Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Το έλα να δεις

γίνεται στον όμιλο πλέον. Κι αφού με εμφάνιση απλά ικανοποιητική πήραμε διπλό μέσα σε έδρα ιταλικής ομάδας, όντως έχουν αρχίσει ν'αλλάζουν τα πράγματα στον γαύρο.
Το θέμα είναι ότι μετά τα σημερινά αποτελέσματα ο όμιλος είναι πλέον κωλοχανείο: αν την άλλη εβδομάδα χάσουμε από τη Βέρντερ (πράγμα διόλου απίθανο, έχουν ομαδάρα οι Γερμανοί) και κερδίσει η Λάτσιο στη Μαδρίτη, προκρίνεται πρώτη η Βέρντερ και μετά παίζει τριπλή ισοβαθμία όπου Ολυμπιακός, Ρεάλ και Λάτσιο θα έχουν από 8 βαθμούς και από 5 στα μεταξύ τους παιχνίδια. Στην περίπτωση αυτή δεν θυμάμαι τι ρόλο βαράνε τα γκολ (αν υπολογίζονται δηλαδή ή όχι). Αυτό που θυμάμαι είναι ότι το ύστατο κριτήριο είναι οι βαθμολογίες των χωρών και στην περίπτωση αυτή βγαίνουμε τέταρτοι. Βέβαια δε νομίζω αν μην κερδίσει η Ρεάλ -λογικά θα σπρωχτεί κιόλας. Απλά, μην το ξεχνάμε σαν ενδεχόμενο. Άνευ πλάκας, δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα να είχαμε έρθει Χ σήμερα: σε μια τέτοια περίπτωση θα είχαμε 6 βαθμούς εμείς, η Βέρντερ και η Λάτσιο αλλά η Ρεάλ θα είχε προκριθεί σίγουρα και με τις ισοβαθμίες νομίζω δεν θα πηγαίναμε τελαυταίοι, εν αντιθέσει με τώρα που είναι και οι 4 θέσεις ανοικτές. Χαμός...
Πάντως καλά τα πήγε η ομάδα. Ήμασταν και τυχεροί που δεν έχουν μπροστά κανάν κλασικό γκολτζή διότι είχαμε προβληματάκια πίσω, κυρίως από τις στημένες φάσεις όπου εκμεταλλεύονταν τα "μις-ματς" των μεσοεπιθετικών τους από τα χαφ μας και έβγαιναν συνεχώς στην πλάτη μας. Διότι κατά τα λοιπά παρά την όχι ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου εμφάνισή μας δεν μπορώ να πω ότι ιδρώσαμε (οι φανς) κιόλας...

Α, κι όσον αφορά το γκολ που φάγαμε... είμαι πολύ περίεργος να δω με ποιον άλλον τρόπο θα φάμε ακόμη γκολ. Πολύ περίεργος. Έχει καταντήσει βαρετή πια αυτή η ιστορία.

ΥΓ. Μήπως είδε κανείς τον zaphod ρε παιδιά; :):):)
ΥΓ2 Κρίμα, το Derby θα πρέπει να ξαναμηδενίσει το κοντέρ αύριο...

UPDATE: Τελικά παίζουν ρόλο τα τέρματα στα μεταξύ μας παιχνίδια στην τριπλή. Αν κερδίσει η Λάτσιο στη Μαδρίτη με 1 γκολ, ουέφα. Με 2 και άνω, εκτός.

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2007

Ζώα

Μπλιαχ... ζώα σου λένε μετά...



Συμβουλή: ακούστε το δίχως ήχο, διότι είναι τουλάχιστον αηδιαστική έμπνευση. Ελπίζω να καταλάβατε που πάει το "ζώα" του τίτλου...

Ουστ...

Έχουμε και λέμε:
-φημολογείται έντονα ότι είσαι λούγκρα και δη από τις τρισμέγιστες (συγγνώμη, αλλά δικαίωμά μου να μην τα πηγαίνω τα παιδιά)
-το όνομά σου έχει εμπλακεί σε ιστορίες με ναρκωτικά (life style να'ούμ)
-στρατό δεν έχεις πάει έχει πάρει τ'αφτί μου
-αποδεδειγμένα δεν αντέχεις την οποιανδήποτε κριτική, παρόλο που ζεις κι αναπνέεις για να κριτικάρεις τους πάντες (και να ξεφτυλίζεις όσους σου μπαίνουν στο μάτι).

Ε, όχι ρε φίλε να μου πλασαριστείς και ως... εθνικός σταρ...
Τράβα πλύνε κανά πιάτο να'ούμ, για καμιά γούρνα είναι το επίπεδό σου.
Ουστ...
Αλλά να μου πεις, νεοΈλλην δεν είσαι κι εσύ, όπως κι αυτοί που σε θαυμάζουν; Τι να περιμένεις μετά; Άλλωστε όπως είχαμε πει, η κάθε χώρα έχει την τηλεόραση που της αξίζει.

Συγγνώμη αλλά...

30% αύξηση δεν θυμάμαι να έχω πάρει ποτέ.
Όχι μόνο μέσα σε ένα μόνο βράδυ -μια κι έξω- αλλά κι όλα τα χρόνια που εργάζομαι συνολικά...
ΔΕΗ αγάπη μου...

Θα λειτουργήσει τίποτε σε αυτό το κράτος επιτέλους;

Απαντήσεις...

Ας υποθέσουμε ότι στις στήλες επικοινωνίας των γυναικείων περιοδικών απαντούσε κάποιος άντρας αντί για γυναίκα. Τότε πως θα ήταν οι απαντήσεις άραγε;
Παλιό, αλλά πολύ καλό! Το ξέθαψα στα μέηλ μου (αν και μάλλον θα'χει αλλιευθεί από το διαδίκτυο).

Αγαπητή Μίρκα,
Το αγόρι μου σκέφτεται ακόμα τις πρώην του. Φοβάμαι ότι δε θα μου είναι πιστός.
Ανήσυχη Ντάλια

Αγαπητή Ανήσυχη Ντάλια,
Η ικανότητα ενός άνδρα για αγάπη είναι απεριόριστη. Έχει δε αποδειχθεί ότι αυξάνεται με τον αριθμό των ερωτικών συντρόφων. Επομένως, με το να έχει κι άλλες γυναίκες ο σύντροφός σου ουσιαστικά αυξάνει την αγάπη του για σένα. Πρόσφερέ του ένα ρομαντικό δείπνο, στοματικό έρωτα και κάνε τα στραβά μάτια στα ασήμαντα μικρά του ολισθήματα.

Αγαπητή Μίρκα,
Ο αρραβωνιαστικός μου περνάει πολλά βράδια με «τα παιδιά» όπως αποκαλεί τους φίλους του.
Μοναχική τουλίπα

Αγαπητή Μοναχική τουλίπα,
Πρόκειται για απολύτως φυσιολογική συμπεριφορά και θα πρέπει να την ενθαρρύνεις. Ο άντρας είναι από τη φύση του κυνηγός και χρειάζεται να επιβεβαιώνεται κάνοντας συντροφιά με άλλους αρσενικούς. Ωστόσο, θα πρέπει να ξέρεις ότι η παρέα με τους φίλους του είναι μεν ευχάριστη αλλά και του προκαλεί στρες οπότε το να γυρίζει κοντά σου είναι μια ανακούφιση. Δεν έχεις παρατηρήσει πόσο πιο τρυφερός είναι όταν γυρίζει σε σένα; Ένα ρομαντικό δείπνο, στοματικός έρωτας και απόλυτη ελευθερία είναι ό,τι καλύτερο.

Αγαπητή Μίρκα,
Ο άντρας μου πρόσφατα μου εξέφρασε την επιθυμία να κάνουμε ερωτικό τρίο με την αδελφή μου. Μου φαίνεται λάθος. Τι να κάνω;
Μονογαμική Ανεμώνα

Αγαπητή Μονογαμική Ανεμώνα,
Είναι φανερό ότι ο άντρας σου, σου είναι πλήρως αφοσιωμένος. Δε σε χορταίνει! Γι' αυτό αναζητά το επόμενο καλύτερο δυνατό: την αδελφή σου. Σκέψου το ως ευκαιρία να συσφίξετε τους οικογενειακούς σας δεσμούς. Θα πρότεινα να συμπεριλάβετε και μερικά ξαδέλφια. Πάντως αν διστάζεις ακόμα, άφησέ τον να πραγματοποιήσει το όνειρό του με τους θηλυκούς συγγενείς σου, κάνε του ένα ακριβό δώρο, στοματικό έρωτα και φυσικά μαγείρεψέ του ένα καλό δείπνο.

Αγαπητή Μίρκα,
Το αγόρι μου ζητά διαρκώς να κάνουμε στοματικό έρωτα. Από τη μαμά μου ξέρω ότι αυτή η πράξη δεν είναι για κορίτσια καλών οικογενειών.
Ντροπαλό γιασεμί

Αγαπητό Ντροπαλό γιασεμί,
ΚΑΝΤΟ! Το σπέρμα έχει όχι μόνο καλή γεύση αλλά και ελάχιστες θερμίδες! Είναι θρεπτικό, σε βοηθά να κρατηθείς σε φόρμα, αυξάνει το μέγεθος του στήθους σου και δίνει λάμψη στο θαμπό δέρμα. Οι άνδρες το ξέρουν αυτό από ένστικτο, γι' αυτό και το προτείνουν. Η προσφορά του φίλου σου δείχνει πόσο σε αγαπά διότι πρέπει να ξέρεις ότι το στοματικό σεξ για τον άνδρα είναι επίπονο. Παρατήρησε την έκφραση του προσώπου του όταν θα το κάνεις. Σου συνιστώ να τον ευχαριστήσεις (έμπρακτα) και να του προσφέρεις ένα καλό δείπνο.

Αγαπητή Μίρκα,
Ο αρραβωνιαστικός μου πέφτει για ύπνο αμέσως μετά το σεξ και ποτέ δεν κουβεντιάζει μαζί μου! Τι να κάνω;;
Παραμελημένη φρέζα

Αγαπητή Παραμελημένη φρέζα,
Το σεξ είναι πολύ δύσκολο και επίπονο έργο για έναν άντρα. Εξυπακούεται ότι μετά χρειάζεται οπωσδήποτε ξεκούραση. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο σ' αγαπά, τόσο πιο κουραστικό το σεξ άρα τόσο πιο μεγάλη η ανάγκη του για ξεκούραση. Προς θεού, μην τον πιέζεις! Αγόρασέ του ένα ακριβό ρολόι, κάνε του στοματικό έρωτα και μαγείρεψέ του ένα καλό δείπνο.

Αγαπητή Μίρκα,
Η διάρκεια του σεξ με τον άντρα μου είναι μόλις 60 δευτερόλεπτα.
Ανικανοποίητη γαρδένια

Αγαπητή Ανικανοποίητη γαρδένια,
Είμαι συγκλονισμένη! Ο σύζυγός σου σε λατρεύει. Τον ερεθίζεις τόσο πολύ που δε μπορεί να συγκρατηθεί. Όσο πιο γρήγορο τόσο πιο μεγάλη η αγάπη του άνδρα για τη σύντροφό του, πίστεψέ με. Αγόρασέ του ένα πλήρες σετ κατασκευής επίπλων και φυσικά κάνε του στοματικό έρωτα και μαγείρεψέ του ένα καλό δείπνο.

Από τους λίγους

Είναι να μην αρχίσω τις αντιγραφές: ο εκ των αγαπημένων μου συγγραφέων, Stephen King, έδωσε πριν λίγες μέρες συνέντευξη στο περιοδικό Time (την οποίαν τσέκαρα χθες υπό μορφήν σχολίου σε κάποια εφημερίδα, αλλά επί της παρούσης δεν θυμάμαι ποια για να τη μνημονεύσω).
Λογικά θα ήταν συνηθισμένος -και εθισμένος- από τους κόσμους που πλάθει στα αριστουργηματικά βιβλία του ο Κινγκ, αντ'αυτού όμως έδειξε ότι απλά αρνείται να πείσει τον εαυτό του ότι ζει σε πλαστό κόσμο και στην πραγματικότητα. Πριν καλά καλά προλάβει λοιπόν να κάτσει ο δημοσιογράφος στην καρέκλα του, ο Κινγκ ξεκίνησε τη συνέντευξη με μια ερώτηση. (οι επισημάνσεις με κόκκινο χρώμα, δικές μου)

STEPHEN KING: So who's going to be TIME Person of the Year?
TIME: I really don't know, there's a very small group of people who make that decision.

I was thinking, I think it should be Britney Spears and Lindsay Lohan.
Really?
Yeah. You know, I just filmed a segment for Nightline, about [the movie version of his novella] The Mist, and one of the things I said to them was, you know, "You guys are just covering — what do they call it — the scream of the peacock, and you're missing the whole fox hunt." Like waterboarding [or] where all the money went that we poured into Iraq. It just seems to disappear. And yet you get this coverage of who's gonna get custody of Britney's kids? Whether or not Lindsay drank at her twenty-first birthday party, and all this other shit. You know, this morning, the two big stories on CNN are Kanye West's mother, who died, apparently, after having some plastic surgery. The other big thing that's going on is whether or not this cop [Drew Peterson] killed his... wife. And meanwhile, you've got Pakistan in the midst of a real crisis, where these people have nuclear weapons that we helped them develop. You've got a guy in charge, who's basically declared himself the military strongman and is being supported by the Bush administration, whose raison d'etre for going into Iraq was to spread democracy in the world.
So you've got these things going on, which seem to me to be very substantive, that could affect all of us, and instead, you see a lot of this back-fence gossip. So I said something to the Nightline guy about waterboarding, and if the Bush administration didn't think it was torture, they ought to do some personal investigation. Someone in the Bush family should actually be waterboarded so they could report on it to George. I said, I didn't think he would do it, but I suggested Jenna be waterboarded and then she could talk about whether or not she thought it was torture. And then the guy from Nightline said, "Well, obviously you've not been watching World News Tonight with Charlie Gibson." But I do — I watch 'em all!

You might be one of the few people who does.
We're news junkies in my house.

Do you actually think Britney and Lindsay should be on our cover?
Yeah, I do.

Sort of a, 'This is what the media's actually interested it, so let's just put it out there' thing?
I think there ought to be some serious discussion by smart people, really smart people, about whether or not proliferation of things like The Smoking Gun and TMZ and YouTube and the whole celebrity culture is healthy. We've switched from a culture that was interested in manufacturing, economics, politics — trying to play a serious part in the world — to a culture that's really entertainment-based. I mean, I know people who can tell you who won the last four seasons on American Idol and they don't know who their f------ Representatives are.

