Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Προεκλογικά (ξε)μπερδέματα, μέρος δεύτερον... (κωμωδία)

Συνεχίζοντας, λοιπόν, σχεδόν από το τέλος του προηγούμενου σενδονιού θα επαναλάβω πως αυτό που και ως πιθανότερη λύση βλέπω, και που διαισθάνομαι ότι αυτό είναι που φοβούνται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περίπτωση οι Ευρωπαίοι (και κατ' επέκταση όλοι οι δανειστές μας) είναι η οριστική κατάρρευση του ευρώ, η οποία μάλλον έχει ξεκινήσει σιγά, σιγά κιόλας (αν και έχουμε δρόμο).

Αν τόσο το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών, όσο και το αντίστοιχο των γαλλικών χαράξουν μια σχετικά σαφή αντιμνημονιακή στρατηγική (κυρίως από πλευράς Γάλλων), αυτομάτως θα ταρακουνήσει πάρα πολύ την Ευρώπη. Σε μια τέτοια περίπτωση λοιπόν είναι προφανές ότι άπαντες θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν αυτό το εφιαλτικό σενάριο (διότι μην αυταπατάσθε ότι το ευρώ θα καταρρεύσει αναίμακτα, έτσι;). Είναι πιθανό συνεπώς να δούμε τα πάντα σε αυτό το ενδεχόμενο: από χαλάρωση του συμφώνου δημοσιονομικής σταθερότητας έως και κοπή νέου ευρώ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Βέβαια υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, ήτοι κατά πόσον ο Φρανσουά Ολάντ θα εμείνει στις θέσεις του, όταν η Μέρκελ θα αρχίσει να του πασάρει ανταλλάγματα, ςείτε πιο ωμά βάλει τις αγορές να τονε φάνε ζωντανό. Αλλά μην το κάνουμε απαισιόδοξο.

Όπως και να έχει, νομίζω ότι καθίσταται σαφές από όλα τα δεδομένα ότι η εμμονή στην στείρα και καταστρεπτική μνημονιακή πολιτική, δεν οδηγεί πουθενά, ακριβώς όπως δεν οδήγησε πουθενά τα πρώτα 2 χρόνια (τα οποία ακόμη δεν έχουμε κλείσει κιόλας, για να καταλάβετε πόσο αργά και σαδιστικά πλέον περνάει ο χρόνος με τα όσα τραβάμε). Αν υπάρχει μια περίπτωση να ορθοποδήσουμε, αυτή δεν συμπεριλαμβάνει το ξεπούλημα και δη, κοψοχρονιά κάθε είδους δημόσιας περιουσίας (μηδέ εξαιρουμένου του ορυκτού πλούτου, ως έχουμε αναλύσει στο περί Ελληνοτουρκικών σενδόνι) αλλά η εκμετάλλευσή της από εμάς για εμάς. Ναι, ξέρω, θα υπάρξουν οι γνωστές κραυγές και λοιπά κρωξίματα των υποτιθέμενων "ρεαλιστών" οι οποίοι συνήθως περιορίζονται στην άποψη ότι όλα είναι συνωμοσία και δεν έχουμε τίποτε επί της ουσίας, αλλά επειδή εμείς δεν ασχολούμεθα με μπετόβλακες, θα αναφέρουμε ως παράδειγμα το Σχέδιο Ήλιος που έχουν καταστρώσει οι Γερμανοί για να έχουν δωρεάν ενέργεια. Αυτό θα μπορούσαμε να το κάνουμε και μόνοι μας και να εξάγουμε ενέργεια. Αντ'αυτού εισάγουμε από ομορές χώρες κιόλας (έτσι για να συνειδητοποιείτε έστω και τώρα στο παρά πέντε των εκλογών πως διάολο διασπαθίζεται το δημόσιο χρήμα, με κάθε δυνατό τρόπο). Να μην ξεφεύγουμε όμως: όσοι έχουμε διαβάσει τα θεσμικά (πλέον) κείμενα (ήτοι κατά κύριο λόγο Μνημόνιο Ι, Μεσοπρόθεσμο, Μνημόνιο ΙΙ/psi) έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν μένει τίποτε απολύτως για την Ελλάδα. Είναι όλα κομμένα και ραμμένα για τους δανειστές, τους οποίους και θα αποπληρώσουμε με φριχτά τεράστιους τόκους, και κανένα χρέος δεν θα μας έχουν σβήσει στο τέλος-τέλος παρά τις θριαμβευτικές εξαγγελίες, και θα τους έχουμε παραχωρήσει (κυριολεκτικώς) τα πάντα. Το προβλέπουν οι συμφωνίες, κι ας κωλοχτυπιέται ο Βενιζέλος που παριστάνει μεταξύ άλλων και τον νομικό και καθόλου έτσι δεν είναι (ορά διαδικτυακή εκπομπή στον Χατζηνικολάου). Την ίδια στιγμή η "συνταγή" του "φαρμάκου" έχει αποδειχθεί ότι δε βγάζει πουθενά: δημιουργεί σταθερά μεγαλύτερη ύφεση, μεγαλύτερη κρίση, μεγαλύτερη ανεργία, περισσότερα λουκέτα. Αυξάνει περαιτέρω το καθημερινό κόστος ζωής, μειώνει περαιτέρω με κάθε δυνατό τρόπο τα εισοδήματα. Δεν είναι δυνατόν αυτή η συνταγή να παράξει ανάπτυξη, παρά μόνο αν φτάσουμε στον τελειωτικό πάτο και ξεκινήσουμε κυριολεκτικά από το μηδέν με μισθούς της τάξης των 100 ευρώ (και μην μου πείτε ότι δε γίνεται, διότι ακόμη και τότε δεν θα είμαστε εξίσου ανταγωνιστικοί με την Ινδία ή την Κίνα ας πούμε. Με πιάσατε...) και επίσης με την ανεργία από το (πχ) 70% να πέφτει θεαματικά κατά 20 ονομαστικές μονάδες  στο 50% (τονίζω το πχ). Το γεγονός ότι όλα τα Μνημόνια (συν όλα τα ενδιάμεσα) έχουν πέσει έξω πανηγυρικά σε όλες τις προβλέψεις τους, κάτι θα έπρεπε να μας λέει, εκτιμώ.

Άρα, μόνη λύση κατ' εμέ είναι η επιλογή ενός κόμματος από τα όσα αυτοπαρουσιάζονται ως αντιμνημονιακά., όχι διότι επί της ουσίας θα του προσφέρουν κάποια αλλαγή, αλλά διότι πρέπει επιτέλους να υπάρξει μια αλλαγή στην πολιτική, μπας και δούμε την οποιανδήποτε άσπρη μέρα. Όπου -για να σας το πω και αλλιώς- ακόμη κι αν αποδειχθεί τελικώς ότι σωτηρία δεν υπάρχει και ούτε καν αυτό να μην μπορεί να γίνει, ε, τότε ας φάει και κανάς άλλος ρε παιδιά, όχι πάλι τα συγκεκριμένα ίδια λαμόγια που και μας κατέστρεψαν αλλά και μας έβαλαν και το μαχαίρι στον λαιμό ενδιαφερόμενα τάχα μου για τη σωτηρία μας. Πάμε λοιπόν τώρα να δούμε με πινελιές τα κόμματα των εκλογών της ερχόμενης Κυριακής. Φυσικά δεν θα τα συμπεριλάβουμε όλα, διότι αυτό είναι ανέφικτο (και πάλι θα με βρίζει ο Δείμος κιόλας)... Αν εξαιρέσουμε τα 3 πρώτα που πάρουσιάζονται με τη σειρά των αποτελεσμάτων των περασμένων εκλογών, τα υπόλοιπα πάνε αχταρμά.

PASOK: Πάντοτε με λατινικούς χαρακτήρες! Πρόκειται για το κόμμα όχι απλώς ανθελληνικόν αλλά αμιγώς ξένον. Η πολιτική του Ανδρέα δικαιώθηκε από ίδιο του το αίμα (ήτοι από τον άνθρωπο που βασικά δεν είναι ο ηλίθιος που όλοι νομίζουμε, αλλά ας μηξν την πιάσουμε αυτήν την κουβέντα τώρα) και που ο ίδιος δεν ζούσε να το θαυμάσει. Πλέον με Βενιζέλο στα ηνία μπορούμε να περιμένουμε μόνο χειρότερα να γίνουν τα πράγματα. Ο μπούλης είναι τόσο εθισμένος στο ψέμα που δεν μιλάμε πια πως κάθε μέρα έχει κι ένα ψέμα αλλά ότι κάθε ψέμα του είναι μια μέρα δική μας. Ας το παίζει εσχάτως όψιμα αντιμνημονιακός (δεν θα βάλει άλλους φόρους, θα φέρει θάλασσα, θα φυτέψει γκαζόν στα σύννεφα κλπ) αλλά στην πραγματικότητα είναι από τους πλέον αιμοσταγείς πολιτικούς ηγέτες που έχουν περάσει, υπό την έννοια ότι μπροστά στην καρέκλα του έδειξε στην πράξη ότι δεν υπολογίζει τίποτε και κανέναν απολύτως. Για τα του Ιουνίου (και όχι μόνο) που θα υπερψηφίσει μετά χαράς είναι σαφές ότι ευθύνεται η κυβέρνηση Παπαδήμου, με την οποίαν ως γνωστόν ο ίδιος και το κόμμα του δεν είχαν καμία σχέση κλπ, κλπ. Είναι αυτονόητο ότι τους μαυρίζουμε με πάθος για όσα μας έχουν κάνει.

ΝΔ: Η αχρηστία έλαβε νέα όρια. Η λέξη κωλοτούμπα επανορίστηκε στα λεξικά. Ο Αντώνης_ Σαμαράς_ κατάφερε μέσα σε μόλις λίγους μήνες να περάσει από το φάσμα σχεδόν κάθε δυνατής οικονομικής πολιτικής, μέχρι να καταλήξει σε αυτό που εξαρχής ήξερε αλλά έκρυβε επιμελώς: ότι το κόμμα του είναι τόσο χωμένο στα σκατά που θα ήταν αδύνατο να ακολουθήσει άλλη πολιτική. Μέσα από ένα σήκουελ από Ζάπεια, ετοιμάζεται σιγά, σιγά για το Ζάπειο 5: Ο Φονιάς (ή μήπως είναι το 6;;). Όπως και το pasok, ως νέοι Κάστωρ και Πολυδεύκης αλλά στο κομματικόν, έχουν ακριβώς την ίδιαν πολιτική η οποία είναι "ό,τι πουν οι δανειστές". Είναι σαφές ότι όπως και το Pasok, έτσι και η νουδού δεν έχει πολιτική για την έξοδο από την κρίση. Είναι σαφές ότι το μόνο που έχει να προσφέρει είναι η περαιτέρω καταστροφή. Εξάλλου είναι και το μοναδικό που έχει μάθει να κάνει.

ΚΚΕ: Η μία από τις τρεις υποψηφιότητες για την αστειότητα των εκλογών. Το κόμμα της λαϊκής πάλης και επανάστασης αλλά μόνο από τη θέση της ισχυράς αντιπολιτεύσεως. Και μόνο στην σκέψη του ενδεχομένου να βγει πρώτο κόμμα και να χρειαστεί να κυβερνήσει, βγάζει καντήλες. Είναι αυτονόητο ότι δεν έχει την παραμικρή θέση για έξοδο από την κρίση, ό,τι κι αν λέει για έξοδο απ'όλα κλπ. Την τελευταία φορά που βγήκαμε από κάπου (βλ. ΝΑΤΟ επί χούντας) χάσαμε και το Αιγαίο και τη μισή Κύπρο, έτσι για να γουστάρουμε. Στο ακρωνύμιο ΚΚΕ συνοψίζεται η πλήρης ανυπαρξία της ελληνικής Αριστερά, η οποία ευθύνεται σε τεράστιο βαθμό για τη γιγάντωση και την πλήρη αποθράσυνση των Pasok-νουδού. Πρόσφατα η Αλέκα (που χαρακτήρισε την οικουμενική του 89 μεγαλύτερη ήττα κι από αυτήν στον εμφύλιο -αν είναι δυνατόν!!!) δήλώσε με στόμφο ότι "εμείς Μελανσόν δεν είμαστε": πράγματι, στην εποχή που βρίσκεστε ο Μελανσόν δεν είχε ακόμη γεννηθεί. Εδώ υπάρχουν δύο σενάρια: το ένα λέει να ψηφίσουμε όλοι ΚΚΕ προκειμένου να βγει πρώτο κόμμα και έτσι να ξεφορτωθούμε και τους δανειστές και pasok-νουδού αλλά και το ΚΚΕ. Παρά ταύτα τους μαυρίζουμε με πάθος ως επιβράβευση για τις θέσεις τους οι οποίες παραπέμπουν έναν αιώνα πίσω. Τελικά την μεγαλύτερη κουβέντα για το ΚΚΕ την έχει πει ο Ανδρουλάκης: αν ποτέ βγει πρώτο κόμμα θα καταγγείλει τις εκλογές για νοθεία... Είναι ακριβώς έτσι... Όπως πολύ εύστοχα έθεσε ο φίλςο και συμμαχητής polse "Το πρόβλημα της αριστεράς είναι η τρομερή ομοιότης της με τα ραδιενεργά στοιχεία. Διασπάται συνεχώς εις απλούστερας και ενίοτε αντιμαχόμενας οντότητας. Μάλιστα όσο μεγαλύτερη η εκλογική δύναμη της Αριστεράς και κοντινή η προοπτική της όποιας εξουσίας, έστω και δημαρχιακής, ο χρόνος ημιζωής των σχηματισμών μειώνεται δραστικά μέχρι του χρόνου –dt που οδηγεί εις φυσικά παράδοξα".

ΣΥΡΙΖΑ: Δεν έκρυψα ποτέ μου από παλιά ότι τον Συνασπισμό τον έβλεπα με συμπάθεια.Επί Αλαβάνου (τον οποίον αρχικά συμπαθούσα) τον σιχάθηκα όσο δεν πήγαινε άλλο. Ο Τσίπρας επί μια τριετία τουλάχιστον (μην πω και τετραετία) πέταγε την μία μπαρούφα μετά την άλλη, αποκορύφωμα την όλη μπουρδολογία και πολιτική κάλυψη των Δεκεμβριανών (στα οποία βέβαια του αναγνωρίζω ότι επέτρεπε ακόμη στον Αλαβάνο να αλωνίζει). Παρά ταύτα του αναγνωρίζω ότι την τελευταία διετία έχει μεταμορφωθεί από ασχημόπαπο σε κύκνο, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι έχει και ουσιαστικές πολτικιές θέσεις (αυτό θα φανεί στην πράξη μετά τις εκλογές). Στην πραγματικότητα έχω καταλάβει ότι ούτε αυτός έχει κάποια επί της ουσίας για το θέμα των δημοσιονομικών και είναι του βλέποντας και κάνοντας. Παρά ταύτα εξετάζω λεπτομερώς τις όποιες θέσεις τους.

ΔΗΜΑΡ: Ουδέποτε έκρυψα ότι είχα μια μεγάλη συμπάθεια στον Κουβέλη. ΤΗν συμπάθειά μου αυτή την διατηρούσα ακόμη και υπό την παρουσία του Ψαριανού, ο οποίος κατ' εμέ είναι και το πραγματικό πρόσωπο της ΔΗΜΑΡ, ήτοι σφόδρα μνημονιακός υπό την έννοια ότι άλλη λύση δεν υπάρχει. Τι διάολο Αριστερά είσαι λοιπόν όταν άλλη λύση δεν υπάρχει; Βέβαια θα μου πείτε ότι ο Φώτης λέει όλη την ώρα ότι υπάρχει λύση και γι'αυτό ως κυβέρνηση θα επιχειρήσει την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, ήτοι ό,τι έλεγε ο Σαμαράς το 2010. Ξέχωρα απ'αυτό με τις τόσες προσχωρήσεις pasokων το τελευταίο διάστημα άρχισε να γίνεται pasok light. Οπότε κάπου εκεί άρχισα να χάνω και το ενδιαφέρον μου. Μολαταύτα, από την στιγμή που κόβει πολλούς ψήφους από το pasok βρίσκω θετική την παρουσία του.

ΛΑΟΣ: Ο Καρατζαφέρης αποτελεί το μεγάλο ερωτηματικό των φετινών εκλογών, υπό την έννοια ότι είναι ασαφές αν θα μπει, όχι λόγω των δημοσκοπήσεων που του έδιναν αλλά για το κατά πόσον οι δημοσκοπήσεις αυτές ήταν όντως αληθινές. Τι εννοώ; Όταν προ διμηνοτριμήνου ο Σαμαράς άρχισε να συνειδητοποιεί ότι τα κουκιά δεν του βγαίνουν με την καμία, άρχισε τις επιθέσεις στους μεγάλους οχτρούς του έθνους Καρατζαφέρη και Μπακογιάννη (θυμηθείτε την ιστορία με το ένα πακέτο του συζήγου της, Κούβελου, που δεν δηλώθηκε στην εφορία) διότι αυτά τα 2-3-ή πόσο άλλο τέλος πάντων%. πλέον έχουν αρχίσει να γίνονται ζωτικά για τον Αντώνης_. Υπό αυτήν την έννοια συνεπώς το αν θα μπει ή όχι είναι ζωτικό για το μνημονιακό μπλοκ. Βέβαια εδώ υπάρχει και μία παρανόηση: ο Καρατζαφέρης είναι ο μεγαλύτερος λαϊκιστής (βέβαια είναι και μάλλον ο εξυπνότερος των πολιτικών αρχηγών) οπότε μπορεί με εξαιρετική ευκολία να χοροπηδά από το ένα μπλοκ στο άλλο, όπως από τότε που ήταν η συγκολλητική ουσία της κυβέρνησης συνεργασίας, αποχώρησε όταν άρχισε να καταβαραθρώνεται, αλλά πως; Στην ψήφιση του psi που ήταν επί των παρόντων, το ΛΑΟΣ είχε αποχωρήσει κατεβάζοντας απλά τον πήχυ για τους μνημονιακούς. Άρα ψήφισε υπέρ χωρίς να ψηφίσει και το παρουσίασε ως κατά. Ε, αυτός είναι ο Καρατζαφέρης, ο οποίος δεν έχει φάει το θάνατο της αλεπούς λόγω της Χρυσής Αυγής όπως λένε πολλοί, αλλά λόγω του Καμμένου. Όπως και να'χει, ούτε αυτός έχει κάτι να προτείνει μιας και είναι όσα παίρνει ο άνεμος.

