Η τρομοκρατία της Πληροφορίας

Πιασάρικος τίτλος, ναι, το ξέρω....
Για πείτε μου όμως κάτι...
Η κυβερνοτέτοια, πως τη λένε... Α, ναι... κυβερνοτρομοκρατία. Τι ακριβώς είναι τελικά, έχουμε μάθει; Είναι η τρομοκρατία διά του διαδικτύου, ή μήπως η διακυβέρνηση με τρομοκρατικά μέσα; Διότι σα να μου φαίνεται ότι έχει αρχίσει να μπλέκει λίγο το πράγμα...

Βασικά, μην το κρύβω, μου θυμίζει λίγο τη δυστυχή μύγα, πάνω στην οποίαν πέφτει ανηλεώς και με ιδιαίτερη μοχθηρία μια μυγοσκοτώστρα, συνήθως από κάποιον εξαιρετικά εκνευρισμένο άνθρωπο, ο οποίος μόλις την λιώσει (και έχοντας ήδη ακούσει τον χαρακτηριστικό ήχο "σκλιατς" στον τοίχο) αναφωνεί θριαμβευτικά "πολύ μου τα 'χες ζαλίσει εσύ"...
Πιθανώς στο.. πρόσωπο της μύγας ο εν λόγω κύριος να έβλεπε το αφεντικό του, κάποιον εφοριακό, έναν αστυνομικό, την παντοφλοφέρουσα σύζυγό του ή ακόμη και το κράτος το ίδιο -άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου άλλωστε. Η ουσία είναι, όμως, ότι το αγγλικώς λεγόμενο overkill, δηλαδή η ενέργεια του να σκοτώσεις κάποιον με αχρείαστη "ποσότητα" δύναμης ενώ θα μπορούσες και με λιγότερη, δείχνει να είναι μέρος της παγκοσμιοποιημένης καθημερινότητάς μας και μάλιστα εδώ και καιρό. Να διευκρινίσω δε, ότι στην περίπτωση που εξετάζουμε το ρήμα "σκοτώνω" δεν είναι απαραίτητο να εννοείται κυριολεκτικά: μπορεί κάλλιστα να είναι και ηθικά, πνευματικά κ.ο.κ. Αυτό κρατήστε το διότι έχει σημασία.

Αναφέρομαι στο wikileaks, για όποιον δεν το κατάλαβε, και ταυτόχρονα στην οδύσσεια που έχει ξεκινήσει ο Τζούλιαν Ασάνζ που ως γνωστόν ήδη κρατείται σε αγγλικές φυλακές. Κατ' αρχήν και πριν προχωρήσω παραπέρα, θα ήθελα να σας παραπέμψω σε δύο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις από τον polse και τον πειρατή αντίστοιχα. Επίσης, ρίχτε μια ματιά και σ'αυτό:


Η απορία μου, την οποίαν διόλου τυχαία διάβαζα και σε κάποια κείμενα του κλασικά εξαιρετικού Ντόπερμαν στον Φίλαθλο τις τελευταίες μέρες (όπως το παραπάνω απόσπασμα), είναι το πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που αν μη τι άλλο δεν έχει διαπράξει και κανένα έγκλημα, να παρουσιάζεται δίπλα-δίπλα με τον Μπιν Λάντεν ως προς την επικινδυνότητα... Και πάλι όμως, δεν είναι τόσο απλό το ζήτημα...

Νομίζω ότι είναι παραπάνω από προφανές ότι επιχειρείται σε παγκόσμιο επίπεδο μια συντονισμένη προσπάθεια να παρουσιαστεί τόσο ο Ασάνζ, όσο και το wikileaks ως κάτι το... δαιμονικό, κάτι το υπέρμετρα κακό, ή ακόμη χειρότερα ως "Η Απειλή". Κι εδώ που τα λέμε είναι και ας δούμε το γιατί με μερικά σύντομα παραδείγματα...

Θυμάστε πως μπούκαραν οι "συμμαχικές" δυνάμεις στο Ιράκ; Προφασιζόμενες όπλα που τελικώς απεδείχθη ότι δεν υπήρχαν. Εξίσου προφανές ότι οι ειδήμονες το γνώριζαν ούτως ή άλλως ότι δεν υπήρχαν, σημασία όμως δεν είχε το ότι δεν υπήρχαν, αλλά το να πειστεί ο κόσμος ότι υπήρχαν. Και ο κόσμος επείσθη, πράγμα μάλλον εύκολο μετά τις επιθέσεις της 11/9 (η λέξη "τρομοκρατικές" δεν συμπεριελήφθη ηθελημένα) όπου "κινδυνεύουμε όλοι μας", "ήρθαν στα σπίτια μας" κλπ, κλπ. Άρα, με μία οργανωμένη προσπάθεια ενημέρωσης του κόσμου, έγινε αυτό που ήθελαν τα κοράκια.

Επειδή όμως ως Ελληναράδες είμεθα διαχρονικά πεπεισμένοι ότι ότι οι παγκόσμιες εξελίξεις δεν μας αφορούν και ιδιαίτερα, ας δούμε την αξία της ενημέρωσης μέσα από τα σύνορα και για να μην φεύγουμε μακρυά, ας περιοριστούμε στην οικονομική κρίση.
Από την πλειονότητα των μέσων μαζικής εξημέρωσης εδώ και κοντά ένα χρόνο γινόμαστε αποδέκτες μιας ασταμάτητης ροής πληροφοριών για το πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, πόσο χειρότερα θα γίνουν, πόσο πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι, πόσο δύσκολη είναι η οικονομική συγκυρία, πόση κατανόηση πρέπει να δείξουμε στα ψυχολογικά προβλήματα της ανέραστης κυρίας Μέρκελ, πόση συμπάθεια πρέπει να δείξουμε στο ΔΝΤ που ήρθε σαν καλός γιατρός για να μας σώσει από την αρρώστια των πολιτικών (καλοί γκασμάδες και αυτοί, θα φύγει η αρρώστια και θα μείνουμε με τους πολιτικούς) κ.ο.κ. Δεν ξέρω αν πιάνετε που το πάω...

Για ποιον λόγο η γιαγιούλα που παίρνει 500 ευρώ σύνταξη πρέπει να γνωρίζει τι είναι η ΔΕΚΟ, τι λέει η Μέρκελ, τι άλλο θα ξεράσει αύριο ο υπερπαραγωγικός πολιτικός ανήρ Πάγκαλος; Και για να έχουμε καλό ερώτημα, γιατί να ξέρει το ο,τιδήποτε άλλο πέραν του γιατί μειώθηκε η σύνταξή της, ή γιατί πλέον δεν της φτάνουν τα χρήματα; Κοινώς, γιατί να πληροφορούμεθα όλοι μας πράγματα που ουδόλως μας απασχολούν;
Είναι πραγματικά πολύ απλό: διότι αν τα δελτία ειδήσεων, οι ανταποκρίσεις, τα άρθρα των εφημερίδων και φυσικά -μην ξεχνάμε αυτές!- οι έγκριτες αναλύσεις των ειδικών (sic) δεν αναφέρονταν σε όλα αυτά που ούτε που ενδιαφέρουν τον κόσμο, τότε θα έπρεπε να αναφέρονται σε αυτά που πραγματικά τον ενδιαφέρουν, δηλαδή που βρήκε τόσα σπίτια ο τάδε, που βρήκε τόσες καταθέσεις ο δείνα, ποιος έφαγε τόσα εκεί κ.ο.κ. Το θέμα είναι ότι τόσο η τεχνητή παροχή πληροφοριών προς εσφαλμένη κατεύθυνση σε συνδυασμό με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατεί (να υπενθυμήσω μεταξύ άλλων τα αληθινότατα σκηνικά με ανθρώπους που πήγαιναν και σήκωναν τα λεφτά τους από τις τράπεζες υπό τον φόβο ότι "οι τράπεζες δεν θα έχουν μετρητά να δώσουν σε λίγες ημέρες") κάνουν τον κόσμο εσωστρεφή αφενός, αφετέρου -και σημαντικότερο- να μην βλέπει καν τα πραγματικά προβλήματα και να ασχολείται με ό,τι άσχετη πίπα υπάρχει δεξιά κι αριστερά...

Ή μήπως είναι τυχαίο ότι μόλις εσχάτως έγινε εθνική σταρ η Πετρούλα για τα καραγκιοζιλίκια της, αν και κατά τα λοιπά εδώ και χρόνια μας ζάλιζε ανηλεώς τον έρωτα από την τηλεοπτική τζαμαρία; Μέχει και ότι θα βγάλει ροζίζον ντιβιντιό σεξουαλικής διαπαιδαγώγισης που δεν θα έχει την παραμικρή σχέση με αυτό της Τζούλιας μάθαμε, παρόλο που δεν έχει καν μπει για τα... γυρίσματα. Και δεν αναρωτιέται κανείς γιατί! Σχολιάζει ο κόσμος την Πετρούλα αντί ν'ασχολείται με τα σοβαρά θέματα της καθημερινότητας -είμαστε πραγματικά για λύπηση. Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε μερικά εκατομμύρια ανθρώπων να βρίσκεται ωσάν του Γαλάτες πίσω από τους Ρωμαίους στο κατόπι 300 αχρήστων συν μερικών ακόμη κομματόσκυλων τε και εργατοπατέρων και να τους αλλάζει τον αδόξαστο, αλλά αντ'αυτού κάθεται στο σπίτι και παρακολουθεί από του καναπέως με ιδιαίτερο θαυμασμό την αγγλική πιτσιρικαρία να κάνει ντου έως και στον Κάρολο με την Καμήλα του σχολιάζοντας "μπράβο στους Άγγλοι"...