But you've been well in the public eye for decades now. Is it pretty blatant how much worse it's gotten?
It's worse every year. And the guy says to me — the Nightline guy — I didn't get the guy's name. Granted, I haven't been feeling real well and it was a long day of interviews. But he said to me, "If we didn't cover cultural things, we wouldn't be covering you and The Mist, and promoting the movie." And I'm like, "Britney Spears and Lindsay Lohan aren't cultural." They aren't political. They're economic only in the mildest sense of the word. In fact, if I had to pick somebody, some celebrity who has had some impact this year, some sort of echo in the larger American life, I would say Hannah Montana. That whole issue of online ticket sales and scalping fascinates me. There are [legitimate] issues there about the Internet, so that actually does seem to have some cultural significance. But Britney? Britney Spears is just trailer trash. That's all. I mean, I don't mean to be pejorative. But you observe her behavior for the past five years and you say, "Here's a lady who can't take care of her kids, she can't take care of herself, she has no retirement fund, everything that she gets runs right through her hands." And yet, you know and I know that if you go to those sites that tell you what the most blogged-about things on the Internet are, it's Britney, it's Lindsay. So I think it would be terrific [to have them as TIME Persons of the Year]. There would be such a scream from the American reading public, sure. But at the same time, it's time for somebody to discuss the difference between real news and fake news.

True, in terms of Britney Spears, she's still fairly young. When you were young, fame sort of screwed you up a bit, didn't it?
The difference is that Britney is now famous for being famous. Her sales have gone down with almost every album, bigger and bigger jumps, so that nobody really cares about her music anymore. They care about the tabloid headlines and whether or not she's wearing panties. I mean, is this an issue that the American public needs to turn its brainpower on? Britney Spears' lingerie, or lack thereof?

I'll pass your suggestion along. So you're a news junkie?
I got hooked by my wife. You'd be surprised, or maybe you wouldn't be surprised, being that I'm around John Mellancamp a lot — he and I are doing this play. But it's the news 24-7. Always on.


Άρχοντας με άλφα κεφαλαίο. Χώσιμο όσο δεν πήγαινε άλλο.
Αναμφισβήτητα από τους λίγους που τολμούν.
Δεν ξέρω αν έγινε αντιληπτή η αγωνία του δημοσιογράφου να ξεφύγει από τα δίχτυα του Κινγκ.

Ο Κόσμος πάει παραπέρα κι εγώ πρέπει να πάω στον Μαύρο Πύργο

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

Καιρό είχα να αντιγράψω κάτι!

Ήγγικεν η ώρα λοιπόν! Μια εξαιρετική άποψη του slarti εδώ (ο οποίος ομοίως την έχει αντιγράψει! Την αντιγραφής το κάγκελο! Αλλά πάρα πολύ καλό!) αναφορικά με τους χλιδάνεργους (και γαμώ τους όρους, δεν το συζητάω!).

Πεινάμε ρεεεεεεεεε

Λοιπόν εγώ θέλω πάντα να είμαι με τους αδυνάτους ρε παιδιά. Μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι ένας από τους κυριότερους παιδικούς μου ήρωες ήταν ο Ρομπέν των Δασών.
Έτσι και τώρα, σε όλο αυτό το χάος απόψεων(σ.σ .ζητώ ταπεινά συγγνώμη από το Χάος, το οποίο χαρακτηρίζεται από τάξη και νόμους κατά τα λοιπά) που επικρατεί για το ασφαλιστικό εγώ τάσσομαι ανεπιφύλακτα με το μέρος των βουλευτών.

Και εξηγούμαι:
-ένας βουλευτής μπορεί να συνταξιοδοτηθεί αν εκλεγεί τρεις φορές. Προσοχή: δεν υφίσταται χρονικό όριο. Πχ αν γίνουν τρεις εκλογικές αναμετρήσεις μέσα σε διάστημα τριών μηνών, ο βουλευτής που θα εκλεγεί τρις έχει το αυτό δικαίωμα.
-έχουν τσάμπα αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις τους. Τσάμπα δεν σημαίνει μόνο αγορά του αυτοκινήτου, σημαίνει και βενζίνες για τις μετακινήσεις, σέρβις, βλάβες, τέλη κυκλοφορίας κλπ, κλπ. Και μιλάμε για δίλιτρο, έτσι; Όχι κανά "ποταπό χιλιοδιακοσάρι". Α, είναι και φίρμα-λιμουζίνα φυσικά (σιγά μην έπαιρναν τρίθυρο της σειράς). Ξέρετε μωρέ ποια, εκείνα τα βρωμερά με τα 170 άλογα...
-διαθέτουν τσάμπα κινητά. Μιλάτε ελεύθερα όσο θέλετε (αυτά είναι συμβόλαια...) για περίπου 300 ευρώ τον μήνα. Α, και φυσικά (επειδή έχουν αίσθηση της οικονομίας αλλά ενδεχομένως και των βλαβερών συνεπειών της αλόγιστης χρήσεως του κινητού) υπάρχει και επίδομα σταθερής τηλεφωνίας (άλλη μια 150ριά ευρώ το μήνα αυτή).
-τους βουλευτές τους ψηφίζει το σύνολο των ψηφοφόρων κάθε περιφέρειας για να τους αντιπροσωπεί στη Βουλή. Με λίγα λόγια η δουλειά του βουλευτή είναι να παρίσταται στη Βουλή χειριζόμενος όχι μόνο τα ζητήματα της περιφέρειάς του, αλλά και τα εθνικά. Παρά ταύτα όμως, κατά έναν τρομερά μυστηριώδη λόγο για να παραστεί κάποιος στη Βουλή -δηλαδή για να κάνει τη δουλειά του- πέραν του μισθού λαμβάνει και επιπλέον οδοιπορικά μετακινήσεων.
-λοιπά επιδόματα που λαμβάνουν είναι τα στέγης (περί τα 1000 ευρώ μηνιαίως), συντήρησης γραφείου (το 20% του μισθού), ενώ -ω, μαμά τι θαύμα- για να συμμετάσχουν σε επιτροπές πάσης φύσεως πληρώνονται εξτρά (κάπου στα 270 ευρώ η συμμετοχή). Οπότε καταλαβαίνετε γιατί ακούμε κάθε μέρα κι από μια νεοσυσταθείσα επιτροπή.
-επίσης έχουν ταχυδρομική ατέλεια (α+τέλος=στέλνουν ό,τι θέλουν δίχως να πληρώνουν γραμματόσημα), δωρεάν αεροπορικές μετακινήσεις, προσωπικό φρουρό φύλαξης (οι υπόλοιποι Έλληνες δεν κινδυνεύουμε φυσικά).
-και φυσικά όσον αφορά τον μισθό τους, δικαιούνται και τα νόμια δώρα, ήτοι πλερώνονται 14 μισθούς
-εννοείται δε ότι δεν πληρώνουν αυτοί τους υπαλλήλους τους.

Και πόσο είναι ο μισθός ενός βουλευτή; Μόλις 6000 ευρώ τον μήνα! Τσάμπα πράγμα!
Δηλαδή, να κάνουμε μια συγκεφαλαίωση:
6000 ευρώ μισθός
x14 μισθοί
+1200 ευρώ επίδομα γραφείου
+1000 ευρώ επίδομα στέγασης
+300 ευρώ για κινητά
+150 ευρώ για σταθερά
+270 ευρώ ανά μέρα για συμμετοχή σε επιτροπές
+τσάμπα αυτοκίνητο (πλήρες σετ)-ταχυδρομικά-αεροπορικά-και πόσα ακόμη
-και μην ξεχνάμε τα οδοιπορικά.
Τολμάει κανείς να κάνει την πρόσθεση; Εγώ όχι, το λέω ευθέως.

Πάμε στις συντάξεις τώρα.
-Η πλήρης σύνταξη βουλευτή είναι έως 4500 ευρώ τον μήνα (ανάλογα τον μισθό). Ας πούμε όμως ότι μια "φυσιολογική" σύνταξη κυμαίνεται κάπου στα 3000 ευρώ. Λεπτομέρεια: για την πλήρη σύνταξη χρειάζεσαι 17 χρόνια θητείας και όχι 35. Καλό;
Βέβαια υπάρχει και ο κυριολεκτικά εξοντωτικός νόμος σύμφωνα με τον οποίον οι μέχρι το 1990 εκλεγέντες μπορούν να συνταξιοδοτηθούν στα 55 εν αντιθέσει με τους του 1993 κι έπειτα που πρέπει να υπηρετήσουν το έθνος έως τα 65 τους για πλήρη σύνταξη υποχρεωτικά.
-επίσης μην ξεχνάμε αυτό που έγραψα στην αρχή για τις 3 θητείες στη Βουλή.
-η κατώτατη σύνταξη ενός βουλευτή είναι 800 ευρώ (αν βγει μια φορά δηλαδή. Μην μου πείτε ότι άλλοι παίρνουν 600 ευρώ μετά από 35 χρόνια σκληρής δουλειάς διότι θα σας χαρακτηρίσω εμπαθείς, εγκάθετους και κακεντρεχείς) και το ελάχιστο χρονικό διάστημα που απαιτείται για συνταξιοδότηση είναι 48 μήνες (μιλάμε για τέτοιο ασάλιωτο πήδημα).

Και μην ξεχνάμε και την απαράδεκτη βουλευτική ασυλεία. Άλλωστε, αφού οι βουλευτές μας είναι τόσο έντιμοι και αδιάφθοροι δεν την χρειάζονται.

Μερικά πάρα, πάρα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, κι εδώ.

Κάτω τα χέρια από τους βουλευτές ρεμάλια όλοι σας. Πεινάνε οι άνθρωποι.
Γι' αυτό και οι ελληνικοί μισθοί είναι μισθοί πείνας, γι'αυτό και θα μας γαμήσουν το κέρατο στο ασφαλιστικό.

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΟΙΟΝ ΕΔΩ ΠΕΡΑ.

ΥΓ. Τελικά κινήσεις τύπου Λυκουρέζου -ο οποίος αρνήθηκε να εγκαταλείψει το επάγγελμά του και παραιτήθηκε από βουλευτής- και Σταθάκη -ο οποίος, κόσμημα για το κοινοβούλιο γαρ, αρνήθηκε να παραλάβει υπηρεσιακό αυτοκίνητο δίχως κομματική ντιρεκτίβα και έμεινε πιστός στο υβριδικό του ιδιωτικό όχημα- πρέπει να εκτιμούνται περισσότερο μου φαίνεται.

ΥΓ2. Για περίπτωση που δεν το πρόσεξε κανείς, τυχόν πρότερος εργάσιμος βίος δεν έχει συνυπολογιστεί στους προαναφερθέντες συνταξιοδοτικούς υπολογισμούς.

Jesus Saves

Όχι, δε μιλάω για το περιώνυμο τραγούδι των Slayer... :)
Η φωτογραφία είναι από κάποιο μπαράκι των Αθηνών (που επί της παρούσης δεν θυμάμαι ποιο είναι)

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2007

Μιας κι ο

zaphod νομίζει ότι θα μας συγκινήσει περισσότερο, κάνω ρελάνς για να του μπω στο μάτι μιας και προφανώς νομίζει ότι εμείς δεν ακούμε τέτοια να'ούμ.... :):)
Νομίζω είναι το καλύτερό τους!





Κι επί τη ευκαιρία, μερικα άκόμη (να σκληραίνουμε και λίγο σιγά, σιγά!):




(αφιερωμένο, zaph και polse!)












Gimme fireeeeeeeeeeeeeeeeeee ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!


ΥΓ. Κάποια στιγμή επιβάλλεται να κάνω κι ένα σχετικό σεντόνι για το punk μου φαίνεται.

UPDATE: Και για να τιμήσουμε τις μπύρες και τα λοιπά "καύσιμα" που'χουμε κατεβάσει υπό μουσική και με καλή παρέα, πάρτε κι αυτό:


UPDATE II: Κι επειδή ο zaphod "διαμαρτυρήθηκε" ότι... παρασκληρήναμε, ιδού ένα πιο "ήπιο" μεν, κλασικότατο άσμα δε!

Της πουτάνας το κάγκελο.


Οι συνεργάτες μας επί κοινωνικών θεμάτων ανακάλυψαν και αυτό.
Βασικά με μέηλ μου το έστειλαν αλλά πρέπει να διαφυλλάξουμε ολίγον τι και το κύρος μας! :):)

Δεν πάμε καλά.

Ναι, ξέρω, ξέρω, κάτι σας είπα. Το θέμα είναι το ότι δεν πάμε καθόλου καλά συνεχώς εκπλήσσει, μιας και ουδείς έχει ακριβή εικόνα του πόσο χάλιες είμαστε (σ.σ. χάλιες, πρόκειται για αττική σύνταξη. Απαρέμφατο: τα χαλιά), κι αυτό διότι πάντα προσπαθούμε να παραμυθιαζόμαστε ότι τα πράγματα ναι μεν είναι χάλια, όχι τόσο χάλια όσο παρουσιάζεται όμως (ενδεικτικά παραδείγματα: παγκόσμιο περιβάλλον, ασφαλιστικό-ταμεία κλπ, κλπ).
Το να διαβάζουμε πλέον -όπως υπενθύμισε ορθότατα ο shades με αυτό- ότι επείκειται πλέον η νομιμοποίηση του κόμματος παιδόφιλων στην Ολλανδία, ε, αυτό πάει πολύ.

Δυστυχώς έχω την εντύπωση ότι το πρόβλημα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο, κι αυτό διαβάζοντας το σχόλιο του shades συνειδητοποίησα ότι το θέμα δεν μου ήταν άγνωστο. Έχω την εντύπωση ότι είχει πρωτοεμφανισθεί πριν από 3 ή 4 χρόνια -είμαι απόλυτα βέβαιος ότι δεν είναι πρόσφατο. Για να επανέρχεται τώρα, αυτό σημαίνει ότι έχει μεσολαβήσει δικαστήριο. Ίσως να είναι αργά, ίσως να μην είναι ποτέ αρκετά αργά. Ας αντιδράσουμε όσο (ελπίζουμε ότι) έχει μείνει καιρός.

