Για να μην ξεχάσουμε αυτήν τη μαύρη, κατάμαυρη ημερομηνία.
Συγχαρητήρια σε όλους τους δωσίλογους καιθώς και στους βλάκες που μόχθησαν.
Τα κατάφεραν.
Η ιστορία γράφτηκε.
Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2012
13-2-2012
Για να μην ξεχάσουμε αυτήν τη μαύρη, κατάμαυρη ημερομηνία.
Συγχαρητήρια σε όλους τους δωσίλογους καιθώς και στους βλάκες που μόχθησαν.
Τα κατάφεραν.
Η ιστορία γράφτηκε.
Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012
Διαπραγμάτευση της χρεωκοπίας
Του Δείμου. Μου άρεσε πολύ, ανεξαρτήτως συμφωνίας ή διαφωνίας είναι εξαιρετικά δομημένο και ως εκ τούτου το αναδημοσιεύω αυτούσιο.
Σαν τέτοια μέρα κάθε τρεις μήνες πια την τελευταία δεκαετία, γινόμαστε μέρος του φιλοθεάμονος κοινού εμπρός από μία καλά ενορχηστρωμένη κουστωδία προπαγανδιστών και πολιτικών. Μονόδρομοι εμφανίζονται εμπρός μας, απαγορευτικές απαιτήσεις, διασώστες πολιτικοί…
Σαν τέτοια μέρα κάθε τρεις μήνες πια την τελευταία δεκαετία, γινόμαστε μέρος του φιλοθεάμονος κοινού εμπρός από μία καλά ενορχηστρωμένη κουστωδία προπαγανδιστών και πολιτικών. Μονόδρομοι εμφανίζονται εμπρός μας, απαγορευτικές απαιτήσεις, διασώστες πολιτικοί…
Χωρίς να έχω κατασταλάξει, ας θέσω μερικές σκέψεις (μάλλον περισσότερο είναι ένα μικρό απάνθισμα σχολίων σε φιλικά ιστολόγια).
Οι μισθοί ήδη έπεσαν ήδη 25-30% (3 στους 14 μισθούς του δημοσίου και 25% στον ιδιωτικό τομέα). Θα κόψουν κι άλλο τους μισθούς, λένε (άλλο 20-30%). Ήδη οι 14 μισθοί σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, σε ονομαστικό επίπεδο, έγιναν περίπου 11. Ο τιμάριθμος τρέχει με +10%. Και αυτά χωρίς να προσθέσουμε χαράτσια, μειώσεις δαπανών σε παιδεία και υγεία (περίπου 20-30% επί του μηνιαίου μισθού). Άθροισμα; 75%-100%.
Αν αυτό δεν είναι χρεωκοπία, τότε τι χειρότερο να περιμένουμε; Όχι, μας λένε οι χειραγωγοί της κοινής γνώμης. Η χρεοκοπία δεν ήρθε ακόμα. Αυτό που βιώνουμε ονομάζεται απλά εσωτερική υποτίμηση (sic) επειδή η Ελλάδα δεν έχει δικό της νόμισμα προκειμένου να το υποτιμήσει. Γιατί αν βγει από το ευρώ (ένας μονόδρομος εμπρός μας) θα χρεοκοπήσει άναρχα (δηλαδή φοβούνται την άναρχη χρεοκοπία όχι τη συντεταγμένη στην οποία στοχεύουν).Τείνω προς τη μονομερή διαγραφή του χρέους και προς ένα νέο ξεκίνημα (κάπου μεταξύ ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ). Είμαι φιλοευρωπαϊστής, αλλά όχι στην Ευρώπη που έδινε δανεικά ενώ γνώριζε πώς σπαταλούνται τούτα (μίζες, τρελά εξοπλιστικά προγράμματα, αδιαφανείς επιχορηγήσεις σε ΜΚΟ, συνδικάτα κλπ) και δεν έκανε τίποτα για να βοηθήσει, για να εμποδίσει την κατασπατάληση των πόρων. Και τούτο βεβαίως με μοναδικό στόχο να ενισχύσουν οι Βρυξέλες και οι ευρωπαίοι ηγέτες τις τράπεζές που δανειοδοτούσαν τη χώρα και τις εθνικές τους βιομηχανίες και υπερεθνικούς κολοσσούς(βέβαια και σήμερα το ίδιο κάνει).
Και τι γίνεται με το μονόδρομο της παραμονής στο ευρώ;
Αν επιστρέψουμε, όμως, στη δραχμή, λένε, θα κλείσουν οι τράπεζες και δε θα έχουμε χρήματα (ή θα κάνουμε αναλήψεις σε μικροποσά με πλαφόν), το κράτος δε θα πληρώνει. Είμαστε βέβαιοι; Εγκαταλείποντας το επιχείρημα της προηγούμενης παραγράφου για ελεύθερη δανειοδότηση, ας δούμε τον εσχατολογικό τούτο συλλογισμό. Ποια χρήματα; Πόσα χρήματα έχουν οι μεσοαστοί και τα κατώτερα στρώματα σε καταθέσεις; Τι θα χάσουν; Ούτως ή άλλως οι τράπεζες δε δανειοδοτούν μεσαίες επιχειρήσεις με στόχο το κλείσιμό τους. Χρήματα δεν έχουμε, δάνεια δεν μπορούμε να πάρουμε ούτε να αποπληρώσουμε. Ποιος κίνδυνος υπάρχει; Να αποκλειστούμε από τις αγορές για μελλοντικά δάνεια;
Όπως υπογραμμίζει ο Βαρουφάκης οι Έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα συγκριτικά με τους Ευρωπαίους. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα του άνω των 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Δεν είμαστε, λοιπόν, κατά μέσο όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι.Έπειτα, τα χρέη του δημοσίου βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους. Έτσι δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται αναπόφευκτη, το κόστος της στάσης πληρωμών δε θα το υποστούμε μόνοι μας.
Όπως υπογραμμίζει ο Βαρουφάκης οι Έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα συγκριτικά με τους Ευρωπαίους. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα του άνω των 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Δεν είμαστε, λοιπόν, κατά μέσο όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι.Έπειτα, τα χρέη του δημοσίου βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους. Έτσι δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται αναπόφευκτη, το κόστος της στάσης πληρωμών δε θα το υποστούμε μόνοι μας.
Στο κάτω κάτω ας κάνουμε δημοψήφισμα: θέλουμε ή όχι τη νέα δανειακή σύμβαση; Ας αποφασίσει ο λαός άμεσα χωρίς τερτίπια. Ούτε οι εκλογές είναι λύση. Δημοψήφισμα, τι πιο δημοκρατικό; Και αν στο κάτω κάτω θέσουν πάλι ζήτημα ευρώ ή δραχμή, ας γίνει διπλό δημοψήφισμα. Ας αποφασίσει ο λαός άμεσα, κι ας πάρουν όλοι θέση. Η λογική των μονοδρόμων, δεν είναι λογική ούτε αριστερή ούτε ρεαλιστική. Είναι λογική υποταγής. προτιμώ ένα δύσκολο, αλλά δικό μου, ανεξάρτητο δρόμο ελευθερίας, όπου θα διασφαλίζω τα δικά μου συμφέροντα, παρά ένα χαραγμένο δρόμο στις ανάγκες άλλων που θα περπατώ ως ανδράποδο.
Τα σημερινά δάνεια δεν είναι φτηνότερα από απευθείας αγορές ομολόγων από κράτη όπως η Ρωσία ή η Κίνα. Μέχρι σήμερα το έλλειμμα τριπλασιάστηκε λόγω του μνημονιακών κλπ δανείων. Όπως σημειώνει και ο Π. Κρούγκμαν αναζητείται ένα σενάριο με το οποίο η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε θανατηφόρα επίπεδα λιτότητας, μόνο για να πληρώσει τους ξένους πιστωτές της, χωρίς όμως να φαίνεται κανένα πραγματικό φως στην άκρη του τούνελ!
Δεν προτείνω άμεσα την οικονομική ανάπτυξη, αλλά την κοινωνική (και στο στο βιβλίο μου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην κοινωνική ανάπτυξη στοχεύω). Η θολή έννοια της ανάπτυξης, που ο καθένας τη μεταφράζει όπως επιθυμεί, είναι εντέχνως γενικευμένη ώστε να την εννοεί έκαστος ως επιθυμεί και φυσικά να αποπροσανατολίζεται. Δεν αποζητώ, λοιπόν, την οικονομική ανάπτυξη των υπερεθνικών κι εγχώριων ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και αγορών, αλλά την κοινωνική ανάπτυξη του λαού μας. Οι αγορές, άλλωστε, δε νοιάζονται για την κοινωνία, ούτε η τρόικα.
Από την άλλη, έχω σχηματίσει την αντίληψη ότι η πολιτική των δύο Ευρωπαίων ηγετών (Μεροκοζύ) δεν ήταν επιπόλαιη ούτε απλά λανθασμένη όπως πολλά παπαγαλάκια αναμεταδίδουν. Φυσικά δεν ήταν και ατελέσφορη. Αντίθετα, ήταν μία συνειδητή επιλογή προκειμένου αρχικά να γίνει η εσωτερική υποτίμηση ώστε η Ελλάδα να καταστεί τμήμα του νοτιοευρωπαϊκού εργασιακού παραδείσου για τις επενδύσεις υπερεθνικών επιχειρήσεων. Γνώριζαν ότι τα μέτρα τους δε θα έλυναν το πρόβλημα, αλλά ήθελαν να επιβάλλουν νεοφιλελεύθερα/νεοσυντηρητικά μέτρα ώστε μαζί με την υποτίμηση να καταστεί η Ελλάδα "ανταγωνιστική" (δηλαδή με φτηνή εργατική δύναμη και διάλυση της μεσαίας επιχειρηματικότητας και του κράτους). Το κούρεμα και τα υπόλοιπα ούτως ή άλλως θα έρχονταν, απλά το καθυστέρησαν. Το ότι φοβούνται τη χρεοκοπία της Ελλάδας, τη μονομερή διαγραφή χρεών και την έξοδο από την ευρωζώνη το γνωρίζουμε, όπως και τα αίτια (αν θέλετε δείτε και την οπτική του David Paul της Huffington Post).Ο αποκλεισμός της Ελλάδας από τις χρηματαγορές είναι μία κινδυνολογική, μία θρησκευτικού δογματισμού εσχατολογία μια και δε θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της, οι παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι) θα σχηματίσουν ουρά για να μας δανείσουν! Μειωμένο το χρέος αποτελεί εξαιρετική ευκαιρία για επένδυση. Η δημοκρατία δεν έχει πρόβλημα όταν εντοπίζει επικερδείς επενδύσεις να μειώσει φαινομενικά τα κέρδη της προκειμένου να τα δεκαπλασιάσει στο μέλλον και ελέγχει αγορές.Αγαπητοί μου φίλοι, χάσαμε την οικονομική μας επιφάνεια, χάσαμε τον εαυτό μας, τη δουλειά μας, την αισιοδοξία μας. Αλλά δεν χάσαμε την αξιοπρέπειά μας ακόμα. Ας μη μοιρολατρούμε. Ας παλέψουμε τουλάχιστον για αυτήν...
Η έξοδος από το ευρώ δεν είναι δικό μου φόβος. Είναι ο τρόμος των αγορών, είναι ο δείμος της δημοκρατίας. Θα χάσουν οι τράπεζες, οι μεγαλοκαταθέτες, η οικονομική ελίτ. Σίγουρα δε χάσουν τα κατώτερα στρώματα, μα πρακτικά ούτε και οι μεσοαστοί. Αντίθετα, θα είμαστε ελεύθεροι να ορίσουμε τη δική μας εθνική πολιτική.
Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2012
Cult Metal Στίχοι: Warlord- Aliens
Κάποτε (πριν κάποια χρόνια) όταν με τον Kevin είχαμε φτιάξει ένα φορουμάκι για να λέμε 2-3 κουβέντες κάποια άτομα ήρεμα (μέχρι που κάποιοι βλάκες μας το διέλυσαν), θυμάμαι είχα ανοίξει ένα θέμα με τίτλο (αν δεν με απατά η μνήμη μου) "Κορυφαίοι Στίχοι". Μάλιστα στα εισαγωγικά 2-3 λόγια που'χα γράψει εξηγούσα ότι ήθελα να δω τραγούδια με στίχους που κάτι έχουν να πουν, όπως πχ ένα σοβαρό νόημα κλπ. Τελικώς αναγκάστηκα να διαγράψω εντελώς το θέμα όταν διαπίστωσα ότι ο καθένας απλώς πέταγε το τραγούδι που του άρεσε περισσότερο, με αποτέλεσμα (παρά τις προσπάθειες 2-3 ατόμων) το εν λόγω θέμα να θυμίζει περισσότερο συλλογή από φόλες, αφού όχι μόνο οι περισσότεροι στίχοι ήταν φόλες αλλά και κανείς δεν έγραφε την άποψή του επ'αυτών. Τις προάλλες λοιπόν θυμήθηκα αυτό το ενδιαφέρον εγχείρημα και αποφάσισα να το ξεκινήσω και από 'δώ μέσα. Για πρώτο τραγούδι λοιπόν επέλεξα ένα των Αμερικάνων θεών Warlord (του Έλληνα Βασίλη Τσάμη ή αλλιώς Bill Tsamis), το οποίο αναφέρεται με εξαιρετικά απλό πλην έντονο τρόπο για το πόσο εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να βαράει στο γάμο του καραγκιόζη.
Πιο συγκεκριμένα, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, το τραγούδι ονομάζεται "εξωγήινοι" και αναφέρεται στην ατέρμονη προσπάθεια του ανθρώπου να ανακαλύψει οντότητες έξω από τη γη, την στιγμή που αδιαφορεί πλήρως για όλα όσα υπάρχουν στη γη. Πραγματικά η αντίφαση είναι τερατώδης.