ΑΝΕΛ: Η "φρεσκαδούρα" των εκλογών (ένεκα της δυναμικής που παρουσιάζει). Για Έλληνας πολιτικός ο Καμμένος εξελίσσεται σε έναν από τους καλύτερους (προσοχή το "για Έλληνα"). Τι εννοώ; Το τάιμινγκ που έκανε το κόμμα του ήταν το καλύτερο δυνατό. Αν οι εκλογές γίνονταν μετά από ένα τρίμηνο, μην σας πω ότι παίζει να μην έμπαινε και στην Βουλή κιόλας. Παίζει σε όλα τα ταμπλώ, παραδοσιακός δεξιός με συνεργασία με ΣΥΡΙΖΑ και με συμμετοχή του πρώην ΔΗΚΚΙ-πρώην pasok Δημαρά, λεφτά από τη Ρωσία και έτοιμες επενδύσεις στον ορυκτό πλούτο: δε βγάζεις άκρη με την καμία. Και το ερώτημα είναι, πότε πρόλαβε να τα κάνει όλ'αυτά; Και κυρίως, γιατί δεν τα έκανε όταν ήταν κυβέρνηση; Τέλος πάντων. Ούτε αυτός έχει θέσεις ως είναι αυτονόητο, λέει απλώς για να λέει. Παρά ταύτα τον αντιμετωπίζω θετικά ακριβώς επειδή εξαιτίας του καταποντίζεται η νουδού. Επίσης και γι'αυτόν και για τη ΔΗΜΑΡ υπάρχει ένα κοινό στοιχείο που από πολλούς διαφεύγει: ιδίως αυτά τα δύο κόμματα αποτελούν μεγάλο ανάχωμα από τα λευκά και την αποχή. Το γιατί, ας μην το πιάσουμε τώρα. Πάντως, για να τα λέω όλα, για κάποιους λόγους του έχω μια μικρή συμπάθεια του Καμμένου. Τουλάχιστον για την ώρα. Και τίποτε παραπάνω.

ΔΗΣΥ:  Να δω πόσες ακόμη αποχρώσεις του μπλε θα βάλω. Ντάξει, Ντορίτσα τη λένε και όλα τα παιδάκια κλαίνε. Ναι μεν είναι καρφωμένη στο 1,5-2% αλλά ακριβώς επειδή έχει τον απέθαντο από πίσω, μην εκπλαγείτε να γίνεται κανά μπαμ της τελευταίας στιγμής (αν και δεν το βλέπω). Είναι αυτονόητο πως όταν μιλάμε για Ντόρα δεν έχει νόημα να μιλάμε για πολιτικές θέσεις. Παρά ταύτα το θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι ιδίως στην Κρήτη θα κάνει ζημιές.

Οικολόγοι: Ίσως το μοναδικό πράσινο κόμμα σε όλη την Ευρώπη που παίζει να είναι λιγότερο πράσινο ακόμη και από δημοσιογραφικό συγκρότημα του Φαλήρου. Μεταξύ άλλων διακρίνεται στην Έρευνα και χρηματοδοτείται αναλόγως. Αν μπεις στην ιστοσελίδα τους και ψάξεις ενδελεχώς τις θέσεις τους, θα σκάσεις στα γέλια (έχω γράψει παλαιότερα και δεν επανέρχομαι, σόρρυ). Η δεύτερη υποψηφιότητα για την αστειότητα των εκλογών. Αλήθεια, περί Μακεδονίας έχουμε κάποια αλλαγή στις θέσεις μας παιδιά; Πολύ μακρυά παρακαλώ...

Χρυσή Αυγή: Ώπα διότι εδώ παρασοβαρεύει το θέμα. Παλαιόθεν υποστηρίζω την άποψη ότι σε μια υγιή Δημοκρατία όλοι έχουν ίσιο δικαίωμα στον λόγο και ιδίως ο φαύλος, ακριβώς επειδή θα ξεμπροστιαστεί από μόνος του. Το ίδιο ισχύει και γι'αυτούς. Είναι αυτονόητο ότι η Χρυσή Αυγή έχει ένα πολιτικό πρόγραμμα που αρχίζει και τελειώνει στους μετανάστες. Μια πολύ σωστή κουβέντα έχει πετάξει ο zaphod, ότι της έκατσε αρκετά καλά μιας και το μεταναστευτικό (στο οποίο έχει πολλές σπεσιαλιτέ) είναι στο επίκεντρο των φετινών εκλογών. Δυστυχώς αυτό ισχύει. Το γιατί η ΧΑ έχει την άνοδο που έχει πρέπει και να μας προβληματίσει αλλά και να μας κρατάει σε εγρήγορση. Αυτοί ναι, είναι οι πραγματικοί ακροδεξιοί, όχι ΛΑΟΣ και μαλακίες, μη γελιώμαστε. Και είναι επικίνδυνοι, πιο επικίνδυνοι από τον πάλαι ποτέ "ακτιβιστή" Μάκη αλλά όχι τόσο όσο η δήθεν επαναστατική εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, την οποίαν ενδέχεται να προσπαθήσουν κάποια στιγμή να φτάσουν. Το γεγονός ότι βρήκαν πάρα πολύ ελεύθερο πεδίο να δράσουν είναι ένα ακόμη δείγμα της πολιτικής ανικανότητας που έχει και σαφέστατες κοινωνικές προεκτάσεις. Καλώς ή κακώς, ήγγικεν η ώρα που μαζί με την πολιτική φαιδρότητα του ελληνικού δικομματισμού κατέρρεευσε και κάθε προσπάθεια δημιουργίας πολυπολιτισμικού κράτους ασυδωσίας. Πολύ επικίνδυνοι και πρέπει να τους προσέχουμε παραμένοντας σε συνεχή εγρήγορση: οι εποχές που ζούμε είναι τέτοιες που πάντοτε επιτρέπουν την άνοδο της ακροδεξιάς. Μην ξεχνάμε ότι η κοινωνία είναι ανέκαθεν δεξιόστροφη, ήτοι προς το συντηρητικότερον, το οποίο είναι και αυτό που έμφυτα συνδυάζεται με την αυτοπροστασία. Και έτσι όπως τα έκαναν σαν τα μούτρα τους οι άλλοι, τώρα θα βιώσουμε πραγματικά άσχημες καταστάσεις στο Κοινοβούλιο.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Αφού λοιπόν θα μπει μετά βεβαιότητος η ΧΑ στη Βουλή, καλό θα είναι να μπει και το ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μετά απ'αυτό σας υπόσχομαι ότι θα βλέπω κάθε μέρα το κανάλι της Βουλής πίνοντας ΜΠΥΡΑΛ και τρώγοντας ποπ κορν. Θα πέφτει κανονικό ξύλο, οι μεν με σιδηρογροθιές και λοστούς, οι δε με μαδέρια και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Πέραν της πλάκας, δεν το βλέπω να μπαίνει φυσικά. Δεν έχει νόημα να σχολιάσουμε και ιδιαίτερα τις θέσεις του νομίζω. Θα δανειστώ απλώς (ξανα) την κουβέντα του zaphod ότι "Οι απόψεις τους πολλές φορές κάνουν το ΚΚΕ να φαντάζει "γειωμένο" στην πραγματικότητα, αλλά τουλάχιστον είναι τίμιοι σε αυτό που κάνουν μιας και λένε και αυτοί τα ίδια εδώ και 500 χρόνια". Ταύτα και μένω.

ΚΟΙΣΥ: Το κόμμα των αφθάρτων πολιτικών Κατσέλη-Καστανίδη. Να υπενθυμίσουμε φυσικά ότι ο Καστανίδης ήτο ο παπανδρεϊκός λαγός που είχε στο στόμα το δημοψήφισμα και έτρεχε μπροστά να δει ο ΓΑΠ πόσοι θα τσίμπαγαν. Η δε Κατσέλη έχει περάσει και από το (αιωνία η μνήμη του) Οικονομίας και από το Εργασίας (της ποιας;). Αμφότερα πάτωσαν πανηγυρικά. Παρά ταύτα αν και μου προκαλούν αμφότεροι έντονες συσπάσεις στομάχου με τάσεις για εμετό, θεωρώ την παρουσία τους θετική ακριβώς πειδή όλο και κάτι θα ψιλοκόψουν από τον χοντρό.

ΔΡΑΣΗ/ΦΙΣΥ: Η αστειότητα των εγκλογόνε να'ούμ! Εντ δε όσκαρ γκόουζ του... κλπ, κλπ! Διαβάζεις τις θέσεις της Δράσης και αναρωτιέσαι "μα καλά, αυτόο ο Μάνος δεν είναι εκείνος που εκλέγεται από το 1977; Που έχει περάσει και από τη νουδού και από το pasok; Που έχει κάνει υπουργός σε τόσες θέσεις, μεταξύ άλλων και Οικονομικών; μα τι διάολο;" Ξέρετε τι μου θυμίζει; Κάτι που μου έλεγε κάποτε ένας εμπορικάτζας φίλος μου για τους Χιώτες καπεταναίους: "Το πήρα, το φόρτωσα, το έκατσαν". Για να κατανοήσουμε καλύτερα τις θέσεις του Στέφανου Μάνου ιδίως περί των οικονομικών θεμάτων, θα πώ το εξής: όπως όλοι μας πλέον ξέρουμε ο Μάνος εισηγείται περαιτέρω αυξήσεις στον δημόσιο τομέα για εξυγίανση των δημοσιονομικών και ταυτόχρονη ελάφρυνση του ιδιωτικού τομέα. Πρώτον, για το πόσο καλά τα πάει με τον ιδιωτικό τομέα ας μην μιλήσω καλύτερα (εποχές Αλλατίνη προ πολιτεύσεώς του, ακούγονται πολλές φήμες!). Δεύτερον, την στιγμή που ευαγγελίζεται εξυγίανση διά μέσου απολύσεων, συνεργάζεται με τον πρώην σύμβουλο του ΓΑΠ Βαλλιανάτο ο οποίος εάν δεν απατώμαι εξακολουθεί να είναι πίσω από ΜΚΟ η οποία υποθέτω ότι εξακολουθεί να χρηματοδοτείται από το Κράτος όπως όλες οι ΜΚΟ, έτσι δεν είναι; Παρακαλώ πολύ διορθώστε με αν κάνω λάθος. Πέραν τούτου, δεν έχω καμία διάθεση να ψηφίσω Σκόπια για Μακεδονία και υποχρεωτικό μπουσούλισμα στα 4 σε συγκεκριμένες οδικές αρτηρίες της Αθήνας προς τόνωση του ανδρισμού κάποιων άλλων, οπότε προς απογοήτευση της... αυτοεκλαμβανόμενης ως πνευματική ελίτ της χώρας (κοντεύω να σκάσω από τα γέλια!!!!) που τον ακολουθεί και παρόλο που σύμφωνα με την άποψη του κυρίου Ράμφου είναι το μοναδικό σοβαρό κόμμα μιας και όλοι οι υπόλοιποι είναι συντηρητικοί (άρα υποθέτω ότι ο Μάνος είναι κουμμουνιστής), θα απέχω από τις θέσεις τους, οι οποίες παρεμπιπτόντως είναι θέσεις ΓΑΠ 2009 εμπλουτισμένες με απολύσεις. Να μου λείπει το βύσσινο λοιπόν. Αν ήταν να ενθουσιαστώ θα είχα ψηφίσει και pasok to 2009.

ΕΠΑΜ: Ντάξει, τον έχουμε μάθει καλά τον Καζάκη. Όντως είναι από τους λίγους Οικονομολόγους που έχει να προτείνει κάποια δομημένη λύση στο πρόβλημα, η οποία μπάζει και κάποια νερά σε κάποια σημεία. Και ως εκεί. Το ότι τον σέβομαι για τις γνώσεις του στα δημοσιονομικά δεν σημαίνει ότι το σκέφτομαι να τον εμπιστευθώ κιόλας.

Μ-Λ ΚΚΕ-ΚΚΕ Μ-Λ: Η συνεργασία του αιώνα! Αρχικώς νόμιζα πως επρόκειται για καθυστερημένο πρωταπριλιάτικο αστείο. Οι γνώστες ξέρουν καλά πως η απόσταση που χωρίζει αυτά τα δύο κόμματα είναι αβυσσαλέα: πρόκειται για το μαρξιστικό λενινιστικό ΚΚΕ και το ΚΚΕ μαρξιστικό-λενινιστικό, τα οποία αμφότερα αποφάσισαν ν'αφήσουν στην άκρη όλες τις διαφορές τους και να συνεργαστούν ακριβώς επειδή οι εποχές είναι πολύ κρίσιμες και το μέλλον της χώρας προμηνύεται ζοφερό. μετά τις εκλογές, έχει ο θεός, θα ξανασφαχτούν ανενόχλητοι.

Δημιουργία Ξανά: Δεν το κρύβω, με αυτούς εδώ δεν έχω προκάμει ν'ασχοληθώ. Έχουν ένα μικρούλι πλην ενθουσιώδες ρεύμα και για καιρό τους έβλεπα με καλό μάτι. Μέχρι που άκουσα μια συνέντευξη του "αρχηγού" στον real fm κάποια στιγμή και δεν μου άρεσαν καθόλου κάποια πράγματα. Παρά ταύτα δεν έχω προκάμει να τους διασταυρώσω (οι θέσεις τους εδώ) και αφήνω μια μικρή εκκρεμότητα λοιπόν.

Πειρατές: Και μόνο για την ιδέα θα άξιζαν της προσοχής μου. Βέβαια εδώ θέλω να γράψω κάτι το οποίο πάει σχεδόν σε όλα τα μικρά κόμματα και που συνδυάζεται με το ψευδές διακύβευμα που ανέφερα στο προηγούμενο, ήτοι μοναχά Μνημόνιο.Αντιμνημόνιο. Οπότε ας φεύγω σιγά, σιγά από τις θέσεις των κομμάτων, για τις οποίες το δεύτερο μέρος της (μάλλον) τριλογίας χαρακτηρίσθηκε κωμωδία (επίσης, τις απολογίες μου προς όλα τα υπόλοιπα που δεν ανέφερα αλλά θα μνημονεύσω εδώ).

Μόνο τα οικονομικά διακυβεύονται εδώ πέρα; Εθνικά θέματα δεν έχουμε; Το κράτος λειτουργεί άψογα; Ποιες είναι οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την Παιδεία ας πούμε (και μην μου πείτε ότι έχει, παρακαλώ πολύ... Στο προ τετραετίας άρθρο 16 έχουμε μείνει ακόμη); Τι πιστεύει το κόμμα Καμμένου για την Υγεία; Λέει ο Κουβέλης για τα εθνικά θέματα; Πως είναι δυνατόν ο Μάνος να βρίσκει λύση για το δαιδαλώδες πρόβλημα των συντάξεων μέσα σε μια παραγραφούλα 9 γραμμών, (γελάστε ελεύθερα, είναι στην παράγραφο 3). Κ.ο.κ.
Επίσης -και εδώ θα συμφωνήσω πάραυτα με τον Προφέτα- γιατί έχει περάσει στα εντελώς ψιλά έως ανύπαρκτα η είδηση ότι όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, απεδέχθησαν την επιχορήγησή τους για ΕΡΕΥΝΑ:

ΠΑΣΟΚ: 3.107.705 
ΝΔ: 2.429.469 
ΚΚΕ: 746.737 
ΛΑΟΣ: 622.748 
ΣΥΡΙΖΑ: 556.005 
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: 257.333 

Ποια έρευνα;
Μήπως με πόσους ακόμη τρόπους θα μας ξεκάνουν; Ή ίσως πόσους νέους φόρους και χαράτσια θα ανακαλύψουν; Ή ενδεχομένως πόσα ψέματα ακόμη θα πουν;
 Και η αλήθεια είναι ότι αυτή η παράμετρος μάλλον δεν θα μείνει εκτός των κριτηρίων μου μπροστά στην κάλπη.
Διότι δεν σας κρύβω ότι ακόμη δεν έχω αποφασίσει. Κλίνω προς τα κάπου εντός του αντιμνημονιακού τομέα, αλλά δεν έχω αποφασίσει. Μιλάμε για τόσο μπουρδέλο κατάσταση, που από εκεί που επί καιρό είχα κατασταλλάξει κάπου πλέον δεν είμαι και τόσο βέβαιος.

