Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2008

Για λίγο καιρό

θα ηρεμήσεις αγαπητή μου Αναγνώστρια, αγαπητέ μου Αναγνώστη.
Διότι ένεκα μετακομίσεως μέχρι να βάλω ίντερνετ (δεδομένου ότι υπάρχει κι ένα επαγγελματικό ταξίδι στο ενδιάμεσο) θα περάσει τουλάχιστον έnας μήνας, ίσως και δύο, αναλόγως με το πως θα πάνε τα πράγματα, τουτέστιν ο Κάτω Κόσμος δεν θα σας χαλάσει περαιτέρω το καλοκαίρι! :)
(βέβαια, όλο και κάποιο ίντερνετ καφέ θα βρω στο διάβα μου κάποια στιγμή, έτσι για να "σφίξουν τα λουριά" λιγουλάκι). Όπως και να'χει, καλό καλοκαίρι εύχομαι σε όλους, να σκέφτεστε θετικά, να είστε καλά και να περνάτε ακόμη καλύτερα.

Εννοείται βέβαια ότι δεν θα σας αφήσω έτσι ξεροσφύρι. Πάρτε λοιπόν μερικά τραγουδάκια, έτσι για να γουστάρουμε! (ιδίως η osela δηλαδή, που κατά βάθος είναι μεταλλού αλλά ντρέπεται να το παραδεχθεί! :):) )

Θα τα πούμε εν ευθέτω χρόνω και πιθανώς πιο γρήγορα από το αναμενώμενο.

ΥΓ. Τις απολογίες μου που δεν έχω προλάβει να απαντήσω σε πολλά ενδιαφέροντα κείμενα. Δυστυχώς, εδώ και ένα δεκαήμερο, τρέχω σαν διάολος να τα προλάβω όλα, αλλά δεν...















Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2008

Ώρες, ώρες πάντως είναι να ηδονίζεσαι...

Τι εννοώ. Βασικά το συγκεκριμένο κείμενο θα μπορούσε να έχει κάποιον άλλον τίτλο, πχ πως να γονατίσετε μια τράπεζα. Με πιάσαν οι ορέξεις για αστειάκια, λέτε;
Θα γράψω κάποια πράγματα και όποιος θέλει τα χρησιμοποιεί όπως επιθυμεί. Σημειωτέον ότι για λόγους που θα γράψω παρακάτω και ελπίζω να γίνουν κατανοητοί, δεν πρόκειται να μπω σε λεπτομέρειες.

Πριν από αρκετούς μήνες μια τράπεζα μου έκανε μια πάρα πολύ χοντρή μαλακία σε μια κάρτα μου. Μιλάμε για πάρα πολύ χοντρή όμως. Δεν έχει σημασία ποια τράπεζα είναι, ούτε τι ακριβώς μου έκανε. Το σημαντικό είναι ότι την έκανε τελείως αυταπάγγελτα και πήγε να μου τον φορέσει με κάθε επισημότητα κιόλας. Ας πούμε, ότι η μαλακία αφορά ένα ποσό ύψους Χ ευρώ, με το οποίο βρέθηκα από το πουθενά φεσομένος. Σημαντική λεπτομέρεια: όχι μόνο ήμουν πεντακάθαρος και σωστός απέναντι στην τράπεζα, αλλά ήμουν εξαρχής βέβαιος ότι δεν είχα κάνει καμία απολύτως μαλακία. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, διότι ήταν και αυτό πάνω στο οποίο πάταγα σε όλο το διάστημα που ακολούθησε. Και όταν λέω πάταγα, εννοώ ότι δεν έκανα ρούπι πίσω. Να πάω λίγο πιο πίσω στον χρονο όμως.

Η εν λόγω τράπεζα κάποια στιγμή είχε ξεκινήσει να γίνεται εξαιρετικά ενοχλητική πριν ακόμη μου τη φέρει. Πως; Με συνεχείς τηλεφωνικές ενοχλήσεις για διαφημιστικούς λόγους. Για την ακρίβεια, αυτό αποτέλεσε και την αιτιά να διακόψω την κάρτα με το που θα έληγε περί δίμηνο μετά (κι ενώ μου τα'σπαγαν για κανά εξάμηνο τουλάχιστον, σχεδόν κάθε μέρα, κάποιες φορές με 2 και 3 τηλέφωνα την ημέρα). Σημαντικό: όλο το διάστημα που με ενοχλούσαν τηλεφωνικώς, ελάμβανα και κάθε μήνα (άπαξ) επιστολές με την ίδιαν ακριβώς προσφορά, που αφορούσε προεγκεκριμένα δάνεια. Δεν έφτανε δηλαδή το τηλεφωνικό πρήξημο, έπρεπε να λαμβάνο και έντυπο μπας και το μετάνοιωσα στο ενδιάμεσο.

Ενώ λοιπόν έχω δίξει τις προθέσεις μου, γίνεται η χοντράδα.... Αφού πρώτα γίνομαι τηλεφωνικώς μαλλιά κουβάρια με την τράπεζα και βλέπω ότι άκρη δεν βγαίνει, ξεκινάει η συγγραφική δραστηριότητα: έγγραφη καταγγελία προς
α) Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων
β) Συνήγορο του Καταναλωτή
γ) Συνήγορο του Πολίτη
δ) ΕΚΠΟΙΖΟ
ε) Γενική Γραμματεία Καταναλωτού
στ) Τραπεζικό Μεσολαβητή
Εννοείται ότι στον καθένα έγραφα τα της αρμοδιότητάς του, αφού πρώτα είχα επικοινωνήσει τηλεφωνικώς.

Σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι:
α) ο ΕΚΠΟΙΖΟ αποτέλεσε την αρνητικότατη έκπληξη. Απλά έκανε την πάπια (και τα έχω όλα στο αρχείο για περίπτωση που τολμήσει κανείς να πει τίποτε) και πρακτικά ακόμη και τώρα δεν έχω καταλάβει τον λόγο, διότι τελείως διαφορετική εικόνα είχα πριν.
β) ο Τραπεζικός Μεσολαβητής (αν και το γνώριζα, το έκανα για το τυπικό του λόγου) είναι μια "Αρχή" που έχει φτιαχτεί από τις τράπεζες. Ο καθείς ας συμπεράνει κατά κρίσιν.
γ) ο Συνήγορος του Πολίτη για τέτοια ζητήματα είναι αναρμόδιος.
δ) Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων δεν αστειεύεται καθόλου.
ε) Η Γενική Γραμματεία Καταναλωτού (Υπουργείο Ανάπτυξης) στάθηκε στο ύψος της κάνοντας εξαιρετική δουλειά.
στ) ο Συνήγορος του Καταναλωτή σπέρνει και παίρνει κεφάλια. Οι λεπτομέρειες παρακάτω.

