Και λίγο metal για να χαλαρώσουμε...

Σήμερα θα τιμήσουμε την ουγγρική σκηνή, αρχικά με τους Pokolgep και το Vallomas...


...και εν συνεχεία με τον Ossian και το Gonosz Asszony...


Έτσι, για να γουστάρουμε...

Και μερικά ακόμη αθλητικά

μιας και τα'χω αφήσει παραμελημένα ένεκα των εξελίξεων καθώς και των κατά τόπους ακεφιών (ούτε δελτίο καιρού να ήμουν).

Φυσικά και η ήττα από την Ξάνθη σε καμία περίπτωση δεν αποτέλεσε την αφορμή διότι έχουμε που τα λέμε εδώ και μήνες είτε απευθείας από εδώ είτε σε άλλα βλόγια (κυρίως εκεί), ο Βαλβέρδε εξελίσσεται σε μείζον πρόβλημα για τον Ολυμπιακό: πρώτον για τους παίκτες που έχει φέρει, δεύτερον για το πως έχει συμπεριφερθεί σε άλλους παίκτες και τρίτον, για τις επιλογές του και κυρίως για τις εμπάθειές του. Ουδείς διαφωνεί ότι πρόκειται για προπονητή (που επί πολλά χρόνια με Ζήκους κι έτσι δεν είχαμε καν) φιλότιμο, εργατικό και μεθοδικό, αποδεικνύεται όμως ότι μπορεί να λειτουργήσει μόνο με Κόκκαλη, ήτοι με τα 2 πόδια σε μισό παπούτσι. Κατά τα λοιπά είναι ένας μέτριος προπονητής. Άνθρωπος που φέρνει όμως επί παραδείγματι Μαρκάνο και Γιέστε (τα γράφαμε μόλις είχε έρθει), πως να μην τον πεις μέτριο; Δεν θα διαφωνήσω ότι προτιμάει το σύνολο από τις μονάδες, όμως το ίδιο προτιμούσε και ο Μπάγεβιτς, με τον οποίον και ομαδάρα είχαμε και μπαλάρα παίζαμε: ουδεμία σχέση με σήμερα. Κολλημένος εκεί στο 4-3-3 να μας καταπίνουν όλοι, στους ίδιους παίκτες, στις ίδιες εμπάθειες. Μου λένε όλοι για τις φετινές εμφανίσεις στην Ευρώπη για να προσπεράσουν τις αθλιότατες στο πρωτάθλημα.

Αυτό που έχω να πω (και που το'χω ξαναγράψει) είναι ότι διακρίνω μια βαζελοποίηση στην ομάδα, τόσο σε αγωνιστικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο νοοτροπίας αλλά ακόμη και σε επίπεδο οπαδών. Ο Μπαζίνας έλεγε ότι κάποτε ο Ολυμπιακός ήταν Μάρκος και πλέον έχει γίνει Φοίβος. Εγώ θα πω ότι όχι μόνο δεν είναι καν Φοίβος πλέον, αλλά ακόμη και ο Φοίβος είμαστε τόσο πολύ εθισμένοι στην μετριότητα που μοιάζει με 5 Μάρκους. Αυτό είναι ο Ολυμπιακός σήμερα. Με Θεοδωρήδηδες και Καραπαπάδες. Με παίκτες που 10 χρόνια πριν (δεν το συζητάμε καν για παλαιότερα) δεν θα άξιζαν ούτε τα νερά να μεταφέρουν για τους τότε παίκτες. Ένα ξέρασμα, από πάνω μέχρι κάτω. Έχω πει κατ' επανάληψιν για την Εσπανιόλ που επί Βαλβέρδε πήγε στον τελικό του ΟΥΕΦΑ και στην Ισπανία παρολίγον να υποβιβαστεί. Στον Ολυμπιακό δεν έχουν καταλάβει ότι ο Βαλβέρδε ήρθε για να φύγει, είναι περαστικός, ήρθε για τα λεφτά και τους τίτλους του προσωπικού του καρνέ. Για την Ευρώπη ενδιαφέρεται ο άνθρωπος, για να τον δουν στην Ισπανία, για να πάει σε κάποια καλή ομαδίτσα στην πατρίδα του να είναι και κοντά στην οικογένειά του (ουδέν μεμπτόν σε όλα αυτά). Το θέμα είναι ότι αυτό το πράγμα δεν παλεύεται να βλέπεται. Δηλαδή έχουμε όλα τα μέτρα, έχουμε όλες τις στεναχώριες κι έχουμε και τον εμετό του Ολυμπιακού. Ούτε λίγη μπάλα δεν θα μπορούμε να δούμε στο τέλος, να ξεχαστούμε για λίγη ώρα.