Το γιατί δεν έχω αποφασίσει ακόμη, θα το σχολιάσουμε πιο ενδελεχώς αύριο...
Μέχρι αύριο, λοιπόν, και με δεδομένο ότι σας αρέσει το διάβασμα, από τα κυριολεκτικώς αμέτρητα φίλια λινκ που θα μπορούσα να πετάξω, σας προτείνω για ξεκούραση αυτά των zaphod (και αυτό), polse και Δείμου. Εμείς θα τα ξαναπούμε...

Μέχρι να τα ξαναπούμε όμως μην ξεχνάτε το συγκλονιστικότερο όλων: η Ένωση Κεντρώων είναι κόμμα εξουσίας...

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Προεκλογικά (ξε)μπερδέματα, μέρος πρώτον... (ταινία τρόμου)

Ήγγικεν η ώρα λοιπόν, παρόλο που το είχα από καιρού στο πλάνο να γράψω για τις εκλογές της προσεχούς Κυριακής 6 Μαϊου 2012, που είναι πανθομολογουμένως οι κρισιμότερες στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. Το γιατί νομίζω πως το καταλαβαίνουμε όλοι.

Φτιάχτε το καφεδάκι σας λοιπόν διότι θα ακολουθήσει σενδόνι, με κίνδυνο να με ξεχέσει ο Δείμος κιόλας... Τι να κάνω όμως, έλα που δεν μπορώ να το σπάσω σε πολλά κομμάτια (κυρίως ένεκα της καθυστέρησής μου να το γράψω). Πάμε λοιπόν...

Κατ' αρχήν, εδώ και πολλούς μήνες έχω γράψει διάφορα πράγματα τα οποία σε πολύ μεγάλο βαθμό βγήκαν. Δεν έχει να κάνει με κάποιες μυστηριώδεις ικανότητές μου να διαβλέπω το μέλλον φυσικά, ούτε αρέσκομαι να ευλογώ τα γένια μου (τα οποία διαθέτω κιόλας) διότι απλούστατα δεν είμαι παπάς, απλώς δεν άγομαι και φέρομαι από κανέναν πούστη εξ αυτών, με αποτέλεσμα να μην έχω παροπίδες και να βλέπω τα πράγματα εντελώς αποστασιοποιημένα. Με την ίδια λογική λοιπόν θα προσπαθήσω να προσεγγίσω κάποια πράγματα που έχουν να κάνουν έμμεσα ή άμεσα με τις εκλογές, υπενθυμίζοντας και κάποια απ'αυτά που έχω κατά καιρούς γράψει.

Θα ξεκινήσω με μια ατάκα του φίλου και συμμαχητού zaphod από τις προηγούμενες εκλογές, την οποίαν είχα συγκρατήσει διότι μου άρεσε πολύ: οι εκλογές αυτές θα είναι εντελώς fast food. Fast για εμάς, food γι'αυτούς. Όπως έγινε και στις προηγούμενες δηλαδή, που μέχρι να ξεκινήσουν είχαν ήδη τελειώσει. Τώρα που μεσολάβησε και η μεγαλοβδομάδα κιόλας βοήθησε αρκετά στο να περάσει ζωτικής σημασίας χρόνος, ο οποίος αναλώνεται άνευ μεγαλόστομων περιοδειών και ανοικτών συγκεντρώσεων ένεκα του τεράστιου φόβου για την λαϊκή οργή η οποία δύναται να εξωτερικευθεί ακόμη και με ξύλο (μην κρυβόμαστε). Οπότε για πρώτη φορά βλέπουμε τη χρήση του ίντερνετ να έρχεται σε πρώτο πλάνο για την διακήρυξη των θέσεων των κομμάτων. Δεύτερα και μάλλον καταϊδρωμένα έρχονται τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης, τα οποία αγωνιούν για το τι μέλλει γεννέσθαι όσο δεν έχουν κάνει ποτέ άλλωτε. Ενδεικτικά να αναφέρω την μέγιστη πρεμούρα του ΜΕΓΚΑ να κάνει το ντημπέητ (ούτως ειπείν ντηπντέτοιο ως αρέσκομαι να λέγω), που ιδίως μετά την συντριβή Βενιζέλου στην διαδικτυακή εκπομπή του Χατζηνικολάου κατέστη σχεδόν άμεση προτεραιότητα προκειμένου να κάνουν ένα άγευστο και άοσμο αλλά με τεχνητή ένταση ντηπντέτοιο οι δύο μεγάλοι (;) πολιτικοί αρχηδοί σε ένα περιβάλλον εντελώς ελεγχόμενο, αποστειρωμένο και πλήρως χειραγωγημένο, προκειμένου να βγουν ισχυρότεροι και πιο μεστοί στα μάτια του κόσμου έχοντας διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Ο Αντώνης_ όμως κατά πως φαίνεται αποφεύγει ωσάν ο διάολος το λιβάνι κάθε τέτοιου είδους τηλεοπτική "αναμέτρηση" για λόγους που θα αναπτύξουμε παρακάτω και ακόμα κι αν είναι και εντελώς στημένη.

Την ίδιαν στιγμή οι παρεμβάσεις των Ευρωπαίων και λοιπών δανειστών έχουν γίνει σχεδόν ασφυκτικές, ακριβώς όπως είχαμε πει. Προ λίγων ημερών είχαμε και τον υπέρτατο εκβιασμό που περιμέναμε: αν δεν ψηφίσετε pasok ή νουδού τότε το πρόγραμμα δεν μπορεί να ισχύσει. Τι σημαίνει αυτό; Μα φυσικά ότι πάμε σε άτακτη χρεωκοπία. Εδώ όμως υπάρχει το εξής θέμα: σε άτακτη χρεωκοπία θα πάμε ούτως ή άλλως, ήδη εδώ και καιρό βγαίνουν ολοένα και περισσότεροι ειδικοί επί του θέματος και το λένε, άσε που το δείχνουν και τα καθημερινά δεδομένα. Το μόνο ερώτημα είναι το πότε ακριβώς θα γίνει (ήτοι πότε ακριβώς θα είναι εντελώς προετοιμασμένοι οι δανειστές και θα μας έχουν πάρει και το τελευταίο σώβρακο) και επίσης σε τίνος τα χέρια θα σκάσει η βόμβα. Έχουμε ξαναπεί εδώ και μήνες ότι το τέλος του δρόμου για εμάς είναι ούτως ή άλλως έξω από το ευρώ, μας το λένε σχεδόν κατάμουτρα σε συνεχή βάση και εδώ υπάρχει μια βασική παρανόηση: αυτοί που μας λένε ότι θα βγούμε από το ευρώ είναι οι ειλικρινείς απέναντί μας, αυτοί που μας λυπούνται. Αυτοί που θέλουν να μας εκβιάσουν λένε ότι αν δεν κάνουμε αυτά κι εκείνα, θα χρεωκοπήσουμε με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Εμείς όμως τους μπερδεύουμε πάντοτε. Τέλος πάντων, συνεχίζω. Οι πολιτικοί μας που έχουν διακριθεί σταθερά για την πλήρη και απόλυτη ανικανότητά τους και που έχουν πέσει έξω στα πάντα, σε όλες τις προβλέψεις και σε όλες τις υποθέσεις τους, είναι αυτοί που εξακολουθούν να βλέπουν οράματα και που θεωρούν πως το μεγάλο στοίχημα της Ελλάδας είναι να σωθεί και μετά το psi μπορεί να το καταφέρει.

Πίπες.

Πλέον είναι σαφές ότι ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει με τους ρυθμούς αύξησης της ανεργίας, κλεισίματος καταστημάτων, αύξησης του καθημερινού κόστους ζωής κλπ, κλπ. Το όλο εγχείρημα λοιπόν προϋποθέτει για την επιτυχία του ανάπτυξη, την οποίαν όμως αποκλείει δογματικά με τους αιματηρούς όρους του (μία ακόμη καταπληκτική πρωτοτυπία). Παράλληλα -όσες φόλες κι αν λέει ο Βενιζέλος- τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους έχει ακολουθήσει ένα νέο ακόμη μεγαλύτερο δάνειο. Την ίδιαν στιγμή η απεμπώληση ακόμη και θεμελιωδών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και περιουσίας είναι σχεδόν τελεσίδικη και παρόλο που νομικός δεν είμαι, απ'όσα διαβάζω από τα σχετικά νομικά κείμενα καταλαβαίνω ότι για να έρθει τούμπα το πράγμα μπορεί να θέλει και πάρα πολλά χρόνια να το κυνηγάμε στα δικαστήρια. Είναι τέτοιες οι δεσμεύσεις που έχουμε αποδειχθεί ενυπογράφως με την σφραγίδα του κράτους. Άντε να τις ανατρέψεις αυτές λοιπόν.

Βεβαίως υπάρχει και η δυνατότητα της μη αναγνώρισης του χρέους, της μονομερούς διαγραφής του κλπ, κλπ, θα μου πείτε. Πολύ σωστό. Που είναι η  φυσικά η οδός της πλήρους διεθνούς απομόνωσης και αυτό διότι οι πολιτικοί μας "ευφυώς" μερίμνησαν να μετατρέψουν το εθνικό χρέος από ιδιωτικό σε διακρατικό. Πλέον λοιπόν αν δεν αναγνωρίσεις το χρέος σου ή αν το διαγράψεις μονομερώς δεν έχεις να κάνεις με ιδιώτες πιστωτές αλλά με τη διεθνή κοινότητα, με τους πολιτικούς μας εταίρους τους οποίους έχουμε ανάγκη σε πλήθος άλλων ζητημάτων (πχ στο Σκοπιανό ή το Κυπριακό, ή ακόμη χειρότερα στην υφαλοκρηπίδας, λέω'γώ τώρα. Τι θα ψηφίσει άραγε ο Γερμανός για το σκοπιανό αν του έχεις διαγράψει μονομερώς την οφειλή σου απέναντί του; Κοινώς το θέμα δεν είναι τόσο απλό όσο ακούτε να το παρουσιάζουν.). Οπότε νομίζω πως μάλλον επιστρέφουμε στη νομική λύση μιας και τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ ακόμη να διακρίνω κάποια άλλη.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν έχουμε την όλη προεκλογική μπουρδολογία των πολιτικών κομμάτων, η οποία έχει διαγράψη έναν άξονα/κόκκινη γραμμή: από τη μία μεριά στέκονται τα μνημονιακά κόμματα που αυτοπαρουσιάζονται ως τάχα μου ευρωπαΪκά και που θέλουν την σωτηρία της χώρας (αν ήταν έτσι η σωτηρία, τύφλα να'χει ο θάνατος να'ούμ), και από την άλλη πλευρά τα αντιμνημονιακά που παρουσιάζονται από τα μνημονιακά κόμματα ως αντιευρωπαϊκά (άλλου παπά ευαγγέλιο αυτό, άσχετο φυσικά). Τι σημαίνει αυτό; Πως εντελώς μαλακοειδώς έχει τεθεί ένα ψευδές διακύβευμα, ένα ψευτοδίλημμα, για τις εκλογές που είναι το Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο, το οποίο όμως θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε σταδιακά ότι είναι εντελώς βλακώδες και ως εκ τούτου δεν ισχύει διότι πολύ απλά αποκρύπτει πολλές άλλες παραμέτρους. Η ουσία είναι πως επί της ουσίας ούτε ένα κόμμα δεν έχει το παραμικρό να προτείνει. Τα μεν μνημονιακά κόμματα έχουν πλέον παραδόσει την εξουσία στους δανειστές και απλώς ελπίζουν ότι επειδή οι δανειστές δεν θέλουν να χάσουν τα λεφτά τους θα κάνουν τα πάντα για να σωθεί η χώρα, άρα προσπαθούν να χτίσουν πάνω σε αυτήν προσδοκία προκειμένου να την παρουσιάσουν ως δική τους επιτυχία. Στην πραγματικότητα όμως ουδένα μνημονιακό κόμμα έχει κάτι να προτείνει: η όλη πολιτική περιορίζεται στο Μνημόνιο ή Χάος.
Από την άλλη πλευρά τα αντιμνημονιακά κόμματα όντας σίγουρα πως δεν πρόκειται να κληθούν να κυβερνήσουν (ή ακόμη κι αν κληθούν, δεν θα τα καταφέρουν) δεν έχουν επί της ουσίας να προτείνουν το παραμικρό, απλώς αναλώνονται στην βεβαιότητά τους ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει (το οποίο παραδέχθηκε αν παρατηρήσατε έστω και ψυθηριστά μέχρι και ο Τσίπρας στην εκπομπή της Στάη προ αρκετών ημερών, ότι μόνο με παύση πληρωμών μπορούμε ν'αλλάξουμε πολιτική και ότι στην πραγματικότητα ευρωπαϊκή προοπτική άνευ Μνημονίου δεν υφίσταται).
Τι σημαίνουν αυτά; Πως από τη μία μεριά έχουμε μία πολιτική που μας πηγαίνει σταθερά στον θάνατο, ο οποίος είναι βασανιστικός και σαδιστικός και από την άλλη μεριά έχουμε μία πολιτική που φέρνει τον θάνατο λίγο πιο γρήγορα, δίχως όμως ιδιαίτερη διαφορά αφού μετά θα μας θανατώσουν αργά και σαδιστικά για να μάθουμε να κάνουμε μαλακίες.
Παράλληλα, όλοι μας έχουμε ακούσει την ακατάσχετη μπουρδολογία ότι τουλάχιστον στην πρώτη περίπτωση ενδέχεται μέχρι να πεθάνουμε να έχει βρεθεί το φάρμακο και τελικώς να σωθούμε. Στην πραγματικότητα το φάρμακο ήδη υπάρχει και θα το αποκαλύψουμε παρακάτω, δεν είναι όμως αυτό που παρουσιάζεται. Η μπούρδα αυτή δεν ισχύει διότι απλούστατα την ανίατη ασθένεια μας την έδωσαν αυτοί, εμείς την αποδεχθήκαμε μοιρολατρικά και ήδη έχει περάσει πολύς καιρός όπου πλέον δεν υπάρχει πισωγύρισμα, όταν βλέπουμε στην πράξη ότι οι όροι γίνονται καθημερινά ολοένα και σκληρότεροι. Άρα σωτηρία δεν υπάρχει. Είναι απλώς τα ευχόλογα που λένε στον ασθενή που είναι στα τελευταία του και το διαισθάνεται, ότι οι γιατροί είπαν πόσο καλύτερα πηγαίνει κλπ. Μέχρι που θα αφήσει την τελευταία του πνοή και θα ηρεμήσουν όλοι (και εννοείται ότι μετά θα του φάνε και την όποιαν περιουσία μπορεί να έχει, μικρή ή μεγάλη. τρομερή σύμπτωση,ε; ). Άρα τι έχουμε, για να το επαναφέρουμε στην περίπτωσή μας το πράγμα; Έξοδος από το ευρώ όταν θα βολεύει τους άλλους. Ήδη μας το λένε. Κάποιοι δε, το έλεγαν εξαρχής κιόλας αλλά εμείς δεν θέλαμε να τους πιστέψουμε. Για να είμαι ειλικρινής αρχικώς ούτε εγώ δεν ήθελα να τους πιστέψω, μόνο που επί πολύ καιρό αδυνατούσα να κατανοήσω ότι το ευρώ έχει θεμελιώδη δομικά προβλήματα και πλέον τρίζει ολόκληρο.

Τον τελευταίο καιρό δεν είναι πλέον απλώς η Ελλαδίτσα που σφαδάζει. Έχουν αγριέψει πολύ και στην Ισπανία και στην Ιταλία τα πράγματα. Στην Ολλανδία θα διαβάσατε ότι παραιτήθηκε η κυβέρνηση λόγω των τεραστίων αντιδράσεων στα μέτρα λιτότητας. Στη Γαλλία διάβαζα ότι για πρώτη φορά από το 1958 ο νυν πρόεδρος έχασε τον πρώτο γύρο των εκλογών. Στην Πορτογαλλία επίσης τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά κ.ο.κ. Την ίδια στιγμή η Γερμανία της οποίας ο κυβερνητικός συνασπισμός κλιδωνίζεται εδώ και πολύ καιρό, η Μέρκελ ενδέχεται να είναι η μόνη (άντε μαζί με τον Σόιμπλε) που εμμένει στην διατήρηση του σχεδόν αιματηρού συμφώνου σταθερότητας. Γιατί; Επειδή δεν θέλει σε καμία περίπτωση να κόψει νέο ευρώ: υπάρχει η πιο εύκολη λύση της μείωσης μισθών και συντάξεων προκειμένου το ευρώ να είναι ανταγωνιστικό στις εξαγωγές, βλέπετε. Αυτό τι σημαίνει; Ότι ο πραγματικός ασθενής δεν είναι η Ελλάδα όπως τεχνηέντως μας έχουν κάνει οι διάφοροι Πάγκαλοι να πιστέψουμε. Η Ελλάδα είναι η παράπλευρη απώλεια. Ο πραγματικός ασθενής είναι το ίδιο το ευρωπαϊκό νόμισμα το οποίο δημιουργήθηκε σε εντελώς εσφαλμένες βάσεις.