Κατά κύριο λόγο κινήθηκα μέσω ΓΓΚ και ΣΚ, όπου αμφότερες Αρχές προωθούσαν τα αιτήματα και τις θέσεις μου προς την τράπεζα, η οποία ενώ μέχρι πρότινως με γείωνε κανονικά (μα φυσικά), πλέον ήταν υποχρεωμένη να απαντάει επισήμως και δη, υπό τη δαμόκλειο σποάθη των υφιστάμενων νόμων στην περίπτωση που δεν το έπραττε. Ως είναι αυτονόητο, η τράπεζα απαντούσε άλλα λόγια ν'αγαπιώμαστε. Το θέμα είναι ότι επειδή εγώ είμαι ολίγον τι διάολος όταν αποφασίζει κάποιος να μου πατήσει τον κάλο, ανταπαντούσα αντικρούοντας όλες τις θέσεις της τράπεζας (και το "αντικρούωντας" το εννοώ αυτολεξεί). Μην τα πολυλογώ, η υπόθεση έφτασε σε συμβιβασμό στον Συνήγορο του Καταναλωτή κάποια στιγμή. Στο ενδιάμεσο, μετά από πάρα πολλούς μήνες ουσιαστικά προσπαθούσα να αποδείξω ότι η τράπεζα είχε υποπέσει σε: προσβολή προσωπικότητας (πλημμέλημα), απιστία (κακούργημα), πλαστογραφία (κακούργημα) και πιθανώς και άλλα. Παράλληλα φυσικά, τους είχα ξεβράκωτους σε πάμπολλα σημεία αναφορικά με παραβάσεις επί του Νόμου περί Προσωπικών Δεδομένων. Ιδίως προς το τελευταίο, θέλω να αναφέρω τα εξής:
α) Η έκδοση προεγκεκριμένων δανείων είναι παράνομη, διότι οι τράπεζες χρησιμοποιούν προσωπικά και οικονομικά δεδομένα του καθενός για την εν λόγω αλχημεία. Ο ισχυρισμός τους ότι δεν είναι δάνεια, αλλά διαφημίσεις δανείων δεν ισχύει και καταρρίπτεται πολύ εύκολα.
β) Η χρήση προσωπικού τηλεφώνου για λόγους διαφημιστικούς είναι παράνομη.
γ) Ακόμη χειρότερα, η χρήση των εν λόγω δεδομένων από τρίτους άσχετους (όπως οι ντε και καλά εταιρίες στις οποίες αναθέτουν τις "διαφημίσεις")
δ) Στην προσπάθειά τους να με "τυλίξουν" μια φορά, με ενημέρωσαν ότι οι συνομιλίες καταγράφονται (σε ποιον το είπαν εντωμεταξύ ιδέα δεν είχαν). Σφόδρα παράνομο όσο δεν πάει. Απαγορεύεται η καταγραφή συνομιλιών όταν ο ομιλητής (εγώ εν προκειμένω) δεν έχει ενημερωθεί από την αρχή της συνομιλίας και αυτό διότι η απόκρυψη ισοδυναμεί με ύπαρξη δόλου.
Παράλληλα, οι τηλεφωνικές διαφημίσεις σε ώρες κοινής ησυχίας απαγορεύονται βάσει νόμου (πράγμα που οι περισσότεροι πολίτες αγνοούν).

Έγραψα παραπάνω για πλαστογραφία: οι άνθρωποι ήταν τόσο, μα τόσο ηλίθιοι που στο υπογεγραμμένο από εμέ συμβόλαιο, πήγαν εκ των υστέρων και προσέθεσαν στοιχεία τρίτου ατόμου προς επικοινωνία. Από που; Από τον Χρυσό Οδηγό και κυριολεκτώ. Διότι κάποια στιγμή (εκεί που ντε και καλά ήθελαν να με κάνουν ρόμπα) κοινοποίησαν το συμβόλαιο σε όλους τους εμπλεκόμενους, ως εκ τούτου και σε'μένα, και ξάφνου βλέπω έκπληκτος μια συνωνυμία και για την ακρίβεια, το ονοματεπώνυμο του πατέρα μου, αλλά με στοιχεία άλλ'αντί άλλων. Αυτοί τι έκαναν δηλαδή: επειδή δεν είχα δηλώσει δεύτερο τηλέφωνο επικοινωνίας, βρήκαν έναν που να λεγόταν όπως και ο πατέρας μου και κάποιος το συμπλήρωσε (σε δύο σημεία κιόλας) πάνω στο ήδη υπογεγραμμένο συμβόλαιο. Εκτός από πλαστογραφία (αφού σημειωτέον και με το μάτι ακόμη φαινόταν ο διαφορετικός γραφικός χαρακτήρας, πόσο δε μάλλον αν θα χρησιμοποιούσα γραφολόγο) δηλαδή είχαμε και υπόνοιες για κοινοποίηση οικονομικών μου στοιχείων σε τρίτους. Βάλτε τα λοιπόν όλα κάτω να δείτε πόσα είχα μαζέψει (βέβαια και τι είχα τραβήξει στο ενδιάμεσο). Σημειωτέον, δεν άφησα τίποτε αναπόδειχτο και δη, με στοιχεία αδιάσειστα, ενώ σε καμία περίπτωση δεν ξέφυγα από τα εκφραστικά όρια, αν και πολλάκις υπήρξα ειρωνικός ή καυστικός στις επιστολές μου, και αυτό διότι πάντα πρέπει να προσέχεις σε τέτοιες περιπτώσεις μην την πατήσεις από συκοφαντική δυσφήμιση (η οποία είναι κακούργημα).

Έρχεται λοιπόν η μέρα του συμβιβασμού, όπου ανεβαίνω με τον δικηγόρο μου στα Γραφεία του Συνηγόρου του Καταναλωτού. Η τράπεζα για καλή της τύχη επέλεξε να έρθει. Για καλή της τύχη γιατί;
Διότι για τους δικούς μου λόγους, κυνήγαγα το ηθικό κομμάτι της ιστορίας. Και το "υπόλοιπο" είχα ψάξει αρκετά, αλλά ειλικρινά δεν με ενδιέφερε τόσο πολύ. Ως εκ τούτου εάν δεν εμφανιζόταν, θα την κυνήγαγα με κάθε επισημότητα πλέον μέχρι τελικής πτώσεως. Σε όλη τη φάση είχαμε τον πλήρη έλεγχο. Το μόνο σημείο όπου επικράτησε πανικός ήταν όταν έσκασε μύτη η δικηγόρος της τράπεζας, όπου δεν το κρύβω ότι ήμουν έτοιμος να πω "παραιτούμαι απ'όλα, πες μου που και πότε" (μιλάμε απίστευτη η τύπισσα, πρέπει να έκανα ένα ολόκληρο λεπτό ν'αρθρώσω λέξη). Τελικώς έδειξα εγκράτεια, διότι στην πραγματικότητα ήθελα να πηδήξω ολόκληρη την τραπεζα (όχι μόνο τη δικηγόρο)! Ο συμβιβασμός είχε πολύ γέλιο: τόσο η εκπρόσωπος της τράπεζας, όσο και η δικηγόρος σε αρκετά σημεία δεν ήξεραν τι να πουν. Τους ανάγκασα μέχρι και να βγάλουν τους όρους χρήσεως της κάρτας και να τους ψάχνουν εκείνη την ώρα για να δουν ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι, καθώς και να δουν τι ακριβώς λένε οι όροι. Ο δικηγόρος μου (ο οποίος εκτός από γαμώ τους δικηγόρους είναι και φιλαράκι και συμμαθητής από το σχολείο) μετά βιάς κρατιώταν μην βάλει τα γέλια (κι ευτυχώς κρατήθηκε!). Το καλό ήταν ότι δεν χρειάστηκε να μιλήσει πολύ, διότι όταν εγώ -ο μη δικηγόρος- τους έχω αλλάξει τα φώτα, τι θα γινόταν αν μιλούσε και ο δικηγόρος. Γι'αυτό και όποτε μίλησε η τράπεζα απλά σιγούσε έντρομη (κυριολεκτώ).