Παρεμπιπτόντως, να πω κάτι για τους παίκτες: είχε πάει τις προάλλες ο Μαρινάκης και τους έτριξε τα δόντια και τους έβαλε και πρόστιμο. Αστειότητες επιπέδου ασοβάρου διοικήσεως. Τους κατηγορείς γιατί; Που δεν ξέρουν αν το τόπι έχει μέσα πανί ή αέρα; Τόσα ξέρουν, τόσα κάνουν οι άνθρωποι, πως τους κατηγορείς εσύ ότι δεν κάνουν περισσότερα; Γιατί έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας ότι οι περισσότεροι είναι άμπαλοι; Τι σχέση έχει με το άθλημα ο Μαρκάνο και ο Ορμπάιθ; Πως τα χώνεις σε παίκτες (άλλους) που επί μονίμου βάσεως παίζουν σε λάθος θέση; Και πως είναι δυνατόν ο προπονητής να είναι πάντοτε στο απυρόβλητο; Έχουμε χάσει τους μισούς αγώνες επειδή ο Μιραλάς δεν δίνει την μπάλα από το δεξί στο αριστερό μήπως και κατά λάθος πάει στον Τζιμπούρ (και τούμπαλιν). Ποιος φταίει γι'αυτό αν όχι ο προπονητής; Ποιος φταίει που επί σχεδόν 4 μήνες δεν υπήρχε σταθερή ενδεκάδα με αποτέλεσμα τέλη Γενάρη να μην έχουμε φορμαρισμένους παίκτες, αν όχι ο προπονητής; Ποιος φταίει για τα σαπάκια που μας έχουν έρθει, αν όχι ο προπονητής; Πλάκα κάνουμε;
Παρεμπιπτόντως να αποκαταστήσω και έναν παίκτη που πέρσυ μόνο που δεν του έριχνα κατάρες έτσι όπως έπαιζε. Μιλάω για τον Χολέμπας ο οποίος φέτος δείχνει ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο, πρόκειται αναμφίβολα για νέα μεταγραφή και δη, καλή κιόλας. Το παιδί προσπαθεί σκληρά και αυτό φαίνεται. Μπράβο του, το έχουμε δει και μακάρι να συνεχίσει έτσι, αν και δεν βλέπω να παραδειγματίζονται τίποτε άλλοι που θα'πρεπε.

Επί τη ευκαιρία να χώσω και κάτι ακόμη: κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους με τον κάφρικο ημέτερο τύπο. Ναι, μιλάω γι'αυτόν που ήθελε να μας πείσει ότι το γατάκι ο Λεονάρντο είναι ο παίκτης που ψάχναμε τόσα χρόνια στον Ολυμπιακό.... Έλεος πια με τα ζώα (του τύπου)...

Φυσικά να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα: ο προπονητής δεν είναι το κεφάλι του ψαριού που βρωμάει. Η διοίκηση δεν τα βλέπει; Υπό την ανοχή της ή ίσως και τις ευλογίες της δε γίνονται όλα αυτά; Τι να δει, θα μου πείτε. Με Θεοδωρήδηδες και Καραπαπάδες; Την τύφλα της δε βλέπει. Ζώα μας θεωρεί, άβουλα εντελώς. Η διαιτησία σου φταίει μπαρμπα Σάββα που η ομάδα σέρνεται; Ρε δεν πάτε στο διάολο όλοι εκεί στην Πλατεία Αλεξάνδρας; Μου'χετε φάει τα συκώτια...

Για το πρωτάθλημα γενικότερα τι να πεις; Να μασάς και να φτύνεις είναι τα πάντα. Όπως ξεκίνησε έτσι συνεχίζεται και έτσι θα τελειώσει. Καλά για τον βάζελο τι να πεις, η αλήθεια είναι ότι του αξίζουν συγχαρητήρια για την υπερπροσπάθεια που κάνει (διότι όντως είναι έτοιμος να σκάσει και όταν σκάσει θα πέσει γέλιο), αλλά η προσπάθεια του συνταξιούχου του πάγκου του βγαίνει, να λέμε τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη. Διότι κατά τα λοιπά η πορεία του βάζελου είναι σαν της χώρας: δεν υπάρχει σάλιο ούτε για τσιγαρόχαρτα και οι άραβες ακόμα έρχονται (και θα έρχονται για πολύ καιρό ακόμα). Η ΑΕΚ μάλλον είναι το δράμα του ελληνικού αθλητισμού και το λυπηρό είναι ότι δεν την αφήνουν να πεθάνει με την ησυχία της μπας και αναγεννηθεί η ομάδα (μόνο που τώρα ίσως να μην υπάρχει η πατέντα της Δ' Εθνικής, αυτό είναι το άσχημο). Η ποδοσφαιρική ΑΕΚ τελείωσε κύριοι, πάρτε το χαμπάρι. Πλέον της βγάζουν τα σωληνάκια μπας και τα χρησιμοποιήσουν σε κανάν άλλον ασθενή. Τουλάχιστον αντί να κοιτάξουν τι μπορούν να κάνουν για την ομάδα κοιτάνε ακόμη και τώρα τη μόστρα. Εγώ αυτό βλέπω.
Για τους υπολοίπους τι να πεις; Κάποιοι κάνουν φιλότιμες προσπάθειες, κάποιοι άλλοι μάλλον θα δουν ξαφνικά το τέλος να έρχεται και θα αντιδράσουν σπασμωδικά σαν τον Ηρακλή (ο οποίος να μου το θυμηθείτε, σε μερικά χρόνια θα θεωρεί εαυτόν τυχερό για τα συμβάντα του καλοκαιριού). Κι όσον αφορά τον Δούρο, προσωπικά δεν του τα έχωσα ποτέ για εκείνο το αλήστου μνήμης παιχνίδι στην Λεοφώρο, αλλά όχι και ότι είναι χρεωμένος σε'μάς που λένε οι βάζελοι. Τι άλλο θ'ακούσουμε δηλαδή. Βέβαια θα μου πεις, μέχρι και για τον Βασσάρα τα ίδια έλεγαν. Ντάξει, γι'αυτό έγιναν βάζελοι είναι η αλήθεια. Αν είχαν επαφή με την πραγματικότητα θα γίνονταν γαύροι.