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007

Δεν μασάμε

Κάθομαι και σκέφτομαι εσχάτως τι κινητό να πάω να πάρω με την αναβάθμιση που δικαιούμαι: ένα που μου'χει κάτσει και ψήνει και καφέ, ή ένα άλλο που επίσης μου γυαλίζει και κάνει μασάζ στον σβέρκο; Εννοείται ότι και τα δύο εξοικονομούν βενζίνη στο αυτοκίνητο, πληρώνουν τον λογαριασμό της ΔΕΗ, παρακολουθούν την πορεία του χρηματιστηρίου, μου λένε τον αυριανό καιρό, μου καθαρίζει τα δόντια με οδοντογλυφίδα μετά το φαγητό, μου πλένει τις κάλτσες κλπ.
Πως; Εδώ δεν θα'χουμε να φάμε σε λίγο καιρό; Ε, και; Σημασία έχει τι μόστρα θα πουλήσουμε σήμερα, όχι αν θα μένουμε σε πεζοδρόμιο αύριο.
Μακράν το κορυφαίο ζώο ο νεοΈλληνας. Λεφτά δεν έχει, με δάνεια ζει, υπεχρεωμένος είναι, χρωστάει σε όποιον φοράει παπούτσια, του τα τρώνε από χίλιες δυο πάντες, και όμως -ωσανά- τα έξοδα, έξοδα...
Υπάρχει περίπτωση αν καταφέρει ο νεοΈλληνας να πάει για καφέ αν δεν έχει μαζί του το τελευταίας τεχνολογίας κινητό; Τι σημασία έχει αν δε χρησιμοποιεί το 90% των δυνατοτήτων του κινητού; Σημασία έχει να μπορεί να κοιτάξει τους συγκαφενόβιους όχι στα μάτια, αλλά αφ'υψηλού. Και πως θα το κάνει αυτό; Με ακριβό κινητό, με πανάκριβα ρούχα κλπ, κλπ.

Θα μου λύσει κάποιος μιαν απορία; Πως είναι δυνατόν οι ίδιοι που παραπονιούνται και γκαρίζουν για το ασφαλιστικό να πρωτοστατούν στο να μπει η ομάδα τους στο ευαγές άρθρο 44, δηλαδή στγην τσέπη του ελληνικού λαού; Διότι κάτι δεν μου πάει καλά.
Πως είνναι δυνατόν να διαμαρτύρονται ολοένα και περισσότεροι για την ακρίβεια στα σούπερ μάρκετ -δηλαδή σε είδη πρώτης ανάγκης- και ταυτόχρονα να είμαστε στις τοπ χώρες σε πωλήσεις αυτοκινήτων; Κάπου διάβαζα προ καιρού ότι αναλογικά με τον πληθυσμό είμαστε από τις πρώτες ευρωπαϊκές χώρες σε πωλήσεις πόρσε. Καλό, ε;
Πως είναι δυνατόν να διαμαρτυρόμαστε για τις ληστρικές τράπεζες αλλά την ίδιαν στιγμή να σπεύδουμε να εξασφαλίσουμε κάποιο δάνειο; Ή μήπως είναι τυχαία τα διακοποδάνεια, εορτοδάνεια, πουτσοδάνεια και δεν ξέρω κι εγώ πόσα ακόμη δάνεια υπάρχουν;

Αν μη τι άλλο δηλαδή, η συμπεριφορά μας παρουσιάζει κάποιες ανακολουθίες. Τα οικονομικά μας δεν πάνε καθόλου καλά. Εσχάτως παίζεται το πόσο -όχι καλά αλλά- κακά (μην πω χείριστα) θα πάει και το μέλλον μας. Η αλήθεια είναι πως ως λαός είμαστε ατίθασοι. Πχ, μια εξαιρετική λύση για το ασφαλιστικό θα ήταν να παίρνουμε σύνταξη στα 95 αλλά να πεθαίνουμε περί τα 90, και όμως εκεί αντιδρούμε. Καλώς αντιδρούμε, δεν το συζητάω, αλλά γιατί μόνο εκεί;
Το να ασχολούμαστε με καταναλωτικές αηδίες που μας έχουν επιβάλλει ως must είναι κάτι που δεν μας απασχολεί; Προσπαθώ να θυμηθώ πως ήταν η ζωή πΚ (προ Κινητού) ρε παιδιά, και δεν μπορώ να θυμηθώ με τίποτε. Πιο πολλά θυμάμαι για την αρχαία Ελλάδα, μιλάμε...

Τελικά έχουμε γεννηθεί ηλίθιοι ή μας έκαναν στην πορεία;

Και για να μην ξεχνιώμαστε

μέσα σ'όλα δεν έχω προλάβει να σχολιάσω καθόλου τα του ΠΑΣΟΚ γεγονότα...
Μιλάμε ότι η πολιτική ζωή σε αυτήν τη χώρα δε σε αφήνει ποτέ δίχως αποζημίωση (εκτός αν πρόκειται να λάβεις χρήματα, οπότε ξέχνα το).

Τι αποκόμησα λοιπόν από τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ;
Πρώτον, για το χαμηλό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ έφταιγε ο Σημίτης και ο Βενιζέλος.
Δεύτερον, τους συνεργάτες του Παπανδρέου τους επέβαλλαν σκοτεινοί κύκλοι, αλλά όχι ο Παπανδρέου.
Τρίτον, ο Μπένυ δεν μπόρεσε να κερδίσει τον δις (όχι άπαξ, μην ξεχνιώμαστε) από τον Καραμανλή ηττηθέντα Παπανδρέου, αλλά κατά τα λοιπά θέλει ακόμη να είναι αυτός που θα κερδίσει τον Καραμανλή.
Τέταρτον, όταν "ψηφίσθηκε" πρόεδρος ο Παπανδρέου προ σχεδόν 4 ετών, μέσα σε λίγες ώρες τον είχαν ψηφίσει 1.000.000 νοματαίοι. Στις συγκεκριμένες εκλογές και με ενασχόληση για 2 μήνες μετά βίας συγκεντρώθηκαν 800.000 (μην με ρωτήσετε πως γίνεται αυτό, δεν έχω καταλάβει).
Πέμπτον, όσοι πιστεύουν ότι στη Ρηγίλλης πανηγυρίζουν περισσότερο από τους οπαδούς του Γιόργκος, κάνετε τεράστιο λάθος. Εξίσου πολύ με τη νουδού πανηγυρίσουν και στον Συνασπισμό και στο ΚΚΕ. Και ιδίως στον ΣΥνασπισμό(και ίσως όχι αδίκως, αφού μάλλον για πρώτη και τελευταία φορά τους παρουσιάζεται όχι μόνο να πάψουν ν'αποτελούν δεξαμενή συμπληρωματικών ψήφων του ΠΑΣΟΚ, αλλά και ν'άντιστρέψουν τη "ροή").
Έκτον, το αποτέλεσμα των προσφάτων εκλογών ξεχάστηκε μέχρι τελικής λεπτομέρειας. Κυριολεκτικά λες και δε συνέβη.
Έβδομον, ο Παπανδρέου ΔΕΝ ήταν βασικότατο και αναντικατάστατο μέλος των κυβερνήσεων Σημίτη (προφανώς ήμουν εγώ και δεν το ξέρω).
Όγδοον, ο Παπανδρέου συνέτριψε τον Βενιζέλο επειδή έπεισε, λέει. Το πως γίνεται να πείσει άνθρωπος που δεν ξέρει να μιλάει ελληνικά θα το εξηγήσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος. Για την ιστορία, αν δείτε τον Παπανδρέου να μιλάει αγγλικά θα πάθετε πλάκα: μιλάμε όχι για ούτε ένα σαρδάμ, αλλά και για εκπληκτικό λεξιλόγιο. Κατά τα λοιπά η παπανδρεϊτιδα δεν είναι αρρώστια στο ΠΑΣΟΚ (ίσως να πρόκειται για απλό βήχα).

Α, και για να μην ξεχνιώμαστε. Όλοι έλεγαν πως μετά τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα ξεκινήσει τη σφοδρή αντιπολίτευση. Προφανώς καταποντίστηκε κι αυτή με το εκλογικό αποτέλεσμα, διότι αν μεταφράζω καλά τα σχετικά ρεπορτάζ, το κυριότερο πρόβλημά του είναι το ότι ο Γιωργάκης δεν έχει ανακοινώσει τα "θεσμικά" ονόματα με αποτέλεσμα να βράζουν όλοι...
Ο καθείς με τις προτεραιότητές του, τι να πω.

Χαίρετε.

Βρέχει, βρέχει η βροχούλα.

Και μιας οι πρώτες "μπορίτσες" έχουν σκάσει μύτη, ς θυμηθούμε και τις διοξίνες λίγο.
Επαναφέρω το ζήτημα, όχι επειδή είναι διαχρονικό, ούτε επειδή ακόμη δεν έχω διαβάσει κάτι επίσημο, αλλά για να ξέρουμε τι πίνουμε, τρώμε κλπ.

Κινητά

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία της 15ης Νοεμβρίου, και πιο συγκεκριμένα τον Στάθη.



Είναι πια απίστευτο αυτό που συμβαίνει γύρω απ' την κινητή τηλεφωνία στη χώρα μας - αν το 80% των χολυγουντιανών ταινιών περιστρέφεται γύρω απ' την έννοια μπάτσος

ήτοι: τη ζωή, τα κατορθώματα, το δράμα, τις περιπέτειες ενός μοναχικού, σκληρού, μαλάκα, καταραμένου, κλόουν, διεφθαρμένου, ηρωικού αστυνομικού γύρω από μια σκοτεινή, άγρια, παρανοϊκή, παραφυσική, αστυνομική υπόθεση, φόνου, ληστείας, απαγωγής, εκβιασμού, παιδεραστίας, συνωμοσίας με αίμα, σφαίρες, μπουνίδι τρία κιλά τη σεκάνς

άλλο τόσο στην Ελλάδα μιλάμε, ασχολούμεθα, ακούμε, βλέπουμε, αγοράζουμε, υπολογίζουμε, φλερτάρουμε, ξαναγοράζουμε, πληρώνουμε, ξαναμιλάμε κι εντρυφούμε στα κινητά μας τηλέφωνα. Απορώ πώς υπήρξε ζωή πριν απ' αυτά.

Χιλιάδες εκατομμύρια τόνοι κακογουστιάς σε διαφήμιση από παντού, τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες, περιοδικά, πώς θα μιλήσουμε περισσότερο πληρώνοντας λιγότερο, πόσες πιο σαχλές χρήσεις προσφέρει ένα κινητό, αν ψήνει καφέ, αν βρίσκει χαμένα σκυλιά, αν μαθαίνει στους λαγούς τι εστί στιφάδο.

Εντάξει, είναι πολλά τα λεφτά, τεράστιος ο τζίρος, αλλά και τέτοιος πανικός; στις καφετέριες, στα αυτοκίνητα, στις κηδείες, όλοι μιλούν για τα κινητά τους ή από τα κινητά τους.

Οσοι μένουν πίσω νοιώθουν χαμένοι στο χάος της κυκλοφορίας προς το μέλλον της τεχνολογίας, αλλά όλην αυτήν την αποθηρίωση της διαφήμισης για τα κινητά δεν τη γλυτώνουν, όπως απ' ό,τι φαίνεται δεν γλυτώνουν κι άλλα πράγματα πολύ χειρότερα

όπως η παρακολούθηση

όχι πλέον μόνον απ' τον Μεγάλο Αδελφό αλλά κι από οποιονδήποτε επίδοξο ρουφιάνο, γκάνγκστερ, σκοτώστρα - αν εξαιρέσουμε συζύγους, πεθερές, τη θεία Φωτούλα, εξαγριωμένους γονείς, τον μοχθηρό γείτονα που σας μισεί, τον παπά της ενορίας (καθ' ότι ουδείς πλέον υπεράνω υποψίας) κι όποιον άλλον προαιρείται να σας βάλει στο χέρι, να σας βάλει χέρι, να σας βγάλει το μάτι - φρίκη!

Εκπληκτος (χωρίς πια να ξέρω αν θα έπρεπε να εκπλήττομαι) κι έντρομος (χωρίς πια να μπορώ να ελπίζω σε οτιδήποτε) διαβάζω στο διαδίκτυο (μάλιστα και αναγνώστες με πληροφορούν) διαφημίσεις εταιρειών

οι οποίες αναίσχυντα κι ασύστολα (κυρίως δε ατιμωρητί) πουλάνε «λογισμικά παρακολούθησης κινητών τηλεφώνων»!!!

Η καταναλωτική εκδοχή του ανεπαίσθητου πια καθημερινού φασισμού σε όλην της τη φρικώδη ισχύ!

***

Στο όνομα της ασφάλειας της ιδιωτικής σου ζωής οι εταιρείες αυτές σού προτείνουν να προμηθευτείς (να αγοράσεις) λογισμικά που θα σου επιτρέψουν «να ακούς συνομιλίες των άλλων όλο το 24ωρο»...

...«να γνωρίζετε πώς συμπεριφέρεται η babysitter στα παιδιά σας»...

...«να παρακολουθείτε τον/τη σύζυγό σας» - τα παιδιά σας, τις παρέες τους

«να ξεδιαλύνετε τις υποψίες που έχετε για κάποιον συνεργάτη σας» -«να ξέρετε τι γίνεται στη δουλειά σας όταν απουσιάζετε»- «Παρακολουθείτε σε ΟΠΟΙΟ μέρος του κόσμου ΟΠΟΙΟ κινητό θέλετε», με

έναν λόγο κανονική μεγάλη των χαφιέδων σχολή. Ρουφιανοποίηση και των γονέων (στην κυριολεξία!)

................................................................

Και αφού η ρουφιανοεταιρεία σάς πετάξει το μπαλλάκι των νομικών ευθυνών από τη χρήση των προϊόντων της, σας εξηγεί πως αν αλλάξει κάρτα SIM ή αριθμό τηλεφώνου το θύμα σας, εσείς θα λάβετε αυτομάτως με SMS τα νέα στοιχεία...

