Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Και ο βιασμός της Κοινής Λογικής συνεχίζεται πασχίζοντας.



Κι εκεί που κάθεσαι το κατά δύναμιν ήρεμος δηλαδή, τσουπ, πέφτεις πάνω σε προσφορά απόψεως που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της από τον γνωστό και μη εξαιρετέο όλα-τα-σφάζω-όλα-τα-μαχαιρώνω-εξίσου-Πάσχο (μην ρωτάτε ποιος είναι ο Πάσχος. Ένας είναι ο Πάσχος).

Τι κάνει σε γενικές γραμμές (κάθε φορά) ο Πάσχος; Κατ' αρχήν ξεκινάει πάντοτε με ένα κατά γενική ομολογίαν (του ιδίου) αποδεκτό συμπέρασμα το οποίο αναγάγει σε αξίωμα (ήτοι δεν απαιτείται απόδειξη και το δεχόμαστε ως έχει) όπως το ότι "για να μην έχει βρέξει επί τόσες μέρες συμπεραίνουμε ότι η φορολογία παραμένει σε χαμηλά επίπεδα και πρέπει να αυξηθεί προκειμένου να υπάρξει εξίσωση υποχρεώσεων με το κεφάλαιο" ή ότι "αφού έχουμε διαπιστώσει ότι στον Πειραιά υπάρχει θάλασσα τότε παντού πρέπει να υπάρχει θάλασσα, διότι αν δεν υπάρχει παντού, τότε που πηγαίνει όλη αυτή η θάλασσα;" κ.ο.κ. Όχι, μην γελάτε καθόλου εάν νομίζετε ότι πρόκειται απλώς για χιούμορ. Ολόκληρη εποχή την έχουμε βαφτίσει μεσαίωνα επειδή οι άνθρωποι σκέφτονταν με τον ολόιδιο σκοταδιστικό τρόπο, αλλά ας μην ξεφεύγουμε διότι είναι αδύνατον να εξηγήσουμε πως ο πάλαι ποτέ μεσαίωνας σήμερα ονομάζεται δημοσιογραφία.

Γενικά ο Πάσχος θέλει πάντοτε να βρίσκει ένα πρόβλημα. Αν πχ μπει σε τούτο το ταπεινό βλόγι (σκόρδο) είναι βέβαιον ότι το πρώτο (και ίσως και το μόνο) πράγμα που θα διαπίστωνε θα ήτο η "ανωνυμία" του ιδιοκτήτου. Το τι γράφει ο ιδιοκτήτης θα πέρναγε ενδεχομένωςσε ένατη μοίρα, ίσως και παρακάτω ή ακόμη καλύτερα και σε καθόλου μοίρα. Η ουσία είναι πως βρίσκοντας το πρόβλημα, ο Πάσχος συνήθως προσφέρει λύσεις και τελικώς δι'αυτών λαμβάνει και την θέση του εις το Ιστορικόν Γϊγνεσθαι της ανθρωπότητος. Πχ για την αντιμετώπιση του μείζωνος προβλήματος της ανωνυμίας στο ίντερνετ η λύση ίσως να είναι η παρακολούθηση των πάντων και η επιτακτική άρση της ανωνυμίας ενδεχομένως με αυστηρές ποινές κλπ. Ντάξει, οκ, ξέρω τι θα μου πείτε: ότι ο Πάσχος δεν είναι τόσο αντίθετος. Συμφωνώ. Ο Πάσχος συνήθως υιοθετεί με εξαιρετική λεπτότητα όλες τις απόψεις στο ίδιο κείμενο προκειμένου τελικώς και να έχει πέσει μέσα έχοντας γράψει σχετικά όταν έπρεπε αλλά και να μην τον βαραίνουν οι αντίθετες γνώμες (μερικά ενδεικτικά παραδείγματα και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ εδώ, εδώ κι εδώ). Τέλος πάντων, κάτι αντίστοιχο έκανε και με το "τρέχον" κείμενό του ο Πάσχος: Αν θέλει κάποιος να δει το μέλλον αυτής της χώρας δεν έχει παρά να κοιτάξει τις βάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ που βγαίνουν κάθε χρόνο τέτοια εποχή.
Τελεσίδικο. Αξίωμα. Πανθομολογούμενη παραδοχή.
Ο Πάσχος απεφάνθη αμετακλήτως.
Όχι, όχι, το μέλλον της χώρας δεν φαίνεται από τους σαθρούς οικονομικούς δείκτες, δεν φαίνεται από την αυξανόμενη ανεργία και δυστυχία και ανέχεια, από τους σταθερά διεφθαρμένους πολιτικούς, δεν φαίνεται καν από τους αυξανόμενους ρυθμούς μετανάστευσης. Το μέλλον της χώρας φαίνεται αν κοιτάξει κάποιος αν κοιτάξει στις βάσεις που βγαίνουν πάνω-κάτω κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Άρα ένα πρώτο δικό μας συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το μέλλον της χώρας μπορεί κάποιος να το δει μόνο μια φορά τον χρόνο.

Βέβαια δεδομένου ότι συμφωνώ (σκόρδο) με τον Πάσχο στο συγκεκριμένο θέμα μιας και όντως αυτό που επιχειρεί να αναλύσει είναι γεγονός, πχ όντως οι Σχολές της Αστυνομίας ή οι στρατιωτικές έχουν μεγάλη ζήτηση εδώ και χρόνια και ως εκ τούτου αντίστοιχες βάσεις, δεν μπορώ να κατανοήσω προς τι η σεμνότυφη μεγαλοπρέπεια του ετέρου αξιώματος ότι Εκεί υπάρχουν εκ πρώτης όψεως περίεργα πράγματα. Το πιάσατε έτσι; Εκ πρώτης όψεως, ούτως ειπείν, ο Πάσχος ήδη ξέρει τι υπάρχει στο παρασκήνιο αλλά θα σας τυραννήσει λίγο ακόμη μέχρι να μας αποκαλύψει τι ακριβώς συμβαίνει, καθ'όσον εμείς -τα άβουλα πρόβατα που είναι αδιανόητο να έχουν κρίση και άποψη- αδυνατούμε να καταλάβουμε. Έρχεται λοιπόν το πρώτο μεγαλειώδες συμπέρασμα του Πάσχου (μιας και όπως προαναφέραμε, το αρχικό ήταν αξίωμα): Ακόμη και το 2008, την εποχή δηλαδή που χιλιάδες νέοι διαδήλωσαν κατά της αστυνομίας -και παρεμπιπτόντως κάηκε η Αθήνα- μετά τον φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Και είναι ίσως ιστορική ειρωνεία ότι πολλά από τα δεκαπεντάχρονα και δεκαεξάχρονα του «μεγάλου ξεσηκωμού», εκείνα που φώναζαν «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», τώρα συνωστίζονται στις εισόδους εισαγωγής στις αστυνομικές σχολές. Πού πήγε όλη αυτή η οργή; Πώς χάθηκε το μένος κατά της αστυνομίας συνολικά και κατά των αστυνομικών συλλήβδην;
Πρόκειται σαφώς για θρίαμβο της Διανόησης! Όσοι έχουν εισαχθεί σε σχολές αστυνομίας ή στρατού τα τελευταία χρόνια, είχαν αντιδράσει σφόδρα τον δεκέμβρη του 2008. Υποθέτω ότι είτε έχουν βρεθεί αποτυπώματα/ίχνη dna, είτε υπάρχουν φωτογραφικές ταυτοποιήσεις, διότι δεν δύναμαι να εξηγήσω διαφορετικά την πάσχειο δογματική βεβαιότητα. Ναι, αγαπητή μου αναγνώστρια, αγαπητέ μου αναγνώστη, αυτοί που σήμερα συνωστίζονται (sic) έξω από τις μπατσοσχολές ήταν οι διαδηλωτές (ή γιατί όχι και οι κουκουλοφόροι, να προσθέσω εγώ) του Δεκέμβρη του 2008.
Βέβαια, εδώ προκύπτει κι ένα μικρό προβληματάκι, διότι αν ανατρέξουμε στις απόψεις του ιδίου ανδρός λίγο μετά τα δεκεμβριανά του 08 θα διαπιστώσουμε ότι ούτε ο ίδιος είχε καταφέρει να εξάγει σαφή συμπεράσματα τότε αλλά τέλος πάντων μια πρώτη γεύση του είχε μείνει. Σύμφωνα με αυτήν τη γεύση λοιπόν Κάπως έτσι γίνεται προϊόντος του χρόνου και η ερμηνεία για τον Δεκέμβρη. Μεταφυσική. Διότι, αν το καλοσκεφτούμε, τι είναι ο Θεός; Πολύ θεωρία δίχως κανένα στοιχείο. Φυσικά μέσα από μία μεγαλειώδη ανάλυση τότε που είχε πιάσει κυριολεκτικά όλα τα δεδομένα, πέρναγε μεταξύ άλλων και από κάποια μικροσφάλματα των ευαγείς δημοσιογράφοι που βιάζουν (ενίοτε, να προσθέσω, όπως η πολύ που συντάσσεται με την θεωρία ας πούμε) τις λέξεις με αποτέλεσμα η νέα γενιά να μην ξερει τι κάνει και γιατί. Τώρα πως η ασάφεια εκείνων των ημερών μας προέκυψε σε ταυτοποίηση εκείνων που μπήκαν στις σχολές της αστυνομίας, θα σας γελάσω διότι προφανώς έχω χάσει επεισόδια.