Να σας το πω ως εξής για να γίνει εντελώς κατανοητό: φέρνουμε έναν βόρειο αρχιτέκτονα να μας χτίσει ιγκλού, τα οποία είναι εξαιρετικές κατασκευές. Μόνο που στην πορεία απεδείχθη ότι δεν αντέχουν στις υψηλές θερμοκρασίες του νότου και λιώνουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο αρχιτέκτονας δεν είναι καλός, ούτε ότι τα ιγκλού δεν είναι εξαιρετικές κατασκευές για εκεί που πρέπει. Αυτό σημαίνει ότι έγινε μια κατασκευήμε λάθος τρόπο σε λάθος μέρος. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με το ευρώ και πλέον είναι εμφανές και οι πρώτοι που κλήθηκαν να την πληρώσουν είναι ο φασαριώζος ευρωπαϊκός νότος. Απλά πράγματα.
Έρχονται λοιπόν όλα αυτά στην περίπτωσή μας και μας διευκολύνουν να δούμε σφαιρικότερα το όλο πρόβλημα: ο ελληνικός λαός αφαιμάζεται (όπως και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί αλλά ακόμη όχι στο δικό μας επίπεδο) προκειμένου να μείνει το ευρώ ζωντανό. Για να μείνει ζωντανό το ευρώ πρέπει να μείνει ζωντανή η ατμομηχανή, δηλαδή η Γερμανία. Καθήστε, λοιπόν, τώρα και αναλογιστείτε κάποια άρθρα που είχατε διαβάσει στο όχι πολύ μακρυνό παρελθόν, ότι μέσα σε τέτοια κρίση και η Γερμανία παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά ύφεση, ότι δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο, ότι έχει αυξήσει την παραγωγή της κλπ, κλπ. Αυτά όλα συμβαίνουν διότι εκεί πάνε όλα τα λεφτά, και της Ελλάδας και άλλων χωρών. Και ο Γερμανός πολίτης που επίσης έχει υποστεί βαρύτατες φορολογίες και έχει κάνει αντίστοιχες θυσίες τρώει το παραμύθι ότι αυτός συντηρεί την Ελλάδα, όταν στην πραγματικότητα η Ελλάδα συντηρεί τη χώρα του. Ο Γερμανός πολίτης απλώς μεταγγίζει αίμα απευθείας στο ευρώ, προκειμένου να μην καταρρεύσει. Δεν είναι δυνατόν, λοιπόν, η Ελλάδα να σωθεί με ένα νόμισμα που καταρρέει (και πλέον με την υπάρχουσα κατάσταση είναι ορατό ότι η ζωή του ευρώ είναι θέμα χρόνου -δεν ξέρω πόσου φυσικά, διότι εδώ παίζονται και πολλά παιχνίδια κιόλας), σε ένα σύστημα ασαφές και ασταθές, το οποίο είναι πάρα πολύ άρρωστο αφού εμείς στηρίζουμε τη Γερμανία για να μας στηρίξει αυτή. Ε, δεν γίνεται ρε παιδιά, αυτό το πράγμα είναι τερατούργημα...

Τι έχουμε συνεπώς; Έχουμε ένα διακύβευμα περί δύο βασικών (θεμελιωδών) απόψεων: μνημόνιο και αντιμνημόνιο. Κανείς όμως δε λέει ότι η μοναδική περίπτωση να μην πεθάνουμε εμείς είναι η οριστική κατάρρευση του ευρώ, κάτι που φυσικά δεν θέλουν ούτε οι τράπεζες, ούτε οι επιχειρήσεις, ούτε οι πολιτικοί, ούτε κυρίως οι λεγόμενες αγορές. Κακά τα ψέματα: τεχνηέντως έχει περάσει η άποψη ότι το πραγματικά μεγάλο γεγονός της 6ης Μαϊου δεν είναι οι εκλογές της Ελλάδος αλλά ο δεύτερος γύρος των γαλλικών εκλογών. Σφάλμα μέγα και εξαιρετικώς πούστικο: και οι δικές μας εκλογές μπορούν ακόμη και τώρα να φέρουν παγκόσμιο χάος, αν και αυτό δεν θα είναι ίδιο με το χάος που θα φέρναμε προ έτους, ας πούμε, αν φεύγαμε οικειοθελώς από το ευρώ πριν τα ξεπουλήσουμε όλα με το psi. Προς τι η υποβάθμιση λοιπόν, αν και την ίδια στιγμή όλοι κάνουν λόγο για την κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση στην ιστορία της χώρας; Μα για να πάει πιο μπλαζέ ο κόσμος μπας και ψηφίσει "πατροπαράδοτα", δηλαδή ιδίως τους δύο σταθερούς καταστροφείς της χώρας, τη νουδού και το pasok. Καταλάβατε τη λογική, πιστεύω: έλα μωρέ, αφού δεν παίζει και τόσο ρόλο, τι να την κάνεις (πχ) την ψήφο διαμαρτυρίας...
Οπότε εκτός από την όλη μπουρδολογία περί μνημονίου και αντιμνημονίου υπάρχει και ο άξονας που απεύχονται κυριολεκτικώς όλοι (οι άλλοι): της κατάρρρευσης του ευρώ. Μία κατάρρευση που ούτως ή άλλως θα έρθει και από μόνη της, πλην κυριολεκτικώς συγκλονιστικού απροόπτου, αλλά υπάρχει και το ενδεχόμενο να επισπευθεί. Πως να επισπευθεί; Μα φυσικά από την ψήφο στις εθνικές εκλογές της 6ης Μαϊου. Αν η ψήφος είναι αντιμνημονιακή, ίσως να μην είναι απαραίτητο να σηματοδοτηθεί στάση πληρωμών όπως ευαγγελίζονται πολλοί. Το πιθανότερο είναι ότι είμαστε χειροπόδαρα δεμένοι με τέτοιο τρόπου που είναι αδύνατον να φύγουμε ακόμη και με ΚΚΕ στην κυβέρνηση (λέμε τώρα). Μην τρώτε το κουτόχορτο ότι θα πιάσουμε εξαπήνης τους... κουτόφραγκους Ευρωπαίους και τους λοιπούς δανειστές. Πότε στην ιστορία τους πιάσαμε τον κώλο ρε για να το κάνουμε τώρα; Αυτό που εγώ θέλω να δω είναι το με ποιον τρόπο έχουν δέσει τον γάιδαρό τους και κυρίως σε τι βαθμό, διότι κατά τα λοιπά μόνο να το μαντεύω μπορώ. Αν όμως δημιουργηθεί η πολιτική αστάθεια που βλέπω να έρχεται (για πολύ καιρό κιόλας και ανεξαρτήτωςποιος θα βγει τελικά), ένα αντιμνημονιακό αποτέλεσμα σε συνδυασμό με το αντιμνημονιακό αποτέλεσμα της Γαλλίας και το καζάνι που βράζει σε άλλες χώρες, όλο αυτό θα σπρώξει το ευρώ σε εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Οπότε ή που θα πρεπει να διαλυθεί οριστικά, ή που να αλλάξει δομικά (όπου βέβαια προ της οριστικής κατάρρευσης μπορεί να συμβεί και το δεύτερο). Διότι πρακτικά μόνο αν τους φέρουμε αντιμέτωπους με το υπέρτατο δίλημμα, αν θέρλουν να έχουν και αυτοί ευρώ μπορεί ν΄αλλάξει κάτι για εμάς.

Όλα αυτά, λοιπόν πρέπει να συσκωτισθούν. Οπότε τι έχουμε προεκλογικά;
Πρώτον, ο Σαμαράς επιζητά μανιωδώς αυτοδυναμία. Σε αντίθετη περίπτωση έχει προαναγγείλει ασταμάτητες εκλογικές αναμετρήσεις. Έχει λησμονήσει όιτι πιθανότερο είναι να ρίξει κι άλλο τα ποσοστά του έτσι, παρά να τ'ανεβάσει.
Δεύτερον, ο Βενιζέλος μέσα από ψευδείς συγγνώμες και λοιπά κροκοδείλια δάκρυα έχει προαναγγείλει πως είναι εφικτό να βγει το pasok πρώτο κόμμα. Πρόσφατα μας απέδειξε πόσο μαλάκες εξακολουθεί να μας έχει και είπε ότι δεν θα βάλει άλλους φόρους. Λογικόν: αφού δεν θα είναι αυτός πρωθυπουργός, πως να τους βάλει; Αυτός απλά θα τους ψηφίσει.
Τρίτον, έχει αποκλειστεί πλήρως η συνεργασία από πλευράς Σαμαρά, ενώ ο Βενιζέλος ομολογεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύση.
Εσχάτως δε, ο τάχα μου συνταγματολόγος που κατά τα λοιπά έχει κάνει το Σύνταγμα κυριολεκτικά σαν τα μούτρα του, Βενιζέλος βγήκε και έκανε πολύ πρόσφατα λόγο μέχρι και για πολιτική νομιμοποίηση του 50,1%.

Την ώρα, λοιπόν, που ο κόσμος γελάει με όλα αυτά τα προεκλογικά τερτίπια των δύο, περνάει εντελώς στο φλου το πραγματικό διακύβευμα, ότι δηλαδή οι δύο τους είναι οι εκλεκτοί των δανειστών και θα συνεργαστούν πάραυτα. Αυτό που θέλουν λοιπόν είναι να έχουν τουλάχιστον το ποσοστό που θα τους παρέχει 151  βουλευτές, οι οποίοι 151 ουσιαστικά είναι 101 αφού υπάρχει και η πριμοδότηση του νόμου Παυλόπουλου. Πόσο είναι αυτό το ποσοστό; Πιθανώς περί το 35%, μπορεί και λίγο παρακάτω. παραπάνω μάλλον δύσκολο το βλέπω πάντως. Και μόλις κάτσουν οι πολυπόθητοι 151 βουλευτές (που μάλλον θα είναι και λίγοι παραπάνω), θα αρχίσει το πολύ χοντρό σεξ με πρωταγωνίστρια τον ελληνικό λαό...


Η συνέχεια μάλλον αύριο...

Αρίμπα μουτσάτσος! Και βιλαρίμπα και βιλαμπάχο να'όύμ!

Ναι, το ξέρω, έχω αμελήσει τα προεκλογικά μου αλλά θα το πράξω αύριο και τις προσεχείς μέρες επίσης. Για την ώρα (μιας και ούτε τα τρεχάματα σταματούν, μήτε ο καλός καιρός της μέρας!) θέλω να σχολιάσω λίγο το μείζον εθνικό ζήτημα που προέκυψε με το βίδεον της Μουτσάτσου, το οποίο μπορείτε να ξαναθαυμάσετε κάτωθι:



Όταν είδα το βίδεον, αυτό που μου τη βίδωσε περισσότερο ήταν οι σχεδόν υστερικές φωνές από ένα σημείο κι έπειτα. Κατά τα λοιπά, το αντιμετωπισα από αδιάφορα ως ουδέτερα και αυτό διότι εξαρχής μου χτύπησε στα νεύρα αυτό το Hellene, το οποίο βέβαια εγώ εξέλαβα ως Ελένη, αν και ο polse μου πήρε κάθε σώβρακο σκέψης με τη μεγαλειώδη έμπνευσή του, στην οποίαν φυσικά υποκλίνομαι ταπεινά...



Πριν ακόμη όμως προλάβει ο συμμαχητής polse να αποκαλύψει το πραγματικό νόημα της μουτσατσείου εμπνεύσεως, η μπουρδολογία είχε ήδη ξεκινήσει.
Η απόδειξη ότι είμαστε Ελληνάρες, είχε σπεύσει να καταθέσει ως άποψη πολύς κόσμος.
Αυτό τώρα δηλαδή είναι διαφήμιση της χώρας; Ποιος της το ζήτησε;, συμπλήρωναν άλλοι.
Αυτοί είμαστε, αυτοί ήμασταν πάντοτε..., κατέθεταν σχεδόν θριαμβολογώντας για τα χάλια μας οι τρίτοι, οι οποίοι μάλιστα εκ του βιδέου της Μουτσάτσου συμπέραιναν πως ο Παρθενών δεν αυτοδικαίως δεν ανήκει σ'εμάς κιόλας, κ.ο.κ.
Τώραμ πως εξήχθησαν όλ'αυτά τα ευπερδή συμπεράσματα από ένα τόσο ανούσιο βίδεον, μην ρωτάτε εμένα αλλά τους πνευματικούς ιδιοκτήτες των.

Η πλάκα όμως είναι αλλού: προσωπικά αρχικώς δεν γνώριζα πως το βίδεον ήταν αντιγραφή μιας καναδέζικης διαφήμισης μπύρας:



Όταν μου το γνωστοποίησαν, δεν κρύβω ότι έβαλα τα γέλια με την όλη χαζομάρα, συμπεριλαμβανομένης της έκτασης που έλαβε το θέμα. Υποθέτω ότι όλοι οι Γερμανοί δεν είναι Χίτλερ επειδή ο Χίτλερ ήταν Γερμανός (που βασικά Αυστριακός ήταν αλλά λέμε τώρα...). Ε, κάπως έτσι θα έπρεπε να συναχθεί το συμπέρασμα πως αν η Μουτσάτσου λέει κάτι για την Ελλάδα, αυτό δεν παναπεί πως περιγράφει την Ελλάδα.

Για την ακρίβεια μάλλον περισσότερο περιγράφει τον Έλληνα ο α-ρι-στουρ-γη-μα-τι-κόν βίδεον του Σπύρου (τον οποίον δεν ξέρω τον άνθρωπο, αλλά υποκλίνομαι στην έμπνευσή του), το οποίο κυριολεκτικώς αποκαλύπτει πολλά περισσότερα για τον νεοΈλληνα:



Αμέσως το τω όντι καταπληκτικό βίδεον αποθεώθηκε. Θεωρήθηκε η μέγιστη, βέλτιστη και κάλλιστη απάντηση προς το βίδεον της Μουτσάτσου. Κοινώς τα έκανε όλα ρόμπα. Μόνο που αυτό που κανείς δεν είπε ήταν πως δυσφημεί τη χώρα. Διότι αν το βίδεον της Μουτσάτσου εξελήφθη ως απόπειρα διαφήμισης της χώρας, τότε γιατί το βίδεον του Σπύρου δεν εξελήφθη ως απόπειρα κατασυκοφάντησής της;
Απάντηση: διότι δεν ήταν. Διότι ήταν μια χιουμοριστική και εξαιρετικά επιτυχημένη βιδεαπεικόνιση (κεγαμό τις λέξεις!) ης κατάντιας εις την οποίαν έχουμε περιπέσει ως λαός. Όπως λοιπόν το έβλεπε όποιος γούσταρε, το ίδιο ακριβώς ίσχυε και για το βίδεον της Μουτσάτσου, το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα βίδεον της Μουτσάτσου. Δηλαδή συγγνώμη αλλά (για να πιάσω το πνεύμα των ημερών κιόλας) αν η Χρυσή Αυγή φτιάξει κάποιο βίδεον για την Ελλάδα πρέπει σώνει και καλά να με αντιπροσωπεύει; Πως είπατε; Όχι; Ε, τότε γιατί να με αντιπροσωπεύει ετσιθελικά το βίδεον της Μουτσάτσου;
Καμία απολύτως προσπάθεια διαφήμισης για τη χώρα, όπου ακόμη κι αν ήταν έτσι, τουλάχιστον μέσα από την όλη αποτυχία ας αναγνωρίσουμε τις καλές προθέσεις. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Απλώς μην μας διαφεύγει ότι από τις.. εξοργισμένες αντιδράσεις φάνηκε ότι το βίδεον της Μουτσάτσου αντιπροσωπεύει πραγματικά πάρα πολύ κόσμο: όλους αυτούς που διψούν για τέτοια προκειμένου να επαληθεύσουν την κοσμοθεωρία τους (διότι αν δεν το καταλάβατε αυτοί που έκαναν πλάκα με το θέμα ήταν λίγοι. Οι περισσότεροι παρασοβαρολογούσαν).

Απλώς, δεν μας έχουν πειράξει οι δηλώσεις Πάγκαλου, ούτε η οργανωμένη κατασυκοφάντηση του Γιωργάκη όπως αυτές έλαβαν οργανωμένα χώρα την προηγούμενη διετία, αλλά μας πείραξε τυο βίδεον της Μουτσάτσου.

Τελικά αν δεν μας ψεκάζουν, πρέπει να είμαστε και πολύ μαλάκες ως λαός.
Προτιμώ την εκδοχή ότι μας ψεκάζουν.
Τουλάχιστον εν όψει των επικείμενων εκλογών της 6ης Μαϊου ας φταίει κάποιος άλλος.

Κατά τα λοιπά, τα είπε όλα ο μεγάλος Χάρρυ Κλυνν, στο ίδιο μοτίβο. Με κάλυψε...

Χάρυ Κλυν: Θα σας μαυρίσω από allthewebnews


Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Χρόνια πολλά αδέλφια, ζήτω η εθνική μας εορτή!

Ζήτω η επαίτειος της 21ης Απριλίου! (η ορθογραφία, σωστή)
Ζήτω η Δημοκρατία που με κόπο χτίσαμε!

Πως είπατε; Τι προκλητικός τίτλος; Σιγά που σας σκανδάλισα κιόλας, ρε... Σιγά τον πολυέλαιο...
Εδώ μέχρι κι ο πρωταίτιος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος "Ζήτω η Δημοκρατία" έλεγε (το ηχητικόν ντοκουμέντο στο 17:14, για την ώρα δεν έχωκαταφέρει να το βρω αλλιώς). Αυτό δεν είναι που μετράει σε αυτήν τη χώρα; Το τι λές, όχι το τι κάνεις. Αν κάνεις απλά, συνήθως δεν σε μαθαίνει κανείς, κι αν σε έχει μάθει, κανείς δεν σε θυμάται όπως πρέπει. Απλά πράγματα. Αν όμως λες, λες, λες, λες, όπως είχε πει και ο Γκαίμπελς, ε, όλο και κάτι θα μείνει στο τέλος...



Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που μου έχει πει ο πατέρας μου, ο οποίος επί χούντας σπούδαζε στα ΣΕΛΕΤΕ, στο τμήμα Μηχανολογίας.
Κάποια στιγμή κι ενώ η χούντα είχε ρυθμίσει κάποια θεματάκια που την ενδιέφεραν άμεσα (πχ εξορίες αντιφρονούντων, τρομοκράτηση πολιτών, διορισμοί δικών της ανθρώπων σε θέσεις ενδιαφέροντος κλπ) αποφάσισε να το παίξει δημοκρατική. Διεμήνυσε, λοιπόν, ότι θα επέτρεπε να γίνουν φοιτητικές εκλογές για να εκφρασθεί ελεύθερα ο κόσμος (ήτοι οι φοιτητές). Στα ΣΕΛΕΤΕ που φοιτούσε ο πατέρας μου, οι περισσότεροι φοιτητές ήταν πολύ μεγαλύτεροι σε ηλικία διότι πήγαιναν κυρίως για άλλους λόγους να φοιτήσουν εκεί (πχ από το να πάρουν κάποιο χαρτί που να τους βοηθήσει ακόμη και να μπαρκάρουν ει δυνατόν μέχρι δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο κλπ. Πάντως για καθηγητές πήγαιναν λίγοι τότε.). Ως εκ τούτου, επειδή δεν ήταν ακριβώς πιτσιρικάδες (στην καλύτερη περίπτωση ξεκίναγαν από άνω των 35) είχαν και αντίστοιχες αντιδικτατορικές ανησυχίες (όπως βέβαια υπήρχαν και τα χουντόμουτρα, έτσι;). Καθώς λοιπόν ξεκίνησαν να προετοιμάζονται για τςι φοιτητικές εκλογές οι οποίες ήδη είχε γίνει γνωστό ότι θα ήταν οι πρώτες δημοκρατικές στην Ελλάδα μετά την "εθνοσωτήριο Επανάστασι" οι οποίες και ολοκληρώθηκαν με εξαιρετική επιτυχία! Στην συνέχεια λοιπόν που έπρεπε να εκλεχθεί πρόεδρος και γενικός γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου, έσκασε μύτη το μπιλιετάκι: πρέπει να βγει πρόεδρος κάποιος Σαρα**ιώτης (εαν θυμάται σωστά τα ονόματα, μιας κι έχουν περάσει και κάμποσα χρόνια), τους διεμήνυσε ο διευθυντής της Σχολής που ήταν απόστρατος αντιστράτηγος. Έλα όμως που οι άλλοι ήθελαν να βγάλουν κάποιον Πολίτη. Έγιναν οι αρχαιρεσίες και προέκυψε ...Πολίτης.
Αμέσως ανακαλύφθηκαν βέβαια κάποιες παρατυπίες κατά τις αρχαιρεσίες με αποτέλεσμα η εκλογή προέδρου και ΓΓ να έπρεπε να επαναληφθεί μετά από λίγες ημέρες, κατά τις οποίες η διοίκηση προσπάθησε να βοηθήσει το διοικητικό συμβούλιο των φοιτητών να κατανοήσει ότι έπρεπε να ψηφίσει υπέρ του εκλεκτού της, με αμιγώς... ορθολογικά επιχειρήματα (δεν πιστεύω να πήγε πουθενά αλλού το μυαλό σας! Αυτό έλειπε...). Λίγες μέρες μετά λοιπόν οι αρχαιρεσίες επαναλήφθησαν φέρνοντας το ίδιο αποτέλεσμα: Πολίτης. Εννοείται ότι το διοικητικό συμβούλιο διαλύθηκε, η ιδέα περί ελευθέρων εκλογών εγκαταλήφθηκε από τη χούντα και οι εκλογές θεωρήθηκαν οριστικά κι αμετάκλητα ως μη γενόμενες. Ως απόρροια αυτών ο "διευθυντής" της Σχολής φώναξε τον πατέρα μου στο γραφείο του για να δει ποιος είναι αυτός ο πιτσιρικάς φασαριόζος που του δημιούργησε τόσο μεγάλο πρόβλημα (μιας και στους πιο μεγάλους δεν πολυέπιαναν οι φοβέρες):
-Εσύ είσαι ο τάδε; (του είπε)
-Εγώ είμαι. (του απάντησε ο πατέρας μου)
-Φαντάρος έχεις πάει;
-Όχι.
-Καλώς. Εμείς θα τα ξαναπούμε τότε. (η πολλά υποσχώμενη απάντηση)

Για την ιστορία να πω ότι θητεία έκανε στην αεροπορία όπου αν εξαιρέσουμε αυτά που τράβαγαν όλοι οι φαντάροι, τελικώς μάλλον τον είχαν ξεχάσει διότι εντός χούντας έκανε και τη θητεία του. Ευτυχώς δηλαδή.

Θα μου πείτε γιατί τα λέω όλα αυτά;
Χμ, για μάλλον πολλούς λόγους.
Ένας ας πούμε είναι ότι έχουμε ξεχάσει πως ο πρωταίτιος Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε προκηρύξει εκλογές το 1973. Φυσικά τις είχε προκηρύξει υπό την έννοια ότι θα τις προκήρυττε κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.



Κάπως έτσι δεν ήταν και το προηγούμενο διάστημα που βιώσαμε; Κάντε λίγη υπομονή ακόμη, και εκλογές από βδομάδα σε βδομάδα, και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα η διαδικασία κλπ. Σε σημείο να μην το πιστεύουμε ότι τελικώς προκηρύχθησαν και όπου είναι τόσο δημοκρατικές που ήδη έχουν αρχίσει οι... συμβουλευτικές παραινέσεις ιδίως από πλευράς δανειστών ότι ή ψηφίζετε τους δύο ή διακόπτεται το πρόγραμμα χρηματοδότησης άρα λεφτά τέλος. Τόσο δημοκρατικά πράγματα...



Βασικά ένας σημαντικός λόγος που τα έγραψα όλ'αυτά είναι ότι μας θεωρώ εντελώς κωμικό λαό. Διότι μόνο ως κωμωδία πλέον μπορείς να χαρακτηρίσεις το πόσο ανιστόρητοι είμαστε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά θεωρούμε ότι ουδέποτε συνέβησαν όσα δεν γουστάρουμε να έχουν συμβεί. Και το ακόμη πιο γελοίο είναι ότι επιμένουμε παίζοντάς το ξερόλες κι από πάνω ότι δεν είναι έτσι αλλά αλλιώς. Κάπως έτσι έχουμε φτάσει να ακούμε λογίδρια περί εμφυλίου από παιδιά που τον εμφύλιο είχαν γνωρίσει μόνο οι παπούδες τους -ούτε καν οι μπαμπάδες τους. ΚΑι αναρωτιέσαι, πρωος τι η γενικότερη διαιώνιση του μίσους; Προς τι η όλη μπουρδολογία; Κάπως έτσι υπάρχει κόσμος που ακόμη ψηφίζει Ανδρέα Παπανδρέου άρα pasok, Κωνσταντίνο Καραμανλή άρα νουδού, Νίκο Ζαχαριάδη (άντε, ίσως και Μπελογιάννη) άρα ΚΚΕ. Δεν υπάρχει άλλο κόμμα, δεν υπάρχουν άλλα πρόσωπα. Και αυτό το αίσχος το έχουμε βαφτίσει Δημοκρατία. Την ίδιαν στιγμή θαυμάζω τις τελευταίες μέρες μία σκαιά προπαγάνδα στο διαδίκτυο να κλειδώσουμε στο σπίτι την ημέρα των εκλογών τους παπούδες που θέλουν να ψηφίσουν τα δύο (πρώην ή νυν, ό,τι σας αρέσει) μεγάλα κόμματα, και παρομοίως μην τολμήσει κανείς να ψηφίσει Χρυσή Αυγή διότι θα του μαραθεί το χέρι, θα του κοπεί το ίντερνετ, θα του καεί ο υπολογιστής κλπ, κλπ. Και αυτό το πράγμα, αυτό το αίσχος το ονομάζουμε Δημοκρατία.

Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι στην Δημοκρατία όλοι έχουν ίσο δικαίωμα στην ελευθερία λόγου, ακόμη και οι πλέον φαύλοι, ακόμη και οι βλάκες, ακόμη και οι εχθροί της Δημοκρατίας. Διότι η ποιότητα της Δημοκρατίας φαίνεται μεταξύ άλλων και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους εχθρούς της. Στην αρχαία αθηναϊκή Δημοκρατία δεν είναι τυχαίο ότι οι Αθηναίοι επιβράβευαν διά νόμου τους επικριτές της Δημοκρατίας διότι έτσι θεωρούσαν ότι μπορούσαν να την κάνουν ασφαλέστερη και καλύτερη. Εμείς εδώ για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο λέμε το απλούστερο, κλείστε τον στο σπίτι, μην τον αφήσετε να εκφραστεί. Και φουσκώνουμε σαν παγώνια.

Για να ψηφίσει κάποιος Χρυσή Αυγή αυτό σημαίνει πως υπάρχει κάποιο πολιτικό ή/και κοινωνικό φαινόμενο από πίσω. Αν υπήρχε τέτοιο ρεύμα θα το βλέπαμε σταθερά εδώ και χρόνια. Αν η Χρυσή Αυγή μπει στην Βουλή (που για την ώρα όλα δείχνουν ότι θα μπει) θα μπει με εντελώς δημοκρατικές διαδικασίες, όπως πχ αντίστοιχα στην προπολεμική Γερμανία είχε γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες Καγκελάριος και ο Χίτλερ φυσικά. Όπως τότε ο Χίτλερ είχε εκμεταλλευθεί κοινωνικά φαινόμενα που μάστιζαν τους πολίτες της χώρας του (ανεργία, πείνα, χαμηλά εισοδήματα, μαύρο εμπόριο κλπ) έτσι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει κι εδώ. Το πρόβλημα λοιπόν δεν θα λυθεί με την προπαγάνδα κατά της Χρυσής Αυγής, αλλά με την καταπολέμηση του προβλήματος εν τη γεννέση του. Μέχρι και η χούντα είχε προσπαθήσει έστω για το θεαθήναι να κάνει εκλογές κι εμείς οι μεγάλοι δημοκράτες λέμε τι; Να τις κάνουμε έτσι όπως μας βολεύει;
Και τι μας διαφοροποιεί από την χούντα τότε;

Η Χρυσή Αυγή δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προσπαθεί να αναπληρώνει την παντελή απουσία κράτους με τους δικούς της όρους. Παράδειγμα που έτυχε ιδιαίτερης χλεύης αντί να χτυπήσει καμπανάκια συναγερμού: η συνοδεία προστασίας σε ηλικιωμένους για να σηκώνουν χρήματα από ΑΤΜ. Το τι μαλακία διάβασα ιδίως στο φέηστσιμπουκ δεν περιγράφεται εύκολα: άλλος ζήταγε να προσλάβει χρυσαυγήτη για να του πλένει τα τζάμια, άλλος για για να τον βοηθάει στα ψώνια του σούπερ μάρκετ, άλλος για να τον βοηθήσει σε μετακόμιση. Και την ίδια στιγμή που διάφοροι χασκογέλαγαν πίσω από τις οθόνες των υπολογιστών τους, υπήρχε κόσμος που όντως ένοιωθε ευγνωμοσύνη απέναντι σε κάποιους χρυσαυγήτες, που θεωρούσε ότι όντως τους είχαν βοηθήσει. Και κάπως έτσι, με το κοινωνικό πρόβλημα να υπάρχει και να γιγαντώνεται και την ατομική ανευθυνότητα του καθενός να παίζει τεράστιο και φυσικά καταλυτικό ρόλο, η Χρυσή Αυγή άρχισε να ανεβάζει τα ποσοστά της στα δημοσκοπικά επίπεδα που έχω τώρα έχουμε δει (και που μέχρι τις εκλογές δεν θα ξαναδούμε άλλα καθ'όσον τα απαγορεύει πλέον ο νόμος). Η Χρυσή Αυγή έκανε αυτό που κάνει και η ίδια η Φύση, έκανε το απολύτως λογικό κι αναμενώμενο: βρήκε κενό κι ελλείψει άλλου "ενδιαφερομένου" το γέμισε αυτή. Σάμπως αυτό δεν κάνουμε ως λαός στα πάντα εδώ και κοντά 4 δεκαετίες; Μα με τις φωτιές στα δάση, μα με τους ημιυπαίθριους, μα με την φοροδιαφυγή, μα στα πάντα...
Εμένα θα πιάσουν μωρέ; Ο δίπλα δεν έχεις δει τι έκανε;
η αιώνια κλασσική ελληνική νοοτροπία από την οποίαν κάπως έτσι προέκυψε και το μαζί τα φάγαμε του Πάγκαλου. Αυτό ήθελε να πει εύσχημα ο χοντρός: εμείς σας αφήναμε να φοροδιαφεύγετε, εμείς σας αφήναμε να χτίζετε αυθαίρετα, εμείς σας αφήναμε να καίτε τα δάση, εμείς σας αφήναμε να κλέβετε το κράτος, εμείς σας βάζαμε παράτυπα στο δημόσιο κλπ. Κι εσείς τα αποδεχόσασταν όλα, κι ας ξέρατε ότι ήταν λάθος, ότι ήταν παράνομα. Γι'αυτό κι εμείς ως αντευχαριστώ σας κλέβαμε. Αυτό είναι το ελληνικό κράτος, αυτός ο λαός που το απαρτίζει. Είναι ο λαός που δημιουργεί κενά και τους επιτρέπει να καλυφθούν παρά φύσει.
Και αυτό ακριβώς κάνει και η Χρυσή Αυγή.

Και μη νομίζετε ότι αυτή η παρά φύσει πλήρωση του κενού δεν γίνεται σε ολόκληρη την καθημερινότητά μας. Παντού την έχουμε, απλά συνηθίζουμε να ξυπνάμε μετά από την καταστροφή, όπως πάντα δηλαδή. Θέλετε ένα απλό παράδειγμα της καθημερινότητας; Μέχρι στιγμής πολύς κόσμος λέει καλά λόγια για τον ΕΟΠΥΥ, αυτό το λοβέρδειο τερατούργημα που για να το κάνει άνθρωπος πρέπει πραγματικά να μισεί πολύ αυτόν τον λαό, και για ποιον λόγο λέει καλά λόγια; Διότι πλέον με την ενοποίηση των ταμείων μπορείς να κάνεις ό,τι εξέταση θες σε οποιαδήποτε ιδιωτική κλινική. Η αρχική αιτιολογία ήταν φυσικα ότι στα δημόσια νοσοκομεία δεν μπορούν να γίνουν όλα. Αντί λοιπόν να ενεργοποιηθούν όλα τα μηχανήματα, αυτά εξακολουθούν να σαπίζουν με την Δημόσια Υγεία να απαξιώνεται και οι ιδιωτικές κλινικές αρχίζουν να υποκαθιστούν παρά φύσει το κενό της ΔΗμόσιας Υγείας. Σε 2-3 χρόνια το αργότερο που τα δημόσια νοσοκομεία θα έχουν απαξιωθεί πλήρως, τότε ή θα μπορούν να κλείσουν ή να πουληθούν στο όνομα της κρίσης και της ύφεσης πάντοτε. Και τότε ξαφνικά η εξέταση αίματος από τα 10 ευρώ ως συμμετοχή θα γίνει 100 ευρώ μόνο του ασφαλισμένου. Αλλά δεν μας ενδιαφέρει η Δημόσια Υγεία ή η Δημόσια Παιδεία, μας ενδιαφέρει όμως το εξ αναγωγής δημοσκοπικό 5% της Χρυσής Αυγής, όπως κάποτε μας ενδιέφερε το προ Δεκεμβριανών 08 δημοσκοπικό 15% του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και το παλαιότερο αντίστοιχο 18% του Αβραμόπουλου με το... Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών του (ΚΕΠ). Κάπως έτσι μια ζωή μας ενδιαφέρουν τα δευτερεύοντα και δεν βλέπουμε ποτέ τα πρωτεύοντα.

Δεν με νοιάζει που πάτησες σκατά πριν μπεις στο σπίτι και μου το γέμισες όλο, με νοιάζει όμως που δεν πάτησες το καζανάκι μετά το κατούρημα.
Αυτοί είμαστε.

Ανιστόρητοι, ανεύθυνοι, ανώριμοι.
Διαχρονικά.
Με άποψη επί παντός επιστητού. Μοναχά ΕΓΩ ξέρω την πραγματική αλήθεια.
Εσύ που ισχυρίζεσαι ότι κατέχεις την μοναδική αλήθεια, είσαι λάθος διότι αποκλείεται να ξέρεις την μοναδική αλήθεια. Έτσι δεν πάει;
Είσαι δημοκράτης μέγας όταν προσπαθείς να φιμώσεις τους φασίστες με κύρια αιτιολογία ότι αυτό θα σου έκαναν αν ήταν αυτοί στα πράγματα. Γι'αυτό και τους προκάμεις εσύ για να διαφυλάξεις τη δημοκρατία. Σχεδόν εκσπερματώνω μπροστά σε τέτοιες λογικές.