Μην ξεφεύγουμε όμως: δε νομίζω να υπάρχει κάποια παγκόσμια... ντιρεκτίβα που να λέει στα μουμουέ "κάντε αυτό". Νομίζω ότι είναι σχεδόν τόσο αυτονόητο όσο κάποτε υπήρξε και η ανακάλυψη του τροχού. Χειραγωγείς τις μάζες άρα τις ελέγχεις κι αφού τις ελέγχεις, κάνεις ό,τι γουστάρεις. Και πως γίνεται η καλή, η παστρική χειραγώγηση; Μα φυσικά διά της πειθούς! Δεν έχουμε και καμιά χούντα ντε, είμεθα αν μη τι άλλο δημοκρατικά ζώα και ως τέτοια, δεν υπάρχει λόγος να δολοφονήσουμε το παραδίπλα κράτος έτσι απροκάλυπτα -το απαγορεύει και η θρησκεία άλλωστε-, μπορούμε όμως να το δολοφονήσουμε με το κατάλληλο ιδεολογικό περιτύλιγμα: λίγη γαρνιτούρα από 'δώ, λίγη σαλτσούλα από 'κει, βάλε και καμιά τρουφίτσα με κανά κερασάκι, και ο πατσάς πεκίνου είναι έτοιμος. Μα θα μου πείτε, ότι πεκίνου είναι η πάπια, σάλτσα πάει στα μακαρόνια, γαρνιτούρα στο κρέας, κερασάκι στην τούρτα, τρούφα στις πάστες, άρα που κολλάει ο πατσάς; Μα πως δεν κολλάει; Από την στιγμή που σε έχουν πείσει ότι πρόκειται για πιάτο με μουσακά, φυσικά και κολλάει. Αυτή ακριβώς είναι η αξία της "πληροφορίας", και κάπου εδώ έρχεται και χαλάει η μανέστρα με το διαδίκτυο, το οποίο επειδή είναι δομημένο σε χαοτική βάση, εξακολουθεί να είναι ακόμη ελεύθερο κι ανεξέλεγκτο (ή τουλάχιστον σε αρκετά μεγάλο βαθμό), άρα να προσπαθεί να ελέγξει την ορθότητα της πληροφορίας, πράγμα αναφανδόν κακό για την παγκόσμια τάξη πραγμάτων (θυμηθείτε τι λέγαμε για το Zeitgeist που... σπάει τα ταμεία).

Συνεπώς δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Ασάνζ είναι στην φυλακή αυτήν τη στιγμή που μιλάμε, με κατηγορία θραύσης προφυλακτικού. Ούτε πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι παρουσιάζεται από τα μουμουέ ως μέγας εγκληματίας, πλάι-πλάι στον Οσάμα και δεν ξέρω κι εγώ ποιον άλλον επαγγελματία αιματοκυλιστή. Διότι ο Ασάνζ έκανε ίσως το χειρότερο που μπορούσε να κάνει άνθρωπος: πήρε το υπ'αριθμόν ένα όπλο τους και τους το γύρισε στη μάπα, ρίχνοντας και 1-2 προειδοποιητικές βολές στο ενδιάμεσο, γεγονός που σε συνδυασμό με το άγνωστο του πράγματος (δηλαδή τι μπορεί να έχει ακόμη στα χέρια του) δημιουργεί τρόμο στους κατ'εξοχήν θιασώτες του τρόμου. Κι επίσης, γι'αυτό και δεν έχουμε ακούσει -και φοβάμαι ότι ούτε πρόκειται νάκούσουμε- για επίσημες αντιδράσεις σε επίπεδο άλλων χωρών: αφού κι αυτές το ίδιο παιχνίδι παίζουν, ποιαν θα συνέφερε το αντίθετο; Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ για ποιον λόγο στις χολυγουντιανές υπερπαραγωγές πλέον ως κακοί εμφανίζονται οι Κινέζοι και όχι οι Σοβιετικοί/Ρώσοι; Μα για τον ίδιον ακριβώς που πάντα θα σώσει την ημέρα ο καλός αμερικάνος, ο οποίος θα πηδήξει και το γκομενάκι στο τέλος, ή για τον ίδιον λόγο που ο Τζον Ράμπο οπλισμένος με μια σπασμένη οδοντογλυφίδα και μια τρύπια κάλτσα κατάφερνε πάντοτε να τα βάζει ταυτόχρονα με μερικές εκατοντάδες άρτια εκπαιδευμένους μαχητές αντιπάλους και πάντοτε να κερδίζει. Κοινώς, για τον ίδιον λόγο που οι αμερικανόφερτες μπούρδες βγαίνουν ασταμάτητα εδώ και δεκαετίες, έτσι υπάρχει και η ασταμάτητη ροή πληροφοριών. Ο εγκέφαλός σου πρέπει και να γίνει και να μείνει χυλός. Ειδάλλως, κινδυνεύεις να πας από προφυλακτικό...

Που παίζεται το όλο παιχνίδι λοιπόν επί της παρούσης; Στο διαδίκτυο, εκεί όπου ξεκίνησε δηλαδή. Έχουν ξαμοληθεί χάκερς παγκοσμίως και την πέφτουν σε ό,τι θεωρούν "στρατηγικής" σημασίας. Πολύ φοβάμαι όμως ότι εκεί θα μείνει, τουτέστιν η όλη προσπάθεια θα καταπνιγεί από τους απείρως πιο αμείλικτους και απάνθρωπους εκπροσώπους της νέας τάξης πραγμάτων.
Ήδη έχουμε βιώσει κι εμείς εδώ προσπάθειες υποδούλωσης του διαδικτύου με νόμους αντίστοιχους της κουκούλας (ελπίζω να μην έχετε ξεχάσει τον πολυαγαπημένο μου κύριο Δένδια και τους "μέσους ηλιθίους" του). Μπορεί να ξενίσει, αλλά όποιος γράφει στο διαδίκτυο θεωρείται δυνάμει... άπο τρομοκράτης έως απλώς επικίνδυνος. Γιατί; Όχι επειδή έχει όπλα αλλά επειδή βάζει κάτων την λογική και προσπαθεί να βγάλει άκρη, να θίξει θέματα, να αποκαλύψει καταστάσεις. Γι'αυτό και ιδίως απ'όταν τα βλόγια έγιναν τρελή μόδα (θα θυμάστε το πάλαι ποτέ λεγόμενο κίνημα των βλόγερε .. αλήθεια, που εξαφανίσθηκε κι αυτό; Έπιασαν τα κρύα ή πλάκωσε η κρίση;) μας προέκυψε το εκπληκτικό φαινόμενο να μπουκάρουν ανά ορδές δημοσιογράφοι με ουσιαστικό σκοπό να ελέγξουν και την βλογόσφαιρα (όπου κάπως έτσι είχε προκύψει υπό του ζαφεώδα μετά του προφέτα το μπανεράκι εις την αριστερή στήλη).

Ο "πόλεμος του διαδικτύου" που έχει ξεσπάσει δεν βλέπω να τελειώνει εύκολα ή γρήγορα. Ίσως να χαλαρώσει λίγο αν κι εφόσον αποφυλακισθεί ο Ασάνζ, που κι αυτό δύσκολο το βλέπω διότι πρέπει να υπάρξει τιμωρία και παραδειγματισμός προς αποφυγή άλλων αντιστοίχων φαινομένων. Και κυρίως, ο κόσμος -και δεν μιλάω για τα τυφλά ζώα αλλά για τους σκεπτόμενους πολίτες ανεξαρτήτου χώρας ή εθνικότητος- πρέπει πρωτίστως να σταματήσει να σκέφτεται, να συνομιλεί, να επεξεργάζεται. Πρέπει να κάνει αυτό που του λέμε "εμείς", έτσι όπως το λέμε και όταν το λέμε. Διότι ακόμα έχουμε πολλά να κάνουμε, διακυβεύονται χρήματα, περιουσίες ολόκληρες και δεν μπορεί ένας κάποιος Ασάνζ και κάμποσοι άλλοι ξεπλένηδες να μας χαλάνε την πιάτσα...

Είμαστε ένας πανέμορφος θαυμαστός κόσμος, μόνο που δεν είμαστε στο 1984 πλέον. Η τεχνολογία είναι πολύ ανώτερη και η δίψα κάποιων για αίμα αστείρευτη. Σάμπως από την ίδια δίψα δεν ξεκίνησε και η όλη οικονομική κρίση; Ή μήπως για την ίδια δίψα δεν γίνονται οι πόλεμοι και τόσα άλλα; Απλά, αν και η πληροφορία ήταν ανέκαθεν μεγάλο όπλο, πλέον φαίνεται ότι έχει γίνει το υπ'αριθμόν ένα, κι αυτό είναι ίσως το χειρότερο απ'όλα. Και το μέγα ερώτημα είναι πλέον κατά πόσον θα επιτρέπουμε να συνεχίσουν να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, πόσω δε μάλλον όταν αποδεδειγμένα δεν τους αρκεί μόνο αυτή...

Χαίρετε.

ΥΓ. Υπό του ελληνάκιου δανείσθηκα (αγυρίστως! -μερσί!) την παρακάτω φωτογραφία, η οποία επειδή έτσι γουστάρω να'ούμ από σήμερα θα κοσμεί την δεξιάν μου στήλη.

