Ουπς... λάθος πρωτοσέλιδο.... :) :) :) :) :)
(παρακαλώ ας κρατήσουμε 5 λεπτών σιγή...)
Εντωμεταξύ κάτι πήρε το μάτι μου ότι έλαβε χώρα σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο με τον πρέσβη στην Ισπανία. Παρακαλώ αν έχει ακούσει κανείς κάτι ας με ενημερώσει...
Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2010
Χοχοχοχοχο
Ουπς... λάθος πρωτοσέλιδο.... :) :) :) :) :)
(παρακαλώ ας κρατήσουμε 5 λεπτών σιγή...)
Εντωμεταξύ κάτι πήρε το μάτι μου ότι έλαβε χώρα σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο με τον πρέσβη στην Ισπανία. Παρακαλώ αν έχει ακούσει κανείς κάτι ας με ενημερώσει...
Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010
Ο βιασμός της ελληνικής γλώσσας
Και ναι, ήγγικεν η ώρα να γράψουμε και κάτι πραγματικά σοβαρό.
...για το οποίο βέβαια θα απαιτηθεί να κάνουμε πολλαπλές εισαγωγές σε διάφορα σημεία του κειμένου. Οι λόγοι θα γίνουν κατανοητοί κατά το διάβασμα (όσοι αντέξουν δηλαδή διότι θα βγει μεγάλο... :) ).
Κατ' αρχήν, ας προσεγγίσουμε τον ορισμό της γλώσσας στην χώρα μας έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες: πρόκειται για το αμιγώς σεξουαλικό όργανο που καταχρηστικά λειτουργεί και ως μέσον ομιλίας.
Παρατήρηση πρώτη: ως γνωστόν το λέγειν (ήτοι ο προφορικός λόγος) είναι τελείως διαφορετικό από το γράφειν (ήτοι τον γραπτό λόγο). Παρομοίως και ένεκα της τεχνολογικής επανάστασης των τελευταίων ετών οφείλουμε να προσθέσουμε ότι και το γράφειν με τη σειρά του είναι τελείως διαφορετικό από το πληκτρολογείν. Διότι όποιος νομίζει ότι επειδή πληκτρολογεί αυτομάτως γράφει, πλανάται πλάνην οικτράν. Καμία σχέση...
Προφανώς θα νομίζετε ότι ο λόγος ύπαρξης του παρόντος κειμένου (και κατ' επέκτασιν τσιτώματος των νεύρων σας) είναι η λεξιπενία που γιγαντώνεται με την πάροδο των ετών. Εν μέρει ισχύει, δεν είναι το επίκεντρο όμως. Ένας λεξιπένητας, για παράδειγμα, μπορεί να χρησιμοποιεί τη σωστή γραμματική και σύνταξη, κάτι που στην Ελλάδα δε συμβαίνει, άρα είναι πολυπλοκότερο το πρόβλημα. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να ξεκινήσω διηγούμενος τη δική μου γλωσσική ιστορία...
Ως μαθητής που ξεκίνησα να μαθαίνω ελληνικά πάνω στην αλλαγή των αρχών της δεκαετίας του 80, πολλάαααα χρόνια μετά συνειδητοποίησα ότι είχα πέσει θύμα μιας άτυπης κόντρας νέας δημοτικής και δασκάλων που την αρνούνταν πεισματικά. Το πρόβλημα ήταν ότι επειδή η νέα δημοτική ως γλώσσα ήταν τόσο γελοία, είχε βρει και φανατικούς υποστηρικτές οι οποίοι την έβλεπαν απλώς ως μέσο για λιγότερη δουλειά. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι η δεκαετία του 80 στην Ελλάδα ως δεκαετία του σοσιαλισμού είχε καταντήσει και δεκαετία δηθενισμού, συνεπώς η δημοτική ως δήθεν γλώσσα ήταν ό,τι έπρεπε ως προς τις επιταγές των εποχών. Όλοι αυτοί, λοιπόν, υπό τις ευλογίες μερικών εξαιρετικά αχρήστων υπουργών παραπαιδείας (τελευταίο δείγμα η Μίσηζ Ντιαμαντοπούλου και οι επιθυμίες της για αγγλική ως επίσημη γλώσσα) που είχαν δει την Παιδεία ως παιχνίδι (πχ με τον ασταμάτητο βιασμό των αρχαίων ελληνικών κλπ) το μόνο που κατάφεραν ηταν να δημιουργήσουν γεννεές ολόκληρες που πολύ απλά δεν ξέρουν ούτε τι μιλάνε, ούτε γιατί το μιλάνε έτσι κι όχι αλλιώς. Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον ελάχιστοι γνωρίζουν γραμματική και συντακτικό (διότι "γνωρίζω" συνεπάγεται ότι είμαι και σε θέση να εξηγήσω).
Μερικά απλά παραδείγματα:
α. τρένο ή τραίνο;
β. Μανόλης ή Μανώλης;
γ. τοις μετρητοίς ή της μετρητής;
δ. γιατί ανέκαθεν και όχι από ανέκαθεν;
ε. απλά ή απλώς;
κ.ο.κ.
Και μόνο που μπορούμε να βρούμε κυριολεκτικώς χιλιάδες τέτοια παραδείγματα δείχνει ότι η γλώσσα μας βρίσκεται σε παρακμή. Διότι η γλώσσα παρόλο που τρόπον τινά είναι ζωντανός οργανισμός άρα δικαιολογείται και να εξελίσσεται, αντί να εξελίσσεται παρακμάζει και αυτό επειδή την χρησιμοποιούν αγράμματοι.
Και ο υπ'αριθμόν ένα αγράμματος αυτού του έθνους είμαι εγώ.
Ναι, δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω.
Και ξέρετε γιατί; Διότι επί σειρά ετών μάθαινα ό,τι γούσταρε να μου διδάσκει ο καθένας. Την πρώτη χρονιά -για να φέρω ένα απλό παράδειγμα- μάθαινα από τον παλαιάς κοπής δάσκαλο ότι όταν το όμικρον τονίζεται σε κάποιες περιπτώσεις αυτομάτως μετατρέπεται σε ωμέγα. Την δεύτερη χρονιά όμως επειδή ο δάσκαλος ήταν πιο... συνδικαλιστής, μάθαινα ότι αυτό δεν ισχύει και ότι με τα νέα δεδομένα σχεδόν όλα τα όμικρον μένουν όμικρον. Την τρίτη χρονιά ξαναγύρναγα στο ωμέγα, και πάει λέγοντας. Το ίδιο συνέβαινε τόσο στο γυμνάσιο, όσο και στο λύκειο, με τη διαφορά ότι ο βιασμός συμπεριελάμβανε και τ'αρχαία πλέον αλλά με πιο "επιστημονικό" τρόπο τούτη τη φορά: αν κάτι δεν το κατανοούσε ούτε καν ο καθηγητής το ανέφερε (απλώς έως και καθόλου) και πήγαινε στο επόμενο. Εάν ήταν κάτι εύκολο, έκανε αναλύσεις επί αναλύσεων για να δείξει πόσο καλός είναι στο μάθημα.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα όλων αυτών; Μα φυσικά ένας γλωσσικός χυλός, δίχως κανόνες, δίχως όρους, δίχως μέτρα και σταθμά. Η γλώσσα έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα: δεν είναι μαθηματικά. Στα μαθηματικά 1+1 θα κάνουν πάντα 2 στο δεκαδικό σύστημα. Φυσικά 2 μπορεί να μας δίνει και το 4-2, αλλά αυτό δεν αλλάζει την αξία της πράξης 1+1. Στη γλώσσα όμως -έτσι όπως την έχουμε καταντήσει- 2 μπορείς να πάρεις πλέον ακόμη κι από την πράξη 2^3+6. Πως είναι δυνατόν, θα αναρωτηθείτε; Μα αφού πλέον οι περισσότεροι δεν είναι σε θέση να διαχωρίζουν το σωστό από το λάθος, λογικό δεν είναι κάποια στιγμή να επικρατεί το λάθος ως σωστό; Ο μέγας γλωσσολόγος Μπαμπινιώτης, φερειπείν, δεν ήταν που έγραφε ότι πλέον και το από ανέκαθεν είναι σωστό αφού έτσι χρησιμοποιείται; Συνεπώς καλά του είχαν κάνει προ ετών τα μπαόκια όταν σε απάντηση για το βούλγαροι είχαν φτιάξει ένα πολύ ενδιαφέρον συνθηματάκι με το πουτάνα (προκειμένου να επικρατήσει και να καθιερωθεί ως κανών).
Όπως και να'χει, και εγώ (όπως μερικά άλλα εκατομμύρια) κατάφερα να... επιβιώσω αυτό το αριστουργηματικό σύστημα Παιδείας, συμπεριλαμβανομένης της τριτοβάθμιας με τη γνωστή της πχιότητα κιόλας. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι κάπου στο ενδιάμεσο ξεκίνησα να διαβάζω συστηματικά βιβλία. Έτσι, για την πάρτη μου. Κάποια, φυσικά, ήταν γραμμένα στα στάνταρ της νέας δημοτικής, τουτέστιν γλωσσικώς ανούσια. Κάποια άλλα όμως που είχαν γραφτεί από απείρως πιο μορφωμένους ανθρώπους περιείχαν μια πολύ πιο δύσκολη γλώσσα, που αν και επί χρόνια δεν κάθησα ποτέ να μελετήσω κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι μου είχαν περάσει υποσυνείδητα πολλούς κανόνες. Ποιο είναι το αποτέλεσμα όλων αυτών; Ένας βαρβαρισμός, ένα συνοθύλευμα που αποτελείται από κανόνες της δημοτικής, της καθαρεύουσας και της αρχαίας, ως διαπιστώνετε από τα κείμενά μου.
Μέσα σε όλ'αυτά έρχονται να προστεθούν και τα ουκ ολίγα ορθογραφικά λάθη που κάνω, τα οποία έχουν αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα προέλευση: πολλά εξαυτών (για την ακρίβεια τα περισσότερα) οφείλονται στην ταχύτητα (και τον τρόπο) που γράφω (η μεν ταχύτητα κυριολεκτικώς... ταχύτατη, ο δε τρόπος σχεδόν τυφλός από την ανάποδη: αντί να κοιτάω την οθόνη κοιτάω το πληκτρολόγιο). Κάποια άλλα οφείλονται στην καθεαυτή πληκτρολόγηση: δεδομένου ότι μου αρέσει το γράφειν, έχω μέτρο σύγκρισης με το πληκτρολογείν και αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι στον υπολογιστή κάνω λάθη που φυσιολογικά δεν κάνω ποτέ (και που έχω αναγνωρίσει ότι δεν οφείλονται στην ταχύτητα κιόλας). Αυτό σημαίνει ότι αλλιώς αντιδρώ γράφοντας κι αλλιώς πληκτρολογώντας (κάτι που τέλος πάντων είναι φυσιολογικό μιας και πρόκειται για διαφορετικές λειτουργίες του εγκεφάλου). Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι πραγματικά εκρηκτικό. Η αλήθεια είναι ότι κάποιες φορές βλέπω κάποια ορθογραφικά μου λάθη τόσο κραυγαλέα που εκνευρίζουν ακόμη κι εμένα. Μπαίνω και τα διορθώνω άμεσα. Κάποια άλλα δεν με ενδιαφέρουν όμως και τ'αφήνω ως έχουν. Γιατί δεν με ενδιαφέρουν; Διότι δεν έχω πρόβλημα να δείξω ότι κάνω ορθογραφικά λάθη, μιας και τα ορθογραφικά μου λάθη δεν οφείλονται στο ότι δεν διάβαζα μικρός, ούτε στο ότι ήμουν στούρνος, αλλά στο ότι έτσι με έφτιαξαν αυτοί που ήταν υποχρεωμένοι (και πληρώνονταν) να με μορφώσουν. Ο γλωσσικός φρανκενσταϊνισμός μου, λοιπόν, είναι κάτι που οφείλει να δημιουργεί τύψεις σε δασκάλους και καθηγητές και όχι σε'μένα. Εμένα με κάνει να αισθάνομαι απλώς απογοήτευση επειδή αν και έχω την τύχη να μιλάω την πληρέστερη γλώσσα του πλανήτη, δεν είμαι σε θέση να τη χρησιμοποιώ σωστά και το χειρότερο, τις περισσότερες φορές δεν το καταλαβαίνω κιόλας.
Πάω για καφέ.
Πόσοι γνωρίζουν ότι αυτό το πράγμα δεν στέκει γραμματικώς τε και συντακτικώς; Και όμως είναι από τις πλέον καθημερινές εκφράσεις προς πάσα χρήση (όχι μόνο για καφέ δηλαδή).
Πριν κάποια χρόνια είχα γνωρίσει διαδικτυακά ένα παλικάρι που εξελίχθηκε σε πολύ καλό (φ)ίλο κιόλας, άσχετα αν μετά χαθήκαμε. Αυτό το παιδί, λοιπόν, είχε μια μανία με την ετυμολογία. Μέρος αυτής της μανίας το πέρασε και σε'μένα (ή μάλλον, εγώ το απορρόφησα).
Με αυτό το (φ)ίλο -καθώς και με άλλους- γράφαμε σε ένα πολύ... εξειδικευμένο φόρουμ, μόνο που γράφαμε για ο,τιδήποτε άλλο πέραν της "εξειδικεύσεως". Κάποια στιγμή λοιπόν σε μια κουβέντα πάνω γυρνάω και τον ρωτάω "αυτό πως στέκει ετοιμολογικώς;". Και με "ξεκίνησε" κανονικά και με το νόμο: "Ετυμολογικώς εκ του έτυμος δηλαδή αληθινός θες να πεις", με διόρθωσε άμεσα και με αρκετή αυστηρότητα... Και όμως, θα έβαζα και το χέρι μου στη φωτιά τότε -πριν κοντά 10 χρόνια- ότι το ορθόν ήταν με όμικρον ιώτα. Γιατί; Μα διότι έτσι μου φαινόταν λογικό. Δεν ήξερα, βλέπετε, ότι υπήρχε λέξη έτυμος.
Αλήθεια, έχετε διερωτηθεί γιατί έχει αφαιρεθεί η ετυμολογία από τα μαθήματα του λυκείου; Δηλαδή είναι χρήσιμα τα θρησκευτικά, η ανθρωπολογία, η οικιακή οικονομία αλλά δεν είναι χρήσιμη η ετυμολογία; Τι ρωτάω, ε;
Ένα κλασικό λάθος που κάνει πάρα πολύς κόσμος είναι η μετάθεση του ήτα και του ύψιλον.
Κηνυγός για παράδειγμα. Ή μύνημα. Στο απαίδευτο μάτι αμφότερα δείχνουν σωστά. Εδώ όμως δεν μιλάμε για ένα απλό λαθάκι αλλά για μία ολόκληρη εσφαλμένη νοοτροπία. Αν γνωρίζαμε όμως έστω και την ελάχιστη ετυμολογία θα ξέραμε ότι κύων (σκύλος) + άγω(οδηγώ) μας δίνουν τον κυνηγό, δηλαδή αυτόν που οδηγείται από τον σκύλο. Κατ' αντιστοιχίαν, μήνυμα εκ του μηνύω κ.ο.κ.
Ένας άλλος ενδεικτικός βαρβαρισμός είναι και η χρήση του επιθέτου πολύς. Ο πολύς, η πολλή, το πολύ. Πολύ κρύο σήμερα. Πολλή βροχή χθες. Δυστυχώς αμφότερα έχουν αντικατασταθεί από το αισχρό (ίσως... άκλιτο) πολύ. Πολύ βροχή, πολύ δουλειά, άι σπηκ ήνγκλαντ βέρυ μπεστ, χρησιμοποιάω άψογα όλες τις ελληνικές λέξεις κλπ.
Όλα αυτά όμως προκύπτουν από την εξής αμαθή παρανόηση: δεν είμαστε εξοικειωμένοι με λέξεις που δεν έχουν τις κλασικές καταλήξεις που έχουμε διδαχθεί. Γνωρίζουμε πχ ότι ένα ουσιαστικό μπορεί να λήγει σε -ος, -ης κλπ. Δεν έχουμε μάθει όμως ότι μπορούν να τελειώνουν και σε -ξ, -ψ. Ως επίσης για να συμπεριλάβουμε (δίχως περαιτέρω προσδιορισμούς) ελληνικές λέξεις μπορούν να λήγουν σε -υ, σε -ύω κλπ, κλπ. Δεν υπάρχει λόγος να λέμε η νυξ αντί για νύχτα, δεν θα πάθουμε τίποτε όμως αν ξέρουμε ότι το "πρωτότυπο" είναι νυξ. Αν ξέραμε ότι το ρήμα είναι μηνύω θα ξέραμε και ότι το ουσιαστικό γράφεται μήνυμα και όχι μύνημα. Επίσης, όσο κι αν δεν κάθεται στο μάτι, δεν είναι βαρής αλλά βαρύς. Ή αν δεν είχαμε τον που, δεν θα είχαμε και το ποδήλατο (< πους+ελαύνω). Πλάκα δε, είναι και η άλλη: ενώ υπάρχουν τόσες λέξεις που λήγουν σε ύψιλον, αν ρωτήσεις κάποιον να σου πει μερικές το πιθανότερο είναι ότι δεν θα σου πει καμία, θα κολλήσει! Ή μήπως να θυμηθώ τις καταλήξεις -ων και -ον, όπου βλέπεις συχνά να γράφουν το πρέπων, ή ο πρέπον, όταν το ωμέγα πάει στο αρσενικό και το όμικρον στο ουδέτερο... Καλά, για το θηλυκό ούτε λόγος να γίνεται: κάτι μυστήριες λέξεις τύπου ευτυχήσασα μάλλον παραπέμπουν μόνο στη Σάσα Μπάστα. Κατ' αντιστοιχίαν, εκτέλεση εν ψυχρώ λαμβάνει χώρα και στα ρήματα γενικώς και ειδικώς. Ναι μεν οι χρόνοι έχουν απλοποιηθεί, αλλά σε πλείστες όσες περιπτώσειςτο αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον ηχητικός συνδυασμός χλέπας με ταυτόχρονη προσπάθεια ρεψίματος. Διότι μεταξύ άλλων έχουμε λησμονήσει ότι η ανάγκη για δημιουργία γλώσσας προέκυψε μεν για την επικοινωνία, βασίστηκε όμως σε κάτι πραγματικά απλό: να ακούγεται ωραία ενόσω είναι χρηστική. Ναι μεν το έκλαβα μπορεί να αρμόζει εις τη δημοτική (η οποία δημιοτική θα έπρεπε να λέγεται, αλλά τέλος πάντων), αλλά η αλήθεια είναι ότι παραπέμπει μάλλον σε μπακλαβά. Αντιθέτως το εξέλαβα, με την αρχαιοπρεπή αύξηση δηλαδή μοιάζει (κι ακούγεται) σχεδόν αρχοντικό.