...σας εξηγεί πώς θα καταγράφετε και θα διαβάζετε όλα τα γραπτά του μηνύματα εισερχόμενα - εξερχόμενα, λίστα, διάρκεια, τοποθεσία (!) -εύρεση ονομάτων απ' το δικό του ευρετήριο κι άλλα εφιαλτικά!- ποιος δρόμος με τις λεύκες, ποια

ζόμπι με πριόνια -τρίχες, αφέλειες, παιδιαρίσματα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την Ελεύθερη Οικονομία της Αγοράς, τον Καταναλωτισμό αυτοπροσώπως, τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης -ποιος φασισμός; στραγάλια! Εδώ έχουμε να κάνουμε με την κοινοβουλευτική δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τους

δρόμους με τις κάμερες, τους ουρανούς με τους δορυφόρους! Σε ευχαριστώ, ω Δημοκρατία! Εδιωξες απ' τη ζωή μου τη σκαιά βαρβατίλα του μελανοχίτωνα κι έδωσες τη δυνατότητα στο φιλοπαίγμον και πανέξυπνο παιδάκι του γείτονα να μου κάνει τη ζωή κόσκινο, μπίλιες, μπουρδέλο. Σε υμνώ, ω Εταιρεία! έκανες την ισότητα πράξη -τώρα ο Αλ Καπόνε και η μικρή Αλίκη της διπλανής πόρτας έχουν τις ίδιες δυνατότητες στο έγκλημα- πώς είπατε; ποια εταιρεία τα πουλάει αυτά; Γιατί; για να φάμε κι άλλη αγωγή; Δεν ξέρετε ότι, κατά πολλούς απ' τους δικαστές μας, αν σε βιάσουν φταις κι εσύ που κούναγες τον πωπό σου; Ή μήπως νομίζετε ότι οι αγωγές εκδικάζονται με διαφορετικό πνεύμα; Οχι, δεν θα γράψω το όνομα της Εταιρείας που πουλάει αυτά τα τρομακτικά λογισμικά (ούτε κανείς εισαγγελέας θα την ψάξει). Για πρώτη φορά απ' το 1982 που γράφω, αυτολογοκρίνομαι. Κι αφιερώνω την αυτολογοκρισία μου στον κ. Βενιζέλο που έφτιαξε τον νόμο για τις αγωγές, τον κ. Ρουσόπουλο που τον διατηρεί εν ζωή και τον κ. Καραμανλή που του παρακολουθούσαν το τηλέφωνο.

Δεν έχω λογοκριθεί, δεν είχα αυτολογοκριθεί, αυτολογοκρίνομαι, τώρα, δημοσίως. Προοδεύσαμε.

Αναρωτιέμαι τι είναι χειρότερο: αυτό που γράφει (καταγγέλει) ο Στάθης, ή το ότι ουδείς αντιδρά (και ακόμη χειρότεροι πολλοί "φτιάχνονται").

Εντωμεταξύ

έχει καταλάβει κανείς να γίνεται αντιπολίτευση σε αυτήν τη χώρα;
'Νταξ, εγώ έχω κάποια τρεχάματα και περιορίζομαι κυρίως στην ανάγνωση εφημερίδων, άρα αφήνω ανοικτό το ενδεχόμενο να έχω χάσει κάποια επεισόδια. Αλλά και πάλι, αντιπολίτευση δεν ακούω, από κανέναν. Ή μάλλον -αν και θα'πρεπε να κοκκινίζουμε από ντροπή- κάνει ο Καρατζαφέρης. Καληνύχτα σας δηλαδή...
Διάβαζα πχ πριν λίγες μέρες στην Ελευθεροτυπία κάποια δήλωση του Αλαβάνου. Δεν θα πω ότι παραλίγο να πέσω από την καρέκλα για να μην χαρακτηρισθώ υπερβολικός:
Υπέρ της χορήγησης ελληνικής υπηκοότητας σε όσα παιδιά μεταναστών γεννιούνται στην Ελλάδα, τάχθηκε ο Αλέκος Αλαβάνος κατά τη χθεσινή συνάντησή του με τον πρεσβευτή της Αλβανίας στην Αθήνα Βίλι Μιναρόλι.
Ο πρόεδρος του Συνασπισμού είπε επίσης ότι και όσοι μετανάστες εργάζονται στην Ελλάδα τουλάχιστον επί πενταετία πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν την ελληνική υπηκοότητα.
Έχουμε και λέμε: τα παιδιά μεταναστών έχουν δικαίωμα να επιλέξουν υπηκοότητα βάσει νόμου. Επίσης, όποιος είναι μόνιμος κάτοικος Ελλάδας επί 5 συναπτά έτη έχει δικαίωμα να ζητήσει υπηκοότητα βάσει νόμου. Δηλαδή ο Αλέκος ζήτησε να ισχύσουν αυτά που ισχύουν χρόοοοοοονια τώρα.
Να υπενθυμίσω ένα απλό παράδειγμα: στις αρχές τις δεκαετίας του 90 έτσι είχαν γίνει Έλληνες διάφοροι "γνωστοί" παίκτες στις ομαδάρες μας στο μπάσκετ. Οι νόμοι αυτοί εξακολουθούν να υφίστανται απαράλλαχτοι. Κατά τα λοιπά ο Αλαβάνος ζήτησε να γίνουν τέτοιοι νόμοι. Καλά κρασιά...

Από την άλλη, κάποια σοβαρή θέση για το ασφαλιστικό δεν έχω ακούσει, και η αλήθεια είναι μία: τόσα χρόνια λέγαμε ότι καμιά κυβέρνηση δεν τολμούσε να το ανοίξει. Τώρα που όχι μόνο άνοιξε αλλά θα κλείσει με λύση κιόλας (κι όποιος δεν το βλέπει είναι απλά εκτός τόπου και χρόνου) τι λένε οι διάφοροι φωστήρες; "Μα γιατί άνοιξε;"
Μήπως δεν το ξέραμε πως όσο πιο πολύ αργεί η λύση τόσο πιο βαρέως θα μας πηδήξουν; Το ξέραμε και μάλιστα πάρα πολύ καλά. Απλά υπήρχε η γνωστή τακτική των υπευθυνοανευθυνοαρμοδίων: ας πάρω εγώ την σύνταξή μου και δη, δίχως να στιγματισθώ κι ας μαζέψουν άλλοι τις ντομάτες. Κι έτσι διαιωνιζόταν και διαιωνιζόταν και διαιωνιζόταν...
Και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.
Μέχρι που ήρθε η ΕΕ και είπε "βρείτε λύση χθες".
Διότι έχουμε την τάση να ξεχνάμε κιόλας: όταν έπεφταν οι μάσες ντελόρδ, οι μασέλες στήριξης και τα λοιπά πακέτα, δηλαδή όταν η ΕΕ μας τα έσκαγε αδρά, όλα ήταν μια χαρά. Όμως η ΕΕ έχει και απαιτήσεις, δεν τα σκάει μόνο.

Και ξέρετε τι βλέπω; Πως όσο το ασφαλιστικό ήταν ένα θεσπέσιο μικροκομματικοαντιπολιευτικό επιχείρημα, όλα ήταν μια χαρά. Με τους τόνους χυνόταν τόσο το μελάνι όσο και το σάλιο. Τώρα που άρχισαν να αναφέρονται ονομαστικά τα ταμεία κι άλλων κλάδων, τώρα είναι που έχει αρχίσει να γίνεται της πουτάνας το κάγκελο. Τείνουν να πειραχθούν τα κεκτημένα, βλέπετε κι ο Έλληνας ως γνωστόν μόνο τότε αντιδρά.

Αλήθεια, οι επίσημες θέσεις των κομμάτων της αριστεράς ποιες είναι; "Αποχωρούμε από τον διάλογο"; Ρε ζώα, γι'αυτό σας ψήφισε ο κόσμος; Γι'αυτό σκίζατε τα ιμάτιά σας να σας προτιμήσουν ενάντια στον δικομματισμό έστω κι από αντίδραση; Για να πείτε ότι αποχωρείτε από τον διάλογο; Ουστ από 'δω κοπρόσκυλα, όλοι σας...

Και φυσικά, ζωή σε λόγου μας.

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Επιτέλους!


Οι αμερικάνοι θεοί Brocal Helm θα είναι ξανά στη χώρα μας! Ποιος τη χάρη μας (όσοι δεν ακούτε μέταλ, ας προσέχατε, δεν έχω κάτι άλλο να πω! :):) ).
Η πλήρης τουρνέ είναι:
24 Νοεμβρίου ΑΓΡΙΝΙΟ (15 ευρώ είσοδος)
25 Νοεμβρίου ΑΘΗΝΑ (12 ευρώ)
27 Νοεμβρίου ΤΡΙΚΑΛΑ (12 ευρώ)
29 Νοεμβρίου ΚΟΜΟΤΙΝΗ
30 Νοεμβρίου ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
1 Δεκεμβρίου ΗΡΑΚΛΕΙΟ (15 ευρώ)
2 Δεκεμβρίου ΑΘΗΝΑ (12 ευρώ)
Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.
Και επειδή αυτή η συναυλία δεν χάνεται, στο Ηράκλειο (όπου θα παρευρίσκομαι) θα γίνει φεστιβάλ ολόκληρο (παίζουν και οι Convixion! Μιαμ, μιαμ!!!).
Αυτά είναι! Fly high ρε! :)
Με τις ταπεινές μας ευχαριστείες στον Γρηγόρη και την Eat Metal!

UPDATE: 12 ευρά Θεσσαλονίκη, 15 Κομοτινή.

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Το Πολυτεχνείο ζει!

Ε, λοιπόν στα παπάρια μου... Εμένα μ'ενδιαφέρει πολύ περισσότερο το ότι ένας στους τέσσερεις Έλληνες ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Μην μιλήσω και τους κυριολεκτικά αγνώστου αριθμού μετανάστες που ζουν ακόμη πιο κάτω.
Όσον αφορά την ιδεολογία του Πολυτεχνείου και το πως αυτό ζει, θα επανέλθω σύντομα με "γαργαλιστικές" λεπτομέρειες.
Για την ώρα τελειώνει ο χρόνος στο γαμ&*(^%$$^)%&%&* ιντερνετάδικο.

UPDATE: (τι update δηλάδή... το κυρίως πιάτο είναι αυτό!)

Που είχαμε μείνει λοιπόν; Α, ναι... στο πως ζει το Πολυτεχνείο.
Κατ' αρχήν να πως τις απόψεις μου για το τι πιστεύω περί του Πολυτεχνείου. Κυρίως θεωρώ ότι το έχουμε εμπορευματοποιήσει, κυρίως για μικροκομματικούς λόγους. Το Πολυτεχνείο ήταν αναμφισβήτητα μια συγκλονιστική στιγμή της νεότερης ελληνικής ιστορίας: φοιτητές, νεαρά παιδιά οι περισσότεροι, ανεξαρτήτως κομματικών χρωματισμών αποφάσισαν να αντιδράσουν όπως αντέδρασαν ενάντια στη χούντα που ήδη μάστιζε τη χώρα για 6 συναπτά έτη.
Πρέπει να τους τιμούμε γι'αυτά που έκαναν, όπως πρέπει να τιμούμε και τον καθένα σε οποιανδήποτε άλλη αντίστοιχη περίπτωση. Χμ, παρεμπιπτόντως ν'αναφέρω ότι παντού κυμμάτιζαν ελληνικές σημαίες στο Πολυτεχνείο τότε. Απλά το αναφέρω, μιας και κάναμε πολλές συζητήσεις περί σημαιών πρόσφατα. Ας συνεχίσω όμως.
Αυτά είναι τα γεγονότα (και επίτηδες δεν ψάχνω τι υπήρχε από πίσω, διότι κάνει... τζιζ, αν με νοείτε).
Υπάρχουν όμως και κάποιες ενδιαφέρουσες πτυχές της ιστορίας που μένουν τεχνηέντως θαμμένες. Όπως το γεγονός ότι ποτέ δεν αναφέρεται πως η χούντα έπεσε ένα χρόνο μετά το Πολυτεχνείο. Όπως επίσης ότι η χούντα Ιωαννίδη ήταν δέκα φορές σκληρότερη από αυτήν του Παπαδόπουλου.
Το ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια κορυφαία κίνηση ενάντια στον αντιδικτατορικό αγώνα είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Το ότι δεν έριξε καμία χούντα, επίσης γεγονός αναμφισβήτητο. Το ότι στο Πολυτεχνείο υπήρχαν Χ φοιτητές και μετά το Πολυτεχνείο παρουσιάζεται να συμμετείχε σχεδόν ολόκληρο το λεκανοπέδιο Αττικής (μηδέ περιχώρων εξαιρουμένων) είναι μια περίεργη χωροχρονική ανωμαλία. Είναι μάλλον αντίστοιχο με το ότι η Ελλάδα κατά την περίοδο της δικτατορίας είχε κάπου στα... 7.000.000 αντιστασιακούς. Τώρα, πως γίνεται με τόσους πολλούς αντιστασιακούς στον αγώνα να έμεινε τόσο πολύ στη θέση της η χούντα, αυτό είναι ένα ερώτημα που μάλλον πρέπει να απαντήσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος (αν καταφέρουν ποτέ να μας εξηγήσουν ως λαό). Μην ξεφεύγω όμως.

Το Πολυτεχνείο δυστυχώς εξελίχθηκε σε μια τελείως αστεία ιστορία της καθημερινότητας. Άλλοι το βλέπουν ως την καθιερωμένη ετήσια ευκαιράι για πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία (αλήθεια, ποιος του εμποδίζει να κάνουν πορεία σήμερα, από το πουθενά;), άλλοι ως μέσον να κάνουν τις μανούρες τους (αν και ευτυχώς τα τελευταία 2 χρόνια έχουν ηρεμήσει αρκετά τα πράγματα), άλλοι για να κάνουν τη μόστρα τους (ότι μόνο εγώ ήμουν εκεί κι όχι όλοι οι υπόλοιποι). Και πάει λέγοντας. Και ξεχνάμε τα βασικά, ακριβώς επειδή έχουμε μπερδέψει την βούρτσα με την... (μπιπ, καταλαβαίνετε). Θυμάμαι πέρσυ -ας πούμε- παρακολουθούσα Βουλή, τέτοιες μέρες ήταν. Σε κάποιο σημείο βγαίνει λοιπόν ο Αλαβάνος και αρχίζει κάτι πραγματικά επικές επιθέσεις, βασιζόμενος στο συναίσθημα των ημερών. Το πρόβλημα ήτνα ό τι ο Λιάπης του απάντησε σχετικά λακωνικά: "Θα θυμάστε πιστεύω ότι μαζί ήμασταν μέσα στη Σχολή της Νομικής, οπότε σας απαγορεύω να διεκδικείτε με τέτοιον τρόπο το Πολυτεχνείο ως μόνο δικό σας". Και με κάτι τέτοια μου'ρχονται διάφορα στο μυαλό: όπως πχ...
-η ιστοριούλα με κάποιο "γνωστό πρόσωπο" που το μπουζούριασαν οι αστυνομικοί αλλά ως "διά μαγείας" βγήκε έξω άμεσα ισχύει;
-τα διάφορα ονόματα που έχουν "ακουστεί" ότι την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια όταν ζόρισαν τα πράγματα αληθεύουν;

Και επιτέλους, γιατί δεν μπορώ να βρώ ούτε ένα πρωτοσέλιδο του... Ριζοσπάστη από τις τότε ημέρες; Για τους μυημένους αυτό...