Το αποτέλεσμα: όπως είπα, για κάποιους δικούς μου λόγους (καθώς και κάποιους λόγους που απαντούν στην κοινή λογική, ο κυριότερος εκ των οποίων ότι ήμουν μόνος μου και μια τέτοια ιστορία για να την προχωρήσεις θέλει κι άλλους, αν κι εδώ που τα λέμε όχι ότι θα κώλωνα εάν τελικά χρειαζόταν κάτι τέτοιο. Και αυτό το κατάλαβε πολύ αργά η τράπεζα) κυνηγούσα ουσιαστικά το ηθικό κομμάτι της όλης ιστορίας, άσχετα αν δεν κυνηγούσα μόνο αυτό. Προς τι η ηδονή του τίτλου λοιπόν;
Έχω στην κατοχή μου (μεταξύ άλλων) τρεις συλλεκτικές επιστολές πλέον: η πρώτη, είναι η πρώτη απάντηση της τράπεζας. Η δεύτερη, είναι η δεύτερή της απάντηση. Λεπτομέρεια: η πρώτη έρχεται σε αντίφαση με τη δεύτερη. Η τρίτη και πιο σημαντική: η τράπεζα αναγνωρίζει το λάθος της (και πως να μην το αναγνωρίσει αφού ήξεραν πως αν τους πάω δικαστικώς δεν θα τους έφταναν τα σώβρακα που θα τους έπαιρνα) και προτίθεται να με αποζημιώσει και χρηματικώς. Δεύτερη λεπτομέρεια: επειδή ώρες, ώρες είμαι πραγματικά μεγάλος διάολος και μου αρέσει πολύ να παίζω, έδωσα στην τράπεζα δύο ποσά να επιλέξει: το κάτω ποσόν, και το πάνω ποσόν. Είναι δεδομένο ότι η τράπεζα φυσικά επέλεξε από μόνη της το μεγάλο ποσόν για αποζημίωση (το οποίο δεν είναι μεγάλο βέβαια, αλλά δεν με ενδιέφερε και τόσο. Αν πήγαινα για τα χρήματα θα τους είχα πάει στα δικαστήρια).

Πριν προσωρήσω στα συμπεράσματά μου, θα ήθελα να παραθέσω μια συνέντευξη του Αναπληρωτή Συνηγόρου του Καταναλωτού στην Ελευθεροτυπία την 12η Μαίου 2008 (οι επισημάνσεις με κόκκινο είναι δικές μου) και διαβάστε την διότι λέει πολύ σημαντικά πράγματα:

«Η εμπειρία τριών ετών λειτουργίας του Συνηγόρου του Καταναλωτή, μας απαντά, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, δυστυχώς, δεν υπάρχουν κλάδοι επιχειρηματικής δραστηριότητας στους οποίους να μην εμφανίζονται προβλήματα. Φυσικά η μελέτη των στατιστικών στοιχείων μπορεί να οδηγήσει σε μια μορφή ιεράρχησης των προβλημάτων με κριτήριο για παράδειγμα τον αριθμό των αναφορών που υποβάλλονται. Αυτό το κριτήριο θα αναδείκνυε ως πρωταθλητή τον κλάδο των τηλεπικοινωνιών. Το παράδειγμα των τηλεπικοινωνιακών παρόχων είναι ένα καλό μάθημα για όσους υποστηρίζουν ότι ο ανταγωνισμός από μόνος του μπορεί να λύσει τα προβλήματα της αγοράς. Στην περίπτωση αυτή η τιμή είναι μία σημαντική παράμετρος αλλά όχι η μόνη. Αν όμως σ' αυτό τον τομέα παρουσιάζονται τα περισσότερα προβλήματα αριθμητικά, ο τομέας που έχει τη βαθύτερα ανθρώπινη διάσταση είναι ο τραπεζικός. Εκεί τα προβλήματα είναι οξύτερα και η παρέμβαση άμεση. Οι παράνομες και καταχρηστικές χρεώσεις, τα ψιλά γράμματα, οι άκριτες πιστοληπτικά χορηγήσεις, το μεγάλο άνοιγμα της ψαλίδας των επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων και η χρήση της μάστιγας των εισπρακτικών εταιρειών, δίνει το περίγραμμα ενός τομέα που από την πρώτη στιγμή βρέθηκε στο στόχαστρο του Συνηγόρου του Καταναλωτή. Τέλος, τα προβλήματα που δημιουργούνται με τις πρώην ΔΕΚΟ υποδεικνύουν την ανάγκη να περιφρουρηθεί ο κοινωνικός τους ρόλος, του οποίου η υποχώρηση είναι αντιστρόφως ανάλογη της αύξησης των προβλημάτων, ενώ σημαντικά είναι και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με τη λειτουργία πολλών ινστιτούτων αισθητικής, αδυνατίσματος, κ.λπ. Στον τομέα αυτόν, που στοχεύει στην καρδιά των νέων καταναλωτικών προτύπων, αντιμετωπίσαμε εκτός των άλλων και την έμμεση κάλυψη δημοσίων υπηρεσιών και υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης. Αυτό για μας συνιστά προφανώς μια χαρακτηριστική περίπτωση διαφθοράς, την οποία με κάθε ευκαιρία αναδείξαμε επώνυμα. Μέσα σε όλο αυτό το χαοτικό πλαίσιο τι πρέπει να κάνουν οι καταναλωτές; «Δυστυχώς, μέχρι σήμερα τα δείγματα αντίδρασης από πλευράς των καταναλωτών δεν επιτρέπουν μεγάλη αισιοδοξία. Επί δεκαετίες ο Ελληνας καταναλωτής αφέθηκε έρμαιο του markethic και εν πολλοίς εξελίχθηκε σε παθητικό δέκτη μηνυμάτων και προτύπων. Δεν θα ήταν υπερβολή να αναφερθούμε στο νέο homo consumerus. Η κοινωνία των πολιτών, όπως και σε άλλους τομείς, κατακερματίσθηκε σε σημείο οι ενώσεις καταναλωτών στην πατρίδα μας να αριθμούν αρκετές δεκάδες, ενώ σε χώρες με εξαπλάσιο πληθυσμό να μην ξεπερνούν τις δέκα. Επίσης, η σύνδεση πολλών από αυτές με το κράτος έχει φθάσει σε ανησυχητικά επίπεδα. Ο καταναλωτής οφείλει να είναι υπεύθυνος και να μην περιμένει τα πάντα από τρίτους, παράλληλα όμως οφείλει να απαιτήσει από την Πολιτεία να εξισορροπήσει τις ανισότητες της αγοράς. Σε κάθε περίπτωση η αντίδραση οφείλει να προέλθει από τον καθένα μας, εγκαταλείποντας την παθητικότητα του καναπέ. Ας επανέλθουμε από το emo ergo sum (αγοράζω, άρα υπάρχω) στο cogito ergo sum». Και ο Συνήγορος του Καταναλωτή τι μπορεί να κάνει για την προστασία των πολιτών-καταναλωτών; «Με την εμπειρία των τριών ετών λειτουργίας του Συνηγόρου, από τα οποία τους τελευταίους έξι μήνες ασκώ τα καθήκοντα του επικεφαλής της Αρχής και έχοντας περάσει πια τις πρώτες παιδικές αρρώστιες του θεσμού, πιστεύω πως το κρίσιμο σημείο από το οποίο θα κριθεί η επιτυχία του εγχειρήματος, είναι η ανεξαρτησία από τον εναγκαλισμό της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας. Η θεμελιώδης αυτή προϋπόθεση, σε συνδυασμό με την αμεροληψία, την αξιοκρατική στελέχωση, την υποχρέωση λογοδοσίας και την προγραμματισμένη δουλειά, θα καταξιώσουν τον Συνήγορο του Καταναλωτή στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, που στην πραγματικότητα, μαζί με τη νομιμότητα και τη δεοντολογία, αποτελούν τα μόνα σημεία αναφοράς του νέου θεσμού».