Δύο ακόμη περιπτώσεις με εξαιρετικό ενδιαφέρον είναι το εξεπλάγην το οποίο έχω δει κάποιες φορές ως... εκπλήχτηκα (πιθανώς εκ του αγγλικού εκπλήκτικ) και το άκλιτο "του επικεφαλή", το οποίο ευτυχώς απ'όσο θυμάμαι δεν έχει τύχει να δω πιο αρχαιοπρεπώς ως "του επικεφαλούς". Επίσης, ενδιαφέρον έχει να τονίσουμε ένα ακόμη κλασικό λάθος (που και προσωπικά γράφω από σχεδόν συνήθειο): το Στάδιο Καραϊσκάκη υποδηλώνει ότι το στάδιο είναι ιδιοκτησίας Γεωργίου Καραϊσκάκη. Απεναντίας το Στάδιο Καραϊσκάκης δείχνει ότι έχει κτιστεί ή ονομαστεί προς τιμήν του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Τα... "μεμονωμένα" παραδείγματα δεν έχουν τέλος.
Σε αυτό το σημείο όμως το πράγμα αρχίζει να γίνεται σχεδόν κωμικό. Διότι αν απαλείψουμε τέτοιους κανόνες όπως την αύξηση, αυτομάτως διαγράφουμε μερικές χιλιάδες λέξεις από την ελληνική γλώσσα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος πχ να πούμε "πεπραγμένα" ή "βεβαρυμένο" διότι άλλο το βαρύ κι άλλο το βεβαρυμένο. Ως επίσης δεν υπάρχει τρόπος να πούμε ακόμη και... έκλεψε δίχως το παρελθοντικό έψιλον, παρόλο που το αυτό ε- έχει καταργηθεί πλην... εξαιρέσεων. Παρομοίως (και ουχί παρόμοια, μιας και το πρώτο είναι επίρρημα, το δε δεύτερο επίθετο) μεγάλη πλάκα έχουμε και με την πάλαι ποτέ κραταιά δοτική, η οποία αν και κατηργημένη δεκαετίες τώρα, δε λέει να το κουνήσει ρούπι. Ναι μεν μπορείς να πεις με τον καιρό αντί για εν καιρώ, έλα όμως που δεν μπορείς να πεις αλλιώς επί τοις εκατό. Ακριβώς όπως μπορείς να πεις σε αντίθεση αντί για εν αντιθέσει, αλλά δεν μπορείς να πεις αλλιώς εν ψυχρώ. Δε λέει να φύγει με τίποτε αυτή η ρημάδα η δοτική σε πείσμα των αμαθών και των γλωσσοκάπηλων. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχουν γίνει μερικές απόπειρες στο παρελθόν να διασταυρωθεί ποντίκι με αιλουροειδές, αλλά μιας και η τεχνολογία δεν έχει φτάσει ακόμη σε τέτοια επίπεδα βαρβαρισμοί τύπου επί της εκατό δεν κατάφεραν να επιβιώσουν: η εκατό, της εκατό, την εκατό (άκλιτο. Για τους πιο ριψοκίνδυνους υπάρχει και η εκατό της εκατής την εκατή)... Έλεος.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι... συνθέσεις. Εκεί κι αν γίνεται το έλα να δεις. Ένα από τα κλασικότερα λάθη είναι το παρεμπιπτόντως: παρά+εν+πίπτω. Το αξιοπερίεργο είναι ότι παρόλο που κανείς θα πει επίπτει (όλοι εμπίπτει λένε), οι περισσότεροι τρώνε ακριβώς το ίδιο μι στο παρεμπιπτόντως και γράφουν παρεπιπτόντως. Και φυσικά μην ξεχνάμε την πολύπαθη παθητική φωνή (κάποτε υπήρχε και μέση αλλά ας μην το μπλέκουμε) όπου πλέον τείνει να γίνει ένα με την ενεργητική: κάθετε αντί για κάθεται, χαίρεται (προσφώνηση) αντί για χαίρετε κλπ. Το έλα να δεις και ουδείς βλέπει τη διαφορά. Όλα είναι φυσιολογικά, όλα είναι μπαμπινιώτικα...
Εδώ όμως υπάρχει και κάτι ακόμη πιο ύπουλο: η αλήθεια είναι ότι η ορθογραφία είναι το εύκολο κομμάτι της γλώσσας. Το πραγματικά δύσκολο είναι τα σημεία στίξης και κυρίως οι τόνοι. Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει ότι πλέον η πλειοψηφία απαξιοί (χμ, όμικρον ιώτα είναι αυτό;) να βάλει τόνους όταν γράφει. Πριν κάποια χρόνια αυτό ίσχυε μόνο κατά την πληκτρολόγηση. Πλέον πιάνει και τα χειρόγραφα, δείγμα ότι οι ιοί των υπολογιστών μπορύν να περάσουν και στην καθημερινότητα. Φυσικά δεν το συζητάμε να το μπλέξουμε κι άλλο γράφοντας με τον "πατροπαράδοτο" τονισμό, δηλαδή με πνεύματα και πλήρεις τόνους (εγώ δεν ξέρω πάντως, το παραδέχομαι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν το παραδέχονται κι εκείνοι που... ξέρουν). Και φυσικά για τα σημεία στίξης, ούτε λόγος να γίνεται. Ιδίως αυτό το ρημάδι το κόμμα που μπορεί να αλλάξει άρην τα πάντα σε μια πρόταση έχει καταντήσει πόρνη της σειράς. Φυσικά στην χώρα του ξερολισμού, του ωχαδελφισμού και της απολύτου ισοπέδωσης αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Αν τολμήσει κανείς έστω και να διαννοηθεί ότι θα σκεφτεί πως θα του περάσει από το μυαλό να προτείνει να εξεταστεί το ενδεχόμενο να αφαιρεθούν τα παντελώς άχρηστα θρησκευτικά από τα σχολεία, αυτομάτως θα χαρακτηρισθεί από προδότης και ανθέλληνας (διότι μην ξεχνάμε ότι ελληνισμός και ορθοδοξία είναι έννοιες... ταυτόσημες) έως δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Αν όμως αφαιρέσει την ετυμολογία, διαγράψει τους τόνους, βιάσει παρά φύσει την Παιδεία, αυτομάτως εισάγει νεοτερισμούς και μεταρρυθμίσεις για το καλό της Παιδείας (το καλό το έχουμε διαπιστώσει και στην πράξη βεβαίως, βεβαίως).
Αλήθεια, έχετε κάτσει ποτέ να κάνετε στον εαυτό σας ένα πολύ απλό τεστάκι; Να πείτε πχ μια αντωνυμία, μια μετοχή, μια άκλιτη λέξη, ένα ρήμα σε υποτακτική, ένα απαρέμφατο. Έχετε κάτσε ποτέ να ελέγξετε αν μπορείτε να προσδιορίσετε τι σημαίνει παροξύτονο ή τι είναι ο επιθετικός προσδιορισμός; Οι περισσότεροι δεν μπορούν διότι πολύ απλά δεν ξέρουν (κι επειδή τω όντι υπάρχουν και αρκετοί που ξέρουν, καλό θα είναι να μην κρίνουν εξιδίων τα αλλότρια). Είναι τόσο αυτοματοποιημένα όλα (αποτελέσματα της παπαγαλίας) που δεν ξέρουν να απαντήσουν σε τόσο απλά γλωσσικά θέματα. Ή για να το πούμε και αλλιώς, γιατί να έχουμε άγνωστες λέξεις; Για ποιον λόγο; Ξέρετε τι σημαίνει ένθα; Οπώσουν; Όστις; Επέκεινα; Ενθέδε; Αναφανδόν; Χμμμ.... ωραία λέξει το αναφανδόν. Το φαίνομαι το ξέρουμε. Τον άφαντο τον ξέρουμε. Το φως το ξέρουμε. Ακόμη και την φαεινή ιδέα ξέρουμε. Το αναφανδόν δεν το ξέρουμε όμως, κι ας έχουν όλα ρίζα στο φάος(φως). Και το χειρότερο είναι ότι δεν πάει καν το μυαλό μας ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο απλό.
Πόσω (ωμέγα είναι αυτό;) δε μάλλον εγώ, ο αμαθής που έχω επιλέξει να μεταφέρω γραπτώς τον προφορικό μου λόγο (διότι ενσυνείδητα γράφω προφορικά και ουχί γραπτά, εάν νοείτε τη διαφορά). Φυσικά για να το πράξω αυτό έχω θέσει μερικούς δικούς μου κανόνες, όπως για παράδειγμα το να αποφεύγω τη μιαρή γκριζολυκογραφή (ελληνιστί greeklish), την οποίαν πρέπει να είσαι και πολύ ηλίθιος για να χρησιμοποιείς (και δεν αναφέρομαι πχ σε κάποιον που συμπτωματικά μπορεί να χρησιμοποιεί πληκτρολόγιο που δεν διαθέτει το ελληνικό αλφάβητο). Ή όπως το να μη διορθώνω τα ορθογραφικά μου λάθη, κατά πως προείπα.
Γιατί να τα σβήσω δηλαδή; Υπάρχει λόγος;
Παρατήρηση δεύτερη: ακόμη και ο προφορικός λόγος έχει ένα όριο. Μην ξεχνάμε ότι η γλώσσα έχει τέτοια δυναμική που μπορεί να περνάει άπειρο αριθμό πληροφοριών. Χρειάζεται μήπως να αναφέρω τα τελειότερα δείγματα... προφορικής γραφής που δεν είναι άλλα από τα Ομηρικά Έπη, εκ του ειπείν; Τα Έπη, ήταν προφορικά. Κάποια στιγμή -ευτυχώς για την ανθρωπότητα- κάποιοι αποφάσισαν να τα καταγράψουν. Προφορικός λόγος, λοιπόν, δεν σημαίνει απλοποιημένη γλώσσα σε βαθμό ξεφτίλας. Εξάλλου οι αρχαίοι επί αιώνες προφορικά τα μάθαιναν όλα. Όταν αποφάσισαν να οργανωθούν λίγο περισσότερο, τα μαθήματα που επέλεξαν ήταν συγκεκριμένα και προπάντων, λίγα. Όχι σαν τα σημερινά χάλια μας που χάριν των κυβερνώντων έχουμε ένα από τα πλέον άχρηστα εκπαιδευτικά συστήματα το οποίο παρά τον τεράστιο αριθμό μαθημάτων και πληροφοριών βγάζει κόσμο αγράμματο ακόμη και στον προφορικό λόγο.
Ένας από τους λόγους που μέσα σε τούτο 'δώ το βλόγι παραφράζω τεχνηέντως και σκοπίμως πολλές λέξεις (όπως για παράδειγμα η χρήση άρθρου αιτιατικής με κατάληξη οριστικής, πχ τους πολιτικοί) είναι ακριβώς αυτός: το γεγονός ότι έχω πλήρη επίγνωση της αμάθειάς μου στα γλωσσικά με βοηθάει να βλέπω πολλά μαργαριτάρια άλλων (εκτός των δικών μου). Λεπτομέρεια: πολλοί εξαυτών καμαρώνουν ωσάν γύφτικα σκερπάνια για τη γλωσσική τους δεινότητα με αποτέλεσμα να παραθέτουν γραπτά μνημεία εναργούς μαλακίας. Μάλιστα έχω παρατηρήσει και το εξής: όσο πιο πολύ εθνικίζει κάποιος (με την έννοια του πιθηκίζει), τόσο πιο πολλές γλωσσικές παπαριές πετάει -αυτό κι αν είναι μυστήριο. Επειδη, λοιπόν, εκ γεννετής είχα το διαολάκι μέσα μου, δεν θα μπορούσα να μην ισοπεδώνω χαρακτηριστικά τέτοιες κωμικοτραγικές καταστάσεις (εξου και τα περί αττικής σύνταξης που πετάω συχνά-πυκνά). Φυσικά δεν εντάσσω σε αυτή την τακτική και την λεξιπλαστική δυνατότητα της ελληνικής γλώσσας που σε κάποιες περιπτώσεις χρησιμοποιώ (παρόλο που αυτή αν και ορθή, παρεξηγείται πολλάκις). Και φυσικά, όπως από μόνος μου κάθομαι και στηλιτεύω ενίοτε τα δικά μου λάθη, γι'αυτόν τον λόγο μπορώ να στηλιτεύω και των υπολοίπων όταν θέλω. Τουλάχιστον από την πλευρά μου το προσπαθώ και δεν τ'αφήνω.
Θυμάμαι μια φορά είχα διαβάσει σε ένα κείμενο του polse να λέει "της οικογένειως" σε κάποιο "αντίστοιχο" θεματάκι που είχε επιλέξει. Δεν μου'χε μείνει άντερο (τα λέει και γουστόζικα ο ι-μπαγάσας ο... Βατραχοκλής!) κι αυτό επειδή είχε παρουσιάσει συνοπτικά αυτό το τόσο αστείο θέμα με τόσο εύστοχο τρόπο: πόσοι και πόσοι δεν ξέρουν να μιλάνε και τους μάρανε η αρχαιοπρεπής κατάληξη γενικής εις -έως (προφανώς το πέως εξαιρείται). Ακριβώς έτσι είναι. Αυτό που πολλοί... γραμματιζόμενοι ισχυρίζονται ότι πχ το "να με πεις" των βορειοελλαδιτών είναι λάθος, δεν ισχύει. Είναι ορθότατο, απλώς πρόκειται για γλωσσικό ιδιωματισμό (ακόμη κι από τα... σταυρόλεξα ξέρουμε ότι το αττικό την δωρικά είναι ταν). Και φυσικά την ίδια στιγμή... πάνε για καφέ. Το θέμα είναι ότι είναι -αν το προσπαθήσεις- σχετικά εύκολο και το να διορθωθείς (τουλάχιστον έως ενός σημείου) αλλά και το να καταλάβεις πότε κάποιος είναι απλός ξερόλας ή αν πρόκειται για θύμα των "περιστάσεων". Όπως και να'χει όμως, το πρόβλημά μας είναι το με/μου όταν βιάζουμε τη γλώσσα σε καθημερινή βάση;
Τι είναι η γλώσσα εν τέλει;
Δεν είναι ένα απλό μέσον επικοινωνίας. Αν ήταν έτσι, θα μπορούσαμε να συνεννοούμαστε στην νοηματική (στο κάτω-κάτω δεν υπάρχει άνθρωπος που να λέει του άλλου ότι θα του κάνει-θα του δείξει-θα του μπήξει δίχως τις κλασικές χειρονομίες ανδρισμού). Όμως η γλώσσα πάνω απ'όλα είναι μέσον εξέλιξης και επειδή η εξέλιξη ως φυσική συνέχεια μπορεί να είναι και αρνητική, είναι δική μας υποχρέωση να την κάνουμε καλύτερη.
Όπως εξέλιξη είναι και τα μαθηματικά.
Αυτές τις δύο επιστήμες (διότι είναι επιστήμες) πρέπει να τις εξελίσσουμε προκειμένου να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Υπήρχε περίπτωση δίχως γλώσσα να γνωρίζαμε για τη φιλοσοφία; Ή να είχαμε περιγράψει το Σύμπαν έστω και ατελώς; Ή να συζητάγαμε μέσω διαδικτύου από κάθε γωνιά του πλανήτη για οποιοδήποτε θέμα θεωρούμε ενδιαφέρον;
Μπορεί κανείς να διαννοηθεί Δημοκρατία δίχως διάλογο; Ή έρωτα δίχως γλυκόλογα;
Η γλώσσα βρίσκεται πίσω από τα πάντα. Αντί λοιπόν να την προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού, της πετάμε τα μάτια έξω σε καθημερινή βάση. Και είμαστε πλέον τόσο αμαθείς που θεωρούμε ότι δεν έχει σχέση με τα όσα συμβαίνουν στη χώρα σε καθημερινή βάση, και κατ' επέκτασιν και σε'μάς τους ίδιους. Δεν είναι απλά θέμα επικοινωνίας.
Είναι καθαρά θέμα ευ ζην, όσο κι αν αυτό ξενίζει.
Χαίρετε.
ΥΓ. Για ιστορικούς λόγους, αν και το θέμα με ενδιέφερε ανέκαθεν, είχε πρωτοσυζητηθεί με "πρωτοβουλία" της osela (και το είχα κρατήσει) στον Οίκο Αντοχής πριν 3 χρόνια.
ΥΓ2. Δεν πιστεύω να θέλετε να συζητήσουμε και τη συνδρομή των μουμουέ στα όλα χάλια, έτσι; Η συμμετοχή τους άλλωστε δεν περιοριζόταν στην καλλιέργεια γεννειάδας και την απουσία γραβάττας κατά τις δεξιώσεις. Μη λέμε κι ό,τι θέλουμε...
ΥΓ3. Αν είμαι τυχερός και βρω αυτά που θέλω, θα υπάρξει ανανέωση με μαργαριτάρια... από εκεί που δεν πρέπει.
...για το οποίο βέβαια θα απαιτηθεί να κάνουμε πολλαπλές εισαγωγές σε διάφορα σημεία του κειμένου. Οι λόγοι θα γίνουν κατανοητοί κατά το διάβασμα (όσοι αντέξουν δηλαδή διότι θα βγει μεγάλο... :) ).
Κατ' αρχήν, ας προσεγγίσουμε τον ορισμό της γλώσσας στην χώρα μας έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες: πρόκειται για το αμιγώς σεξουαλικό όργανο που καταχρηστικά λειτουργεί και ως μέσον ομιλίας.
Παρατήρηση πρώτη: ως γνωστόν το λέγειν (ήτοι ο προφορικός λόγος) είναι τελείως διαφορετικό από το γράφειν (ήτοι τον γραπτό λόγο). Παρομοίως και ένεκα της τεχνολογικής επανάστασης των τελευταίων ετών οφείλουμε να προσθέσουμε ότι και το γράφειν με τη σειρά του είναι τελείως διαφορετικό από το πληκτρολογείν. Διότι όποιος νομίζει ότι επειδή πληκτρολογεί αυτομάτως γράφει, πλανάται πλάνην οικτράν. Καμία σχέση...
Προφανώς θα νομίζετε ότι ο λόγος ύπαρξης του παρόντος κειμένου (και κατ' επέκτασιν τσιτώματος των νεύρων σας) είναι η λεξιπενία που γιγαντώνεται με την πάροδο των ετών. Εν μέρει ισχύει, δεν είναι το επίκεντρο όμως. Ένας λεξιπένητας, για παράδειγμα, μπορεί να χρησιμοποιεί τη σωστή γραμματική και σύνταξη, κάτι που στην Ελλάδα δε συμβαίνει, άρα είναι πολυπλοκότερο το πρόβλημα. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να ξεκινήσω διηγούμενος τη δική μου γλωσσική ιστορία...