Πάντως, μην έχουμε παράπονο: τρελό μηδενικό και το πρωτάθλημα. Ακριβώς όπως και η χώρα.

Το σαριέγκι

(πρόκειται για ένα πολύ γουστόζικο κειμενάκι που 'χα πετύχει στο gazzetta προ καιρού. Έτσι για να το ελαφρύνουμε λίγο διότι σε λίγο θα βαρύνει πολύ...)

Το σαριέγκι ήρθε στο 2007 από την χώρα των Βάσκων στον Παναθηναϊκό.
Το σαριέγκι είναι ένα συμπαθητικό έντομο που του αρέσει να ζει μέσα στην άμυνα του Παναθηναϊκού. Στα σωθικά της.
Το σαριέγκι στρίβει δύσκολα, δεν πηδάει ψηλά και είναι γνωστό για την αγάπη του στην γκέλα. Είναι σκληροτράχηλο, αντέχει σε μπουνιές, κλωτσιές και τάκλινγκ και δεν φαίνεται να επηρρεάζεται από το περιβάλλον.
Το σαριέγκι γνώρισε στην χώρα μας το τριφύλι και δεν χορταίνει να το καταστρέφει. Αγαπημένη του κίνηση είναι το τσαφ. Μόλις το τριφύλι φουντώσει, αναπτυχθεί το σαριέγκι πετάγεται από το πουθενά και κάνει το αγαπημένο του τσαφ.
Το σαριέγκι αντιπαθεί τα γρήγορα σεντερφορ, τις κάθετες μπαλιές και τις ξυράφι σέντρες. Μόλις βρεθεί αντιμέτωπο με κάποιο από τα παραπάνω τρία, μασουλάει το τριφύλι.
Για άγνωστους λόγους το σαριέγκι δεν είναι δυνατόν να καταπολεμηθεί από αυτούς που αγαπούν το τριφύλι, ενώ αντιθέτως αντιμετωπίζεται με χαρακτηριστική ευκολία από όσους αντιπαθούν το συμπαθές φυτό.
Το σαριέγκι παρέα με ένα άλλο έντομο, το βύντρα είναι καταστροφικά για το τριφύλι. Όταν αυτά τα δυο συνυπάρξουν σε χώρο καλυμμένο από γκαζόν με μια μπάλα που αναπηδά πάνω του, κυνηγούν το τριφύλι κι όχι την μπάλα.
Οι ειδικοί στην καλλιέργεια του φυτού υποστηρίζουν ότι το σαριέγκι και το βύντρα κάνουν καλό στην ανάπτυξη του τριφυλιού, μόνο αμα βρεθούν στον πάγκο ή ακόμα καλύτερα στην εξέδρα, όπου είναι εντελώς ακίνδυνα.
Καλά πληροφορημένες βασκικές πηγές επιμένουν ότι κάθε καλοκαίρι το σαριέγκι πήγαίνει στην πατρίδα του και επιστρέφει ακόμα καλύτερο στα τσαφ, για να συναγωνισθεί το βύντρα, που έχει μεγαλύτερη ροπή στις γκάφες.
Τελευταίο μεγαλειώδες (για σεμινάριο) τσαφ (τσαφ-ασίστ σε αντίπαλο) το σαριέγκι το’κανε στην Θεσσαλονίκη την περασμένη Κυριακή. Το βύντρα βέβαια απάντησε με 2 συνεχόμενες γκάφες.
Οι απανταχού πράσινοι εντομολόγοιι σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Είχαμε και την ειρηνική διαδήλωση των ΜΑΤ στο Σύνταγμα χθες.