Για την ιστορία, επειδή στο ίδιο φύλλο υπάρχουν και κάποια στατιστικά, η δική μου καταγγελία ήταν η μία από τις 814 της "β' στατιστικής περιόδου". :)

Συμπεράσματα:
Η ιστορία εξελίχθηκε ως εξής:
1) Μου τον φόρεσαν στην αρχή (όχι από δόλο, αυτό το ξεκαθάρισα και στους ίδιους ευθύς εξ αρχής. Από αφέλεια, απύθμενη ηλιθιότητα και καθαρή υπεροψία του ισχυρού. Βέβαια, αν για τους ίδιους λόγους πατήσεις κάποιον με το αυτοκίνητο, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει και εξακολουθεί να υφίσταται).
2) Με γείωσαν προκλητικά (αφού πρώτα είχαν φροντίσει να μου σπάσουν τα νεύρα).
3) Προσπάθησαν να με απαξιώσουν ακόμη και με τις απαντήσεις τους προς τους αρμοδίους φορείς και Αρχές.
4) Αρκετούς μήνες μετά (και λίγο πριν μας ανακοινώσει ο Συνήγορος ότι καλό είναι να συμβιβαστούμε) εκνευρίστηκαν κιόλας (φάνηκε σε επιστολή αυτό).
5) Τελικώς τι; Έφυγαν τρέχοντας με την ουρά στα σκέλια, ικανοποιώντας με, πλήρως (πάντα υπό το πέπλο της καλής πίστης, η οποία βέβαια απουσίαζε επί μήνες) και είπαν κι ευχαριστώ που τελικώς γλύτωσαν τα χειρότερα.
Και αυτά γιατί έπρεπε να γίνουν έτσι; Χα, το καλό είναι εδώ: όταν είχα αρχίσει να ασχολούμαι με την ιστορία, με πήρε τηλέφωνο ένα μεσημέρι κάποιος της τράπεζας μεν, αλλά τελείως άσχετος με την όλη υπόθεση ντε και καλά να με συμβουλεύσει να μην δώσω συνέχεια. Πρακτικά προσπάθησε να με εκβιάσει να μην συνεχίσω, τονίζοντάς μου με νόημα ότι "δεν έβγαλε ποτέ κανείς άκρη με τέτοια πράγματα για να βγάλετε εσείς". Αφού τον ενημέρωσα ότι τον ευχαριστώ πολύ, του ζήτησα να μου το κοινοποιήσει και εγγράφως το αίτημά του (καλά, περιμέντε...). Και πάλι καλά που κρατήθηκα, διότι έτοιμος ήμουν να του πω να περάσει από το σπίτι να του δώσω τα κλειδιά να ξεκλειδώσει τις μάντρες που θα μου εκλ.... Ευτυχώς κρατήθηκα. Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα του πως το (μας) βλέπουν όλες οι τράπεζες: ότι αποκλείεται ποτέ να νατιδράσει κανείς, ότι σιγά μην βρεθεί κάποιος τρελός που να κυνηγήσει κάτι τέτοιο (βέβαια, το όνομά του του τύπου το έχω σημειωμένο και του ετοιμάζω μια καλή έκπληξη, αλλά όχι ακόμη!). Και γιατί αυτό; Διότι όπως έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω, ποτέ κανείς σε αυτόν τον τόπο δεν κάνει τίποτε. Τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Πρακτικά το ίδιο ακριβώς λέει και ο Συνήγορος του Καταναλωτή στην συνέντευξη που παρέθεσα.

Να συνεχίσω με τα συμπεράσματά μου όμως. Ο Συνήγορος όπως είπα ούτε αστειεύεται, ούτε ασόβαρος είναι. Τουναντίον, πρόκειται για μια εκπληκτική Αρχή με τεράστιες δυνατότητες, αξιοπιστία και σοβαρότητα. Για την Γενική Γραμματεία Καταναλωτού είχα επιφυλάξεις. Από την αρχή κιόλας μου απέδειξε με έργα όμως ότι δεν είχαν λόγο να υφίστανται. Άψογη λειτουργία και μεγάλη συμβολή στην όλη εξέλιξη. Την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων τουλάχιστον η συγκεκριμένη τράπεζα εκτιμώ ότι την χέζεται άσχημα. Δεν θα επεκταθώ τι και πως, σεβόμενος τον συμβιβασμό (γι'αυτό και δεν μπηκα σε περαιτέρω λεπτομέρειες και σε όλα τα προηγούμενα). Επίσης, ακόμη κι όταν η τράπεζα έδειχνε να είναι υπεράνω, δεν σταμάτησα να την κυνηγάω δευτερόλεπτο, που πρακτικά ήταν το ένα σημείο κλειδί στην όλη ιστορία (το δεύτερο ήταν ότι είχα εξασφαλίσει εκ των προτέρων ότι ήμουν καθαρός). Και μάλιστα το έκανα τελείως μόνος μου κιόλας. Και τελικά δικαιώθηκα. Ήρθαν όλα ακριβώς όπως ήθελα (και όπως έφτυσα αίμα για να γίνουν φυσικά). Κάτι άλλο σημαντικό: οι τράπεζες πατάνε πάνω στην υπογραφή του συμβολαίου. Παπάρια μάντολες. Τα συμβόλαια είναι τυποποιημένα και είτε τα υπογράφεις είτε δεν τα υπογράφεις καθόλου. Χώρια ότι βρίθουν από αντιφάσεις (αυτό κι αν είναι εκπληκτικό). Ως δικαιολογία δηλαδή καταρρίπτεται πολύ εύκολα. Επίσης, η περιβόητη υπηρεσία υπόπτων συναλλαγών (τουλάχιστον της συγκεκριμένης τράπεζας) υπάρχει απλώς για να υπάρχει και κατάφερα να το αποδείξω.

Εν κατακλείδι: οι τράπεζες συνήθως κάνουν ό,τι κάνουν επειδή ποτέ δεν τις καταγγέλει κανείς. Έχουν καταντήσει ν'αλωνίζουν ανενόχλητες ακριβώς επειδή έχουν την ανοχή των πολιτών. Για ν'ασχοληθούν οι φορείς, πρέπει κάποιος να καταγγείλει. Εγώ το έπραξα και όχι απλά ασχολήθηκαν, αλλά παραασχολήθηκαν κιόλας, δείχνοντάς μου στην πράξη ότι αυτό που λείπει κατά κύριο λόγο είναι η θέληση των πολιτών. Και με βοήθησαν στην πράξη και όχι στα λόγια, γι'αυτό και τους ευχαριστώ εκ βαθέων καρδίας. Η ασυδωσία είναι κάτι που μπορεί να τιμωρηθεί, ακόμη κι αν προέρχεται από τράπεζες.

Δύο τελευταίες διευκρινίσεις: όταν λέω ότι κυνήγαγα την όλη ιστορία για μήνες, εννοώ για περισσότερο από έναν χρόνο. Το πόσο, δεν έχει σημασία. Δεύτερον, εννοείται ότι το αρχείο είναι πλήρες (αν και δεν πρόκειται να κοινοποιηθεί φυσικά). Απλά το αναφέρω για την περίπτωση που θελήσει κανείς να κουνηθεί περιέργως. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: όλα αυτά που έγραψα δεν σημαίνουν πως όποιος κυνηγήσει τράπεζα αυτομάτως και θα δικαιωθεί. Επαναλαμβάνω αυτό που έγραψα εξ αρχής: ήξερα πως είχα το δίκιο με το μέρος μου, τόσο ηθικά, όσο και νομικά. Γι'αυτό και το κυνήγησα μέχρι τέλους (όπου αν δεν έπαιρνα αυτό που ήθελα, θα είχαμε άλλο τέλος φυσικά).