Ως μαθητής που ξεκίνησα να μαθαίνω ελληνικά πάνω στην αλλαγή των αρχών της δεκαετίας του 80, πολλάαααα χρόνια μετά συνειδητοποίησα ότι είχα πέσει θύμα μιας άτυπης κόντρας νέας δημοτικής και δασκάλων που την αρνούνταν πεισματικά. Το πρόβλημα ήταν ότι επειδή η νέα δημοτική ως γλώσσα ήταν τόσο γελοία, είχε βρει και φανατικούς υποστηρικτές οι οποίοι την έβλεπαν απλώς ως μέσο για λιγότερη δουλειά. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι η δεκαετία του 80 στην Ελλάδα ως δεκαετία του σοσιαλισμού είχε καταντήσει και δεκαετία δηθενισμού, συνεπώς η δημοτική ως δήθεν γλώσσα ήταν ό,τι έπρεπε ως προς τις επιταγές των εποχών. Όλοι αυτοί, λοιπόν, υπό τις ευλογίες μερικών εξαιρετικά αχρήστων υπουργών παραπαιδείας (τελευταίο δείγμα η Μίσηζ Ντιαμαντοπούλου και οι επιθυμίες της για αγγλική ως επίσημη γλώσσα) που είχαν δει την Παιδεία ως παιχνίδι (πχ με τον ασταμάτητο βιασμό των αρχαίων ελληνικών κλπ) το μόνο που κατάφεραν ηταν να δημιουργήσουν γεννεές ολόκληρες που πολύ απλά δεν ξέρουν ούτε τι μιλάνε, ούτε γιατί το μιλάνε έτσι κι όχι αλλιώς. Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον ελάχιστοι γνωρίζουν γραμματική και συντακτικό (διότι "γνωρίζω" συνεπάγεται ότι είμαι και σε θέση να εξηγήσω).
Μερικά απλά παραδείγματα:
α. τρένο ή τραίνο;
β. Μανόλης ή Μανώλης;
γ. τοις μετρητοίς ή της μετρητής;
δ. γιατί ανέκαθεν και όχι από ανέκαθεν;
ε. απλά ή απλώς;
κ.ο.κ.
Και μόνο που μπορούμε να βρούμε κυριολεκτικώς χιλιάδες τέτοια παραδείγματα δείχνει ότι η γλώσσα μας βρίσκεται σε παρακμή. Διότι η γλώσσα παρόλο που τρόπον τινά είναι ζωντανός οργανισμός άρα δικαιολογείται και να εξελίσσεται, αντί να εξελίσσεται παρακμάζει και αυτό επειδή την χρησιμοποιούν αγράμματοι.
Και ο υπ'αριθμόν ένα αγράμματος αυτού του έθνους είμαι εγώ.
Ναι, δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω.
Και ξέρετε γιατί; Διότι επί σειρά ετών μάθαινα ό,τι γούσταρε να μου διδάσκει ο καθένας. Την πρώτη χρονιά -για να φέρω ένα απλό παράδειγμα- μάθαινα από τον παλαιάς κοπής δάσκαλο ότι όταν το όμικρον τονίζεται σε κάποιες περιπτώσεις αυτομάτως μετατρέπεται σε ωμέγα. Την δεύτερη χρονιά όμως επειδή ο δάσκαλος ήταν πιο... συνδικαλιστής, μάθαινα ότι αυτό δεν ισχύει και ότι με τα νέα δεδομένα σχεδόν όλα τα όμικρον μένουν όμικρον. Την τρίτη χρονιά ξαναγύρναγα στο ωμέγα, και πάει λέγοντας. Το ίδιο συνέβαινε τόσο στο γυμνάσιο, όσο και στο λύκειο, με τη διαφορά ότι ο βιασμός συμπεριελάμβανε και τ'αρχαία πλέον αλλά με πιο "επιστημονικό" τρόπο τούτη τη φορά: αν κάτι δεν το κατανοούσε ούτε καν ο καθηγητής το ανέφερε (απλώς έως και καθόλου) και πήγαινε στο επόμενο. Εάν ήταν κάτι εύκολο, έκανε αναλύσεις επί αναλύσεων για να δείξει πόσο καλός είναι στο μάθημα.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα όλων αυτών; Μα φυσικά ένας γλωσσικός χυλός, δίχως κανόνες, δίχως όρους, δίχως μέτρα και σταθμά. Η γλώσσα έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα: δεν είναι μαθηματικά. Στα μαθηματικά 1+1 θα κάνουν πάντα 2 στο δεκαδικό σύστημα. Φυσικά 2 μπορεί να μας δίνει και το 4-2, αλλά αυτό δεν αλλάζει την αξία της πράξης 1+1. Στη γλώσσα όμως -έτσι όπως την έχουμε καταντήσει- 2 μπορείς να πάρεις πλέον ακόμη κι από την πράξη 2^3+6. Πως είναι δυνατόν, θα αναρωτηθείτε; Μα αφού πλέον οι περισσότεροι δεν είναι σε θέση να διαχωρίζουν το σωστό από το λάθος, λογικό δεν είναι κάποια στιγμή να επικρατεί το λάθος ως σωστό; Ο μέγας γλωσσολόγος Μπαμπινιώτης, φερειπείν, δεν ήταν που έγραφε ότι πλέον και το από ανέκαθεν είναι σωστό αφού έτσι χρησιμοποιείται; Συνεπώς καλά του είχαν κάνει προ ετών τα μπαόκια όταν σε απάντηση για το βούλγαροι είχαν φτιάξει ένα πολύ ενδιαφέρον συνθηματάκι με το πουτάνα (προκειμένου να επικρατήσει και να καθιερωθεί ως κανών).
Όπως και να'χει, και εγώ (όπως μερικά άλλα εκατομμύρια) κατάφερα να... επιβιώσω αυτό το αριστουργηματικό σύστημα Παιδείας, συμπεριλαμβανομένης της τριτοβάθμιας με τη γνωστή της πχιότητα κιόλας. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι κάπου στο ενδιάμεσο ξεκίνησα να διαβάζω συστηματικά βιβλία. Έτσι, για την πάρτη μου. Κάποια, φυσικά, ήταν γραμμένα στα στάνταρ της νέας δημοτικής, τουτέστιν γλωσσικώς ανούσια. Κάποια άλλα όμως που είχαν γραφτεί από απείρως πιο μορφωμένους ανθρώπους περιείχαν μια πολύ πιο δύσκολη γλώσσα, που αν και επί χρόνια δεν κάθησα ποτέ να μελετήσω κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι μου είχαν περάσει υποσυνείδητα πολλούς κανόνες. Ποιο είναι το αποτέλεσμα όλων αυτών; Ένας βαρβαρισμός, ένα συνοθύλευμα που αποτελείται από κανόνες της δημοτικής, της καθαρεύουσας και της αρχαίας, ως διαπιστώνετε από τα κείμενά μου.
Μέσα σε όλ'αυτά έρχονται να προστεθούν και τα ουκ ολίγα ορθογραφικά λάθη που κάνω, τα οποία έχουν αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα προέλευση: πολλά εξαυτών (για την ακρίβεια τα περισσότερα) οφείλονται στην ταχύτητα (και τον τρόπο) που γράφω (η μεν ταχύτητα κυριολεκτικώς... ταχύτατη, ο δε τρόπος σχεδόν τυφλός από την ανάποδη: αντί να κοιτάω την οθόνη κοιτάω το πληκτρολόγιο). Κάποια άλλα οφείλονται στην καθεαυτή πληκτρολόγηση: δεδομένου ότι μου αρέσει το γράφειν, έχω μέτρο σύγκρισης με το πληκτρολογείν και αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι στον υπολογιστή κάνω λάθη που φυσιολογικά δεν κάνω ποτέ (και που έχω αναγνωρίσει ότι δεν οφείλονται στην ταχύτητα κιόλας). Αυτό σημαίνει ότι αλλιώς αντιδρώ γράφοντας κι αλλιώς πληκτρολογώντας (κάτι που τέλος πάντων είναι φυσιολογικό μιας και πρόκειται για διαφορετικές λειτουργίες του εγκεφάλου). Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι πραγματικά εκρηκτικό. Η αλήθεια είναι ότι κάποιες φορές βλέπω κάποια ορθογραφικά μου λάθη τόσο κραυγαλέα που εκνευρίζουν ακόμη κι εμένα. Μπαίνω και τα διορθώνω άμεσα. Κάποια άλλα δεν με ενδιαφέρουν όμως και τ'αφήνω ως έχουν. Γιατί δεν με ενδιαφέρουν; Διότι δεν έχω πρόβλημα να δείξω ότι κάνω ορθογραφικά λάθη, μιας και τα ορθογραφικά μου λάθη δεν οφείλονται στο ότι δεν διάβαζα μικρός, ούτε στο ότι ήμουν στούρνος, αλλά στο ότι έτσι με έφτιαξαν αυτοί που ήταν υποχρεωμένοι (και πληρώνονταν) να με μορφώσουν. Ο γλωσσικός φρανκενσταϊνισμός μου, λοιπόν, είναι κάτι που οφείλει να δημιουργεί τύψεις σε δασκάλους και καθηγητές και όχι σε'μένα. Εμένα με κάνει να αισθάνομαι απλώς απογοήτευση επειδή αν και έχω την τύχη να μιλάω την πληρέστερη γλώσσα του πλανήτη, δεν είμαι σε θέση να τη χρησιμοποιώ σωστά και το χειρότερο, τις περισσότερες φορές δεν το καταλαβαίνω κιόλας.
Πάω για καφέ.
Πόσοι γνωρίζουν ότι αυτό το πράγμα δεν στέκει γραμματικώς τε και συντακτικώς; Και όμως είναι από τις πλέον καθημερινές εκφράσεις προς πάσα χρήση (όχι μόνο για καφέ δηλαδή).
Πριν κάποια χρόνια είχα γνωρίσει διαδικτυακά ένα παλικάρι που εξελίχθηκε σε πολύ καλό (φ)ίλο κιόλας, άσχετα αν μετά χαθήκαμε. Αυτό το παιδί, λοιπόν, είχε μια μανία με την ετυμολογία. Μέρος αυτής της μανίας το πέρασε και σε'μένα (ή μάλλον, εγώ το απορρόφησα).
Με αυτό το (φ)ίλο -καθώς και με άλλους- γράφαμε σε ένα πολύ... εξειδικευμένο φόρουμ, μόνο που γράφαμε για ο,τιδήποτε άλλο πέραν της "εξειδικεύσεως". Κάποια στιγμή λοιπόν σε μια κουβέντα πάνω γυρνάω και τον ρωτάω "αυτό πως στέκει ετοιμολογικώς;". Και με "ξεκίνησε" κανονικά και με το νόμο: "Ετυμολογικώς εκ του έτυμος δηλαδή αληθινός θες να πεις", με διόρθωσε άμεσα και με αρκετή αυστηρότητα... Και όμως, θα έβαζα και το χέρι μου στη φωτιά τότε -πριν κοντά 10 χρόνια- ότι το ορθόν ήταν με όμικρον ιώτα. Γιατί; Μα διότι έτσι μου φαινόταν λογικό. Δεν ήξερα, βλέπετε, ότι υπήρχε λέξη έτυμος.
Αλήθεια, έχετε διερωτηθεί γιατί έχει αφαιρεθεί η ετυμολογία από τα μαθήματα του λυκείου; Δηλαδή είναι χρήσιμα τα θρησκευτικά, η ανθρωπολογία, η οικιακή οικονομία αλλά δεν είναι χρήσιμη η ετυμολογία; Τι ρωτάω, ε;
Ένα κλασικό λάθος που κάνει πάρα πολύς κόσμος είναι η μετάθεση του ήτα και του ύψιλον.
Κηνυγός για παράδειγμα. Ή μύνημα. Στο απαίδευτο μάτι αμφότερα δείχνουν σωστά. Εδώ όμως δεν μιλάμε για ένα απλό λαθάκι αλλά για μία ολόκληρη εσφαλμένη νοοτροπία. Αν γνωρίζαμε όμως έστω και την ελάχιστη ετυμολογία θα ξέραμε ότι κύων (σκύλος) + άγω(οδηγώ) μας δίνουν τον κυνηγό, δηλαδή αυτόν που οδηγείται από τον σκύλο. Κατ' αντιστοιχίαν, μήνυμα εκ του μηνύω κ.ο.κ.
Ένας άλλος ενδεικτικός βαρβαρισμός είναι και η χρήση του επιθέτου πολύς. Ο πολύς, η πολλή, το πολύ. Πολύ κρύο σήμερα. Πολλή βροχή χθες. Δυστυχώς αμφότερα έχουν αντικατασταθεί από το αισχρό (ίσως... άκλιτο) πολύ. Πολύ βροχή, πολύ δουλειά, άι σπηκ ήνγκλαντ βέρυ μπεστ, χρησιμοποιάω άψογα όλες τις ελληνικές λέξεις κλπ.
Όλα αυτά όμως προκύπτουν από την εξής αμαθή παρανόηση: δεν είμαστε εξοικειωμένοι με λέξεις που δεν έχουν τις κλασικές καταλήξεις που έχουμε διδαχθεί. Γνωρίζουμε πχ ότι ένα ουσιαστικό μπορεί να λήγει σε -ος, -ης κλπ. Δεν έχουμε μάθει όμως ότι μπορούν να τελειώνουν και σε -ξ, -ψ. Ως επίσης για να συμπεριλάβουμε (δίχως περαιτέρω προσδιορισμούς) ελληνικές λέξεις μπορούν να λήγουν σε -υ, σε -ύω κλπ, κλπ. Δεν υπάρχει λόγος να λέμε η νυξ αντί για νύχτα, δεν θα πάθουμε τίποτε όμως αν ξέρουμε ότι το "πρωτότυπο" είναι νυξ. Αν ξέραμε ότι το ρήμα είναι μηνύω θα ξέραμε και ότι το ουσιαστικό γράφεται μήνυμα και όχι μύνημα. Επίσης, όσο κι αν δεν κάθεται στο μάτι, δεν είναι βαρής αλλά βαρύς. Ή αν δεν είχαμε τον που, δεν θα είχαμε και το ποδήλατο (< πους+ελαύνω). Πλάκα δε, είναι και η άλλη: ενώ υπάρχουν τόσες λέξεις που λήγουν σε ύψιλον, αν ρωτήσεις κάποιον να σου πει μερικές το πιθανότερο είναι ότι δεν θα σου πει καμία, θα κολλήσει! Ή μήπως να θυμηθώ τις καταλήξεις -ων και -ον, όπου βλέπεις συχνά να γράφουν το πρέπων, ή ο πρέπον, όταν το ωμέγα πάει στο αρσενικό και το όμικρον στο ουδέτερο... Καλά, για το θηλυκό ούτε λόγος να γίνεται: κάτι μυστήριες λέξεις τύπου ευτυχήσασα μάλλον παραπέμπουν μόνο στη Σάσα Μπάστα. Κατ' αντιστοιχίαν, εκτέλεση εν ψυχρώ λαμβάνει χώρα και στα ρήματα γενικώς και ειδικώς. Ναι μεν οι χρόνοι έχουν απλοποιηθεί, αλλά σε πλείστες όσες περιπτώσειςτο αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον ηχητικός συνδυασμός χλέπας με ταυτόχρονη προσπάθεια ρεψίματος. Διότι μεταξύ άλλων έχουμε λησμονήσει ότι η ανάγκη για δημιουργία γλώσσας προέκυψε μεν για την επικοινωνία, βασίστηκε όμως σε κάτι πραγματικά απλό: να ακούγεται ωραία ενόσω είναι χρηστική. Ναι μεν το έκλαβα μπορεί να αρμόζει εις τη δημοτική (η οποία δημιοτική θα έπρεπε να λέγεται, αλλά τέλος πάντων), αλλά η αλήθεια είναι ότι παραπέμπει μάλλον σε μπακλαβά. Αντιθέτως το εξέλαβα, με την αρχαιοπρεπή αύξηση δηλαδή μοιάζει (κι ακούγεται) σχεδόν αρχοντικό.
Δύο ακόμη περιπτώσεις με εξαιρετικό ενδιαφέρον είναι το εξεπλάγην το οποίο έχω δει κάποιες φορές ως... εκπλήχτηκα (πιθανώς εκ του αγγλικού εκπλήκτικ) και το άκλιτο "του επικεφαλή", το οποίο ευτυχώς απ'όσο θυμάμαι δεν έχει τύχει να δω πιο αρχαιοπρεπώς ως "του επικεφαλούς". Επίσης, ενδιαφέρον έχει να τονίσουμε ένα ακόμη κλασικό λάθος (που και προσωπικά γράφω από σχεδόν συνήθειο): το Στάδιο Καραϊσκάκη υποδηλώνει ότι το στάδιο είναι ιδιοκτησίας Γεωργίου Καραϊσκάκη. Απεναντίας το Στάδιο Καραϊσκάκης δείχνει ότι έχει κτιστεί ή ονομαστεί προς τιμήν του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Τα... "μεμονωμένα" παραδείγματα δεν έχουν τέλος.
Σε αυτό το σημείο όμως το πράγμα αρχίζει να γίνεται σχεδόν κωμικό. Διότι αν απαλείψουμε τέτοιους κανόνες όπως την αύξηση, αυτομάτως διαγράφουμε μερικές χιλιάδες λέξεις από την ελληνική γλώσσα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος πχ να πούμε "πεπραγμένα" ή "βεβαρυμένο" διότι άλλο το βαρύ κι άλλο το βεβαρυμένο. Ως επίσης δεν υπάρχει τρόπος να πούμε ακόμη και... έκλεψε δίχως το παρελθοντικό έψιλον, παρόλο που το αυτό ε- έχει καταργηθεί πλην... εξαιρέσεων. Παρομοίως (και ουχί παρόμοια, μιας και το πρώτο είναι επίρρημα, το δε δεύτερο επίθετο) μεγάλη πλάκα έχουμε και με την πάλαι ποτέ κραταιά δοτική, η οποία αν και κατηργημένη δεκαετίες τώρα, δε λέει να το κουνήσει ρούπι. Ναι μεν μπορείς να πεις με τον καιρό αντί για εν καιρώ, έλα όμως που δεν μπορείς να πεις αλλιώς επί τοις εκατό. Ακριβώς όπως μπορείς να πεις σε αντίθεση αντί για εν αντιθέσει, αλλά δεν μπορείς να πεις αλλιώς εν ψυχρώ. Δε λέει να φύγει με τίποτε αυτή η ρημάδα η δοτική σε πείσμα των αμαθών και των γλωσσοκάπηλων. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχουν γίνει μερικές απόπειρες στο παρελθόν να διασταυρωθεί ποντίκι με αιλουροειδές, αλλά μιας και η τεχνολογία δεν έχει φτάσει ακόμη σε τέτοια επίπεδα βαρβαρισμοί τύπου επί της εκατό δεν κατάφεραν να επιβιώσουν: η εκατό, της εκατό, την εκατό (άκλιτο. Για τους πιο ριψοκίνδυνους υπάρχει και η εκατό της εκατής την εκατή)... Έλεος.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι... συνθέσεις. Εκεί κι αν γίνεται το έλα να δεις. Ένα από τα κλασικότερα λάθη είναι το παρεμπιπτόντως: παρά+εν+πίπτω. Το αξιοπερίεργο είναι ότι παρόλο που κανείς θα πει επίπτει (όλοι εμπίπτει λένε), οι περισσότεροι τρώνε ακριβώς το ίδιο μι στο παρεμπιπτόντως και γράφουν παρεπιπτόντως. Και φυσικά μην ξεχνάμε την πολύπαθη παθητική φωνή (κάποτε υπήρχε και μέση αλλά ας μην το μπλέκουμε) όπου πλέον τείνει να γίνει ένα με την ενεργητική: κάθετε αντί για κάθεται, χαίρεται (προσφώνηση) αντί για χαίρετε κλπ. Το έλα να δεις και ουδείς βλέπει τη διαφορά. Όλα είναι φυσιολογικά, όλα είναι μπαμπινιώτικα...