Μία διαδήλωση που κυλούσε ομαλά δίχως παρατράγουδα, μέχρι που μερικοί ανεύθυνοι πολίτες αποφάσισαν να χαλάσουν τη διαμαρτυρία των ΜΑΤ και να προκληθούν κάποιες μικροπαρεξηγήσεις. Τώρα, μη με ρωτάτε για τι ακριβώς διαδήλωναν τα ΜΑΤ και οι λοιπαί δημοκρατικαί δυνάμεις της ΕΛΑΣ διότι θα σας γελάσω: πιθανώς για περισσότερη τσίπα αλλά και πάλι δεν είμαι βέβαιος.

Πραγματικά η ατάκα "η ντροπή δεν είναι δουλειά" χθες έλαβε εντελώς νέα διάσταση.

Πήγα κατά τις 6 το απόγευμα στην υποτιθέμενη επανεμφάνιση των αγανακτισμένων παρόλο που ήξερα ότι θα είναι ψόφια πράγματα: φαινόταν αφενός από την ελλιπή διαφήμιση (ακόμη και μέσα από το ίντερνετ), αφετέρου ήταν και το τσουχτερό κρύο που σαφώς αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα, οπότε δεν περίμενα και πολλά πράγματα. Αλλά θεώρησα πως έπρεπε να πάω, απλά για να δηλώσω τη φυσική μου παρουσία. Άλλωστε άλλα κέφια δεν πολυείχα.

Το γεγονός ότι είδα μάλλον κάτι λιγότερους από καμιά χιλιάδα ανθρώπους κι αυτούς διάσπαρτους (μιας και οι επιτήδειοι είχαν ήδη στήσει το κλασικό πανηγυράκι της ανοικτής συνέλευσης, μη χάνανε). Ίσως να'ταν και λιγότεροι, δεν ξέρω. Από παλμό; Σχεδόν τίποτε. Μηδέν. Ποιος είχε κέφια για συνθήματα; Πλέον είχε χαθεί και η όρεξη για μούντζες είναι η αλήθεια. Κάποιοι λίγοι που ήταν μπροστά έκαναν ένα εντελώς ήπιο και ειρηνικό νταβαντούρι και ως εκεί. Μέχρι τις 7 παρά κάτι ψιλά που έσκασαν μύτη μερικές διμοιρίες των ΜΑΤ (και των.. πως λέγονται οι άλλες... ΕΜΕΤ νομίζω. Από τον εμετό πρέπει να βγαίνει αυτό, δηλαδή αυτό που σου προκαλεί η παρουσία τους). Λίγο αργότερα καταλάβαμε ότι η εντολή είχε δοθεί: οι Μπαλούρδοι ελάμβαναν θέση για να αδειάσουν τον χώρο από τους επικίνδυνους πολίτες που μεταξύ άλλων κρύωναν κιόλας. Με την ανδροπρεπή τακτική που τους διακρίνει δηλαδή να σπρώχνουν με τις ασπίδες γυναικόπαιδα, νέους και συνταξιούχους (όλον τον αχταρμά δηλαδή) απώθησαν μετά από μερικούς ελιγμούς που θα ζήλευαν ακόμη και οι Ρωμαίοι στον Αστερίξ τον περισσότερο κόσμο προς τις σκάλες, σχεδόν αδιαφορώντας αν θα γκρεμοτσακιζόταν κανείς στις σκάλες της πλατείας. Λογικό: τι δουλειά έχουν οι πολίτες να διαδηλώνουν; Το Σύνταγμα έχει καταργηθεί άλλωστε, δεν προβλέπονται διαδηλώσεις και ειρηνικές διαμαρτυρίες. Εν συνεχεία άρχισαν να απωθούν και τους υπολοίπους προς τις πλάγιες οδούς (εγώ ας πούμε σπρωχνώμουν από τους Μπαλούρδους προς την Όθωνος, υποθέτω ότι και από την άλλη το ίδιο γινόταν). Οι διαμαρτυρίες ήταν μεν χλιαρές αλλά δεν σταμάταγαν.
"Ποιος το απαγορεύει να είμαστε εδώ;" (ο Παπαδήμιος υποθέτω)
"Γιατί σπρώχνετε ρε παιδιά;" (γιατί είναι άντρες πάνω απ'όλα)
"Δημοκρατία δεν έχουμε;" (εδώ γελάνε)
"Δεν ντρέπεστε καθόλου;" (κάτι τους είπες τώρα)
κλπ, κλπ.
Ερωτήσεις λογικές μεν, που όμως από τακτ και μόνο δεν πρέπει να απευθύνεις ποτέ σε έναν αστυνομικό και ιδίως σε Μπαλούρδο.



