Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Jag Panzer, 23 Απριλίου 2014

Και ναι, επιτέλους συναυλία ρε διάολε. Τα κατάφερα.
Ήμουν περίπου όπως ένα παιδάκι που ανακάλυψε κρυφά από τους γονείς του που κρύβουν τα γλυκά. Τέτοια χαρά. Τι ηρεμία ήταν αυτή, τι αγαλλίαση, την εσωτερική αρμονία. Όλα αυτά τα αισθάνεσαι σε μία metal συναυλία. Ιδίως δε, όταν η συναυλία είναι μπόμπα, τότε όλα είναι ακόμη καλύτερα. Να τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Η συναυλία ξεκίνησε με κάποια χαρακτηριστική καθυστέρηση (καλύτερα όμως, διότι είχαμε ψιλοκαθυστερήσει λίγο με τον Mad Putcher). Πρώτοι βγήκαν οι Sacral Rage τους οποίους έβλεπα για πρώτη φορά και ανυπομονούσα κιόλας, διότι μου άρεσε πάρα, πάρα πολύ η δουλειά τους. Η εμφάνισή τους οφείλω να ομολογήσω ότι με εντυπωσίασε τρομερά. Κατ' αρχήν τι νέα μπάντα και μαλακίες, τα παλικάρια τα έσπασαν όλα. Έπαιξαν λες και βρίσκονται αμέτρητα χρόνια μαζί και η απόδοσή τους ήταν τουλάχιστον καταπληκτική, τόσο ως εκτελέσεις όσο και ως προς την σκηνική παρουσία, ενώ και το αμερικανικού thrashίζοντος metal στυλάκι τους μάλλον συγκαταλέγεται στα αγαπημένα μου. Νομίζω ότι όσοι τους ξέρουν δικαίως κάνουν λόγο για μια από τις πολύ μεγάλες ελπίδες της χώρας και ειλικρινά θεωρώ ότι το μέλλον τους ανήκει. Παρεμπιπτόντως, πολύ ωραίο το εφέ με το γάντι του τραγουδιστή, ενώ ελπίζω ο ντράμερ να επιβίωσε του λάιβ!



Στη συνέχεια βγήκαν οι Power Crue. Ομολογουμένως επαγγελματική εμφάνιση αλλά δεν μπορώ να πω ότι με κέρδισε και ιδιαίτερα, ιδίως επειδή δεν μου πολυάρεσε το play list που επέλεξαν αφού θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι αρκετά δυναμικότερο. Τέλος πάντων, η εμφάνισή τους όπως είπα ήταν επαγγελματική και υποθέτω ότι άφησαν ικανοποιημένο το κοινό.



Μετά τους Power Crue είχαμε μια εμφάνιση έκπληξη από τους Dexter Ward οι οποίοι έπαιξαν 3 ή 4 τραγούδια και ήταν ως συνήθως γαμάτοι. Στο κλασικό τους στυλ, όπως μας έχουν συνηθίσει, υψηλών προδιαγραφών heavy με έναν Marco να είναι όπως πάντα θεός!