Μάλιστα, στους αριστουργηματικούς στίχους που ακολουθούν, οι Warlord καταλήγουν στο ότι οι εξωγήινοι τελικά υπάρχουν και βρίσκονται μέσα μας, μέσα στα μηχανήματά μας, δίπλα από εμάς, ακόμη και μέσα στα όνειρά μας. Στην πραγματικότητα οι εξωγήινοι είμαστε εμείς οι ίδιοι, με την αδιαφορία μας, με την οξύμωρη συμπεριφορά μας, με τα τερτίπια μας. Που την ίδιαν στιγμή που στέλνουμε διαστημόπλοια σε αποστολές για να βρουν άλλα όντα και άλλους πλανήτες, υπάρχει κόσμος που στον πλανήτη μας πεθαίνει από την πείνα δίπλα μας...
Θα ήθελα να κάνω μερικές επισημάνσεις πάνω στους στίχους αλλά στην πραγματικότητα είναι από την αρχή έως το τέλος ποίημα.
Και επί τη ευκαιρία προσέξτε το ασύλληπτο μπάσιμο των ντράμς του Mark Zonder.
Πιο συγκεκριμένα, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, το τραγούδι ονομάζεται "εξωγήινοι" και αναφέρεται στην ατέρμονη προσπάθεια του ανθρώπου να ανακαλύψει οντότητες έξω από τη γη, την στιγμή που αδιαφορεί πλήρως για όλα όσα υπάρχουν στη γη. Πραγματικά η αντίφαση είναι τερατώδης.
Μάλιστα, στους αριστουργηματικούς στίχους που ακολουθούν, οι Warlord καταλήγουν στο ότι οι εξωγήινοι τελικά υπάρχουν και βρίσκονται μέσα μας, μέσα στα μηχανήματά μας, δίπλα από εμάς, ακόμη και μέσα στα όνειρά μας. Στην πραγματικότητα οι εξωγήινοι είμαστε εμείς οι ίδιοι, με την αδιαφορία μας, με την οξύμωρη συμπεριφορά μας, με τα τερτίπια μας. Που την ίδιαν στιγμή που στέλνουμε διαστημόπλοια σε αποστολές για να βρουν άλλα όντα και άλλους πλανήτες, υπάρχει κόσμος που στον πλανήτη μας πεθαίνει από την πείνα δίπλα μας...
Through Pioneer 10 and Voyager 1
We've launched our knowledge to other suns
Aspiring and reaching for the highest of beings
We've lost our search for the world's basic needs
The Aliens - inside our machines! The Aliens - inside our dreams!
The Aliens . . . The Aliens, The Aliens are here!
Through fiction and lies we gaze at the skies
For flying saucers and men with three eyes
Creating those monsters we seek to destroy
Like children at play smashing their toys!
The Aliens - controlling our spheres! The Aliens - so far yet so near!
The Aliens . . . The Aliens, The Aliens are here!
All myths of men and gods will apply
when sanity and reason begin to die
the dragons you've denied and wish to slay
may rise to conquer us all someday!
The aliens - the message is clear!
The aliens - the aliens are here.
We've launched our knowledge to other suns
Aspiring and reaching for the highest of beings
We've lost our search for the world's basic needs
The Aliens - inside our machines! The Aliens - inside our dreams!
The Aliens . . . The Aliens, The Aliens are here!
Through fiction and lies we gaze at the skies
For flying saucers and men with three eyes
Creating those monsters we seek to destroy
Like children at play smashing their toys!
The Aliens - controlling our spheres! The Aliens - so far yet so near!
The Aliens . . . The Aliens, The Aliens are here!
All myths of men and gods will apply
when sanity and reason begin to die
the dragons you've denied and wish to slay
may rise to conquer us all someday!
The aliens - the message is clear!
The aliens - the aliens are here.
Θα ήθελα να κάνω μερικές επισημάνσεις πάνω στους στίχους αλλά στην πραγματικότητα είναι από την αρχή έως το τέλος ποίημα.
Και επί τη ευκαιρία προσέξτε το ασύλληπτο μπάσιμο των ντράμς του Mark Zonder.
Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2012
Emerald, 29-01-2012
Οκ, επρόκειτο περί σοδομισμού, δεν υπάρχει αμφιβολία αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Στην αρχή μια παγωμάρα τη φάγαμε, αλλά κυριολεκτικά αφού οι πόρτες στο Κύτταρο άργησαν ν'ανοίξουν κανά 20λεπτό με αποτέλεσμα να κάνουμε διαγωνισμό παγοκολώνας. Διότι μην ξεχνάμε ότι ήμασταν ενδεδυμένοι ακριβώς διά την περίσταση, ήτοι όχι ακριβώς με παλτά και γάντια...
Τέλος πάντων, ήγγικεν η ώρα και μπουκάραμε μέσα όταν άνοιξε το μαγαζί σχεδόν ΄λοπως βγαίνουν οι γαλάτες από το χωριό για να περάσουν πάνω από τους Ρωμαίους.
Εξαρχής υπήρχαν αρκετοί γνωστοί στα περίξ και είχαμε πιάσει την κουβέντα μαζί με τον Mad Putcher και τους λοιπούς, μαθαίνοντας διάφορα ενδιαφέροντα για την σκηνή και μη. Στο μπλα-μπλα πέρασε η ώρα και βγήκαν στην σκηνή οι WarDance, ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον συγκρότημα που είχα ακούσει μεν αλλά δεν είχε τύχει να δω live.
Και η αλήθεια είναι ότι ο σοδομισμός ξεκίνησε νωρίς χθες το βράδυ. Τι ήταν αυτοί ρε; Τα παιδιά είναι αστέρια μιλάμε, από τις πιο γαμάτες εμφανίσεις ελληνικών συγκροτημάτων που έχω δει.
Δεν είναι μόνο ότι με άφησαν εντελώς μαλάκα και με τις δυνατότητές τους αλλά και με το στύλ τους (όπου συναυλιακά θυμίζει σε πολλά και Warlord εν αντιθέσει με το promo που τουλάχιστον σε'μένα θυμίζει κυρίως Manowar), όσο κυρίως το ότι σκέφτομαι πόσα περισσότερα μπορούν να κάνουν τα παιδιά. Κατ' αρχήν, τι να πεις για τις εκτελέσεις των κομματιών. Δηλαδή αν στο promo μου αρέσουν μια φορά, χθες ίσα που μπορεί να μου άρεσαν και στο δεκαπλάσιο. Ιδίως σε αυτό το Freedom παίζει να είχα εκσπερματώσει κιόλας. Ή στις διασκευές, όπου εκεί κι αν με κούφαναν! Η αλήθεια είναι ότι 'ντάξει, το Gloves of Metal πες ότι μπορεί να θεωρηθεί εντός λογικών πλαισίων. Σε διασκευή Warlord όμως (Lucifer's Hammer) δεν είμαστε και πολύ συνηθισμένοι, πόσω δε μάλλον σε διασκευή Sarissa (Marathon) όπου εκεί πετάχτηκα σχεδόν σαν ελατήριο μιας και οι Sarissa είναι αναμφίβολα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Γενικά οι εντυπώσεις που μου έμειναν από τους Wardance ήταν θετικότατες, αν και πρέπει να δουλέψουν αρκετά στο θέμα της σκηνικής παρουσίας (κυρίως σε επίπεδο τραγουδιστή, ο οποίος μου φάνηκε μάλλον τρακαρισμένος και δε νομίζω να υπήρχε λόγος μιας και ο κόσμος τους υποδέχθηκε θερμότατα όπου και γενικώς έχουν αποσπάσει πολύ καλά σχόλια όπως το αξίζουν. Να τονίσω πάντως ότι έχει καταπληκτική φωνή με εξαιρετικό μέταλλο το παιδί). Τα παιδιά είναι σαφές ότι έχουν ολόκληρο το μέλλον μπροστά τους και δεν κρύβω ότι ήδη ξερογλείφομαι για την επόμενή τους δουλειά. Επίσης θα ήθελα να κάνω μια μικρή μνεία σε κάποια πράγματα: κατ' αρχήν ο πρώτος που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν ο ντράμερ, τον οποίον θα χαρακτήριζα λίαν επιεικώς καταπληκτικό. Ήταν κάποιες φάσεις που παρατηρούσα την κάσα να κουνιέται έτσι όπως κοπάναγε με τόσο πάθος το παιδί. Αυτό που μου
είχε διαφύγει εντελώς διότι δεν είχα ασχοληθεί και πολύ (είναι τα σημεία των καιρών βλέπετε που έχω αλλού το μυαλό μου) ήταν ότι ο ντράμερ είναι αυτός των Verdict Denied, ακριβώς όπως και ο Βασίλης βέβαια, που τον έβλεπα όλη την ώρα και αναρωτιώμουν ποιον μου θυμίζει (τελικώς μου το θύμισε ο Γρηγόρης μετά), τον οποίον πέτυχα τυχαία μετά την εμφάνισή τους και πιάσαμε λίγο την κουβέντα (όπου γενικά με χαροποίησε με τα νέα που μου είπε). Για τον Βασίλη τι να πεις, το παιδί είναι γνωστός παικταράς, δεν θα τον μάθουμε τώρα. Όμως δεν το κρύβω ότι αυτό το επικό στυλ των Wardance δεν μου πήγαινε το μυαλό ότι θα του πήγαινε τόσο πολύ. Τελικά αποδεικνύεται ότι αν είσαι καλό χέρι ό,τι κι αν παίξεις θα το κάνεις καλά. Στην αντίπερα όχθη της σκηνής ο έτερος κιθαρίστας, που είχε υπάρξει και μέλος των Sarissa για μια διετία (μετά την κυκλοφορία του δίσκου) και απ'όσο έμαθα ανεβοκατέβαινε Θεσσαλονίκη σε εποχές ομολογουμένως δύσκολες. Πορωτική φιγούρα και αυτός, έπαιζε τις κάλτσες του με ιδιαίτερη άνεση. Πολύ ωραία φιγούρα και ο μπασίστας (που έπαιζε με δάκτυλα κιόλας!) παρεμπιπτόντως. Ειλικρινά τους θεωρώκαταπληκτική μπάντα και θα τους έχω από κοντά πλέον.
Μετά το διάλειμμα βγήκαν οι Strikelight, κουαρτέτο πλέον πράγμα που μου κίνησε την περιέργεια είναι η αλήθεια. Εκεί που βέβαια έπαθα πλάκα ήταν η χαρακτηριστική άνεση με την
οποίαν ο Νικόλας κρατούσε τον ήχο μόνος του (εννοείται φυσικά με ωραίο γέμισμα του μπάσου από πίσω). Και ειλικρινά αν και ανέκαθεν ήταν τρομερό ταλέντο (εκτός από γαμώ τα παιδιά) ο Νίκος, όμως πλέον νομίζω ότι έχει πάει πολύ παραπέρα, άσχετα αν ο ίδιος μάλλον από μετριοφροσύνη έλεγε μετά πόσα πολλά λάθη έκανε (η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά τα ίδια λέει οπότε πλέον δεν τον πιστεύουμε!). Το play list τους ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον και για να'μαι ειλικρινής διαπίστωσα μια σχετική απομάκρυνση από τις nwobhm προτιμήσεις τους, πράγμα που δεν με στεναχώρησε καθόλου μα καθόλου. Γενικά ξέρω ότι και αυτοί είχαν περάσει διάφορες φάσεις τα τελευταία χρόνια (μα με θητείες, μα με αποχωρήσεις κλπ) οπότε τους βρήκα σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτήν που μάλλον αρχικά περίμενα. Κανένα πρόβλημα λοιπόν, η συναυλία κυλούσε ομαλότατα. Ακριβώς όπως έπρεπε.
Και ήρθε λοιπόν η στιγμή που βγήκαν οι τρομεροί Ολλανδοί! Ευθύς εξαρχής είχαμε κάποιες μετακινήσεις πληθυσμών μιας και αποφάσισαν να ξεκινήσουν με βαρύ πράμα, ήτοι Iron on Iron και πλέον το τι θα γινόταν στην συνέχεια ήταν σαφές από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Η αλήθεια
είναι ότι οι προσδοκίες επαληθεύτηκαν. Τα παλικάρια είναι απίστευτες περιπτώσεις και ειδικότερα ο ασύλληπτος τραγουδιστής ο οποίος εξακολουθεί να τραγουδάει παπάδες 30 χρόνια μετά. Βέβαια όπως μας "εκμυστηρεύθηκε" και ο ίδιος στο τέλος οπότε και ο κόσμος ζητούσε το Witch, είναι πλέον στα 51 και δεν μπορεί να βγάζει τα ίδια πράγματα και το συγκεκριμένο όχι μόνο δε βγαίνει αλλά είχε περάσει και κάμποση ώρα προσπάθειας επί σκηνής. Και που το'πε όμως μάλλον από μετριοφροσύνη πρέπει να ήταν.