Καλό είναι να ξέρουμε τις υποχρεώσεις των άλλων (μιας και το μόνο που κάνουμε είναι να διαμαρτυρόμαστε αέναα), αλλά ακόμη καλύτερο να ξέρουμε και τις δικές μας, μα προπάντων τα δικαιώματά μας. Αυτά τα ολίγα. Πάνω-κάτω καταλάβατε που το πάω.

Και ποιο είναι το κερασάκι στην τούρτα; Ότι ενώ εγώ από την πλευρά μου έδειξα καλή θέληση για συμβιβασμό, ενώ η τράπεζα έδειξε ότι επιθυμεί ν'άποφύγει τα χειρότερα, στην πραγματικότητα υπέπεσε σε μερικά ολέθρια σφάλματα έστω και την ύστατη στιγμή, τα οποία μου δίνουν το πάτημα να ψάξω κατά πόσον αθέτησε τον συμβιβασμό που η ίδια ενυπογράφως μέσω πληρεξουσίων αντιπροσώπων δεσμεύθηκε να τηρήσει και θεωρητικά έδειξε να τηρεί. Διότι όπως είπα, το ζήτημα ήταν κατά κύριο λόγο ηθικής φύσεως και την μαλακία τους την ξαναέκαναν, είχαν δεν είχαν...

ΥΓ. Ελπίζω να έγινε κατανοητό για ποιον λόγο πολλάκις αναφέρομαι απαξιωτικά στους λεγόμενους διαδικτυακούς ακτιβισμούς που και πολύ της μόδας (my ass) έχουν γίνει εσχάτως. Και θα συνεχίζω να τα χώνω ακάθεκτος διότι ως επί τω πλείστω τους θεωρώ... μην πω τι. Διότι όχι τίποτε άλλο, αλλά βάζουν στο ίδιο καζάνι και κάποιους που όντως αξίζουν.
Χαίρετε.

Μιας και είμαστε σε κλίμα Euro

ας θαυμάσουμε κι αυτό τοπαλαιό πλην εκπληκτικό και υπερκλασικό βίδεο! :)



Όχι τίποτε άλλο, αλλά μπας και ξεχάσουμε καθόλου τον κυρ-Νίκο (Βερνίκο) και την παρέα του.
(Σημείωση: το "Νίκος" δεν είναι λάθος εκ παραδρομής. Εξάλλου και ο ίδιος σπανίως πετυχαίνει σωστά κάποιον παίκτη, οπότε δεν μπορεί να μας κατηγορήσει).

Από τα καλύτερα

βίδεα που έχω δει για το κάπνισμα. Σημειωτέον, είμαι καπνιστής.

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2008

Κι επειδή με έχετε πετύχει στις καλές μου

ας θα δείξω πως θα έπρεπε να είναι το μέταλ διαχρονικά και σταθερά:

Gotham City- See How it Flyes


Ostrogoth- Full Moon's Eyes


Akt- Battleslay
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA


Defender- Labour Liberates


Angus- When Giants Collide


Slauter Xstroyes- Winter Kill


Jag Panzer- Licensed to Kill


Helstar- Baptrized in Blood


Και τα μυαλά στα κάγκελα...

Εξαιρετικά ενδιαφέρον...

Για ρίχτε μια ματιά σε αυτό το βίδεον...



Διότι ως γνωστόν, οι απόψεις για το ζήτημα διϊστανται...

Μα πως να μη χάσουμε χθες

μετά από... τέτοια εμφάνιση;

Ήταν δεδομένο ότι οι Σουηδοί θα μας έκαναν τη συγκεκριμένη λαδιά, απλά εμείς την πατήσαμε... :)

Ελλαδάρα είμαστε και στις ήττες, ακόμη και μετά από αισχρές εμφανίσεις. Μην ξεχνιώμαστε...

UPDATE: Για τον zaphod, που μας προέκυψε θαυμαστής της Σουηδίας... :)




Και να λέμε κι ευχαριστώ που δεν είναι μουντιάλ να παίζει και η Αργεντινή δηλαδή...

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2008

Από το 1987

που ξεκίνησα να παρακολουθώ φόρμουλα 1 σχεδόν φανατικά (τι σχεδόν δηλαδή... μέχρι πριν μια πενταετία είναι ζήτημα αν είχα χάσει 10-άντε 15 γκραν πρι) είναι αλήθεια ότι έχουν μεσολαβήσει πολλά πράγματα. Αρνητικά κατά κύριο λόγο, που έχουν να κάνουν ως επί τω πλείστο με τη σωρειά ηλιθίων κανονισμών που έχουν καταστρέψει το "άθλημα". Ειδικότερα τα τελευταία 2 χρόνια, ζήτημα είναι αν έχω δει 3 γκραν πρι, αφού πλέον εάν δεν μεσολαβήσει κάτι το συνταρακτικό (δηλαδή ιδίως η βροχή) πλέον όποιος παίρνει την pole παίρνει και τον αγώνα.
Θα το πω με πάσα ειλικρίνεια: μακράν το χειρότερο που έχει συμβεί στην F1 όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθώ, είναι ο Πουρναράκης... Μακράν του επομένου κιόλας (δεν φτάνει που'χαμε τον Alpha που μαζί με τις διαφημίσεις βάζει που και που και λίγη φόρμουλα δηλαδή)...

Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο άσχετος, δεν είναι μόνο κουραστικότατος, ώρες-ώρες όμως με αυτά που λέει γίνεται και αστείος σε ενοχλητικότατο βαθμό (ίσως και ενοχλητικός σε αστείο βαθμό τώρα που το σκέφτομαι). Κυριολεκτικά είναι λόγος να μισήσεις το συγκεκριμένο σπορ. Δεν φτάνει που σε φέρνει σε απόγνωση δεκάδες φορές ανά γκραν πρι δηλαδή, πετάει κάθε φορά και το κερασάκι στην τούρτα και σε αφήνει στον τόπο... Να έχεις ανοίξει την τηλεόραση να δεις το γκραν πρι του Καναδά, που είναι αρκετά καλή και γρήγορη πίστα, και μάλιστα να δεις μετά από καιρό ένα γκραν πρι και να σου πετάει ότι "η Φερράρι του Μάσσα δεν έχει τα τάδε αεροδυναμικά εξαρτήματα επειδή προφανώς έκριναν πως η απαγωγή θερμότητας δεν είναι το ίδιο σημαντική με την ψύξη"... Τραβάγαμε τα μαλλιά μας, πάλι καλά που δεν σπάσαμε και την τηλεόραση... Όποιος μου βρει ποια η διαφορά της απαγωγής θερμότητας από την ψύξη, θα του κάνω δώρο τη Φερράρι του Μάσσα...

Είσαι αστείος αγόρι μου... Δεν πάει άλλο με την πάρτη σου πια...