Εδώ όμως υπάρχει και κάτι ακόμη πιο ύπουλο: η αλήθεια είναι ότι η ορθογραφία είναι το εύκολο κομμάτι της γλώσσας. Το πραγματικά δύσκολο είναι τα σημεία στίξης και κυρίως οι τόνοι. Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει ότι πλέον η πλειοψηφία απαξιοί (χμ, όμικρον ιώτα είναι αυτό;) να βάλει τόνους όταν γράφει. Πριν κάποια χρόνια αυτό ίσχυε μόνο κατά την πληκτρολόγηση. Πλέον πιάνει και τα χειρόγραφα, δείγμα ότι οι ιοί των υπολογιστών μπορύν να περάσουν και στην καθημερινότητα. Φυσικά δεν το συζητάμε να το μπλέξουμε κι άλλο γράφοντας με τον "πατροπαράδοτο" τονισμό, δηλαδή με πνεύματα και πλήρεις τόνους (εγώ δεν ξέρω πάντως, το παραδέχομαι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν το παραδέχονται κι εκείνοι που... ξέρουν). Και φυσικά για τα σημεία στίξης, ούτε λόγος να γίνεται. Ιδίως αυτό το ρημάδι το κόμμα που μπορεί να αλλάξει άρην τα πάντα σε μια πρόταση έχει καταντήσει πόρνη της σειράς. Φυσικά στην χώρα του ξερολισμού, του ωχαδελφισμού και της απολύτου ισοπέδωσης αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Αν τολμήσει κανείς έστω και να διαννοηθεί ότι θα σκεφτεί πως θα του περάσει από το μυαλό να προτείνει να εξεταστεί το ενδεχόμενο να αφαιρεθούν τα παντελώς άχρηστα θρησκευτικά από τα σχολεία, αυτομάτως θα χαρακτηρισθεί από προδότης και ανθέλληνας (διότι μην ξεχνάμε ότι ελληνισμός και ορθοδοξία είναι έννοιες... ταυτόσημες) έως δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Αν όμως αφαιρέσει την ετυμολογία, διαγράψει τους τόνους, βιάσει παρά φύσει την Παιδεία, αυτομάτως εισάγει νεοτερισμούς και μεταρρυθμίσεις για το καλό της Παιδείας (το καλό το έχουμε διαπιστώσει και στην πράξη βεβαίως, βεβαίως).
Αλήθεια, έχετε κάτσει ποτέ να κάνετε στον εαυτό σας ένα πολύ απλό τεστάκι; Να πείτε πχ μια αντωνυμία, μια μετοχή, μια άκλιτη λέξη, ένα ρήμα σε υποτακτική, ένα απαρέμφατο. Έχετε κάτσε ποτέ να ελέγξετε αν μπορείτε να προσδιορίσετε τι σημαίνει παροξύτονο ή τι είναι ο επιθετικός προσδιορισμός; Οι περισσότεροι δεν μπορούν διότι πολύ απλά δεν ξέρουν (κι επειδή τω όντι υπάρχουν και αρκετοί που ξέρουν, καλό θα είναι να μην κρίνουν εξιδίων τα αλλότρια). Είναι τόσο αυτοματοποιημένα όλα (αποτελέσματα της παπαγαλίας) που δεν ξέρουν να απαντήσουν σε τόσο απλά γλωσσικά θέματα. Ή για να το πούμε και αλλιώς, γιατί να έχουμε άγνωστες λέξεις; Για ποιον λόγο; Ξέρετε τι σημαίνει ένθα; Οπώσουν; Όστις; Επέκεινα; Ενθέδε; Αναφανδόν; Χμμμ.... ωραία λέξει το αναφανδόν. Το φαίνομαι το ξέρουμε. Τον άφαντο τον ξέρουμε. Το φως το ξέρουμε. Ακόμη και την φαεινή ιδέα ξέρουμε. Το αναφανδόν δεν το ξέρουμε όμως, κι ας έχουν όλα ρίζα στο φάος(φως). Και το χειρότερο είναι ότι δεν πάει καν το μυαλό μας ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο απλό.
Πόσω (ωμέγα είναι αυτό;) δε μάλλον εγώ, ο αμαθής που έχω επιλέξει να μεταφέρω γραπτώς τον προφορικό μου λόγο (διότι ενσυνείδητα γράφω προφορικά και ουχί γραπτά, εάν νοείτε τη διαφορά). Φυσικά για να το πράξω αυτό έχω θέσει μερικούς δικούς μου κανόνες, όπως για παράδειγμα το να αποφεύγω τη μιαρή γκριζολυκογραφή (ελληνιστί greeklish), την οποίαν πρέπει να είσαι και πολύ ηλίθιος για να χρησιμοποιείς (και δεν αναφέρομαι πχ σε κάποιον που συμπτωματικά μπορεί να χρησιμοποιεί πληκτρολόγιο που δεν διαθέτει το ελληνικό αλφάβητο). Ή όπως το να μη διορθώνω τα ορθογραφικά μου λάθη, κατά πως προείπα.
Γιατί να τα σβήσω δηλαδή; Υπάρχει λόγος;
Παρατήρηση δεύτερη: ακόμη και ο προφορικός λόγος έχει ένα όριο. Μην ξεχνάμε ότι η γλώσσα έχει τέτοια δυναμική που μπορεί να περνάει άπειρο αριθμό πληροφοριών. Χρειάζεται μήπως να αναφέρω τα τελειότερα δείγματα... προφορικής γραφής που δεν είναι άλλα από τα Ομηρικά Έπη, εκ του ειπείν; Τα Έπη, ήταν προφορικά. Κάποια στιγμή -ευτυχώς για την ανθρωπότητα- κάποιοι αποφάσισαν να τα καταγράψουν. Προφορικός λόγος, λοιπόν, δεν σημαίνει απλοποιημένη γλώσσα σε βαθμό ξεφτίλας. Εξάλλου οι αρχαίοι επί αιώνες προφορικά τα μάθαιναν όλα. Όταν αποφάσισαν να οργανωθούν λίγο περισσότερο, τα μαθήματα που επέλεξαν ήταν συγκεκριμένα και προπάντων, λίγα. Όχι σαν τα σημερινά χάλια μας που χάριν των κυβερνώντων έχουμε ένα από τα πλέον άχρηστα εκπαιδευτικά συστήματα το οποίο παρά τον τεράστιο αριθμό μαθημάτων και πληροφοριών βγάζει κόσμο αγράμματο ακόμη και στον προφορικό λόγο.
Ένας από τους λόγους που μέσα σε τούτο 'δώ το βλόγι παραφράζω τεχνηέντως και σκοπίμως πολλές λέξεις (όπως για παράδειγμα η χρήση άρθρου αιτιατικής με κατάληξη οριστικής, πχ τους πολιτικοί) είναι ακριβώς αυτός: το γεγονός ότι έχω πλήρη επίγνωση της αμάθειάς μου στα γλωσσικά με βοηθάει να βλέπω πολλά μαργαριτάρια άλλων (εκτός των δικών μου). Λεπτομέρεια: πολλοί εξαυτών καμαρώνουν ωσάν γύφτικα σκερπάνια για τη γλωσσική τους δεινότητα με αποτέλεσμα να παραθέτουν γραπτά μνημεία εναργούς μαλακίας. Μάλιστα έχω παρατηρήσει και το εξής: όσο πιο πολύ εθνικίζει κάποιος (με την έννοια του πιθηκίζει), τόσο πιο πολλές γλωσσικές παπαριές πετάει -αυτό κι αν είναι μυστήριο. Επειδη, λοιπόν, εκ γεννετής είχα το διαολάκι μέσα μου, δεν θα μπορούσα να μην ισοπεδώνω χαρακτηριστικά τέτοιες κωμικοτραγικές καταστάσεις (εξου και τα περί αττικής σύνταξης που πετάω συχνά-πυκνά). Φυσικά δεν εντάσσω σε αυτή την τακτική και την λεξιπλαστική δυνατότητα της ελληνικής γλώσσας που σε κάποιες περιπτώσεις χρησιμοποιώ (παρόλο που αυτή αν και ορθή, παρεξηγείται πολλάκις). Και φυσικά, όπως από μόνος μου κάθομαι και στηλιτεύω ενίοτε τα δικά μου λάθη, γι'αυτόν τον λόγο μπορώ να στηλιτεύω και των υπολοίπων όταν θέλω. Τουλάχιστον από την πλευρά μου το προσπαθώ και δεν τ'αφήνω.
Θυμάμαι μια φορά είχα διαβάσει σε ένα κείμενο του polse να λέει "της οικογένειως" σε κάποιο "αντίστοιχο" θεματάκι που είχε επιλέξει. Δεν μου'χε μείνει άντερο (τα λέει και γουστόζικα ο ι-μπαγάσας ο... Βατραχοκλής!) κι αυτό επειδή είχε παρουσιάσει συνοπτικά αυτό το τόσο αστείο θέμα με τόσο εύστοχο τρόπο: πόσοι και πόσοι δεν ξέρουν να μιλάνε και τους μάρανε η αρχαιοπρεπής κατάληξη γενικής εις -έως (προφανώς το πέως εξαιρείται). Ακριβώς έτσι είναι. Αυτό που πολλοί... γραμματιζόμενοι ισχυρίζονται ότι πχ το "να με πεις" των βορειοελλαδιτών είναι λάθος, δεν ισχύει. Είναι ορθότατο, απλώς πρόκειται για γλωσσικό ιδιωματισμό (ακόμη κι από τα... σταυρόλεξα ξέρουμε ότι το αττικό την δωρικά είναι ταν). Και φυσικά την ίδια στιγμή... πάνε για καφέ. Το θέμα είναι ότι είναι -αν το προσπαθήσεις- σχετικά εύκολο και το να διορθωθείς (τουλάχιστον έως ενός σημείου) αλλά και το να καταλάβεις πότε κάποιος είναι απλός ξερόλας ή αν πρόκειται για θύμα των "περιστάσεων". Όπως και να'χει όμως, το πρόβλημά μας είναι το με/μου όταν βιάζουμε τη γλώσσα σε καθημερινή βάση;
Τι είναι η γλώσσα εν τέλει;
Δεν είναι ένα απλό μέσον επικοινωνίας. Αν ήταν έτσι, θα μπορούσαμε να συνεννοούμαστε στην νοηματική (στο κάτω-κάτω δεν υπάρχει άνθρωπος που να λέει του άλλου ότι θα του κάνει-θα του δείξει-θα του μπήξει δίχως τις κλασικές χειρονομίες ανδρισμού). Όμως η γλώσσα πάνω απ'όλα είναι μέσον εξέλιξης και επειδή η εξέλιξη ως φυσική συνέχεια μπορεί να είναι και αρνητική, είναι δική μας υποχρέωση να την κάνουμε καλύτερη.
Όπως εξέλιξη είναι και τα μαθηματικά.
Αυτές τις δύο επιστήμες (διότι είναι επιστήμες) πρέπει να τις εξελίσσουμε προκειμένου να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Υπήρχε περίπτωση δίχως γλώσσα να γνωρίζαμε για τη φιλοσοφία; Ή να είχαμε περιγράψει το Σύμπαν έστω και ατελώς; Ή να συζητάγαμε μέσω διαδικτύου από κάθε γωνιά του πλανήτη για οποιοδήποτε θέμα θεωρούμε ενδιαφέρον;
Μπορεί κανείς να διαννοηθεί Δημοκρατία δίχως διάλογο; Ή έρωτα δίχως γλυκόλογα;
Η γλώσσα βρίσκεται πίσω από τα πάντα. Αντί λοιπόν να την προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού, της πετάμε τα μάτια έξω σε καθημερινή βάση. Και είμαστε πλέον τόσο αμαθείς που θεωρούμε ότι δεν έχει σχέση με τα όσα συμβαίνουν στη χώρα σε καθημερινή βάση, και κατ' επέκτασιν και σε'μάς τους ίδιους. Δεν είναι απλά θέμα επικοινωνίας.
Είναι καθαρά θέμα ευ ζην, όσο κι αν αυτό ξενίζει.
Χαίρετε.
ΥΓ. Για ιστορικούς λόγους, αν και το θέμα με ενδιέφερε ανέκαθεν, είχε πρωτοσυζητηθεί με "πρωτοβουλία" της osela (και το είχα κρατήσει) στον Οίκο Αντοχής πριν 3 χρόνια.
ΥΓ2. Δεν πιστεύω να θέλετε να συζητήσουμε και τη συνδρομή των μουμουέ στα όλα χάλια, έτσι; Η συμμετοχή τους άλλωστε δεν περιοριζόταν στην καλλιέργεια γεννειάδας και την απουσία γραβάττας κατά τις δεξιώσεις. Μη λέμε κι ό,τι θέλουμε...
ΥΓ3. Αν είμαι τυχερός και βρω αυτά που θέλω, θα υπάρξει ανανέωση με μαργαριτάρια... από εκεί που δεν πρέπει.
Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010
Ας κάνουμε και την καθιερωμένη
ανάλυση της αθλητικής σαιζόν.
Θα ξεκινήσω από την κωμωδία φυσικά, ήτοι τις εξελίξεις εις τον αιώνιον. Πραγματικά μου κάνει εντύπωση το εύρος της βλακείας που έχω διαβάσει -και ακούσει- από προχθές. Η αλήθεια είναι σχετικά απλή: ο σοφέρ τους τον φόρεσε μέχρι τουλάχιστον το λαρύγγι. Απλά πράγματα. Και παρόλο που θεωρητικώς η πολυδιασπαστικότις επανενεργοποιήθηκε, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Αλήθεια, παρά το υποτιθέμενο... μεγαλείο της χθεσινής ημέρας και των αντιστοίχων ανακοινώσεων δεν παρατήρησε κανείς πόσο κουμπωμένος ήταν ο Βγενόπουλος; Πως να μην είναι κουμπωμένος; Αφού ο Τζίγγερ τον έβγαλε στην σέντρα κανονικά και με το νόμο: αν το διδυμάκι είχε λεφτά για πέταμα θα έμπαινε. Τουναντίον, χθες απεδείχθη ότι κάποιοι παρά το μεγάλο στόμα που διαθέτουν αν βάλουν το χέρι στην τσέπη θα βγει στον αστράγαλο (εκπληκτική ατάκα που άκουσα σε Γεωργίου!).
Αν το δίδυμο είχε το απαιτούμενο ποσόν θα είχε αποδεχθεί την πρόταση του Τζίγγερ. Επειδή όμως φράγκα δεν παίζουν (διότι μην ξεχνάμε ότι ο Γλάστρας είναι κατ' ουσίαν ανεπάγγελτος και βασίζεται κυρίως -εξόσων γνωρίζω δηλαδή- στις επενδύσεις του σε μετοχές τραπεζών, όπως κι ο Βγενόπουλος δηλαδή και ως γνωστόν ο τραπεζικός κλάδος δεν πάει και ιδιαίτερα καλά εσχάτως) επέλεξαν αμφότεροι την κλασική τσάμπα μαγκιά, ήτοι βάλε εσύ τα φράγκα να κάνουμε εμείς το μάνατζμεντ. Θυμηθείτε το από τώρα: επειδή κάποια πράγματα δύσκολα θα έχουν βελτιωθεί έως τον Μάιο που υποτίθεται θα ολοκληρωθεί το "ντηλ", θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Μάλιστα, μην εκπλαγείτε αν στο ενδιάμεσο έχουν βγει τα μαχαίρια πάλι καμιά δεκαριά φορές με τα βέλη να στρέφονται κυρίως στον Τζίγγερ, ο οποίος όμως κατ'ουσίαν κέρδισε τις εντυπώσεις και μάλιστα με πολύ εμφατικό τρόπο.
Πάμε στα αμιγώς ποδοσφαιρικά τώρα, αρχίζοντας... παρασκηνιακά: ακούω πολλούς να πανηγυρίζουν ότι ο Γλάστρας θα ξαναπάρει το παρασκήνιο και λοιπές αηδίες. Δηλαδή πότε το πήρε ρε καρντάσια; Στον Εθνικό τα έμαθε τα κόζα ρίχνωντάς τον κατηγορίες και αξιοποίησε την πλούσια εμπειρία του στον βάζελο; Έλεος. Χωρίς αντίπαλο έπαιζε πέρσυ και τα λέγαμε κατ' επανάληψιν. Φέτος τα πράγματα θα είναι διαφορετικά (διότι μεταξύ άλλων αν αποπειραθεί καμιά μαλακία θα ακούει γαμωσταυρίδια από τον κολλητό του -τον ημέτερο- ο οποίος -πιστέψτε με- δεν είναι καθόλου παίξε-γέλασε). Το γεγονός ότι και φέτος θα θαυμάσουμε τους ευρύτερα ανίκανους διαιτητές που διαθέτουμε δεν σημαίνει ότι θα κάνει τα κουμάντα του ο γλάστρας (που πλέον δεν θα είναι και αντιπρόεδρος στην ΕΠΟ). Τα ακούω βερεσέ λοιπόν αυτά που ακούγονται περί παρασκηνίου κλπ. Αμφότεροι είναι πουθενάδες και δεν φοβάμαι το παραμικρό.
Στο γρασίδι τώρα, από εμάς η αλήθεια είναι ότι δεν περιμένω μεγάλα πράγματα -και προσωπικά δεν τα επιθυμώ κιόλας. Η περσινή σαιζόν ήταν αρκούντως καταστροφική για να αφήσει πολλά προβλήματά της και φέτος. Επίσης, ο μεγάλος αριθμός μεταγραφών δεν δρα ανασταλτικά σε αυτά αλλά προσθετικά, αφού η ομάδα είναι παντελώς αμοντάριστη (και δεν ξέρω πόσο θα αργήσει κιόλας). Μέσα σε όλα αυτά, ο Ολυμπιακός φέτος έκανε και ένα ιστορικό λάθος: έπρεπε να αρχίσει να βάζει πιτσιρικάδες (που έχει μαλλιάσει 3 χρόνια εδώ μέσα η γλώσσα μου, άσχετα αν κάποιοι πανηγυρίζοντες τους ανακάλυψαν μόλις προ μηνός τους μικρούς). Τουναντίον πήρε μερικά βαριά χαρτιά για 3-4 χρόνια, τους οποίους δύσκολα θα εκπαραθυρώσει. Ήδη έχει αρχίσει τις μουρμούρες ο Ιμπαγάσα ο οποίος βλέπει όχι μόνο τον Φέτφα να πετάει, αλλά και τον Βαλβέρδε να τον εμπιστεύεται, με αποτέλεσμα ο Βάσκος να προσπαθεί να τους χωρέσει και τους δύο στην ενδεκάδα (πράγμα μαθηματικώς αδύνατον αφού παίζουν αυστηρά στην ίδια θέση). Του χρόνου όμως με τους 5 γηγενείς προκειμένου να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων, ποιος θα παίξει; Ή μάλλον να το πω πιο σωστά, ποιος θα μείνει έξω; Ο Ριέρα για να παίξει ο Σοϊλέδης; Ο Πάντελιτς για να παίξει ο Μήτρογλου ή ο Διαμαντάκος; Ή ο Ντουντού με τον Ουρτάδο για να παίζει ο Γ.Παπαδόπουλος με τον Κατσικογιάννη; Θα έχουμε πρόβλημα και μάλιστα διπλό, διότι του χρόνου φοβάμαι ότι θα πρέπει να ξαναμοντάρουμε ομάδα εξαρχής με τα νέα δεδομένα. Γι'αυτόν τον λόγο και θεωρώ ότι φέτος πρέπει να πέσουμε με τα μούτρα στο μοντάρισμα για του χρόνου και να αφήσουμε όλα τα υπόλοιπα στην άκρη. Από κούπες άλλωστε δεν έχουμε πείνα, δεν θα μας λείψει κάτι φέτος. Και βασικά πιστεύω ότι κι ο Μαρινάκης με τον Βαλβέρδε αυτό θα επιχειρήσουν, ότι είχε γίνει το 96 δηλαδή, αν και τότε είχαμε άλλη πάστα παικτών. Πάντως σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω φέτος να είμαστε κακοί, μάλλον όμως θα αργήσουμε να κατέβουμε ως ομάδα στο γήπεδο. Μέχρι τότε με ατομικές ενέργειες θα βγαίνουν τα ματς.