Ναι μεν ήταν εμφανές ότι δεν πιάνει τις κορώνες του δίσκου, όμως το τι έβγαζε δεν περιγράφεται. Και το πλέον συγκλονιστικό ήταν ότι έβλεπες πόσο πολύ προσπαθούσε. Ήταν σαφές ότι η σχέση ήταν αμφίδρομη, ο κόσμος έπαιρνε από την μπάντα και το επέστρεφε στην
μπάντα για να ανέβει κι άλλο κ.ο.κ. Είμαι 1000% βέβαιος ότι αν ο κόσμος δεν ήταν έτσι χθες, ούτε οι Emerald θα είχαν παίξει έτσι. Διότι -διάολε- έναν δίσκο έχουν όλον-όλον, σιγά την δισκογραφία. Λες να μην το ξέρουν και οι ίδιοι; Όμως όχι! Αυτό ακριβώς είναι που τους ανεβάζει στα ουράνια, ότι ακριβώς με έναν δίσκο είχαν χθες την συγκεκριμένη αντιμετώπιση του κόσμου. με έναν μόλις δίσκο κι αυτόν στα μέσα της δεκαετίας του 80. Πραγματικά πρέπει να είναι απίστευτο το συναίσθημα να βλέπεις όχι μόνο ότι σε θυμούνται αλλά και ότι σε αγαπάνε τόσο πολύ! Διότι υπήρχαν στιγμές χθες που η αποθέωση ήταν πλήρης και η χαρά τους δεν κρυβόταν με τίποτε. Δεν πα να έχουν γκριζάρει τα μαλλιά και να έχει ανοίξει και λίγο το... σωσιβιάκι! Δεν υπάρχουν αυτά μπροστά σε τέτοιες συναυλίες!
Να σας το πω αλλιώς: όσοι διαβάζετε τις συναυλιακές μου... ανταποκρίσεις θα έχετε διαπιστώσει ότι ήδη από το περσινό Up the Hammers αναφέρω την μιζέρια που επικρατεί στον κόσμο ένεκα της όλης καταστάσεως. Ε, χθες νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που δεν το πρόσεξα στον κόσμο. Όχι ότι ο κόσμος περνάει καλύτερα (το γεγονός ότι με τόσο φθηνό εισιτήριο δεν είχαν έρθει περισσότεροι μαρτυρεί το αντίθετο άλλωστε) αλλά ήταν τόση πολλή η ενέργεια που πήραμε, ήταν τόσο μεγάλη η αλληλεπίδραση με την μπάντα (ή μάλλον και με τις 3 μπάντες, ιδίως όμως με τους Ολλανδούς) που ο κόσμος προς στιγμήν μεταμορφώθηκε σε κάτι καλύτερο. Πραγματικά το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. Αφού να σκεφτείτε ότι μόλις τελείωσαν το set έφυγαν και λίγο μετά μπήκε μουσική στα μεγάφωνα καθιστώντας σαφές ότι δεν θα υπήρχε enchore. Παρολαυτά, περί τα 5 λεπτά αργότερα και μετά από προφανείς διαπραγματεύσεις με τον μάνατζέρ τους, οι Emerald ξαναβγήκαν και έπαιξαν για άλλη μια φορά το Iron on Iron καθώς και το συγκλονιστικό Suicide, όπου να σημειώσω και το εξής: όταν βγήκαν ρώτησαν τι θα θέλαμε να παίξουμε όπου ως είναι αναμενώμενο ο καθείς ζήταγε και το δικό του. Αρκετοί ζήτησαν το Witch για παράδειγμα και εκεί ακριβώς μας είπε αυτό που προανέφερα, ότι το εν λόγω δεν είναι δυνατόν να το βγάλει πλέον. Άλλοι ζήταγαν το Iron on Iron και άλλοι το Suicιde. Σε εκείνο το σημείο νομίζω ο Νικόλας του έκανε νόημα να παίξουν και τα δύο όπου το ξέκοψε ότι είναι κουρασμένος και για τα δύο. Τελικώς ο Allard αποφάσισε να έπαιζαν το Iron on Iron όπου και εγένετο της πόρνης εκ νέου φυσικά. Στην συνέχεια και αφού έφυγαν οι 4, ο Allard παρέμεινε και άρχισε να παίζει μόνος του το Suicide όπου κάποιοι από τον κόσμο το τραγουδούσαν. Ήταν τόσο συγκλονιστικό όπου ξαναγύρισαν και οι άλλοι 4 και τελικώς το συνέχισαν και αυτό παίζοντάς το κανονικά. Πραγματικά δηλαδή όχι μόνο συνέβησαν εντελώς αντισυμβατικά (για μια "λογική" συναυλία) πράγματα, αλλά γενικώς ήταν τέτοιο το όλο συναίσθημα. Ήταν metal, ήταν 80s, ήταν το παλιό καλό underground. Τι να πρωτοζητήσεις; Ή μάλλον, τι άλλο να ζητήσεις μετά από τέτοιο μεγαλείο; Διότι η συναυλία ήταν πραγματικά μεγαλειώδης και το ξέρω ότι είναι αδύνατο να μεταφέρω στο βλόγι αυτά που συνέβησαν χθες.
Και για να το συνδυάσω με τα παραλειπώμενα, είχε απόλυτο δίκιο ο Μάνος όταν ανέβηκε πάνω και ζήτησε ένα μεγάλο χειροκρότημα για τον Γρηγόρη (μεταξύ άλλων και) για το ότι έφερε αυτήν την γκρουπάρα να παίξει μπροστά στο κοινό που της άξιζε. Πράγματι, δεν ήμασταν πολλοί αλλά ήμασταν μάλλον αυτοί που έπρεπε γι'αυτό και η συναυλία ήταν παράτερα ζεστή και πωρωτική αναλογικά με το ευρύτερο κλίμα που επικρατεί. Και παρομοίως είχε δίκιο και ο Γρηγόρης όταν έκανε λόγο για τους κουλτουριάρηδες... Όπως ωραία τα είπε και ο Μητσάρας (που μας έχει λείψει ρε γαμώτο!) στο τέλος για κάποια θεματάκια. Όπως και γαμώ τα γέλια είχε ο Νικόλας που ανέλαβε οικειοθελώς το... βάρος των "διαπραγματεύσεων" για το enchore που δεν υπήρχε στο πρόγραμμα ("εεεε, ντράμμερ... κομ, κομ" μιλάμε ότι είχα λιώσει).
Ο Mad Putcher μου εκμυστηρεύθηκε ότι στο δεύτερο Suicide μάλλον πρέπει να δάκρυσε. Πραγματικά τέτοια ήταν η ένταση. Εγώ νομίζω ότι είχα απλώς ανατριχιάσει. Γενικά το κλίμα ήταν... πως να το περιγράψω... σχεδόν εορταστικό. Λες και ήμασταν όλοι συνεννοημένοι ότι είχαμε ανάγκη από ένα καλό πάρτυ, για ν'ανέβουμε λίγο, για ν'αποτινάξουμε τη μιζέρια από πάνω μας, για να δείξουμε ότι είμαστε έτοιμοι να πάμε και να τους πηδήξουμε το σπίτι (ξέρετε σε ποιούς, καταλάβατε).
Καθόλου δεν μας πείραξε το γεγονός ότι φύγαμε στις 00:35 μέσα σε ψοφόκρυο, κουρασμένοι, ιδρωμένοι, με αυτιά να βουίζουν και σβέρκο να πονάει και με όχι πολύ βαρύ ντυσιμο (έως το αυτοκίνητο, όπου δούλεψε καλοριφέρι στο φουλ μιλάμε!).
Πλέον είναι σαφές ότι περιμένουμε το Up the Hammers. Μέχρι τότε δεν ξέρω αν έχει κάτι άλλο του ενδιαφέροντος, αλλά και να έχει δε νομίζω να δύναμαι να ανταποκριθώ. Άσε που θέλω να μαζέψω και κανά φράγκο για καμιά αγορά εκεί. Οπότε, καλά τα περάσαμε και μακάρι να έχουμε και άλλα τέτοια γιατί πραγματικά τα χρειαζόμαστε.
Τέλος, να πω και κάτι ακόμη για τον κόσμο. Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που είδα τόσο πολύ κόσμο από συγκροτήματα. Και άλες φορές έχω δει αρκετούς, αλλά ιδίως χθες νομίζω ότι σπάσαμε το ρεκόρ. Να υποθέσω ότι σημαίνει κάτι αυτό; Μακάρι.
Γενικά πάντως χάρηκα που είδα και κάποιους καλούς φίλους που είχα να δω καιρό.
Και μέσα σε όλα έμαθα και πληροφορίες που μου άρεσαν.
Ετοιμαστείτε για ωραίους δίσκους προσεχώς! :)
Στην αρχή μια παγωμάρα τη φάγαμε, αλλά κυριολεκτικά αφού οι πόρτες στο Κύτταρο άργησαν ν'ανοίξουν κανά 20λεπτό με αποτέλεσμα να κάνουμε διαγωνισμό παγοκολώνας. Διότι μην ξεχνάμε ότι ήμασταν ενδεδυμένοι ακριβώς διά την περίσταση, ήτοι όχι ακριβώς με παλτά και γάντια...
Τέλος πάντων, ήγγικεν η ώρα και μπουκάραμε μέσα όταν άνοιξε το μαγαζί σχεδόν ΄λοπως βγαίνουν οι γαλάτες από το χωριό για να περάσουν πάνω από τους Ρωμαίους.
Εξαρχής υπήρχαν αρκετοί γνωστοί στα περίξ και είχαμε πιάσει την κουβέντα μαζί με τον Mad Putcher και τους λοιπούς, μαθαίνοντας διάφορα ενδιαφέροντα για την σκηνή και μη. Στο μπλα-μπλα πέρασε η ώρα και βγήκαν στην σκηνή οι WarDance, ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον συγκρότημα που είχα ακούσει μεν αλλά δεν είχε τύχει να δω live.
Και η αλήθεια είναι ότι ο σοδομισμός ξεκίνησε νωρίς χθες το βράδυ. Τι ήταν αυτοί ρε; Τα παιδιά είναι αστέρια μιλάμε, από τις πιο γαμάτες εμφανίσεις ελληνικών συγκροτημάτων που έχω δει.
Δεν είναι μόνο ότι με άφησαν εντελώς μαλάκα και με τις δυνατότητές τους αλλά και με το στύλ τους (όπου συναυλιακά θυμίζει σε πολλά και Warlord εν αντιθέσει με το promo που τουλάχιστον σε'μένα θυμίζει κυρίως Manowar), όσο κυρίως το ότι σκέφτομαι πόσα περισσότερα μπορούν να κάνουν τα παιδιά. Κατ' αρχήν, τι να πεις για τις εκτελέσεις των κομματιών. Δηλαδή αν στο promo μου αρέσουν μια φορά, χθες ίσα που μπορεί να μου άρεσαν και στο δεκαπλάσιο. Ιδίως σε αυτό το Freedom παίζει να είχα εκσπερματώσει κιόλας. Ή στις διασκευές, όπου εκεί κι αν με κούφαναν! Η αλήθεια είναι ότι 'ντάξει, το Gloves of Metal πες ότι μπορεί να θεωρηθεί εντός λογικών πλαισίων. Σε διασκευή Warlord όμως (Lucifer's Hammer) δεν είμαστε και πολύ συνηθισμένοι, πόσω δε μάλλον σε διασκευή Sarissa (Marathon) όπου εκεί πετάχτηκα σχεδόν σαν ελατήριο μιας και οι Sarissa είναι αναμφίβολα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Γενικά οι εντυπώσεις που μου έμειναν από τους Wardance ήταν θετικότατες, αν και πρέπει να δουλέψουν αρκετά στο θέμα της σκηνικής παρουσίας (κυρίως σε επίπεδο τραγουδιστή, ο οποίος μου φάνηκε μάλλον τρακαρισμένος και δε νομίζω να υπήρχε λόγος μιας και ο κόσμος τους υποδέχθηκε θερμότατα όπου και γενικώς έχουν αποσπάσει πολύ καλά σχόλια όπως το αξίζουν. Να τονίσω πάντως ότι έχει καταπληκτική φωνή με εξαιρετικό μέταλλο το παιδί). Τα παιδιά είναι σαφές ότι έχουν ολόκληρο το μέλλον μπροστά τους και δεν κρύβω ότι ήδη ξερογλείφομαι για την επόμενή τους δουλειά. Επίσης θα ήθελα να κάνω μια μικρή μνεία σε κάποια πράγματα: κατ' αρχήν ο πρώτος που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν ο ντράμερ, τον οποίον θα χαρακτήριζα λίαν επιεικώς καταπληκτικό. Ήταν κάποιες φάσεις που παρατηρούσα την κάσα να κουνιέται έτσι όπως κοπάναγε με τόσο πάθος το παιδί. Αυτό που μου
είχε διαφύγει εντελώς διότι δεν είχα ασχοληθεί και πολύ (είναι τα σημεία των καιρών βλέπετε που έχω αλλού το μυαλό μου) ήταν ότι ο ντράμερ είναι αυτός των Verdict Denied, ακριβώς όπως και ο Βασίλης βέβαια, που τον έβλεπα όλη την ώρα και αναρωτιώμουν ποιον μου θυμίζει (τελικώς μου το θύμισε ο Γρηγόρης μετά), τον οποίον πέτυχα τυχαία μετά την εμφάνισή τους και πιάσαμε λίγο την κουβέντα (όπου γενικά με χαροποίησε με τα νέα που μου είπε). Για τον Βασίλη τι να πεις, το παιδί είναι γνωστός παικταράς, δεν θα τον μάθουμε τώρα. Όμως δεν το κρύβω ότι αυτό το επικό στυλ των Wardance δεν μου πήγαινε το μυαλό ότι θα του πήγαινε τόσο πολύ. Τελικά αποδεικνύεται ότι αν είσαι καλό χέρι ό,τι κι αν παίξεις θα το κάνεις καλά. Στην αντίπερα όχθη της σκηνής ο έτερος κιθαρίστας, που είχε υπάρξει και μέλος των Sarissa για μια διετία (μετά την κυκλοφορία του δίσκου) και απ'όσο έμαθα ανεβοκατέβαινε Θεσσαλονίκη σε εποχές ομολογουμένως δύσκολες. Πορωτική φιγούρα και αυτός, έπαιζε τις κάλτσες του με ιδιαίτερη άνεση. Πολύ ωραία φιγούρα και ο μπασίστας (που έπαιζε με δάκτυλα κιόλας!) παρεμπιπτόντως. Ειλικρινά τους θεωρώκαταπληκτική μπάντα και θα τους έχω από κοντά πλέον.Μετά το διάλειμμα βγήκαν οι Strikelight, κουαρτέτο πλέον πράγμα που μου κίνησε την περιέργεια είναι η αλήθεια. Εκεί που βέβαια έπαθα πλάκα ήταν η χαρακτηριστική άνεση με την