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2008

Περί Καραγκιόζηδων

Είχαμε αφήσει ανοικτό ένα ζητηματάκι προ ολίγων ημερών, αναφορικά με τους δυο στούπους. Λογικά θα θυμάστε πως στον έναν εκ των τελικών μπάσκετ στο ΟΑΚΑ είχε πάρει το μικρόφωνο και ζήτησε από τον κόσμο να μη δίνει βάση διότι ο καραγκιόζης δεν έχει θέση σε αυτό το γήπεδο. Και όπως είχα διερωτηθεί, ακόμη δεν έχω καταλάβει από τη στιγμή που το είπε αυτό γιατί δεν αποχώρησε ο ίδιος από το γήπεδο...
Το ότι και οι δύο είναι γραφικοί όσο δεν πάει είναι πασίγνωστο. Αλλά το να λένε κάτι τέτοιο για τον Γιαννάκη, έναν άνθρωπο που έχει τιμήσει και τον αθλητισμό και τη χώρα αλλά και την ίδιαν την ομάδα τους, και αυτό επειδή ήρθε προπονητής στον Ολυμπιακό, ε, νομίζω πως ξεπερνάει τα όρια κάθε γελοιότητας. Ας θυμηθούμε λοιπόν κάποια περιστατικά, για να διαπιστώσουμε ποιος είναι ο πραγματικός καραγκιόζης.
1993: Η χρονιά που γράφεται μια από τις πιο ένδοξες σελίδες στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Η προεδράρα του αποφασίζει να μην κατέβει στον τελευταίο τελικό επειδή ντε και καλά το ματς ήταν στημένο. Βλέπετε, πιο πριν είχε σπάσει η έδρα από τον Ολυμπιακό και η σιγουριά έγινε ανασφάλεια.
1995: Αμφότεροι οι στούποι έχουν μπει μέσα στα γραφεία του ΕΣΑΚΕ πριν τον τελευταίο (πάλι) τελικό με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Η τηλεόραση δείχνει δύο χόμπιτ να πηγαινοέρχονται γκαρίζοντας όλη την ώρα "που είναι τα εισιτήρια", απειλώντας ότι δεν θα κατέβουν (πάλι). Τελικώς πήραν και τα εισιτήρια, πήραν και το πουλί που τους άρμοζε στον τελικό.
1996: Η προεδράρα εισβάλλει στο γήπεδο κατά τη διάρκεια του ενός ημιτελικού απέναντι στον Πανιώνιο και πάει και βουτάει τον διαιτητή Κώστα Κορομηλά από το χέρι. Μάλιστα, εάν δεν απατώμαι αρκετά αργότερα είχε πει πως το μετάνοιωσε κιόλας.
2001: Τελικός πρωταθλητριών με Μακάμπι. Μπαίνει στο γήπεδο και επιτίθεται στους διαιτητές.
2005: Ο έτερος καπαδόκης επιτίθεται φραστικά στην Επιτροπή Διαιτησίας. Στην αρχή δε, της σαιζόν, στον αγώνα ενάντια στην ΕΦΕΣ Πίλσεν έφτυσε στο πρόσωπο τον Ισραηλινό διαιτητή Μπαχάρ.
2007: Εκ νέου ο έτερος, δηλώνει ότι θα σκότωνε και τη μάνα του για τον παναθηναϊκό, αποδεικνύοντας ξανά πως μήτε ιερό έχει, ούτε όσιο. Άλλοι έχουν σκοτώσει και πήγαν φυλακή επειδή τους προσέβαλαν τη μάνα και το χόμπιτ ισχύριστηκε ότι θα σκότωνε ο ίδιος τη μάνα του.
2008: Με την πρόσληψη Γιαννάκη από τον Ολυμπιακό δηλώνει ότι είναι απαράδεκτο ο προπονητής του Ολυμπιακού να προπονεί παίκτες του Παναθηναϊκού στην Εθνική Ομάδα. Προφανώς όταν ο Ομπράντοβιτς ήταν και στην Εθνική Σερβίας, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Για να μην αναφέρω την απίστευτη μείωση της προσωπικότητας ενός ανθρώπου που αν μη τι άλλο είναι σύμβολο για το ελληνικό μπάσκετ, αλλά και τον αθλητισμό γενικότερα, έχοντας αποδείξει κατ' επανάληψιν και με διάρκεια χρόνου το ήθος του.

Και αυτά είναι όσα πολύ πρόχειρα θυμάμαι. Να επανέλθω λοιπόν...
Ποιοι είναι οι πραγματικοί καραγκιόζηδες; Νομίζω ότι είναι προφανές. Ως εκ τούτου, να επαναφέρω το αρχικό μου ερώτημα: αφού είπε ο στούπος πως ο καραγκιόζης δεν έχει θέση σε αυτό το γήπεδο, γιατί δεν αποχώρησε άμεσα;
Και μετά αναρωτιώμαστε γιατί γίνεται της πουτάνας στα γήπεδα. Πως να μη γίνεται όταν υπάρχουν τέτοια καφριλίκια και καραγκιοζιλίκια από τα (πάσης λογής και χρώματος) "ινδάλματα" που βάζουν πάνω απ'όλα την ομαδάρα;

Κι αναφορικά με τις μυθοπλασίες ορισμένων, γιατί ο Γιαννάκης χοροπηδάει στον πάγκο του Ολυμπιακού και απευθύνεται συνεχώς στους διαιτητές όταν υπάρχει λόγος, να τους υπενθυμίσω αυτό που εκπλήσσομαι που έχουν ξεχάσει: ότι και στον πάγκο της Εθνικής, τα ίδια κάνει. Και στο κάτω-κάτω της γραφής, ας μην... "άλλαζαν" οικανονισμοί κάθε τρεις και λίγο να μην απευθυνόταν.
Ταύτα και μένω.

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2008

Περί Πυρκαϊών ΙΙ

Και μην ψάχνετε για το Ι, διότι αλλιώς το'χα ονομάσει. Ήγγικεν η ώρα λοιπόν να συνεχίσω το συγκεκριμένο "αφιέρωμα" για τις φωτιές, κι όποιος θέλει ας κρατήσει ό,τι θέλει. Απλά μια παράκληση: το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχει πρακτικά κανένα νόημα εάν δεν έχετε διαβάσει και το πρώτο. Άρξασθε λοιπόν...