Άνευ τίτλου (και άναυδον εξίσου)

(δραματικό update στο τέλος)

Κι εκεί που υπολόγιζα να θίξω 2-3 ζητηματάκια επί της βραχυπρόθεσμης επιστροφής του ανεξέλεγκτου (κατά το εξελεγμένου) πρωθυπουργού της χώρας Ντομινίκ Στρος-Καν προχθές (πλήρες ρεπορτάζ εδώ, σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα), σκάει μύτη η είδηση βόμβα σήμερα και παραλίγο να πάθω τριπλό εγκεφαλικό μετά καρδιακού επεισοδίου συν κρύο ιδρώτα σε ποτάμια.
Ο Ρόκυ Μπαλμπόα -ναι, ο γνωστός- μπαίνει στο Hall of Fame του μποξ, μαζί με πυγμάχους όπως ο Μάικ Τάισον κ.α.
Ναι, καλά διαβάσατε! Ο ήρως του σεναρίου της γνωστής σειράς επικού/ποιοτικού κινηματογράφου θα μπει ως πραγματικός πυγμάχος σε έναν χώρο με πραγματικούς ανθρώπους! Τελικά η υπεράνθρωπη προσπάθεια απέναντι στον θηριώδη Ρώσο Ivan Drago δικαιώνεται με κοντά 2 δεκαετίες καθυστέρηση. Είναι πραγματικό αριστούργημα! Είναι σαφώς, η είδηση της ημέρας.
Και νομίζω πλέον ότι ανοίγει ο δρόμος να αναγνωρισθεί και ο θεός Τσακ Νόρρις (μόνο θεός δηλαδή; Ημίθεος!) ως ο μέγιστος στρατηλάτης/φιλόσοφος όλων των εποχών.

Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν το γιατί η έλευση του πρωθυπουργού της χώρας έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα (λες κι ο εκπρόσωπός του, Ζορζ, κάθεται περισσότερο) περνάει σε δεύτερη μοίρα. Εξάλλου τι μας είπε; Τα γνωστά και τίποτε καινούριο. Πχ ότι οι μισθοί των 700 ευρώ αποτελούν πρόκληση και πρέπει να μειωθούν κι άλλο, ότι ήμασταν ασθενείς και είναι ο γιατρός με το φάρμακο (χαίρομαι που γνωρίζει ελληνική ιστορία και κατέχει τι είχε πεί ο γίγας ηγέτης Γεώργιος Παπαδόπουλος), ότι χρειάζεται πλήρης συναίνεση απ'όλους τους κοινωνικούς φορείς αλλά και τα κόμματα (τουτέστιν θέλει κι άλλο κώλο που προφανώς τους αρέσει αρκετά), ότι καλά μας τον φόρεσαν κι επειδή φαίνεται ότι μας αρέσει θα μας τον φορέσουν αρκετά παραπάνω στο προσεχές έτος κλπ, κλπ. Τα ίδια, τα ίδια, τα ίδια. Τίποτε νέο. Ίσως γι'αυτό μας κουβάλησε και τον Υπουργό Οικονομίας της χώρας, Όλι Ρεν (τελικά δίκιο είχε ο Γαλούπης όταν έλεγε ότι με τέτοιο όνομα μόνο ως ποδοσφαιριστής θα μπορούσε να κάνει καριέρα), για να μας διαφωτίσει πιο λεπτομερώς (αχ, πιο βαθειά, αχ).

Αλγεινή εντύπωση δε, μου προκάλεσαν κάποια αναφανδόν πικρόχολα και κακεντρεχή σχόλια από διαφόρους περί της μη γνώσης του της ελληνικής γλώσσας την οποίαν όμως προτίθεται να μάθει. Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι ο τοπικός εκπρόσωπος Ζορζ ξέρει ελληνικά; Οπότε γιατί να μάθει ο Στρος-Καν; Αρκεί που ξέρουν κάποιο υποφερτό τμήμα έστω της αργκώ οι τοποτηρητές του.

Ωραίο ήταν και το άλλο βεβαίως: τόσον καιρό πολλοί και διάφοροι μας έχουν ζαλίσει τον έρωταν περί του ΔΝΤ κλπ. Και όταν απεφάσισε να έρθει ο Μέγας Αρχηγός, αυτοί αποφάσισαν να τον σνομπάρουν και να μην συμμετέχουν εις την ενημερωτικήν κουβέντα! Προφανώς οι υποψίες μας ότι μόνοι τους αρέσκονται να τα λένε καλύτερα είναι βάσιμες.
Λίαν συγκινητική ήτο και η παρέμβασις της Βασούλας Παπανδρέου, μιας πολιτικού που εδώ και 30φεύγα χρόνια δεν έχει περάσει ούτε από μία κυβερνητική θέση και που μεταξύ άλλων όπως όλοι μας θυμόμαστε είχε καταψηφίσει αυτό το σιχαμερό μνημόνιο που στέλνει τους νέοι μας στην ξενιτιά. Φυσικά η κυρά-Βάσω εμπέρδεψε ότι οι νέοι επιζητούν την μετανάστευση όχι ένεκα του μνημονίου αλλά των πολιτικών που έχουν καταρημάξει τη χώρα εδώ και δεκαετίες, αναπόσπαστο μέλος της συμμορίας των οποίο ήτο και η ίδια!

Το χειρότερο όμως μου ήρθε ως κεραμύδα στο κεφάλι εν μέσω της ερήμου διαβάζοντας τον Φαληρέα εις την σημερινή Καθημερινή: "Δυσάρεστες στιγμές για τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, χθες στη λίμνη της Βουλιαγμένης, όπου συνηθίζει να πηγαίνει για να γυμνάζεται. Ορισμένοι κολυμβητές εκδήλωσαν την απαρέσκεια τους για το πρόσωπο χρησιμοποιώντας ανοίκειους χαρακτηρισμούς, εκείνος εθίγη βαθύτατα, κάλεσε τον διευθυντή και, ελλείψει διευθυντού, απαίτησε από τον γηραιό και ανάπηρο φύλακα του χώρου να εκδιώξει από τον χώρο τους «υβριστές»."
Το πρώτο σοκ είχε να κάνει με το πως είναι δυνατόν να βρέθηκε ο υπερπαραγωγικός πολιτικός ανήρ Πάγκαλος εν μέσω τόσων εγκαθέτων με τους οποίους μάλλον δεν τα φάγανε μαζί (υπάρχουν και τέτοιοι; Μήπως είναι τίποτε εξτρεμιστές;). Το δεύτερο είχε να κάνει με τον υπέρμετρο θαυμασμό προς τας δημοκρατικάς αντιλήψεις του ανδρός να απομακρυνθούν όλοι από την περιοχή! Και το τρίτο και πλέον εντυπωσιακόν σοκ ήτο ότι ο Πάγκαλος... γυμνάζεται!
(μα πως μου διέφυγε και δεν είχα παρατηρήσει ποτέ τους καλλίγραμμους κοιλιακούς;)

Τι άλλο θ'ακούσουμε ρε;! Όχι άλλα πλυντήρια ρε, όχι άλλα πλυντήρια!

Update: Παγκόσμια ημέρα κατά της Διαφθοράς σήμερα! Μόλις το έμαθα!
Ολόψυχα να ευχηθώ χρόνια πολλά στους πολιτικούς μας!
Ντάξει, και άλλοι γιορτάζουν σήμερα, αλλά πρώτα το κεφάλι πρέπει να τιμήσουμε! Βρωμάει κιόλας...

Ο Προστάτης των Πολιτικών

Θα διερωτάσθε ορθά ποιος είναι αυτός...
Το μόνο που μπορώ να σας πω στο αυτό χρονικό σημείο είναι ότι κάποιες φορές ακόμη κι εκεί που κάθεσαι έρχεται η Αλήθεια και σε χτυπάει κατακέφαλα, στυγνή και αφοπλιστική ωσάν το κόψιμο σε συνδυαζμό με φασολάδα που μάλλον δεν προλαβαίνεις να κάνεις και πολλά υποθέτω.
Μην ξεφεύγω όμως...

Κατ' αρχήν όταν μιλάμε για το επάγγελμα των πολιτικοί στην Ελλάδα, το μόνο βέβαιο είναι ότι ένας απλός άγιος δεν αρκεί. Δεν είναι δυνατόν εξάλλου να έχουν άγιο προστάτη όπως έχουν και οι πλέμπες της χώρας. Άρα αυτομάτως ψάχνουμε για θεό...
Εκεί που καθόμουν και άκουγα τους Ιταλούς Wotan λοιπόν, έκανα τον εξής μεγαλειοδέστατο συλλογισμό ο οποίος για τους κακεντρεχής θα φανεί φυσικά παντελώς άσχετος κι ασύνδετος, δεν ασχολούμεθα με εγκαθετότητες όμως: ο Wotan, λοιπόν, είναι η γερμανική εκδοχή του κέλτικου Woden, ο οποίος με τη σειρά του προέρχεται από τον Odin.
Wotan, Wotan... το επαναλάμβανα όλη την ώρα και δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς μου θύμιζε... Μέχρι που ξαφνικά εγένετο Αποκάλυψις: ο θεός προστάτης των Ελλήνων πολιτικοί είναι ο Βουτάν.

Θα μου πείτε, που κολάει ο Βουτάν; Μα πως δεν κολάει; Αφενός είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι Έλληνες βρίσκονται πίσω από τα πάντα, τουτέστιν το τζατζίκι, την ανακάλυψη του ποδοσφαίρου, την Υπερβόρεα (ελληνιστί Ούλτιμα Θούλη), το ντόλμπυ σαρράουντ συν τα στερεοφονικά συγκροτήματα, την βύθιση/ανέγερση/εκ νέου βύθιση της Ατλαντίδος, τα πρώτα ταξίδια στο διάστημα κλπ, κλπ, κλπ. Οπότε γιατί να μην είναι (το λιγότερο ετυμολογικώς) πίσω και από τους θεούς των βορείων λαών; Η συγγένεια, δηλαδή, είναι προφανής. Αυτό είναι το ένα όμως. Το δεύτερο και ισχυρότερο αποδεικτικόν στοιχείον είναι ότι ο Βουτάν δικαιολογεί απολύτως τους πολιτικοί που τα βουτάν και που τελικώς δεν πιάνονται ποτέ...