οποίαν ο Νικόλας κρατούσε τον ήχο μόνος του (εννοείται φυσικά με ωραίο γέμισμα του μπάσου από πίσω). Και ειλικρινά αν και ανέκαθεν ήταν τρομερό ταλέντο (εκτός από γαμώ τα παιδιά) ο Νίκος, όμως πλέον νομίζω ότι έχει πάει πολύ παραπέρα, άσχετα αν ο ίδιος μάλλον από μετριοφροσύνη έλεγε μετά πόσα πολλά λάθη έκανε (η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά τα ίδια λέει οπότε πλέον δεν τον πιστεύουμε!). Το play list τους ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον και για να'μαι ειλικρινής διαπίστωσα μια σχετική απομάκρυνση από τις nwobhm προτιμήσεις τους, πράγμα που δεν με στεναχώρησε καθόλου μα καθόλου. Γενικά ξέρω ότι και αυτοί είχαν περάσει διάφορες φάσεις τα τελευταία χρόνια (μα με θητείες, μα με αποχωρήσεις κλπ) οπότε τους βρήκα σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτήν που μάλλον αρχικά περίμενα. Κανένα πρόβλημα λοιπόν, η συναυλία κυλούσε ομαλότατα. Ακριβώς όπως έπρεπε.Και ήρθε λοιπόν η στιγμή που βγήκαν οι τρομεροί Ολλανδοί! Ευθύς εξαρχής είχαμε κάποιες μετακινήσεις πληθυσμών μιας και αποφάσισαν να ξεκινήσουν με βαρύ πράμα, ήτοι Iron on Iron και πλέον το τι θα γινόταν στην συνέχεια ήταν σαφές από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Η αλήθεια
είναι ότι οι προσδοκίες επαληθεύτηκαν. Τα παλικάρια είναι απίστευτες περιπτώσεις και ειδικότερα ο ασύλληπτος τραγουδιστής ο οποίος εξακολουθεί να τραγουδάει παπάδες 30 χρόνια μετά. Βέβαια όπως μας "εκμυστηρεύθηκε" και ο ίδιος στο τέλος οπότε και ο κόσμος ζητούσε το Witch, είναι πλέον στα 51 και δεν μπορεί να βγάζει τα ίδια πράγματα και το συγκεκριμένο όχι μόνο δε βγαίνει αλλά είχε περάσει και κάμποση ώρα προσπάθειας επί σκηνής. Και που το'πε όμως μάλλον από μετριοφροσύνη πρέπει να ήταν.Ναι μεν ήταν εμφανές ότι δεν πιάνει τις κορώνες του δίσκου, όμως το τι έβγαζε δεν περιγράφεται. Και το πλέον συγκλονιστικό ήταν ότι έβλεπες πόσο πολύ προσπαθούσε. Ήταν σαφές ότι η σχέση ήταν αμφίδρομη, ο κόσμος έπαιρνε από την μπάντα και το επέστρεφε στην
μπάντα για να ανέβει κι άλλο κ.ο.κ. Είμαι 1000% βέβαιος ότι αν ο κόσμος δεν ήταν έτσι χθες, ούτε οι Emerald θα είχαν παίξει έτσι. Διότι -διάολε- έναν δίσκο έχουν όλον-όλον, σιγά την δισκογραφία. Λες να μην το ξέρουν και οι ίδιοι; Όμως όχι! Αυτό ακριβώς είναι που τους ανεβάζει στα ουράνια, ότι ακριβώς με έναν δίσκο είχαν χθες την συγκεκριμένη αντιμετώπιση του κόσμου. με έναν μόλις δίσκο κι αυτόν στα μέσα της δεκαετίας του 80. Πραγματικά πρέπει να είναι απίστευτο το συναίσθημα να βλέπεις όχι μόνο ότι σε θυμούνται αλλά και ότι σε αγαπάνε τόσο πολύ! Διότι υπήρχαν στιγμές χθες που η αποθέωση ήταν πλήρης και η χαρά τους δεν κρυβόταν με τίποτε. Δεν πα να έχουν γκριζάρει τα μαλλιά και να έχει ανοίξει και λίγο το... σωσιβιάκι! Δεν υπάρχουν αυτά μπροστά σε τέτοιες συναυλίες!Να σας το πω αλλιώς: όσοι διαβάζετε τις συναυλιακές μου... ανταποκρίσεις θα έχετε διαπιστώσει ότι ήδη από το περσινό Up the Hammers αναφέρω την μιζέρια που επικρατεί στον κόσμο ένεκα της όλης καταστάσεως. Ε, χθες νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που δεν το πρόσεξα στον κόσμο. Όχι ότι ο κόσμος περνάει καλύτερα (το γεγονός ότι με τόσο φθηνό εισιτήριο δεν είχαν έρθει περισσότεροι μαρτυρεί το αντίθετο άλλωστε) αλλά ήταν τόση πολλή η ενέργεια που πήραμε, ήταν τόσο μεγάλη η αλληλεπίδραση με την μπάντα (ή μάλλον και με τις 3 μπάντες, ιδίως όμως με τους Ολλανδούς) που ο κόσμος προς στιγμήν μεταμορφώθηκε σε κάτι καλύτερο. Πραγματικά το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. Αφού να σκεφτείτε ότι μόλις τελείωσαν το set έφυγαν και λίγο μετά μπήκε μουσική στα μεγάφωνα καθιστώντας σαφές ότι δεν θα υπήρχε enchore. Παρολαυτά, περί τα 5 λεπτά αργότερα και μετά από προφανείς διαπραγματεύσεις με τον μάνατζέρ τους, οι Emerald ξαναβγήκαν και έπαιξαν για άλλη μια φορά το Iron on Iron καθώς και το συγκλονιστικό Suicide, όπου να σημειώσω και το εξής: όταν βγήκαν ρώτησαν τι θα θέλαμε να παίξουμε όπου ως είναι αναμενώμενο ο καθείς ζήταγε και το δικό του. Αρκετοί ζήτησαν το Witch για παράδειγμα και εκεί ακριβώς μας είπε αυτό που προανέφερα, ότι το εν λόγω δεν είναι δυνατόν να το βγάλει πλέον. Άλλοι ζήταγαν το Iron on Iron και άλλοι το Suicιde. Σε εκείνο το σημείο νομίζω ο Νικόλας του έκανε νόημα να παίξουν και τα δύο όπου το ξέκοψε ότι είναι κουρασμένος και για τα δύο. Τελικώς ο Allard αποφάσισε να έπαιζαν το Iron on Iron όπου και εγένετο της πόρνης εκ νέου φυσικά. Στην συνέχεια και αφού έφυγαν οι 4, ο Allard παρέμεινε και άρχισε να παίζει μόνος του το Suicide όπου κάποιοι από τον κόσμο το τραγουδούσαν. Ήταν τόσο συγκλονιστικό όπου ξαναγύρισαν και οι άλλοι 4 και τελικώς το συνέχισαν και αυτό παίζοντάς το κανονικά. Πραγματικά δηλαδή όχι μόνο συνέβησαν εντελώς αντισυμβατικά (για μια "λογική" συναυλία) πράγματα, αλλά γενικώς ήταν τέτοιο το όλο συναίσθημα. Ήταν metal, ήταν 80s, ήταν το παλιό καλό underground. Τι να πρωτοζητήσεις; Ή μάλλον, τι άλλο να ζητήσεις μετά από τέτοιο μεγαλείο; Διότι η συναυλία ήταν πραγματικά μεγαλειώδης και το ξέρω ότι είναι αδύνατο να μεταφέρω στο βλόγι αυτά που συνέβησαν χθες.
Και για να το συνδυάσω με τα παραλειπώμενα, είχε απόλυτο δίκιο ο Μάνος όταν ανέβηκε πάνω και ζήτησε ένα μεγάλο χειροκρότημα για τον Γρηγόρη (μεταξύ άλλων και) για το ότι έφερε αυτήν την γκρουπάρα να παίξει μπροστά στο κοινό που της άξιζε. Πράγματι, δεν ήμασταν πολλοί αλλά ήμασταν μάλλον αυτοί που έπρεπε γι'αυτό και η συναυλία ήταν παράτερα ζεστή και πωρωτική αναλογικά με το ευρύτερο κλίμα που επικρατεί. Και παρομοίως είχε δίκιο και ο Γρηγόρης όταν έκανε λόγο για τους κουλτουριάρηδες... Όπως ωραία τα είπε και ο Μητσάρας (που μας έχει λείψει ρε γαμώτο!) στο τέλος για κάποια θεματάκια. Όπως και γαμώ τα γέλια είχε ο Νικόλας που ανέλαβε οικειοθελώς το... βάρος των "διαπραγματεύσεων" για το enchore που δεν υπήρχε στο πρόγραμμα ("εεεε, ντράμμερ... κομ, κομ" μιλάμε ότι είχα λιώσει).
Ο Mad Putcher μου εκμυστηρεύθηκε ότι στο δεύτερο Suicide μάλλον πρέπει να δάκρυσε. Πραγματικά τέτοια ήταν η ένταση. Εγώ νομίζω ότι είχα απλώς ανατριχιάσει. Γενικά το κλίμα ήταν... πως να το περιγράψω... σχεδόν εορταστικό. Λες και ήμασταν όλοι συνεννοημένοι ότι είχαμε ανάγκη από ένα καλό πάρτυ, για ν'ανέβουμε λίγο, για ν'αποτινάξουμε τη μιζέρια από πάνω μας, για να δείξουμε ότι είμαστε έτοιμοι να πάμε και να τους πηδήξουμε το σπίτι (ξέρετε σε ποιούς, καταλάβατε).
Καθόλου δεν μας πείραξε το γεγονός ότι φύγαμε στις 00:35 μέσα σε ψοφόκρυο, κουρασμένοι, ιδρωμένοι, με αυτιά να βουίζουν και σβέρκο να πονάει και με όχι πολύ βαρύ ντυσιμο (έως το αυτοκίνητο, όπου δούλεψε καλοριφέρι στο φουλ μιλάμε!).
Πλέον είναι σαφές ότι περιμένουμε το Up the Hammers. Μέχρι τότε δεν ξέρω αν έχει κάτι άλλο του ενδιαφέροντος, αλλά και να έχει δε νομίζω να δύναμαι να ανταποκριθώ. Άσε που θέλω να μαζέψω και κανά φράγκο για καμιά αγορά εκεί. Οπότε, καλά τα περάσαμε και μακάρι να έχουμε και άλλα τέτοια γιατί πραγματικά τα χρειαζόμαστε.
Τέλος, να πω και κάτι ακόμη για τον κόσμο. Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που είδα τόσο πολύ κόσμο από συγκροτήματα. Και άλες φορές έχω δει αρκετούς, αλλά ιδίως χθες νομίζω ότι σπάσαμε το ρεκόρ. Να υποθέσω ότι σημαίνει κάτι αυτό; Μακάρι.
Γενικά πάντως χάρηκα που είδα και κάποιους καλούς φίλους που είχα να δω καιρό.
Και μέσα σε όλα έμαθα και πληροφορίες που μου άρεσαν.
Ετοιμαστείτε για ωραίους δίσκους προσεχώς! :)
Με σχετικό ενδιαφέρον...
Λοιπόν τις προάλλες ήρθε η Περσεφόνη και μου υπέδειξε ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, από αυτά που δεν ακούω βέβαια, αλλά δεδομένου ότι η μουσική πάντοτε μου κέντριζε το ενδιαφέρον (είναι αυτή η σχέση μου με τον Πάνα και τον Απόλλωνα βλέπετε και δεν μπορώ ν'αντισταθώ σε μια καλή μελωδία), αποφάσισα να το μελετήσω λίγο.
Ποιο ήταν το τραγούδι, που όπως σωστά καταλάβατε ουδεμία σχέση με το μέταλ έχει;
Αυτό εδώ:
Επειδή δεν ψάχνομαι πολύ σε τέτοια, δεν μπορώ να πω ότι τους ήξερα.
Οφείλω να ομολογήσω λοιπόν τα εξής:
Πρώτον, η μελωδία στο ρηφραίν είναι εξαιρετική.
Δεύτερον, η φωνή του τύπου αν δεν είναι πειραγμένη έχει ωραίο μέταλλο μέσα της.
Τρίτον, οι στίχοι είναι εξαιρετικοί.
Τουτέστιν βαθμολογία, λίαν επιεικώς κάτω από τη βάση.
Σας κούφανα, έτσι;
Προσέξτε να δείτε: γενικά οι πειραματισμοί δεν με άφηναν ποτέ αδιάφορο, είμαι όμως εξαιρετικά αυστηρός ως προς το αποτέλεσμά τους. Πχ στο μέταλ υπάρχουν πλείστοι όσοι πειραματισμοί πχ με τζαζ, όπου δεν είναι όλοι επιτυχημένοι κιόλας (μάλλον το αντίθετο θα έλεγα). Δεν είναι τυχαίο ότι σε γενικές γραμμές το λεγόμενο progressive το απευχθάνομαι ακριβώς επειδή θεωρώ ότι οι περισσότεροι παίκτες ανεξαρτήτως αν ξέρουν ή όχι να παίζουν ατομικά, σε επίπεδο συνεργασίας (συγκροτήματος δηλαδή) καταντούν κουραστικότατοι. Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Ένα μείγμα ελληνικής ροκ (όρος που έχω ξαναεξηγήσει ότι είναι αδόκιμος, αλλά τέλος πάντων) και χιπχοπ την οποίαν θεωρώ αυστηρά μη μουσική. Η Περσεφόνη μάλλον είναι ενθουσιασμένη με τον συγκεκριμένο συνδυασμό του εν λόγω κομματιού και πιθανώς το ίδιο να ισχύει με πολλούς άλλους. Εγώ όμως και μόνο στην σκέψη δεν κρύβω ότι μου γυρνούν τ'άντερα.