Και επιτέλους ήρθε η ώρα που περιμέναμε: Jag Panzer! Ναι, τους είδαμε και αυτούς (δεδομένου ότι στην προ αρκετών ετών εμφάνισή τους δεν είχα καταφέρει να πάω). Και τι να πεις; Βασικά, είχα συγκινηθεί, μην λέω μαλακίες. Το Ample Destruction είναι από τους πλέον αγαπημένους μου δίσκους και ξέροντας ότι θα το παίξουν όλο, ήμουν μέσα στην τρελή χαρά. Το ωραίο δε, ήταν ότι τα πήραν όλα σερί: ξεκίνησαν με το ΕΡ Tyrants και συνέχισαν με την δισκάρα την οποίαν έπαιξαν καταπληκτικά και αυτό το τελευταίο έχει ιδιαίτερα μεγάλη αξία διότι -μην λέω ψέματα- δεν περίμενα ότι ο Tyrant μπορούσε να βγάλει όλες τις κορώνες τους Ample Destruction μετά από 30 χρόνια. Ε, τελικώς έπεσα έξω. Τον έβγαλε όλο με υποδειγματικό τρόπο! Και γενικότερα η εμφάνισή τους ήταν σχεδόν σεμιναριακού επιπέδου. Πέραν των δύο πρώτων κυκλοφοριών τους, το υπόλοιπο του play list τους βασίστηκε στο Fourth Judgement, προφανώς επειδή ο Tafolla δεν πρέπει να πολυψηνόταν να παίξει από άλλους δίσκους. Έτσι, το αρχικό τμήμα ήρθε και κόλλησε με τα Shadow Thief, Tyranny, Black, Future Shock (και ελπίζω να μην ξέχασα κανένα) με το enchore να αποτελείται από το Chain of Command (που δεν το περίμενα για να είμαι ειλικρινής, αν και από τα αγαπημένα μου) και μια απίστευτη διασκευή στο Fast as a Shark που νομίζω ότι μας κούφανε όλους! Γενικά οι εκτελέσεις των κομματιών ήταν απίστευτες και για να γίνει κατανοητό να πω ότι μου άρεσε μέχρι και το Cardiac Arrest το οποίο θεωρώ τη φόλα του δίσκου, έτσι;



Φυσικά για το play list θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, πχ όλοι μας νομίζω θα θέλαμε να ακούσουμε και άλλα τραγούδια, όπως το Iron Eagle για παράδειγμα ή κάμποσα άλλα από τα έπη που διαθέτει η εν λόγω γκρουπάρα. Αλλά εδώ που τα λέμε, δεν γίνονται όλα. Και μόνο που είδαμε ζωντανά όλο το Ample Destruction που είναι μία από τις μυθικότερες κυκλοφορίες του U.S. Metal αλλά και του metal γενικότερα (και ειδικότερα), πρέπει να είμαστε απολύτως ικανοποιημένοι.