Τα χάλια μας έχουμε. Ένας στους τέσσερεις Έλληνες ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, και οι άλλοι δύο από τους τέσσερεις είναι κοντά στο όριό της. Χρωστάμε στις τράπεζες το 60% του ΑΕΠ και παρά τον ανήφορο εμείς επιταγχύνουμε καθώς οδεύουμε στην ίδια μας την καταστροφή. Το μέλλον της χώρας είναι κατ' ουσίαν υποθηκευμένο (είτε μέσω "ασημικών", είτε από τις μέγιστες εκσυγχρονιστικές αλχημείες). Ανάπτυξη δεν υφίσταται. Το μέλλον προμηνύεται ζοφερό (στην καλύτερη περίπτωση). Κι εμείς ασχολούμαστε με τι; Με το αν εγώ ήμουν πιο πολύ μέσα στο Πολυτεχνείο κι εσύ πιο πολύ στην απ'όξω, ξεχνώντας πως ούτ'εγώ, ούτ'εσύ ήμασταν μέσα, και έχοντας ξεχάσει το πραγματικό νόημα όσων πραγματικά συνέβησαν τότε.
ΑΘάνατε νεοΈλληνα, ποτέ δεν θα πεθάνεις.

Χαίρετε.

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Τάδε έφη

Κι αφού -μιας και θα απουσιάσω για κάμποσο- μερίμνησα για τη μουσική σας παιδεία (!), πάρτε (να'χετε) και μερικούς δελφικούς χρησμούς, για την πνευματική σας ολοκλήρωση (μας πως τα λέω ο άνθρωπας!)...

Έπου Θεώ
Μόμω πείθου
Θεούς σέβου
Γονείς σέβου
Ηττώ υπέρ δικαίους
Γνώθι μαθών
Ακούσας νόει
Σαυτόν ίσθι
Φρόνει θνητά
Εστίαν τιμά
Άρχε σεαυτού
Φίλοις βοήθει
Θυμού κράτει
Φρόνησιν άσκει
Πρόνοιαν τίμα
Όρκω μή χρώ
Φιλίαν αγάπαν
Παιδείας αντέχου
Δόξαν δίωκε
Σοφίαν ζήτει
Καλόν εύ λέγε
ψέγε μηδένα
Επαίνει Αρετήν
Πράττε δίκαια
Φίλοις ευνόει
Εχθρούς αμύνου
Ευγένειαν άσκει
Κακίας απέχου
Κοινός γίνου
Ίδια φύλαττε
Αλλοτρίων απέχου
Εύφημος ίσθι
Άκουε πάντα
Φίλω χαρίζου
Ύβριν μίσει
Χρόνου Φείδου
Ορατό μέλλον
Ικέτας αιδού
Υιούς παίδευε
Έχων χαρίζου
Δόλου φοβού
Ευλόγει πάντας
Φιλόσοφος γίνου
Όσια κρίνε
Γνούς πράττε
Φόνου απέχου
Εύχου δυνατά
Σοφοίς χρώ
Ήθος δοκίμαζε
Λαβών απόδας
Υφορώ μηδένα
Τέχνη χρώ
Ό μέλλεις δός
Ευεργεσίας τίμα
Φθόνει μηδενί
Φυλακή πρόσεχε
Ελπίδα αίνει
Διαβολήν μίσει
Δικαίως κτώ
Αγαθούς τίμα
Κριτήν γνώθι
Γάμους πράτει
Τύχην νόμιζε
Εγγύην φεύγε
Πάσι διαλέγου
Ομοίοις χρώ
Δαπανών άρχου
Κτώμενος ήδου
Αισχύνην σέβου
Χάριν εκτέλει
Ευτυχίαν εύχου
Τύχην στέργε
Ακούον όρα
Τώ βίω μή μάχου
Εύ πάσχε ώς θνητός
Παίς ών κόσμιοι ίσθι (ηβών)
Εργάζου κτητά
Έριν μίσει
Όνειδος έχθαιρε
Γλώσσαν ίσχε
Ύβριν αμύνου
Κρίνε δίκαια
Χρώ χρήμασι
Αδωροδόκητος δοκίμαζε
Αιτιώ παρόντα
Βίας μή έχου
Λέγε ειδώς
Αλύπως βίου
Ομίλει πράως
Φιλοφρονείν πάσιν
Υιοίς μή καθάρρει
Γλώττης άρχε
Σαυτόν εύ ποίει
Ευπροσήγορος γίνου
Αποκρίνου έν καιρώ
Πόνει μετά δικαίου
Πράττε αμετανοήτως
Αμαρτάνων μετανόει
Οφθαλμού κράτει
Βουλεύου χρήσιμα
Επιτέλει συντόμως
Φιλίαν φίλαττε
Ευγνώμων γίνου
Οόνοιαν δίωκε
Άρρητα μή λέγε
Τό κρατούν φοβού
Καιρόν προσδέχου
Έχθρας διάλυε
Γήρας προσδέχου
Επί ρώμη μή καυχώ
Ευφημίαν άσκει
Απέχθειαν φεύγε
Τό συμφέρον θυρώ
Θνήσκε υπέρ πατρίδος
Πλούτει δικαίως
Δόξαν μή λείπε
Κακίαν μίσει
Κινδύνευε φρονίμως
Χρησμούς θαύμαζε
Ούς τρέφεις αγάπα
Απόντι μή μάχου
Πρεσβύτερον αιδού
Νεώτερον δίδασκε
Πλούτω απίστει
Σεαυτόν αιδού
Μή άρχε υβρίζων
Πλούτω απίστει
Σεαυτόν αιδού
Μή άρχε υβρίζων
Προγόνους στεφάνου
Επί νεκρώ μή γέλα
Ατυχούντι συνάχθου
Χαρίζου ευλαβώς
Εξ ευγενών γένα
Επαγγέλου μηδενί
Τύχη μή πίστευε
Τελεύτα άλυτος
Μέτρον άριστον
Ευσέβειαν φυλάσσειν
Αδικείν μισείν
Ηδονής κραττείν
Βία μηδέν πράττειν
Τέκνα παιδεύειν
Μή θρασύνου
Νόμοις πείθου
Μελέτει τό πάν
Γαμείν μέλλο καιρόν γνώθι
Μή επί παντί λυπού
Πίνων άρμοζε
Πέρας επιτέλει μή αποδειλιών

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2007

Iron Maiden: The (very) Early Years

Για ποιον λόγο θα μπορούσε να θεωρείται η 12η Μαρτίου 1957 μια από τις σημαντικότερες ημέρες της ανθρωπότητος; Η απάντηση είναι απλούστατη: διότι είναι η μέρα που γεννήθηκε ο Steve Harris, ο ιδρυτής και αναμφισβήτητος ηγέτης των Iron Maiden, ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες όλων των εποχών, ίσως ο κορυφαίος μπασίστας που έχει περπατήσει τον πλανήτη, ο άνθρωπος που για να δει τα όνειρά του να γίνονται πραγματικότητα μόχθησε όσο ελάχιστοι, έκανε θυσίες, στερήθηκε πολλά, δεν το έβαλε ποτέ κάτω και έμεινε προσηλωμένος στο "αρχικό σχέδιο" παρά τις όποιες αναποδιές. Κι όλα αυτά για τι; Για να είναι σήμερα οι Iron Maiden ένα εκ των κορυφαίων συγκροτημάτων όλων των εποχών και να δίνουν χαρά στα εκατομμύρια των φανατικών οπαδών τους ανά τον κόσμο, ένας εκ των οποίων εδώ και περίπου 20 χρόνια και ο υποφαινόμενος.

Δεν θα μιλήσω για τους μόνιμους αντιρρησίες, οι οποίοι δεν πάνε τους Maiden μόνο και μόνο επειδή είναι οι Maiden: μαϊντανοί οι περισσότεροι από δαύτους, δεν έχουν να πουν κάποιο σοβαρό επιχείρημα επί της ουσίας και δεν αξίζει ν'ασχολούμαστε. Εξάλλου τους απαντούν άμεσα τόσο οι παγκόσμιες εξελίξεις εδώ και 30 σχεδόν χρόνια, όσο και η λύσσα τους που κάθε μέρα μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο. Όσον αφορά τους υπολοίπους όμως, σίγουρα πολλοί θα δυσπιστήσουν: σιγά τα ωά ενδέχεται να πουν. Αν κάποιος όμως δεν ζήσει αυτή την ιδιότυπη σχέση οπαδού-Maiden εκ των έσω, είναι πρακτικά αδύνατο να την κατανοήσει. Για έναν οπαδό των Maiden δε, αυτή η σχέση είναι κάτι το τόσο φυσιολογικό που πολύ απλά είναι αδύνατο να την περιγράψει επαρκώς ώστε να γίνει κατανοητή. Όπως και να'χει, οι Maiden είναι απλά οι Άρχοντες του Σύμπαντος, είναι το συγκρότημα στου οποίου το όνομα στάζουν μέλι εκατομμύρια άνθρωποι, είναι μια Ιδεολογία, μια Αξία. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο. Ας επιστρέψουμε στην Ιστορία όμως.

Ο Steve γεννήθηκε στο East End του Λονδίνου από μία όχι ιδιαίτερα ευκατάστατη οικογένεια. Από μικρός έδειξε κλίση σε δύο πράγματα: την καλή μουσική και το ποδόσφαιρο. Σαν πιτσιρικάς -και σαν Άγγλος- αποφάσισε ν'ασχοληθεί με το δεύτερο: γράφτηκε στα τσικό της αγαπημένης του ομάδας, West Ham, αποδεικνύοντας από μικρή ηλικία το ταλέντο του αφού ήταν βασικό στέλεχος της ενδεκάδας νέων της ομάδας. Θεωρητικά η ιστορία θα μπορούσε να τελειώνει κάπου εδώ, και να γνωρίζουμε τον Steve σήμερα σαν έναν εξαιρετικό μεσοεπιθετικό παίκτη, ο ίδιος να έλεγε ιστορίες για τα γήπεδα της δεκαετίας του 70 και του 80 και να έμενε εκεί η κουβέντα. Η κλίση του στην μουσική ήταν τόσο μεγάλη όμως, που παρόλο που θεωρητικά είχε εκπληρώσει ένα μεγάλο όνειρό του ήδη από παιδί -να γίνει ποδοσφαιριστής στην αγαπημένη του ομάδα- κάτι τον έτρωγε μέσα του. Ένοιωθε μια φλόγα άσβεστη, να καίει ανεξέλεγκτα. Δεν ήταν τόσο το ότι του άρεσε η καλή μουσική της εποχής του -αφού ήδη είχε "μυηθεί" σε συγκροτήματα όπως οι Black Sabbath, UFO, Nektar, Who, Thin Lizzy, Jethro Tull κλπ. Ήταν κάτι παραπάνω...
Κάπου στα 15 του κι ενώ ήταν ήδη από τα ανερχόμενα αστέρια της West Ham, αποφάσισε ότι θα τον ενδιέφερε πάρα πολύ να γίνει ντράμερ: έτσι θα μπορούσε και να παίζει μουσική αλλά και να συμμετέχει ενεργά στον ρυθμό. Το πρώτο πρόβλημα όμως έδινε ήδη το παρόν: το σπίτι της οικογένειάς του ήταν πολύ μικρό και κανένα σετ ντραμς δεν χωρούσε, ακόμη και το πιο μικρό. Έτσι μετά από σκέψη αποφάσισε να "γυρίσει" τα γούστα του στο μπάσο, που είναι το δεύτερο όργανο ρυθμού σε μια μπάντα. Αγόρασε το πρώτο του μπάσο σε ηλικία 15 ετών: του κόστισε 40 λίρες, ποσό τεράστιο για την τότε εποχή και για το οποίο χρειάστηκε να δουλέψει, μιας και η οικονομική κατάσταση της οικογενείας του δεν επέτρεπε τόσο μεγάλα ανοίγματα για ένα απλό χόμπι. Τα όνειρα όμως είναι πάντοτε όνειρα και πρέπει να εκπληρώνονται: ταυτόχρονα με το σχολείο, τις προπονήσεις και τους αγώνες, ο Steve έπρεπε να αποκτήσει πάσει θυσία το μπάσο του, γι'αυτό κι έκανε πολλές δουλειές που μπορούσαν να συνδυαστούν με το ήδη υπάρχον -και βεβαρημένο- πρόγραμμά του. Μεταξύ άλλων δούλεψε ως φούρναρης και σκουπιδιάρης προκειμένου να τα καταφέρει. Και όντως τα κατάφερε. Πως;
Το πρώτο μπάσο μπορεί να ήταν πλέον γεγονός, όμως ήταν μόλις το πρώτο βήμα: λεφτά για δάσκαλο δεν υπήρχαν, χρόνο να πηγαίνει σε ωδείο δεν είχε, έτσι έπρεπε να βρεθεί μια λύση. Η λύση για τον δαιμόνιο Steve ήταν απλή, αν και καθόλου εύκολη: έπρεπε να θυσιάσει το ποδόσφαιρο. Δεν υπήρχε χρόνος και για ποδόσφαιρο και για μουσική. Βέβαια αυτό δεν θα έλυνε όλα του τα προβλήματα: λεφτά θα εξακολουθούσαν να μην υπάρχουν. Έτσι, αναγκάστηκε να μάθει μπάσο μόνος του, δίχως καμία βοήθεια. Κι όχι μόνο αυτό: επειδή με τα διαθέσιμα χρήματα που είχε αναγκάστηκε ν'αγοράσει ένα μπάσο φτηνό μεν που όμως πρακτικά δεν τον βοήθαγε -δεν έβγαζε δηλαδή τον ήχο που είχε στο μυαλό του-, ο Steve ξεκίνησε από τα πρώτα του κιόλας βήματα να πειραματίζεται σε δικές του τεχνικές παιξίματος προκειμένου το μπάσο του να βγάζει τον ήχο που θέλει. Και τα κατάφερε. Ναι, ο κορυφαίος μπασίστας του πλανήτη είναι αυτοδίδακτος... Γιατί; Επειδή πολύ απλά το κεφάλι το έσκυβε μόνο για να εργαστεί σκληρά κι όχι για να υποκύψει. Οι δυσκολίες της ζωής ήταν πολύ "λίγες" για να οπισθοχωρήσει μπροστά τους ο μεγάλος Steve Harris...