Είναι αυτονόητο ότι η ανάλυση ή μάλλον η ευγενική προσφορά ετοίμων συμπερασμάτων διά να μην χρειαστεί να σκέφτεστε εσείς (το κάνουμε εμείς για εσάς) δεν σταματάει εδώ: Βεβαίως, για τους νέους υπάρχει μια δικαιολογία: παιδιά είναι, έτσι έμαθαν κι έτσι πιθήκιζαν τις συμπεριφορές των μεγαλύτερων. Το πρόβλημα πρέπει να εντοπιστεί στους γονείς τους. Υπάρχουν πολλοί κομπλεξικοί της Μεταπολίτευσης. Ανήκουν στη γενιά που δεν πρόκανε να ζήσει το Πολυτεχνείο κι αποφάσισε να φτιάχνει φθηνά υποκατάστατά του. Είναι οι κατά βάση πολιτικά αγράμματοι που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη δημοκρατία από τη δικτατορία· η γενιά που φτιάχνει εξεγέρσεις ακόμη και με λάθος ιστορικά συνθήματα, όπως το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Ηταν πολλοί οι γονείς και δάσκαλοι που έπαιρναν τα παιδιά τους από το χέρι για να τους μάθουν την «επανάσταση», να διαδηλώσουν έξω από τα αστυνομικά τμήματα· και αν έφευγε και καμιά πέτρα, «τι να κάνουμε; Παιδιά είναι». Σίγουρα τα δύο κοινωνικά υποσύνολα (εκείνων που παρότρυναν τα παιδιά τους να «παίξουν επανάσταση» κι εκείνων που τα παροτρύνουν να εξασφαλιστούν δηλώνοντας την προτίμησή τους στις αστυνομικές σχολές) δεν ταυτίζονται. Αλλά επειδή και τα δύο φαινόμενα εμφάνισαν μαζικότητα, κάπου τέμνονται, και η τομή πρέπει να είναι μεγάλη.

Εδώ αρχίζουμε να παθαίνουμε μερικές μικροκράμπες στον εγκέφαλο, μιας και η πρώτη λογική διασύνδεση των δεδομένων του κειμένου μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως τα παιδιά πηθικίζουν τις συμπεριφορές των μεγαλυτέρων άρα αφού προτιμούν τις σχολές αστυνομίας αυτό είναι προϊόν πιθηκισμού και αφού γινόταν και παλαιότερα οι μεγαλύτεροι έτρεφαν ανέκαθεν μια αγάπη προς την αστυνομίας. Επαγωγικά προς τα πίσω πηγαίνει αυτό, αλλά το χειρότερο είναι πως ως συμπέρασμα προκύπτει μέσα από μια σειρά σωστών επιχειρημάτων (πχ για τα ανιστόρητα συνθήματα, για τα φτηνά υποκατάστατα κλπ, κλπ). Πως όμως προκύπτει η δήθεν επανάσταση με τα τι να κάνουμε κλπ, που αναλύει ο Πάσχος; Είναι προφανές ότι το παράδοξο ενοχλεί και τον μεγάλο διανοητή (ούτως ειπείν, σοφό, εάν φυσικά μου το επιτρέπει ο ίδιος), αλλά παραταύτα κατάφερε να διαπιστώσει ένα μεγάλο σημείο τομής. Ας περάσουμε να το δούμε, μιας και η απάντηση είναι εντελώς προφανής: Η άνοδος των βάσεων στις αστυνομικές και στρατιωτικές σχολές (όπως και παλαιότερα των Παιδαγωγικών) δείχνει ότι αναθρέφουμε μια ευνουχισμένη γενιά. Δεν μπορεί τόσοι νέοι άνθρωποι να ονειρεύονται να γίνουν αστυνομικοί ή στρατιωτικοί. Μην παρεξηγηθούμε: καλά είναι όλα τα επαγγέλματα, αλλά ο συνωστισμός σε αυτές τις σχολές δεν δείχνει μια ξαφνική παρόρμηση των νέων να ασχοληθούν με το αστυνομικό ή το στρατιωτικό έργο. Δεν είναι τα παιδιά που ανεβάζουν στο 17,5-18 τις βάσεις των συγκεκριμένων σχολών. Είναι οι γονείς τους που τα διαπαιδαγωγούν στη συντηρητική αντίληψη της εξασφάλισης, της έλλειψης ρίσκου, πρωτοβουλίας και δημιουργίας.
Το χειρότερο δε είναι ότι αυτή η γενιά, παρά την επίφαση επαναστατικότητας, αναπαράγει το σύνολο των πεποιθήσεων της προηγούμενης. Οχι μόνο σε ό,τι αφορά την επαγγελματική εξασφάλιση (διά του κράτους, φυσικά), αλλά συντηρεί ατόφια και τα συνθήματα των προηγούμενων. Πίσω από τον διάχυτο «επαναστατισμό» κρύβεται ο συντηρητισμός εκείνων που ήταν ριζοσπάστες πριν από είκοσι χρόνια και στο μεταξύ δεν άλλαξαν ούτε μία ιδέα.
- Παρατήρηση πρώτη: το σημείο τομής φυσικά απουσιάζει και είναι απολύτως λογικόν. Ομιλούμε διά τον άνθρωπον που θα εγκαλούσε ακόμη και την ημέρα επιχειρηματολογώντας κατά της εάν ήτο πεπεισμένος πως μοναχά με νύκτα θα υπήρχε ταχύτερη αποκρατικοποίηση της δημόσιας περιουσίας καθώς και απολύσεις στο δημόσιο. Αυτό σημαίνει πως αφού το σημείο τομής ανεφέρθη ότι υπάρχει, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να αναφερθεί και ποιο είναι αυτό. Λογικότατον.
- Παρατήρηση δεύτερη: Ιδού πως η χρήση σωστών επιχειρημάτων με εντελώς στρεβλό τρόπο μπορεί να οδηγήσει σε ένα ακόμη πιο θεόστραβο παράδειγμα. Καθήστε τώρα να αναλογιστείτε πόσες άλλες αναλύσεις (όχι μόνο του ιδίου φυσικά, μην είμαστε παράλογοι) έχετε πεισθεί ότι "έτσι είναι" και από πίσω υπήρχε κάποια αντίστοιχη πρακτική.