Εκεί η λογική απουσιάζει παντελώς. Ίσως να μην μπήκε και ποτέ στο κεφάλι. Ποιος ξέρει; Ούτως ή άλλως δεν ζούμε σε Δημοκρατία εδώ και καιρό, είναι εμφανές. Κάποιος Υπομπαλούρδος προφανώς είχε πάρει την εντολή από κάποιον άλλον Αρχιμπαλούρδο ο οποίος εκτελούσε εντολή ενδεχομένως του Υπουργού ΠΡΟΠΟ, Μπαλούρδων και λοιπών Παιγνίων (καθ'όσον τον παίζουν γενικώς απ'ό,τι φαίνεται). Και έτσι οι Μπαλούρδοι έκαναν αυτό ακριβώς που έπρεπε. Το γεγονός ότι φόραγαν και τις αντιασφυξιογόνες μάσκες τους έδειχνε αν μη τι άλλο και την αποφασιστικότητα να εκτελέσουν πάραυτα τις δημοκρατικές διαταγές του όποιου Αρχιμπαλούρδου, πιθανώς με την ελπίδα ότι θα μείνουν εκτός περικοπών. Εμφανώς αγράμματοι οι περισσότεροι (και δεν το λέω κυριολεκτικά αλλά μεταφορικά) αγνοούν φαίνεται την παραχώρηση του Πολύφημου να φάει τον Οδυσσέα τελευταίο ως δείγμα ευχαριστίας, εξακολουθούν να επιλέγουν την ντροπή και την ατιμία ως τρόπο ζωής.

Όταν θα σε ρωτήσει το παιδάκι σου (αν μπορέσεις να κάνεις με τα λεφτά που παίρνεις και κυρίως με αυτά που θα παίρνεις στο μέλλον Μπαλούρδε) "εσύ τι έκανες μπαμπά όταν οι δωσίλογοι πουλάγανε τη χώρα και μου στερούσαν το μέλλον μου;", την απάντηση την ξέρεις. Μόνο τότε μην ντραπείς και να το κοιτάξεις στα μάτια και να του απαντήσεις ευθέως ότι ήσουν με τους προδότες, ότι τους προστάτευες, ότι κοπάναγες απλούς πολίτες δίχως κουκούλες και μολότοφ. Και να του εξηγήσεις ότι απλώς εκτελούσες διαταγές: είμαι απολύτως βέβαιος, Μπαλούρδε, ότι το παιδάκι σου θα καταλάβει.

Μάλιστα λίγο πριν μας απωθήσουν εντελώς και αφού η Αμαλίας είχε ήδη ανοιχθεί εντελώς, μια κοπέλα επιχείρησε αν κατάλαβα καλά να πάει στον δρόμο. Αμέσως έσπευσαν πάνω της τα όργανα της τάξεως (της ποιάς;). Δύο περιπολικά έσπευσαν με ταχύτητα τέτοια που όμοιά της ειλικρινά δεν έχω ξαναδεί. Υποθέτω ότι κάπως έτσι πρέπει να έτρεχαν όταν είχε συλληφθεί ο Ξηρός της 17Ν. Μάλλον η χθεσινή κοπέλα ήταν αντίστοιχα επικίνδυνη, παρόλο που δεν πρόσεξα να φοράει κάποια κουκούλα. Ίσως να είχε κάποιο επικίνδυνο κραγιόν στο χέρι ή ακόμη χειρότερα κανάν καφέ (και είναι γνωστό ότι μόνο τα κακοποιά στοιχεία πίνουν καφέ στις μέρες μας). Προσπαθούσε το όργανον να την βάλει μέσα στο περιπολικό (όχι εντελώς ήρεμα όπως μπορεί ευ-κώλος να γίνει αντιληπτόν), προφανώς για προσαγωγή (υποθέτω). Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει για το αίσχος. Κάπου εκεί μπήκαν πολλοί μπροστά και δεν πρόσεξα την συνέχεια αλλά υποθέτω ότι θα την έβαλαν μέσα. Εξάλλου ζούμε σε χούντα. Γιατί να έμενε έξω; Αν ζούσαμε σε δημοκρατία, τότε τι δουλειά είχαν όλοι οι Μπαλούρδοι εκεί; Και τα αίματα άναψαν μετά τους προπηλακισμούς. Όπου και πάλι μόνο σε μπινελικώματα έμεινε ο κόσμος (παρόλο που παρατήρησα και κάποια "παιδάκια" από αυτά που πάντοτε βρίσκονται σε παραπλήσια μέρη με την αστυνομία και που προς στιγμήν έκαναν μια-δυο φιλότιμες προσπάθειες να πέσει κανά δακρυγόνο). Όπως έλεγα λοιπόν, μέχρι τη στιγμή που άρχισαν οι προπηλακισμοί και οι τραμπουκισμοί ουδείς είχε ασχοληθεί με την αστυνομία. Ούτε καν συνθήματα δεν φώναζε κανείς πλην ελαχίστων. Και ήταν που ήταν θλιβερό το όλο σκηνικό, ήρθαν οι Μπαλούρδοι και το έκαναν ακόμη πιο θλιβερό. Δίχως καν τσίπα. Απλά υπακούωντας εντολές όπως όλα τα καλά σκυλάκια του Παβλόφ....