Πόσα χτυπήματα ν'αντέξω πια ο άνθρωπος; Πόσα;

Το πρώτο πλήγμα ήρθε με την ανακοίνωση των 100 μεγάλων στοχαστών λίαν προσφάτως, όπου για περίπτωση που δεν το έχετε μάθει στην 79η θέση ευρίσκεται κι ο δικός μας Ζορζ pasok. Τώρα τι μπορεί να έχει πει, μην με ρωτάτε διότι δεν γνωρίζω. Ντάξει, προφανώς άλλα λέει στα ελληνικά και άλλα στα αγγλικά τα οποία ως γνωστόν μιλάει και καλύτερα οπότε πιθανώς να έχει την ευχέρεια να αναπτύσσει θεματολογίες που ξεφεύγουν από τον συμβατό ανθρώπινο νου. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι δεν πρόσεξα καλά την εκατοντάδα για να διαπιστώσω σε ποιες θέσεις βρίσκονται ο Μητσάρας (δεν ρωτάμε ποιος είναι ο Μητσάρας!) ή ο Ψινάκης, αλλά υποθέτω ότι βγήκε με κάποια λογικά κριτήρια...

Πριν προλάβω να συνέλθω από το σοκ, έρχεται το δεύτερο χτύπημα. Ξεκίνησε εκπομπή η Τζούλια και δεν πήρα χαμπάρι.





Εκτιμώ ότι δεν ήτο τυχαίο το γεγονός ότι στην παρθενική της (!) εκπομπή ασχολήθηκε με το κλαρίνο. Το πρόβλημα είναι ότι ασχολήθηκε με τρόπο αναφανδόν εσφαλμένο κατ' εμέ. Πχ, ποιος σου είπε αγαπητή μου Τζούλια ότι είναι παρεξηγήσημο να ασχολούνται με το κλαρίνο οι γυναίκες; Ίσα, ίσα που τις ενθαρρύνουμε κιόλας. Πέραν τούτου όμως, είναι δυνατόν να στέκεσαι τόσο πολύ στο μέγεθος του οργάνου όταν οι αρμόδιοι σου λένε ότι κάθε μέγεθος αντιστοιχεί σε διαφορετική χρήση; Όπως και να'χει, θα ήθελα να δηλώσω γοητευμένος από την απόπειρα να το παίξει (το κλαρίνο): δεν ξέρω αν παρατηρήσατε με πόση χάρη το κρατάει με το ένα χέρι, καθώς επίσης και το ότι δεν φαίνονται να φουσκώνουν τα μάγουλα, κάτι που μου δημιουργεί τις υποψίες ότι προσπάθησε αντί να φυσήξει, να ρουφήξει...

Το τρίτο χτύπημα (σφόδρα κάτω από τη ζώνη) ήταν η λίαν συμπτωματική ανακάλυψίς μου εις τον γούγλε μιας ιστοσελίδος η οποία έχει θαφτεί επιμελώς από τους σιωνιστικούς (αυτοί βρίσκονται πίσω απ'όλα βασικά) και γενικότερα ανθελληνικούς κύκλοι και η οποία αλλάζει τα πάντα που έως τώρα γνωρίζαμε για τον Κόσμο μας. Είναι αυτή εδώ (θα σας συνιστούσα να ρίξετε οπωσδήποτε μια ματιά και εις την συμμετρική της). Να σας πω το κρίμα μου, η επιχειρηματιολογία με καθήλωσε (ιδίως αυτό το ιδίως αυτό το πείραμα GL, greek light δηλαδή μιας ακόμη προσπαθούμε να δίνουμε το Φως το Αληθινόν εις τους απολίτιστοι ξένοι): η αλήθεια είναι ότι κι εγώ είχα ανέκαθεν την υπόννοια ότι ο Αϊνστάιν (αλλά και ο Γαλαιλαίος) έλεγαν ανέκαθεν μαλακίες, αλλά δεν είχα το γνωστικό υπόβαθρο να το αποδείξω. Πλέον όμως υτά ανήκουν στο παρελθόν. Με την Γενική (και προφανώς και την Ειδική) Θεωρία της Σχετικότητος να έχουν καταρρεύσει, με την κβαντομηχανική να μην έχει επαφή με την πραγματικότητα, νομίζω ότι ανοίγουν νέοι ορίζοντες μπροστά μας.

Τα χτυπήματα όμως συνεχίστηκαν: το τέταρτο ήταν η χθεσινοβραδινή ανακοίνωση της NASA περί του βακτηριδίου με το περίεργο dna. Κατ' αρχήν δεν αποσαφηνίσθηκε πως ήρθε εις την Γην: με κάποιο διαστημόπλοιο ως προπομπός των ΕΛ ας πούμε; Μήπως είναι κατάσκοπός τους; Μήπως -ακόμη χειρότερα- πράκτορας; Μήπως -ω, θεοί, δεν θα το αντέξω- κάστορας; Ή μήπως απλώς ακούγαμε τις όποιες θριαμβολογίες περί ανακάλυψης εξωγήινης ζωής [που η NASA πλέον αναγκάζεται να αποκαλύψει ένεκα του 2012 (ξέρετε γιατί, για να αρχίσει σιγά, σιγά να διαμορφώνει το κλίμα με τρόπο τέτοιον ώστε να μην πάθουμε ανακοπή)] ως νέες μπουρδολογίες που κατά τα λοιπά πάντοτε ξέρουν αυτό που ακόμη και η NASA που θα έβγαζε την ανακοίνωση δεν ήξερε; Μιλάμε ότι έχω μπλεχτεί... Ξέχωρα ότι πλέον αναφύεται το πιο συγκλονιστικό και αμείλικτο ερώτημα στην ιστορία της ανθρωπότητος: το βακτηρίδιο αυτό γιατί είχε κρυφτεί επιμελώς στον πάτο της λίμνης; Μας παρακολουθούσε ή είχε κάτι να κρύψει;

Το πέμπτο χτύπημα (αν και χρονικά ήταν το πρώτο) δεν ήταν άλλο από την επιμήκυνση του πέους... εχμ, του χρέους πως να πω μέχρι το 2021 προκειμένου να αποφευχθεί η ενδεχόμενη (δηλαδή επικείμενη) πτώχευση της χώρας, η οποία μάλιστα κατά τους αναλυτές μας απειλεί ως η λογική συνέχεια της πρόσφατης πτώχευσής της (και που ως ως γνωστόν μας οδήγησε στο μνημόσυ... εχμ, στο μνημόνιο ήθελα να πω).


Είναι γνωστό ότι άλλο πράγμα η πτώχευση και άλλο η χρεωκοπία άλλωστε. Αν μια χώρα πτωχεύσει δεν σημαίνει ότι έχει χρεωκοπήσει κιόλας. Και όχι μόνο αυτό αλλά συνήθως η πτώχευση ακολουθεί την χρεωκοπία μετά από σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Οπότε τι κάνεις; Επιμήκυνση. Για μεγαλύτερη απόλαυση και βαθύτερη είσοδο.
(παρεμπιπτόντως δεν ξέρω αν πιάσατε το σατανικώς σοσιαλιστικά συμπτωματικόν που αποδεικνύει ότι υπάρχει σχέδιο: η απελευθέρωση από το μνημόνιο θα επέλθει 200 χρόνια μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους! Σα-τα-νι-κόν!)

Πείτε μου λοιπόν, πως να αντιμετωπίσω μετά την καθημερινότητα; Με τι ψυχική δύναμη; Η πρόσφατη απεργία των δημοσιοκάφρων άλλωστε ήταν μόνο 24 ωρών και δυστυχώς δεν συνεδεύτηκε από τους ταρίφες. Μιλάμε ότι τα χτυπήματα είναι ατελείωτα. Να δω πόσα άλλα θα πρέπει να αντέξω...

Περί Αθεϊας

Ουπς... τι είπα πάλι, ε; :)
Λοιπόν, το παρόν σενδόνι θα ασχοληθεί με την ύπαρξη ή μη του θείου όντος όχι όμως έτσι όπως περιμένουν οι περισσότεροι και φυσικά εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσει να καταλήξει σε κανένα απολύτως συμπέρασμα!
Μμμμ... θα αναρωτιέστε γιατί αποκάλυψα το συμπερασμα ενώ θα μπορούσα να το αφήσω να έχει μεγαλύτερο σασπένς. Μα ο λόγος είναι απλός: πρώτον, επειδή το συμπέρασμα δεν έχει καμία απολύτως αξία, δεύτερον επειδή όσοι με ξέρετε (έστω και λίγο) θα έχετε καταλάβει ότι μέχρι το τελικό συμπέρασμα συνήθως μεσολαβούν έως και δεκάδες άλλα, και τρίτον και σημαντικότερον, διότι το ζουμί δεν βρίσκεται στο τελικό συμπέρασμα αλλά σε όλα τα ενδιάμεσα (μην πω σε όλα τα υπόλοιπα)!
Για να μην υπάρξει δε απορία περί του τίτλου, γιατί δηλαδή περί αθεϊας και όχι περί θεού ή κάτι αντίστοιχο, η απάντηση είναι απλή: διότι ως τίτλος είναι πολύ πιο σκανδαλιστικός και ενδιαφέρων.
Επίσης, μάλλον είναι περιττό να αναφέρω ότι η.. .διαδρομή που θα ακολουθηθεί δεν θα είναι και η πιο...φυσιολογική (αλλά προφανώς έχω τους λόγους μου)... :)

Άρξασθε λοιπόν.
Κατ' αρχήν, πρέπει να αναφέρω δύο σημαντικότατα "πορίσματα":
α) Οι πεποιθήσεις μου (όποιες κι αν είναι) ορίζουν ότι η ύπαρξη θεού ή όχι είναι θέμα αμιγώς φιλοσοφικό.
β) Δεν είμαι άθεος, γεγονός όμως που δεν με εντάσσει και κάπου.