Ας επιστρέψουμε στην σημερινή επαίτειο όμως (πάντοτε με άλφα-ιώτα).
Ο παππούς μου (ο πατέρας του πατέρα μου) επί χούντας δούλευε στο Ακροπόλ, στη Μάρνη. Έζησε σχεδόν εκ των έσω τα γεγονότα του Πολυτεχνείου υπό την έννοια ότι πολλοί φοιτητές έμπαιναν στο ξενοδοχείο για να γλιτώσουν. Θυμάμαι που έλεγε ο πατέρας μου ότι είχαν δει τόσο ξύλο τα μάτια του που επί 3 μέρες στο σπίτι δεν είχε μιλήσει σε άνθρωπο και βασικά ουδέποτε μίλησε. Πολλά που είδε, τα πήρε μαζί του. Να υπενθυμίσω για όσους δεν ξέρουν ότι στο Ακροπόλ γυρίστηκε και μέρος του ολλανδικού ντοκυμανταίρ που είναι και από τα βασικά ντοκουμέντα (παρεμπιπτόντως σε κάποια φάση φαίνεται και ο παππούς μου μέσα). Δεν έχει σημασία να καταγράψω τι γινόταν τότε μέσα στο ιστορικό αυτό ξενοδοχείο διότι αλλού είναι το θέμα μας. Επίτηδες ανέφερα το Πολυτεχνείο για το οποίο τα έχουμε ξαναπεί (όπου παρεμπιπτόντως σχεδόν πάντοτε ξεχνάμε τα εξίσου σημαντικά γεγονότα της Νομικής η οποία όμως σπανίως μνημονεύεται διότι δεν είχε την... τύχη (κυριολεκτικά) να μπουκάρει τανκ εκεί μέσα): η σημασία του ήταν τεράστια, ως κίνηση ήταν σχεδόν ποιητική και γενικώς ήταν αυτό που ήταν και δεν χρειάζεται να το αναγάγουμε σε κάτι άλλο. Είναι γνωστό ότι το Πολυτεχνείο έγινε το 73 με χούντα Παπαδόπουλου ενώ η χούντα έπεσε το 74 και ήταν Ιωαννίδη (να υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο το αγανακτισμένο και σφόδρα ανιστόρητο σύνθημε ότι η χούντα δεν τελείωσε το 73, που όντως δεν τελείωσε τότε ω, αστείοι). Είναι επίσης γνωστό ότι μέσα υπήρχε κόσμος και μοσμάκης που εν συνεχεία το εκμεταλλεύθηκε πολιτικά μέχρι εκεί που δεν πήγαινε, μιας και μεταπολιτευτικά πήξαμε στους αντιστασιακούς (τόσους πολλούς που είναι ν'αναρωτιέσαι πως διάολο έμεινε 7 χρόνια πάνω η χούντα), ενώ το εκμεταλλεύθηκε και κόσμος που πιθανώς να μην ήταν καν μέσα. Αντίθετα άλλοι που ήταν μέσα με πολύ ενεργό ρόλο δεν ασχολήθηκαν ποτέ: τόσο ξύλο έφαγαν μετά την εκπομπή και τόσο πούλημα δέχθηκαν (παρεμπιπτόντως, ο ένας εξ αυτών είναι συμμαθητής και φίλος του πατέρα μου).



Μην ξεχνάμε λοιπόν ότι τα σημερινά χάλια ξεκίνησαν από την κυριολεκτικά ιστορική μέρα της 21ης Απριλίου 1967 και γιγαντώθηκαν μετά την πλήρη κατάρρευσή της από την γεννιά που υποτίθεται ότι την πολέμησε, έχοντας σαν σημαία το Πολυτεχνείο που σε τίποτε δεν φταίει, όπως σε τίποτε δεν φταίει και η ιστορική ματωμένη σημαία να είναι έρμαιο της κάθε κομματικής και ανιστόρητης νεολαίας. Αυτό όμως είναι το κράτος, όπως και η σημαία του Πολυτεχνείου: ιδιοκτησία κάποιου που όλοι θα ήθελαν μερτικό. Όταν, λοιπόν, το μυαλό σου είναι συνέχεια στη μάσα, δημιουργούνται οι συνθήκες για κάθε λογής πολιτική ανωμαλία, μία εκ των οποίων είναι φυσικά και η ενδεχόμενη είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Κοινοιβούλιο, γεγονός αρκούντως γελοίο από μόνο του και που δείχνει το ποιόν του λαού, αφού αρκεί να αναλογιστείς τι έχει τραβήξει αυτός ο λαός από τους ΝΑΖΙ για να καταλάβεις ότι τέτοιο κόμμα δεν θα έπρεπε να υφίσταται καν, πόσω δε μάλλον να μπαίνει και στο κοινοβούλιο. Όμως ακόμα κι αυτή η πολιτική ανωμαλία στηρίζεται σε πλήθος από άλλες πολιτικές ανωμαλίες οι οποίες κακά τα ψέματα και πολύ μεγαλύτερες είναι αλλά και σε χειρότερα αποτελέσματα μπορούν να οδηγήσουν, και αυτό είναι το απείρως χειρότερο.

Και τα τελευταία 2 χρόνια με χειρότερο το 2011 ως τις μέρες μας, παρακολουθήσαμε πλήθος από πάσης φύσεως εκτροπές με κυριότερες τις συνταγματικές. Ο πρωθυπουργός λαμβάνει  ψήφο εμπιστοσύνης και μετά διαλύει τη Βουλή. Επί μήνες μας κυβερνά διορισμένος πρωθυπουργός. Νόμοι περνάνε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος παρά τις αναρίθμητες παραγράφους και άρθρα τους. Αντισυνταγματικές σκιές στις περισσότερες διαδικασίες. Και το ξύλο μετά των δακρυγόνων άφθονο, να προσφέρεται αφειδώς σε κάθε δημόσια διαδήλωση. Είχαμε έναν πρωθυπουργό ο οποίος επικαλέστηκε τάχα μου φόβο στρατιωτικού πραξικοπήματος και εντός και εκτός συνόρων προκειμένου να αποσταθεροποιήσει σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη με το δημοψήφισμά του και για να γίνει πιστευτό, ακολούθησαν τάχα μου και αρκετά εκτεταμένες κρίσεις αξιωματικών για να αποδείξουν ότι έγινε εξυγίανση α λα τούρκα και σχέδιο βαριοπούλα my ass, και με ποιο πρόσχημα; Ότι στην Σχολή Ευελπίδων μερικοί μαθητές φέρονται να τραγούδησαν τον ύμνο της 21ης Απριλίου. Η Δημοκρατία μας κινδύνευσε από μερικούς φοιτητές στρατιωτικής σχολής. Η δύναμη του πραξικοπήματος ακόμη και ως θεωρία. Να παίρνεις φόρα και να κοπανάς το κεφάλι σου σε τοίχο.

Τότε όμως, το 67-74, είχαμε χούντα. Είχαμε στρατιωτικούς που είχαν καταλύσει το Σύνταγμα και το πολίτευμα. Βέβαια ακόμη και σ'αυτό ανιστόρητοι είμαστε διότι δεν ξέρουμε ότι στην πραγματικότητα ήταν λίγοι οι επίορκοι στρατιωτικοί. Τόσο η αεροπορία είχε μείνει (ως τάχα μου το σώμα ελίτ ένεκα πιλότων) πιστή στον Βασιλιά, ενώ το Ναυτικό είχε να επιδείξει σε γενικές γραμμές έντονη αντιδικτατορική δράση με αποκορύφωμα το λεγόμενο Κίνημα του Ναυτικού και την "Ανταρσία" του αντιτορπιλικού Βέλος, δίχως αυτό βέβαια να σημαίνει ότι δεν υπήρχαν παντού και χουντόμουτρα.



Ακόμη κι έτσι όμως, είναι απολύτως λογικό να κάνουμε λόγο για χούντα των Συνταγματαρχών, διότι τέτοιοι ήταν. Συνεπώς για τότε ξέραμε τι συνέβαινε. Και τότε ήξεραν. Όντως ισχύει αυτό που λένε ότι τότε κοιμώνταν με ξεκλείδωτες τις πόρτες και ανοικτά παράθυρα διότι πολύ απλά, η χούντα μπορούσε να σε μαζέψει ανά πάσα στιγμή και για ψίλου πήδημα. Δεν απαιτείτο να ήσουν κουμμουνιστής. Αρκεί να σε κάρφωναν ότι ήσουν. Οπότε πόσοι ήταν οι παλαβοί να κυκλοφορούν ανέμελοι βραδιάτικα νομίζετε; Παράλληλα τότε το ξύλο έπεφτε πολύ σε συγκεκριμένους χώρους, ενώ οι δημόσιες εκδηλώσεις επιτρέπονταν μόνο όταν ήταν ελεγχόμενες. Και ούτω καθεξής.

Τι έχουμε σήμερα που δόξα τω θεώ έχουμε δημοκρατία;
Το Σύνταγμα έχει καταστεί κουρελόχαρτο όπως και τότε επί χούντας. Η πλατεία Συντάγματος έχει καταστεί σχεδόν άβατον και οι διαδηλώσεις αντιμετωπίζονται εκ προοιμίου εχθρικά. Τα ΜΑΤ και οι λοιπές δυνάμεις έχουν αντικαταστήσει τους τότε βασανιστές και δη προς το μαζικότερον και το δακρυγονέστερον. Το παρακράτος εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει, τους βλέπουμε σε κάθε διαδήλωση έτοιμους για δράση, τους βλέπουμε ανάμεσα σε αστυνομικούς, τους βλέπουμε έτοιμους να χτυπήσουν πισώπλατα. Τότε ο κόσμος δεν είχε το δικαίωμα να κυκλοφορεί επειδή το απαγόρευε η χούντα. Σήμερα ο κόσμος δεν κυκλοφορεί επειδή η κυβέρνηση νομοθέτησε έτσι ώστε να του κλέψει (κυριολεκτικά ή μεταφορικά, πάρτε το όπως θέλετε) τα λεφτά. Έχει κάποια διαφορά; Σάμπως δεν ήταν αμφότερες χούντες ξενόφερτες;

Καθόμαστε και προσπαθούμε τις όποιες διαφορές αγνοώντας και τις αιτίες και τα αποτελέσματα.
Ούτως ειπείν, της κοντής ψ*λής οι τρίχες της έφταιγαν. Έχουμε επιτρέψει να πέσουμε θύματα της κανιβαλιστικής προπαγάνδας, ο ένας να τρώει τις σάρκες του άλλου επειδή απλώς έτσι έχουμε μάθει να κάνουμε μια ζωή.

Για όσους θεωρούν ότι δεν τα ξέρουν όλα, παραθέτω δύο ενδιαφέροντα βίδεα: ένα όχι πολύ γνωστό ντοκυμανταίρ σχετικά με τη δίκη των πρωταιτίων και την ανακοίνωση από τη φυλακή του πρωταιτίου αναφορικά με την κάθοδο της ΕΠΕΝ στις εθνικές εκλογές. Αμφότερα άγνωστα ντοκουμέντα. Το πρώτομ αν το παρατηρήσετε προσεκτικά, θα πάρετε πολλές πολύτιμες πληροφορίες. Το δεύτερο προσπαθήστε να το δείτε όπως έβλεπε τα πράγματα ο πρωταίτιος. Αν το επιτύχετε, εκτιμώ ότι θα καταλάβετε αρκετά. Οι ήδη γνώστες ας μην μπουν καν στον κόπο να το δουν. Τα ξέρουν ήδη όλα και κακώς έφτασαν ως εδώ κάτω.





Τι λέγαμε αρχικά λοιπόν; Ότι σε αυτήν τη χώρα σημασία έχει το τι λες.
Ο Σαμαράς πχ είπε ότι δεν θα συνεργαστεί σε καμία περίπτωση με το pasok.
Ο Βενιζέλος πχ λέει ότι η πρώτη θέση είναι εφικτή.
Αμφότεροι θέλουν να μας βγάλουν από την κρίση στην οποίαν μας έσυραν με τις δικές τους ψήφους.
κλπ, κλπ, μπλα μπλα μπλα, κοκ, κοκ...

Τήρησε ποτέ κανείς σε αυτήν τη χώρα τον λόγο του; Ποτέ.
Αν ήθελαν να κάνουν κάτι δεν θα νομοθετούσαν υπέρ του Λαού; Θα το έκαναν. Δεν θα έστελναν τους υπευθύνους στη Δικαιοσύνη; Θα το έκαναν. Άρα τι μετράει; Το τι λένε; Ή το τι κάνουν; Μέχρι και ότι κόπτονται για τον λαό λένε. Θα τους πιστέψουμε;

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα διότι εμείς το επιτρέπουμε.
Χρόνια πολλά λοιπόν, διότι στην χούντα οφείλουμε τη σημερινή μας Δημοκρατία.
Να τη χαιρόμαστε.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Ο Βαγγελάκης ξεβρακώνεται.

Όπως λέμε ο Καραγκιόζης Πολιτικός, ας πούμε...

Δεν ξέρω αν έτυχε να παρακολουθήσετε προ μιας βδομάδας (την Μ.Τετάρτη) την διαδικτυακή συνέντευξη του Βενιζέλου στον Χατζηνικολάου (εγχείρημα που εξελίσσεται σε τρομερά ενδιαφέρον, τουλάχιστον για τα γούστα μου). Βασικά ήθελα να την σχολιάσω άμεσα αλλά σεβάστηκα αφενός τις θρησκοληψίες των πιστοί, αφετέρου ότι επίκειτο γερή μασαμπούκα και θυσία εις τον Μέγα Σουβλακέα, κι έτσι θέλησα να αποφύγω δράματα με ξεράσματα οπότε είπα να αφήσω τον σχολιασμό για μετά τις αργίες που θα είχε ηρεμήσει κάπως το στομάχι μας.

Εδώ υπάρχουν κάποια προβληματάκια (σκόπελοι) που θέλω να αποφύγω, είναι η αλήθεια. Πρώτον, σχολιάζοντας τον Βενιζέλο θα είμαι υποχρεωμένος να σχολιάσω και τους υπόλοιπους αρχηγούς, όταν και αν βγουν (διότι ακόμη δεν έχει απαντήσει ο Αντωνάκης κιόλας) πράγμα για το οποίο δεν ψήνομαι ιδιαίτερα επί της παρούσης. Δεύτερον, έχουν ανακύψει άλλα θέματα με κυριότερο την (ωσανά!) προκήρυξη (ωσανά!) εκλογώνε (ωσανά!) για την 6η Μαϊου 2012, μια εκλογική αναμέτρηση που πανθομολογουμένως θα είναι μάλλον η πιο κρίσιμη στην σύγχρονή μας ιστορία ως χώρα, που όμως θα πούμε στην ώρα που τους πρέπει μιας κι έχω κατά νου μερικά σενδονάκια που εκτιμώ ότι θα εξελιχθούν με πολύ ενδιαφέρον, αλλά το καθένα στην ώρα του ξαναλέγω. Τρίτον, η μπουρδολογία και η παραφιλολογία που έχει πέσει είναι τεράστιες και εξαιρετικά οργανωμένες και καθίστανται εξαιρετικά επικίνδυνες κιόλας οπότε θα έπρεπε να εστιάζουμε ήδη σε αυτές, αλλά θα ασχοληθούμε εν ευθέτω χρόνω με τον προσήκοντα τρόπο. Και τέταρτον, το θέμα θεωρείται εν μέρει μπαγιάτικο, πράγμα σωστό, όμως ήταν τέτοιο το ξεβράκωμα (γενικώς και ειδικώς) που έπεσε που θεωρώ εγκληματικό να ξεχαστεί η συγκεκριμένη εκπομπή. Όπως και να'χει, επειδή ήδη έχει περάσει μία ολόκληρη βδομάδα από την συνέντευξη Βενιζέλου, θα επιχειρήσω να είμαι το κατά δύναμιν σύντομος.

Να ξεκινήσουμε από τα βασικά λοιπόν, με πρώτο το ότι απεδείχθη στην πράξη ότι δεν υφίστατραι ρητορική δεινότητα Βενιζέλου. Στην πραγματικότητα η περιβόητη ρητορική του δεινότητα είναι σαν κάτι χημικές αντιδράσεις που απαιτούν υψηλές θερμοκρασίες και παρουσία καταλύτη ειδάλλως δεν μπορούν να γίνουν, κοινώς προαπαιτούνται Μπάμπηδες, Καψήδες και Πρετεντέρηδες ήτοι φίλια ΜΜΕ με εκπομπές που χαϊδολογούν και χαριετίζονται ευχαρίστως προκειμένου να τελειώσει ανώδυνα ο τηλεοπτικός (ραδιοφωνικός) χρόνος και να βγει το μεροκάματο. Ούτως ειπείν με δημοισιοκάφρους που δύνανται να χαρακτηρισθούν τομάρια υπό του λαουτζίκου, οι πολιτικοί ηγέτες από νάννοι της καθημερινότητας που στην πραγματικότητα είναι, μοιάζουν αξάφνως γίγαντες, ανεξίτηλοι, μέγιστοι, αήττητοι. Κάνουν ό,τι γουστάρουν. Μόλις όμως βρεθούν απέναντι στον κόσμο δίχως μπράβους, ασυλίες και νόμους περί ευθύνης υπουργών, αυτομάτως διασύρονται με χαρακτηριστιή ευκολία και η περιβόητη ρητορική δεινότητα πάει περίπατο. Πριν προχωρήσω να πω ότι παρακάτω θα κάνουμε μια συμπλήρωση στο περί δημοσιοκάφρων.