Η αλήθεια είναι ότι μου πέταξε ένα τω όντι σοβαρό επιχείρημα: ότι οι στίχοι είναι τόσοι πολλοί που μόνο σε ρυθμό χιπχοπ θα μπορούσαν να τραγουδηθούν. Πιθανώς να ισχύει και να είμαι εξαιρετικά αυστηρός, αλλά σε αυτό το σημείο να πω το εξής: σε κάτι τέτοιους σκοπέλους φαίνεται η μαγκιά του καπετάνιου (συνθέτη), να μπορεί να παντρεύει τον στίχο με τη μουσική και πιστέψτε με αυτό δεν μπορούν να το κάνουν όλοι (γι'αυτόν τον λόγο και συνθήως βλέπετε άλλον να έχει μελοποιήσει και άλλον να έχει γράψει τους στίχους). Ίσως λοιπόν απλά να μην μπορούσαν, ίσως βέβαια να μην τους έβγαινε, ίσως από την άλλη να μην ήθελαν κιόλας τα παιδιά, μην τους πάρω και τα κεφάλια.
Η ουσία που δημιουργεί την υπό της βάσεως οξύμωρη βαθμολογία μου είναι ενώ πολλά μου κέντρισαν το ενδιαφέρον στο εν λόγω τραγούδι, ο συνδυασμός λειτούργησε ανασταλτικά.
Όπου βέβαια, ανασταλτικά λειτούργησε και κάτι άλλο...
Αλλά ας θυμηθούμε πρώτα μια ωραία ιστορία.
Πριν από μια συναυλία των Sex Pistols ο Rotten είχε φτιαχτεί (καταλαβαίνετε πως) με μια γκόμενα που είχε γνωρίσει λίγο πριν, και με την οποίαν είχαν μερικές στιγμές πάθους (διότι σιγά μην άντεχε πολλή ώρα ξύπνιος με τόσα που έπαιρνε αυτός) πριν καταρρεύσει στις αγκαλιές του Μορφέα. Για κάποιον λόγο που δεν με ενδιέφερε ποτέ μου να διερευνήσω, η τύπισσα ξύπνησε νωρίτερα από τον Rotten και φεύγοντας του πήρε κυριολεκτικά και τα σώβρακα. Λίγη ώρα πριν τη συναυλία λοιπόν όταν ο μάνατζερ των Sex Pistols κατάφερε να ανακαλύψει τον Rotten έστω και στην αυτή άθλια κατάσταση που ήταν, του είπε "ντύσου και τέλειωνε διότι έχουμε συναυλία σε μισή ώρα". Όμως ο Rotten δεν είχε να φορέσει το παραμικρό. Πανικόβλητος ο μάνατζερ άρχισε να ψάχνει για ρούχα που να κάνουν στον Rotten. Τελικώς το μόνο που βρήκε ήταν ένα σμόκιν, το οποίο ο Rotten αναγκάστηκε να φορέσει για να βγάλει τη συναυλία. Όταν βγήκε στην σκηνή ο κόσμος αρχικά πάγωσε. Μετά ακολούθησε μια άνευ προηγουμένου αποθέωση, καθ'όσον η ένδυση του Rotten εξελήφθη ως γροθιά στο κατεστημένο της αγγλικής άρχουσαν τάξης με τους λόρδους κλπ, κλπ, κλπ.
Φυσικά όπως καταλαβαίνετε ιστορίες σαν του Johnny Rotten είναι εξαιρετικά σπάνιες γι'αυτό και δεν τις παρατηρούμε συχνά. Πιο συχνές είναι πχ ιστορίες εποχής όπου είχαν πετάξει έξω από μαγαζί έρως και την Doro επειδή δεν ήταν σωστά ενδεδυμένη.
Γενικά, η πραγματικότητα είναι ότι το στερεότυπο του μεταλλά που υποχρεωτικά πρέπει να είναι μαλλιάς με σκισμένα τζιν ή δερμάτινα κλπ έχει απομακρυνθεί πολύ από τα γεγονότα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα σκάσει και κάποιος με κοστούμι και γραβάτα σε μια μέταλ συναυλία ή σε ένα μέταλ μαγαζί. Ντάξει, μπορεί να μην ασχοληθεί κανείς με έναν τέτοιο τύπο όμως δεν είναι φυσιολογικό.
Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να μου σκάτε μύτη ρε παλουκάρια ο ένας μοϊκάνι κι ο άλλος με αλυσίδες και metal look σε ένα τέτοιο τραγούδι, την ώρα που ο τραγουδιστής είναι εμφανές ότι πρέπει ν'ακούει πολύ Rammstein. Θέλω να πω, έλειψε δηλαδή μια εμφάνιση πιο κοντινή στη μουσική σας; Εμένα με ξενερώνουν κάτι τέτοια, ακριβώς όπως ξενερώνουν οι καράφλες των συγκροτημάτων τον Mad Putcher. Πρόσφατα πχ έμαθε ότι πλέον είναι καράφλας και ο τραγουδιστής των Metal Inquisitor τους οποίους θα ξαναθαυμάσουμε στο επικείμενο Up the Hammers. Η μοναδική φράση που κατάφερε ν'αρθρώσει ήταν πως επρόκειτο για μαχαιριά στην πλάτη. Ε, κάπως έτσι το βλέπω κι εγώ. Τι να κάνουμε, όλοι έχουμε τις περιέργειές μας.
Θα μου πείτε τώρα, κάτσε ρε μεγάλε, κάθεσαι και συγχέεις την όποια εμφάνιση κάποιων με τη μουσική τους; Μα μην ξεχνάτε ότι αυτήν την στιγμή διαβάζετε έναν θεό που τα τελευταία 30 χρόνια γελάει με την εμφάνιση των Manowar σε σημείο να αποφεύγει να τους ακούει κιόλας (αν και αυτό είναι μεγάλη ιστορία και έχει να κάνει με το ότι η εμφάνιση δεν πάει σκέτη αλλά συνοδεύεται από την αντίστοιχη νοοτροπία, διότι κατά τα λοιπά οι Manowar είναι γκρουπάρα)! Τέλος πάντων, δεκτές οι όποιες ενστάσεις αλλά αυτά είναι γούστα και είστε τυχεροί που δεν θυμάμαι ποιο είναι για να το ανεβάσω ένα ποπ βίδεον με κάτι εντελώς ξέκωλλα γκομενέτα που σε μια φάση είχαν κάτι flying v τις οποίες ατίμαζαν προσποιούμενες ότι έπαιζαν και μου'χε ανέβει το αίμα στο κεφάλι όταν το'χα δει πριν από κάτι χρόνια.
Στο διά ταύτα. Θεωρώ ότι το τραγούδι είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, παρά την απέχθειά μου στο χιπχοπ (σημειωτέον και για να μην με χαρακτηρίσετε εγκάθετο να πω ότι καθ'υπέρβαση κάποια τραγούδια των Going Through μ'αρέσουν, κυρίως λόγω στίχου βέβαια), θα μπορούσε όμως να είναι πολύ καλύτερο. Γενικά στην μουσική θέλω ο άλλος να μπορεί να σου πει τι ακούει: εγώ ας πούμε ακούω μέταλ. Ακόμη κι όταν οι Riot στο ασύλληπτο On Your Knees έβαζαν έναν σκασμό σαξόφωνα, πάλι μέταλ άκουγα, ακριβώς επειδή τα σαξόφωνα ήταν συνοδευτικά. Πάνω κάτω όπως το τζατζίκι: σου ομορφαίνει τη γεύση αλλά μπορείς να επιβιώσεις και δίχως αυτό (έστω και με δυσκολία βεβαίως, βεβαίως!). Άλλο πράγμα αυτό και άλλο το να είναι το μισό τραγούδι χιπχοπ και το μισό ροκ.
Πάντως δεν έχετε παράπονο, το βρήκα τόσο ενδιαφέρον που μέχρι και ολόκληρο σενδόνι έγραψα. Έστω, για την προσπάθεια και τους εξαιρετικούς στίχους.
UPDATE: Βρήκα και το βίδεον που έφερα ως παράδειγμα, με τις... flying V.
Ποιο ήταν το τραγούδι, που όπως σωστά καταλάβατε ουδεμία σχέση με το μέταλ έχει;
Αυτό εδώ:
Επειδή δεν ψάχνομαι πολύ σε τέτοια, δεν μπορώ να πω ότι τους ήξερα.
Οφείλω να ομολογήσω λοιπόν τα εξής:
Πρώτον, η μελωδία στο ρηφραίν είναι εξαιρετική.
Δεύτερον, η φωνή του τύπου αν δεν είναι πειραγμένη έχει ωραίο μέταλλο μέσα της.
Τρίτον, οι στίχοι είναι εξαιρετικοί.
Τουτέστιν βαθμολογία, λίαν επιεικώς κάτω από τη βάση.
Σας κούφανα, έτσι;
Προσέξτε να δείτε: γενικά οι πειραματισμοί δεν με άφηναν ποτέ αδιάφορο, είμαι όμως εξαιρετικά αυστηρός ως προς το αποτέλεσμά τους. Πχ στο μέταλ υπάρχουν πλείστοι όσοι πειραματισμοί πχ με τζαζ, όπου δεν είναι όλοι επιτυχημένοι κιόλας (μάλλον το αντίθετο θα έλεγα). Δεν είναι τυχαίο ότι σε γενικές γραμμές το λεγόμενο progressive το απευχθάνομαι ακριβώς επειδή θεωρώ ότι οι περισσότεροι παίκτες ανεξαρτήτως αν ξέρουν ή όχι να παίζουν ατομικά, σε επίπεδο συνεργασίας (συγκροτήματος δηλαδή) καταντούν κουραστικότατοι. Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Ένα μείγμα ελληνικής ροκ (όρος που έχω ξαναεξηγήσει ότι είναι αδόκιμος, αλλά τέλος πάντων) και χιπχοπ την οποίαν θεωρώ αυστηρά μη μουσική. Η Περσεφόνη μάλλον είναι ενθουσιασμένη με τον συγκεκριμένο συνδυασμό του εν λόγω κομματιού και πιθανώς το ίδιο να ισχύει με πολλούς άλλους. Εγώ όμως και μόνο στην σκέψη δεν κρύβω ότι μου γυρνούν τ'άντερα.
Η αλήθεια είναι ότι μου πέταξε ένα τω όντι σοβαρό επιχείρημα: ότι οι στίχοι είναι τόσοι πολλοί που μόνο σε ρυθμό χιπχοπ θα μπορούσαν να τραγουδηθούν. Πιθανώς να ισχύει και να είμαι εξαιρετικά αυστηρός, αλλά σε αυτό το σημείο να πω το εξής: σε κάτι τέτοιους σκοπέλους φαίνεται η μαγκιά του καπετάνιου (συνθέτη), να μπορεί να παντρεύει τον στίχο με τη μουσική και πιστέψτε με αυτό δεν μπορούν να το κάνουν όλοι (γι'αυτόν τον λόγο και συνθήως βλέπετε άλλον να έχει μελοποιήσει και άλλον να έχει γράψει τους στίχους). Ίσως λοιπόν απλά να μην μπορούσαν, ίσως βέβαια να μην τους έβγαινε, ίσως από την άλλη να μην ήθελαν κιόλας τα παιδιά, μην τους πάρω και τα κεφάλια.
Η ουσία που δημιουργεί την υπό της βάσεως οξύμωρη βαθμολογία μου είναι ενώ πολλά μου κέντρισαν το ενδιαφέρον στο εν λόγω τραγούδι, ο συνδυασμός λειτούργησε ανασταλτικά.
Όπου βέβαια, ανασταλτικά λειτούργησε και κάτι άλλο...
Αλλά ας θυμηθούμε πρώτα μια ωραία ιστορία.
Πριν από μια συναυλία των Sex Pistols ο Rotten είχε φτιαχτεί (καταλαβαίνετε πως) με μια γκόμενα που είχε γνωρίσει λίγο πριν, και με την οποίαν είχαν μερικές στιγμές πάθους (διότι σιγά μην άντεχε πολλή ώρα ξύπνιος με τόσα που έπαιρνε αυτός) πριν καταρρεύσει στις αγκαλιές του Μορφέα. Για κάποιον λόγο που δεν με ενδιέφερε ποτέ μου να διερευνήσω, η τύπισσα ξύπνησε νωρίτερα από τον Rotten και φεύγοντας του πήρε κυριολεκτικά και τα σώβρακα. Λίγη ώρα πριν τη συναυλία λοιπόν όταν ο μάνατζερ των Sex Pistols κατάφερε να ανακαλύψει τον Rotten έστω και στην αυτή άθλια κατάσταση που ήταν, του είπε "ντύσου και τέλειωνε διότι έχουμε συναυλία σε μισή ώρα". Όμως ο Rotten δεν είχε να φορέσει το παραμικρό. Πανικόβλητος ο μάνατζερ άρχισε να ψάχνει για ρούχα που να κάνουν στον Rotten. Τελικώς το μόνο που βρήκε ήταν ένα σμόκιν, το οποίο ο Rotten αναγκάστηκε να φορέσει για να βγάλει τη συναυλία. Όταν βγήκε στην σκηνή ο κόσμος αρχικά πάγωσε. Μετά ακολούθησε μια άνευ προηγουμένου αποθέωση, καθ'όσον η ένδυση του Rotten εξελήφθη ως γροθιά στο κατεστημένο της αγγλικής άρχουσαν τάξης με τους λόρδους κλπ, κλπ, κλπ.