Αλλά για να επιστρέψουμε: ναι, η νέα γενιά, οι τέως έφηβοι και νυν πολίτες, τα "παιδιά" κάνουν απλώς τα τερτίπια των γονιών, αυτό είναι το θυμόσοφο συμπέρασμα του Πάσχου, που προφανώς εξηγεί τα πάντα.
Πιθανώς ο Πάσχος να κρίνει από αυτά που επιχειρεί ο ίδιος να κάνει στα δικά του παιδιά (αν έχει, δεν γνωρίζω) ή ακόμη χειρότερα, στους πολίτες όλης της χώρας με αυτά που γράφει, αφού εδώ πέρα μας λέει ευθέως ότι τα παιδιά δεν έχουν ιδίαν βούληση. Τον Πάσχο δεν τον απασχολεί  το ότι επί σειρά ετών υπήρχαν παιδιά που θεωρούσαν ότι το μέλλον τους είναι κάτι τόσο εύκολο που ακόμη και δηλώνοντας το ΤΕΙ Διασυμπαντικής Ιχθυοκλωστοϋφαντουργικής Αεροναυπηγικής των Άνω Σέκλανων θα μπορούσαν να κάνουν κάτι στη ζωή τους. Τόσον καιρό προφανώς οι επιλογές των γονιών ήταν καλύτερες, τώρα τελευταία θα σκάρτεψαν. Βέβαια, την ίδιαν στιγμή που οι συντηρητικοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στα "ασφαλή" 800 ευρώ μιας σχολής μπάτσων για παράδειγμα, αυξάνεται και η μετανάστευση κυρίως νέων (και πτυχιούχων) ανθρώπων προς το εξωτερικό, δείγμα ότι η άποψη της ελληνίδας μάνας τελικά δεν πρέπει να περνάει και σε τόσο μεγάλο βαθμό, διότι πως θ'αντέξει η μάνα να ξενιτευθεί το βλαστάρι της. Οπότε εδώ μάλλον έχουμε μια μικροαντίφαση, αφού οι βουλές των γονιών φτάνουν ως ένα σημείο μόνο, αλλά τέλος πάντων το σημείο αυτό είναι εκείνο που έχει προκρίνει ο Πάσχος μας. Όμως τα λογικά κενά -διότι αρκετό χιούμορ κάναμε έως τώρα- στον ειρμό (ο θεός να τον κάνω δηλαδή) του Πάσχου αν και αρχίζουν να γίνονται αβυσσαλέα, δεν δείχνουν να ενοχλούν τον Πάσχο. Είναι γνωστό πχ ότι οι Έλληνες έχουν γενικότερα υψηλό επίπεδο εκμάθησης ξένων γλωσσών (στα ελληνικά τα κάνουμε σκατά συνήθως. Είδες τι σου κάνει η πολύ θεωρία;) και λοιπών πτυχίων (πληροφορικής κλπ, κλπ). Την ίδιαν στιγμή γνωρίζουμε εδώ και χρόνια για πλήθος "παιδιών" που φοιτούν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού είτε για πτυχίο, είτε για κάποιο μεταπτυχιακό (θα θυμάται φυσικά ο Πάσχος όπου κατά σατανική σύμπτωση πάλι είχε λάβει θέση για το θέμα, πως αυτό ήταν ένα από τα κύρια επιχειρήματα υπέρ των εγχωρίων κολλεγίων προ μερικών ετών που είχε προκύψει το θέμα μεταξύ άλλων και με το άρθρο 16): Το γράφαμε και παλιά (Απογευματινή 2.12.2003): «Κανείς δεν ζήτησε να αναγνωριστούν όλα τα διπλώματα όλων των κολεγίων. Η τροπολογία προβλέπει το αυτονόητο. Σήμερα, αν, για παράδειγμα, το Χάρβαρντ συμβληθεί με ένα φορέα στην Ελλάδα και φτιάξει ένα πρόγραμμα σπουδών ώστε κάποιος έλληνας φοιτητής σπουδάζει κάποια χρόνια στην Ελλάδα και μετά πηγαίνει και παίρνει πτυχίο του από το αμερικανικό αυτό ίδρυμα, τότε αυτός ο πτυχιούχος του Χάρβαρντ, λογίζεται ως πτυχιούχος του Χάρβαρντ, απ' όλο τον κόσμο, από απ' όλες τις κυβερνήσεις της γης, απ' όλες τις επιχειρήσεις της υφηλίου εκτός από το αθάνατο ελληνικό δημόσιο!
 Άρα την ίδιαν στιγμή που ο Πάσχος έκανε αγώνα μέγιστο τε και ιερό να αναγνωρίζονται αρκετά από τα αμέτρητα πτυχία που προέρχονται είτε από ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού, είτε από διάφορες σχολές του εσωτερικού, ο ίδιος είναι που εγκαλεί τον Έλληνα γονιό ότι κάνει στο παιδί του πλύση εγκεφάλου τέτοια που τον κάνει  να έχει συντηρητική αντίληψη της εξασφάλισης, της έλλειψης ρίσκου, πρωτοβουλίας και δημιουργίας.  Είναι συντηρητική αντίληψη και έλλειψη ρίσκου το να έχεις ένα παιδί που μαθαίνει 2-4 ξένες γλώσσες (ή σε αρκετές περιπτώσεις και παραπάνω), που τρέχει σε πλήθος φροντιστηρίων (πολλάκις σε πανάκριβα ιδιαίτερα) για ένα καλύτερο πλασάρισμα στις πανελλαδικές, που μπορεί να πάει στο εξωτερικό με πανάκριβα δίδακτρα, που μπορεί να έχει και μερικά άλλα παράλληλα πτυχία σε υπολογιστές κλπ; Νομίζω ότι μόνο ο Πάσχος θα μπορούσε να ταιριάξει τόσο άψογα τόσο αντίθετες απόψεις. Και μέσα σε όλα έρχεται η βεβαιότητα του αυθέντη, αυτή του όλα τα σφάζων, όλα τα μαχαιρώνων να'ούμ.

Διότι σύμφωνα με την ει;ς άτοπον απαγωγήν, είναι αδιανόητο (μην πω και αποτρόπαιο δηλαδή) ένας έφηβος να βλέπει τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν οι ίδιοι του οι γονείς. Την καλώς εννούμενη "καραμέλα"  σύμφωνα με την οποίαν πλήθος γονιών λένε στα παιδιά τους "παιδάκι μου το ξέρω ότι κουράζεσαι αλλά επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα είναι καλό να έχεις περισσότερα εφόδια απ'αυτά που είχα εγώ" ο Πάσχος δεν την έχει ακούσει ποτέ. Το ότι το ελληνικό κράτος (στο πρόσωπο του οποίο ο εχθρός κατά την πάσχειο λογική ονομάζεται μοναχά ελληνικό δημόσιο) ήταν ανέκαθεν στρεβλό (ή πιο σωστά, τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια) και οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα είχαν πάντοτε ως άτυπο τιμοκατάλογο αλλά για ταβάνι τους μισθούς του δημοσίου, είναι κάτι που προφανώς διαφεύγει από τον Πάσχο, για τον οποίον μάλλον δεν υπήρξε ποτέ και η γενιά των 700 ευρώ, της μαύρης εργασίας κλπ, κλπ. Ένας νέος -κατά τον Πάσχο- προφανώς δεν βλέπει γύρω τους άλλους πάλαι ποτέ νέους που ακόμη μένουν με τους γονείς τους αν και τριανταφεύγα χρονώνε, και που αδυνατούν να κάνουν ακόμη και οικογένεια. Αυτά όλα αλλά και πολλά άλλα τα άβουλα παιδιά προφανώς δεν τα βλέπουν ποτέ, ως επίσης δεν βλέπουν και τις τρομολαγνικές ειδήσεις που οι συνάδελφοι του ιδίου εδώ και χρόνια πλάθουν με τρόπον τέτοιο ώστε τα πρόβατα να μένουν πάντοτε μέσα στο μαντρί. Και μετά του φταίνε οι επιλογές των παιδών του Πάσχου...

Άκου λοιπόν κάτι φίλε Πάσχο: δεν θα σου πω τι μου λένε πολλοί πιτσιρικάδες με τους οποίους μιλάω συχνά και υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Θα σου πω πως θυμάμαι ότι είχα αντιδράσει εγώ όταν ήταν να συμπληρώσω το μηχανογραφικό πριν από αρκετά χρόνια. Επί μήνες σκεφτόμουν το πρόβλημα της ανεργίας (ω, ναι Πάσχο, υπήρχε από τότε και ήταν και μεγάλο. Ξέρω...σε σόκαρα, ήταν χτύπημα κάτω από τη ζώνη). Ενώ πχ είχα κλίση στα μαθηματικά και ήταν και το αγαπημένο μου μάθημα, αποφάσισα με βαρειά καρδιά να μην δηλώσω σχολές μαθηματικών για να μην μπλέξω με έναν κλάδο που υπήρχε υπερεπαγγελματισμός. Με αντίστοιχη λογική είχα αποκλείσει και αρκετές άλλες σχολές και ειδικότητες (ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο μου έχει στοιχίσει που τελικώς δεν έγινα Αστρονόμος). Αντίστοιχα, λόγω του ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα να σπουδάσω μακράν του σπιτιού μου, οι επιλογές μου είχαν περιοριστεί μόνο στο λεκανοπέδιο Αττικής (βλέπεις, είχα και μια μικρότερη αδελφή που θα ακολουθούσε για πανελλαδικές και δεν θεωρούσα σωστό να φάω εγώ για τις δικές μου σπουδές ό,τι κομπόδεμα είχε τη δυνατότητα να φτιάξουν με πολύ κόπο οι γονείς μου, που μέσα σε όλα είχαν να αντιμετωπίσουν από αντικειμενικά κριτήρια του Μητσοτάκη μέχρι τα απείρως χειρότερα του Παπανδρέου συν χίλια δυο άλλα). Αν μέσα σε όλα αυτά αφαιρέσεις και τις νουθεσίες των παντογνωστών (ωσάν του λόγου σου) που μου έλεγαν "εμένα ν'ακούς, τράβα γίνε θερμοπυρηνικός ταριχευτής αυγών, είναι το επάγγελμα του μέλλοντος", είχα αναγκαστεί να περιοριστώ μόνο στις εφικτές επιλογές και λέγοντας εφικτές να συμπεριλάβω εξ ανάγκης και επιλογές που δεν με ενθουσίαζαν και ιδιαίτερα (το θέτω κομψά). Έκτοτε, τα πράγματα βρίσκονται ανάμεσα στο "δεν έχουν αλλάξει και πολύ" και το "έχουν χειροτερεύσει απίστευτα" ως προς την συμπλήρωση του μηχανογραφικού. Βελτίωση όμως δεν υπάρχει χίλια τοις εκατό. Εσύ λοιπόν θεωρείς πως ένας γονιός μπορεί να κάνει το παιδί του ό,τι γουστάρει, τα πράγματα όμως δεν είναι και ακριβώς έτσι. Το παιδί βλέπει και κρίνει. Μπορεί το κριτήριό του ένεκα της απειρίας και της ηλικίας του να είναι εσφαλμένο πολλές φορές, ή άλλες να αναμειγνύεται κακώς με τον υπέρμετρο ενθουσιασμό, αλλά τουλάχιστον είναι ένα αυτόνομο κριτήριο που με την σωστή διαπαιδαγώγηση του "μαθαίνω από τα λάθη μου" μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο εφόδιο για το μέλλον κιόλας.