Κάτι άλλο που διαπιστώσαμε είναι ότι ο Βενιζέλος είναι τω όντι πανέξυπνος και οπορτουνιστής. Κυριολεκτικά ό,τι πρέπει για Έλλην πολιτικός. Εκμεταλλευόμενος άριστα την αδιαμφισβήτητη οργή των παρευρισκομένων πολιτών, πρέπει να είπε περί τις 80 φορές τις φράσεις κλισέ "να σας απαντήσω", "ακούστε με", "να επανέλθω στην ερώτηση", "μη βιάζεστε" κλπ. Φράσεις οι οποίες αφενός του έδιναν χρόνο να σκεφτεί όχι τι να πει αλλά πως θάλλάξει εντελώς θέμα και θα ξεφύγει από την ερώτηση. Ως προς τις ερωτήσεις όμως, φταίει ξεκάθαρα ο κόσμος που δεν είχε την στοιχειώδη υπομονή να θέσει το ερώτημα και να σφίξει τα δόντια περιμένοντας την απάντηση.

Διότι η θλιβερή αλήθεια είναι ότι στην εν λόγω εκπομπή παρουσιάστηκε η δυνατότητα να διασυρθεί εντελώς ο Βενιζέλος. Όμως οι συνεχείς διακοπές από πλευράς του κόσμου, καθώς και η παντελώς εσφαλμένη διαχείριση από πλευράς Χατζηνικολάου που άφηνε από ένα σημείο να γίνονται 10-10 οι ερωτήσεις, του έδιναν το δικαίωμα να μην απαντά σχεδόν σε όλες τις ερωτήσεις. Και δεν αναφέρομαι τόσο στην πρώτη ώρα της εκπομπής που πέρασε σχεδόν ανώδυνα (ειλικρινά το λέω ότι έφτασα στο σημείο να χασμουριέμαι) με τον Βαγγελάκη να μπουρδολογεί ακατάπαυστα με την ξύλινη γλώσσα που τον χαρακτηρίζει, με την οποίαν είναι ικανός να μιλάει για ώρες δίχως να λέει το παραμικρό, ποτέ. Μόλις όμως άρχισε να ζεσταίνεται ο κόσμος, εκεί χάθηκε η μπάλα. Κυριολεκτικά γύρισε σε τσόντα η εκπομπή. Μέρες που'τανε δηλαδή, έπεσε άγριο ξεβράκωμα. Και που να μην τον διέκοπταν συνέχεια κιόλας. Διότι -για να πιάσω ένα παράδειγμα- ρε ταρίφα αγόρι μου, σόρρυ δηλαδή αλλά μόνο εσύ θα μπορούσες να πεις "και μην μου απαντήσετε καν, δεν με ενδιαφέρει". Για να ρητορεύσεις σε πήγανε εκεί ρε αδελφέ; Για να αγορεύσεις; Ή για να κάνεις ερωτήσεις και να περιμένεις τις απαντήσεις;

Ποια ξύλινη γλώσσα θα σε βοηθήσει όταν ο άλλος σου λέει ότι έχω 30 ευρώ στην τσέπη για να τη βγάλω μέχρι το Πάσχα; Ποια ξύλινη γλώσσα θα σε βοηθήσει όταν σου λέει ο άλλος ότι μου κόβετε το μέλλον και για ποιον λόγο να μην φύγω στο εξωτερικό; Στην Βουλή, αυτό το άντρο της ανηθικότητας, της παρανομίας και της αντισυνταγματικότητας όπως το έχετε καταντήσει, μεταξύ σας καλά τα λέτε όλοι οι απατεώνες. Μια χαρά εξηγείτε πόσο άλλο πρέπει να υποφέρει ακόμα ο κοσμάκης για το καλό του. Μια χαρά τη βγάζετε την άκρη πίσω από τις ασυλίες σας, με παχυλούς μισθούς, ω, άρχοντες των ρουσφετιών και του έκλυτου βίου. Μήπως έχετε εργαστεί ποτέ; Οι περισσότεροι από εσάς ούτε δευτερόλεπτο. Κάποιοι ίσως ελάχιστα πάνω στις πλάτες του μπαμπά. Και κάποιοι λιγότεροι, ίσως ναι. Είναι τυχαίο ότι οι βουλευτές κατά κύριο λόγο απαρτίζονται από συγκεκριμένα επαγγέλματα (με κυριότερα αυτά του δικηγόρου, του δημοσιογράφου και του συνδικαλιστή); Όταν όμως βρίσκεσαι ανάμεσα σε κόσμο που ενδόμυχα φοβάσαι μην διαβεί τον Ρουβικώνα και σε κατασπαράξει ζωντανό, όπως του κάνεις εσύ όλες τις μέρες, όλα αυτά πάνε περίπατο.

Αφήσαμε πιο πάνω έναν ανοικτό αστερίσκο, περί δημοσιοκάφρων. Θα το συνδυάσουμε άριστα με τους πολιτικάντηδες εν προκειμένω. Παρατηρήσατε με πόση βεβαιότητα απήντησε ο κυρ-Ευάγγελος στο γιατί βάζει πρώην προέδρους στο ψηφοδέλτιο; (όπου βέβαια ο Παπακωνσταντίνου δεν είναι πρώην πρόεδρος του pasok, αλλά τη χρειάζεται και αυτός την βουλευτική ασυλία, μην σκάσει καμιά ξεκάρφωτη εξεταστική και εκτεθούμε...)
Την έφαγε τη σακούλα του από τον κόσμο ότι δεν γουστάρει τέτοιους και τι απάντησε; "Οκ, το κρατάω" (σιγά μην σου πέσει παιδί μου).
Την επομένη ημέρα άκουγα σε μια φάση την Κάτια Μακρή στον real όπου με τεράστια έκπληξη ανακοίνωνε από αέρα ότι εκπλήσσεται που τα θέματα που βγάζουν οι δημοσιογράφοι δεν ενδιαφέρουν τους πολίτες φέρνοντας ως παράδειγμα το τι θα γίνει με τον Ραγκούση). Σώπα βρε κούκλα μου! Το κατάλαβες επιτέλους; Μετά από τόσα χρόνια στην δημοσιογραφία, μετά από τόσο σκατό που έχεις φάει από εμάς την πλέμπα ούτως ειπείν τους απλούς πολίτες, μετά από τόσα καντήλια που έχουν πέσει, κατάλαβες ότι στην Ελλάδα και οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι είναι στην κοσμάρα τους; Μιλάμε ότι τέτοιο θαύμα έχει να γίνει από την εποχή που γράφτηκε η Παλαιά Διαθήκη. Γιατί σας λέμε δημοσιοκάφρους νομίζεις; Ε;

Γι'αυτόν τον λόγο (αλλά και άλλους πολλούς) έγραψα αρχικώς πως η εν λόγω εκπομπή ήταν εξαιρετικά μεγάλης σημασίας και εκτιμώ πως δεν πρέπει να ξεχαστεί έτσι εύκολα. Διότι προσέφερε άπειρο πλήθος συμπερασμάτων, ένα άλλο εκ των οποίων ότι οι πολίτες της χώρας μάλλον αγνοούν τι σημαίνει Δημοκρατία. Οχλοκρατία είναι το πολίτευμα που ξέρουν και είναι -νομίζω- αυτό που έχουμε γνωρίσει όλοι μας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο: ακούω στις 4 τα χαράματα μουσική στη διαπασών διότι "δημοκρατία έχουμε", καίω το δάσος να κάνω μεζονετίτσα διότι "δημοκρατία έχουμε", κλέβω το κράτος και δεν σου πέφτει λόγος μιας και δεν κλέβω εσένα διότι "δημοκρατία έχουμε" κ.ο.κ. Με την αυτήν λογική τον διέκοπταν συνέχεια εκτιμώ. Κι εγώ μεγάλε αν ήμουν εκεί μάλλον με δυσκολία θα συγκρατούσα τα νεύρα ου, σε καταλαβαίνω. Αλλά το ρημάδι, όταν παίρνεις το μικρόφωνο, πες τουλάχιστον μία ερώτηση και άστον να απαντήσει. Αφού βλέπεις ότι δεν μπορεί κιόλας, τι του δίνεις βούτυρο στο ψωμί του; Άστον να μιλήσει πια...

Ένα άλλο συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε μάλλον αβίαστα θα έλεγα, είναι ότι το τρίτο πρόβλημα του περιβόητου δικομματισμού είναι σαφώς το τρίτο παραδοσιακό κόμμα των δύο όψεων του νομίσματος, ήτοι το ΚΚΕ, διότι όσο πρόβλημα αποτελεί η παραδοσιακή ψήφος στους δύο (πρώην ή νυν, θα ξέρουμε σε 3 βδομάδες) μεγάλων κομμάτων, άλλο τόσο μεγάλο πρόβλημα αποτελεί και η παραδοσιακή ψήφος εις το κόμμα της εργατιάς. Δεν είναι τυχαίο ότι την χοντρομπαρούφα της βραδιάς την πέταξε ο παραδοσιακός ψηφοφόρος του Κόμματος, που ήταν και ο μοναδικός που δεν είχε κάτι να ρωτήσει άλλωστε (αφού να μην ξεχνάμε ότι το Κόμμα γνωρίζει όλες τις απαντήσεις, ως εκ τούτου δεν απαιτείται να κάνει και ερωτήσεις). Πραγματικά η βλακεία είναι απάλευτη και ιδίως σε τούτη τη χώρα. Διότι το πρόβλημά μας είναι ακριβώς αυτοί οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι όλων των κομμάτων, ούτως ειπείν εκείνοι που ακόμη ψηφίζουν Κωνσταντίνο Καραμανλή ή Ανδρέα Παπανδρεου ή Ζαχαριάδη: ας τους πληροφορήσει κάποιος επιτέλους ότι και οι τρεις έχουν πεθάνει.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό συμπέρασμα το οποίο πρέπει πάσει θυσία να κρατήσουμε για τις εκλογές είναι ότι τόσο ο Βενιζέλος, όσο και το σιχαμερό του κόμμα δεν έχουν το παραμικρό πλάνο για την σωτηρία του τόπου, αντιθέτως με τα όσα ευαγγελίζονται. Το μοναδικό που τον ενδιαφέρει είναι η καρέκλα και θα κάνει τα πάντα για να την κρατήσει και τι εστί τα πάντα; Ό,τι λένε οι δανειστές. Αυτό είναι το πλάνο, που συμπτωματικώς ή όχι είναι το ίδιο ακριβώς πλάνο με του Σαμαρά. Αλλά μην μπούμε στο θέμα άλλου σενδονιού απ'αυτά που θα ακολουθήσουν και ας κρατήσουμε το ότι ο άνθρωπος αυτός απέδειξε στην πράξη ότι είναι απείρως μικρότερος από τους πολίτες της χώρας, ότι δεν μπορεί να τους κοιτάξει κατάματα, ότι δεν έχει τίποτε να τους προσφέρει και ότι δεν μπορεί να τους διασφαλίσει και το μέλλον. Και προσωπικά ακούω βερεσέ αυτά που λένε ότι του αξίζουν συγχαρητήρια που πήγε εκεί διότι άλλος αρχηγός δεν θα το αποδεχόταν κλπ. Παπάρια μάντολες. Για την ώρα αν εξαιρέσουμε τον Αντωνάκη του οποίου η απάντηση εκκρεμεί, όλοι οι υπόλοιποι έχουν αποδεχθεί την πρόσκληση (σύμφωνα με τα λεγόμενα του Χατζηνικολάου) και την οποίαν απάντηση όλοι έδωσαν αφού παρακολούθησαν το σταύρωμα του Βενιζέλου από τους μόλις 40 συμπολίτες μας (από τους οποίους δεν μίλησαν και όλοι κιόλας) Απλώς ο Βενιζέλος την πάτησε αλλού: νόμιζε ότι θα μαγέψει τον κόσμο ωσάν νέος αυλοπαίκτης στο αντίστοιχο παραμύθι. Ότι θα μιλάει λέγοντας μπούρδες του αέρα και ο κόσμος θα παρακολουθεί συνεπαρμένος. Ο κόσμος όμως είναι αγανακτισμένος, είναι οργισμένος, είναι εξαντλημένος, έχει φτάσει στα όρια του. Κι επίσης προφανώς δεν περίμενε ότι ο Χατζηνικολάου όντως θα τηρούσε αυτό που είχε αρχικώς δεσμευθεί, ότι η εκπομπή θα βασιζόταν σε ερωτήσεις του κόσμου δηλαδή. Και όπως δεν του έκατσε ούτε μία πολιτική επιλογή που έκανε και ξεπούλησε τη χώρα, έτσι δεν του έκατσε ούτε μία εκτίμηση περί την εκπομπή, γι'αυτό και παρακολουθήσαμε το ξεβράκωμα που παρακολουθήσαμε, και το οποίο θα μπορούσε -λίγο παραπάνω μυαλό να είχε ο κόσμος- να ήταν απείρως μεγαλύτερο. Κυριολεκτικά την περασμένη Τετάρτη θα μπορούσαμε να είχαμε ξεφορτωθεί οριστικά το κεφάλαιο Βενιζέλος. Αλλά αποδειχθήκαμε εκ νέου άφρονες και δεν το πράξαμε.

Στα πολύ θετικά σημεία νομίζω ότι κατατάσσεται και το ότι πολλοί πολιτικάντηδες του κώλου πρέπει να έχασαν το χρωματάκι τους με αυτά που είδαν από το μπλογκ του Χατζινικολάου. Όταν τον πίνει με το μπουρί της σόμπας ένας πολιτικός που φέρεται να έχει γλώσσα που τσακίζει κόκαλα, σκέψου τι έχουν να πάθουν όλοι οι άλλοι που είναι ρητορικώς υποδεέστεροι. Ω, ρε μάναμ! Και τα γιαούρτια μόλις ξεκίνησαν έτσι; Ή μήπως το θεωρείτε τυχαίο ότι ένας μετά τον άλλον το γυρνάνε σε προεκλογική εκστρατεία από το ίντερνετ; Που να τολμήσουν να βγούνε έξω τα καθάρματα;

Παρεμπιπτόντως, αναφορικά με την εκπομπή, δεν ξέρω για άλλους, αλλά ενώ την ρούφηξα ολόκληρη και τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, οφείλω να ομολογήσω ότι οι σχεδόν 3 ώρες με κούρασαν. Επίσης, καλό θα ήταν ο Χατζηνικολάου να κοντρολάρει λίγο (αρκετά) καλύτερα τον κόσμο ως προς αυτά τα δύο σημεία που προανέφερα, ήτοι ότι δεν έχουν νόημα οι μαζικές ερωτήσεις και αφετέρου να μην αφήνει να διακόπτουν ώστε να απαντάει και να μην υπεκφεύγει όλη την ώρα ο ομιλητής. Πάντως οφείλω να ομολογήσω ότι ως εγχείρημα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και πιθανώς ν'ανοίγει νέο δίαυλο επικοινωνίας στα ΜΜΕ, που -γιατί όχι; σάμπως περίμενε ποτέ κανείς ότι θα πέθαιναν κραταιές εφημερίδες;- ενδεχομένως να πλήξει και παραδοσιακά ΜΜΕ της τηλεόρασης.

Κατά τα λοιπα, μάλλον το πιο εύστοχο το διάβασα από την τουιτερική Ελληνοφρένεια: η εκπομπή θα έπρεπε να λέγεται κανονικά "ο Ε. Βενιζέλος ΔΕΝ απαντάει στους πολίτες". Α, και δεν ξέρω αν παρατηρήσατε πως διακυμάνθηκαν ποιοτικώς οι ερωτήσεις ανάλογα με την ηλικία και την έλειψη κομματικών φράσεων, ε; Ωραία πράγματα!
Θα γελάσουμε. Και ας γελάσουμε τώρα γιατί μετά τις 6 Μαϊου θα πέσει πολύ δάκρυ...

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Αγαπημένα μου συγκροτήματα: Warlord


Βασικά, τι να πρωτοπείς και τι να πρωτογράψεις για τους Warlord του φοβερού και τρομερού Bill Tsamis (εξ Αμερικής, Ελληνικής ρίζας και με επαφές με την πατρίδα ο κύριος: μέγιστη μορφή, μιλάμε). Θα το πάω στο ρομαντικό...