Ασχολούμαι με το διαδίκτυο (αρκετά) εδώ και μια δεκαετία γεμάτη. Όλο αυτό το διάστημα έχω γνωρίσει (εντός ή εκτός εισαγωγικών) κόσμο και κοσμάκη. Κάποια στιγμή με απασχόλησε το γεγονός, πως είναι δυνατόν να έχω μια έμφυτη ροπή κουβέντας και παρέας με συγκεκριμένα άτομα (και τούμπαλιν κάποιοι άλλοι μαζί μου) και όχι με κάποιους άλλους. Δεν έχουν τόση σημασία τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξα, κάποια γεγονότα όμως έχουν ενδιαφέρον. Για παράδειγμα, ενώ ασχολούμαι πάρα πολύ με την αρχαιοελληνική φιλοσοφία, ήταν διαχρονικά αδύνατο να συζητήσω με αυτούς που πολύ μετέπειτα χαρακτήρισα ως αρχαιόπληκτους (μιλάω για "παιδάκια" τα οποία είχαν την εντύπωση ότι κατέχουν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία επειδή έγραφαν "μα το Δία" σε διαδικτυακά φόρα, ή δήλωναν συμμετοχή σε υποθέμενα σύγχρονα αρχαία (;;;) μυστήρια, ή διάβαζαν τα... "γνωστά" βιβλία). Μέσα σ'όλα, λοιπόν, πάντοτε έπιανα ωραίες κουβέντες και με αθέους. Ή μάλλον, κάποιες κουβέντες ήταν ωραίες επειδή κάποια άτομα ήταν ανοικτόμυαλα άρα μπορούσες να συζητήσεις άνετα μαζί τους και δεν υπήρχε η "αγωνία" να καταλήξει κάπου η συζήτηση.

Όλα αυτά τα χρόνια, λοιπόν, έχω γνωρίσει μεταξύ άλλων αθέους οι οποίοι ήταν διαβασμένοι και μετριοπαθείς, άλλους που ήταν μεν διαβασμένοι αλλά ήταν από πιο... ένθερμοι έως και απόλυτοι και φυσικά άλλους που δεν ήξεραν την τύφλα τους και ήταν απόλυτοι μέχρι εκεί που δεν πήγαινε (sic). Περιττό να αναφέρω ότι με τους τρίτους όχι μόνο δεν μπόρεσα να συζητήσω ποτέ, αλλά τους αποφεύγω και επιμελώς. Με τους δεύτερους είμαι συχνά επιφυλακτικός και που και που μπορώ να αλλάξω καμιά κουβέντα (πάντοτε αναλόγως με την περίπτωση). Με τους πρώτους όμως δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα και ευκαιρίας δοθείσης επιδιώκω τον διάλογο. Μάλιστα κάποιοι εξ αυτών των (φ)ίλων ενίοτε με είχαν βοηθήσει στο να εξάγω χρήσιμα συμπεράσματα σε κάποιες περιπτώσεις κι αυτό επειδή ο διάλογος με έναν σωστό συνομιλητή αποτελεί το καλύτερο βιβλίο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλατωνικοί διάλογοι είναι τα πλέον μελετημένα φιλοσοφικά κείμενα, ούτε το γεγονός ότι ο μέγιστος Επίκουρος διαλαλούσε ότι σε μια φιλοσοφική κουβέντα κερδισμένος είναι ο χαμένος επειδή έμαθε κάτι που δεν ήξερε. Αλλά ας μην ξεφεύγουμε.

Η αποδοχή ή όχι της ύπαρξης θεού (άρα και η αθεϊα κατ' επέκτασιν) είναι ως γνωστόν ένα θέμα που κάνει τζιζ στην... ανοικτόμυαλη χώρα μας, καθ'όσον το θέμα της... εθνικής μας υπερηφάνειας, ήτοι της ελληνορθοδοξίας, αποτελεί το μεγαλύτερο ταμπού που υπάρχει και που σχεδόν απαγορεύεται να αγγίξεις (κάτι που αν πράξεις ισοδυναμεί σχεδόν με εθνοπροδοσία). Με δεδομένο αυτό λοιπόν και σε συνδυασμό με το ότι δεν ξέρουμε να κάνουμε διάλογο κατά βάση, αφού ο ένας είθισται να προσπαθεί ν'αλλάξει τις απόψεις του άλλου, συχνά-πυκνά το θέμα ξεφεύγει και παρεξηγείται. Σε κάποιες (αρκετές τέτοιες) περιπτώσεις λοιπόν αναγκάζεσαι να αποχωρήσεις ησύχως προκειμένου να διαφυλάξεις την ψυχική σου ηρεμία καθώς και ν'αποφύγεις την αύξηση της πιέσεώς σου, γεγονός όμως που (ακόμη κι όταν το διασαφηνίσεις) εκλαμβάνεται από την αντίθετη πλευρά ως νίκη επιχειρημάτων. Όλα αυτά λοιπόν οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο αντιπαραθέσεων για ένα θέμα που πέραν του φιλοσοφικού του ενδιαφέροντος είναι κυριολεκτικά ανούσιο.

Λίγο πιο πάνω τόνισα μια λέξη, η οποία πιθανώς να πέρασε απαρατήρητη ακόμη και τονισμένη. Είναι η λέξη "αποδοχή". Διότι εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον που συνήθως διαφεύγει: ο θεός, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, είναι κάτι που ποτέ δεν έχει δει κανείς, άρα κανείς δεν είναι σε θέση να επιβεβαιώσει ή να απορρίψει την ύπαρξή του κ.ο.κ. Και όμως, εδώ υπεισέρχεται ο πρώτος παράγων σχιζοφρένειας, ένα από τα σημαντικότερα "επιχειρήματα" σε τέτοιες συζητήσεις να είναι και το αμίμητο "εσύ είσαι υποχρεωμένος να αποδείξεις ότι (δεν) υπάρχει" κλπ. Μα πως είναι δυνατόν να αποδειχθεί ότι κάτι υπάρχει ή δεν υπάρχει όταν πρόκειται αυστηρά για προϊόν σκέψης; Εδώ δεν μιλάμε για μαθηματικά όπου μπορείς να απεικονίσεις ένα τρίγωνο προκειμένου να αποδείξεις ένα θεώρημα. Είναι απλώς όμως: άνθρωποι που γνωρίζουν ότι έχουν ένα σχετικό λέγειν/γράφειν, πετάνε το μπαλάκι στο αντίπαλο τεραίν προκειμένου να αποφύγουν αυτοί το αγγούρι μιας τέτοιας "αποδείξεως". Αυτό που έχω να πω εγώ είναι ότι αν κάποιος ήταν τόσο σίγουρος για τους ισχυρισμούς του, δεν θα έριχνε σε άλλους το μπαλάκι της αποδείξεως ή μη.

Για να το... μπλέξουμε λίγο ακόμη, θα φέρω ένα παράδειγμα για να γίνει πιο κατανοητό αυτό που εννοώ. Υποθέτω ότι είναι πολύς κόσμος που γνωρίζει τον Ντόκινς, ο οποίος είναι αναμφίβολα ένας σοβαρότατος επιστήμονας. Το θέμα είναι ότι όταν ξεκινάει να ασχολείται με την σταυροφορία του να αποδείξει ότι θεός δεν υπάρχει, συνήθως καταλήγω με πόνους στο στομάχι από τα πολλά γέλια (ντάξει, όντως λέει και πολύ σοβαρά και ενδιαφέροντα πράγματα, δε λέω, ως επίσης δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι έχω δει τα άπαντά τα, αλλά σε κάποιες φάσεις πια...). Θυμάμαι μια φορά τον έβλεπα να συνομιλεί με κάποιον (δεν θυμάμαι αν επρόκειτο για ιερέα ή απλό πιστό) και να τον ρωτάει πόσα χέρια ή πόδια είχαν ξαναφυτρώσει ως αποτέλεσμα των προσευχών, για να λαμβάνει την αρκετά τρακαρισμένη απάντηση "κανένα". Προσέξτε να δείτε το τεράστιο σφάλμα τέτοιων συλλογισμών: ξεκινώντας με την αποδοχή ότι ο θεός είναι ανθρωπόμορφος καθώς και ότι ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα (δηλαδή όπως περιγράφει η Βίβλος εν ολίγοις) φτάνει στον αρκετά εύκολο να καταρριφθεί ισχυρισμό ότι οι προσευχές δεν εισακούονται με αποτέλεσμα αυτό να μην οδηγεί σε νέα χέρια και πόδια να φυτρώνουν σε ανθρώπους που τα έχουν χάσει, και ως εκ τούτου να αποδεικνύεται εύκολα ότι τελικά θεός δεν υπάρχει.
Πρώτη ένσταση: τότε τι έχει να πει για το γνωστό φαινόμενο αυθυποβολής (υπάρχουν πολύ γνωστά πειράματα) σύμφωνα με το οποίο ασθενείς με καρκίνο παρουσίασαν έστω και πρόσκαιρη βελτίωση και μόνο από την πληροφορία ότι βρέθηκε ένα νέο φάρμακο που ενδεχομένως να καταπολεμάει την ασθένεια (και που το φάρμακο μπορεί να ήταν απλή ασπιρίνη), πράγμα που έχει αποδείξει ότι η ανθρώπινη ψυχολογία μπορεί να φέρει τούμπα ακόμη και ανίατες ασθένειες. Είναι το γνωστό φαινόμενο placebo που λέει κι ο φίλτατος zaphod. Μια τέτοια ιστορία όμως στα χέρια ενός θρησκόληπτου μπορεί να αποτελέσει... πυρηνική βόμβα ακριβώς με τα ίδια επιχειρήματα τύπου Ντόκινς.
Δεύτερη ένσταση και απείρως σημαντικότερη: αν υποθέσουμε ότι ο θεός υπάρχει και μάλιστα είναι χταπόδι, τότε όχι μόνο αποδεικνύεται ότι υπάρχει, αλλά και ότι μας έστειλε λίαν προσφάτως τον υιό του για δεύτερη φορά. Μην βιάζεστε να γελάσετε: κατ' αρχήν τα χταπόδια μπορούν να ξαναβγάζουν πλοκάμια (όπως και αρκετές σαύρες βγάζουν μέλη). Κι επίσης, έτσι πλέον μπορεί να εξηγηθεί ως θεία έμπνευση η ικανότητα του γνωστού μεζέ, Πάουλ, που πέτυχε όλα τα αποτελέσματα της Γερμανίας κατά το πρόσφατο μουντιάλ. Όπως εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε, ένας τέτοιος ισχυρισμός είναι εξαιρετικά γελοίος, παρομοίως γελοίος όμως είναι και ο ισχυρισμός περί του αντιθέτου, ότι πχ θεός υπάρχει ή δεν υπάρχει επειδή δεν φυτρώνουν χέρια και πόδια σε ανθρώπους.