Νομίζω ότι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια μετά από τέτοιες εμφανίσεις. Οι Jag Panzer τα έσπασαν όσο περισσότερο γινόταν και φάνηκε ξεκάθαρα (ιδίως από τις χαιρετούρες) ότι γούσταραν πάρα, μα πάρα πολύ. Για το τέλος θα ήθελα να σταθώ σε δύο σημεία μόνο. Το πρώτο, κάτι που δεν ήξερα και έχει να κάνει με την σύνθεση του γκρουπ. Όταν ο Tyrant παρουσίασε τα μέλη, ξεκίνησε από τον Tetley, πήγε στον Briody και μετά παρουσίασε τον εαυτό του, πράγμα περίεργο μιας και συνήθως οι τραγουδιστές αφήνουν εαυτόν για το τέλος και συνήθως να τους παρουσιάσει ένα άλλο μέλος της μπάντας. Όμως ο Tyrant έσπευσε να συμπληρώσει τον λόγο για τη σειρά που επέλεξε: οι τρεις τους ήταν συμμαθητές από το σχολείο! Αν είναι δυνατόν! Το εύστοχο σχόλιο του Mad Putcher εκείνη τη στιγμή ήταν ότι θα πρέπει να πρόκειται για ένα εξαιρετικό σχολείο για να βγάζει τόσο καλά παιδιά!
Για το δεύτερο θα σας μεταφέρω με δικά μου λόγια ένα απόσπασμα από μια συνέντευξη του Lemmy που είχα διαβάσει σε κάποιο γερμανικό έντυπο περί το 2000 (νομίζω στο Rock Hard πρέπει να ήταν αλλά δεν έχει και σημασία): κάποια στιγμή ο δημοσιογράφος ρώτησε τον Lemmy αν υπάρχει ποτέ περίπτωση να γίνει πραγματικότητα το όνειρο των οπαδών να δουν τους Motorhead με την αυθεντική σύνθεση ξανά. Η απάντηση του Lemmy ήταν ότι αδυνατεί να κατανοήσει την ερώτηση, διότι ο Fast Eddie ήταν μέλος των Motorhead μόλις για μια πενταετία ενώ ο Phil Campbell σχεδόν κόντευε τα 20, έχοντας δώσει όλο του το Είναι για την μπάντα, οπότε τι ακριβώς σημαίνει αυθεντική σύνθεση όταν η μπάντα έχει βρει τη χημεία που πρέπει.
Αυτό το μικρό απόσπασμα έστω και με τα δικά μου λόγια το μετέφερα για να εκφράσω την απορία μου σχετικά με το κυριολεκτικώς ανεξήγητο κόλλημα αρκετών με τον Tafolla. Κανείς δεν αντιλέγει ότι το άθλημα το κατέχει, όμως οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι δεν είναι και κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Για την ακρίβεια έχουμε δει και αρκετά καλύτερους. Δεν καταλαβαίνω όμως προς τι η πρόσθετη αποθέωση ότι "είναι ο Tafolla". Ναι, είναι ο κιθαρίστας που έπαιξε στην δισκάρα, στην οποίαν έπαιξαν και άλλοι 4 βεβαίως, βεβαίως (συν ένας κιθαρίστας ακόμη, επίσης παρών). Ναι, έπαιξε και σε έναν ακόμη δίσκο, οκ, αλλά τι λέει αυτό; Να ερχόταν και να έκανε την υπερεμφάνιση που θα μας έμενε κιθαριστικά χαραγμένη στη μνήμη, να το καταλάβω και προσοχή, έτσι; Δεν μειώνω την εξαιρετικά καλή του απόδοση (που είχε και κάτι θέματα με την κιθάρα του κιόλας όλες τις περασμένες μέρες). Αλλά αυτές οι υπερβολές νομίζω πρέπει σιγά, σιγά ν'αρχίσουν να σταματάνε.

Η ουσία ήταν ότι είδαμε και τους jag Panzer,  ιδίως εμείς που όταν είχαν ξαναέρθει δεν τα είχαμε καταφέρει. Μιλώντας πάντως με κόσμο που τους είχε δει, μου είπαν όλοι ότι η Tyrant ήταν η μέρα (προχθές) με τη νύχτα (τότε). Κάποιοι ίσως να προσπαθήσουν να τους συγκρίνουν με την προ ετών εμφάνιση των Titan Force στο UTH. Νομίζω ότι δεν μπορεί να σταθεί καμία σοβαρή σύγκριση, αφού τα τραγούδια των Panzer είναι απείρως πιο απαιτητικά σε όλο το φάσμα τους (και ιδίως στα φωνητικά).

Παρεμπιπτόντως να πω ότι ο Tyrant (aka Harry Conklin) παίζει να είναι από τα πιο ευγενικά παλικάρια που υπάρχουν στο metal. Απίστευτη φωνάρα, τρομερή φυσιογνωμία, συγκινητική φιγούρα.


Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Πως θα γελάσω αύριο, αν δεν μπορώ καν να χαμογελάσω σήμερα...

Πρόκειται για έναν τίτλο τραγουδιού των αμερικάνων Suicidal Tendencies...
How will I laugh tommorow when I can't even smile today...
Μιλάμε για τίτλο έπος από μόνο του. Δεν είναι ότι το τραγούδι έχει τους υπερστίχους (δίχως να είνα άσχημοι) αλλά και μόνο για τον τίτλο αξίζει μιας αναφοράς...
Έτσι, για τις γκρίζες εποχές που ζούμε.
Απλά να πω ότι οι ST είναι ένα συγκρότημα μεγαλωμένο στους δρόμους και αυτό νομίζω ότι λέει πολλά.