Φυσικά όπως καταλαβαίνετε ιστορίες σαν του Johnny Rotten είναι εξαιρετικά σπάνιες γι'αυτό και δεν τις παρατηρούμε συχνά. Πιο συχνές είναι πχ ιστορίες εποχής όπου είχαν πετάξει έξω από μαγαζί έρως και την Doro επειδή δεν ήταν σωστά ενδεδυμένη.
Γενικά, η πραγματικότητα είναι ότι το στερεότυπο του μεταλλά που υποχρεωτικά πρέπει να είναι μαλλιάς με σκισμένα τζιν ή δερμάτινα κλπ έχει απομακρυνθεί πολύ από τα γεγονότα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα σκάσει και κάποιος με κοστούμι και γραβάτα σε μια μέταλ συναυλία ή σε ένα μέταλ μαγαζί. Ντάξει, μπορεί να μην ασχοληθεί κανείς με έναν τέτοιο τύπο όμως δεν είναι φυσιολογικό.
Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να μου σκάτε μύτη ρε παλουκάρια ο ένας μοϊκάνι κι ο άλλος με αλυσίδες και metal look σε ένα τέτοιο τραγούδι, την ώρα που ο τραγουδιστής είναι εμφανές ότι πρέπει ν'ακούει πολύ Rammstein. Θέλω να πω, έλειψε δηλαδή μια εμφάνιση πιο κοντινή στη μουσική σας; Εμένα με ξενερώνουν κάτι τέτοια, ακριβώς όπως ξενερώνουν οι καράφλες των συγκροτημάτων τον Mad Putcher. Πρόσφατα πχ έμαθε ότι πλέον είναι καράφλας και ο τραγουδιστής των Metal Inquisitor τους οποίους θα ξαναθαυμάσουμε στο επικείμενο Up the Hammers. Η μοναδική φράση που κατάφερε ν'αρθρώσει ήταν πως επρόκειτο για μαχαιριά στην πλάτη. Ε, κάπως έτσι το βλέπω κι εγώ. Τι να κάνουμε, όλοι έχουμε τις περιέργειές μας.
Θα μου πείτε τώρα, κάτσε ρε μεγάλε, κάθεσαι και συγχέεις την όποια εμφάνιση κάποιων με τη μουσική τους; Μα μην ξεχνάτε ότι αυτήν την στιγμή διαβάζετε έναν θεό που τα τελευταία 30 χρόνια γελάει με την εμφάνιση των Manowar σε σημείο να αποφεύγει να τους ακούει κιόλας (αν και αυτό είναι μεγάλη ιστορία και έχει να κάνει με το ότι η εμφάνιση δεν πάει σκέτη αλλά συνοδεύεται από την αντίστοιχη νοοτροπία, διότι κατά τα λοιπά οι Manowar είναι γκρουπάρα)! Τέλος πάντων, δεκτές οι όποιες ενστάσεις αλλά αυτά είναι γούστα και είστε τυχεροί που δεν θυμάμαι ποιο είναι για να το ανεβάσω ένα ποπ βίδεον με κάτι εντελώς ξέκωλλα γκομενέτα που σε μια φάση είχαν κάτι flying v τις οποίες ατίμαζαν προσποιούμενες ότι έπαιζαν και μου'χε ανέβει το αίμα στο κεφάλι όταν το'χα δει πριν από κάτι χρόνια.
Στο διά ταύτα. Θεωρώ ότι το τραγούδι είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, παρά την απέχθειά μου στο χιπχοπ (σημειωτέον και για να μην με χαρακτηρίσετε εγκάθετο να πω ότι καθ'υπέρβαση κάποια τραγούδια των Going Through μ'αρέσουν, κυρίως λόγω στίχου βέβαια), θα μπορούσε όμως να είναι πολύ καλύτερο. Γενικά στην μουσική θέλω ο άλλος να μπορεί να σου πει τι ακούει: εγώ ας πούμε ακούω μέταλ. Ακόμη κι όταν οι Riot στο ασύλληπτο On Your Knees έβαζαν έναν σκασμό σαξόφωνα, πάλι μέταλ άκουγα, ακριβώς επειδή τα σαξόφωνα ήταν συνοδευτικά. Πάνω κάτω όπως το τζατζίκι: σου ομορφαίνει τη γεύση αλλά μπορείς να επιβιώσεις και δίχως αυτό (έστω και με δυσκολία βεβαίως, βεβαίως!). Άλλο πράγμα αυτό και άλλο το να είναι το μισό τραγούδι χιπχοπ και το μισό ροκ.
Πάντως δεν έχετε παράπονο, το βρήκα τόσο ενδιαφέρον που μέχρι και ολόκληρο σενδόνι έγραψα. Έστω, για την προσπάθεια και τους εξαιρετικούς στίχους.
UPDATE: Βρήκα και το βίδεον που έφερα ως παράδειγμα, με τις... flying V.
Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012
Ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου (πολιτικό θρίλερ)
Για να δούμε λίγο σχεδόν σταχυολογώντας τις (αμέτρητες) εξελίξεις των τελευταίων (αρκετών) ημερών διότι συνθέτουν ένα πολύ ενδιαφέρον παζλ της πολιτικής ζωής του τόπου...
Κατ' αρχήν -για να ξεκινήσουμε από το πιο πρόσφατο- είχαμε την πασίγνωστη πλέον δήλωση Χρυσοχοϊδη ότι ψήφισε το Μνημόνιο δίχως να το έχει διαβάσει. Κατ' εμέ η δήλωσή του είναι ειλικρινέστατη και πρέπει να αξιολογηθεί με τη δέουσα βαρύτητα, και ποια είναι αυτή; Ότι έτσι ακριβώς λειτουργούν (τουλάχιστον) στο pasok: ό,τι πει ο αυθέντης (εν προκειμένω ο Γεώργιος Β' Παπανδρέου Γ' ο Δωσίλογος). Διότι να υπενθυμίσω ότι ακριβώς το ίδιο είχε πει προ μηνών και ο Ρομπόπουλος και το είχαμε στολίσει δεόντως. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Χρυσοχοϊδης είχε διαβάσει το μνημόνιο κι αυτό διότι είναι εμφανές ότι οι περισσότεροι δεν το είχαν διαβάσει. Το θέμα είναι ποιος το είχε διαβάσει από όσους το υπερψήφισαν (άντε, ακόμη κι από όσους το καταψήφισαν) και κυρίως αν το είχε διαβάει ο τότε Λουδοβίκος Ιζ' ο Παπακωνσταντίνου που υπέγραφε εν ονόματι όλου του κράτους.
Φυσικά είχαμε και τη δήλωση Λοβέρδου ότι αν τολμήσει κανείς να πειράξει τον Παπανδρέου θα γίνει μακελειό.
Δήλωση Λοβέρδου για ΕΛΣΤΑΤ και Παπανδρέου από Matsomenos
Όχι άλλο γλείψιμο ρε Ανδρέα παιδί μου, μας πήραν τα σκάγια. Εμείς εξαρχής βλέπαμε ότι το δαχτυλίδι έχει δωθεί στον Μπενίτο, τον τάχα μου Συνταγματολόγο, εσύ τώρα το κατάλαβες και προσπαθείς να πάρεις παπανδρεϊκές ψήφους; Αλλά για πες μου κάτι βρε αγόρι μου: τα κοινωνικά στρώματα σφάζονται μέσα στην αρένα, οι μισθοί και οι συντάξεις κατακρεουργούνται, οι άστεγοι πληθαίνουν με ταχύτατους ρυθμούς, το ίδιο και οι αυτοκτονίες και η μετανάστευση κι εσύ τολμάς να μιλάς για μακελειό αν κυνηγηθεί ο Παπανδρέου; Δηλαδή αν αποδειχθεί ότι ο Παπανδρέου όντως κατασυκοφάντησε τη χώρα, αν αποδειχθεί ότι η χώρα όντως σύρθηκε στους δανειστές με ύπουλες και προσχεδιασμένες τε και προσυμφωνημένες μεθόδους, αν αποδειχθεί ότι ο λαός της Ελλάδος κατακρεουργείται προς (προσωπικόν) όφελος άλλων, τότε γιατί να μην κυνηγηθεί ο Παπανδρέου; Δεν το κατάλαβα Ανδρέα παιδί μου; Από που κι ως που δεν είναι μακελειό όσα γίνονται εδώ και 2 χρόνια και θα αποτελέσει μακελειό αν κυνηγήσουν ένα προδότη (στις συνειδήσεις αρκετού κόσμου), ο οποίος μεταξύ άλλων ένεκα της βενιζελείου νομοθεσίας τε και Συντάγματος εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να κυνηγηθεί, παρά μόνο ίσως για εσχάτη προδοσία όπου και αυτό ακόμα το συζητάμε αν είναι εφικτό; Να του γαμήσουν και το σπίτι του ξεφτιλισμένου, Ανδρέα παιδί μου.
Και είχαμε και την Διαμαντοπούλου. Για περίπτωση που δεν θυμάστε ποια είναι αυτή, ομιλώ για την πολιτικό που προεκλογικά το 2004 προσπαθούσε να καταγγείλει ότι η νουδού χρησιμοποιούσε τα ΕΛΤΑ για να στέλνει προεκλογικό υλικό σε πολίτες, παρουσιάζοντας κάποια βίδεα στα οποία δεν φαινόταν το παραμικρό για να το αποδείξει. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο δημοσιογράφος που την είχε ρωτήσει σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων "δηλαδή ομολογείτε ότι παρακολουθείτε παράνομα απλούς πολίτες;" και κάπου είχε ψιλοχάσει τη λαλιά της. Ω, ναι λοιπόν, ομιλούμε για την ίδιαν Διαμαντοπούλου που είχε προαναγγείλει προ 8-9 ετών την αγγλική ως επίσημη γλώσσα του κράτους και η οποία (αν ακολουθήσουμε το βιογραφικό στην ίδιαν της την ιστοσελίδα -επειδή δεν θέλω να το λινκάρω γράψτε στον γούγλη "Διαμαντοπούλου βιογραφικό" και θα σας το βγάλει πρώτο) γεννήθηκε το 1959 άρα (και αφού η αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 74 τη βρήκε στο λύκειο) πρέπει να τελείωσε το σχολείο το 1977. Το πτυχίο της το έλαβε σύμφωνα με τα λεγόμενα της ιδίας το 1981, παρόλο που το 1981 ομολογεί ότι ήδη από τότε δίδασκε στο τοπικό ΤΕΙ (πότε πρόλαβε να διοριστεί;) και παράλληλα δούλευε και ως ελεύθερος επαγγελματίας (δεν έχω μεγάλη γνώση της τότε νομοθεσίας αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να απαγορεύεται;), ξεκίνησε KAI την πολιτική της σταδιοδρομία όπου ήδη έναν μόλις χρόνο μετά ασχολείταο και με τα κοινά της Κοζάνης. Το 1985 και μετά από μια εμφανώς μακρά ζωή στην βιοπάλη, ξεκίνησε και με τη βούλα η πολιτική της σταδιοδρομία στην τρυφερή ηλικία των 26 ετών στην νομαρχία Καστοριάς. Η εν λόγω πολιτικός λοιπόν είναι η ίδια που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της επειδή δούλευε από τα 17 της στα ορυχεία. Επιβεβαιώνω ότι όντως μας δουλεύει από πολύ παλιά.
Επίθεση Στέφανου Μάνου σε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ από babisflou
Η εν λόγω πολιτικός είναι η ίδια που δήλωσε πολύ πρόσφατα ότι δεν πρέπει να ξαναπάνε με ψέματα στις εκλογές, λίγο πιο πρόσφατα από το pasok plus.
Η εν λόγω πολιτικός είναι η ίδια που κατακρεουργεί την Παιδεία της χώρας (μετά της πολυτίμου βοηθείας της κυρίας Κέλερ φυσικά), που τέλη Γενάρη και ακόμη τα σχολεία δεν έχουν βιβλία.