Η ουσία είναι μία και την ανέφερα ήδη: αυτό το θέμα είναι παντελώς ανούσιο, δεν μας επηρεάζει ούτε κατά το ελάχιστο και έχει μόνο φιλοσοφικό ενδιαφέρον, καθάρα διαλεκτικά και ως ανταλλαγή επιχειρημάτων.

Ας επιχειρήσουμε μια εν μέρει ιστορική αναδρομή σχετικά με το πως προέκυψε ο θεός στην ανθρωπότητα, και επειδή ιστορική αναδρομή για κάτι που δεν έχει δει κανείς δεν μπορεί να γίνει, ήρθε η ώρα να πιάσουμε τις θρησκείες!
Κατ' αρχήν η ύπαρξη θεού προϋποθέτει ανθρώπινη νοημοσύνη. Πρέπει, δηλαδή, να έχεις τη δυνατότητα να σκεφτείς με τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι για να θέσεις το ερώτημα αν υπάρχει κάτι παραπάνω, κάτι ανώτερο ή όχι.
Φυσικά, δεδομένου ότι ο φόβος και η ανασφάλεια είναι δύο από τα κυρίαρχα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, δεν προξενεί απορίες το γεγονός ότι πράγματα που παλιά ήταν αδύνατο να εξηγηθούν λογικά, αυτόματα τοποθετούνταν στην σφαίρα του μεταφυσικού. Παραδείγματα: σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί κλπ, όλα έρχονταν από τους θεούς. Επίσης, παρόλο που αποδεδειγμένα ο άνθρωπος δεν είναι το μόνο ον που νοιώθει και που έχει συναισθήματα, τόσο η αγάπη για ζωή (και μάλιστα για καλή ζωή) όσο και το ενδεχόμενο αίσθημα αδικίας (το γνωστό "δεν πρόλαβα να κάνω αυτά που ήθελα") δημιουργούσαν ένα μεγάλο κενό ως προς τις επιθυμίες του ανθρώπου. Μ'αυτά και μ'αυτά λοιπόν και ανεξάρτητα με τις οργανωμένες θρησκείες για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω, κάποτε ο άνθρωπος θεώρησε ότι η ύπαρξη θεού ή θεών του επιλύει κάποια σημαντικά προβλήματα που αντιμετώπιζε. Κάπου εδώ όμως το θέμα αρχίζει να μπλέκεται επικίνδυνα αλλά έχουμε ώρα ακόμη για κάτι τέτοιο. Το σημαντικό είναι ότι πρέπει να κάνουμε έναν πολύ σημαντικό διαχωρισμό: η ανθρώπινη ανάγκη για ύπαρξη θεού προκειμένου να εναποθέτει τις όποιες ανασφάλειές του δεν έχει την παραμικρή σχέση με το αν ο θεός αληθινά υπάρχει ή όχι. Είναι δύο πράγματα τελείως διαφορετικά και σε αρκετά σημεία άσχετα μεταξύ τους.

Θα αφήσω ένα μεγάλο χρονικό κενό, και θα πάω στα χρόνια των οργανωμένων θρησκειών, οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποια θα προσφέρει τον καλύτερο παράδεισο και την πιο συμφέρουσα καθοδήγηση προς αυτόν. Το προαναφερθέν συμφέρον συνήθως έχει δύο σημαντικούς παράγοντες: ο πρώτος είναι να φέρνει λεφτά στο δόγμα και δεύτερος να προσφέρει ελπίδα στους πιστοί. Αν αυτοί οι δυο όροι τηρούνται και μάλιστα δίχως να χρειάζεται να κάνεις και πολλά πράγματα, τότε το δόγμα θεωρείται επιτυχημένο. Ποιο είναι λοιπόν το μέσον για να επιτευχθούν όλα αυτά; Μα φυσικά ο θεός! Ο θεός που σου μοιάζει, ο θεός που ενδιαφέρεται για τα προβλήματά σου, ο θεός που δεν θα αφήσει την αδικία ατιμώρητη, ο θεός που όλα τα βλέπει και θα σε ανταμοίψει κλπ. Όλα αυτά όμως ξεκινούν από τις ίδιες ακριβώς προϋποθέσεις: ότι κάποιες συγκεκριμένες "αξίες" γίνονται αποδεκτές, γεγονός όχι παράλογο αν δούμε την πορεία και εξέλιξη των οργανωμένων θρησκειών με την πάροδο των αιώνων. Πιο συγκεκριμένα, από τα αρχαιότατα χρόνια η θρησκεία ήταν προνόμιο "λίγων και καλών" (δείτε πχ τους πολιτισμούς της λατινικής αμερικής, της μεσοποταμίας, τους αιγυπτίους κ.α.). Επίσης, οι θεοί εξουσίαζαν τα πάντα, ζύγιζαν τις ψυχές, απένειμαν δικαιοσύνη κλπ. Προπάντων όμως, μεριμνούσαν για την μετά θάνατο ζωή, το πιο σημαντικό όλων δηλαδή!
Το πρόβλημα (και ήταν μεγάλο) ήταν ότι κάποια στιγμή εμφανίσθηκαν με την κοσμοθεωρία τους εκείνοι οι σιχαμεροί αρχαίοι Έλληνες οι οποίοι χάλασαν την πιάτσα. Οι θεοί τους δεν ήρθαν από το διάστημα, όπως των λαών της Μεσοποταμίας, ούτε ήταν ζωόμορφοι όπως των Αιγυπτίων. Οι θεοί τους ήταν άνθρωποι! Ή μάλλον πιο σωστά, υστερούσαν των ανθρώπων σε κάτι, που θα δούλε λίγο παρακάτω. Πιο συγκεκριμένα, οι θεοί των αρχαίων Ελλήνων ήταν καλαίσθητοι ακριβώς επειδή οι αρχαίοι Έλληνες ήθελαν να τους βλέπουν και να τους χαμογελούν και όχι να τους φοβούνται. Επίσης, είχαν πληθώρα προτερημάτων και μειονεκτημάτων όπως και ο κάθε αυτόνομος χαρακτήρας. Και φυσικά, συμμετείχαν στις καθημερινές δράσεις αδιάκοπα ως έχοντες προσωπικό ενδιαφέρον. Με λίγα λόγια, οι αρχαίοι Έλληνες δεν έβλεπαν τους θεούς ως κάτι το απόκοσμο αλλά ως καθαρά εγκώσμιους. Δεν είναι τυχαίο ότι τους τοποθετούσαν στον Όλυμπο κι όχι στο υπερπέραν. Κι όσον αφορά το θέμα της ζωής μετά, αυτό από τότε αποτελούσε προϊόν φιλοσοφικών συζητήσεων, τουτέστιν ήταν κάτι που συζητούσαν ανά τις επιθυμίες του ο καθείς, δίχως όμως να ξέρουν αν υπάρχει και αν όχι. Θα μου πείτε φυσικά ότι υπήρχε και το Βασίλειό μου, ο Κάτω Κόσμος! Πάρα πολύ σωστά, εδώ όμως υπάρχει μια μεγάλη παρανόηση: ο Κάτω Κόσμος και το Βασίλειο του υποφαινόμενου γενικότερα δεν ήταν το μετά έτσι όπως το έχουμε συνηθίσει να αναφέρεται θεολογικώς, αλλά η συνέχεια του τώρα. Δεν ξέρω αν μπορείτε να καταλάβετε την ανεπαίσθητη διαφορά. Όταν έγινε ο διαχωρισμός ανάμεσα στα τρία αδέλφια, ο μεν Δίας πήρε τον κόσμος, ο δε Ποσειδώνας τη θάλασσα, ενώ ο Άδης έλαβε τον Κάτω Κόσμο, ο οποίος από όλους εθεωρείτο ο σημαντικότερος, διότι από εκεί προέρχονταν τα πάντα και εκεί κατέληγαν. Διόλου τυχαίο ότι ο Άδης αναφερόταν και ως Ζευς Έτερος. Το σημαντικό ήταν όμως ότι Ο Κάτω Κόσμος εθεωρείτο η (ας πούμε) άλλη πλευρά του κύκλου (εδώ μάλλον θα πρέπει να διαβάσετε και την εσχατολογική ιστορία του Ηρώς από το τελευταίο βιβλίο της Πολιτείας του Πλάτωνα για να το κατανοήσετε καλύτερα). Αν αρχίσουμε να σκαλίζουμε τους μύθους και τις ιστορίες θα διαπιστώσουμε ακόμη περισσότερες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Το αναφέρω αυτό διότι εύλογα θα εκφραστούν αρκετές ενστάσεις περί της ζωής μετά στην αρχαία Ελλάδα. Νομίζω όλοι έχουν έστω ακουστά την Νέκυια, τη ραψωδία λ' της Οδύσσειας δηλαδή. Ως επίσης αρκετοί θα έχουν ακουστά τον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, ή την περίπτωση που ο Άδης διαμαρτυρήθηκε εντόνως στον Δία ότι του κλέβουν τους υπηκόους. Επίσης, πολλοί θα ξέρουν ότι ο Κάτω Κόσμος ήταν άρτια οργανωμένος (χα, αυτό μας έλειπε!) με Δικαστές (Μίνωα-Ραδάμαθυ-Αιακό). Όλα αυτά, θα ρωτήσετε, καθώς και τα Τάρταρα ή τα Ηλύσια Πεδία δεν αποτελούν παράδειγμα ότι η μετά θάνατον ζωή υπήρχε για τους αρχαίους Έλληνες;
Επί της ουσίας απάντηση δεν υπάρχει αλλά αν υπήρχε πιο πολύ προς το όχι θα έκλινε. Τα Ηλύσια Πεδία ήταν το τμήμα του Άδη που πήγαιναν οι ήρωες και οι ημίθεοι. Τα δε Τάρταρα το μέρος που πήγαιναν εκείνοι που είχαν διαπράξει σοβαρή ασέβεια εις βάρος των θεών (σημειωτέον ότι η άρνηση της ύπαρξης θεών δεν θεωρείτο ασέβεια διότι ενέπιπτε στην σφαίρα της φιλοσοφίας και αυτό). Κι όσον αφορά τους διαφόρους μύθους που πραγματεύονταν την κατάβαση (και άνοδο) στον Άδη, "μνημονεύονταν" ακριβώς επειδή ανήκαν εκτός πραγματικότητος! Εν ολίγοις, αν δεν παρουσίαζαν κάτι το πραγματικά ενδιαφέρον ή αξιοπερίεργο, δεν θα μνημονεύονταν καν!
Γενικά, αν μελετήσουμε εις βάθος τους αρχαιοελληνικούς μύθους και ιδίως κάποια συγκεκριμένα αρχαιοελληνικά κείμενα θα διαπιστώσουμε ότι από τότε υπήρχαν έντονοι διάλογοι σχετικά με το αν η μετά θάνατο ζωή για τον "κοινούς" ανθρώπους υπήρχε ή όχι! Και ακριβώς έτσι και τότε υπήρχαν προβληματισμοί και δεισιδαιμονίες (διαφορετικές από τις σύγχρονες φυσικά) και πάει λέγοντας.
Θα μου πείτε, που κολλάνε όλα με το αν υπάρχει θεός ή όχι;
Με το αν υπάρχει ή όχι δεν κολλάνε πουθενά. Για την αποδοχή ή μη που επιλέγει ο καθείς όμως, είναι από τα σημαντικότερα στοιχεία που πρέπει να εξετάσει κανείς, διότι μόνο έτσι μπορεί να γίνει αντιληπτό το τι συμβαίνει με τις οργανωμένες θρησκείες και δόγματα που μαστίζουν την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες και οι οποίες είναι αυτές που προκαλούν την απέχθεια στον περισσότερο κόσμο που ασχολείται με τέτοια θέματα.
Αλήθεια, έχετε διερωτηθεί ποτέ γιατί οι θεοί των αρχαίων Ελλήνων ήταν έτσι όπως ήταν και όχι όπως ήταν οι θεοί των περισσοτέρων άλλων λαών; Προφανώς οι λόγοι ήταν πολλοί και οι περισσότεροι εξαυτών είχαν να κάνουν με το ότι οι Έλληνες είχαν ελεύθερη σκέψη που δε γνώριζε όρια. Όσο κι αν ακουστεί οξύμωρο όμως, ένας από τους λόγους ήταν και για να μπορούν να έχουν ελεύθερη σκέψη δίχως όρια. Κοινώς, ήξεραν ότι αν οι θεοί τους ήταν πιο αυστηροί αυτό θα τους δέσμευε σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς τους. Έτσι λοιπόν, οι άνωθεν δεσμεύσεις που υπήρχαν ήταν ηθικής φύσεως που περισσότερο άπτονταν σε θέματα κοινής λογικής και καθημερινής πραγματικότητας. Κατά τα λοιπά, οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τεράστια ευχέρεια κινήσεων σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στα πνευματικά.