Ο Βάζελος... χμμ... χα! Καλά κρασιά! Η αλήθεια είναι ότι αν δεν επέστρεφε ο γλάστρας, ο Νιόπλιας αν και μάλλον θα έβγαζε παρέλαση δεν θα προλάβαινε γαλοπούλα. Τώρα όμως βλέπω να μένει από πείσμα των άλλων και μόνο. Ακούω να λένε πολλά δεξιά κι αριστερά. Αυτό που έχω να πω είναι ότι φέτος από τον βάζελο θα δούμε πιο ασύνδετη ομάδα ακόμη κι από εκείνη του Μαλεζάνι. Κι όσον αφορά αυτόν τον Μπουμσόνγκ... ντάξει, θα γελάσουμε τα μάλα μιλάμε... :):):)
Την ΑΕΚ δεν τη βλέπω καλά. Σαν πολύ αργή μου φαίνεται και με τις ηλικίες που έχει καθιερώσει βλέπω σφοδρές αναταρράξεις στο σκάφος. Κρίμα, γιατί φέτος θα ήταν μια καλή ευκαιρία για κάτι καλό με δεδομένη τη δουλειά που ρίχνει ο Μπάγεβιτς. Και φυσικά, θα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην εξέδρα της ΑΕΚ φέτος... Έχουν τον τρόπο τους τα χανούμια, είναι η αλήθεια, να τα κάνουν γης μαδιάμ τα του οίκου τους, οφείλω να το ομολογήσω...
Ο ΠΑΟΚ από την άλλη αν και μάλλον θα βρει μπροστά του τις μεγαλόπνοες δηλώσεις Ζαγοράκη περί τίτλου -μιας και θα έπρεπε να πάει στα μουλωχτά- το πιθανότερο είναι ότι μπορεί να τα πάει καλά, αν και δεν ξέρω αν μπορεί να έχει πλήρη εμπιστοσύνη στον Δερμιτζάκη παρά τα πρώτα καλά θετικά δείγματα. Πιθανώς στην πορεία να φανεί ότι ο ΠΑΟΚ ίσως να έχει όντως χρυσή ευκαιρία φέτος να πάρει τον τίτλο. Η πραγματικότητα όμως -ακόμη κι αν τα καταφέρει- δεν θα αλλάξει ποτέ: ο ΠΑΟΚ πάσχει από υψοφοβία.
Όσον αφορά τον Άρη, δεν ξέρω. Περίεργη περίπτωση αυτή η ομάδα. Ο Κούπερ αν και έχω ξαναπεί ότι πιο πολύ συνταξιούχος είναι, για την Ελλάδα είναι ό,τι πρέπει. Το αν θα καταφέρει να φτιάξει σύνολο ουσίας (διότι αξιόμαχο θα είναι) θα φανεί εν καιρώ.
Τους λοιπούς θα τους βάλω μαζί, όχι για κάποιον συγκεκριμένο λόγο, αλλά επειδή θεωρώ ότι αυτή θα είναι η πρώτη πεντάδα -με μια επιφύλαξη για την ΑΕΚ. Ενδιαφέρον θα έχει και η ουρά φέτος όπου μην ξεχνάμε ότι εκτός από Θεοδωρίδη και Μάκη το πρωτάθλημα θα διαθέτει και Μπέο -καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει δηλαδή. Βέβαια εξόσων ενθυμούμαι ο Μπέος κανονικά απαγορεύεται να είναι παράγοντας για κάποια χρόνια, οπότε μην με ρωτάτε ως τι θα συμμετέχει... :)
Επίσης, φέτος πολύ φοβάμαι ότι θα είναι η πιο μαύρη χρονιά από πλευράς επεισοδίων. Ήδη οι χοροί έχουν ξεκινήσει πριν ακόμη ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Φυσικά το κράτος δεν πρόκειται να κάνει το παραμικρό διότι απλούστατα αν κάνει, τότε θα φάνε το ξύλο οι πολιτικοί, πράγμα που φυσικά απεύχονται. Οπότε τεχνηέντως θα αφήσουν να διοχετευθεί στους αγωνιστικούς χόρους η οργή του κόσμου. Γι'αυτό το νου σας. Ποδόσφαιρο είναι, όχι αρένα.
Μια-δυο πινελιές και για τα υπόλοιπα. Στο μπάσκετ το μήνυμα ελήφθη πριν ακόμη ξεκινήσουν οι αγώνες: 9 αγωνιστικές (που μάλλον θα πέσουν στις 6 στο ΑΣΕΑΔ) για μια περίπτωση που αντίστοιχα ο βάζελος (τότε με το αεροβόλο αν θυμάστε) είχε τιμωρηθεί τελικώς με μία. Βέβαια ντάξει, ξέρουμε ότι στο ΟΑΚΑ τα ματς δεν διακώπτονται ποτέ αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Η ποινή είχε μια γεύση απάντησης στην μεταγραφή Σπανούλη και ουδείς το αμφιβάλει αυτό. Στα καθαρά αγωνιστικά τώρα, αν φέτος το πρωτάθλημα είναι πλήρες ομάδων θα πρόκειται για θαύμα. Εννοείται φυσικά ότι και φέτος η δουλειά θα είναι υπόθεση των δύο, όπου ξέρουμε από τώρα και ποιος θα νικήσει. Απλά το λέω για να μην έχουμε άγχος κατά τη διάρκεια της σαιζόν.
Θα ήθελα να'λεγα και 2-3 κουβέντες για βόλεϋ και πόλο, αλλά αφενός τα ξεφτυλίκια του αιωνίου που κοντεύει να διαλυθεί (είπαμε, το ψεύδος έχει και τη Νέμεσί του), αφετέρου η ιστορία με τον Χατζηθεοδώρου με έχουν απογοητεύσει. Χώρια ότι ο Συγγελίδης ακόμη να μας αφήσει στην ησυχία μας.
Και τι θα κάνουμε τώρα δίχως Κωνσταντόπουλο ρε γαμώτο; :)
Θα ξεκινήσω από την κωμωδία φυσικά, ήτοι τις εξελίξεις εις τον αιώνιον. Πραγματικά μου κάνει εντύπωση το εύρος της βλακείας που έχω διαβάσει -και ακούσει- από προχθές. Η αλήθεια είναι σχετικά απλή: ο σοφέρ τους τον φόρεσε μέχρι τουλάχιστον το λαρύγγι. Απλά πράγματα. Και παρόλο που θεωρητικώς η πολυδιασπαστικότις επανενεργοποιήθηκε, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Αλήθεια, παρά το υποτιθέμενο... μεγαλείο της χθεσινής ημέρας και των αντιστοίχων ανακοινώσεων δεν παρατήρησε κανείς πόσο κουμπωμένος ήταν ο Βγενόπουλος; Πως να μην είναι κουμπωμένος; Αφού ο Τζίγγερ τον έβγαλε στην σέντρα κανονικά και με το νόμο: αν το διδυμάκι είχε λεφτά για πέταμα θα έμπαινε. Τουναντίον, χθες απεδείχθη ότι κάποιοι παρά το μεγάλο στόμα που διαθέτουν αν βάλουν το χέρι στην τσέπη θα βγει στον αστράγαλο (εκπληκτική ατάκα που άκουσα σε Γεωργίου!).
Αν το δίδυμο είχε το απαιτούμενο ποσόν θα είχε αποδεχθεί την πρόταση του Τζίγγερ. Επειδή όμως φράγκα δεν παίζουν (διότι μην ξεχνάμε ότι ο Γλάστρας είναι κατ' ουσίαν ανεπάγγελτος και βασίζεται κυρίως -εξόσων γνωρίζω δηλαδή- στις επενδύσεις του σε μετοχές τραπεζών, όπως κι ο Βγενόπουλος δηλαδή και ως γνωστόν ο τραπεζικός κλάδος δεν πάει και ιδιαίτερα καλά εσχάτως) επέλεξαν αμφότεροι την κλασική τσάμπα μαγκιά, ήτοι βάλε εσύ τα φράγκα να κάνουμε εμείς το μάνατζμεντ. Θυμηθείτε το από τώρα: επειδή κάποια πράγματα δύσκολα θα έχουν βελτιωθεί έως τον Μάιο που υποτίθεται θα ολοκληρωθεί το "ντηλ", θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Μάλιστα, μην εκπλαγείτε αν στο ενδιάμεσο έχουν βγει τα μαχαίρια πάλι καμιά δεκαριά φορές με τα βέλη να στρέφονται κυρίως στον Τζίγγερ, ο οποίος όμως κατ'ουσίαν κέρδισε τις εντυπώσεις και μάλιστα με πολύ εμφατικό τρόπο.
Πάμε στα αμιγώς ποδοσφαιρικά τώρα, αρχίζοντας... παρασκηνιακά: ακούω πολλούς να πανηγυρίζουν ότι ο Γλάστρας θα ξαναπάρει το παρασκήνιο και λοιπές αηδίες. Δηλαδή πότε το πήρε ρε καρντάσια; Στον Εθνικό τα έμαθε τα κόζα ρίχνωντάς τον κατηγορίες και αξιοποίησε την πλούσια εμπειρία του στον βάζελο; Έλεος. Χωρίς αντίπαλο έπαιζε πέρσυ και τα λέγαμε κατ' επανάληψιν. Φέτος τα πράγματα θα είναι διαφορετικά (διότι μεταξύ άλλων αν αποπειραθεί καμιά μαλακία θα ακούει γαμωσταυρίδια από τον κολλητό του -τον ημέτερο- ο οποίος -πιστέψτε με- δεν είναι καθόλου παίξε-γέλασε). Το γεγονός ότι και φέτος θα θαυμάσουμε τους ευρύτερα ανίκανους διαιτητές που διαθέτουμε δεν σημαίνει ότι θα κάνει τα κουμάντα του ο γλάστρας (που πλέον δεν θα είναι και αντιπρόεδρος στην ΕΠΟ). Τα ακούω βερεσέ λοιπόν αυτά που ακούγονται περί παρασκηνίου κλπ. Αμφότεροι είναι πουθενάδες και δεν φοβάμαι το παραμικρό.
Στο γρασίδι τώρα, από εμάς η αλήθεια είναι ότι δεν περιμένω μεγάλα πράγματα -και προσωπικά δεν τα επιθυμώ κιόλας. Η περσινή σαιζόν ήταν αρκούντως καταστροφική για να αφήσει πολλά προβλήματά της και φέτος. Επίσης, ο μεγάλος αριθμός μεταγραφών δεν δρα ανασταλτικά σε αυτά αλλά προσθετικά, αφού η ομάδα είναι παντελώς αμοντάριστη (και δεν ξέρω πόσο θα αργήσει κιόλας). Μέσα σε όλα αυτά, ο Ολυμπιακός φέτος έκανε και ένα ιστορικό λάθος: έπρεπε να αρχίσει να βάζει πιτσιρικάδες (που έχει μαλλιάσει 3 χρόνια εδώ μέσα η γλώσσα μου, άσχετα αν κάποιοι πανηγυρίζοντες τους ανακάλυψαν μόλις προ μηνός τους μικρούς). Τουναντίον πήρε μερικά βαριά χαρτιά για 3-4 χρόνια, τους οποίους δύσκολα θα εκπαραθυρώσει. Ήδη έχει αρχίσει τις μουρμούρες ο Ιμπαγάσα ο οποίος βλέπει όχι μόνο τον Φέτφα να πετάει, αλλά και τον Βαλβέρδε να τον εμπιστεύεται, με αποτέλεσμα ο Βάσκος να προσπαθεί να τους χωρέσει και τους δύο στην ενδεκάδα (πράγμα μαθηματικώς αδύνατον αφού παίζουν αυστηρά στην ίδια θέση). Του χρόνου όμως με τους 5 γηγενείς προκειμένου να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων, ποιος θα παίξει; Ή μάλλον να το πω πιο σωστά, ποιος θα μείνει έξω; Ο Ριέρα για να παίξει ο Σοϊλέδης; Ο Πάντελιτς για να παίξει ο Μήτρογλου ή ο Διαμαντάκος; Ή ο Ντουντού με τον Ουρτάδο για να παίζει ο Γ.Παπαδόπουλος με τον Κατσικογιάννη; Θα έχουμε πρόβλημα και μάλιστα διπλό, διότι του χρόνου φοβάμαι ότι θα πρέπει να ξαναμοντάρουμε ομάδα εξαρχής με τα νέα δεδομένα. Γι'αυτόν τον λόγο και θεωρώ ότι φέτος πρέπει να πέσουμε με τα μούτρα στο μοντάρισμα για του χρόνου και να αφήσουμε όλα τα υπόλοιπα στην άκρη. Από κούπες άλλωστε δεν έχουμε πείνα, δεν θα μας λείψει κάτι φέτος. Και βασικά πιστεύω ότι κι ο Μαρινάκης με τον Βαλβέρδε αυτό θα επιχειρήσουν, ότι είχε γίνει το 96 δηλαδή, αν και τότε είχαμε άλλη πάστα παικτών. Πάντως σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω φέτος να είμαστε κακοί, μάλλον όμως θα αργήσουμε να κατέβουμε ως ομάδα στο γήπεδο. Μέχρι τότε με ατομικές ενέργειες θα βγαίνουν τα ματς.
Ο Βάζελος... χμμ... χα! Καλά κρασιά! Η αλήθεια είναι ότι αν δεν επέστρεφε ο γλάστρας, ο Νιόπλιας αν και μάλλον θα έβγαζε παρέλαση δεν θα προλάβαινε γαλοπούλα. Τώρα όμως βλέπω να μένει από πείσμα των άλλων και μόνο. Ακούω να λένε πολλά δεξιά κι αριστερά. Αυτό που έχω να πω είναι ότι φέτος από τον βάζελο θα δούμε πιο ασύνδετη ομάδα ακόμη κι από εκείνη του Μαλεζάνι. Κι όσον αφορά αυτόν τον Μπουμσόνγκ... ντάξει, θα γελάσουμε τα μάλα μιλάμε... :):):)
Την ΑΕΚ δεν τη βλέπω καλά. Σαν πολύ αργή μου φαίνεται και με τις ηλικίες που έχει καθιερώσει βλέπω σφοδρές αναταρράξεις στο σκάφος. Κρίμα, γιατί φέτος θα ήταν μια καλή ευκαιρία για κάτι καλό με δεδομένη τη δουλειά που ρίχνει ο Μπάγεβιτς. Και φυσικά, θα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην εξέδρα της ΑΕΚ φέτος... Έχουν τον τρόπο τους τα χανούμια, είναι η αλήθεια, να τα κάνουν γης μαδιάμ τα του οίκου τους, οφείλω να το ομολογήσω...
Ο ΠΑΟΚ από την άλλη αν και μάλλον θα βρει μπροστά του τις μεγαλόπνοες δηλώσεις Ζαγοράκη περί τίτλου -μιας και θα έπρεπε να πάει στα μουλωχτά- το πιθανότερο είναι ότι μπορεί να τα πάει καλά, αν και δεν ξέρω αν μπορεί να έχει πλήρη εμπιστοσύνη στον Δερμιτζάκη παρά τα πρώτα καλά θετικά δείγματα. Πιθανώς στην πορεία να φανεί ότι ο ΠΑΟΚ ίσως να έχει όντως χρυσή ευκαιρία φέτος να πάρει τον τίτλο. Η πραγματικότητα όμως -ακόμη κι αν τα καταφέρει- δεν θα αλλάξει ποτέ: ο ΠΑΟΚ πάσχει από υψοφοβία.
Όσον αφορά τον Άρη, δεν ξέρω. Περίεργη περίπτωση αυτή η ομάδα. Ο Κούπερ αν και έχω ξαναπεί ότι πιο πολύ συνταξιούχος είναι, για την Ελλάδα είναι ό,τι πρέπει. Το αν θα καταφέρει να φτιάξει σύνολο ουσίας (διότι αξιόμαχο θα είναι) θα φανεί εν καιρώ.
Τους λοιπούς θα τους βάλω μαζί, όχι για κάποιον συγκεκριμένο λόγο, αλλά επειδή θεωρώ ότι αυτή θα είναι η πρώτη πεντάδα -με μια επιφύλαξη για την ΑΕΚ. Ενδιαφέρον θα έχει και η ουρά φέτος όπου μην ξεχνάμε ότι εκτός από Θεοδωρίδη και Μάκη το πρωτάθλημα θα διαθέτει και Μπέο -καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει δηλαδή. Βέβαια εξόσων ενθυμούμαι ο Μπέος κανονικά απαγορεύεται να είναι παράγοντας για κάποια χρόνια, οπότε μην με ρωτάτε ως τι θα συμμετέχει... :)
Επίσης, φέτος πολύ φοβάμαι ότι θα είναι η πιο μαύρη χρονιά από πλευράς επεισοδίων. Ήδη οι χοροί έχουν ξεκινήσει πριν ακόμη ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Φυσικά το κράτος δεν πρόκειται να κάνει το παραμικρό διότι απλούστατα αν κάνει, τότε θα φάνε το ξύλο οι πολιτικοί, πράγμα που φυσικά απεύχονται. Οπότε τεχνηέντως θα αφήσουν να διοχετευθεί στους αγωνιστικούς χόρους η οργή του κόσμου. Γι'αυτό το νου σας. Ποδόσφαιρο είναι, όχι αρένα.
Μια-δυο πινελιές και για τα υπόλοιπα. Στο μπάσκετ το μήνυμα ελήφθη πριν ακόμη ξεκινήσουν οι αγώνες: 9 αγωνιστικές (που μάλλον θα πέσουν στις 6 στο ΑΣΕΑΔ) για μια περίπτωση που αντίστοιχα ο βάζελος (τότε με το αεροβόλο αν θυμάστε) είχε τιμωρηθεί τελικώς με μία. Βέβαια ντάξει, ξέρουμε ότι στο ΟΑΚΑ τα ματς δεν διακώπτονται ποτέ αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Η ποινή είχε μια γεύση απάντησης στην μεταγραφή Σπανούλη και ουδείς το αμφιβάλει αυτό. Στα καθαρά αγωνιστικά τώρα, αν φέτος το πρωτάθλημα είναι πλήρες ομάδων θα πρόκειται για θαύμα. Εννοείται φυσικά ότι και φέτος η δουλειά θα είναι υπόθεση των δύο, όπου ξέρουμε από τώρα και ποιος θα νικήσει. Απλά το λέω για να μην έχουμε άγχος κατά τη διάρκεια της σαιζόν.