Με τα βήματά του στο μπάσο να είναι γοργά (αφού ως απεδείχθη στη συνέχεια δεν είχε μόνο στην μπάλα ταλέντο) ξεκίνησε να συμμετέχει σε κάποια τοπικά συγκροτήματα δεξιά κι αριστερά. Κάποια στιγμή, το 1972, σε ηλικία μόλις 15 ετών, αποφασίζει να δημιουργήσει την πρώτη του μπάντα: τους Influence, οι οποίοι μερικές μέρες αργότερα μετονομάστηκαν σε Gipsy's Kiss: το πρώτο line-up των Gipsy's Kiss αποτελείτο από τους Steve Harris στο μπάσο, Dave Smith και Tim Wotswit στις κιθάρες, Paul Sears στα ντραμς και Bob Verschoyle στις κιθάρες. Η δουλειά δεν περπάτησε και ιδιαίτερα: αφενός ήταν δύσκολες οι εποχές, αφετέρου κάποιες -ελάχιστες- συνευλίες που είχε δώσει το συγκρότημα μόνο επιτυχημένες δεν θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν. Οι Gipsy's Kiss μοιραία μπαίνουν στο ψυγείο κάπου στο 1973 και ο Steve περίπου έναν χρόνο μετά -το 1974- προσχωρεί σε μια τοπική μπάντα που είχε ένα σχετικό όνομα παίζοντας κυρίως διασκευές, τους Smiler, στους οποίους έπαιζαν επίσης οι Doug Sampson στα ντραμς, Dennis Wilcock στα φωνητικά, καθώς και τ'αδέλφια Mick και Tony Clee στις κιθάρες. Τα προβλήματα όμως δεν σταμάτησαν εδώ: τα υπόλοιπα μέλη των Smiler ήταν μεγαλύτερα σε ηλικία, έτσι έβλεπαν τον Steve απλά ως πιτσιρικά που τον είχαν στο μπάσο μέχρι να βρουν κάποιον άλλον που να μην τους σπάει τα νεύρα. Και τους τα έσπαγε, διότι ήθελε να συνθέτει τραγούδια, ήθελε να χοροπηδάει πάνω στη σκηνή, να κάνει δεύτερα φωνητικά κλπ. Αντίθετα, οι Smiler ήθελαν απλώς να παίζουν διασκευές με κρυφή ελπίδα να κάνουν καμιά αρπαχτή με κανά γκομενάκι μετά το τέλος της συναυλίας. Βίοι αντίθετοι, φιλοδοξίες άσχετες μεταξύ τους. Η αποχώρηση από τους Smiler ήταν αναπόφευγκτη: ο Steve είχε δει από τότε πολύ σοβαρά τη μουσική για να κάθεται ναχάνει τον χρόνο του με ανθρώπους που δεν τον καταλάβαιναν. Τι έπρεπε να γίνει; Το δικό του συγκρότημα ήταν μονόδρομος, αλλά πως;

Ερωτήματα, προβληματισμοί, αδιέξοδα. Κάπως έτσι είχαν τα πράγματα μέσα στο μυαλό του Steve Harris περί τα τέλη του 1975. Ένα βράδυ για να ξεσκάσει, αποφάσισε να πάει στον κινηματογράφο να περάσει λίγο ευχάριστα η ώρα του, μακρυά από λοιπές σκοτούρες. Η ταινία που είχε επιλέξει ήταν η "The Man in the Iron Mask", μια παλιά ταινία, ασπρόμαυρη, του 1939, που θεωρείτο "τρόμου". Φεύγοντας από τον κινηματογράφο, ο Steve έννοιωθε κάπως περίεργα. Κάτι είχε συμβεί, αλλά τι; Δεν μπορούσε να το προσδιορίσει... Τις επόμενες λίγες μέρες που ακολούθησαν προσπαθούσε να βάλει σε μια σειρά τις σκέψεις του και τα συμπεράσματά του για να καταλάβει καλύτερα τι ακριβώς ήταν αυτό που του είχε αναπτερώσει το ηθικό, έτσι από το πουθενά εκείνο το βράδυ. Και τα Χριστούγεννα του 1975 το κατάλαβε...
Στην ταινία "εμφανιζόταν" μεταξύ άλλων κι ένα μεσαιωνικό όργανο βασανιστηρίων, το Iron Maiden: ήταν μια σαρκοφάγος που στο εσωτερικό της είχε λεπίδες διαφόρων μηκών: οι μακρύτερες λεπίδες τρυπούσαν πρώτα σε μη ζωτικά σημεία του σώματος (πχ μάτια) προκειμένου το άτυχο θύμα που τοποθετείτο εντός της σαρκοφάγου να υποφέρει όσο το δυνατόν περισσότερο μέχρι να ξεψυχήσει από τις κοντύτερες λεπίδες που άφηναν για το τέλος τα ζωτικά σημεία. Αρκετά μακάβρια εικόνα ακόμη και για έναν λάτρη των ταινιών τρόμου όπως ο Steve. Υπήρχε κάτι άλλο από πίσω: η Αγγλία τότε μόλις είχε γνωρίσει την πυγμή της Μάργκαρετ Θάτσερ, της αποκαλούμενης και σιδηράς κυρίας, και γενικά από κοινωνικής απόψεως είχε αρχίσει να μην βιώνει και τις καλύτερες εποχές της. Σιδηρά παρθένος από τη μία, σιδηρά κυρία από την άλλη... Αυτό ήταν! Ο παραλληλισμός προφανής! Ο Steve θα μπορούσε με ένα συγκεκριμένο όνομα να συνδυάζει πολλά: την αντίδρασή του στο πολιτικό κατεστημένο της χώρας του, τη δημιουργία του δικού του συγκροτήματος, το ενδιαφέρον του για τις ταινίες τρόμου και τον κινηματογράφο γενικότερα. Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Iron Maiden στις 25/12/75. Αυτό όμως ήταν μόνο η αρχή.

Ένα νέο συγκρότημα δίχως μέλη δεν είναι συγκρότημα. Το πρώτο Line-up των Iron Maiden αποτελείτο πέραν του Steve από τους Paul Day στα φωνητικά, Terry Rance και Dave Sullivan στις κιθάρες και Ron Matthews (aka Ron Rebel) στα ντραμς. Ήδη από τη "θητεία" του στους Smiler ο Steve είχε συνθέσει το πρώτο του τραγούδι, με τον χαρακτηριστικότατο τίτλο Burning Ambition. Πλέον με το δικό του συγκρότημα μπορούσε να επικεντρωθεί περισσότερο στους στόχους του: και μόνο το live ντεμπούτο του συγκροτήματος στην pub Cart and Horses στο Stratford ήταν μια μεγάλη επιτυχία, υπήρχαν όμως και προβλήματα: το ότι υπήρχε μια σύνθεση του συγκροτήματος δεν σημαίνει και ότι ήταν καλή σύνθεση. Ιδίως ο Paul Day ήταν πολύ κατώτερος του αναμενωμένου, έτσι η αποχώρησή του από το συγκρότημα ήταν μονόδρομος: περί τα μεσα του 1976 τον αντικατέστησε ένας παλιός γνώριμος του Steve από τους Smiler, ο Dennis Wilcock, ένας αρκετά δραστήριος τραγουδιστής, με σχετικά καλές δυνατότητες και εξαιρετική σκηνική παρουσία -ιδίως αυτήν, μιας κι ο Steve ήξερε καλά πως για να επιβιώσει ένα συγκρότημα ενώ κάνει παράλληλα το κέφι του, έπρεπε να προσφέρει σόου κι όχι "μια ακόμη συναυλία". Ταυτόχρονα όμως ο Steve δεν είχε μείνει ικανοποιημένος κι από τους κιθαρίστες τους: νέα μέλη της μπάντας λοιπόν, οι Dave Murray και Rob Sawyer (aka Rob Angello). Η σύνθεση αυτή διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 1976 οπότε και αποχώρησε ο Sawyer. Το συγκρότημα ναι μεν είχε αρχίσει να βαδίζει σε σωστά βήματα όμως δεν είχε κάτι χειροπιαστό στα χέρια του. Παράλληλα, οι απαιτήσεις του κοινού ήταν διαφορετικές: άλλοι ήθελαν ν'ακούνε αυτό, άλλοι εκείνο, άλλοι το παράλλο και μέσα σ'όλα το punk βρισκόταν σε έξαρση. Κάποιες έριδες άρχισαν να εμφανίζονται στο εσωτερικό των Iron Maiden αναφορικά με τις μουσικές κατευθύνσεις που έπρεπε να ακολουθηθούν, ο Steve ήταν ανένδοτος όμως: στο συγκρότημά του κουμάντο έκανε αυτός κι όποιος δεν γούσταρε η πόρτα ήταν πάντοτε ανοικτή. Κάπως έτσι βρέθηκε να έχει μείνει μόνο αυτό κι ο Wilcock στις αρχές του 1977 για να συμπληρωθεί ακολούθως το line-up ως εξής: Tony Moore (keyboards), Terry Wapram (κιθάρες), Thunderstick (ντραμς). Όχι όμως, ούτε αυτό άρεσε στον Steve. Λίγους μήνες μετά η σύνθεση ξαναλλάζει: αυτήν τη φορά ο Steve πλαισιώνεται από τους Dave Murray (ο οποίος επέστρεψε), Doug Sampson στα ντραμς, Paul Dianno στα φωνητικά, ενώ από την δεύτερη κιθάρα πέρσαν διαδοχικά οι Paul Cairns, Paul Todd, Tony Parsons, μετά την αποχώρηση και του τελευταίου όμως οι Maiden ηχογράφησαν το 1978 (στις 31/12) το πρώτο -και μοναδικό τους εξ'όσων γνωρίζω- demo, αποτελούμενο από 4 κομμάτια (Iron Maiden, Prowler, Invasion, Strange World). Τίποτε όμως δεν πτοεί τον Harris.
Μια ωραία μέρα αποφασίζει να απευθυνθεί στον "πολύ" Neal Kay που ήταν dj hard rock μουσικής (Sοundhouse). Μάλιστα ο διάλογος που είχε γίνει (και τον οποίον θυμούνται αμφότεροι) ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστικός: από τη μια μεριά ο Neal Kay, ένα σχεδόν μυθικό όνομα, από την αλλη ο Steve Harris ο οποίος ναι μεν είχε το καλώς εννοούμεο θράσος, αλλά μπροστά σε μια τέτοια φυσιογνωμία είχε και... κομμένα πόδια. Αφού κατάφερε να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του, του απηύθηνε το λόγο: "Γεια, είμαι ο Steve Harris και παίζω στους Iron Maiden. Είμαστε μια heavy metal μπάντα κι έχουμε αυτό το demo, θα σε παρακαλούσα να το ακούσεις". Η απάντηση του Kay ήταν "ok", ενώ όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος, αυτά που σκεφτόταν εκείνες τις στιγμές ήταν: α) καλά, καλά, όλοι αυτό θέλουν, νακούσω τις δουλειές τους, και β) heavy metal και αηδίες, δεν υπάρχει heavy metal, Hard rock υπάρχει μόνο. Όπως και να'χει, ο Steve έκανε αυτό που ήθελε. Και όπως απεδείχθη δεν θα χρειαζόταν να περιμένει πολύ. Όπως έχει αποκαλύψει στο επικό dvd The Early Days, μέχρι το βράδυ σχεδόν είχε ξεχάσει γι'αυτό το demo και ίσως να μην το άκουγε ποτέ αν δεν το'παιρνε τελείως τυχαία το μάτι του παραπεταμένο. Όχι τόσο από περιέργεια, αλλά κυρίως για να δώσει ένα τέλος στην "εκκρεμότητα" (λέγοντας στο συγκρότημα "ντάξει παιδιά, γίνετε μανάβηδες καλύτερα") έβαλε ν'ακούσει την κασσέτα το βράδυ της ίδια ημέρας. Κι εκεί ήταν που άλλαξαν όλα. Στο άκουσμα των τραγουδιών μέχρι και ο πολύς Neal Kay έμεινε άναυδος. Αμέσως άρχισε τα "κονέ" του. Το αποτέλεσμα; Οι Maiden ηχογραφούν -με το εναπομείναν κουαρτέτο- το 1979 το μυθικό ΕΡ τους, Soundhouse Tapes, το εφτάιντσο με τα 3 μόλις τραγούδια (δεν υπήρχαν χρήματα να μπει και το Strange World μέσα) και το οποίο κυκλοφόρησε μόλες σε 5000 κόπιες, οι οποίες εξαντλήθηκαν σε συντομότατο χρονικό διάστημα. Ταυτόχρονα οι Maiden είχαν αρχίσει να κινούν την περιέργεια πολύ κόσμου: ένας εξ αυτών ο Rod Smallwood, μουσικός μάνατζερ ο οποίος αυτοπροτάθηκε να αναλάβει την μπάντα.