Πάνω κάτω αυτό ήταν το χθεσινό σκηνικό. Η εντολή ήταν σαφής: "αφήστε τους να παίξουν κανά τετράωρο και μετά διαλύστε τους με κάθε τρόπο".
Κυριολεκτικά με κάθε τρόπο.
Έχω δει πολλά πράγματα και νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που είδα τόσα πολλά ΜΑΤ για τόσο λίγο κόσμο και δη, απλό κόσμο. Ακόμη και στο γήπεδο λιγότερα έχει. Χθες όμως έπρεπε να σπάσει ο τσαμπουκάς εν τη γεννέσει του, ήταν σαφές. Διαλυθήκαμε οριστικά λίγο πριν τις 7.30 και μέσα σε αυτήν τη μιάμιση ώρα (μιας και υποθέτω ότι στο δύωρο 4-6 δεν πρέπει να είχε γίνει τίποτε) δίχως να συμβεί το ο,τιδήποτε, συνέβησαν πολλά.

Το πεζοδρόμιο πάνω από την είσοδο του μετρό ήταν απροσπέλαστο για τους πολίτες χθες. Το ίδιο και η Αμαλίας. Για το πεζοδρόμιο προς τον Άγνωστο Στρατιώτη ούτε λόγος να γίνεται φυσικά. Απαγορευόταν. Σε μια φάση ήρθε μια κοπέλα δίπλα και ρώτησε αν μπορεί να πάει στο μετρό (και μάλλον όντως στο μετρό ήθελε να πάει): ο Μπαλούρδος απάντησε "όχι, από γύρω".
Πως είπατε; Είχε και κάτι μπετόβλακες χθες; Χαίρω πολύ, σάμπως δεν το περιμέναμε αυτό; Πάντα οι βλάκες μαζεύονται έτσι ακριβώς όπως η μύγα πηγαίνει με gps πάνω στο σκατό. Το θέμα είναι ότι οι βλάκες είναι το λιγότερο από τα προβλήματά μας. Το ότι σε 1-2 φάσεις έκαναν κόσμο να τσακωθεί μεταξύ τους, ήταν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Το ότι καταστρατηγούνται θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα, είναι ίσως χειρότερο και από όλα τα μέτρα, χειρότερο και από όλους τους ξεφτιλισμένους δωσίλογους πολιτικούς μαζί.

Αυτή είναι η χούντα της Παπαδημοκρατίας.
Να την χαιρόμαστε.
Να την προσέχουμε σαν τα μάτια μας.
Πάνω απ'όλα με καταπληκτικές διαδικτυακές αναλύσεις, ιδίως από τις "ψαγμένες".
Καληνύχτα μας.

Μόνο που ήδη στην ατμόσφαιρα μυρίζει έντονα ότι το ξύλο έρχεται. Τουλάχιστον εγώ αυτό αφουγκράζομαι... Θα δείξει.



Τι να πω.
Μοναχά πίκρα.
Πίκρα κυρίως για τους συμπολίτες που έχω.
Καλύτερα χθες να μην είχε γίνει τίποτε.

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη

Αντεγραμμένο από το βλόγι του Στέλιου, το τριακοστό στο πλαίσιο της σχετικής "σειράς" κειμένων... Του το άργησα αλλά βγήκε ενδιαφέρον νομίζω... :)

Άδης, ο γνωστός θεός, ετών 34, αν και η πορεία στο χρόνο το διαψεύδει. Εκ Πειραιώς ορμώμενος, πλην όμως κάτοικος Κάτω Κόσμου παλαιόθεν. Επαγγέλλεται ανεπισήμως την παρατήρηση των ανθρώπων.

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ήμουν ένας εξαιρετικά καλόπιστος άνθρωπος. Καλόπιστος είμαι ακόμη, απλά πλέον δεν είμαι άνθρωπος αλλά θεός, όπως γνωρίζετε. Ας μην το αναλύσουμε όμως. Αυτό σημαίνει πως θεωρούσα ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να μου λένε ψέματα οι άλλοι, πόσω δε μάλλον στο σχολείο.

Έτσι, είχα γαλουχηθεί με τις αρχές της χριστιανοσύνης και της διδασκαλίας του Χριστού, ήτοι όπως ακριβώς τα μέλη του ιερατείου και ο πλησίον μου: ούτε τον ένα χιτώνα έδινα, ακόμη κι αν είχα 5, και σε καμία περίπτωση δεν τηρούσα τις γραφές, αφού ό,τι κακό έκανα οφειλόταν στον Πονηρό, ο οποίος κατά βάθος έφταιγε για τα πάντα, και οι νηστείες δεν με πολυενδιέφεραν κ.λπ. κ.λπ.

Απλά πράγματα, καθημερινά και προπάντων βολικώς σωστά. Δεν με ενοχλούσαν όμως, τουναντίον ήμουν εξαιρετικά υπερήφανος που ήμουν χριστιανός ορθόδοξος. Μάλιστα, ήδη από μικρός είχα πληροφορηθεί το σκοτεινό σχέδιο αφανισμού της ορθοδοξίας κ.λπ.