Here I sit and watch my world come crumbling down
I cry for help but no one's around
Silently screaming as I bang my head against the wall
It seems like no one cares at all

Always an emotion, but how can I explain; how can I explain?
Kind of like the scent of a rose, with words I can't explain, the same with my pain
Caught up in emotion, goes over my head; goes over my head!
Sometimes I got to think to myself is this life or death, am I living or am I dead

The clock keeps ticking, but nothing else seems to change
Problems never solved, just rearranged
And when I think about all the times that I've had
Some were good most were bad

I search for personality and I look for things I cannot see
Love and peace flash through my mind; pain and hate is all I find
Find no hope in nothing new and I never had a dream come true
Lies and hate and agony; through my eyes that's all I see

If I'm gonna cry, will you wipe away my tears?
And if I'm gonna die, Lord please take away my fear
Before I drown in sorrow, I just want to say;
How will I laugh tomorrow, when I can't even smile today

Today today; when I can't even smile today
Today today; when I can't even smile today
How will I laugh tomorrow, when I can't even smile today
How will I laugh tomorrow, when I can't even smile today

You think it's so funny...
...laugh at this!

So when I look outside my room
I see the world, but not the reason
What is done to me is not fair
You call it fair I call it treason
But I don't know what to do
Give me a sign I'll take whatever
But if you want me here I am
Ain't gonna die forever

And I tried to hold ya
But you just turned away
And I tried to tell ya
But not a word I say
I cried out so loudly
But you just covered your ears
And gave me all the signs
That you don't want my tears

So if you want me here I am
I sit and wait your decision
But my body fights my mind
I headed straight for a collision
So am I getting near or am I still
Looking in all the wrong places
But the only thing that seems to change
Are the looks on the faces...

Doesn't anyone...seems like no one cares at all
I search for personality and look for things I cannot see
Does anyone even care at all?
Love and peace flash through my mind; pain and hate is all I find
Seems like no one cares at all
Find no hope in nothing new and I never had a dream come true
Does anyone even care at all?
Lies and hate and agony; through my eyes that's all I see
Seems like no one cares at all

How will I laugh tomorrow?
How will I laugh tomorrow?
How will I laugh tomorrow?
How will I laugh tomorrow, when I can't even smile today

Today today; when I can't even smile today
Today today; when I can't even smile today
How will I laugh tomorrow, when I can't even smile today
How will I laugh tomorrow, when I can't even smile today...  

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Μία απόπειρα ιστορικής αποκατάστασης του Γιάννη Κυράστα.

Χθες, για όσους ασχολούνται και γνωρίζουν, ήταν η επέτειος του θανάτου του Γιάννη Κυράστα.
Ξέρω, ήδη αρκετοί μπορεί να ανατρίχιασαν και μόνο στο άκουσμα του ονόματος και δεν το κρύβω ότι ποτέ μου δεν κατάλαβα τον λόγο.

Όλοι μας έχουμε ακούσει ιστορίες για τον Κυράστα, που ήταν προκλητικός στους πανηγυρισμούς του στα ντέρμπυ με τον Ολυμπιακό, που είχε διατελέσει αρχηγός του Παναθηναϊκού, που είχε μακρυούς κυνόδοντες και το βράδυ μεταμορφωνόταν σε νυχτερίδα, ότι έτρωγε μωράκια τα βράδια και πόσα άλλα ακόμη.

Εγώ (ως Πειραιώτης και φόλα γαύρος) ένα ξέρω: ο Κυράστας γεννήθηκε και πέθανε γαύρος και υπάρχει πλήθος αποδείξεως επί τούτου. Όλα τα υπόλοιπα τα γράφω στα παλαιότερα των υποδημάτων μου.

Θυμάμαι όταν πλέον είχε πεθάνει ο Κυράστας που το Φως είχε επιχειρήσει μια λάιτ αποκατάστασή του βγάζοντας μια (δυνατή) συνέντευξη με την σύζυγό του, η οποία μεταξύ άλλων (και δεν θα το ξεχάσω ποτέ) είχε αναφέρει ότι ποτέ στον Ολυμπιακό δεν αναλογίστηκε κανείς το πικρό ποτήρι που τον πότισαν. Όλοι στάθηκαν στο τι συνέβη μετά, που ως δράση-αντίδραση (προαιώνια ισορροπία) ήταν απολύτως λογικό να συμβεί.

Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, ο Κυράστας δεν ήταν ο μόνος που έκανε το "δρομολόγιο" (από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς) αλλά ποτέ μου δεν είδα κανέναν να προσπαθεί να προσεγγίσει το γιατί ο Κυράστας είχε αυτήν την στάση. Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι διαχρονικά οι μεγάλες αγάπες μετατρέπονται σε μεγάλα μίση, όμως η αλήθεια είναι ότι ο Κυράστας ουδέποτε έβγαλε άχνα κατά του Ολυμπιακού. Μάλιστα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάποια στιγμή το όνομά του είχε ακουστεί για τον πάγκο του Ολυμπιακού (περί το 2003 και μάλιστα δύο συνεχόμενες φορές αν δεν με απατά η μνήμη μου) και είχαν αντιδράσει οι (ποιοι άλλοι;) οργανωμένοι (η μάστιγα του Ολυμπαικού δηλαδή), η πλειοψηφία των οποίων πολύ  αμφιβάλλω αν τον είχε δει έστω και με τη φανέλα του βάζελου, πόσο δε μάλλον με αυτήν του Ολυμπιακού. Οι υπόλοιποι (λίγοι) που προφανώς τον είχαν δει, μάλλον ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που εκσπερμάτωναν όταν το κυπριακό παλτό που είχε μεγαλώσει (κατά δήλωσή του) με αφίσα του Σαραβάκου πάνω από το κρεβάτι του, πανηγύριζε σαν καγκουρό έχοντας μόλις επιτύχει ένα γκολ κατά της πρώην ομάδας του, κάτι που μάλλον θα θεωρούσαν λογικότατο και που προφανώς δεν έβλεπαν καμία αντίφαση στην συμπεριφορά τους (και μην κρύψω ότι προσωπικά ξέρναγα από τότε και θα ξερνάω διαχρονικά με αντίστοιχες γελοιότητες).

Να επανέλθουμε στα βασικά όμως: όταν ο Γουλανδρής είχε ανακοινώσει τον πασίγνωστο βάζελο Λάκη Πετρόπουλο για τον πάγκο της ομάδας, είχε γίνει το έλα να δεις. Οι οπαδοί έβριζαν θεούς και δαίμονες. Μόλις όμως ο Γουλανδρής είπε ότι αν δεν σας κάνει, μπορώ να φύγω, τότε κόπασαν όλες οι αντιδράσεις και ο καθένας κάθησε στη θεσούλα του. Το αποτέλεσμα ήταν ο Ολυμπιακός να φτιάξει ίσως τη μεγαλύτερη ομάδα της ιστορίας του, έστω και με βάζελο στον πάγκο, ενώ η καταστροφή (δηλαδή η αποχώρηση του Γουλανδρή) φέρεται να επήλθε μετά τον εντός έδρας αγώνα με την Άντερλεχτ από βέρο Ολυμπιακό (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε). Είναι γενικότερα μπλεγμένες αυτές οι καταστάσεις. Όπως και να'χει, δυστυχώς ο Κόκκαλης δεν ήταν Γουλανδρής (και αυτό πλήρωσε, ως γνωστόν). Δύο φορές προσπάθησε να φέρει τον Κυράστα, πράγμα που αποδείκνυε (διότι ο Κόκκαλης ήταν άρρωστος γαύρος και αυτό το ξέρουμε όλοι) ότι ο Κυράστας ήθελε διακαώς να κάτσει στον πάγκο της αγαπημένης του ομάδας, την οποίαν ουδέποτε μίσησε αλλά έπρεπε κάπως να εξωτερικεύσει την πικρία του. Και όσοι είναι άνθρωποι που βιώνουν έντονα τα συναισθήματα, το ξέρουν πολύ καλά πώς αυτό συμβαίνει, μην κοροϊδευόμαστε.