Οι επιτυχίες από τότε άρχισαν όχι μόνο να έρχονται, αλλά και να διαδέχονται η μία την άλλη, πριν καλά καλά το συγκρότημα αποκτήσει επίσημη δισκογραφική παρουσία. Από τις ιστορικές συναυλίες στο Ruskin Arms πλέον ο Smallwood τους έφερε στο θρυλικό Marquee του Λονδίνου τον Οκτώβριο του 1979, εμφάνιση που απέφερε συμβόλαιο με την πολυεθνική ΕΜΙ η οποία κυριολεκτικά έσπευσε να υπογράψει το συγκρότημα. Μάλιστα, η ΕΜΙ ανακαλύπτοντας μέσω των Maiden το τι γινόταν, αποφάσισε να κάνει κι ένα πειραματικό άνοιγμα προς το διαβόητο New Wave of British Heavy Metal (nwobhm) που είχε σχηματιστεί ως κίνημα περί το 1978, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει -από το πουθενά- τη θρυλική συλλογή Metal for Muthas, στην οποίαν οι Maiden συμμετέχουν με 2 κομμάτια (Sanctuary, Wrathchild). Τα όνειρα του Steve πλέον έπαιρναν σάρκα και οστά: οι κόποι, οι στερήσεις και οι αλχημείες σχεδόν 8 ετών έδειχναν ν'αποφέρουν καρπούς. Πλαισιομένοι από δεύτερο κιθαρίστα πλέον, τον Dennis Stratton, και με μία εξαιρετικά σημαντική αλλαγή στα ντραμς όπου πλέον έπαιζε ο εκπληκτικός Clive Burr, οι Maiden μπήκαν στο στούντιο αρχές του 1980 για να ηχογραφήσουν το ντεμπούτο τους, το οποίο κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά υπό τον τίτλο Iron Maiden. Η κυκλοφορία αυτή αποτελεί κομβικό σημείο σε ολόκληρο το metal (αυτό θα το αναλύσουμε αρκετά αργότερα, σε άλλο σεντόνι). Αν με το ΕΡ Soundhouse Tapes έγινε το έλα να δεις σε χρόνο dt (παρεμπιπτόντως να αναφέρω ότι επειδή οι παραγγελίες παγκοσμίως ξεπερνούσαν τις 30.000, όταν ζητήθηκε η άδεια του Harris να γίνει ανατύπωση μιας και οι 5000 δεν έφταναν ούτε για δείγμα, η απάντησή του ήταν ένα κατηγορηματικό "όχι", συμπηρώνοντας ότι θα προτιμούσε ένα ΕΡ που να αποκτήσει συλλεκτική αξία στο μέλλον), το Iron Maiden έφερε την επιτυχία με τον πλέον επίσημο τρόπο: Νο5 στα αγγλικά charts την πρώτη κιόλας εβδομάδα της κυκλοφορίας του, με το single του δίσκου -Running Free- να αποτελεί ένα από τα μεγάλα hit της εποχής και να κάνει θραύση όπου κι αν ακούγεται. Ο Steve Harris ήταν από μικρός εξαιρετικά δραστήριος κι ανήσυχος: το ενδεχόμενο ν'αποτύχει πολύ απλά δεν υπήρχε στα πλάνα του. Δεν είναι τυχαίο το ότι μέχρι να κυκλοφορήσει το ομώνυμο άλμπουμ των Maiden από το συγκρότημα είχαν παρελάσει 18 μέλη. Επίσης ν'αναφέρω δύο επιπλέον σημαντικές λεπτομέρειες: στο εξώφυλλο του δίσκου υπάρχει ένα σκίτσο, αρκετά περίεργο κι "εξτρήμ" για την εποχή: πρόκειται για τον περιβόητο Eddie (the head), κεντρικό πρωταγωνιστή ενός αγγλικού ανεκδότου. Το σκίτσο ήταν προϊόν εργασίας κάποιου παντελώς αγνώστους πιτσιρικά ονόματι Derek Riggs και που ζωγράφιζε για να περνάει η ώρα του, και τον ο οποίον ο Smallwood φρόντισε να "κλείσει" κατ' αποκλειστικότητα.

Κάπου εδώ θα κλείσω το πρώτο κομμάτι της ιστορίας των Maiden, αφού κάνω πρώτα κάποιες σημαντικές διευκρινίσεις. Πρώτον, οι Maiden ουδέποτε ανήκαν στο nwobhm όσο κι αν κωλοχτυπιούνται κάποιοι (που δεν είναι και λίγοι). Όπως φαίνεται κι από το γεννεαλογικό τους δέντρο από το Eddie's Archives, "Thoroughly unfashionable in the face of the punk onslaught, Steve Harris stuck to his guns and Iron Maiden were eventually recognized as pioneers in the New Wave of British Heavy Metal". Εδώ ας κάνουμε μια ανάλυση, σηκώνει. Κατ' αρχήν το πρώτο που πρέπει να παρατηρήσουμε είναι ότι χρησιμοποιείται η πρόθεση in και όχι η of: γραμματικά αυτό υποδηλώνει ότι οι Maiden δεν ήταν συγκρότημα του (of) nwobhm, αλλά η ύπαρξή τους προσδιορίζεται χρονικά μέσα (in) στο nwobhm. Βέβαια θα πρέπει ν'ασχοληθούμε με το nwobhm κάποια στιγμή για να γίνει καλύτερα κατανοητή αυτή η λεπτομέρεια, αλλά δεν είναι της παρούσης. Το δεύτερο σημείο που πρέπει να προσέξουμε είναι η λέξη eventually η οποία προκύπτει από το event=γεγονός. Εκ του αποτελέσματος δηλαδή αναγνωρίστηκαν ως πρωτοπόροι μέσα στο nwobhm οι Maiden, ούτο σημαίνει ότι μέχρι την αναγνώριση δεν τους... αναγνώριζε ως nwobhm συγκρότημα ούτε καν το ίδιο το κίνημα, πράγμα απολύτως λογικό μιας και ηχητικά οι Maiden ήταν τελείως "άσχετοι" με το nwobhm μουσικό ιδίωμα (το οποίο είχε πιο hard rock προδιαγραφές). Ένα τελευταίο "αποδεικτικό" στοιχείο έχει αν κάνει με το ότι οι Maiden ουδέποτε ενεπλάκησαν έστω και κατά το ελάχιστο με τη θρυλική Neat Records, που ήταν η καρδιά του εν λόγω κινήματος. Αυτά τα λίγα προς όλους εκείνους που πασχίζουν να αποδείξουν ότι οι Maiden ανήκαν στο nwobhm κι όχι ότι απλά έσκασαν μύτη ταυτόχρονα. Δεύτερον, ο Eddie είναι η διαχρονική μασκότ των Maiden. Όπως δε νοείται Eddie δίχως Maiden, έτσι δε νοούνται Maiden δίχως Eddie: Όλα τα εξώφυλλα των επισήμων κυκλοφοριών τους έχουν το Eddie στο εξώφυλλο καθώς και σχεδόν όλα τα singles. Επίσης, η μορφή του Eddie προέκυψε από ένα αντιπολεμικό άγαλμα για το Βιετνάμ (νομίζω). Τρίτον, το γνωστό σύμβολο που βρίσκεται στα περισσότερα εξώφυλλα των Maiden, ναι μεν θεωρείται (μέχρι κι από τον ίδιον τον Riggs) ως σύμβολο των Maiden, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για την υπογραφή του Riggs. Απλά επειδή ταυτίστηκε με το συγκρότημα, όταν σε διάφορες φάσεις είτε είχε πάψει να συνεργάζεται με τους Maiden, ή συνεργαζόταν παράλληλα και με άλλα συγκροτήματα (πχ Gamma Ray) ακόμη κι ο ίδιος αποφάσισε αν μην το ξαναχρησιμοποιήσει παρά μόνο σε εξώφυλλο των Maiden. Τέταρτον, τα κατά καιρούς μέλη των Maiden δεν θεωρούνται τυχαία: οι περισσότεροι είχαν ήδη "ιστορία" στις τοπικές σκηνές (ή έστω θα αποκτούσαν οσονούπω). Πιο συγκεκριμένα, ο Paul Day πέρασε μετά από τους More και τους Wildfire, ο Bob Sawyer από τους Praying Mantis απ'όπου πέρασε και ο Dennis Stratton μετέπειτα (όπως επίσης και ο Dianno για ένα φεγγάρι), ο Thunderstick ήταν ο διαχρονικός ντράμερ των "εχθρών" Samson στους οποίους έπαιζε ο Burr όταν έφυγε για να πάει στους Maiden και ν'άντικατασταθεί από τον Thunderstick εκεί, ο Dave Murray έπαιζε στο επίσης ελπιδοφόρο συγκρότημα του Andrian Smith, τους Urchin, ενώ και αρκετά από τα υπόλοιπα μέλη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ήταν ονόματα στην ευρύτερη σκηνή, με σημαντικότερο όλων τον ντράμερ Doug Sampson ο οποίος εθεωρείτο από τους πολύ καλούς αλλά αναγκάστηκε αν εγκαταλείψει την "ενεργό δράση" εξαιτίας κάποιας ασθένειας. Πέμπτον, πριν ακόμη κάνουν την κίνηση με τον Kay οι Maiden είχαν ήδη δημιουργήσει ένα ευρύ όνομα στην περιοχή του Λονδίνου, ένεκα των συναυλιών (gigs) που έδιναν -μεταξύ άλλων και στο θρυλικό Ruskin Arms- οι οποίες κυριολεκτικά ξεχείλιζαν από ζωντάνια και δυναμικότητα. Παρόλ'αυτά συμβόλαιο με εταιρία ήταν αδύνατον να βρουν: οι μεν δισκογραφικές είτε απαξιούσαν ν'ασχοληθούν με ένα νέο και άπειρο συγκρότημα που ισχυριζόταν πως έπαιζε heavy metal (έννοαι που δεν υπήρχε στον μουσικό χάρτη έως τότε), η δε Neat δεν τους πλησίαζε ακριβώς επειδή δεν είχαν την παραμικρή σχέση με τον nwobhm ήχο, ενώ όσες ανεξάρτητες εταιρίες τους πλησίαζαν προέρχονταν από τον χώρο του punk τον οποίον ο Steve δεν γούσταρε με τίποτε και οι οποίες ναι μεν προσέφεραν συμβόλαιο αλλά υπό τον όρο ότι θα το γυρίσουν σε punk (για την ιστορία, ο Harris έδωσε σε όλες την ίδια λακωνική απάντηση: fuck off).

Αυτό ήταν λοιπόν το πρώτο κομμάτι της ιστορίας των Iron Maiden, του αγαπημένου μου συγκροτήματος. Το κομμάτι που καλύπτει όλα τα πρώτα δύσκολα βήματα του γκρουπ, μέχρι και την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου. Ένα πρώτο κομμάτι γεμάτο από δυσκολίες και αντιξοότητες, γεμάτο ανασφάλεια μα κι επιμονή, πάθος και ζήλο. Μια περίοδο που το να καταλήξεις από τον παράδεισο στην κόλαση ήταν ένα καθημερινό και ιδιαίτερα πιθανό ενδεχόμενο. Μια περίοδο που ο Steve Harris ενέμεινε στα πιστεύω του, στα όνειρά του. Και που έφτυσε αίμα για να τα καταφέρει.
Θα υπάρξει συνέχεια. Τεράστια.

Ας περάσουμε στο οπτικοακουστικό υλικό.

Iron Maiden- Phantom of the Opera (live at Ruskin Arms 1980)


Iron Maiden- Transylvania (live at Ruskin Arms 1980)


Iron Maiden- Charlotte the Harlot (live at Ruskin Arms 1980)


Iron Maiden- Sanctuary (live -πιθανώς από το Ruskin Arms, προλογίζει ο Neal Kay, 1980)


Iron Maiden- Running Free (live at Top of the Pops 1980) (η πρώτη εμφάνιση συγκροτήματος στο Top of the Pops μετά τους The Who)


Iron Maiden- Strange World (studio version)


Iron Maiden- Women in Uniform (single, video clip)


Iron Maiden- Burning Ambition (studio version)


Iron Maiden- Iron Maiden (studio version)


Και ο "σύνδεσμός" μας με το β' μέρος το αφιερώματος στους Άρχοντες του Σύμπαντος. Ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε το 1981, τη δεύτερη περίοδο της μπάντας (όπως εγώ την έχω χωρίσει) δηλαδή, αλλά εδώ είναι από συναυλία με τον κύριο Stratton στις κιθάρες. Είναι... "προεκτέλεση" δηλαδή: Iron Maiden- Another Life (live at Rainbow, 1980)
UP THE IRONS ΡΕ...!