Αν και σε γενικές γραμμές έχω μεγάλη ανοχή ως προς τα επαγγέλματα (να σκεφτείς ότι θεωρώ επάγγελμα μέχρι και αυτό του δημοσιογράφου, για να καταλάβεις τι επίπεδο ανοχών έχω) η αλήθεια είναι ότι θα το πάθαινα το εγκεφαλικό αν ερχόταν μεθαύριο ο γιός μου και μου έλεγε "μπαμπά, θα γίνω μπάτσος", μιας και ως έχω ξαναπεί (αν και δεν ήταν δική μου ατάκα) "η ντροπή δεν είναι δουλειά". Σε καμία περίπτωση δεν θα το ήθελα. Επίσης για άλλους λόγους δεν θα ήθελα να γίνει και στρατιωτικός αν και αυτοί είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση φυσικά από τους μπάτσους και δεν πρέπει να συγχέονται με αυτούς. Κάποιες φορές όμως προσπαθώ να κάνω τον μάντη να σκεφτώ (από τώρα) τι να απαντήσω στον γιό μου μεθαύριο όταν θα μου πει ότι οι επιλογές του είναι:
α) η μετανάστευση
β) η μακρά ανεργία, η μαύρη εργασία και οι εξευτελιστικοί μισθοί
γ) ένας μικρός μισθός του δημοσίου

Και να σου πω κάτι ρε Πάσχο; Εγώ εν αντιθέσει με'σένα που έχεις ήδη αποκρυσταλλωμένη άποψη (ή μάλλον, όλες τις απόψεις για παν ενδεχόμενο) δεν έχω καταλήξει στα συμπεράσματά μου: την μετανάστευση πχ δεν την θεωρώ ό,τι καλύτερο διότι και στο εξωτερικό έχω ζήσει και η αδελφή μου έχει προ ετών μεταναστεύεσει. Την μακρά ανεργία, τις άλθιες συνιθήκες εργασίας και το επίπεδο των μισθών τα θεωρώ τριτοκοσμικές αθλιότητες, ενώ το δημόσιο δεν μπορώ να πω ότι μου γεμίζει και το μάτι για χίλιους δυο λόγους που δεν έχει νόημα να αναπτύξω. Σε σχέση όμως με τις έτερες ελληνικές πραγματικότητες, μήπως το δημόσιο, ω, ρε μάνγκα, είναι μονόδρομος; Μήπως όλοι εσείς που τάχα μιου κόπτεστε διά το καλόν της πατρίδος και αρθρογραφείτε μπουρδολογώντας επί σειρά ετών, στην πραγματικότητα προετοιμάζατε το έδαφος για να... ανέβουν οι βάσεις των σχολών της αστυνομίας τα τελευταία χρόνια; Όπου για να στο πω και αλλιώς, μήπως τον πιτσιρικά τον έχετε κάνει έστω γι'αυτά τα 800 ευρώ να παραβλέπει ακόμη και την απέχθειά του για τους μπάτσους; Θέλω να πω ότι συμφωνώ ότι αυτό το πράγμα με το ελληνικό δημόσιο έχει παραγίνει προ πολλών ετών και ξέρω πολύ καλά ότι το δημόσιο δεν είναι η λύση, αλλά το θέμα δεν είναι τι λύσεις θα ήθελα να έχω αλλά τι έχω στα χέρια μου πραγματικά. Ένας νέος λοιπόν που δεν θα ήθελε να εγκαταλείψει τη χώρα του δίχως να πολεμήσει για το μέλλον του, που βλέπει ότι οι διάφοροι Πάσχοι των ΜΜΕ γράφουν μόνο αηδίες, παριστάνουν ότι ξέρουν το καλό των νέων καλύτερα από τους ιδίους, τι επιλογές έχουν στις σχολές που μπορούν να επιλέξουν; Μήπως το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα σε αγαστή συνεργασία με το ίδιο το κράτος που εσείς όλοι φτιάξατε, τους ωθεί σε συγκεκριμένες επιλογές, αφαιρώντας τους όλες τις υπόλοιπες; Τι να το κάνω εγώ να υπάρχει το υπερκαταπληκτικό τμήμα της τάδε σχολής στην τάδε μακρινή πόλη, όταν ο πατέρας μου με την μάνα μου θα πρέπει ή να μην πληρώσουν την εφορία, ή να μην πληρώσουν το ΤΕΒΕ τους προκειμένου να με στείλουν να σπουδάσω εκεί; Έχεις πάρει γραμμή μεγάλε ότι αν και είμεθα Ευρωπαϊκή Ένωσις, οι δαπάνες σε χώρες της ΕΕ δεν δικαιολογούνται στην Ελλάδα; Πως λοιπόν θα πάω να σπουδάσω στο εξωτερικό όταν δεν θα υπάρχει ελάφρυνση στην Ελλάδα προκειμένου μετά να φτάσουμε στις ανησυχίες σου για το πως μπορεί να αναγνωρισθεί το πτυχίο του Χάρβαρντ στην Ελλάδα; Ε, Πάσχο μου; Τα σκέφτηκες αυτά; Ή μήπως νομίζεις ότι τα παιδιά είναι χαζά και δεν τα βλέπουν; Ένας από τους κυριότερους λόγους που τα παιδιά βγαίνουν σαν τα μούτρα μας είναι ότι βλέπουν υπερβολικά πολλά τέτοια πράγματα, με αποτέλεσμα να γίνεται χυλός το μυαλό τους. Αντί τα παιδιά να παίζουν με τους γονείς τους, βλέπουν γονείς σκυθρωπούς που χρωστούν στις τράπεζες, που βλέπουν μόνο αδιέξοδα. Και τα παιδιά μεγαλώνουν με το πρότυπο των αδιεξόδων. Όταν πλέον το μυαλό έχει σχηματιστεί, υπάρχει η επίγνωση ότι ο μόνος δρόμος που υπάρχει είναι τα αδιέξοδα. Ξέρεις τι σημαίνει αδιέξοδο, Πάσχο μου; Αδιέξοδο σημαίνει να παίρνεις 800 ευρώ τον μήνα και να πρέπει πρώτα να πληρώσεις λογαριασμούς και δόσεις προς τρίτους και μετά να δεις τι περισσεύει για να φας, ή για αν διαθέσεις στο παιδί σου. Αλλά υποθέτω ότι μία από τις ικανοποιητικές -για'σένα- λύσεις θα ήταν αντί για μπατσοσχολές να δηλώσουν κάποια σχολή δημοσιογραφίας από τις αμέτρητες που υπάρχουν, προκειμένου να πληρώνονται αδρότατα για να γράφουν μαλακίες και δη, με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Και μαλίστα συνήθως όσο μεγαλύτερες είναι οι μαλακίες, τόσο μεγαλύτερος έιναι και ο μισθός (διότι κατά τα λοιπά αναγνωρίζω ότι και στους δημοσιογράφους υπάρχει εκμετάλλευση και ασυδωσία. Ξέρουμε, ας πούμε, τι είχε συμβεί στον Φίλαθλο ο οποίος τελικώς πέρασε άδοξα στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας).