Είχαμε αναλύσει την προηγούμενη φορά μεταξύ άλλων και κάποιους κινδύνους που εγκυμονεί μια πυρκαϊά, οι οποίοι κατά κύριο λόγο είναι άγνωστοι. Κάποιους τους είχαμε αναφέρει απλώς ονομαστικά, αφήνοντάς τους για κάποιο επόμενο σεντόνι. Έναν από τους σημαντικότερους είχε αναφέρει ο zaphod στα σχόλια του κειμένου (προλαβαίνοντάς με, μιας και το φύλαγα για το παρόν σεντόνι) ότι αν τα πράγματα παραγίνουν σκούρα, η σωτηρία είναι στα καμένα και όχι στην πρασινάδα. Ισχύει, διότι απλούστατα το καμένο δεν μπορεί να ξανακαεί. Κοινή λογική θα μου πειτε, όπως είπαμε και την προηγούμενη φορά όμως δεν υπάρχει και πολλή κοινή λογική μέσα σε συνθήκες πανικού, όπως αυτές μιας πυρκαϊάς. Βέβαια, καλό είναι εδώ να γνωρίζουμε πως δύσκολα θα πάει σε κάτι τέτοιο το μυαλό μας, μιας και μια καμένη περιοχή, δηλαδή ένας χώρος όπου έλαβε χώρα μια μεγάλη καταστροφή συνήθως δύσκολα συνδυάζεται με τη σωτηρία, πράγμα που οφείλεται σε (μάλλον) ψυχολογικούς παράγοντες. Όπως και να'χει, όταν λέμε όμως μέσα στα καμένα, καλό είναι να αποφύγουμε τον πολύ καπνό και θα πούμε αμέσως παρακάτω γιατί.
Ίσως ο πιο ύπουλος εχθρός μέσα από μια φωτιά είναι -όσο κι αν προκαλεί εντύπωση- ο καπνός και αυτό διότι ποτέ δεν μας γεμίζει το μάτι. Ασυνείδητα σκεφτόμαστε πάντοτε ότι ο καπνός φεύγει στην ατμόσφαιρα, ότι είναι απλά καπνός και τίποτε άλλο, ότι δεν σε καίει όπως η πυρκαϊά κ.ο.κ. Εσφαλμένες (κι επικίνδυνες) αντιλήψεις όλες. Σε παγκόσμιο επίπεδο τα θύματα από τον καπνό είναι περισσότερα από τα θύματα πυρκαϊών και αυτό διότι ο καπνός έχει τη δυνατότητα να σε αφήσει στον τόπο ή έστω λιπόθυμο πριν ακόμη η πυρκαϊά σε πλησιάσει. Οι λόγοι είναι πολλοί: κατ' αρχήν η παρουσία βλαβερών "φυσικών" ουσιών όπως το μονοξείδιο του άνθρακα (το οποίο είναι άοσμο και δηλητηριώδες). Ακόμη χειρότερα όμως, η ενδεχόμεν παρουσία τοξικών ουσιών, οι οποίες μπορούν να παραχθούν υπό χίλιες δυο συνθήκες και από οποιοδήποτε αντικείμενο έχουμε γύρω μας. Για να γίνει πιο κατανοητό θα πω ότι αν καεί ένα σπίτι, τα τοξικά αέρια που θα εκκληθούν ξεπερνούν κάθε φαντασία αφού ό,τι καεί (πλαστικό, ξυλεία κλπ) απελευθερώνει τοξικές ουσίες οι οποίες είναι συνήθως δηλητηριώδεις, και οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι άοσμες (αλήθεια, εκείνο το επικό άρθρο περί Διοξινών το θυμάστε;). Το ίδιο συμβαίνει και μέσα σε ένα δάσος, όχι για κάποιον άλλο λόγο αλλά από την ύπαρξη των σκουπιδιών που συνηθίζουμε ν'αφήνουμε -για να μην αναφέρω τις παράνομες χωματερές φυσικά. Όλοι αυτοί οι παράγοντες -καθώς και πολλοί άλλοι- λοιπόν, πρακτικά καθιστούν τον καπνό έναν εχθρό αόρατο και εξαιρετικά επικίνδυνο, που όπως είπα ποτέ δεν μας γεμίζει το μάτι. Γι'αυτό και αν απαιτηθεί ποτέ να αναζητήσουμε σωτηρία μέσα σε καμένα εδάφη, καλό είναι να μην επαναπαυθούμε μόλις φτάσουμε σε αυτά αλλά να συνεχίσουμε να κινούμαστε μέχρι να βρεθούμε σε ένα σχετικά πιο καθαρό περιβάλλον. Μια βασική λεπτομέρεια σχετικά με τον καπνό: δεδομένου ότι ουσιαστικά είναι αέριας μορφής (και το θέτω έτσι, διότι ο καπνός πάντα έχει και στερεά σωματίδια μέσα του), έχει πάντοτε την τάση να ακολουθεί την ροή του αέρα, ήτοι να κατευθύνεται προς τα πάνω. Ακόμη κι αν βρεθούμε σε έναν κλειστό χώρο όπου εμφανής ροή αέρα δεν υφίσταται, ο καπνός πάλι προς τα πάνω θα κινηθεί. Γι'αυτό είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι για να περάσουμε μέσα από έναν χώρο με καπνό πρέπει να είμαστε πάντοτε σκυφτοί, όσο περισσότερο μπορούμε που να μην εμποδίζει την κίνηση κατάσβεσης της πυρκαϊάς ή την ενδεχόμενη διαφυγή μας.
Σε περίπτωση που κάποιος βρεθεί σε έναν χώρο με φωτιά, υπάρχει και το (ακραίο, δεν διαφωνώ) ενδεχόμενο να βρεθεί σε σημείο όπου κάποιο αεροσκάφος θα πραγματοποιήσει ρίψη νερού. Μια τέτοια περίπτωση απαιτεί άμεσες κινήσεις, αφού το νερό πέφτει με τέτοια ορμή που είναι δυνατόν ακόμη και να σκοτώσει (όχι μόνο του κιόλας). Αν ποτέ βρεθεί κανείς σε τέτοια κατάσταση, καλό είναι να θυμάται ότι πρέπει να είναι πάντα με γυρισμένη την πλάτη, ει δυνατόν σκυφτός και με το κεφάλι να προστατεύεται ανάμεσα στα πόδια, και ακόμη καλύτερα εχοντας κάτι πίσω του, πχ έναν βράχο, ή ένα μεγάλο δέντρο. Το μεγάλο δέντρο το πιθανότερο είναι πως δεν θα κουνηθεί καν, ένα μικρό δέντρο όμως υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να σπάσει και να μας τραυματίσει. Η γενική ιδέα είναι δηλαδή να βρεθουμε σε ένα μέρος που να μπορεί να μας προστατέψει και να καταλαμβάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερο χώρο έχοντας αφήσει "εκτεθειμένα" τα πιο δυνατά σημεία του σώματός μας.
Ένας άλλος κίνδυνος που συνήθως λαμβάνει χώρα κιόλας δίχως καν να το κατλάβουμε είναι η εναέρια μετάδοση της φωτιάς. Ιδίως τα κωνοφόρα δέντρα (πχ πεύκα) παρουσιάζουν το εξής φαινόμενο: όταν θερμαίνονται οι καρποί τους εκτοξεύονται ωσάν από πυροβόλο προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, οπότε ανάλογα με τη φορά, διεύθυνση και ένταση του ανέμου υπάρχει το εφιαλτικό ενδεχόμενο να δημιουργηθούν από το πουθενά νέες εστίες. Είναι αυτονόητο πως σε μια τέτοια περίπτωση περικυκλωνόμαστε δίχως καν να το καταλάβουμε. Αυτό έχει ιδιαίτερη αξία να το συνειδητοποιήσουμε, διότι εθελοντισμός σε τέτοιες περιπτώσεις καλό είναι να μην σημαίνει και "πάω όπου λάχει". Για να συμμετάσχουμε σε μια κατάσβεση πυρκαϊάς καλό θα είναι να έχουμε φροντίσει να ξέρουμε και το είδος των δέντρων που υπάρχει προκειμένου να αποφύγουμε τις όποιες εκπλήξεις.
Το πούσι (και ιδίως οι πευκοβελόνες) όπως έχουμε ήδη αναφέρει είναι κυριολεκτικά κάτι σαν πυρίτιδα. Αυτό στην πράξη σημαίνει πως μέσα σε έναν χώρο φυσικού περιβάλλοντος με συνθήκες πυρκαϊάς, πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε και το έδαφος στο οποίο βρισκόμαστε. Εάν έχει πούσι, καλό είναι να το καταβρέξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο (δεδομένου ότι -μην κρυβόμαστε- σιγά μην κάτσει να το μαζέψει κανείς στο πλαίσιο της πρόληψης), αφού έχει τη δυνατότητα να μας κάψει κυριολεκτικά ζωντανούς.

Υπάρχει κι ένα άλλο -επίσης ακραίο- ενδεχόμενο που όμως δεν θυμάμαι και πολύ λεπτομερώς. και έχει να κάνει με την διαφυγή από βουνά (συμβολή πλαγιών) αλλά δεν το θυμάμαι και πολύ καλά και πρέπει να το ψάξω λίγο, οπότε το αφήνω ανοικτό για την ώρα.