Θα ήθελα να'λεγα και 2-3 κουβέντες για βόλεϋ και πόλο, αλλά αφενός τα ξεφτυλίκια του αιωνίου που κοντεύει να διαλυθεί (είπαμε, το ψεύδος έχει και τη Νέμεσί του), αφετέρου η ιστορία με τον Χατζηθεοδώρου με έχουν απογοητεύσει. Χώρια ότι ο Συγγελίδης ακόμη να μας αφήσει στην ησυχία μας.
Και τι θα κάνουμε τώρα δίχως Κωνσταντόπουλο ρε γαμώτο; :)
Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010
3 Σεπτεμβρίου σήμερα....
και τι έχει γίνει σαν σήμερα στο παρελθόν;
Ε;
Εεεεεεεε;
Μα φυσικά ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ! Το 1974! Τι άλλο;
Α, ναι... εχμ... επίσης το 1843 κάποιοι άλλοι ξεπλένηδες εξεγέρθησαν απαιτώντας Σύνταγμα από τον βασιλιά Όθωνα, κάτι που επέτυχαν. Ναι, το είχα ξεχάσει αυτό...
Σημειωτέον ότι το 1843 είχε λάβει χώρα και η μία από τις 5 ελληνικές χρεωκοπίες (φυσικά η τρέχουσα δεν προσμετράται), αλλά το γεγονός το παραβλέπουμε ως σατανικώς συμπτωματικόν και λίαν προβοκατόρικον (ή πιο σωστά, προβοκάτσικον όπως είχε πει κάποιος μέγιστος).
Το μίζον (με ιώτα) ερώτημα βέβαια είναι ποιο από τα δύο συμβάντα είναι σημαντικότερο. Αυτό θα είναι και το αντικείμενο του σημερινού μας πονήματος.
Κατ' αρχήν ας ξεκινήσουμε με τις όποιες (λίγες, η αλήθεια, πλην ουσιαστικές) ομοιότητες υπάρχουν ανάμεσα σε αυτά τα δύο περιστατικά.
Πρώτον, το 1843 μας κυβερνούσε ένας Γερμανός βασιλιάς με γερμανικό επιτελείο. Τώρα μας κυβερνά ένας αμερικανοτραφής με παγκόσμια κυβέρνηση (την γνωστή και ως κυβέρνηση εξορίας ήτοι τρόικα).
Δεύτερον, ο λαός ήταν εξαθλιωμένος ακριβώς όπως και τώρα και αναγκάστηκε να φτάσει στα άκρα ακριβώς επειδή δεν έβλεπε κανένα μέλλον, μήτε κάποιο φως στο τούνελ.
Τρίτον, και στις δύο περιπτώσεις περιμέναμε τη σωτηρία απ'όξω, μιας και ούτως ή άλλως οι ξένοι έκαναν κουμάντο στη χώρα.
Τέταρτον, η μεγάλη μεταβολή στο πολίτευμα ήταν η μετάβαση από την απόλυτη μοναρχία στην συνταγματική μοναρχία. Πλέον φυσικά έχουμε Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία (αφού μέσα από κάτι χούντες περάσαμε και από την βασιλευομένη), το κοινό σημείο όμως είναι ένα: οι φορείς των κατά καιρούς πολιτευμάτων έχουν αποδειχθεί (με κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις) κατά κανόνα παντελώς λαμόγια και άχρηστοι.
Βέβαια υπάρχουν και κάποιες ενοχλητικές διαφορές όπως ότι τότε πασχίζαμε να αποκοπούμε από τους Τούρκους ενώ τώρα να ξεπουληθούμε σε αυτούς, καθώς επίσης ότι τότε δεν υπήρχαν πολιτικοί βεληνεκούς ενός Παπακωνσταντίνου, μιας Διαμαντοπούλου κι ενός Πάγκαλου (με αντιπολίτευση Αντωνάκη, κυρ-Αλέκα, Αλεξάκη και Μπαρμπα-Γιώργο) αλλά σας μην στεκόμαστε σε τέτοιες ασήμαντες λεπτομέρειες...
Ας πάμε όμως και στο κρίσιμο ερώτημα: έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως θα ήμασταν σήμερα δίχως Σύνταγμα; Όσο κι αν ακουστεί περίεργο, το πιθανότερο ήταν ότι θα ήμασταν ακριβώς το ίδιο. Πολύ απλά έχουμε πιάσει πάτο. Και να θες, δεν έχει παρακάτω. Και αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι το Σύνταγμα είναι αχρείαστο, αλλά ότι πολύ απλά δεν τηρείται ή ακόμη χειρότερα, τηρείται κατά το δοκούν. Ή μάλλον πιο σωστά, σοδομίζεται παρά φύσει καθημερινά. Ξέρετε πως, με κάτι νόμους περί ευθύνης υπουργών κλπ, μην τα ξαναλέμε. Από την άλλη όμως για πείτε μου τώρα, έχετε αναρωτηθεί πως θα ήμασταν δίχως ΠΑΣΟΚ; Μα φυσικά θα ήμασταν απείρως καλύτερα. Οπότε;
Ποιος θα μας πήδαγε καθημερινά αν δεν είχαμε το ΠΑΣΟΚ; Ρε πάτε καλά; Ποιο Σύνταγμα και μαλακίες...
3 Σεπτέμβρη, κυρίες και κύριοι: η ημέρα που εορτάζουμε την ίδρυση του Πανελληνίου Σοκ.
Σύνταγμα προφανώς δεν χρειαζόμαστε. Με τόσα λαμόγια άλλωστε δεν έχει την παραμικρή τύχη.
Χαίρετε και χρόνια πολλά.
ΥΓ. Φυσικά, ακόμη δεν έχουμε βιώσει τα άκρα. Όσοι όμως κυκλοφορούν έξω και βλέπουν το κλίμα καταλαβαίνουν ότι έρχονται και αυτά. Και δε νομίζω να πέσουν σκέτα γιαούρτια, φοβάμαι...
Ε;
Εεεεεεεε;
Μα φυσικά ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ! Το 1974! Τι άλλο;
Α, ναι... εχμ... επίσης το 1843 κάποιοι άλλοι ξεπλένηδες εξεγέρθησαν απαιτώντας Σύνταγμα από τον βασιλιά Όθωνα, κάτι που επέτυχαν. Ναι, το είχα ξεχάσει αυτό...
Σημειωτέον ότι το 1843 είχε λάβει χώρα και η μία από τις 5 ελληνικές χρεωκοπίες (φυσικά η τρέχουσα δεν προσμετράται), αλλά το γεγονός το παραβλέπουμε ως σατανικώς συμπτωματικόν και λίαν προβοκατόρικον (ή πιο σωστά, προβοκάτσικον όπως είχε πει κάποιος μέγιστος).
Το μίζον (με ιώτα) ερώτημα βέβαια είναι ποιο από τα δύο συμβάντα είναι σημαντικότερο. Αυτό θα είναι και το αντικείμενο του σημερινού μας πονήματος.
Κατ' αρχήν ας ξεκινήσουμε με τις όποιες (λίγες, η αλήθεια, πλην ουσιαστικές) ομοιότητες υπάρχουν ανάμεσα σε αυτά τα δύο περιστατικά.
Πρώτον, το 1843 μας κυβερνούσε ένας Γερμανός βασιλιάς με γερμανικό επιτελείο. Τώρα μας κυβερνά ένας αμερικανοτραφής με παγκόσμια κυβέρνηση (την γνωστή και ως κυβέρνηση εξορίας ήτοι τρόικα).
Δεύτερον, ο λαός ήταν εξαθλιωμένος ακριβώς όπως και τώρα και αναγκάστηκε να φτάσει στα άκρα ακριβώς επειδή δεν έβλεπε κανένα μέλλον, μήτε κάποιο φως στο τούνελ.
Τρίτον, και στις δύο περιπτώσεις περιμέναμε τη σωτηρία απ'όξω, μιας και ούτως ή άλλως οι ξένοι έκαναν κουμάντο στη χώρα.
Τέταρτον, η μεγάλη μεταβολή στο πολίτευμα ήταν η μετάβαση από την απόλυτη μοναρχία στην συνταγματική μοναρχία. Πλέον φυσικά έχουμε Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία (αφού μέσα από κάτι χούντες περάσαμε και από την βασιλευομένη), το κοινό σημείο όμως είναι ένα: οι φορείς των κατά καιρούς πολιτευμάτων έχουν αποδειχθεί (με κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις) κατά κανόνα παντελώς λαμόγια και άχρηστοι.
Βέβαια υπάρχουν και κάποιες ενοχλητικές διαφορές όπως ότι τότε πασχίζαμε να αποκοπούμε από τους Τούρκους ενώ τώρα να ξεπουληθούμε σε αυτούς, καθώς επίσης ότι τότε δεν υπήρχαν πολιτικοί βεληνεκούς ενός Παπακωνσταντίνου, μιας Διαμαντοπούλου κι ενός Πάγκαλου (με αντιπολίτευση Αντωνάκη, κυρ-Αλέκα, Αλεξάκη και Μπαρμπα-Γιώργο) αλλά σας μην στεκόμαστε σε τέτοιες ασήμαντες λεπτομέρειες...
Ας πάμε όμως και στο κρίσιμο ερώτημα: έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως θα ήμασταν σήμερα δίχως Σύνταγμα; Όσο κι αν ακουστεί περίεργο, το πιθανότερο ήταν ότι θα ήμασταν ακριβώς το ίδιο. Πολύ απλά έχουμε πιάσει πάτο. Και να θες, δεν έχει παρακάτω. Και αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι το Σύνταγμα είναι αχρείαστο, αλλά ότι πολύ απλά δεν τηρείται ή ακόμη χειρότερα, τηρείται κατά το δοκούν. Ή μάλλον πιο σωστά, σοδομίζεται παρά φύσει καθημερινά. Ξέρετε πως, με κάτι νόμους περί ευθύνης υπουργών κλπ, μην τα ξαναλέμε. Από την άλλη όμως για πείτε μου τώρα, έχετε αναρωτηθεί πως θα ήμασταν δίχως ΠΑΣΟΚ; Μα φυσικά θα ήμασταν απείρως καλύτερα. Οπότε;
Ποιος θα μας πήδαγε καθημερινά αν δεν είχαμε το ΠΑΣΟΚ; Ρε πάτε καλά; Ποιο Σύνταγμα και μαλακίες...
3 Σεπτέμβρη, κυρίες και κύριοι: η ημέρα που εορτάζουμε την ίδρυση του Πανελληνίου Σοκ.
Σύνταγμα προφανώς δεν χρειαζόμαστε. Με τόσα λαμόγια άλλωστε δεν έχει την παραμικρή τύχη.
Χαίρετε και χρόνια πολλά.
ΥΓ. Φυσικά, ακόμη δεν έχουμε βιώσει τα άκρα. Όσοι όμως κυκλοφορούν έξω και βλέπουν το κλίμα καταλαβαίνουν ότι έρχονται και αυτά. Και δε νομίζω να πέσουν σκέτα γιαούρτια, φοβάμαι...
ΠΑΣΟΚ και δέος
Για πολίτες, με Μ κεφαλαίο...
Για πολίτες, με Μ κεφαλαίο...
Τρίτη 31 Αυγούστου 2010
Θέλω κι εγώ έναν σύμβουλο ρε παιδιά...
Δεν το κατάλαβα δηλαδή. Ο Γιωργάκης γιατί να προσλαμβάνει τόσους και τόσους; Και στο κάτω-κάτω της γραφής, εγώ δουλεύω κιόλας, όχι σαν κι εκείνον που τους προσλαμβάνει με τα δικά μου λεφτά...
Θυμάμαι προ δεκαετίας ένας γνωστός μου που τον είχε πιει μεγαλοπρεπώς στο χρηματιστήριο έλεγε συνεχώς μια συγκεκριμένη λέξη όταν ήθελε να καταδείξει ότι κάτι είναι: α) μπουρδέλο, β) του κώλου, γ) μια αθλιότητα δ) κλπ, κλπ, κλπ. Ποια ήταν αυτή η λέξη; Μα φυσικά "πασόκ".
Βγαίναμε έξω και μας έπιανε βροχή; "Πολύ πασόκ ο καιρός σήμερα".
Έπιανε μόλις 2 αριθμούς στο τζόκερ; "Τελείως πασόκ η κλήρωση".
Έπεφτε το χρηματιστήριο; "Πτώση πασόκ και σήμερα οι μετοχές"
Και πάει λέγοντας.
Ναι μεν γέλαγα τότε κάθε φορά που το έλεγε (διότι η αλήθεια είναι ότι είχε στυλ και το'λεγε με χιούμορ), αλλά η αλήθεια είναι ότι άργησα μια ολόκληρη δεκαετία να καταλάβω πόσο μπροστά ήταν ο άνθρωπος. Πραγματικά, η λέξη πασοκ δύναται να περιγράψει σχεδόν όλα τα στραβά.
Ας πάρουμε για παράδειγμα την Μίσηζ Ντιαμαντοπούλου με το επιτελείο της. Μέσα σε μόλις έναν χρόνο κατάφερε να υλοποιήσει ένα όνειρο δεκαετιών για πολλούς. Ειλικρινά, αν ήμουν στο παρελθόν υπουργός παραπαιδείας, θα είχα σκίσει τα διπλώματά μου και θα είχα πάει στο Άγιον Όρος για να καθαρθώ από την ανικανότητά μου. Η γυναίκα αυτή κατάφερε να διαλύσει την παιδεία στο σύνολό της πριν ακόμη κλείσει έναν χρόνο στην κυβέρνηση! Βγήκε τις προάλλες και δήλωσε ότι θα είναι η χειρότερη χρονιά στην παιδεία από την μεταπολίτευση κι έπειτα. Πάλι καλά που δεν την άκουσα να καταγγέλει και την υπουργό παραπαιδείας για τα χάλια, δεν ξέρω αν θα άντεχα τέτοια συγκίνηση...
Αμ, το άλλο; Κατάφερε επιτέλους να βοηθήσει μαθητές να μπουν σε σχολές δίχως βαθμό! Ναι, πλέον για να μπεις σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ δεν χρειάζεται καν βαθμός αγαπητή μου αναγνώστρια, αγαπητέ μου αναγνώστη! Διότι όταν γράφεις 1 (μονάδα), αυτό δεν είναι βαθμός. Και όμως, μπήκαν μέσα παιδιά! Μπράβο! Άξιοι οι επιστήμονες της αυριανής εποχής! Ή μήπως να ξεχάσω τις μεγαλόστομες εξαγγελίες για πλήρη αλλαγή στο σύστημα εισαγωγής (προφανώς θέλει να εισάγει και αρνητικές βαθμολογίες, σαν τον καιρό πχ: Σχολή τάδε, βάση στο μείον 32,5), όπου όταν μετά τις όλες γενικότητες την ρώτησαν τι αλλαγές θα είναι αυτές, δεν απήντησε διότι πολύ απλά δεν ήξερε διότι πολύ απλά το θέμα δεν είχε συζητηθεί καν στο επιτελείο!!! ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΙΛΑΜΕ!!!! Τέτοια αχρηστία παίζει να μην έχει ξαναϋπάρξει παγκοσμίως και διαχρονικώς! ΑΞΙΑ-ΑΞΙΑ!!!! Με το καλό και πρωθυπουργός!!!! -αν υπάρχει χώρα μέχρι τότε. Αγαπώ Ντιαμαντοπούλου!
Βέβαια δεν είναι μόνο η Μίσηζ Ντιαμαντοπούλου. Είχαμε και τον συνδικαλιστικό εκπρόσωπο των εκλεγμένων πολιτικών, κύριο Λουδοβίκο Ιστ' τον Παπακωνσταντίνου, του οποίου μια αριστουργηματική δήλωση άκουσα σήμερα: ο λόγος της ύφεσης στην αγορά είναι η τρομολαγνεία που περνάνε τα κανάλια. ΝΑΙ-ΝΑΙ!!!! ΤΟ ΒΡΗΚΕ!!!! Φταίνε τα κανάλια. Δεν φταίνε οι επαγγελματίες άχρηστοι και κλέφτες που μας κυβερνούν συντεχνιακά εδώ και δεκαετίες και οι οποίοι έχουν ρημάξει τη χώρα και τον πλούτο της. Δεν φταίνε ούτε καν τα σοσιαληστρικά μέτρα που η παρούσα κυβέρνηση έχει από μηνών εισαγάγει πηδώντας πατόκορφα τους πάντες -διότι αν το έχετε καταλάβει, βιώνουμε την ασυλλήπτου διαστάσεων εμπειρία να αντιδρούν και εργαζόμενοι και συνδικαλιστές και επιχειρηματίες και βιομήχανοι και, και, και οι πάντες γενικώς. Μέχρι και η νουδού με το ΚΚΕ τα ίδια λένε πλέον με αποτέλεσμα να βγει εκνευρισμένη η κυρ-Αλέκα προχθές και να τα χώσει στη νουδού για αριστερισμό! Μην ξεφεύγουμε όμως: δεν φταίνε οι πολιτικοί που ο κόσμος δεν έχει λεφτά, φταίνε τα κανάλια που λένε ότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά, με αποτέλεσμα ο κόσμος να φοβάται και να μην πηγαίνει να ψωνίσει. Κατ' αποκλειστικότητα να πληροφορήσω τον κύριο Παπακωνσταντίνου ότι κι αυτό το 1,60+ της βενζίνης είναι αστικός μύθος, αντικατοπτρισμός που δεν ισχύει. ΤΙ ΕΙΠΕ ΡΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!!!! Και όλα αυτά όταν 7-8 μήνες μετά τα μέτρα, δεν υπάρχει καν αναπτυξιακή μέριμνα και με έναν ΦΠΑ νάααααααααααααααα, με το συμπάθειο.
Και φυσικά, την ίδιαν στιγμή ούτε καν οι πλασματικοί αριθμοί που παρουσιάζει ο κυρ-Παπακωνσταντίνου δε δείχνουν να πέφτουν μέσα: διότι ως λέγαμε προσφάτως, δεν είναι μόνο ο πληθωρισμός με την ανεργία που πέφτουν έξω ως νούμερα. Είναι και τα έσοδα και πολλά άλλα. Αλλά, οι προσλήψεις, προσλήψεις. Ντάξει, καθηγητές και γιατρούς δεν χρειαζόμαστε, αλλά οι αχρείαστοι (πλέον) της Ολυμπιακής ή (αύριο) του ΟΣΕ, καθώς φυσικά και οι άχρηστοι της Βουλής (και δεν ομιλώ μόνο για τους πολιτικοί) αμετακίνητοι στις θέσεις τους. Δεν το συζητώ. Και άμα λάχει, να πάρει και 20 σύμβουλους επιπλέον ο Ζορζ Pasok, μετά από εκείνον τον Ιταλό, ο οποίος -ω, ποία συγκίνησις- συμβουλεύει αφιλοκερδώς κιόλας. Και μέσα σε όλα, κι ένας πιτσιρικάς 25 Μαϊων, ο οποίος μόλις είχε λάβει το πτυχίο του, χάριν του οποίου επαραιτήθη η νομική σύμβουλος του πρωθυυπουργού! ΚΕΓΑΜΟ!!!!!