Μέσα σε όλα είχα αποκτήσει και την επίγνωση ότι δεν πατάμε σε μέρη διαφθοράς και σήψης, όπως τα βιβλιοπωλεία (πίστευε και μη ερεύνα άλλωστε, μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι κ.λπ.) και φυσικά, για τους άπλυτους και απολίτιστους Αρχαίους που πέραν ενός Παρθενώνα δεν είχαν το παραμικρό άλλο να μας πουν. Δεν χρειαζόταν να δώσω και καμιά ιδιαίτερη σημασία. Εξάλλου αυτό που μετρούσε ήταν το ελληνικό Βυζάντιο, ήταν οι άγιοι όπως π.χ. η Φαύστα και ο Κρίσπος κ.ο.κ. Αυτά με ενδιέφεραν.

Μέχρι που κάποια στιγμή έτυχε περί τα 16 μου να βρεθώ σε ένα μιαρό βιβλιοπωλείο για να παραλάβω ένα βιβλίο γερμανικής (την οποίαν μάθαινα) και παρά την εμφανή απέχθειά μου, μέχρι να μου φέρει ο μαγαζάτορας το βιβλίο μου από το πατάρι, αποφάσισα να ρίξω μια ματιά, απλώς για να επιβεβαιώσω ότι ο χώρος στον οποίον βρισκόμουν ήταν ένας τόπος του κακού.

Καθώς κοιτούσα λοιπόν στα βιβλία με αρχαία ζητήματα, έπεσε το μάτι μου κάπου (δεν έχει σημασία που) και συγκλονισμένος σκέφτηκα «αποκλείεται, τι ψευταράδες!» Όμως διαπίστωσα ότι ο ψευταράς είχε και φωτογραφίες, ανέφερε και ημερομηνίες και συγκεκριμένα γεγονότα, είχε και αρχαιολογικά ευρήματα. Και κατέληγε, τέλος πάντων, σε ένα συμπέρασμα που φαινόταν εξαιρετικά αληθοφανές και απολύτως λογικό (έστω και εκ πρώτης όψεως). Αυτό ήταν: αποφάσισα να αγοράσω και αυτό το βιβλίο προκειμένου να καταρρίψω την σκευωρία που εναντιωνόταν στη θρησκεία.

Μην τα πολυλογώ, τελικά όχι μόνο δεν το κατέρριψα αυτό το βιβλίο αλλά άρχισα να διαβάζω και άλλα, και άλλα, και άλλα, καθώς περνούσαν τα χρόνια. Κι ως προς τα γεγονότα, πολλά άρχισαν να καταρρίπτονται μπροστά μου. Το ερώτημα με έκαιγε ολοένα και περισσότερο: γιατί και ποιος μου έλεγε ψέματα όλα αυτά τα χρόνια; Μίσος, το ένοιωθα να σιγοκαίει. Θα τους έβρισκα όλους και θα τους αποκάλυπτα.

Βέβαια η θρησκεία ήταν καλή, ήταν προφανές ότι έφταιγε το ιερατείο, αυτοί που κινούσαν τα νήματα.

Μέχρι που ανακάλυψα και άλλα γεγονότα, και άλλα, και άλλα. Και τελικώς ανακάλυψα τι ακριβώς σημαίνει θρησκεία. Όχι χριστιανισμός συγκεκριμένα, αλλά θρησκεία γενικότερα.

Πέρασα από πολλές φάσεις κι αυτό διότι είχα συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να έχω την ταμπέλα μου: από Χ.Ο. έγινα Χ.Ο. αλλά με αποσχιστικές τάσεις προς την εκκλησία, μετά έγινα αντιχριστιανός (πολλοί το συνδύασαν με το metal που ακούω αλλά καμία σχέση), μετά έγινα εθνικός (αν και Ολυμπιακός), μετά έγινα παγανιστής, μετά έγινα ούτε που θυμάμαι τι άλλο (και πόσα άλλα), μέχρι που συνειδητοποίησα ότι προκειμένου να γίνω θεός έπρεπε πρώτα να γίνω άνθρωπος και για να γίνω άνθρωπος έπρεπε ως νέος Προμηθέας να αποτινάξω τα σύγχρονα δεσμά, αυτά που μου μάτωναν το μυαλό με τις τάχα μου ηθικές διδασκαλίες μίας κοινωνίας που είχε πάρει ήδη από τότε (και πιο πριν) την κάτω βόλτα.

Και πάνε αρκετά χρόνια που δεν με ενδιαφέρει να είμαι κάτι και που είμαι τα πάντα επειδή ακριβώς δεν είμαι τίποτα. Διότι πολύ απλά δεν με νοιάζει. Όπως ακριβώς δεν έβλεπα να νοιάζεται κανένας όταν είχα πάει στο εξωτερικό (Γερμανία) για όχι πολύ μικρό χρονικό διάστημα και όταν με εξαιρετική υπερηφάνεια ανακοίνωνα ότι είμαι Χ.Ο. δεν έδειχνε να ενδιαφέρεται κανείς απολύτως, παρόλο που είχα μάθει τα ακριβώς αντίθετα όλα τα χρόνια. Κοινώς έβλεπα έναν ολόκληρο κόσμο, για τον οποίον με είχαν πείσει ότι είναι ο σωστός, να καταρρέει ως ψευδής, ακριβώς όπως περιγράφει ο Πλάτων στην Πολιτεία.