Πρέπει να γίνει κάτι κατανοητό: όπως και μια πυρκαϊά μπορούμε να την αποφύγουμε εάν η πρόληψη από μέρους μας είναι σωστή, πλήρης και συστηματική, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την προστασία μας. Εάν έχουμε φροντίσει για το απαραίτητο ξεχορτάριασμα -οχι μόνο στον κήπο μας- μπορούμε ν'αποφύγουμε πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις. Το ίδιο και αν μαζεύουμε τα σκουπίδια μας μετά το πικνίκ στο δάσος, ομοίως και αν έχουμε φροντίσει να δημιουργήσουμε αντιπυρικές ζώνες εγκαίρως, και πάει λέγοντας. Όπως είπα και στο προηγούμενο κείμενό μου, το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν κάνουμε τίποτε, ενώ όλοι σπεύφδουμε να διαμαρτυρηθούμε πρώτοι μόλις γίνει η ζημιά. Και όταν έρθουν τα δύσκολα, η προηγούμενη αδιαφορία μας γιγαντώνει τις καταστάσεις, ως επίσης και τους κινδύνους και τις δυσκολίες που καλούμαστε ν'αντιμετωπίσουμε. Κάτι που πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό είναι ότι αντιμέτωποι με μια φωτιά μπορούμε να βρεθούμε όλοι μας και οπουδήποτε. Από έναν δρόμο μέσα στην πόλη, έως ένα δάσος ή και το ίδιο μας το σπίτι. Η φωτιά είναι φωτιά, όπου κι αν πιάσει. Τα μέσα αντιμετώπισής της πάνω-κάτω τα ίδια, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Ομοίως όμως κοινή είναι και η πρόληψη, την οποίαν όμως πάντοτε αγνοούμε. Και δεν είναι κάτι το δύσκολο ή το εξεζητημένο αυτή η πρόληψη. Απλά μας λείπει η θέληση. Όλοι μας προτιμούμε να είμαστε για το φραπεδάκι μας στην παραλία αντί να καθαρίζουμε τον κήπο μας. Και εγώ το ίδιο. Πρέπει όμως κάτι να κάνουμε. Δεν μπορούμε μια ζωή να περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους.

Το πρώτο κείμενο κατά κύριο λόγο ασχολήθηκε με την καταπολέμηση. Το συγκεκριμένο ως κύριο αντικείμενο έχει την προστασία. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η δική μας προστασία προέχει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Το περιβάλλον πρέπει πάντοτε να το προστατεύουμε, δεν το συζητάμε καν αυτό, όμως η ανθρώπινη ζωή έρχεται πάντοτε πρώτη. Γι'αυτό και πρέπει να ξέρουμε κάποια πράγματα προκειμένου να προσέχουμε τον κώλο μας σε μια τέτοια δύσκολη κατάσταση. Εξάλλου, αν θέλετε να το δούμε και λίγο κυνικά, μόνο εάν μείνουμε ζωντανοί θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε και το περιβάλλον.
Χμμμμ, και πλάκα, πλάκα, παγκόσμια μέρα του περιβάλλοντος σήμερα, ε; Ντάξει, καλά... κάτι μου'πατε...
Χαίρετε.

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2008

Πολύ ωραία πράγματα χθες.

Ναι, για το μπάσκετ λέω. Τι να πρωτοσχολιάσεις. Ειλικρινά πάντως, τους χαίρομαι ώρες, ώρες τους επιστήμονές μας (μεγάλε Αργύρη, δικαιώνεσαι αγόρι μου). Όχι μόνο για το διαχρονικό αθλητικό πνεύμα που επιδεικνύουν, αλλά κυρίως για τον ανδρισμό τους. Διότι μην κρυβόμαστε, όταν πετάς ένα οποιοδήποτε αντικείμενο μέσα από μερικές χιλιάδες κόσμο, αυτό αν μη τι άλλο δείχνει ανδρισμό, ολκής κιόλας. Ομοίως κι όταν βρίζεις τη μάνα κάποιου φυσικά. Πρέπει να εκσπερμάτωναν έως και παρά φύσει οι κάφροι μας χθες. Όχι μόνο κατάφεραν να διακοπεί το παιχνίδι για κάτι λιγότερο από μια ώρα, αλλά τους έδειξε και η τηλεόραση (μαμά κούκουουουου, εδώ είμαι). Εντωμεταξύ δαιμόνιοι πωλητές άκουσα πως πούλαγαν αναμνηστικά τούβλα από το παιχνίδι μετά το τέλος του ματς. Η πληροφορία που θέλει τα τούβλα να ήταν μέλη της 7, ελέγχονται ως ανακριβείς...

Αναρωτιέμαι ώρες, ώρες τελικά ποιος φταίει. Και νομίζω ότι φταίνε πολλοί. Κατά κύριο λόγο η πολιτεία. Είναι ανεπίτρεπτο κάθε τόσο να έχουμε περιστατικά βίας, συχνά πυκνά και έντονης, να έχουμε φτάσει να "θαυμάζουμε" άγριους ξυλοδαρμούς, ή να θρηνούμε έως και θύματα και ποτέ να μην γίνεται τίποτε. Ποτέ όμως. Με κάθε νέο κρούσμα, αρχίζουν τα αφιερώματα στις εφημερίδες, οι πολιτικοί εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους, οι αρμόδιοι φορείς δηλώνουν ότι θα βάλουν το μαχαίρι στο κόκκαλο και πάμε γι'άλλα (επεισόδια βίας), ατενίζοντας το μέλλον με περισσή αισιοδοξία. Ρε πόσο δούλεμα πέφτει επιτέλους. Αλλά φυσικά δεν φταίει μόνο η πολιτεία. Φταίνει και οι ομάδες φυσικά, που δεν κόβουν τον αέρα στους κάφρους, κόβωντάς τους τα εισιτήρια διά βίου. Λες και δεν θα γεμίσει το γήπεδο αν δεν ξαναπάει η πλέμπα, ή δίχως την πλέμπα δεν θα λέει κανείς συνθήματα ή δεν θα'χει ωραία ατμόσφαιρα...

Το σημείο πάντως που τους θαύμασα σε όλο το μεγαλείο τους ήταν με το που έλειξε ο αγώνας. Μιλάμε ότι στα ενδιάμεσα 38 "παικτικά" λεπτά συν τον κενό χρόνο πρέπει να ξήλωναν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Και αν μη τι άλλο έδειξαν τάκτ. Α, και ανδρισμό είπαμε. Σεβάστηκαν τις εκκλήσεις να μην ξαναπετάξουν το παραμικρό διότι τα κοράκια θα διέκοπταν τον αγώνα, με το που έληξε όμως... Μπράβο εξυπνάδα. Πρέπει να είναι πολύ υπερήφανοι. Άντε να διαλυθούν επιτέλους όλοι οι σύνδεσμοι όλων των ομάδων, να μπουν και μερικά πολύχρωμα αποβράσματα στην φυλακή να τελειώνουμε με αυτές τις ιστορίες, διότι μυαλό δε δείχνουμε να βάζουμε με τίποτε.

Α, είχαμε και το άλλο βέβαια χθες: τα κοράκια αποφάσισαν χθες να κάνουν την εκκαθάριση και εξυγίανση του ελληνικού μπάσκετ. Τα συγχαρητήριά μου και σε αυτούς τους καραγκιόζηδες.

ΥΓ. Καλά θα κάνουμε να πάμε με πανοπλίες την Τετάρτη στο ΟΑΚΑ. Διότι όπως πάντοτε, θα την πληρώσουν οι μόνοι που δεν φταίνε ποτέ: οι παίκτες και το τημ.
ΥΓ2 Ελπίζω αυτήν τη φορά αν οι κοντοί ξαναφωνάξουν ότι δεν έχουν θέση οι καραγκιόζηδες σε αυτό το γήπεδο να γίνουν τα δέοντα: δηλαδή να αποχωρήσουν πρώτα αυτοί και μετά να αδειάσει όλο. Το κρατάω αυτό διότι δεν το'χω θίξει καθόλου...

Επιτέλους καλοκαίρι.

Άντε να πάμε και σε καμιά ήρεμη παραλία με αμμουδιά για κανά μπανάκι...