Όλοι στέκονται κυρίως σε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι (όπου παρεμπιπτόντως ο Ολυμπιακός είχε σφαγιαστεί διαιτητικά κιόλας) όπου ο Κυράστας εμφανώς έξω από τα ρούχα του επιδείκνυε τη πράσινη φανέλα προς τους οπαδούς του Ολυμπιακού (αυτό βέβαια που έχει ξεχαστεί είναι ότι μετά είχε ζητήσει συγγνώμη για την συμπεριφορά του). Ως εκεί. Βέβαια εδώ υπάρχουν πολλά πράγματα που μου κάνουν εντύπωση, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι όταν οι οργανωμένοι είχαν θέσει βέτο για την πρόσληψη του Κυράστα, ταυτόχρονα είχαν αντιπροτείνει Αναστόπουλο. Υποθέτω ότι δεν ήξεραν πως και γιατί ο μουστάκιας κατέληξε στην Αβελίνο, πράγμα αξιοπερίεργο για τόσο ενημερωμένους "φιλάθλους". Δεν είναι ώρα να αρχίσω τις σχετικές μνείες που συμπεριλαμβάνουν γαργαλιστικές λεπτομέρειες και με τον διόσκουρο κιόλας, διότι θα γελάσει κι ο κάθε πικραμένος, αλλά όπως και να'χει, περασμένα ξεχασμένα, μην λέμε μαλακίες. Επίσης εντύπωση μου προκαλεί το γεγονός ότι σ'εκείνο το τελευταίο παιχνίδι του Μητρόπουλου (ήμουν μέσα) με την Ρόζενμποργκ στο ΟΑΚΑ (είχε κερδίσει μάλιστα το φάουλ από το οποίο προήλθε η ισοφάριση 2-2) ο Τάσος είχε αποθεωθεί, πράγμα που μάλλον καταδείκνυε ότι προφανώς είχε συγχωρεθεί για το πέρασμά του από τον βάζελο (που είχε κάνει για εντελώς γελοίο λόγο, ήτοι να γίνει ο πρώτος ποδοσφαιριστής που έπαιξε σε όλο το τέως ΠΟΚ, ενώ τουλάχιστον ο Κυράστας είχε φύγει για βιοποριστικούς λόγους και όχι για άλλες παπαριές που είχαν ακουστεί, όπως για παράδειγμα ότι είχε φύγει λόγω του Πετρόπουλου, διότι αν ήταν έτσι πρώτα δεν θα είχε επιχειρήσει να κλείσει στην ΑΕΚ που τον είχε πλησιάσει πρώτη και όπου αν μη τι άλλο Πετρόπουλος για προπονητής δεν υπήρχε εκεί). Μάλιστα θυμάμαι και κάποιες δηλώσεις του Μητρόπουλου σε εφημερίδα τότε, που είχαν ξενίσει πάρα πολύ αλλά ας μην ρίχνουμε λάδι στην φωτιά. Και μην πάμε και σε άλλες αντίστοιχες ιστορίες που πολλοί γνωρίζουμε αλλά λίγοι θυμόμαστε (προφανώς επειδή απουσιάζει η επιλεκτική μνήμη). Γιατί, λοιπόν, ο Κυράστας;

