθικόν δίδαγμα: το κράτος θέλει έσοδα, είπαμε, ε; Βεβαίως, φαίνεται! Διότι όχι μόνο έκλεισε τα δημόσια ΚΤΕΟ λίγο πριν εξωθήσει ακόμη περισσότερο κόσμο προς αυτά, αλλά ούτε καν να υποστηρίξει αυτές τις ενέργειες δεν μπορεί. Και στο ενδιάμεσο κάτι θεϊκά ταξί βγάζουν τόση μαυρίλα που δεν μπορείς να δεις καν αν ο δρόμος πάει ευθεία ή στρίβει.

Ιστορία δεύτερη:
Οι γονείς μου που ακόμα εργάζονται, έμποροι αμφότεροι, κι αυτό διότι τα όρια ηλικίας είναι πιο "πλαστικά" κι από την πλαστελίνη, διατηρούν τα μαγαζιά τους σε περιοχή ολίγον έξω από το κέντρο, όπου το ωράριο λειτουργίας είναι (ως προς Αθήνα-Πειραιά) αρκετά διαφορετικό και σε μέρες και σε ώρες (αλλ'ουχί τουριστικό ωράριο, ουδεμία σχέση). Αυτό διότι το μέρος εκεί θεωρείται εν μέρει μικροθέρετρο για ένα ξέσκασμα στο άψε-σβήσε για να ξεφύγεις λίγο από τη φασαρία του λεκανοπεδίου, για να νοιώσεις λιγουλάκι ότι είσαι στην εξοχή ρε παιδάκι μου. Αυτό, λοιπόν, σημαίνει ότι στο μέρος εκείνο το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς (ιδίως τος θερινούς μήνες) δεν έρχεται τόσο μεσοβδόμαδα όσο τα σαββατοκύριακα που έχει έρθει κόσμος. Πριν από πολλάααααα χρόνια λοιπόν, και μετά από μεγάλους αγώνες (στους οποίους είχε συμμετάσχει πεισματικά και ο πατέρας μου) ο τοπικός εμπορικός σύλλογος κατάφερε να έρθει σε συνεννόηση με τη Νομαρχία και να επιτρέψει σε όποιους ήθελαν την ελεύθερη λειτουργία των καταστημάτων τους τις Κυριακές. Προαιρετικά, το ξαναλέω προς αποφυγήν παρεξηγήσεων τε και παρερμηνειών. Έτσι, κάποια μικρομάγαζα που ίσως να είχαν χαμηλά λειτουργικά έσοδα (πχ δεν έχουν υπαλλήλους ή δεν έχουν ψυγεία κλπ) να θεωρούσαν ότι είναι μια καλή ευκαιρία για μεροκάματο και χαλάλι ο κόπος (μιας και καμία μέρα από τις άλλες δεν σε έπαιρνε να έχεις κλειστό το μαγαζί σου). Για την ιστορία να πω ότι οι γονείς μου έχουν ξεχάσει τι σημαίνει κλειστό μαγαζί μια μέρα εδώ και πάααααρα πολλά χρόνια.
Επειδή, λοιπόν, όπως όλοι μας γνωρίζουμε το κράτος οφείλει πλέον να έχει συνέχεια, να εξυγιανθεί, να γίνει φιλικό προς τον πολίτη, να είναι ελκυστικό για επενδύσεις και λοιπές νεοφιλελεύθερες αρχιπίπες, από την στιγμή που η Νομαρχία έπαψε να υφίσταται και πλέον έχει αντικατασταθεί από την Περιφέρεια (μη χέσω δηλαδή) άρχισαν και τα πρόστιμα (πολύ χοντρά) για λειτουργία καταστημάτων τις Κυριακές που για πάνω από δύο δεκαετίες ήταν νομιμότατη και αυτό επειδή η Περιφέρεια δεν αναγνωρίζει τον τρόπο που λειτουργούσε η Νομαρχία. Ναι, έτσι απλά, καλά διαβάσατε, διότι μιλάμε για την ίδιαν χρονική περίοδο που ωσάν καλοί αρτοποιοί μας έχουν σκοτίσει τόσο πολύ τον έρωτα που μας τα έχουν κάνει εντελώς τσουρέκια περί της τάχα μου ευνοϊκής λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές, που πόσο πολύ θα ωφελήσει το εμπόριο και λοιπές νεοφιλελεύθερες αρχιπίπες περί τάχα μου εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς παρά το γεγονός ότι ούτε καν οι ίδιοι οι έμποροι δεν θέλουν κάτι τέτοιο (είδατε με τον Κορκίδη τι έγινε).
Ηθικόν δίδαγμα: το κράτος δεν ενδιαφέρεται αν θα λειτουργούν ή όχι τα καταστήματα τις Κυριακές. Ενδιαφέρεται μόνο να σου αποδείξει ότι θα σε πηδήξει επειδή έτσι γουστάρει αυτό. Εκεί που η αγορά είχε όντως αυτορυθμιστεί βάσει των αναγκών της, έρχεται και καταργεί τη "ρύθμιση", κι εκεί που η αγορά δεν θέλει έρχεται και την επιβάλει και όχι σε όσους θέλουν αλλά σε όλους, μόνο και μόνο για να μην κάνει κανείς αυτό που γουστάρει, πλην ίσως ελαχίστων.