Κατ' αρχήν δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην ήξερε ως όνομα τους Warlord, οι οποίοι με τους μόλις... δύο μισούς δίσκους συν τη μία συλλογή σε βίντεο και τη μία κανονική σε εκείνες τις μυθικές εποχές που η λαίλαπα του διαδικτύου δεν τα είχε σαρώσει ακόμη όλα (ήτοι να βρίσκονται όλα με ένα απλό κλικ), αν μη τι άλλο σου δημιουργούσαν μια εύλογη απορία: πως είναι δυνατόν ένα συγκρότημα με τόσα λίγα τραγούδια να έχει τόσο μυθικό όνομα. Και ακριβώς επειδή οι Warlord ήταν σπάνιοι ακόμη και σε tape trading αναγκαζόσουν να βασίζεσαι στη φαντασία σου, τι -δηλαδή- μπορεί να είναι αυτό το συγκρότημα ενός Έλληνα από την Αμερική, για το οποίο μόνο σε περιοδικά όπως το μέταλ χάμστερ μπορούσες να διαβάζεις. Κάποια στιγμή θυμάμαι περί το 90 είχα ακούσει ένα τραγούδι τους (που είναι και το αγαπημένο μου) στην εκπομπή Metal City του Λιάκου του Παπαδόπουλου (φίλος τότε ο Ηλίας, μετά χαθήκαμε), και πιο συγκεκριμένα το Mrs Victoria από το οποίο είχα μείνει άναυδος. Και μόνο με αυτό το τραγούδι το να βρω Warlord είχε καταστεί σχεδόν... ζήτημα τιμής. Με τον καιρό είχα καταφέρει να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου θυμάμαι με το Aliens, το Lucifer's Hammer, το Lost and Lonely Days και πιθανώς και το Penny for a Poor Man νομίζω, αλλά και πάλι δεν είχα βρει τίποτε εκτός από κάποιες πληροφορίες από περιοδικά και φάνζιν, μέχρι που μέσω του μυθικού tape trading κατάφερα και τους βρήκα μετά από 2-3 χρόνια. Ένα από τα πρώτα μου μελήματα ήταν να αντιγράψω εκείνη την απίστευτη κασσέτα που είχε όλα τους τα κομμάτια, διότι είχα εξαρχής κατανοήσει ότι επίκειτο λιώσιμο (κυριολεκτικό) και ειλικρινά ένοιωθα... χαρούμενος που είχα καταφέρει να τους βρω. Είχα την αίσθηση πως ήταν κάπως σαν την εξεύρεση του αγίου δισκοπότηρου -ήταν εντελώς άλλες οι εποχές άλλωστε και δεν το κρύβω ότι μου λείπουν πάρα πολύ! Κάποια στιγμή, μετά από κάποιον καιρό (για την ακρίβεια το 94 ήταν) έτυχε να πέσω πάνω (κυριολεκτικά) στο βινύλιο του Deliver Us στο μυθικό μαγαζί των μεταχειρισμένων του Happening. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έξαψή μου, είχα ιδρώσει. Ένοιωθα πως είχα στα χέρια μου ένα θησαυρό. Μόλις είδα την τιμή, κόντεψα να πέσω κι εγώ κάτω. Αν θυμάμαι καλά έκανε 15.000 δραχμές, ποσό τεράστιο τότε, αλλά κλασικό για τέτοια τεμάχια. Οι συλλέκτες τόσο ζήταγαν και για το ευθεντικό Nightcomers για παράδειγμα, 12 ζήταγαν θυμάμαι για το αυθεντικό See You in Hell κλπ. Εννοείται ότι το ποσόν για έναν πιτσιρικά που μάζευε δραχμή-δραχμή το χαρτζιλίκι του ήταν απαγορευτικό. Έτσι, και με δεδομένο ότι αφενός το ίντερνετ ήταν μια εντελώς άγνωστη έννοια, αφετέρου δεν είχε αρχίσει ακόμη η αρχική λαίλαπα των επανακυκλοφοριών των πάντων σε cd, συμβιβάστηκα με την ιδέα πως ίσως να μην τους έχω ποτέ αυθεντικούς. Άλλες εποχές, ρομαντικές, απείρως ωραιότερες... Τότε που το να αποκτήσεις κάτι δεν είχε απόσταση ενός κλικ, τότε που ένοιωθες ανυπομονησία για κάτι. Και ήταν τότε που η μουσική πραγματικά έβγαινε από μέσα. Το θεωρείτε τυχαίο ότι τέτοιες γκρουπάρες όπως οι Warlord, οι Cirith Ungol, οι Manilla Road, οι Heavy Load κλπ μόνο τότε έβγαιναν και μάλιστα ασταμάτητα;



Όπως και να'χει, τα χρόνια έχουν περάσει και οι Warlord παραμένουν ένα συγκρότημα που και μόνο η αναφορά του ονόματός του σε κάνει ν'ανατριχιάζεις, σου φέρνει ρίγη συγκίνησης. Σκέφτεσαι τις συνθέσεις του Tsamis και συλλογίζεσαι πως η τελειότητα των ανθρωπίνων δημιουργημάτων τελικώς δεν έχει όρια. Επική μουσική, με μελωδίες που σου χαράζουν τ'αφτιά για να μην τις ξεχάσεις, στίχους σφυριές που μένουν καρφωμένοι στο μυαλό. Όλα αυτά βασισμένα κυρίως στις εμνεύσεις και την εκτελεστική δεινότητα ενός ανθρώπου που είχε την στήριξη ενός από τους καλύτερους ντράμερ που έχουν περάσει κατά την άποψή μου από το μουσικό στερέωμα, του Mark Zonder: και μόνο την εισαγωγή στο Aliens ν'ακούσετε, δεν θέλετε άλλο από δαύτον.

Αναφορικά με τη δισκογραφία τους, όπως προανέφερα ήταν αρκετά μυστήρια: ένα ΕΡ, το "Deliver Us", έναν πλήρη δίσκο που όμως τα μισά τραγούδια είναι από το ΕΡ, το "...And the Cannons of Destruction have Begun..." το οποίο προηγουμένως είχε βγει και σε βίντεο ως συναυλία ντε και καλά, καθώς επίσης και τη συλλογή "Thy Kingdom Come". To 2002 επανασυνδέθηκαν και κυκλοφόρησαν με τον τραγουδιστή των Hammerfall (που κανείς δεν είδε ποτέ με καλό μάτι) έναν δίσκο που ναι μεν είναι αρκετά καλός αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τον τοποθετήσεις στην συνείδησή σου πλάι στην αρχική εποποιία. Σημειωτέον ότι ο δίσκος αυτός έχει κυρίως πρώιμο υλικό των Warlord από demo τους ή από την Lordian Guard era, αλλά επανηχογραφημένο φυσικά. Πάντως να μην σαςλέω ψέματα, επειδή με τους Warlord είμαι πάντοτε προκατειλημένος, ο δίσκος αυτός μου αρέσει πολύ! Και παρομοίως περιμένω με τρομερή αγωνία και τη νέα δουλειά του φοβερού Bill, η οποία βρίσκεται ακόμα στα σκαριά! Είναι Warlord ρε γαμώτο, πως να το κάνουμε... Δεν πιάνεται αυτός ο άνθρωπος, πραγματικά, σε ό,τι κι αν κάνει, είτε αυτό είναι επίσημο, είτε είναι σε demo, είτε σε άλλο σχήμα όπως με τους Lordian Guard που ακολούθησαν μετά τη διάλυση των Warlord τη δεκαετία του 80 σε πάντοτε επικό ύφος.

Θα κλείσω λέγοντας κάτι που κλασικά θα εκλάβετε ως υπερβολή απ'αυτές που πάντοτε αρέσκομαι να γράφω σε τέτοιες περιπτώσεις. Αλλά κρατήστε το και κάποια στιγμή ίσως επανεκτιμήσετε: αν η ανθρωπότητα είχε και άλλα γκρουπ σαν τους Warlord θα ήταν πολύ πιο ευτυχισμένη...

ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ, γι'αυτήν την γκρουπάρα.

Deliver Us


Mrs Victoria


Lucifer's Hammer (από το βίντεο του Cannons)


Black Mass


Aliens (από το βίντεο του Cannons)


Achilles Revenge (από το Rising)


Winds of Thor (από τους Lordian Guard, ηχογραφημένο και στο Rising)


City Walls of Troy (από το δεύτερό τους demo)


ΥΓ. Απ'όσο γνωρίζω ο Bill περνάει κάποιο λούκι με την υγεία του εδώ και κάποιον καιρό. Του εύχομαι ολόψυχα περαστικά και είθε να ξαναείναι σύντομα μαζί μας με τον τρόπο που μας έχιε σημαδέψει όλους.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Το παρόν ιστολόγιον σας εύχεται

ΚΑΛΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ.

Ούτως ή άλλως, αφενός για την ανάστασή σας έχετε κατ' επανάληψιν αποδειχθεί ανάξιοι, αφετέρου δεν έχετε αποδείξει ότι την επιζητείτε. Οπότε ας μείνουμε στα όσα αποδεδειγμένα έρχονται.



ΥΓ. Εξάλλου, 2000 χρόνια τώρα μόνο δύο φέρονται να έχουν αναστηθεί και αυτούς τους μνημονεύουμε κάθε χρόνο έκτοτε. Οπότε, μην περιμένετε και πολλά άνωθεν για την πάρτη σας αν εξακολουθήσετε να ψηφίζετε λάθος.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Η τραγωδία μιας χώρας.

Αυτό συνέβη χθες. Μόνο που ακόμη περιμένουμε την Κάθαρση, έστω και μέσω του από μηχανής θεού. Και απ'ό,τι φαίνεται θα περιμένουμε πάρα πολύ ακόμη...


Είναι πραγματικά τρομακτικό. Όχι τρομερό, τρομακτικό. Εκτός από δραματικά συγκλονιστικό και συνάμα ατελείωτα τραγικό.
Δεν έχει προλάβει να στεγνώσει το αίμα επί της Πλατείας Συντάγματος κι έχει διχαστεί η χώρα.
Υπήρχε πολιτικό μήνυμα από πίσω;
Ναι, υπήρχε./Όχι δεν υπήρχε.
Είπα, υπήρχε./Είπα, δεν υπήρχε.
Ρε με ακούς τι σου λέω;/Εσύ ακούς τι λέω εγώ;
κ.ο.κ.
Ένα άλλο θέμα που έχει ανακύψει είναι το αν το χειρόγραφο σημείωμα είναι αυθεντικό. Είναι αυτό το θέμα που μας καίει; Ξέρω'γώ; Για κάποιους μάλλον.
Αρκετός κόσμος όμως αδυνατεί να διαβάσει έστω το χειρόγραφο, να μπει στην ουσία του διότι η ουσία είναι ενοχλητική.
Διότι όλα αυτά συμβαίνουν για τη σωτηρία μας. Για να σωθούμε μας σκοτώνουν.
Όπως επί χούντας για το καλό μας μας φίμωναν.
Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας.

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι εκείνοι που κόπτωνται για την μη πολιτική εκμετάλλευση του χθεσινού περιστατικού, είναι αυτοί που το έχουν σοδομίσει πλήρως, που το έχουν εκμεταλλευθεί μέχρις εσχάτων. Απίστευτες καταστάσεις.

Χθες ως το μεσημέρι έψαχνα στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΕΙ και μετά βίας έβρισκα την είδηση που χάλαγε την πιάτσα. Αδιάφορο βέβαια το τι κάνει ο εν λόγω σταθμός καθώς και πολλοί άλλοι, απλά θέλω να καταδείξω τη γενικότερη αντιμετώπιση για το τραγικό συμβάν. Σήμερα τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα όλη την ημέρα: πλεόν εκφράζεται η πεποίθηση ότι αφού ήταν φαρμακοποιός κάτι άλλο πρέπει να παίζεται και ότι σιγά μην έψαχνε να φάει από τα σκουπίδια. Είναι απίστευτη η ευκολία με την οποίαν η βλακεία μπορεί να χτυπήσει κόκκινα: μέχρι και με το αν είχε ψυχολογικά προβλήματα ή όχι ασχολήθηκε κόσμος και κοσμάκης. Μου προκαλεί τεράστια θλίψη, εξίσου μεγάλη με το συμβάν όλη αυτή η απύθμενη βλακεία.



Τελικώς ο Μπεγλίτης φαίνεται να είχε δίκιο.



Που είχε δίκιο ο ο αθλιότατος Μπεγλίτης; θα σας εξηγήσω: Κατ' αρχήν μου προκαλεί τεράστια εντύπωση η έκταση που πήρε το θέμα των δηλώσεών του και θα εξηγήσω ευθύς αμέσως το γιατί. Όλοι αυτοί που θεωρούν ότι ο Μπεγλίτης πέταξε μαλακία χοντρότατη παναπεί ότι περίμεναν από τον Μπεγλίτη τσίπα και λογική. Αν όμως διέθετε αυτά τα δύο, δεν θα πολιτευόταν με το pasok εκτιμώ, μήτε βέβαια θα ήταν στην ομάδα ΓΑΠ. Και δεν το λέω χαριτολογώντας αυτό. Είναι σα να περιμένεις κοινωνική πολιτική από τον Βενιζέλο, ήτοι αδύνατον να συμβεί. Ο Μπεγλίτης έπραξε το αυτονόητο: έκανε τα πάντα με τον χαρακτηριστικά βλακώδη και κυνικό τρόπο που τον διακρίνει για να διαχωρίσει το συμβάν που μπορεί να διαλύσει όλο το πολιτικό τοπίο της χώρας, από τις εξελίξεις που διαλύουν τα πάντα με πρώτους τους ανθρώπους. Δηλαδή τι ακριβώς περιμένατε να πει ο Μπεγλίτης; Γι'αυτό και ήδη από χθες ξεκαθάρισα ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να εκπλησσόμεθα. Για να μην πω ότι ο τύπος βγήκε και είπε επίτηδες τα όσα είπε για να αποπροσανατολίσει τον κόσμο, κάτι που κατάφερε με χαρακτηριστική άνεση. Ήδη από χθες το μεσημέρι έχει γίνει σφαγή στο ίντερνετ με τον κόσμο αντί για ν'ασχολείται με τις πολιτικές προεκτάσεις της δολοφονίας του συνταξιούχου, ασχολείται με τις δηλώσεις Μπεγλίτη. Είχε ή δεν είχε δίκιο λοιπόν; Έχετε καταλάβει ότι περισσότεροι ενστερνίζονται τις θέσεις του παρά όσοι τον κατηγορούν; Άρα; Δεν δικαιώνεται από το αποτέλεσμα; Είναι ανατριχιαστικά κυνικό. Ανατριχιαστικά άθλιο.

Ανέφερα δολοφονία. Ναι, βαρύτατη κουβέντα αλλά αυτό θεωρώ ότι συνέβη.
Ο συνάνθρωπός μας αυτός ήταν σαφής: του πήραν τα πάντα, δεν θα άφηνε να του πάρουν και την αξιοπρέπεια. Δεν θα επέτρεπε να τον κάνουν να νοιώθει βάρος στα ίδια του τα παιδιά. Δεν διαννοείτο να ψάξει σε κάδο για να φάει. Και ταύτισε την αξιοπρέπειά του με μια σφαίρα στο κεφάλι, στην κεντρικότερη Πλατεία της χώρας, έξω ακριβώς από το άντρο της ακολασίας που ονομάζεται Βουλή των Ελλήνων. Ποια Βουλή; Μάλλον έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει η λέξη βουλή.
Οι αναίσχυντοι πολιτικοί ήταν αυτοί που του όπλισαν το χέρι.
Οι αναίσχυντοι πολιτικοί ήταν αυτοί που τον ώθησαν στην αυτοκτονία.

Υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί εδώ πέρα, ή μήπως υπάρχει κάποιος εχέφρων που δεν το νοιώθει αυτό; Ποιος λογικός άνθρωπος δε νοιώθει οργή και αγανάκτηση; Ποιος δε νοιώθει ανασφάλεια; Μόνο οι βλάκες που πραγματικά νομίζουν ότι σωθήκαμε νοιώθουν καλά όπου κι αυτοί κάποια στιγμή θα νοιώσουν απότομα τι συνέβη... κάτω από τη μύτη τους.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει έστω κι ένας πολιτικός που να ίδρωσε τ'αφτί του για τον άνθρωπο που χάθηκε, σίγουρα όμως πολλοί έχασαν χθες τον ύπνο τους μη τυχόν και η εν λόγω απώλεια αφυπνίσει τον κόσμο. Διαφωνεί κανείς;
Δυστυχώς ναι, νομίζω ότι διαφωνούν αρκετοί. Είναι οι ίδιοι με αυτούς που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είτε στο σπίτι του είχε αυτοκτονήσει, είτε στην Πλατεία Συντάγματος, είναι ένα και το αυτό. Είναι οι ίδιοι που έχουν αντιμετώπιση ζωής ότι είτε έχεις κλήση της τροχαίας στα χέρια είτε διδακτορικό στην πυρηνική φυσική, κατέχεις απλώς ένα χαρτί.
Όχι παιδιά, θα σας στεναχωρήσουμε εκ νέου, αλλά υπήρχε τεράστιο πολιτικό μήνυμα. Μέγιστο. Χθες δεν ακούστηκε ήχος σφαίρας αλλά κραυγή διαμαρτυρίας που μας άγγιξε όλους.

Είθε ν'αλλάξει κάτι σύντομα σε αυτήν τη χώρα, είθε να ξεκινήσουμε από τους πολιτικούς στων οποίων τα κεφάλια έπρεπε να μπει η συγκεκριμένη σφαίρα χθες. Ο συνταξιούχος που είναι ένας από τους χιλιάδες (εκατομμύρια) συνανθρώπους μας που έχουν οι πολιτικοί ωθήσει στα άκρα, ήταν ένα ακόμη θύμα της πολιτικοκοινωνικής χρεωκοπίας της χώρας, της οποίας αποτέλεσμα είναι η οικονομική κρίση που βιώνουμε εδώ και 2 χρόνια και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε για πάρα πολλά χρόνια ακόμη, και σύντομα και εκτός ευρώ κιόλας.

Χαίρετω και καληνυχτίζω την αποκρουστική κοινωνία σας που πεθαίνει.
Βολεμένα λαμόγια και κομματικοί βλάκες, εγώ δεν θα έρθω μαζί σας.