Ας επιστρέψουμε σιγά, σιγά στο αρχικό μας θέμα λοιπόν.
Είμαι βέβαιος ότι αν σήμερα ο θεός (ή οι θεοί) ήταν στα αρχαιοελληνικά πρότυπα, το ζήτημα ύπαρξης ή μη θα μας απασχολούσε από ελάχιστα έως καθόλου. Αντιθέτως, επειδή ο θεός πλασάρεται ως αυτό που θέλουν οι οργανωμένες θρησκείες και δόγματα που κατά κύριο λόγο προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, ξεκινούν και οι όποιες (αρκετές) αντιδράσεις.
Και ερωτώ εγώ τώρα: δεδομένου ότι όπως είπαμε αρχικά, τον θεό δεν τον έχει δει ποτέ κανείς, ποιος μπορεί να μου αποδείξει ότι ο θεός είναι το σύνολο των δυνάμεων της Φύσεως, από τις οποίες (την οποίαν) έχουν προκύψει τα πάντα; Ή ότι ο θεός δεν είναι το Σύμπαν; Γιατί πρέπει σώνει και καλά ο θεός -αν υπάρχει- να ομοιάζει με άνθρωπο; Ή γιατί να μην είναι ένας ρωμαλέος νεαρός αλλά ένας γέροντας με άσπρα μαλλιά και γεννειάδα; Ως επίσης γιατί να μην είναι ο Μεγάλος Λαγός που λέει κι ένα φιλαράκι μου, ο Mad Putcher, ή γιατί να μην είναι ο Μέγας Σουβλακέας όπως εναργώς και με πλήθος στοιχείων έχει αποδείξει η ιεραρχία του; Έχετε καταλάβει ότι η όλη ιστορία με τον θεό ξεκινάει με την σιωπηρή αποδοχή ότι ο θεός είναι έτσι και όχι αλλιώς, η οποία αποδοχή είναι εσφαλμένη και τεχνηέντως δημιουργηθείσα;

Τουλάχιστον στο παρελθόν όλή αυτή η (παρα)φιλολογία ξεκινούσε, ως είπαμε, από τις ανθρώπινες ανασφάλειες κι επιθυμίες για κάτι καλύτερο. Πλέον εμπλέκεται και η τεράστια θρησκευτική δεισιδαιμονία που έχει διαποτιστεί έτσι ή αλλιώς στην καθημερινότητα όλων μας.
Ορμώμενοι λοιπόν από όλα αυτά τα γεγονότα που εκ νέου προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, ο καθείς χτίζει τη δική του κοσμοθεωρία, χτυπώντας εκεί που θεωρεί ότι βρίσκεται το πρόβλημα. Και κάπως έτσι φτάνουμε στις ατέρμονες συζητήσεις περί του αν ο θεός υπάρχει ή όχι.
Ερώτηση: αν υποθέσουμε ότι θεός υπάρχει, αλλάζει κάτι σε'μένα πρακτικά; Όχι.
Αν τώρα υποθέσω ότι δεν υπάρχει, αλλάζει κάτι σε'μένα πρακτικά; Πάλι όχι.
Συνεπώς προς τι η όλη συζήτηση αναφορικά με κάτι που δεν με επηρεάζει;
Αύριο ίσως βρέξει, ανεξάρτητα αν υπάρχει θεός ή όχι. Αν όμως το δικό μου σπίτι πλημμυρίσει δεν θα ευθύνεται ο θεός που μ'έχει στην μπούκα αλλά το παράθυρο που ξέχασα ανοικτό επί ώρες ενόσω έλειπα.
Δεν έχει νόημα λοιπόν να κάθομαι να το συζητάω ώρες επί ωρών για άλλον λόγο πέραν του φιλοσοφικού του πράγματος.

Ως έχω ξαναπεί, ο διάλογος είναι από τα καλύτερα πράγματα που μπορούν να υπάρξουν ανάμεσα σε ανθρώπους. Ο στρεβλωμένος διάλογος όμως, όχι. Διάλογο δεν μπορείς να κάνεις όταν ο άλλος είναι αποδεδειγμένα στόκος, αποδεδειγμένα απόλυτος (ή ξερόλας) καθώς επίσης κι αν "καθοδηγείται" από εσφαλμένα εφαλτήρια. Και ένα τέτοιο είναι αυτό που (όχι κακοπροαίρετα) αρκετοί την πατάνε και που ο θεός είναι το πρόβλημα ακριβώς επειδή δεν γουστάρω τις θρησκείες, οπότε αποδεικνύω ότι δεν υπάρχει θεός άρα δεν ασχολούμαι με τις θρησκείες. Τακτική ανώφελη.
Οι περισσότεροι -έχω διαπιστώσει στην πράξη- αποφεύγουν ν'ασχοληθούν με τις θρησκείες διότι αυτές διαθέτουν ζηλωτές οι οποίοι δεν το'χουν σε τίποτε να μπουν μέσα και να σου ζαλίζουν τον έρωτα επί 24ώρου βάσεως, 7 μέρες την εβδομάδα και στις 4 εποχές (χαρακτηριστικό παράδειγμα, εδώ. Που να αντέξει ο άνθρωπος μετά;). Ο θεός όμως, ακόμη κι αν υπάρχει, δεν πρόκειται ποτέ να έρθει να σου απαντήσει κατ' ιδίαν (αυτά άλλωστε μόνο επί Βίβλου γίνονταν, μετά κατά πως φαίνεται έχασε το ενδιαφέρον του... :) ). Φυσικά και στην δεύτερη περίπτωση όλο και κάποιος ζηλωτής θα εμφανισθεί για να εκφράσει τον αντίθετο λόγο, αυτοί όμως είναι αποδεδειγμένα πολύ λιγότεροι από αυτούς που θα εμφανίζονταν αν χτύπαγες απευθείας την θρησκεία τους. Πέραν τούτου, η αποδοχή της ύπαρξης θεού ή όχι μπορεί πολύ εύκολα να εκληφθεί ακόμη κι απ'αυτούς ως προσωπική υπόθεση του καθενός, ενώ η εναντίωση με κάποιο δόγμα από κήρυξη πολέμου έως καταπάτηση του Συντάγματος που προβλέπει κλπ, κλπ (τα ξέρετε τώρα, μην τα γράφω κι εδώ μέσα). Έτσι λοιπόν δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος αντιπαραθέσεων που δεν οδηγούν πουθενά, πέραν της όξυνσης αλλά και του μίσους.
Διότι το μίσος δεν το έχω εντοπίσει μόνο στους οπαδούς της θρησκείας της αγάπης (και δεν μιλάω για όλους φυσικά), αλλά και σε αρκετούς από τους απέναντι, οι οποίοι στους ισχυρισμούς τους βγάζουν πηγαίο μίσος, δείγμα ότι κάτι δεν πάει καλά. Και το σημαντικότερο που δεν πηγαίνει καλά είναι ότι συγχέουν ένα φιλοσοφικό ζήτημα με κάτι το χειροπιαστό, ακριβώς επειδή οι θρησκείες επιχειρούν να τα φέρνουν όλα σε καθημερινό χειροπιαστό επίπεδο.