Εν κατακλείδι Πάσχο μου, δεν θεωρώ σύμπτωση πλέον το ότι ο Κολοφών της συγγραφικής σου δεινότητας περιορίζεται στο βιβλίο Είπαν που κατά διαβολική σύμπτωση περιέχει γνώμες μόνο των άλλων. Δεν χρειαζόμαστε λοιπόν άλλη Πυθία, ούτε άλλα ήξεις αφίξεις και άντε βάλει το κόμμα όπου γουστάρεις. Καλά και άγια όσα λες, αλλά κάπου έχει γίνει ενοχλητικό αυτό το πράγμα με τον βιασμό ακόμη και της κοινής λογικής και την προκρούστειο μετατροπή της σε αυτό που γουστάρεις εσύ και ολόκληρο το συννάφι σου. Όχι φίλε μου, το ότι εσύ δεν θες να δεις αυτά που δεν σε βολεύουν δεν σημαίνει ότι η κοινωνία κινείται με τον τρόπο που εσύ γουστάρεις. Ανέκαθεν οι βάσεις όλων των σχολών προέκυπταν από την ζήτησή που αυτές έχουν, δεν είναι τωρινό το φαινόμενο και ούτε πέφτουμε από τα σύννεφα. Το ότι υπάρχει μια ευρύτερη στρέβλωση, αυτή δυστυχώς δεν περιορίζεται μόνο στην Παιδεία αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία, σε κάθε τομέα που υπάρχει: της πολιτικής, της Υγείας, της Εργασίας, του ελευθέρου χρόνου, του τραπεζικού συστήματος, της πραγματικής οικονομίας κλπ, κλπ, κλπ. Παντού υπάρχουν στρεβλώσεις που όλες αυτές είναι που οδηγούν τους νέους σε επιλογές τύπου σχολών αστυνομίας. Σε πρώτη φάση όμως προσπάθησε να ανακτήσεις επαφή με την πραγματικότητα. Και παρεμπιπτόντως μία μικρότερη "ευελιξία" των απόψεων για το ίδιο θέμα δεν θα ήταν κακή.

Το χειρότερο όλων ξέρεις ποιο είναι Πάσχο μου; Ότι φαίνεται πως είσαι άνθρωπος με όχι χαμηλό δείκτη ευφυίας. Πως τον χρησιμοποιείς αυτόν τον δείκτη; Γράφοντας ήξεις αφήξεις για να μανιπουλάρεις τις γνώμες και τις συνειδδήσεις των άλλων; Έλεος πια ρε Πάσχο. Όχι άλλες βαρύγδουπες αναλύσεις και από 'σένα και από όλους, δεν αντέχω άλλα πλυντήρια...

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Έτσι για να'χουμε να γράφουμε δηλαδή...

και μιας και κρατάω τα καλά "κρασιά" για τις εκλεκτές στιγμές.
Αλλά υποθέτω ότι θα διαβάσουμε τους λόγους στην επικείμενη ανακοίνωση της διοικήσεως (;;;) του βάζελου! Ε, ρε γλέντια και με τον Αλαφούζο! Μην έχετε παράπονο, το'χουμε γράψει εδώ και καιρό!




Είμαστε πλυμένοι ήδη. Μπορείτε να έρθετε!


Ρουφάμε και τα λέμε, λέμε! Ρουφάμε και τα λέμε!

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Οι Warlord στην Ελλάδα...

Είναι γεγονός. Ακόμη τσιμπιέμαι και αδυνατώ να το πιστέψω. Δεν μιλάμε απλώς για όνειρο...
Θα γίνει το έλα να δεις, δεν το συζητάμε. Ήδη μετράμε αντίστροφα για το 2013, κι ας μην ξέρουμε καν ακόμη την ημερομηνία.










Ακονίσατε τα σπαθιά σας, θα τα χρειαστούμε ετοιμοπόλεμα.

Ναι μεν τελείωσαν, αλλά...

κάποιες εικόνες δεν σβήνουν ποτέ και δείχνουν το μεγαλείο του αθλητισμού...
Φέλιξ Σάντσες...
Νομίζω ότι δεν υπάρχουν λόγια. Οι σκηνές μου έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη ώς το Συμβάν των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.









Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

Η μετά βλακείας κακοπροαίρετα στημένη νεοελληνική σχιζοφρένεια (θεατρικός κωμικοτραγικός δραματικός διθύραμβος)

(προσοχή, ακολουθεί πολύ ειρωνικό σενδόνι με χιούμορ τόσο καυστικό που καθαρίζει έως και καμπινέ. Όποιος δεν γουστάρει, στο καλό και να μην μας γράφει)

Εδώ και μερικές ημέρες με αυτήν την υπόθεση του Πακιστανού και της 15χρονης παρακολουθούμε στο διαδίκτυο κυριολεκτικώς το θέατρο του παραλόγου και ζητάω εκ των προτέρων συγγνώμη από το παράλογον που το υποβαθμίζω τόσο πολύ, σε επίπεδο βόθρου και κάτω.

Αυτό που αναρωτιέμαι μεγαλοφώνως πλέον είναι το πότε ακριβώς έλαβε χώρα αυτή η μαζική αφαίρεση εγκεφάλων και δεν το πήρα χαμπάρι (για την ιστορία, μάλλον το εστιάζω στις αρχές της δεκαετίας του 80, γεια σου μεγάλε Ανδρέα!). Εκεί, δηλαδή, που έλεγα έστω και χαριτολογώντας ότι αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτε, πλέον έχω αρχίσει να καταλήγω ότι μάλλον θα είναι ευχής έργον για ολόκληρη την ανθρωπότητα να μην σωθεί καθόλου. Σηκώνα τα χέρια ψηλά δηλαδή. Τι να πρωτοπείς και τι να σχολιάσεις... Και φτάνεις σε σημείο ν'αναρωτιέσαι, είναι κοινή σχιζοφρένεια; Είναι η νεοελληνική βλακεία που σπάει τούβλα, τσιμεντόλιθους και τριπλό στρώμα μολύβδου με μία βολή; Ή μήπως είναι κάτι πιο οργανωμένο, κάτι ηθελημένο, κάτι εντελώς κακόβουλο;

Αυτό που θαυμάζουμε ιδίως τις τελευταίες 2 μέρες είναι μια ανερυθρίαστη διαστρέβλωση της πραγματικότητος με συγκεκριμένους σκοπούς -αυτοί είναι σαφείς. Ας ξεκινήσουμε με ένα απλό πλην εξαιρετικά χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κάποια στιγμή χθες το πρωί διέρρευση η είδηση ότι κατά την μεταγωγή του Πακιστανού στον εισαγγελέα της Σύρου επιχειρήθηκε από συγκεντρωμένα πλήθη να τον λιντσάρουν κλπ, κλπ. Εδώ λοιπόν είναι το βίδεον το οποίο σας θερμοπαρακαλώ να δείτε όσες φορές θέλετε. Πείτε μου λοιπόν αν βλέπετε πουθενά το οποιοδήποτε εξαγριωμένο πλήθος. Για απόπειρα λιντσαρίσματος φυσικά ούτε λόγος να γίνεται. Και όμως, η "είδηση" αυτή έπαιξε πάρα πολύ για να δημιουργήσει κλίμα συμπάθειας υπέρ του Πακιστανού (και όχι μόνο υπέρ αυτού).

Στην συνέχεια ξεκίνησε το επιθετικά απολογητικό ύφος. Τα επιχειρήματα ήταν αναμενώμενα όπως και όλα τα εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου που χρησιμοποιούνται σε αντίστοιχες περιπτώσεις: υπάρχουν και Έλληνες βιαστές. Και παιδεραστές.
Τρομακτική αποκάλυψη. Μάθαμε ότι υπάρχουν και Έλληνες βιαστές. Να σπεύσω να συμπληρώσω ότι υπάρχουν και Έλληνες φοροφυγάδες και Έλληνες δολοφόνοι και Έλληνες έμποροι ναρκωτικών και Έλληνες ληστές και Έλληνες απατεώνες και Έλληνες εμπρηστές κλπ, κλπ, κλπ.

Ναι... Και;

Δηλαδή θα κάτσω να δικαιολογήσω τον Πακιστανό που είθε να του κάνουν τον πάτο διάτρητο σαν βουλγαρικό θυμιατό μέσα στην φυλακή από την στιγμή που θα έχει αποδειχθεί ότι όντως αυτός ήταν ο ένοχος, όταν ουδέποτε κάθησα να δικαιολογήσω τον οποιονδήποτε άλλον, Έλληνα και μη;
Πόσο μαλάκας μπορείς να είσαι τελικά ρε μεγάλε που μου ζητάς κάτι τέτοιο;
Βέβαια θα μου πεις, με τι φόντα διερωτώμαι πόσο μαλάκας μπορείς να είσαι όταν μου φέρνεις στον καμβά των επιχειρημάτων το -ο θεός να το κάνω- επιχείρημα ότι αφού και άλλοι έχουν βιάσει, μην τα ρίχνουμε όλα στον Πακιστανό. Να σκεφτείτε ότι επιστρατεύθηκαν μέχρι κι εκείνοι οι τω όντι ηρωϊκοί μετανάστες που θυσίασαν τις ζωές τους για να σώσουν από τραίνο ένα ζευγάρι ηλικιωμένων με το προφανές υπονοούμενο ότι οι Έλληνες ποτέ δεν έχουν θυσιάσει τις ζωές τους για το ο,τιδήποτε.