Και φυσικά έχουμε και την ιστορία με τους οικονομικούς εισαγγελείς, στους οποίους αξίζει ένα τεράστιο ΕΥΓΕ από όλους μας, και την οποίαν αν και θα έπρεπε να δούμε σε χωριστό σενδόνι λεπτομερώς, θα εξετάσουμε εδώ μαζί με τα υπόλοιπα αφού έχει μέγιστη σύνδεση με όλα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως: πριν από καιρό οι δύο οικονομικοί εισαγγελείς Πεπόνης και Μουζακίτης είχαν υποβάλει τις παραιτήσεις τους επειδή δέχονταν παρεμβάσεις στο έργο τους. Θυμόμαστε όλοι ότι είχε διαταχθεί έρευνα μετά βαϊων και κλάδων από όλους τους αρμοδίους (δηλαδή είχε προαναγγελεθεί αρχείο). Μάλιστα όλοι θυμόμαστε ότι είχε προαναγγελθεί κάθαρσις και από τον αρμόδιο υπουργό του βαθέως pasok, Μ. Παπαϊωάννου. Όντως, πριν αλέκτωρ φωνήσαι, αυτό πήγε να γίνει. Εν συνεχεία οι εισαγγελείς αντέδρασαν λέγοντας πως είχαν δεσμευθεί να υποβάλουν υπόμνημα οπότε η υπόθεση ξανάνοιξε πριν προκάμουν να την κλείσουν. Η ιστορία προχώρησε μέσα από δυσθυμία και δυσαρέσκεια των "αρμοδίων". Όταν ξαναεπιχειρήθηκε να κλείσει, οι δύο ηρωϊκοί οικονομικοί εισαγγελείς έβγαλαν στην φόρα την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ με τα παραποιημένα στοιχεία που έσυραν τη χώρα στο ΔΝΤ αποστέλλοντας αμελητί τον φάκελο στη Βουλή προκειμένου να εξετασθεί η υπόθεση αρμοδίως (δηλαδή παραγραφή, βουλευτική ασυλία κλπ, κλπ, από τώρα γνωρίζουμε την κατάληξη). Εν συνεχεία, αφού είχαμε την κατ' επανάληψη έκφραση δυσαρέσκειας προς τα πρόσωπα των δύο εισαγγελέων, προαναγγέλθηκε και η αντικατάστασή τους (υπό τη μορφή της εξέτασης του ερωτήματος). Ποια είναι τα συμπεράσματα; Πολλά και πολύτιμα. Πρώτον, σε όσους επιτρεπόταν επί σειρά ετών να ζουν ασύδοτα τώρα είναι οι πρώτοι που δίνονται βόρα στην ανθρωποφαγία (βλ. λίστες τάχα μου μεγαλοοφειλετών κλπ) και αυτό για να μην δωθούν άλλες λίστες. Δεύτερον, οι παρεμβάσεις διαφαίνεται ότι ήταν από το πρωθυπουργικό περιβάλλον και δη, για πολύ συγκεκριμένη υπόθεση (βλ. λοβέρδειο μακελειό). Τρίτον, άπαξ και πας να ακουμπήσεις τους πρίγκηπες τε και τους λοιπούς αριστοκράτες του πολιτικού βίου του τόπου, αυτομάτως κρίνεσαι ανεπαρκής και πρέπει να αντικατασταθείς μετά δυσαρεσκείας. Και το ερώτημά μου είναι το εξής: ρε αλήτες, δε φτάνει που έχετε όλους τους νόμους να σας προστατεύουν, δε φτάνει που τα έχετε σοδομίσει όλα, ούτε καν να συζητείστε δεν θέλετε; Ούτε καν από τους οικονομικούς εισαγγελείς; Αλήτες. Να χαιρόμαστε την ανεξάρτητη δικαιοσύνη, για την οποίαν μάλλον πασχίζουν λιγότεροι απ'όσους νόμίζουμε...
Μιας και αναφέρθηκα στους Πεπόνη-Μουζακίτη, να θυμηθούμε και τον Πάνο Καμμένο, από τις καταγγελίες του οποίου έχει προκύψει επί της ουσίας η όλη ιστορία. Έχω ξεκαθαρίσει ότι πρέπει να είναι πολύ ειδικές οι συνθήκες για να πω ότι δεν με ενδιαφέρει τι λέει κάποιος, επειδή είναι ο τάδε που μιλάει. Έχω μάθει στη ζωή μου ν'ακούω του πάντες και να κρίνω καταλλήλως κι εδώ και καιρό (που έχω φάει χέσιμο γι'αυτό από διαφόρους) παρακολουθώ με εξαιρετικό ενδιαφέρον τις καταγγελίες Καμμένου, ο οποίος επειδή τον θάβουν τεχνηέντως ακόμη κι εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου, έχει αρχίσει να τραγουδάει μέσα από τα κανάλια και το φεηστσιμβούκιον (να και κάτι πραγματικά χρήσιμο της εν λόγω εφαρμογής). Και έχει πει κι άλλα όπου έχω την αίσθηση ότι θα βγουν όλα, άσχετα αν θα τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι.
Ας θυμηθούμε και μερικά ακόμη:
Ξέρω, ξέρω, αρκετοί ίσως ήδη να έκλεισαν το ιστολόγιο (αν πρόκαμαν να φθάσουν ως εδώ κάτω) δίχως να προσπαθήσουν να θυμηθούν ότι έχω συγχαρεί στο παρελθόν και την Κανέλη και τον Κουρουμπλή και τον Ψαρριανό και αρκετούς άλλους όταν έκρινα ότι έλεγαν κάτι σωστό, ενώ πρόσφατα να θυμίσω ότι υπερασπίστηκα έως και το ΠΑΜΕ. Δεν θα κολλήσω λοιπόν για κανέναν λόγο στον Καμμένο. Απλά πράγματα, ξεκάθαρα. Γι'αυτό και τώρα ήρθε η ώρα να δώσω συγχαρητήρια και σε αυτόν διότι αυτά που λέει κατά πως φαίνεται είναι αληθινά και αποκαλύπτουν την προδοσία στο σύνολό της.
Κι έχουμε και τον τοπικό εκπρόσωπο της χούντας, Λουκά Παπαδήμιο (χαριτολογώντας, Λουλουκά), έπαρχο της Παπαδημοκρατίας του τόπου ο οπίος σχετικά πρόσφατα παραιτήθηκε από σύμβουλος του Γεωργίου Β' Παπανδρέου Γ' με το σχετικό ΦΕΚ, για τον οποίον πλέον μέχρι και τα αφεντικά του έχουν αρχίσει να αμφιβάλλουν για τις ικανότητές του. Λογικόν. Και προκαλώ τον οποιονδήποτε να μου φέρει ένα (μοναχά ένα ζητώ) επίτευγμα, μία επιτυχία του Παπαδήμιου αυτούς τους μήνες που φέρεται να κυβερνά (χουντικώς). Μόνο "γιες σερ" ξέρει να λέει, όπως είχε μάθει μια ζωή, το ανθρώπινο ΑΤΜ. Να του δίνουν τις εντολές και να κατασφάζει κόσμο προς όφελος των τραπεζιτών στους οποίους ανήκει. Το αίμα ρέει άφθονο στα χέρια του Παπαδήμιου (εξ ου και το λογοπαίγνιο) και αυτό αποδεικνύεται ότι ουδείς οικονομικός δείκτης βελτιώθηκε επί των ολίγων ημερών του, τουναντίον όχι μόνο χειροτέρρευσαν όλοι αλλά ήδη από τόσο νωρίς σταμπαρίστηκε ως αποτυχημένος. Θα σας αποκαλύψω κάτι: και προηγουμένως αποτυχημένος ήταν, μόνο που φαινόταν ως επιτυχημένος διότι οι αριθμοί που τον απασχολούσαν ήταν άυλοι, άρα μη διαψεύσιμοι. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι εδώ και μέρες εμφανίζονται και άλλες φωνές, παλαιές τε και μη, όπως του θλιβερού Σημίτη που μας έβαλε σε αυτήν την περιπέτεια δίχως καν να μας ρωτήσει. Το χειρότερο όμως είναι το άλλο: ότι ακόμη και ο Σημίτης έχει απόλυτο δίκιο στα όσα λέει. Φανταστείτε πόσο άχρηστοι είναι όλοι αυτοί που μας κυβερνούν σήμερα (και όταν λέω σήμερα... με καταλάβατε πόσο σήμερα εννοώ). Ή αντίστοιχα τα λέει και ο Προβόπουλος (ο οποίος συγκεκριμένος μάλλον είναι ο μόνος που έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι τα έλεγε εδώ και 3 τουλάχιστον χρόνια αλλά δεν τον άκουγε κανείς, άσχετα αν η κόντρα έχει επικεντρωθεί τον τελευταίο καιρό ως είναι λογικό, και ο οποίος Προβόπουλος δεν είναι ο μόνος οικονομολόγος που τα λέει περί του αντιθέτου). Κατά τα λοιπά, μη φοβάστε, και το αγγλικό δίκαιο θα περάσει, και τα μέτρα θα γίνουν ακόμη χειρότερα και αυτό είναι κάτι που αποδεικνύεται πάρα πολύ εύκολα (επειδή ξέρω ότι ουδείς θα το δει όλο αυτό το πράγμα αν και θα'πρεπε, πηγαίντε απευθείας στο 00:49:30 και διαβάστε και το λινκ):
alter from www.aformi.gr on Vimeo.
Τι ακούμε λοιπόν; Ότι υπάρχει έκθεση του ΔΝΤ που προβλέπει έως και πόσοι Έλληνες θα πεθάνουν πρώιμα από τα μέτρα. Είναι εντελώς φρικιαστικό. Ή μάλλον φρικιαστικά κυνικό. Και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ εξακολοθούν να τα κρύβουν, ότι ήδη από καιρού βρισκόμαστε εντός των φούρνων των ναζί, στα κρεματόρια, στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκεντρώσεως.
Θα αναρωτηθείτε ίσως πως κολλάνε όλα αυτά μαζί και κυρίως που κολλάνε με τον τίτλο του παρόντος σενδονιού (για το μήκος του οποίου αναμφίβολα θα αντιδράσει ο φίλτατος Δείμος!);
Φυσικά και κολλάνε, διότι το επίκεντρο του θέματός μου σήμερα είναι ο βλάκας της διπλανής πόρτας ή μάλλον πιο σωστά του διπλανού ιστολογίου, του διπλανού λογαριασμού στο twitter και όπου αλλού. Πριν από σχεδόν δύο χρόνια και με αφορμή τις (ακόμη επικείμενες) περικοπές στο δημόσιο έγραφα ότι ο κόσμος δεν θα πρέπει να πανηγυρίζει διότι αυτά τα χρήματα αφενός θα λείψουν από το εμπόριο που ήδη βρισκόταν επί μακρώ σε κρίση, αφετέρου το δημόσιο αποτελεί έναν άτυπο τιμοκατάλογο για ό,τι συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα και θα ακολουθήσουν ακόμη χειρότερα μέτρα.
Τι έλεγαν αρκετοί; Τα γνωστά που έκτοτε θαυμάζουμε.
Και ποιους εννοώ αρκετούς; Θα έλεγα, τους περισσότερους αλλά πλέον το περισσότερο δεν μετριέται με το σύνολο των ανθρώπων αλλά με το σύνολο των likes. Με πιάσατε που το πάω... Ο γράφων πιασάρικα, ψαγμένα, συχνά-συχνότατα-συνήθως είναι σάπιος και ντολμάς. Και πως αποδεικνύεται αυτό; Όχι το πως και που γράφει αλλά το που και πως αποφεύγει να γράψει. Μην ξεφεύγω όμως: τότε οι "πολλοί" πανηγύριζαν που θα σωθεί το κράτος, πανηγύριζαν που οι κακοί δημόσιοι υπάλλοι θα ρίπτονταν στην πυρά. Και τώρα, έρχονται και άλλα προς τον ιδιωτικό τομέα και ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου παραμένει άλαλος υδρόβιος, απλός παρατηρητής. προσπαθεί να δικαιολογήσει τι στράβωσε και πέσαμε έξω στις προβλέψεις. Βέβαια είναι σαφές ότι ευφάνταστες πλην αληθοφανείς δικαιολογίες πάντοτε θα υπάρχουν, πάντοτε θα εφευρίσκονται, προκειμένου να δικαιολογούνται τα αδικαιολόγητα. Διότι ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου δεν καταλαβαίνει από μέτρα. Γι'αυτό ακριβώς είναι βλάκας. Αν καταλάβαινε, δεν θα ήταν βλάκας. Ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου είναι ένας κοινός αστρολόγος: τον διαψεύδει το 99,9% της επικαιρότητας και της καθημερινής ζωής, όταν όμως έρθει η ώρα να τον δικαιώσει το 0,1% που απλώς προβλέπει η θεωρία των πιθανοτήτων, αυτομάτως το διαλαλεί ως επιτυχία μέγιστη, ως πρόβλεψη που επαληθεύτηκε, ως αναμενόμενη προφητεία. Γι'αυτό είναι βλάκας. Διότι βλέπει το πολύ έως τη μύτη του και θεωρεί ότι παραπέρα δεν υπάρχει κόσμος. Και αυτήν την στιγμή που μιλάμε, αρκετοί βλάκες του διπλανού ιστολογίου έχουν λουφάξει και περιμένουν την επόμενη προφητεία που θα επιβεβαιωθεί ως 0,1% της στατιστικής προκειμένου να ξανασχολιάσουν ως καλά σαλιγγάρια που βγαίνουν μοναχά όταν βρέχει. Μέχρι τότε, απλώς προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, προσπαθούν απλώς να βγάλουν χολή προς όλους εκείνους με τους οποίους διαφωνούν, επιχειρούν να στήσουν ένα νέο μνημείο νεοελληνισμού το οποίο θα κατακρεουργεί ηθικώς όλους όσους ξεφεύγουν από το μαντρί (γιου νόου, αν δεν είσαι με'μας είσαι με τους άλλους κλπ: το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι οι αγανακτισμένοι του καλοκαιριού με τα όσα άκουσαν από τον κάθε μαλάκα με άποψη που ως έχουμε ξαναπεί αποτελεί και το πλέον χείριστο είδος μαλάκα). Διότι όπως θα θυμάστε ήταν πολύς ο κόσμος που ήξερε ότι διαφωνούσε αλλά δεν ήξερε γιατί διαφωνούσε. Και την ίδιαν στιγμή που σου ζήταγε να εξηγήσεις τι και πως εσύ που συμμετείχες, ο ίδιος ο βλάκας απέφευγε συστηματικά να εξηγήσει το ο,τιδήποτε επί τούτου. Η γνώμη του ήταν απλώς αυταπόδεικτη. Εσχάτως (εδώ και άνω του έτους) είμαι βέβαιος ότι έχετε παρατηρήσει πως ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου έχει γίνει και οικονομολόγος με πτυχίο και διδακτορικό που ξέρει να κρίνει πως όταν μιλάει (πχ) ο Καζάκης λέει βλακείες. Όταν τον ρωτάς (τον βλάκα, όχι τον Καζάκη) τι έχει ν'αντιπροτείνει συνήθως θυμάται ότι έχει αφήσει μια σημαντική δουλειά στη μέση. Αυτός (και όχι μόνο) είναι ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου.