Διότι εμένα με ενδιαφέρει να σκέπτομαι, να αναλύω, να στοχάζομαι, να αμφιβάλλω αλλά πάνω απ' όλα να είμαι ήρεμος: «νήφε και μέμνησο απιστείν». Με ενδιαφέρει να το κάνουν όλοι και δεν με νοιάζει τι πρεσβεύει ο καθένας.

Από τότε που αποτίναξα αυτά τα δεσμά νοιώθω πολύ πιο ελεύθερος, πολύ πιο έτοιμος να κάνω το πραγματικά καλό. Και η πλάκα είναι ότι μόνο μετά απ' αυτό κατάφερα να διαβάσω έστω και τις Γραφές, παρόλο που πιο πριν που «ήμουν» δεν το είχα πράξει, και τις οποίες μάλιστα σε διάφορα σημεία έχω ως εξαιρετικά λογοτεχνικά (και όχι μόνο) δείγματα γραφής (π.χ. είναι σχετικά άγνωστο ότι το Κατά Ιωάννην ξεκινάει ηρακλειτείως).

Διότι δεν με νοιάζει η οποιαδήποτε θρησκεία, δεν με νοιάζει ο αγνωστικισμός, δεν με νοιάζει η αθεΐα, δεν με νοιάζουν οι ταμπέλες. Το βράδυ στρέφω το κεφάλι ψηλά προς το Σύμπαν και παρατηρώ το κόσμημα, τον Κόσμο και συλλογίζομαι πόσο μεγάλο είναι το δώρο της ζωής που έχω στα χέρια μου, να μπορώ να παρατηρώ μια τέτοια μεγάλη ομορφιά, να είμαι τμήμα της, να αποτελώ κομμάτι του Όλου. Παρατηρώ τη Φύση και μαγεύομαι απ' αυτά που μπορεί να κάνει και συνειδητοποιώ πόσο χρόνο έχω χάσει αναλογιζόμενος χαζά ερωτήματα, άνευ αξίας. Πόσο χρόνο μου έκλεψαν, πόσο χρόνο με είχαν δέσμιο, πόσο χρόνο είχα επιτρέψει να είμαι τυφλός.

Συζητάω συχνά με ανθρώπους που πραγματικά νοιώθουν τη θρησκευτική πίστη μέσα τους: κάποιοι εξ αυτών μπορεί ενίοτε να παρεκκλίνουν και να διαβάσουν και κάνα «απαγορευμένο» βιβλίο, αλλά οι περισσότεροι είναι στα γνωστά επίπεδα: ό,τι πει ο αυθέντης κι από βιβλία, τα «δικά μας».

Κι εγώ την ίδια στιγμή διαβάζω Ηράκλειτο και Καζαντζάκη, Όμηρο και Λιαντίνη, Καβάφη και Γραμματικάκη. Είναι χρέος μου να τους βοηθήσω. Κάνοντάς τους να καταλάβουν ότι πρέπει να βοηθηθούν, μπας και αυτός ο Κόσμος πάει ποτέ προς το καλύτερο...

Για να πάει προς το καλύτερο όμως πρέπει να αποτινάξει τον ζυγό του σκοταδισμού, να σηκώσει κεφάλι, να δει το φως, να μάθει να αγαπάει πραγματικά τη Φύση ολόκληρη, να συνειδητοποιήσει ότι το μέλλον βρίσκεται στα δικά του χέρια διότι δεν είναι τυχαίο ότι, όσο πιο πολύ βυθίζεται κάποιος στα θρησκευτικά άδυτα, τόσο πιο φανατισμένος βγαίνει απ' αυτά.

Ευ πράττωμεν
(Πλάτων, Πολιτεία)

Χάππυ νιου μπηαρ!

-Ναι ρε, οκ, στις 4 το θυμήθηκες;
-Ουπς, δεν ήξερα ότι γι'αυτό θα πάει κατά διαόλου η χρονιά. Τις απολογίες μου.

Ένα τραγουδάκι που αν και δεν είναι μέταλ, είναι πολύ περισσότερο μέταλ απ'όσο νομίζετε. Προσέξτε όχι μόνο τους στίχους που παραπέμπουν σε εκλεκτό ρεμπέτικο, αλλά και το τρομερό μέταλλο που είχε η φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου.



Ξέρω, ξέρω, επειδή σας κούφανα, πάρτε για το καλό κι ένα δικό μου:




Και μην ξεχνάτε για φέτος...



Ελπίζω να σας μπήκε με το καλό, διότι μέσα στη χρονιά θα γίνουν πολλά με το κακό.