Υποθέτω ότι το ίδιο ακριβώς θα έλεγες αν το έκανε και στην κόρη σου, έτσι δεν είναι;
κορούλα μου, δεν πειράζει που σε ξέσκισαν. Είναι Πακιστανοί όμως, όχι Έλληνες. Και εμείς πρώτα τους Έλληνες βρίζουμε διότι υπάρχουν και Έλληνες βιαστές.

Μα τι σόι μαλακισμένη νοοτροπία είναι αυτή; Τι ψεύδη; Τι λασπολογία;
Λίγη τσίπα ρε δεν έχετε;

Όταν έπεσε το ξέχεσμα του αιώνα από πολύν κόσμο, τότε μεταβλήθηκε και η επιχειρηματολογία των απολογητών.
Είχατε αντιδράσει στην τάδε περίπτωση ή την δείνα; (ενδεικτικά ο καθείς παρέθετε όσες περιπτώσεις μπορούσε να θυμηθεί, πάντοτε μόνο με Έλληνες θύτες δηλαδή το ακριβώς αντίθετο απ'αυτό που τα έχωνε -σχιζοφρένεια). Η κλασική τακτική που στην περίπτωση της αυτοκτονίας του Συντάγματος έπιασε εν πολλοίς, μιας και τα ίδια ακριβώς άτομα εγκαλούσαν τους υπολοίπους ακριβώς για τον ίδιον λόγο. Απαγορεύεται μέχρι και το να υπάρξει σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι σε αυτήν τη χώρα. Όχι, να εξοργιστείς μεν αλλά θα πάρεις πρώτα άδεια για το κατά πόσον συμφωνούμε να εξοργιστείς τώρα. Πιθανώς να μας βολεύει να εξοργιστείς αργότερα. Φυσικά, επειδή ο υποφαινόμενος είχε γράψει έως και για τα δύο μεταναστόπουλα που είχαν φάει κυριολεκτικώς στη μάπα την βόμβα των πυρήνων της κατσαρόλας από τον κάδο, δεν είχε κανένα πρόβλημα να επιστρέφει τις αν όχι συκοφαντικές, τουλάχιστον προσβλητικές κατηγορίες στα μούτρα εκείνων που τις εκτόξευαν.

Στην συνέχεια και αφού προσπεράσαμε και τον σκόπελο της κατηγορίας για επιλεκτική ανθρωπιά και πάντοτε μιλώντας για την ίδιαν μέρα, λες πια και είμαστε αποκομμένοι εντελώς από τον έξω κόσμο πληροφορηθήκαμε έντρομοι ότι όλοι απαιτούν τις κεφαλές όλων των Πακιστάνων (και όχι μόνο των Πακιστανών) επί πινάκι. Ο ανεξέλεγκτος όχλος όξω διψασμένος για αίμα είχε αρχίσει να μετακινείται προς διάφορα σημεία της χώρας, με απώτερο σκοπό να αποκεφαλίσει, γδάρει πειρατικά, αποτεφρώσει, διαμελίσει και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ακόμη και ο πιο σαδιστικός νους προς τους μετανάστες. Αντέδρασα άμεσα: φόρεσα το τσίγκινο σωβρακάκι μου (μια ςκαι το γούνινο των Manowar δεν μπαίνει από τότε που έκοψα το τσιγάρο και πήρα κάτι κιλάκια παραπάνω) συν το γερμανικό κράνος που αντέχει στις οβίδες και άρχισα να φτιάχνω οδόφραγμα έξω από το σπίτι. Οι καιροί είναι σκοτεινοί, δεν ξέρεις ποιος μπορεί να στην πέσει πλέον. Αφού οπλίστηκα με ό,τι κουταλομαχαιροπήρουνο είχα στο σπίτι, συν το πριωνοτό μαχαίρι για το ψωμί φυσικά περίμενα για το μακελειό και φυσικά την συλλογή από σπαθιά και τα καλαμάκια για σουβλάκια, ενώ η σφεντόνα με τις οδοντογλυφίδες παραδίπλα ήταν έτοιμη για την τελική μάχη. Η ώρα περνούσε και οι ορδές των μεταναστών θα πέρναγαν ανά πάσα στιγμή από το σπίτι μου, ήμουν βέβαιος. Κάθε τόσο έμπαινα στο ίντερνετ όπου διάβαζα τις εξελίξεις των νέων ανά την Ελλάδα: πογκρόμ (sic) κατά της κοινότητας Πακιστανών ο ένας χρήστης διαδικτυακών ουσιών, μακελειό κατά της κοινότητας Αφγανών ο άλλος χρήστης ηλεκτρονικής ζωής, κάτω τα χέρια από τους Ινδούς ο παραπέρα κλεισμένος σε 4 τοίχους από τον φόβο μην αναπνεύσει κανάν ιό με τον καθαρό αέρα. Αίμα παντού, σε κάθε γωνία της πρωτεύουσας, ο ανεξέλεγκτος όχλος παλούκωνε ξεριζωμένα κεφάλια σε μπαλκόνια, η Ακρόπολη είχε ανακαταληφθεί θριαμβευτικά.

Όταν τέλος πάντων αυτό το ακατάσχετο ρεσιτάλ μαλακίας άρχισε να γίνεται γραφικό μέχρι και στους ίδιους τους προπαγανδιστές, επιστρατεύθηκε η επιχείρηση με το εξαιρετικά ηλίθιο όνομα "Ξένιος Ζευς" (που όσο κι αν δεν το θέλω, ε, δεν μπορώ να μην το συνδυάσω με τον πολυαγαπημένο μου κύριο Δένδια και την παρουσία του στο εν λόγω Υπουργείο) για να αποδείξει ότι ντάξει, μπορεί ο κόσμος τελικώς να μην ήταν τόσο βίαιος όσο υπολόγιζαν οι αρχικές εκτιμήσεις, αλλά τελικώς την ίδιαν δουλειά έκανε συντονισμένα η αστυνομία. Ναι, ήταν όλα στημένα, ήταν προφανές.

Αμέσως διερωτήθηκα αν ήμουν ο μόνος που θυμόταν ότι και πριν από κανά τρίμηνο (προεκλογικώς αν θυμάστε) πάλι είχαμε κάποια αντίστοιχη επιχείρηση με μαζικές συλλήψεις που δεν λεγόταν καν Ξένιος Ζευς. Φυσικά δεν έλαβα καμία απολύτως απάντηση -μα για μαλάκες ψάχνεις ρε Άδη; Στην συνέχεια και εν μέσω καταγγελιών για πογκρόμ ξαναδιερωτήθηκα αν ενθυμούμαι καλώς ότι και στην προηγούμενη επιχείρηση πάλι έσκουζαν οι ίδιοι υπερευαίσθητοι και τελικώς όπως όλοι θυμόμαστε για κάθε 100 που έπιαναν τουλάχιστον οι 98 αφήνονταν αμέσως ελεύθεροι με την απαίτηση να μην απομακρυνθούν πολύ προκειμένου να ξανασυλληφθούν την επόμενη φορά που θα απαιτηθούν κάποιες... εντυπώσεις για λαϊκή κατανάλωση. Εννοείται ότι πάλι δεν έλαβα καμία απάντηση, σιγά μην ελάμβανα.

Το θέμα όμως είχε δραματικά πολύ ψωμί ακόμη. Υπήρχαν και διάφορες άλλες μεμονωμένες ή έστω λιγότερο οργανωμένες φωνές δεξιά κι αριστερά. Κάποιοι (όχι λίγοι είναι η αλήθεια) κάποια στιγμή ξέθαψαν το τεκμήριο αθωότητας, με το οποίο ομολογουμένως δεν είχε ασχοληθεί κανείς μέχρι εκείνο το σημείο, παρά μόνον οι ίδιοι οι προπαγανδιστές. Άρχισαν λοιπόν οι νομικίστικες αναφορές περί ενός θέματος που δεν είδα να έθεσε κανείς, ποτέ, όπως αντίστοιχα δεν είδα κανέναν να απαιτεί την μαζική εκτέλεση όλων των Πακιστανών, ή όπως δεν είδα κανέναν να απαιτεί το λιντσάρισμα του (για την ώρα φερόμενου ως) δράστη.