Η απάντηση (σε όσους γνωρίζουν) είναι απλή: διότι ήταν έτσι η όλη συγκυρία. Απλό.
Όποιος έχει δει φωτογραφίες του Κυράστα με τη φανέλα του Ολυμπιακού μπορεί εύκολα να διακρίνει την ατελείωτη υπερηφάνεια του βέρου Πειραιώτη που έπαιζε στην ομάδα της καρδιάς του. Το ίδιο ίσχυε και για τους πανηγυρισμούς του.
Ο Κυράστας παίζει να είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας αμυντικός, όχι επειδή ήταν ο πιο γρήγορος ή ο πιο καλός αλλά επειδή ήταν ο πιο εύστροφος. Ήταν εκεί και σε περίμενε πριν ακόμη σκεφτείς ότι προς τα'κεί θα πας. Ο άνθρωπος αυτός που είχε δωθεί ψυχή τε και σώματι στον Ολυμπιακό, λοιπόν, έφυγε με την πίκρα ότι δεν τον ήθελαν (και ξέρουμε τι σημαίνει θέλω στο ποδόσφαιρο, οκ;). Όλα τα υπόλοιπα ήταν μάλλον η νομοτελειακή συνέχεια, όπως αντίστοιχη περίπτωση (αν και με διαφορετικό τέλος) ήταν αυτή του Αντώνη Νικοπολίδη, για να μην παριστάνουμε και τις στρουθοκαμήλους. Του συμπεριφέρθηκαν όπως του συμπεριφέρθηκαν οι από 'κει και μάλιστα με χίλια δυο ψεύδη, χλεύη και ενίοτε συκοφαντίες (όταν είναι πασίγνωστο πχ ότι ο Νικοπολίδης ουδέποτε είχε κλείσει στον Ολυμπιακό αν και έτσι φημολογείτο. Πρώτα είδε κι έπαθε και μετά το πήρε απόφαση) και εν συνεχεία εμείς πράξαμε αυτό που έπρεπε (δηλαδή τον αγκαλιάσαμε και τον αγαπήσαμε ακριβώς επειδή ουδέποτε μας είχε δώσει δικαίωμα), γι'αυτό και ο Αντώνης έγινε πιο γαύρος κι από τους γαύρους. Ο Κυράστας όμως ουδέποτε έτυχε τέτοιας αντιμετώπισης στους από 'κει, οι οποίοι απλώς τον είχαν ως "επιχείρημα". Και το θέτω έτσι, διότι έχει ξεχαστεί ότι τα βαζελάκια ακόμη κι όταν έπαιζε με τη φανέλα τους αυτό που έλεγαν ήταν "τι σας έκανε ο δικός σας". Και οι ίδιοι ήξεραν την αλήθεια.

Θα μπορούσα σε αυτό το σημείο ν'ανοίξω μεγάλη κουβέντα και για άλλους αθλητές του, σε διάφορα αθλήματα (αρκετά παραδείγματα και πρόσφατα μάλιστα) όπου συμπεριφέρθηκε με αισχρό τρόπο με αποτέλεσμα να τους δημιουργήσει εντονότατη πικρία, αλλά το αφήνω εκεί με την υπενθύμιση ότι έχουν γνώση οι φύλακες. Και το αναφέρω αυτό για να καταδείξω την σημασία της πικρίας σε έναν άνθρωπο που αγαπάει, όπως ο Γιάννης Κυράστας αγαπούσε τον Ολυμπιακό από του οποίου τα σπλάχνα είχε βγει, ως γέννημα θρέμμα Πειραιώτης.

Νομίζω, λοιπόν, ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες να γίνουν κατανοητά κάποια πράγματα και να πάψει αυτό το αδικαιολόγητο μίσος για τον Γιάννη Κυράστα και η μνήμη του να επανέλθει στα χρώματα που της πρέπουν αλλά και που ο ίδιος θα ήθελε.
Αν ο Κυράστας είχε αλλαξοπιστήσει (όπως έκαναν άλλοι, βλ. Γαλάκος, Αποστολάκης κλπ), ούτε θα το έλεγε τόσα χρόνια μετά ότι δεν του συμπεριφέρθηκαν σωστά στον Ολυμπιακό, ούτε θα το ήξερε τόσο καλά η γυναίκα του, ούτε θα είχε μείνει σιωπηλός τόσα χρόνια, ούτε φυσικά θα είχε προσπαθήσει δις να επιστρέψει στην αγαπημένη του ομάδα. Τουναντίον θα έπρεπε να θάβει τον Ολυμπιακό παντού, κάτι που όμως δεν συνέβη ποτέ. Απλά πράγματα.