Αφελής ερώτησις: αφού πρώτα δεχθώ ότι η χώρα χρειαζόταν έναν παντελώς άπειρο νεαρό (τα λοιπά περί μεταπτυχιακών και στρατού είναι απλές πίπες) να τη σώσει, τότε η νομική σύμβουλος γιατί παραιτήθηκε; Για ένα απλό δημοσίευμα; Διότι δεν υπήρχαν άλλοι εξίσου ικανοί αντί του συγκεκριμένου; Ή μήπως ήταν ένα απλό ρουσφετάκι παρά τω πρωθυπουργώ που απλώς απεκαλύφθη; Αναρωτιέμαι δηλαδή...
Και όλα αυτά πως, που και πότε; Μα φυσικά μετά τις πολυήμερες διακοπές των Ελλήνων κυβερνώντες πολιτικοί! Κάπου διάβαζα ότι ο Ζορζ Pasok "χτύπησε" κοντά 40ήμερο. Διακοπές ήταν αγόρι μου, όχι πένθος. 40 μέρες με τα λεφτά μου; Εμένα με ρώτησες αν μπορώ να πάω για μια βδομάδα; 10 μέρες δεν σου έφταναν; Θα μου πείτε βέβαια ότι έχασε κανείς την τσίπα του για να τη βρει ο Ζορζ Pasok; Σωστό κι αυτό. Αν κι εδώ που τα λέμε, να γυρίσει νωρίτερα γιατί; Για να φάει στη μάπα την εξόριστη κυβέρνηση της χώρας (τρόικα); Ή μήπως για να φάει στη μάπα τον σχεδόν κλαίοντα Μαντέλη; Ξέρετε ποιος είναι ο Μαντέλης: εκείνος ο υπουργός επί Σημίτη ντε, που κάποια στιγμή βρήκε κάτι εκατοντάδες χιλιάδες ευρά σε λογαριασμούς του αλλά επειδή ο καταθέτης ήταν άγνωστος δεν εδέησε να το ψάξει περαιτέρω.
Τι λέγαμε λοιπόν; Σκηνές πασόκ...
Ποιες είναι οι σκηνές πασοκ;
Πασόκ είναι να αυξάνεις τον ειδικό φόρο σε ποτά σε τσιγάρα και καπάκια να απαγορεύεις το κάπνισμα (στρατηγικός σχεδιασμός, όχι αστεία).
Πασόκ είναι να έχουν μεσολαβήσει 4 μήνες και μερικές δεκάδες χιλιόμετρα ανάμεσα στους κατεδαφισμούς παραλιακών αυθαιρέτων (αμφότερα εγκαταλειλημένα, μικρή λεπτομέρεια) έχοντας αφήσει όλους τους λοιπούς αυθαίρετους καταπατητές στην ησυχία τους.
Πασόκ είναι το να διαλύεις τα πάντα μέσα σε χρόνο ρεκόρ.
Πασόκ είναι να προσλαμβάνεις έως εκπαιδευτές αλόγων ως υπαλλήλους στη Βουλή αλλά να μην προσλαμβάνεις καθηγητές και γιατρούς.
Πασόκ είναι να είσαι υπουργός παιδείας και να τα χώνεις στην υπουργό παιδείας για τα χάλια της παιδείας.
Πασόκ είναι να κλέβεις τη σύνταξη του ηλικιωμένου πατέρα σου και να τα ρίχνεις στα κανάλια.
Πασόκ είναι να δίνεις 25 δισ στις τράπεζες προκειμένου αυτές να συνεχίσουν να μην τα προωθούν στην αγορά, όταν ένα χρόνο πριν κατηγορούσες τους πρώην ότι έδιναν 28 δισ.
Πασόκ είναι να έχεις το περιβόητο ΕΣΠΑ με όρους τέτοιους που να μην μπορεί να το λάβει κανείς.
Πόσο δίκιο είχε λοιπόν εκείνος ο γνωστός μου 10 χρόνια πριν, όταν όλα τα κακώς κείμενα τα βάπτιζε πασοκ....
Όπου για να μην παρεξηγούμεθα, και η νουδού τα ίδια σκατά ήταν, με τη διαφορά ότι υπερείχε σε ανικανότητα απέναντι στον πασοκικό λαμογισμό.
ΥΓ. Ρεσιτάλ η Ελληνοφρένεια σήμερα... Σπούδασε κι εσύ στο Εργαστήρι Σοσιαλιστικής Ασυναρτησίας... Για πολίτες με το Μ κεφαλαίο... :)
Θυμάμαι προ δεκαετίας ένας γνωστός μου που τον είχε πιει μεγαλοπρεπώς στο χρηματιστήριο έλεγε συνεχώς μια συγκεκριμένη λέξη όταν ήθελε να καταδείξει ότι κάτι είναι: α) μπουρδέλο, β) του κώλου, γ) μια αθλιότητα δ) κλπ, κλπ, κλπ. Ποια ήταν αυτή η λέξη; Μα φυσικά "πασόκ".
Βγαίναμε έξω και μας έπιανε βροχή; "Πολύ πασόκ ο καιρός σήμερα".
Έπιανε μόλις 2 αριθμούς στο τζόκερ; "Τελείως πασόκ η κλήρωση".
Έπεφτε το χρηματιστήριο; "Πτώση πασόκ και σήμερα οι μετοχές"
Και πάει λέγοντας.
Ναι μεν γέλαγα τότε κάθε φορά που το έλεγε (διότι η αλήθεια είναι ότι είχε στυλ και το'λεγε με χιούμορ), αλλά η αλήθεια είναι ότι άργησα μια ολόκληρη δεκαετία να καταλάβω πόσο μπροστά ήταν ο άνθρωπος. Πραγματικά, η λέξη πασοκ δύναται να περιγράψει σχεδόν όλα τα στραβά.
Ας πάρουμε για παράδειγμα την Μίσηζ Ντιαμαντοπούλου με το επιτελείο της. Μέσα σε μόλις έναν χρόνο κατάφερε να υλοποιήσει ένα όνειρο δεκαετιών για πολλούς. Ειλικρινά, αν ήμουν στο παρελθόν υπουργός παραπαιδείας, θα είχα σκίσει τα διπλώματά μου και θα είχα πάει στο Άγιον Όρος για να καθαρθώ από την ανικανότητά μου. Η γυναίκα αυτή κατάφερε να διαλύσει την παιδεία στο σύνολό της πριν ακόμη κλείσει έναν χρόνο στην κυβέρνηση! Βγήκε τις προάλλες και δήλωσε ότι θα είναι η χειρότερη χρονιά στην παιδεία από την μεταπολίτευση κι έπειτα. Πάλι καλά που δεν την άκουσα να καταγγέλει και την υπουργό παραπαιδείας για τα χάλια, δεν ξέρω αν θα άντεχα τέτοια συγκίνηση...
Αμ, το άλλο; Κατάφερε επιτέλους να βοηθήσει μαθητές να μπουν σε σχολές δίχως βαθμό! Ναι, πλέον για να μπεις σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ δεν χρειάζεται καν βαθμός αγαπητή μου αναγνώστρια, αγαπητέ μου αναγνώστη! Διότι όταν γράφεις 1 (μονάδα), αυτό δεν είναι βαθμός. Και όμως, μπήκαν μέσα παιδιά! Μπράβο! Άξιοι οι επιστήμονες της αυριανής εποχής! Ή μήπως να ξεχάσω τις μεγαλόστομες εξαγγελίες για πλήρη αλλαγή στο σύστημα εισαγωγής (προφανώς θέλει να εισάγει και αρνητικές βαθμολογίες, σαν τον καιρό πχ: Σχολή τάδε, βάση στο μείον 32,5), όπου όταν μετά τις όλες γενικότητες την ρώτησαν τι αλλαγές θα είναι αυτές, δεν απήντησε διότι πολύ απλά δεν ήξερε διότι πολύ απλά το θέμα δεν είχε συζητηθεί καν στο επιτελείο!!! ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΙΛΑΜΕ!!!! Τέτοια αχρηστία παίζει να μην έχει ξαναϋπάρξει παγκοσμίως και διαχρονικώς! ΑΞΙΑ-ΑΞΙΑ!!!! Με το καλό και πρωθυπουργός!!!! -αν υπάρχει χώρα μέχρι τότε. Αγαπώ Ντιαμαντοπούλου!
Βέβαια δεν είναι μόνο η Μίσηζ Ντιαμαντοπούλου. Είχαμε και τον συνδικαλιστικό εκπρόσωπο των εκλεγμένων πολιτικών, κύριο Λουδοβίκο Ιστ' τον Παπακωνσταντίνου, του οποίου μια αριστουργηματική δήλωση άκουσα σήμερα: ο λόγος της ύφεσης στην αγορά είναι η τρομολαγνεία που περνάνε τα κανάλια. ΝΑΙ-ΝΑΙ!!!! ΤΟ ΒΡΗΚΕ!!!! Φταίνε τα κανάλια. Δεν φταίνε οι επαγγελματίες άχρηστοι και κλέφτες που μας κυβερνούν συντεχνιακά εδώ και δεκαετίες και οι οποίοι έχουν ρημάξει τη χώρα και τον πλούτο της. Δεν φταίνε ούτε καν τα σοσιαληστρικά μέτρα που η παρούσα κυβέρνηση έχει από μηνών εισαγάγει πηδώντας πατόκορφα τους πάντες -διότι αν το έχετε καταλάβει, βιώνουμε την ασυλλήπτου διαστάσεων εμπειρία να αντιδρούν και εργαζόμενοι και συνδικαλιστές και επιχειρηματίες και βιομήχανοι και, και, και οι πάντες γενικώς. Μέχρι και η νουδού με το ΚΚΕ τα ίδια λένε πλέον με αποτέλεσμα να βγει εκνευρισμένη η κυρ-Αλέκα προχθές και να τα χώσει στη νουδού για αριστερισμό! Μην ξεφεύγουμε όμως: δεν φταίνε οι πολιτικοί που ο κόσμος δεν έχει λεφτά, φταίνε τα κανάλια που λένε ότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά, με αποτέλεσμα ο κόσμος να φοβάται και να μην πηγαίνει να ψωνίσει. Κατ' αποκλειστικότητα να πληροφορήσω τον κύριο Παπακωνσταντίνου ότι κι αυτό το 1,60+ της βενζίνης είναι αστικός μύθος, αντικατοπτρισμός που δεν ισχύει. ΤΙ ΕΙΠΕ ΡΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!!!! Και όλα αυτά όταν 7-8 μήνες μετά τα μέτρα, δεν υπάρχει καν αναπτυξιακή μέριμνα και με έναν ΦΠΑ νάααααααααααααααα, με το συμπάθειο.
Και φυσικά, την ίδιαν στιγμή ούτε καν οι πλασματικοί αριθμοί που παρουσιάζει ο κυρ-Παπακωνσταντίνου δε δείχνουν να πέφτουν μέσα: διότι ως λέγαμε προσφάτως, δεν είναι μόνο ο πληθωρισμός με την ανεργία που πέφτουν έξω ως νούμερα. Είναι και τα έσοδα και πολλά άλλα. Αλλά, οι προσλήψεις, προσλήψεις. Ντάξει, καθηγητές και γιατρούς δεν χρειαζόμαστε, αλλά οι αχρείαστοι (πλέον) της Ολυμπιακής ή (αύριο) του ΟΣΕ, καθώς φυσικά και οι άχρηστοι της Βουλής (και δεν ομιλώ μόνο για τους πολιτικοί) αμετακίνητοι στις θέσεις τους. Δεν το συζητώ. Και άμα λάχει, να πάρει και 20 σύμβουλους επιπλέον ο Ζορζ Pasok, μετά από εκείνον τον Ιταλό, ο οποίος -ω, ποία συγκίνησις- συμβουλεύει αφιλοκερδώς κιόλας. Και μέσα σε όλα, κι ένας πιτσιρικάς 25 Μαϊων, ο οποίος μόλις είχε λάβει το πτυχίο του, χάριν του οποίου επαραιτήθη η νομική σύμβουλος του πρωθυυπουργού! ΚΕΓΑΜΟ!!!!!
Αφελής ερώτησις: αφού πρώτα δεχθώ ότι η χώρα χρειαζόταν έναν παντελώς άπειρο νεαρό (τα λοιπά περί μεταπτυχιακών και στρατού είναι απλές πίπες) να τη σώσει, τότε η νομική σύμβουλος γιατί παραιτήθηκε; Για ένα απλό δημοσίευμα; Διότι δεν υπήρχαν άλλοι εξίσου ικανοί αντί του συγκεκριμένου; Ή μήπως ήταν ένα απλό ρουσφετάκι παρά τω πρωθυπουργώ που απλώς απεκαλύφθη; Αναρωτιέμαι δηλαδή...
Και όλα αυτά πως, που και πότε; Μα φυσικά μετά τις πολυήμερες διακοπές των Ελλήνων κυβερνώντες πολιτικοί! Κάπου διάβαζα ότι ο Ζορζ Pasok "χτύπησε" κοντά 40ήμερο. Διακοπές ήταν αγόρι μου, όχι πένθος. 40 μέρες με τα λεφτά μου; Εμένα με ρώτησες αν μπορώ να πάω για μια βδομάδα; 10 μέρες δεν σου έφταναν; Θα μου πείτε βέβαια ότι έχασε κανείς την τσίπα του για να τη βρει ο Ζορζ Pasok; Σωστό κι αυτό. Αν κι εδώ που τα λέμε, να γυρίσει νωρίτερα γιατί; Για να φάει στη μάπα την εξόριστη κυβέρνηση της χώρας (τρόικα); Ή μήπως για να φάει στη μάπα τον σχεδόν κλαίοντα Μαντέλη; Ξέρετε ποιος είναι ο Μαντέλης: εκείνος ο υπουργός επί Σημίτη ντε, που κάποια στιγμή βρήκε κάτι εκατοντάδες χιλιάδες ευρά σε λογαριασμούς του αλλά επειδή ο καταθέτης ήταν άγνωστος δεν εδέησε να το ψάξει περαιτέρω.
Τι λέγαμε λοιπόν; Σκηνές πασόκ...
Ποιες είναι οι σκηνές πασοκ;
Πασόκ είναι να αυξάνεις τον ειδικό φόρο σε ποτά σε τσιγάρα και καπάκια να απαγορεύεις το κάπνισμα (στρατηγικός σχεδιασμός, όχι αστεία).
Πασόκ είναι να έχουν μεσολαβήσει 4 μήνες και μερικές δεκάδες χιλιόμετρα ανάμεσα στους κατεδαφισμούς παραλιακών αυθαιρέτων (αμφότερα εγκαταλειλημένα, μικρή λεπτομέρεια) έχοντας αφήσει όλους τους λοιπούς αυθαίρετους καταπατητές στην ησυχία τους.
Πασόκ είναι το να διαλύεις τα πάντα μέσα σε χρόνο ρεκόρ.
Πασόκ είναι να προσλαμβάνεις έως εκπαιδευτές αλόγων ως υπαλλήλους στη Βουλή αλλά να μην προσλαμβάνεις καθηγητές και γιατρούς.
Πασόκ είναι να είσαι υπουργός παιδείας και να τα χώνεις στην υπουργό παιδείας για τα χάλια της παιδείας.
Πασόκ είναι να κλέβεις τη σύνταξη του ηλικιωμένου πατέρα σου και να τα ρίχνεις στα κανάλια.
Πασόκ είναι να δίνεις 25 δισ στις τράπεζες προκειμένου αυτές να συνεχίσουν να μην τα προωθούν στην αγορά, όταν ένα χρόνο πριν κατηγορούσες τους πρώην ότι έδιναν 28 δισ.
Πασόκ είναι να έχεις το περιβόητο ΕΣΠΑ με όρους τέτοιους που να μην μπορεί να το λάβει κανείς.
Πόσο δίκιο είχε λοιπόν εκείνος ο γνωστός μου 10 χρόνια πριν, όταν όλα τα κακώς κείμενα τα βάπτιζε πασοκ....
Όπου για να μην παρεξηγούμεθα, και η νουδού τα ίδια σκατά ήταν, με τη διαφορά ότι υπερείχε σε ανικανότητα απέναντι στον πασοκικό λαμογισμό.
ΥΓ. Ρεσιτάλ η Ελληνοφρένεια σήμερα... Σπούδασε κι εσύ στο Εργαστήρι Σοσιαλιστικής Ασυναρτησίας... Για πολίτες με το Μ κεφαλαίο... :)
Κυριακή 22 Αυγούστου 2010
Πρόκειται αναμφίβολα για το κοσμικό γεγονός της χρονιάς.
Ναι, μιλάω φυσικά για την κυκλοφορία του νέου δίσκου των Iron Maiden με τον τίτλο The Final Frontier, ο οποίος είναι αισίως ο 15ος στουντιακός και πρώτος τους μετά από 4 χρόνια, και ως γνωστόν επειδή για τους Maiden κόβω και τις φλέβες μου άμα λάχει δεν θα μπορούσα να αφήσω ασχολίαστο και δίχως την πρέπουσα βαρύτητα ένα τόσο σημαντικό γεγονός.
Κατ' αρχήν επιβάλεται να κάνω μια μίνι εισαγωγή: ως γνωστόν, ο χρόνος είναι αμείλικτος εις βάρος όλων, οπότε οι Maiden δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση. Το θέμα είναι ότι οι Maiden έχουν βρει τον σωστό τρόπο να ανταπεξέλθουν της φυσικής φθοράς. Διατηρώντας το χαμηλό προφίλ που ανέκαθεν τους χαρακτήριζε έχουν προτιμήσει εδώ και μια δεκαετία (και βάλε) να βγάζουν νέο δίσκο όταν είναι πραγματικά έτοιμοι, όταν πιστεύουν ότι θα βγει κάτι καλό (όπως κι αν ορίζουμε την γενική έννοια "καλό"). Δεν το γύρισαν ούτε σε αποκαλύψεις ότι "είναι γκέη", ούτε έβγαλαν στη φόρα τις τουρνέ τους σε ψυχολόγους, ούτε άρχισαν τις κλάψες δεξιά κι αριστερά για το οποιοδήποτε θέμα, όπως τέλος πάντων έχουν επιλέξει πολλά παλαιάς κοπής συγκροτήματα προκειμένου να παραμείνουν στην επικαιρότητα. Οι Maiden επέλεξαν -ως προείπα- να βγάζουν κάτι όταν είναι πραγματικά έτοιμοι και στο ενδιάμεσο να διαχειρίζονται την τεράστια ιστορία τους -όπου για να απαντήσω στους επικριτές τους επί τούτου, ας είχαν και τα υπόλοιπα συγκροτήματα αντίστοιχο παρελθόν να έπρατταν το ίδιο. Ως έχουμε ξαναπεί όμως, στο μέταλ είναι οι Maiden και οι άλλοι. Όλα αυτά σημαίνουν πως όταν οι Maiden βγάζουν κάτι, οφείλεις να το ακούσεις πάρα πολύ προσεκτικά, διότι εδώ και πολλά χρόνια πειραματίζονται ανηλεώς και βγάζουν την εν γένει ωριμότητά τους και στην μουσική.