Παρένθεση: θα μου πείτε ότι οι χρυσαυγήτες είχαν ξεσαλώσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Μάλιστα. Για λύστε μου μιαν απορία, έτσι για να μην την κουβαλάω τσάμπα: οι χρυσαυγήτες δηλαδή τώρα ξεσάλωσαν, ή εμείς τώρα τους ανακαλύψαμε; Θέλω να πω, το συγκεκριμένο περιστατικό με τον Πακιστανό περίμεναν; Ανέκαθεν δεν λένε τέτοια, ή εγώ θυμάμαι λάθος; Άρα και αυτό το επιχείρημα ήταν παντελώς άκυρο. Το αν υπήρξαν διάφορες μεμονωμένες φωνές από 'δώ κι από 'κει που μπορεί να απαιτούσαν το οτιδήποτε, φυσικά και δεν το αποκλείω και για να είμαι απόλυτα ειλικρινείς θα ανησυχούσα περισσότερο αν δεν υπήρχαν και τέτοιες παράλογες φωνές, αλλά το ρημάδι όσο κι αν έψαξα ειλικρινά το λέω δεν βρήκα τίποτε, πουθενά.
Κάποιος μου ανέφερε ότι τα κανάλια έδιναν ρεσιτάλ. Εξεπλάγην που εξεπλάγη που τα κανάλια για... πρώτη φορά σε τούτον τον τόπο επιχείρησαν αηθώς να εκμεταλλευθούν το θέμα, έλα όμως που εγώ δεν βλέπω τηλεόραση πλην συγκεκριμένων περιπτώσεων και για συγκεκριμένους λόγους (όπως βλέπετε καλόπιστα αποδέχθηκα ότι κάτι τέτοιο συνέβη τω όντι ακόμη κι αν δεν το είδα). Αλλά και τώρα πέσα από τα σύννεφα; Μα τι διάολο, μπάντζι τζάμπινγκ κάνουμε; Τόσες φορές που έχουμε πέσει από τα σύννεφα ιδίως την τελευταία τριετία δεν θα έπρεπε να μας είχε μείνει κόκαλο που να μην έχει σπάσει σε τεύχη. Εδώ μιλάμε δηλαδή για θαύμα από τα ελάχιστα που συνοδεύτηκε από ένα άλλο θαύμα ότι ανακαλύψαμε πως τα ελληνικά ΜΜΕ επιχείρησαν να εκμεταλλευθούν την υπόθεση, και όπως όλοι μας γνωρίζουμε κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ. Και αυτό το πράγμα μετατίθεται από τους βλάκες προς τον απλό κόσμο ότι τάχα μου το κάνει αυτός, προκειμένου μετά να αρχίσει μια συστηματική και εξαιρετικά συντωνισμένη ανήθικη επίθεση κατά του. Ε, όχι ρε, πάει πολύ.

Δεν φτάνει που όλοι αυτοί έχουν ξεσκίσει αυτήν τη χώρα τα τελευταία χρόνια με τις σιχαμερές πολώσεις τους, ότι είτε είσαι με'μάς, είτε με τους άλλους, ακόμη και τώρα προσπαθούν να κάνουν το άσπρο όχι απλά μαύρο, αλλά εντελώς εμπριμέ με πουά τόνους συν κάτι ελεφαντάκια στην άνω δεξιά γωνίτσα. Διότι εδώ είναι που αποκαλύπτεται και η μετά βλακείας σχιζοφρένεια. Όλη αυτή η πολυετής προσπάθεια που πλέον έχει ανεβάσει (και θα συνεχίσει να ανεβάζει) τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, ότι άπαξ και δεν γουστάρεις όλους τους μετανάστες, είσαι φασίστας, ρατσιστής κλπ, κλπ, το μόνο που καταφέρνει είναι να δημιουργεί μίσος προς όλους τους μετανάστες ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως συγκεκριμένου αιτίου. Οι βλάκες, οι κυριολεκτικώς πτωχοί τω πνεύματι, πίστευαν ότι με τα εκβιαστικά τους διλήμματα θα έπαιρναν τον κόσμο μαζί τους, μόνο που πολύ απλά λογάριασαν δίχως τον κόσμο, ο οποίος δεν αντέχει άλλο και δεν είναι τυχαίο ότι στο μεταναστευτικό ζήτημα βράζει. Παρά ταύτα όμως, αν εξαιρέσουμε συγκεκριμένα (πραγματικά) περιστατικά που πληροφορούμαστε, ο κόσμος έχει τηρήσει κάθε πολιτισμένο όριό του προς τους μετανάστες (οι οποίοι από τις περισσότερες ειδήσεις βλέπω ότι σφάζονται κυρίως μεταξύ τους). Ούτε φαρ ουέστ γίναμε μέχρι σήμερα, ούτε ομάδες α λα ΚΚΚ έχουμε, ούτε λαϊκά δικαστήρια βλέπουμε, ούτε δικαστικές αποφάσεις επηρεάζονται από το λαϊκό αίσθημα, ούτε εκτελέσεις μεταναστών σε δημόσια θέα, ούτε τίποτε σχετικό. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μάλιστα, αυτό που διάβαζα όλη την ώρα από όλους σχεδόν είναι ότι θέλουν η δίκη να μην τραβήξει σε μεγάλο βάθος χρόνου προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη για την 15χρονη κοπελίτσα που ακόμη χαροπαλεύει και υπέρ της οποίας οι τάχα μου ευαίσθητοι ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα ούτε έναν δεν έχω δει να γράφει. Αλλά κατά πως φαίνεται, η απόδοση δικαιοσύνης όταν πρόκειται για μετανάστη γίνεται έννοια ταυτόσημη με το λιντσάρισμα. Και τελικά ο μόνος που σε αυτήν τη χώρα δεν έχει κανένα δικαίωμα είναι ο διαχρονικά έργω μαλάκας Έλλην φορολογούμενος του οποίου τα λεφτά πάνε συχνά-πυκνά ακόμη και σε ΜΚΟ που προπαγανδίζουν συστηματικά εναντίον του.

Να το θέσω διαφορετικά: το τεκμήριο αθωότητας του Πακιστανού που ουδείς έθιξε, πολλοί έσπευσαν να το υπερασπιστούν για να κερδίσουν εντυπώσεις. Την ζωή της κοπελίτσας που χαροπαλεύει στην εντατική και όχι στα λόγια όμως, δεν είδα να την υπερασπίζεται κανείς από δαύτους. Και μέσα σε όλη την επιχειρηματολογία και τι δεν διάβασα ρε διάολε...
Είδα μέχρι και να τα χώνουν σε όλους εκείνους που θεωρούν ότι Έλληνας ίσον καλό και μετανάστης ίσον κακό κατηγορώντας τους ως φασίστες, με αντεπιχείρημα ότι Έλληνας ίσον κακό και μετανάστης ίσον καλό. Μιλάμε για θρίαμβο της διαλεκτικής -που'σαι Σωκράτη να δεις τα τέκνα σου. Και η μεγαλύτερη πλάκα ποια είναι; Ότι οι μεγαλύτεροι θιασώτες της κλασικής αμερικανικής νοοτροπίας ότι ή με'μάς ή με τους άλλους, είναι και φανατικοί αντιαμερικανοι συνήθως! Δηλαδή δεν υπάρχει σωτηρία σε αυτήν τη χώρα, οι άνθρωποι αυτοί ψηφίζουν.

Το ακόμη χειρότερο όμως είναι το άλλο: οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο είναι αυτοί που δημιουργούν μίσος ανάμεσα σε διάφορες ομάδες ανθρώπων, αλλά επιπρόσθετα κάνουν όλα αυτά για τα οποία κατηγορούν τους άλλους, επιχειρώντας ταυτόχρονα να υποβαθμίσουν συγκεκριμένες ομάδες προς όφελος άλλων ομάδων, λες και ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μόνο κάποιοι. Συν τοις άλλοις, ενώ δείχνουν ότι ενδιαφέρονται για τα νομικά δικαιώματα του εν λόγω Πακιστανού, την ίδιαν στιγμή εκτοξεύουν επιχειρηματολογία που πρακτικά ακυρώνει όλο το υπόλοιπο νομικό πλαίσιο ή έστω μέρος του. Εγώ δεν είδα κανέναν που να μην απαιτεί να γίνει δίκαιη δίκη του Πακιστανού και εκπλήσσομαι από όλο αυτό το μένος να αποδειχθεί ότι σώνει και καλά απαιτούν την άμεση εκτέλεσή του. Και είναι οι ίδιοι (συμπτωματικά ή μη, το αφήνω σε'σάς) που που σε πλείστες όσες περιπτώσεις λαμβάνουν πολύ συγκεκριμένες και φυσικά εντελώς προβλέψιμες θέσεις. Πάντα οι ίδιοι. Είναι καταπληκτικό. Δηλαδή μέχρι και στο τζόκερ κάθε φορά οι αριθμοί είναι άλλοι, στις αυτές περιπτώσεις ετούτοι εδώ είναι συνήθως οι ίδιοι. Καταπληκτικό.