Για το τέλος, για να γίνει κατανοητό ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν όπως έγραψα γαύρος από την ημέρα που γεννήθηκε έως την ημέρα που πέθανε, θα παραθέσω δύο αποσπάσματα που βρήκα στο ίντερνετ, το πρώτο από εδώ και το δεύτερο από εδώ. Το ένα από τις μέρες του στον Ολυμπιακό (τις περισσότερες δηλαδή) και το άλλο από τις μέρες του στον αιώνιο αντίπαλο.

Πεισματάρης από μικρός δεν το έβαζε κάτω και μάλιστα από την ηλικία των 19 ετών έπαιζε χωρίς πρόσθιο χιαστό στο αριστερό γόνατο (!) ο οποίος του είχε κοπεί σε μια αλάνα της Νέας Φιλαδέλφειας, όπου έπαιζε ποδόσφαιρο. Με βάρη και συνεχή γυμναστική δυνάμωσε τον τετρακέφαλο που ουσιαστικά του κρατούσε όλο το πόδι. Ένα άλλο δείγμα της αυταπάρνησης ήταν στο περιβόητο ντέρμπι της Λεωφόρου, στον νόκ άουτ αγώνα κυπέλλου με τον Ολυμπιακό (ο Παναθηναϊκός επικράτησε με 3-2, με τον Ολυμπιακό να έχει πολλά παράπονα από τη διαιτησία τόσο για το ακυρωθέν γκολ όσο και για τα τρία πέναλτι εις βάρος του), όταν στο ημίχρονο έφτυνε αίμα από ένα χτύπημα που είχε δεχτεί στα πλευρά πάνω στη φάση από τον Βαμβακούλα. Δεν σκέφτηκε λεπτό να μην ξαναμπεί στο γήπεδο παρά την προτροπή του γιατρού του Παναθηναϊκού Φραγκίσκου Σούρπη.

Ένα χαρακτηριστικό γεγονός είναι ένα ατύχημα που είχε οδηγώντας ένα autobianchi την ώρα που ερχόταν προς του Ρέντη για να δώσουμε ένα φιλικό που είχαμε. Το όχημά του έπεσε στο ποτάμι και ο ίδιος γλίτωσε από θαύμα!
- Ήρθε τελικώς στο παιχνίδι;
Και όμως ήρθε! Άλλος στην θέση του δεν θα επιβίωνε. Ο Γιάννης όμως παρότι το αμάξι του διαλύθηκε κατάφερε να βγει και να έρθει στο ματς. Αν και έπεσε στο ποτάμι, μπόρεσε και έπαιξε κανονικά και μάλιστα ήταν από τους κορυφαίους! Ήταν κάτι που θυμάμαι πολύ έντονα.


Και για να κλείσω, θα πω κάτι τελευταίο: πολλοί παίκτες που μεγαλούργησαν σε διάφορες ομάδες ήταν υποστηρικτές της αντιπάλου ομάδας. Στην πορεία άλλαξαν διότι νομοτελειακά ήταν γραφτό να γίνει έτσι, παράδειγμα ο Νικοπολίδης. Παράδειγμα ο Δομάζος, που πρόσφατα διάβασα σε παλιά συνέντευξή του ότι ήταν Ολυμπιακός πριν πάει στον βάζελο. παράδειγμα ο Τάκαρος ο Λεμονής, που ήταν βαζελάκι πριν έρθει στο Λιμάνι και πάει λέγοντας. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις των παικτών που δεν άλλαξαν και ο Κυράστας ήταν μια περίπτωση από αυτές.

Νομίζω ότι ως γαύροι οφείλουμε να τον αποκαταστήσουμε όπως του αρμόζει.