Ιστορία τρίτη:
Κι ενώ όλα τα'χε η Μαργιωρή, το εγκεφαλικό της έλειπεεεεεεεε...
Καλωσήλθατε εις το άραχλον βασίλειον του Εκδόση Αδόνειδος Γεωργιάδη.
Θα μου πείτε τώρα, μα ο Αδόνειδος έχει φύγει. Συμφωνώ, αλλά το ξεφτιλίκι του είναι τέτοιο που θα τον θυμόμαστε μια ζωή, πόσο δε μάλλον όταν είχε διαδεχθεί λοβέρδους κλπ. Και ήδη βλέπω τα στοιχεία ότι η κρίση μου είναι πολύ σωστή και δίκαιη.
Γερό σκαρί μεν ο πεθερός μου, αλλά η αλήθεια είναι ότι μετά το πέμπτο-έκτο εγκεφαλικό αρχίζεις να γονατίζεις. Έτσι, εν αντιθέσει με τις δύο τελευταίες φορές, ετούτη εδώ μάλλον θα χρειαστεί να κάτσουμε μέσα λιγουλάκι παραπάνω. Μόνο που η διαφορά είναι πλέον ότι έχουμε κι ένα νήπιο στο σπίτι και τα πράγματα είναι ψιλοζορικά (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) για περαιτέρω ηρωϊσμούς.
Δεν το γνωρίζαμε κι ευτυχώς κάποιος μας σφύριξε ότι υπάρχει η δυνατότητα να πάρουμε αποκλειστική νοσοκόμα με συμμετοχή του ΕΟΠΥΥ. Άρχισα να το ψάχνω άμεσα. Τελικά μετά από καμιά τρίωρη προσπάθεια, έβγαλα γραμμή (κοινώς το σήκωσαν και δεν εννοώ ότι το σήκωσαν επειδή κωλοβάραγαν έως τότε αλλά επειδή δεν προλάβαιναν ν'αναπνεύσουν). Η ευγενέστατη κι εξυπηρετικότατη υπάλληλος με ενημέρωσε λοιπόν για τα δικαιολογητικά που απαιτούνται και δεν κρύβω ότι ενθουσιάστηκα διότι επιτέλους διαπίστωσα ότι έχει παταχθεί το φίδι της γραφειοκρατίας που επί δεκαετίες κατέτρωγε λίγο λίγο τις σάρκες των πολιτών και του κράτους. Πιο συγκεκριμένα χρειάζονται:
α) μία γνωμάτευση από διευθυντή κλινικής που να λέει ότι ο ασθενής χρήζει για πόσες ημέρες αποκλειστικής νοσοκόμας
β) θεώρηση της ανωτέρω γνωματεύσεως από ελεγκτή του ΙΚΑ που βρίσκεται στο νοσοκομείο
γ) τις αποδείξεις της νοσοκόμας με σφραγίδα της νοσοκόμας και επίσης σφραγίδα της νοσηλευτικής υπηρεσίας του νοσοκομείου
δ) φωτοαντίγραφο του εξιτηρίου
ε) φωτοτυπία του ΙΒΑΝ για καταβολή του ποσού (σιγά μη και δεν το πλήρωνες εσύ από την τσέπη σου μόρτη!)
στ) το βιβλιάριο ασθενείας
Και όλα αυτά για το πολύ 8 νύκτες ανά νοσηλία (κοινώς εσύ μπορείς να έχεις πρόβλημα και να πρέπει να κάτσεις κανάν μήνα. Ε, στα παπάρια τους. Οκτώ μέρες και πολλές σου είναι. Κι αν βγει και ξαναμπεί, πάμε πάλι απ'την αρχή).
Δεν το κρύβω ότι και μόνο που τα άκουγα προσπαθώντας να τα σημειώσω όλα, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν "δε γα**έται, μάλλον θα τα καταφέρουμε και χωρίς αποκλειστική". Διότι για να ανταπεξέλθεις σε ένα νοσοκομείο δεν απαιτούνται μόνο 3-4 άτομα (για τις βάρδιες τε και τις προμήθειες υλικών απ'έξω με δικά σου λεφτά) αλλά πλέον θες κι έναν ακόμη για την διεκπεραίωση της γραφειοκρατίας. Το καλύτερο όμως το άφησα για το τέλος. Τα δικαιολογητικά πρέπει να τα πάει ο ίδιος ο δικαιούχος, ειδάλλως να έχει κάνει εξουσιοδότηση σε κάποιον άλλον. Μήπως, άραγε, θυμάστε εκείνη την κωμωδία που λεγόταν "Τρελό πάρτυ στου Μπέρνι"; Διότι η βορίδειος Υγεία του Εκδόση Αδόνειδος Γεωργιάδη κάτι τέτοιο έχει αρχίσει να θυμίζει.
Μην σας το κρύβω, ενθουσιάστηκα. Διότι ο γέρος δεν μπορεί ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει, ούτε καν να καταπιεί κι ακόμη δεν ξέρουμε καν σε τι επίπεδο βρίσκεται η αντιληπτική του ικανότητα. Οπότε τι να πάει, πως να πάει και τι εξουσιοδότηση να κάνει. Ακόμη, λοιπόν, κι αν εξοπλιστείς με υπομονή και περάσεις από όλη την προηγούμενη δοκιμασία, θα πρέπει να βάλεις τον γέρο να πάει να κάνει και τις ενέργειες για να πάρει τα χρήματα πίσω. Άριστον!
Ηθικόν δίδαγμα: το ελληνικό κράτος εξυγιαίνεται με τρόπο τέτοιο που να σκοτώνει αδιακρίτως τους πολίτες του. Αυτή είναι η νέα Ελλάδα του πιτσαδώρου, αυτή είναι η Ευρώπη που μας έχουν επιβάλει. Και στο ενδιάμεσο, πρωτογενές πλεόνασμα.

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους ηλιθίους που θεωρούν ότι ταμηλίθιοι τύπου Σαμαρά και Άδόνειδος φτιάχνουν το ελληνικό κράτος.
Καληνύχτα στα μυαλά σας.