Αγαπημένοι μου δίσκοι: Walls of Jericho - 1487

Και αυτοί σε δυάδα πάνε!
Τι να πρωτογράψω και τι να πρωτοθυμηθώ γι'αυτά τα δυο μνημεία της metal. Ας ξεκινήσω με το μυθικό Walls of Jericho. Όταν το 1984 οι Γερμανοί Helloween εξαπέλυσαν το φοβερό και τρομερό ΕΡ τους, Helloween, η αλήθεια είναι ότι λίγοι έμειναν ασυγκίνητοι (σημειωτέον ότι οι Helloween είχαν ήδη μια παρουσία στην πανσπάνια συλλογή Death Metal της Noise και ως όνομα δεν ήταν ακριβώς άγνωστο). Αν και το ΕΡ, λοιπόν, άφηνε πάμπολλες αισιόδοξες υποσχέσεις, αυτό που έσκασε σαν βόμβα το 1985 μάλλον δεν το περίμενε κανείς: ένας δίσκος-επιτομή για το metal, και -δίχως κανένα ίχνος υπερβολής- ένας δίσκος-πραγματικό μνημείο για την παγκόσμια μουσική. Ο τρομερός Kai Hansen και η παρέα του έβγαλαν ένα ασύλληπτο αριστούργημα που μεταξύ άλλων δημιούργησε το ευρωπαϊκό power metal εν μία νυκτί, αλλά και έδειξε την άμεση συγγένεια (όσο κι αν φαίνεται απίστευτο στον κόσμο) της metal με την κλασική μουσική. Συνθετικά, τι να πρωτοσχολιάσεις πια: το τεράστιο Ride the Sky που αποτελεί ύμνο για την ατομική ελευθερία; Το μυθικό Heavy Metal (is the Law) που πρόκειται για τον "εθνικό" ύμνο των απανταχού μεταλλάδων; Το εκπληκτικό Metal Invaders; Το How Many Tears κι όλα τα υπόλοιπα; Αυτή η κυκλοφορία ήταν μια πραγματική βόμβα, απ'όλες τις πλευρές. Ο Kai Hansen, ιδρυτικό στέλεχος, ψυχή των Helloween και μουσική ιδιοφυϊα γενικότερα, ήταν ανέκαθεν ένας εκ των κορυφαίων συνθετών -γεγονός που φαίνεται και με την"αυτοψία" φυσικά, ως επίσης ένας απ'τους κορυφαίους κιθαρίστες που έχουν βγει ποτέ: με μια εκπληκτική δική του τεχνική -μοναδική έως σήμερα- συνδύαζε τρελές ταχύτητες (πρακτικά είναι αυτός που επέβαλε το παίξιμο σαν "ξυράφι") με συνεχείς εναλλαγές σε τάστα και χορδές, καθιέρωσε τις κλίμακες σε αυτές τις ταχύτητες (εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα) και παράλληλα τραγούδαγε κιόλας (και ήταν και υψίφωνος). Άστα να πάνε δηλαδή. Κι από πλευράς μουσικής παιδείας; Κλασική μουσική, η οποία πηγάζει μέσα απ'όλες τις συνθέσεις του, δείχνοντας περίτρανα πως το αν συγκεραστούν οι -ούτως ή άλλως συγγενικές- metal και κλασική δεν ήταν κάτι ανεφάρμοστο. Να επιστρέψω στον δίσκο όμως. Μουσικά αποτελεί ύψιστο δείγμα ευρωπαϊκού speed metal (για την ακρίβεια, νομίζω πως είναι ο ορισμός του speed metal παγκοσμίως). Πρόκειται για έναν από τους επιδραστικότερους δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ: χαρακτηριστικά ν'αναφέρω πως οποιοδήποτε γερμανικό συγκρότημα της επόμενης πενταετίας ήθελε να βγάλει δίσκο που να κυμαίνεται στον συγκεκριμένο χώρο, ήταν σχεδόν επιβεβλημένο να είχε εμφανείς επιρροές από το Walls of Jericho (και η αλήθεια είναι ότι επειδή οι κιθάρες -τεχνικά- αλλά και η συνθετική πολυπλοκότητα ήταν -και παραμένουν ακόμη- σε δυσθεόρατα επίπεδα ήτοι είναι εξαιρετικά δύσκολο ακόμη και να πλησιαστούν, οι περισσότεροι διάλεγαν τα φωνητικά ως την εύκολη λύση, εξ ου και οι πάμπολλες φωνές που μοιάζουν με του Kai). Όταν γίνεται λόγος για τον Walls of Jericho, πραγματικά επιβάλλεται περισυλλογή κι αυτοσυγκέντρωση. Προσωπικά είμαι απόλυτα ταυτισμένος ως άνθρωπος με αυτόν τον δίσκο για αμέτρητους λόγους, όπως και με το τραγούδι Ride the Sky ακόμη ειδικότερα. Είναι ένας δίσκος που μου διεγείρει πάμπολλα΄συναισθήματα: πόρωση, πάθος, συγκίνηση και πολλά άλλα. Κυριολεκτικά πρόκειται για μνημείο της μουσικής παγκοσμίως και όχι μόνο της metal ειδικότερα. Πρόκειται μάλιστα για τόσο αξεπέραστη δουλειά, που ούτε καν οι ίδιοι οι Helloween δεν μπόρεσαν να ξαναπλησιάσουν.

...Βέβαια, το 1990 στο Sarpsborg της Νορβηγίας συνέβη το εξής κουλό: πέντε σχετικά πιτσιρικάδες υπό το όνομα Witchhammer κυκλοφόρησαν με αυτοχρηματοδότηση τον παρθενικό δίσκο τους, 1487, και μάλιστα όχι υπό τις καλύτερες συνθήκες. Άραγε τι σχέση έχουν με τους Helloween και το Walls of Jericho....
O 1487 μόνο με τον Walls of Jericho δύναται να συγκριθεί. Ακριβώς στα ίδια χνάρια, speed metal εξαιρετικά υψηλών προδιαγραφών, με τεχνικές κι εμπνεύσεις που θυμίζουν απευθείας το μυθικό ντεμπούτο (πλήρες) των Helloween. Η διαφορά των δυο δίσκων είναι όμως θλιβερή: οι Helloween, τυχεροί από πολλές απόψεις, ναι μεν είχαν ένα τεράστιο και αστείρευτο ταλέντο, είχαν όμως και τις απαιτούμενες συνθήκες: Γερμανοί (δηλαδή στη "μητρόπολη" του ευρωπαϊκού metal), με τεράστιο μουσικό κοινό ν'απευθυνθούν, με συμβόλαιο σε δύνατη εταιρία εξ'αρχής, έχοντας παρουσιασθεί στο χρονικό σημείο που το metal και πανευρωπαϊκώς αλλά και παγκοσμίως είχε αρχίσει να πατάει γκάζια. Ήταν δηλαδή ικανοί, αλλά είχαν και τις συγκυρίες. Οι Witchhammer από την άλλη δυστυχώς περιορίζονταν μόνο στις ικανότητες: από πολύ μικρότερη χώρα, με μικρότερο κοινό και δυνατότητες, δίχως ιδιαίτερα μεγάλη δισκογραφική υποστήριξη από την εγχώρια βιομηχανία, σε μια εποχή που το metal παγκοσμίως ξεκίνησε να κάνει την πρώτη μεγάλη του -επικίνδυνη κιόλας- κοιλιά (φαινόμενο που φυσικά έγινε κάποια χρόναι μετά αντιληπτό), και ακόμη χειρότερα σε μια εποχή που ξεκίνησε να γνωρίζει τεράστια άνθιση το εξαιρετικά ακραίο death metal (ειδος στο οποίο οι σκανδιναυικές χώρες έχουν μεγάλη ειδίκευση). Αποτέλεσμα όλων αυτών το εξής οξύμωρο: οι Witchhammer είχαν δημιουργήσει ένα εξαιρετικά δυνατό όνομα στην underground σκηνή της Νορβηγίας, αποτελούσαν ελπίδα διεθνών -κυριολεκτικά- προδιαγραφών, κι όμως επειδή θεωρούνταν εκτός μόδας, δεν τους υπέγραφε κανείς. Το πάθος αυτών των παιδιών όμως ήταν σαν το ταλέντο τους: αστείρευτο. Εξασφάλισαν δάνειο από τράπεζα (!) κι έβγαλαν μόνοι τους αυτό το απίστευτο δημιούργημα που φέρει τον τίτλο 1487, χρονολογία κατά την οποίαν κυκλοφόρησε στην μεσαιωνική Ευρώπη το διαβόητο Malleus Malleficarum (το αγγλιστί αποδιδόταν ως Witch Hunter's Handbook και "χαϊδευτικά λεγόταν "Hammer of the Witches, εξ ου και τ'όνομα του συγκροτήματος) και το οποίο ήταν το επίσημο εγχειρίδιο της εκκλησίας με το οποίο αποδεικνυώταν ποιος ήταν μάγος και κυρίως μάγισσα (ένα κλασικό κριτήριο επί παραδείγματι ήταν οι κοκκινομάλλες γυναίκες: ήταν μάγισσες αφού ήταν κοκκινομάλλες). Ο δίσκος -που αποτελεί μια από τις πλέον σπάνιες κυκλοφορίες στο metal- κυκλοφόρησε συνολικά σε 1034 αντίτυπα: 1000 που προέβλεπε το συμβόλαιο και 34 που ήταν δώρο της εταιρίας η οποία πραγματικά είχε συγκινηθεί από το πείσμα και το πάθος της μπάντας. Για την ιστορία ν'αναφέρω πως κάτοχος ενός εκ των 1034 αντιτύπων είναι και ο υποφαινόμενος, το οποίο είχε αγοράσει μόλις 75 ευρώ στο ebay (το μόλις δεν το λέω καθόλου ειρωνικά. Ήμουν πραγματικά κωλόφαρδος, συνήθως κλείνει περί τα 100) και αναμφισβήτητα αποτελεί ένα από τα διαμάντια της συλλογής μου. Να σημειωθεί δε, ότι το συγκρότημα επανακυκλοφόρησε προ διετίας περίπου τον δίσκο επί τη ευκαιρία των 15 ετών από την πρώτη κυκλοφορία του βινυλιου τους, σε cd αυτήν τη φορά αλλά και πάλι σε 1000 κόπιες μιας και ήταν πάλι αυτοχρηματοδοτούμενος. Αμέλησα τη μουσική όμως με την όλη ιστορική αναδρομή: ως προείπα ο δίσκος είναι speed metal, και δη από τις "αυθεντικές" εποχές. Με κομματάρες όπως Enola Gay, Burning Court, Transylvania, Couriosity about Death κλπ να σου ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη, δε νομίζω να υπάρχουν σχόλια που να περιγράφουν καλύτερα το όλο κλίμα. Εξάλλου για να τον βάζω σχεδόν στο ίδιο ύψος με τον τεράστιο Walls of Jericho, είναι νομίζω εμφανής η αξία του.
Δυστυχώς η συνέχεια δεν ήταν εφάμιλλη για κανένα από τα δύο συγκροτήματα, δίχως αυτό να σημαίνει απαραιτήτως και κάτι κακό (έχει να κάνει και με τα γούστα του καθεν΄ςο άλλωστε), αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.

Ας περάσουμε στο οπτικοακουστικό υλικό, το οποίο κατά σειρά αποτελείται από: τους στίχους των Ride the Sky και Judas των Helloween (συγκεκριμένα για το Judas -που μιλάει για τους Αμερικάνους- να πω ότι το βάζω "εμβόλιμα": κυκλοφόρησε το 1986 ως sinngle, δεν υπάρχει στον δίσκο κι αυτό επειδή δεν... χώραγε και έμεινε στην απ'όξω!), το Ride the Sky σε στούντιο μορφή, συν ένα βίντεο από την ίδια συναυλία στην Ολλανδία με τα Judas και Guardians. τους στίχους των Enola Gay (από τα καλύτερα αντιπολεμικά θεωρώ) και Transylvania (προφανές ότι μιλάει για τον δράκουλα) από Witchhammer, καθώς και το βίντεο κλιπ του 1487, Enola Gay, το Burning Court από συναυλία-σχετικά πρόσφατη πρέπει να'ναι- ενώ την κομματάρα Transylvania μπορείτε να την ακούσετε παραπλεύρως. Πολύ πράμα σήμερα: θα λείψω για αρκετό καιρό λογω δουλειάς και δεν θα μπαίνω πολύ συχνά, βλέπετε... :) (άϊντε, πάλι γλυτώσατε!).

Ride the Sky

Much too long I've been a prisoner here
The hour has come to break out
Shackled and chained almost goin' insane
It's better to live on the run
Set me free, set me free

Send me a sign, wanna leave it all behind
I'll be leaving the hands of doom
Rearrange the master plan, take the future in my hands To be free and not trapped anymore

Ride the sky, Ride the sky
Give me wings to fly, Ride the sky

I have to think for myself and then act
In conformity of my own thoughts
No one should tell me what's wrong and what's right
Why don't you leave me alone
Set me free, set me free

Ride the sky, Ride the sky
Give me wings to fly, Ride the sky

Judas

You promise us a bright golden future
You say you will save the world
That there will be no more hunger and pain
But we only see your golden hands
You say you take care of our survival
Sending us missiles instead
But you just betray us, deny us and lie
And you always say you would

Fight for freedom, fight for rights
I see treason in your eyes.

Judas - rulin' with an iron hand
Judas - sittin' in the government
Judas - I am not a Jesus Christ
Judas - you will be the one who's crucified

Your worship money and economy
There's nothing that you wouldn't do
If the payment is right you don't care about life
'Cause economy is your truth
You are the one selling terror and pain
In all the parts of the world
You are preparing the final grand slam
But you keep on tellin' you'll

Fight for freedom, fight for rights
I see treason in your eyes.

Judas - rulin' with an iron hand
Judas - sittin' in the government
Judas - I am not a Jesus Christ
Judas - you will be the one who's crucified

Judas, Judas - are you still human?
Judas, Judas - I can't believe it
Judas, Judas - dealing with evil
Judas, Judas
You'll keep on telling you'll

Fight for freedom, fight for rights
I see treason in your eyes.

Judas - rulin' with an iron hand
Judas - sittin' in the government
Judas - I am not a Jesus Christ
Judas - you will be the one who's crucified

Judas - rulin' with an iron hand
Judas - sittin' in the government
Judas - I am not a Jesus Christ
Judas - you will be the one who's crucified






Enola Gay

Flash in the desert reflects in their eyes
The power released sends a cloud black as death to the sky
Reaching high
Crushing the tower, the power so strong
Handful of terror, is so strong enough to stop the
Doers of wrong
Hear our song:

"We'll end the war in our way
Enemies will fall, like we said
One final strike, they must pay
Give them a fright
Enola Gay"

Fly on her wings made of silvery steel
A bringer of death:
A big heat will be all they feel
...is this real?
The power possessed by the
Hand of one man
Given the order to kill, but be won't
understand what he has done

"We'll end the war in our way
Enemies will fall, like we said
One final strike, they must pay
Give them a fright
Enola Gay"

Crossing the ocean with Death in a Shell,
So impatient
The sun rise to welcome their doom
Reach out of his hand for the rice,
but the moment is frozen
His shadow is a vision on the wall
Death from above!

Screaming in pain as the firestorm roar
a burning appearation that used to be your
Father, now he fall!End this war!
"Showing the power was worth all the lives"
So says the ones that didn't loose their
Children and their wives
I watched them die

"We'll end the war in our way
Enemies will fall, like we said
One final strike, they must pay
Give them a fright
Enola Gay"

Transylvania

A head of a stake greets me welcome
as i enter his domain
Now no mistakes,no returning now
I see the castle through the rain
To my surprise the gates is open!
So i go in and hold my breath
Through the skies comes an omen,
the owl is howing a sign of death!

I enter the castle, darkness rules the air
I light the candle, still im cold from fear
I take my hammer, for action i prepare
Im going down the hall,a strench of death in the air

Bringer of evil finds no rest in this grave
He's the impaler satans slave
Evil deceiver, in his hideout he lies
Blood of a virgin brings him life...

Heading for the tomb,
Torches burn all night
Come to seal his doom
But now i face his might
He tries to rise now!
My heart beats in fright
Bats are flying, fearing my light

The rosewood stake is in position ready to
pierse him now
He reach for me in desperation
I lift my hammer high
I see the black blood is running like a flood
His evil heart impaled
But still his eyes are burning wild, he wants me dead instead

I place the cross upon him!
Now he'll never rise
I see his corpse decaying, black bats cry
His evil power's losing,
In hell his soul will fry
Impaled his body rot,
for blood he'll no more fly

Bringer of evil finds no rest in this grave
He's the impaler satans slave
Evil deceiver, in his hideout he lies
Blood of a virgin brings him life...







Επίσης, για τους κιθαρίστες μας. ταμπλατούρες των Helloween εδώ. Για τους Witchhammer δυστυχώς παίζει μόνο αφτί.