Πιθανώς να σας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι μέσα σε τόσες εξελίξεις εγώ κάθομαι και τα χώνω με τέτοιο μένος προς τον βλάκα του διπλανού ιστολογίου κι αυτό ενώ διαβάζω (ακόμη κι όταν δεν συμμετέχω) αρκετούς αξιολογότατους βλόγερε. Θα σας εξηγήσω: διότι ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου είναι αυτός που αύριο θα ξαναψηφίσει την νέα pasokοδημοκρατία της αριστεράς και του λαός. Ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου είναι αυτός που τάχα μου επαναστατώντας συντηρεί τους ίδιους εγκληματίες και τρώει τα ίδια φούμαρα. Ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου με τον ξερολισμό του και τις μαλακισμένες πλην πάντοτε ψαγμένες απόψεις του είναι αυτός που δημιουργεί στερεότυπα και νέες ιερές εξετάσεις που ρίχνουν αφειδώς στην πυρά γνώμες και συνειδήσεις. Είναι ο βλάκας του διπλανού ιστολογίου που θεωρεί ότι το ρήμα φταίω κλίνεται μόνο έμπροσθεν καθρέπτου και μόνο στο α' ενικό, με αποτέλεσμα οι πολιτικοί (ακόμη και οι Πάγκαλοι) να μην φταίνε ποτέ. Και φυσικά είναι ο ίδιος βλάκας του διπλανού ιστολογίου που θεωρεί ότι στην χώρα όλα δουλεύουν φυσιολογικά, ότι δεν έχουμε καμία χούντα, ότι έχει τηρηθεί η νομιμότητα και όλες οι διαδικασίες. Αυτοί είναι οι ψαγμένοι μαλάκες με άποψη που μας έχουν καταστρέψει.
Όταν μετά από πορεία ετών σε διάφορα διαδικτυακά φόρα (ελληνικά και μη) αποφάσισα να εισέλθω και εις την βλογόσφαιρα έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου: θα συνεχίσω να γράφω αυτό που μου βγαίνει ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα με διαβάζει κανείς. Και το τήρησα. Όταν για παράδειγμα κάποιοι επιχειρούσαν να παρουσιάσουν ως οργανωμένο το κίνημα του καναπέ ήτοι των βλόγερε αποτελούσε πάγια θέση μου ότι τέτοιο κίνημα ούτε υπήρχε, ούτε θα υπάρξει ποτέ. Τα κινήματα δεν είναι μπροστά στην οθόνη. Αν γίνουν έτσι, τότε θα έχει μεταλλαχθεί η έννοια της λέξης κίνημα. Ε, κάτι τέτοιο κάνω και τώρα απέναντι σε όσους θεωρούν ότι η άποψή τους είναι τοτέμ, μόνο και μόνο επειδή τους κάνουν like...
Κούνια που σας κούναγε πουθενάδες μου...
Το να πέσεις έξω σε μια εκτίμηση, σε οκτώ, σε είκοσι, είναι ανθρώπινο. Το να μην καταλαβαίνεις τι συμβαίνει γύρω σου, ακόμη κι αυτό έχω την καλή διάθεση να το δικαιολογήσω. Ως επίσης σε καμία περίπτωση δεν με ενοχλεί η αντίθετη άποψη πάσης φύσεως και λογής. Είναι αυτή η σχεδόν θεολογική αυθεντία που μου στρίβει τ'άντερα, ότι όλοι οι υπόλοιποι έχουν άδικο και μόνο ΕΣΥ έχεις το δίκαιον, αυτό είναι που δεν μπορώ να χωνέψω. Ότι ΕΣΥ γαμείς τα πάντα με τον ξερολισμό σου και το φορτώνεις κυρίως σε'μένα, λες κι εγώ δεν έχω το δικό μου μερίδιο ευθύνης. Πόσω δε μάλλον όταν δεν έχεις επιβεβαιωθεί ούτε μία φορά μεγάλε... Η ίδια η ζωή σε διαψεύδει κι εσύ θεωρείς ότι απλώς δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για ν'αποκαλυφθεί η αλήθεια που έχεις αποκαλύψει.
Ο Σωκράτης έμεινε στην ιστορία επειδή δεν ήξερε τίποτε. Εσύ, βλάκα του διπλανού ιστολογίου έχεις ήδη μείνει στην ιστορία επειδή ήξερες τα πάντα.
Πάνω σε αυτόν τον βλάκα του διπλανού ιστολογίου και της διπλανής πόρτας, λοιπόν, βασίζονται οι διάφοροι επιτήδειοι και μας πηδάνε πατόκορφα ακόμη και σήμερα.
Η πορεία, είτε την ξέρουμε, είτε όχι, φαίνεται προδιαγεγραμμένη.
Κατ' αρχήν είναι σαφής η προσπάθεια να μην γίνουν εκλογές. Δεν το θέλουν οι δανειστές και πάει και τελείωσε. Θυμάστε τι έγραφα προ λίγων μηνών όταν είχα πάει στη Γερμανία για κάτι δουλειές; Ότι με ρώτησαν το κουφό, αν το ΚΚΕ εννοεί αυτά που λέει. Τελικώς όσο το σκεφτόμουν μόνο τυχαία δεν ήταν η ερώτηση, όχι βέβαια υπό την έννοια ότι το ΚΚΕ θα βγει πρώτο αλλά επειδή τα δικά τους παιδιά ίσως να καταποντιστούν πολύ περισσότερο και διακυβεύονται πάρα πολλά.
Τα κόμματα που θα πάνε στις εκλογές όποτε αυτές γίνουν είναι ασαφή ακόμα. Και αναφέρομαι κυρίως στα 2 μεγάλα, τα οποία δεν βλέπω να πηγαίνουν με τις υπάρχουσες δομές και μορφές. Το γεγονός ότι εδώ και καιρό (με αρχική νεκρανάσταση υπό Καθημερινής Αλαφούζου) εμφανίζεται ο Σημίτης μόνο τυχαίο δεν είναι. Προσωπικά βλέπω δύο pasok: ένα του Μπενίτο υπό του ΓΑΠ και ένα υπό όλους τους άλλους, δεν ξέρω ακόμα υπό ποίον αλλά με συνεκτικό κρίκο Σημίτη. Το μοναδικό ενδεχόμενο που βλέπω ως ορατό για να πάνε οι δύο ως έχουν είναι να άρει η νουδού την εμπιστοσύνη της προς τον Παπαδήμιο και να πέσει η κυβέρνηση, όπου σε μια τέτοια περίπτωση και με δεδομένο ότι αλλαγή αρχηγού δεν θα έχει λάβει χώρα στο pasok, αυτό θα κατέβει στις εκλογές υπό ΓΑΠ! Καταπληκτικόν, ε;! Και βασικά είναι αυτό που επιδιώκει ο Μπαφογιώργης καθ'όσον θέλει να επανεκλεγεί πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς προκειμένου μετά να χτυπήσει τη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ που του έχουν υποσχεθεί ως αντάλλαγμα για τις ευαγείς υπηρεσίες του. Η νουδού βλέπω να οδεύει και αυτή διασπασμένη, ίσως λιγότερο από το pasok και δεν αναφέρομαι τόσο στον Καμμένο όσο σε λοιπές διαρροές.
Η Αριστερά είμαι βέβαιος ότι θα χάσει και αυτό το τραίνο: σιγά μην συνεργαστεί. Ιδίως τώρα που το ΚΚΕ βλέπει ν'ανεβαίνει με αργά αλλά σταθερά βήματα; Τώρα είναι που δεν υπάρχει περίπτωση για κάτι τέτοιο. Και είναι και η ΔΗΜΑΡ που όσο περνάει ο καιρός μεταλλάσσεται σε pasok light και μου τη δίνει λίγο στα νεύρα. Για τον Γιωργάκη τον Καρατζαφέρη δεν υπάρχει λόγος να λέμε πολλά: ήδη βλέπει τα ποσοστά του να καταρρέουν και ψάχνει τη φόρμουλα να την κάνει πρώτος, μόνο που επειδή είχε αυτοπαρουσιαστεί ως τόσο σημαντικός στην συγκυβέρνηση και τώρα ψάχνει να αιτιολογήσει γιατί ο πιο σημαντικός επιβάλλεται να φύγει με ελαφρά πηδηματάκια.
Βέβαια, οι εξελίξεις δεν σταματάνε εδώ: πλέον έχει καταστεί σαφές ότι το ξεπούλημα πάει καλά. Μόλις δε, ολοκληρωθεί και η υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο και δη, με τα επιτόκια που θέλουν οι ξένοι, τότε και θα έχει οριστικοποιηθεί αλλά και θα μπορούμε πλέον να χρεωκοπήσουμε κανονικά. Με τον καιρό απεδείχθη ότι όλοι μας την πατήσαμε σε κάτι: νομίζαμε ότι μόνο εμείς ήμασταν λαμόγια, ενώ απεδείχθη ότι οι ξένοι ήταν απείρως μεγαλύτερα. Μεγαλύτερο πρόβλημα μας δημιούργησε εμάς η Ευρώπη και το ΔΝΤ παρά εμείς στους άλλους. Γι'αυτό και μας έβαλαν μπροστά (και εδώ μάλλον φαίνεται το είδος της συμφωνίας) να μας κατακρεουργήσουν οι αγορές, διότι ακριβώς ήμασταν μικρό μέγεθος και υπολόγιζαν ότι ούτε η ευρωζώνη θα κινδυνεύσει, ούτε εμείς. Νόμιζαν ότι το τέλος θα ήταν καλό. Το τέλος όμως μάλλον θα είναι πολύ κακό για όλους.
Πλέον είναι σαφές ότι η ευρωζώνη πνέει τα λοίσθια. Δεν ξέρωπότε θα σκάσει, αυτό έλειπε να ήξερα. Αλλά πλέον κάνει μπαμ από μακρυά. Οι ξένοι κάνουν τις πιο κερδοφόρες επενδύσεις για να σώσουν τις δικές τους οικονομίες, απλά θέλουν να διασφαλίσουν τους όρους (αγγλικό δίκαιο). Νομίζω ότι στο σημείο που έχουμε φτάσει πλέον η μοναδική λύση που μας απομένει είναι να φύγουμε από μόνοι μας, να το γυρίσουμε σε εθνικό νομίσμα και η ευρωζώνη να καταρρεύσει μια ωρα αρχύτερα για να πάθουν άπαντες τη ζημιά της αλεπούς. Όσο παραμένουμε στο ευρώ, τόσο παραμένουμε στον διαρκή εκβιασμό της διαρκούς πτώχευσης και τόσο οι πιθανότητες γυρνάνε εις βάρος μας. Εξάλλου αυτό θα είναι και το τέλος του δρόμου και ήδη φαίνεται εδώ και καιρό: θα βγούμε, αλλά πότε θα βγούμε είναι το ερώτημα.
Ως προς το εθνικό νόμισμα έχω συνειδητοποιήσει το εξής: οι γενικότητες "θα γίνουμε μπανανία" κλπ πλέον δεν περνάνε. Αποτελούν απλώς προσπάθειες κατατρομοκράτησης του κόσμου (τις οποίες αναπλάθουν οι βλάκες του διπλανού ιστολογίου βεβαίως, βεβαίως). Στην πραγματικότητα κανείς δεν μας έχει πει τι ακριβώς θα συμβεί αν επιστρέψουμε στο εθνικό νόμισμα, όπως ακριβώς κανείς δεν μας είπε ποτέ τι θα συνέβαινε αν χρεωκοπούσαμε, όπως κανείς ακριβώς δεν μας είπε ποτέ γιατί τελικά έπρεπε να παραμείνουμε στο ευρώ για να μην καταστραφούμε. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια, ότι κανείς δεν μας είπε ποτέ την αλήθεια. Το ευρώ αποδεικνύεται σαν μια γκλάμουρους γκόμενα που θέλει να την πηγαίνεις κάθε μέρα στα πιο ακριβά ξενοδοχεία, στα καλύτερα μαγαζιά και να της κάνεις τα πιο ακριβά δώρα, ενώ εσύ είσαι μισθωτός. Θα την αντέξεις; Όχι, θα πρέπει να την χωρίσεις. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την περίπτωσή μας λοιπόν: έτσι έχει εξελιχθεί το ευρώ και όσο καθόμαστε μέσα αποδεικνύεται ότι τόσο πιο πολύ θα βυθιζόμαστε. Και μέχρι τότε, κάθε τρίμηνο θα έχουμε και νέα μέτρα, θα έχουμε νέα κατασυκοφάντηση κοινωνικών τάξεων, θα έχουμε νέα ανθρωποφαγία, θα έχουμε νέα κατατρομοκράτηση από την χούντα της Παπαδημοκρατίας, τη συνεργαζόμενη χούντα του Γεωργίου Β' Παπανδρέου Γ' του Δωσίλογου, του Αντωνάκη "Μπομπ" Σαμαρά και του... του αποτέτοιου του λαϊκιστή πως τον λένε. Μιας χούντας που με τις ευλογίες του βλάκα του διπλανού ιστολογίου και της διπλανής πόρτας θα συνεχίσει να μεσουρανεί.
Εκτός αν οι υπόλοιποι δεν τους αφήσουμε.
Εκτός αν όντως τελικά είμαστε στη χώρα όπου η βλακεία είναι τω όντι αήττητη, που πρέπει ν'αλλάξουν όλα τα επαγγέλματα πλην αυτού των πολιτικών.
Χαίρετε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)