Και θέλετε να σας πω και τα ακόμη τραγικότερα; Οι ίδιοι που τώρα επιχειρούν να βγάλουν λάδι τον μετανάστη για τον οποίον δεν έχει προλάβει καν να γίνει η δίκη (κατά τα λοιπά αυτοί είναι που επικαλούνται τους Νόμους μη χέσω) ως είπα τα έχωναν σε όσους έκαναν λόγο για πολιτική αυτοκτονία/δολοφονία στο Σύνταγμα, οι ίδιοι είχαν εξαφανισθεί ένεκα της... ιδεολογική σύγκρουσης τότε με τα δύο αφγανόπουλα (αν δεν με απατά η μνήμη μου) και τους πυρήνες της κατσαρόλας, οι ίδιοι είναι που στη δολοφονία των αστυνομικών στου Ρέντη σφύριζαν αδιάφορα (και μην μου πείτε ότι έχω εκφράσει ποτέ την οποιανδήποτε συμπάθεια για τους μπάτσους, αλλά το ρημάδι από ηλικίες και μόνο θα μπορούσαν να είναι παιδιά σου, ηλίθιε μαλάκα), και για να το κάνω ακόμη πιο ακραίο, τώρα που δεν αναφέρουν καν ότι η 15χρονη που βιάστηκε αναίσθητη κιόλας και χαροπαλεύει για την ίδιαν της τη ζωή και δεν το αναφέρουν επειδή εμπλέκεται μετανάστης, στην περίπτωση Γρηγορόπουλου είχαν σπεύσει να βγάλουν το πόρισμα ακριβώς επειδή η σφαίρα είχε βγει από μπάτσο. Άλλη η αξία της ζωής του ενός παιδιού όμως, και άλλη αξία της ζωής του άλλου παιδιού. Κοντινές ηλικίες, διαφορετικά ανθρώπινα δικαιώματα, διαφορετική ευαισθησία, έτσι;
Διότι τελικώς όπως έχουμε ξαναπεί έχει σημασία από τι θα πας για να ξέρουμε αν οι ευαίσθητοι στα ανθρώπινα δικαιώματα θα δεήσουν ν'ασχοληθούν και με τη δική σου περίπτωση...
Σιχαμένα ξεράσματα όλοι τους...

Όσον αφορά την εξέλιξη της ιστορίας τη γνωρίζουμε. Ήδη από χθες είχα γράψει εις το φεηστσιμβούκιον αυτό που προέκυψε σήμερα, πως ήταν θέμα χρόνου να τεθεί θέμα ξυλοδαρμού (μέχρι και από ντελιβερά; Έλεος, τίποτε άλλο πιο πιστευτό δεν υπήρχε;). Το επόμενο θα είναι ότι η ομολογία ήταν προϊόν ψυχολογικής βίας. Από τα επόμενα που θα προκύψουν θα είναι και ότι ο λόγος που ζήτησε να πληρωθεί όλες τις μέρες από τον εργοδότη του ήταν ότι ήθελε να ανανεώσει την γκαρνταρόμπα του, ο λόγος που επιχείρησε ευσπεσμένα να φύγει από το νησί της Πάρου και με ψεύτικο όνομα ότι μπεδρεύτηκε πάνω στον πανικό του ότι την είχε σκοτώσει κάποιος άλλος κλπ, κλπ. Γενικά θα ακούσουμε τις κλασικές βλακείες α λα Υπατία στάιλ που έχουμε ξανακούσει δεκάδες φορές. Αυτή η χώρα δυστυχώς είναι σε όλα εντελώς προβλέψιμη. Μακάρι να ήταν εξίσου προβλέψιμη και στα θετικά της στοιχεία, πόσο καλύτερα θα ήμασταν...

Αλλά το εύκολο είναι η τσάμπα μαγκιά.
Μέχρι που διάβασα και για ανηθικότητα επειδή απεκαλύφθησαν τα προσωπικά δεδομένα του Πακιστανού (επιχείρημα βέβαια που έχουμε ξαναθαυμάσει και σε άλλες περιπτώσεις). Και όταν πόσταρα αυτήν εδώ την είδηση περί του υψηλόβαθμου στελέχους της ΑΤΕ που έβγαλε 8 μύρια στο εξωτερικό, για τον οποίον έχουμε μάθει τα πάντα εκτός από το που ψωνίζει εσώρουχα: πως τον λένε, που δούλευε, φωτογραφία κλπ. Αλλά δεν έχω μάθει τελικώς, ήταν παραβίαση προσωπικών δεδομένων; Υπάρχει διασυρμός; Υποθέτω ότι κατόπιν πνευματικής επεξεργασίας οι ευαίσθητοι περί τοιούτων θεμάτων θα αξιοποιήσουν την λεκτική κλανιά που διαθέτουν και που συγχέουν με την άποψη για να με ενημερώσουν σχετικά. Φυσικά αν το τραπεζικό μεγαλοστέλεχος ήταν Πακιστανός (ακόμη καλύτερα κι αν ήταν λαθρομετανάστης κιόλας) θα του συγχωρούσαμε αν είχε βγάλει και τα διπλάσια στο εξωτερικό, έτσι;

Στο δια ταύτα τώρα.
Ναι, θα ακουστούν και ακραίες φωνές. Πάντοτε ακούγονται, πάντοτε ακούγονταν, δεν θα το γλιτώσουμε ούτε στο μέλλον αυτό. Μην κάνουμε όμως ούτε την τρίχα τριχιά, ούτε όμως και να διαστρεβλώνουμε τα πάντα. Το ότι θα βγουν και κάποιες άλογες φωνές που θα θεωρήσουν ότι όλοι οι μετανάστες είανι κακοί κι εγκληματίες και μας κλέβουν τις τυρόπιτες, δεν σημαίνει πως όλη η κοινωνία σκέφτεται έτσι. Θα αρχίσει όμως να σκέφτεται έτσι αν συνεχίσουν οι υπέρ δικαιωμάτων  υπερευαίσθητοι να πιέζουν προς την αυτήν κατεύθυνση. Κατά τα λοιπά, ευτυχώς για την ώρα ο κάθε άνθρωπος χαρακτηρίζεται από ίδιον έπος κι έργον. Ευτυχώς. Εντούτοις και για να μην απομακρυνόμαστε από την κατακλείδα μας, εδώ έχουμε ένα έγκλημα φρικιαστικό, ειδεχθές, αποτρόπαιο.  Η Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει τη δουλειά της. Μόλις η διαδικασία ολοκληρωθεί, οι φυλακόβιοι με τον εξαιρετικά σκληρό κώδικα που έχουν, θα κάνουν αυτό που επιτάσσει ο κώδικάς τους (έτσι, για να μην εθελοτυφλούμε κιόλας). Τα υπόλοιπα που γράφονται είναι απλώς για τη δημιουργία εντυπώσεων με απώτερο σκοπό  να κάνουν την κοινωνία μπουρδέλο. Όχι φίλες και φίλοι, το έχω ξαναπεί και στο παρελθόν: καλώς ή κακώς, ευτυχώς ή δυστυχώς δεν υπάρχει η δυνατότητα να γίνουμε χωνευτήρι όλων των ψυχών εδώ πέρα. Στην καλύτερη περίπτωση θα υποφέρουμε όλοι, στην χειρότερη ο ένας θα καθαρίζει τον άλλον όπως επιτάσσει η Φύση με το μεγάλο ψάρι και το μικρό. Ας αφήσουμε επιτέλους την Κοινή Λογική και το περί Δικαίου αίσθημα στην ησυχία τους. Ή έστω, ας τα αφήσουν αυτοί που όλη την ώρα τα βιάζουν ασάλιωτα προς ιδίους λόγους. Δεν θα κάτσω να στήσω αδριάντα υπέρ του συγκεκριμένου Πακιστανού μόνο και μόνο για να μην με κατηγορήσουν κάποιοι βλάκες για ρατσιστή. Το αν είμαι και τι είμαι το ξέρω πολύ καλά κι εγώ και άλλοι πολλοί, μιας και τα έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν. Αυτό που εμένα με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι η κατηφόρα που έχει πάρει η κοινωνία μας δεν δείχνει να έχει γυρισμό και φοβάμαι ότι η ώρα που θα σκάσει το καζάνι της οργής πλησιάζει.

Θα κλείσουμε κάπως αισιόδοξα και με λίγο ακόμη χιούμορε, επειδή έχομεν την επίγνωση ότι από τους βλάκες δε γλιτώνουμε. Στην φωτογραφία κάτω βλέπουμε μια ξεδιάντροπη αρκούδα που χαιρετάει ναζιστικά. Δυστυχώς παρά την οργή που επικρατεί, η αρκούδα εξακολουθεί να κυκλοφορεί ελεύθερη. Ναι, ξέρω ότι ξέρετε πως κάνω χιούμορ. Είμαι βέβαιος όμως ότι είναι πάρα πολλοί αυτοί που τον... ναζιστικό χαιρετισμό της αρκούδας τον πήραν στα σοβαρά.
Χαίρετε.