Καταλήγουμε κατ' αρχήν λοιπόν στο ότι αν οι εκπρόσωποι των θρησκειών είναι καταπιεστές και δυνάστες, δεν ευθύνεται ούτε καν η ίδια τους η θρησκεία γι'αυτό, πόσω δε μάλλον ο θεός, όπως κατ' αντιστοιχίαν δεν είναι η Δημοκρατία κάτι κακό μόνο και μόνο επειδή έχουμε καραγκιόζηδες πολιτικούς. Πέραν των επι γής αυτοδιορισμένων εκπροσώπων όμως, οι καθεαυτές θρησκείες δεν είναι τίποτε άλλο από μαγαζιά, στα οποία κανείς δεν σε υποχρεώνει να μπεις και να ψωνίσεις. Αν γουστάρεις το προϊόν μπαίνεις, αν δεν γουστάρεις πας σε άλλο μαγαζί που πουλάει άλλα προϊόντα. Κι ένα τέτοιο μαγαζί είναι και η αθεϊα! Ναι, αρκετά διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα, αλλά μαγαζί.

Και προσωπικά όπως δεν προτιμώ και τα μαγαζιά των οργανωμένων θρησκειών, έτσι δεν προτιμώ και το μαγαζί της αθεϊας και θα σας αναπτύξω τους λόγους με έναν αν μη τι άλλο περίεργο τρόπο (σώωωωπα...). Μπορεί να παραξενευτείτε, αλλά αν μπείτε στο βαθύτερο νόημα θα καταλάβετε πως βλέπω εγώ τον θεό.
Μπορείτε να φανταστείτε τον Φάουστ του Γκαίτε, αν δεν υπήρχε θεός; Δεν θα μπορούσε να είχε γραφτεί, διότι άνευ ύπαρξης θεού δεν θα υπήρχε καν ο Μεφιστοφελής, οπότε δίχως και αυτόν οι επιθυμίες του Φάουστ δεν θα μπορούσαν να είχαν πραγματοποιηθεί.
Παρομοίως, ακόμη κι αν είχαν γραφτεί, θα ήταν τελείως διαφορετικά και σίγουρα με πολύ λιγότερο ενδιαφέρον Έργα όπως η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, όπως η Θεία Κωμωδία του Δάντη, ή ακόμη και ο πλατωνικός Τίμαιος. Δίχως θεό δεν θέλω καν να σκέφτομαι το ενδεχόμενο να μην είχε γράψει τίποτε ο παμμέγιστος Ηράκλειτος, ή ακόμη κι ο γίγαντας Επίκουρος, ο οποίος μόνο άθεος δεν ήταν παρά τα όσα έχουν επικρατήσει τεχνηέντως έως τις μέρες μας. Δίχως την ύπαρξη του θεού/των θεών δεν θα υπήρχε τόση έμπνευση, ακόμη και τόσος ρομαντισμός! Η ύπαρξη του θεού, αυτό το τόσο εσωτερικό ζήτημα, έφτασε μέχρι και τον Αϊνστάιν να απαντάει ενοχλημένος ότι "ο θεός δεν παίζει ζάρια". Γιατί, λοιπόν, να διακινδυνεύσω να χάσω τόσα και τόσα εξαιρετικά κείμενα ή βιβλία προκειμένου να θυσιάσω κάτι που ούτως ή άλλως δεν με επηρεάζει σε τίποτε;
Διαβάζοντας πληθώρα επιστημονικών βιβλίων, όπως το Χρονικό του Χρόνου, το Μεγάλο Σχέδιο (πρόσφατα), την Κόμη της Βερενίκης, τους Μυστικούς Αριθμούς, ανακαλύπτω πράγματα τόσο όμορφα όσο και το να σηκώσω το κεφάλι το βράδυ να κοιτάξω τον έναστρο ουρανό. Γιατί λοιπόν να σκεφτώ ότι όλα αυτά έγιναν τελείως τυχαία, όταν πχ στις αρχικές συνθήκες δημιουργίας του Σύμπαντος επί πολλά δευτερόλεπτα οι πιθανότητες "επιβίωσης" του Σύμπαντος ήταν κατά του, αλλά τελικώς δεν κατέρρευσε και εξελίχθηκε σε αυτό το μεγαλείο που υπάρχει σήμερα και του οποίου μέρος είμαστε; Το να σκεφτώ ότι τίποτε δεν συνέβη στην τύχη δεν σημαίνει ότι αποδέχομαι την ύπαρξη ανώτερου νου ή την ανάμιξη ξένου δακτύλου (κυριολεκτικώς).
Ακριβώς όπως δεν θα κάνω το κακό επειδή φοβάμαι την μετά θάνατο τιμωρία αλλά επειδή ξέρω ότι είναι κακό και δεν πρέπει να το κάνω. Τον διπλανό σου οφείλεις να τον σέβεσαι ως οντότητα επειδή το αξίζει και όχι επειδή στο απαγορεύει ένας φόβος, ένα τσουκάλι, τρία κιλά θειάφι και ένα τσούρμο δαίμονες με δαγκάνες και τρίαινες.

Στο διά ταύτα λοιπόν. Βασικά είμαι αρκετά χαρούμενος που αρκετοί εκ των αθέων που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια ήταν μετριοπαθή άτομα (κάποιοι εξαυτών βρίσκονται και στην στήλη με τα βλογολίνκς). Άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να συζητήσεις σε επίπεδο φιλοσοφίας και που δεν θα κάνουν σα να τους πάτησες τον κάλο μόλις θίξεις ένα θέμα. Άνθρωποι οι οποίοι ακόμη κι αν διαφωνούν, καταλαβαίνουν ότι αντίθετες απόψεις μπορούν να υπάρχουν και να είμαστε πάλι όλοι ικανοποιημένοι ή ακόμη καλύτερα, να μάθουμε όλοι κι από κάτι νέο. Οι άνθρωποι αυτοί είναι που έχουν κάνει τις επιλογές τους, ενσυνείδητα, μετά από ώριμη σκέψη και διαλλογισμό και αυτό είναι απολύτως σεβαστό.
Όμως, όπως υπήρξε και κόσμος που έκαιγε ζωντανά άλλους ένεκα διαφορετικότητος, έτσι υπάρχει και κόσμος που βγάζει μίσος και απέχθεια προς ό,τι αντίθετο, και πλέον δεν μιλάω μόνο για αθέους μιας και αυτό πιάνει πολλές κατευθύνσεις.

Που καταλήγουμε λοιπόν; Μα σε πολλά ενδιαφέροντα.
Πρώτον, στο ότι ο θεός είτε υπάρχει, είτε όχι, δεν έχει καμία σημασία.
Δεύτερον, στο ότι μπορούμε να είμαστε σωστοί άνθρωποι δίχως να έχουμε τον φόβο της οποιασδήποτε τιμωρίας. Το καλό το κάνεις επειδή γνωρίζεις ότι είναι καλό κι όχι επειδή φοβάσαι τον μπαμπούλα.
Τρίτον, στο ότι ακόμη κι αν ο θεός υπάρχει σίγουρα δεν έχει την παραμικρή σχέση με τους επί γης αυθέντες και ειδήμονες.
Τέταρτον, στο ότι είναι λίαν χαζό να σπαταλάται πολύτιμη φαιά ουσία για να αποδειχθεί αν υπάρχει ή δεν υπάρχει κάτι που ποτέ κανείς δεν έχει δει.
Πέμπτον, στο ότι πολλές φορές η εσωτερική ανάγκη κάποιων να ξεφύγουν από κάτι συγκεκριμένο τους οδηγεί στην χρήση των ίδιων μεθόδων με αυτές που επικρίνουν.
Έκτον, στο ότι όλα τα θέματα -ακόμη και η ύπαρξη θεού- μπορούν να θεαθούν τελείως διαφορετικά υπό αμιγώς φιλοσοφικό πρίσμα, γεγονός εξαιρετικής σημασίας μιας και η φιλοσοφία μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, εν αντιθέσει με την θρησκεία.
Και έβδομον, ότι όλα όσα διαβάσατε μέχρι αυτό το σημείο (αν καταφέρατε να φτάσετε) ήταν κυριολεκτικά ανούσια.

Μόνο μην με ρωτήσετε γιατί κάθησα και τα έγραψα. :)
Χαίρετε.

Τα σιωνιστικά κτυπήματα δεν έχουν τελειωμό...

Σήμερα που βγαίνει ο νέος Χάρρυ Πόττερ βρήκε ο γνωστός πράκτωρ zaphod να δημοσιεύσει ετούτο εδώ το τερατούργημα... Οφθαλμοφανές χτύπημα κάτω από τη ζώνη...

Κανόνισε ρε να δω ότι ξαναδιαμαρτύρεσαι ότι γράφω σενδόνια υπερδεκάδιπλα, γιατί θα γίνει μακελειό... :)

Ας διαβάσουμε λίγο τον (και σήμερα) εξαιρετικό Ηλία Μπαζίνα τώρα να ξελαμπικάρουμε από τις ζαφειάδες (που συνιστώνται ανεπιφύλακτα)...