Η αλήθεια είναι πως όταν άκουσα το El Dorado που ήταν και το πρώτο single του δίσκου δεν ενθουσιάστηκα καθόλου. Από τότε όμως τηρούσα τις επιφυλάξεις μου για έναν λόγο που θα αναφέρω λίγο αργότερα. Λίγο καιρό μετά με ειδοποίησαν ότι είχαν βγάλει και δεύτερο τραγούδι, το ομώνυμο. Εννοείται ότι έσπευσα αλλά και πάλι απογοητεύθηκα. Όχι ότι είναι άσχημα τραγούδια αμφότερα -πιθανώς μάλιστα αν τα έβγαζε ένα νέο γκρουπάκι να γίνονταν και χιτάκια- δεν ήταν αυτά όμως που προσωπικά θα περίμενα από τους Maiden. Όπως και να'χει, συνέχισα να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για τον ίδιον λόγο. Ποιος ήταν αυτός; Ότι οι Maiden αρχής γενομένης από το No Prayer for the Dying κι έπειτα συνηθίζουν να βγάζουν για single τις... χειρότερες στιγμές των δίσκων τους με ελάχιστες εξαιρέσεις. Γιατί το κάνουν αυτό; Ειλικρινά δεν έχω ιδέα, αν και η "αιτιολόγηση" που επιχειρείται από διαφόρους (ιδίως στο διαδίκτυο) ότι ντε και καλά τα υπόλοιπα τραγούδια τους έχουν τεράστιες διάρκειες δεν έχει ιδιαίτερη βάση στην πραγματικότητα, μιας και πάντοτε είχαν μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια. Κάποια, ναι, είναι μεγάλα, κάποια άλλα όχι όμως. Οπότε προφανώς έχουμε να κάνουμε με κάτι άλλο που ειλικρινώς αδυνατώ να εξηγήσω. Μια λογικοφανής αιτιολογία θα μπορούσε να είναι ότι επιλέγουν τα "πιο εμπορικά" από τα τραγούδια τους, κάτι τέτοιο όμως είναι αδύνατο να ισχύει διότι απλούστατα οι Maiden έχουν αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια ότι δεν τους νοιάζει να δημιουργήσουν νέο εμπορικό κύμα: ήδη έχουν αναρίθμητους φανατικούς οπαδούς, ήδη έχουν ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κοινά παγκοσμίως, ήδη έχουν τρελά φράγκα. Και το γεγονός ότι εδώ και αμέτρητα χρόνια ό,τι βγάζουν κυκλοφορεί ιδίως σε συλλεκτικές εκδόσεις δείχνει ότι απευθύνονται κυρίως στο "αποκλειστικό" τους κοινό και από 'κει κι έπειτα όποιος γουστάρει ακολουθεί. Οπότε ακόμη κι αυτή η λογικοφανής αιτιολόγηση δεν δείχνει να έχει βάση...
Στο διά ταύτα τώρα: ο δίσκος είναι εκπληκτικός. Το πρόβλημα είναι ότι είναι... πολλά βαρύς για τα πρώτα ακούσματα. Είναι προφανές ότι "κάτι" έχουν επιχειρήσει να κάνουν. Δεν είναι πειραματικός στο επίπεδο του αριστουργηματικού Dance of Death, αλλά σε κάποιο τελείως διαφορετικό στυλ που δυστυχώς δεν μπορώ να εντοπίσω για την ώρα (διότι εν αντιθέσει με πολλούς... ειδήμονες -τους "γνωστούς"- περί μουσικής αναγνωρίζω ότι έχω κενά πολλά για να κρίνω τέτοιο επίπεδο). Υπάρχουν εναλλαγές στους ρυθμούς και τα θέματα που οι Maiden δεν μας είχαν συνηθίσει όλα τα προηγούμενα χρόνια, αν και στο Matter of Life and Death η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοια "δείγματα" έσκασαν έντονα μύτη. Για να ακριβολογούμε, ο δίσκος μου μοιάζει τόσο "πειραματικός" που δεν είναι δυνατόν να τεθεί σε σύγκριση ούτε καν με τον αμέσως προηγούμενο, πόσο δε μάλλον με τους υπολοίπους. Ήδη τον έχω ακούσει αρκετές φορές. Κάθε φορά παρατηρώ κάτι νέο. Νέο, όχι μόνο στον δίσκο αλλά ενίοτε και στην γενικότερη ταυτότητά τους, δείγμα ότι αξιοποιούν το πέρασμα του χρόνου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο δίχως να μένουν στάσιμοι. Μπορώ δε να πω πως κάθε φορά που τον ακούω μου αρέσει όλο και περισσότερο. Βέβαια από την πλευρά μου έχω την επίγνωση ότι δεν πρόκειται να ξαναβγάλουν ένα δίσκο που να παραπέμπει στα παλιά (80s), σφάλμα στο οποίο πέφτει πάρα πολύς κόσμος, οπότε έχω τη δυνατότητα να ακούω τις νέες δουλειές τους δίχως "αγκυλώσεις".
Ως προς το πως θα υποδεχθεί ο κόσμος το νέο δίσκο, δε νομίζω να υπάρξει κάποια έκπληξη: οι περισσότεροι με θάψιμο κατά τα γνωστά τους (ανύπαρκτα) στάνταρ, μιας και ελάχιστοι είναι αυτοί που θα κάτσουν πραγματικά ν'ακούσουν τον δίσκο και εν συνεχεία να τον κρίνουν ως πρέπει (και τότε ας τον θάψουν εάν όντως εκεί καταλήξουν). Ήδη έχω "συλλέξει" διάφορες ενδιαφέρουσες απόψεις στο ίντερνετ από τους γνωστούς ειδήμονες: ο ένας λέει ότι οι Maiden βγάζουν πλέον μεγάλα τραγούδια, λες και δεν έβγαζαν αντίστοιχες διάρκειες σε όλη την ιστορία τους. Ο άλλος λέει ότι ο Dickinson ακούγεται κουρασμένος, υποννοώντας εν αγνοία του ότι θα προτιμούσε μια φωνή κάργα πειραγμένη από τα μηχανήματα προκειμένου ν'ακούγεται "σούπερ ουάου", ενώ στην πραγματικότητα ο Dickinson που σε κάποια σημεία είναι όντως πεσμένος, σε κάποια άλλα νομίζεις ότι είναι στα πρόθυρα καρδιακού επεισοδίου έτσι όπως γκαρίζει, αποδεικνύωντας πολλά. Ο παράλλος λέει ότι ο νέος δίσκος δεν του λέει τίποτε, αλλά ίσως να τον κατεβάσει στο μέλλον (η απορία μου, τότε πως διάολο τον άκουσε, θα παραμείνει άλυτη). Γενικά δηλαδή, αν εξαιρέσουμε τους πραγματικούς οπαδούς τους (οι οποίοι είμαστε αυτοί που θα ρίξουμε και τα περισσότερα χωσίματα όταν απαιτηθεί), οι υπόλοιποι τους αντιμετωπίζουν όπως κάθε φορά: έβγαλαν κάτι οι Maiden; Θάφτε τους πάσει θυσία.... Βέβαια εμάς στα παπάρια μας μεγαλοπρεπώς, απλά έχει ενδιαφέρον να σημειώσω (για μιαν ακόμη φορά) έστω και για στατιστικούς λόγους ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ στα μυαλά του κόσμου...
Εν κατακλείδι, το τελικό πρόσημο είναι θετικότατο, παρά την... φιλότιμη προσπάθεια των ιδίων να θάψουν και αυτόν τον δίσκο όπως και τους προηγούμενους... :)
Αν εξαιρέσουμε τα δύο τραγούδια που προανέφερα και που πραγματικά εξακολουθούν να μην με ενθουσιάζουν ιδιαίτερα, όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται σε πραγματικά υψηλότατο επίπεδο και σου τραβάνε την προσοχή και το ενδιαφέρον ασταμάτητα.
Ο νέος δίσκος μου αρέσει ήδη αρκετά και εκτιμώ ότι με τον καιρό θα παγιωθεί και αυτός στην συνείδησή μου. Πρόκειται πραγματικά για πολύ ψαγμένη και προσεγμένη δουλειά που θέλει μεγάλη προσοχή. Τώρα τι είναι αυτό το "κάτι" που προσπαθούν συνθετικά (και όχι μόνο) να μας πουν εδώ, ευελπιστώ σύντομα να το πιάσω. Εδώ έπιασα το Dance of Death που δε νομίζω να είναι πιο κάτω, δεν θα πιάσω το Final Frontier; Απλά "δουλειά" θέλει...
Κατ' αρχήν επιβάλεται να κάνω μια μίνι εισαγωγή: ως γνωστόν, ο χρόνος είναι αμείλικτος εις βάρος όλων, οπότε οι Maiden δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση. Το θέμα είναι ότι οι Maiden έχουν βρει τον σωστό τρόπο να ανταπεξέλθουν της φυσικής φθοράς. Διατηρώντας το χαμηλό προφίλ που ανέκαθεν τους χαρακτήριζε έχουν προτιμήσει εδώ και μια δεκαετία (και βάλε) να βγάζουν νέο δίσκο όταν είναι πραγματικά έτοιμοι, όταν πιστεύουν ότι θα βγει κάτι καλό (όπως κι αν ορίζουμε την γενική έννοια "καλό"). Δεν το γύρισαν ούτε σε αποκαλύψεις ότι "είναι γκέη", ούτε έβγαλαν στη φόρα τις τουρνέ τους σε ψυχολόγους, ούτε άρχισαν τις κλάψες δεξιά κι αριστερά για το οποιοδήποτε θέμα, όπως τέλος πάντων έχουν επιλέξει πολλά παλαιάς κοπής συγκροτήματα προκειμένου να παραμείνουν στην επικαιρότητα. Οι Maiden επέλεξαν -ως προείπα- να βγάζουν κάτι όταν είναι πραγματικά έτοιμοι και στο ενδιάμεσο να διαχειρίζονται την τεράστια ιστορία τους -όπου για να απαντήσω στους επικριτές τους επί τούτου, ας είχαν και τα υπόλοιπα συγκροτήματα αντίστοιχο παρελθόν να έπρατταν το ίδιο. Ως έχουμε ξαναπεί όμως, στο μέταλ είναι οι Maiden και οι άλλοι. Όλα αυτά σημαίνουν πως όταν οι Maiden βγάζουν κάτι, οφείλεις να το ακούσεις πάρα πολύ προσεκτικά, διότι εδώ και πολλά χρόνια πειραματίζονται ανηλεώς και βγάζουν την εν γένει ωριμότητά τους και στην μουσική.
Η αλήθεια είναι πως όταν άκουσα το El Dorado που ήταν και το πρώτο single του δίσκου δεν ενθουσιάστηκα καθόλου. Από τότε όμως τηρούσα τις επιφυλάξεις μου για έναν λόγο που θα αναφέρω λίγο αργότερα. Λίγο καιρό μετά με ειδοποίησαν ότι είχαν βγάλει και δεύτερο τραγούδι, το ομώνυμο. Εννοείται ότι έσπευσα αλλά και πάλι απογοητεύθηκα. Όχι ότι είναι άσχημα τραγούδια αμφότερα -πιθανώς μάλιστα αν τα έβγαζε ένα νέο γκρουπάκι να γίνονταν και χιτάκια- δεν ήταν αυτά όμως που προσωπικά θα περίμενα από τους Maiden. Όπως και να'χει, συνέχισα να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για τον ίδιον λόγο. Ποιος ήταν αυτός; Ότι οι Maiden αρχής γενομένης από το No Prayer for the Dying κι έπειτα συνηθίζουν να βγάζουν για single τις... χειρότερες στιγμές των δίσκων τους με ελάχιστες εξαιρέσεις. Γιατί το κάνουν αυτό; Ειλικρινά δεν έχω ιδέα, αν και η "αιτιολόγηση" που επιχειρείται από διαφόρους (ιδίως στο διαδίκτυο) ότι ντε και καλά τα υπόλοιπα τραγούδια τους έχουν τεράστιες διάρκειες δεν έχει ιδιαίτερη βάση στην πραγματικότητα, μιας και πάντοτε είχαν μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια. Κάποια, ναι, είναι μεγάλα, κάποια άλλα όχι όμως. Οπότε προφανώς έχουμε να κάνουμε με κάτι άλλο που ειλικρινώς αδυνατώ να εξηγήσω. Μια λογικοφανής αιτιολογία θα μπορούσε να είναι ότι επιλέγουν τα "πιο εμπορικά" από τα τραγούδια τους, κάτι τέτοιο όμως είναι αδύνατο να ισχύει διότι απλούστατα οι Maiden έχουν αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια ότι δεν τους νοιάζει να δημιουργήσουν νέο εμπορικό κύμα: ήδη έχουν αναρίθμητους φανατικούς οπαδούς, ήδη έχουν ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κοινά παγκοσμίως, ήδη έχουν τρελά φράγκα. Και το γεγονός ότι εδώ και αμέτρητα χρόνια ό,τι βγάζουν κυκλοφορεί ιδίως σε συλλεκτικές εκδόσεις δείχνει ότι απευθύνονται κυρίως στο "αποκλειστικό" τους κοινό και από 'κει κι έπειτα όποιος γουστάρει ακολουθεί. Οπότε ακόμη κι αυτή η λογικοφανής αιτιολόγηση δεν δείχνει να έχει βάση...
Στο διά ταύτα τώρα: ο δίσκος είναι εκπληκτικός. Το πρόβλημα είναι ότι είναι... πολλά βαρύς για τα πρώτα ακούσματα. Είναι προφανές ότι "κάτι" έχουν επιχειρήσει να κάνουν. Δεν είναι πειραματικός στο επίπεδο του αριστουργηματικού Dance of Death, αλλά σε κάποιο τελείως διαφορετικό στυλ που δυστυχώς δεν μπορώ να εντοπίσω για την ώρα (διότι εν αντιθέσει με πολλούς... ειδήμονες -τους "γνωστούς"- περί μουσικής αναγνωρίζω ότι έχω κενά πολλά για να κρίνω τέτοιο επίπεδο). Υπάρχουν εναλλαγές στους ρυθμούς και τα θέματα που οι Maiden δεν μας είχαν συνηθίσει όλα τα προηγούμενα χρόνια, αν και στο Matter of Life and Death η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοια "δείγματα" έσκασαν έντονα μύτη. Για να ακριβολογούμε, ο δίσκος μου μοιάζει τόσο "πειραματικός" που δεν είναι δυνατόν να τεθεί σε σύγκριση ούτε καν με τον αμέσως προηγούμενο, πόσο δε μάλλον με τους υπολοίπους. Ήδη τον έχω ακούσει αρκετές φορές. Κάθε φορά παρατηρώ κάτι νέο. Νέο, όχι μόνο στον δίσκο αλλά ενίοτε και στην γενικότερη ταυτότητά τους, δείγμα ότι αξιοποιούν το πέρασμα του χρόνου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο δίχως να μένουν στάσιμοι. Μπορώ δε να πω πως κάθε φορά που τον ακούω μου αρέσει όλο και περισσότερο. Βέβαια από την πλευρά μου έχω την επίγνωση ότι δεν πρόκειται να ξαναβγάλουν ένα δίσκο που να παραπέμπει στα παλιά (80s), σφάλμα στο οποίο πέφτει πάρα πολύς κόσμος, οπότε έχω τη δυνατότητα να ακούω τις νέες δουλειές τους δίχως "αγκυλώσεις".
Ως προς το πως θα υποδεχθεί ο κόσμος το νέο δίσκο, δε νομίζω να υπάρξει κάποια έκπληξη: οι περισσότεροι με θάψιμο κατά τα γνωστά τους (ανύπαρκτα) στάνταρ, μιας και ελάχιστοι είναι αυτοί που θα κάτσουν πραγματικά ν'ακούσουν τον δίσκο και εν συνεχεία να τον κρίνουν ως πρέπει (και τότε ας τον θάψουν εάν όντως εκεί καταλήξουν). Ήδη έχω "συλλέξει" διάφορες ενδιαφέρουσες απόψεις στο ίντερνετ από τους γνωστούς ειδήμονες: ο ένας λέει ότι οι Maiden βγάζουν πλέον μεγάλα τραγούδια, λες και δεν έβγαζαν αντίστοιχες διάρκειες σε όλη την ιστορία τους. Ο άλλος λέει ότι ο Dickinson ακούγεται κουρασμένος, υποννοώντας εν αγνοία του ότι θα προτιμούσε μια φωνή κάργα πειραγμένη από τα μηχανήματα προκειμένου ν'ακούγεται "σούπερ ουάου", ενώ στην πραγματικότητα ο Dickinson που σε κάποια σημεία είναι όντως πεσμένος, σε κάποια άλλα νομίζεις ότι είναι στα πρόθυρα καρδιακού επεισοδίου έτσι όπως γκαρίζει, αποδεικνύωντας πολλά. Ο παράλλος λέει ότι ο νέος δίσκος δεν του λέει τίποτε, αλλά ίσως να τον κατεβάσει στο μέλλον (η απορία μου, τότε πως διάολο τον άκουσε, θα παραμείνει άλυτη). Γενικά δηλαδή, αν εξαιρέσουμε τους πραγματικούς οπαδούς τους (οι οποίοι είμαστε αυτοί που θα ρίξουμε και τα περισσότερα χωσίματα όταν απαιτηθεί), οι υπόλοιποι τους αντιμετωπίζουν όπως κάθε φορά: έβγαλαν κάτι οι Maiden; Θάφτε τους πάσει θυσία.... Βέβαια εμάς στα παπάρια μας μεγαλοπρεπώς, απλά έχει ενδιαφέρον να σημειώσω (για μιαν ακόμη φορά) έστω και για στατιστικούς λόγους ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ στα μυαλά του κόσμου...
Εν κατακλείδι, το τελικό πρόσημο είναι θετικότατο, παρά την... φιλότιμη προσπάθεια των ιδίων να θάψουν και αυτόν τον δίσκο όπως και τους προηγούμενους... :)
Αν εξαιρέσουμε τα δύο τραγούδια που προανέφερα και που πραγματικά εξακολουθούν να μην με ενθουσιάζουν ιδιαίτερα, όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται σε πραγματικά υψηλότατο επίπεδο και σου τραβάνε την προσοχή και το ενδιαφέρον ασταμάτητα.
Ο νέος δίσκος μου αρέσει ήδη αρκετά και εκτιμώ ότι με τον καιρό θα παγιωθεί και αυτός στην συνείδησή μου. Πρόκειται πραγματικά για πολύ ψαγμένη και προσεγμένη δουλειά που θέλει μεγάλη προσοχή. Τώρα τι είναι αυτό το "κάτι" που προσπαθούν συνθετικά (και όχι μόνο) να μας πουν εδώ, ευελπιστώ σύντομα να το πιάσω. Εδώ έπιασα το Dance of Death που δε νομίζω να είναι πιο κάτω, δεν θα πιάσω το Final Frontier; Απλά "δουλειά" θέλει...
Οι Άρχοντες του Σύμπαντος είναι εδώ.
(όσοι κρατάνε την αναπνοή τους για εκδίκηση, προτείνουμε την κλασική σοδίτσα για καλύτερη χώνεψη όπως σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις)
(όσοι κρατάνε την αναπνοή τους για εκδίκηση, προτείνουμε την κλασική σοδίτσα για καλύτερη χώνεψη όπως σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις)
UP THE IRONS
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)